Οι έκδηλες και λανθάνουσες μορφές του εθνικισμού

Δημοσιεύει ο Παύλος

κείμενο του Αργύρη Αργυριάδη

….

Μνήμη & Λήθη

                                Οι έκδηλες και λανθάνουσες μορφές του εθνικισμού

Η πρόσφατη δολοφονία του Π Φύσσα στην Αμφιάλη και οι ρατσιστικές επιθέσεις κατά μετναστών ή διαφορετικών γενικότερα, αποτελούν απλά την έξαρση του εθνικισμού ο οποίος ισχυροποιήθηκε με την είσοδο της Χρυσής Αυγής και την «νομιμοποίηση» της στο «δημοκρατικό» πολιτικό σκηνικό. Ο ρατσισμός είναι εγγενές στοιχείο του εθνοκεντρισμού και δεν προκαλεί έκπληξη το μένος της ακροδεξιάς ρητορικής ενάντια στο ξένο και το διαφορετικό. Το ίδιο όσο και αν φαίνεται παράξενο δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση ότι ισχύει, και για την μεγάλη και σιωπηλή αποδοχή -πολλές φορές και ενθάρρυνση- της εθνικιστικής βίας από μέρους της κοινωνίας.

 

Όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε, οι έλληνες σε μεγάλο βαθμό έχουν γαλουχηθεί με τα σκληρά πατριωτικά ιδεώδη της φυλής, του γένους και του έθνους ως συστατικές αξίες. Σε αυτό συντέλεσε η νίκη  της δεξιάς μετά τον εμφύλιο και όπως γνωρίζουμε την ιστορία την γράφουν και την διαμορφώνουν -κατά το δοκούν τους- οι νικητές. Γι’ αυτό άλλωστε στην Ελλάδα (σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη) γιορτάζεται η έναρξη τη εμπλοκής της χώρας στον Β Παγκόσμιο πόλεμο (28 Οκτωβρίου) και όχι την λήξη του. Διότι είναι το μεγαλόπρεπο ΟΧΙ του πατριωτικού φαντασιακού που πρέπει να κυριαρχήσει, σε αντίθεση με την αντίσταση στους γερμανούς -ως μειονοτική μνήμη της αριστεράς και του εμφυλίου- που πρέπει να υποτιμηθεί.

 

Με αυτές τις κυρίαρχες αναπαραστάσεις, η Ελληνική κοινωνία γαλουχήθηκε στην πλειονότητα της για τουλάχιστον δυο δεκαετίες από τους συνεχιστές της άξιας ιστορίας των δοσίλογων και των γερμανοτσολιάδων για να διαμορφώσει την κοινωνική της ταυτότητα, την επταετία. Αυτή η «εθνικοπατριωτική κατασκευή τη μνήμης»  μέσα σε αυτό το κοινωνικοιστορικό πλαίσιο σύμφωνα με την θεωρία του κοινωνικού κονστρουξιονισμού είναι που οπλίζει ξανά τα εθνικιστικά αντανακλαστικά σημαντικής μερίδας του πληθυσμού διότι πολύ απλά «η χούντα δεν τελείωσε το 73», ούτε με την δίκη των συνταγματαρχών. Συνέχιζε και συνεχίζει να υφίσταται μέσα στην καθημερινή συναλλαγή του «απλού» κόσμου όπως το γραφικό «ένας Παπαδόπουλος χρειάζεται».

 

Η μεταπολίτευση δεν άλλαξε σε πολλούς την γνώμη ή την στάση απέναντι στα πράγματα, απλά τους έκανε να σιωπήσουν, ως αναγκαιότητα συμμόρφωσης προς την «δημοκρατία» μετά την πτώση της χούντας διότι δεν ήταν πρέπον ούτε και αποδεκτό στο κοσμοπολίτικο zeitgeist της μεταπολίτευσης. Δεν έπαψε ποτέ όμως να είναι παρούσα ως άδηλη και λανθάνουσα σκέψη – μνήμη στο ενδοατομικό επίπεδο στις διεργασίες δηλαδή που οργανώνουν την ανθρώπινη εμπειρία ως ατομική συγκρότηση αφενός. Και αφετέρου στο διατομικό που αφορά την δυναμική των κοινωνικών σχέσεων που εμπλέκονται τα άτομα. Για να φτάσουμε σήμερα με πρόσχημα την «κρίση» στην έκδηλη εμφάνιση του ρατσισμού σε διομαδικό επίπεδο και στην «αναβίωση» του εθνικισμού σε ιδεολογικό επίπεδο.

 

Έχει λεχθεί ότι η κρίση αποτελεί το ξεβράκωμα της Ελληνικής κοινωνίας. Στην τοποθέτηση αυτή συμφωνώ απόλυτα δεδομένου ότι με την άνοδο της ακροδεξιάςς βγήκαν στην επιφάνεια όλες οι πραγματικές νοοτροπίες, συμπεριφορές και ο μικροαστισμός μερίδας του κόσμου που σιωπούσε, ήταν φαινομενικά αμέτοχος, αλλά πάντα συναινούσε κατά βάθος με το παραδοσιακό, το αναχρονιστικό, το πατριωτικό, εθνικιστικό παρελθόν. Ασφυκτιούσε βεβαίως στην σοσιαλιστική ευημερία των δεκαετιών του 80, της «εθνικής συμφιλίωσης» του 90 και αντάλλασε αυτή την σιωπή, με ανοχή στην «αριστερή πολυπολιτισμικότητα» για να την εξαργυρώσει εκ νέου τις καλές μέρες της «ευρωπαϊκής» έπαρσης με «Ρωσίδα στο κρεβάτι και με αλβανό εργάτη». Αυτός ο κοινότυπος ρατσισμός συντηρεί την ιδέα της ελληνικής ταυτότητας και του έθνους ως υπερκείμενη ηγεμονική αναπαράσταση.

 

Σε αυτό το κοινωνικό ιστορικό πλαίσιο έγινε μια αλλαγή του ρατσισμού – εθνικισμού σε πιο άδηλες και λανθάνουσες μορφές, οι οποίες ακόμα και κάτω από το χαλί ήταν και παραμένουν ισχυρές. Απόδειξη ο συμβολικός ρατσισμός που στηρίζεται στις αξίες του ατομικισμού και της αυτοδυναμίας που έρχεται η κρίση να σαρώσει, ώστε στην συνέχεια να ενισχύσει τον αμφίθυμο ρατσισμό δημιουργώντας το φαινόμενο της αποστροφής ο οποίος εκφράζεται ως «πατριωτισμός», όταν δεν γίνεται αποδεκτός για να δικαιολογηθούν συγκεκριμένες μεροληπτικές συμπεριφορές.

 

Ο σημερινός νεοέλληνας που πλήττεται από την κρίση δεν έχει ξεκάθαρα ερμηνευτικά εργαλεία. Παλινδρομεί ανάμεσα στον ναρκισσισμό της αυτοεικόνας του και την αδυναμία κατανόησης της συμμετοχής του στα δρώμενα αφού ποτέ δεν φταίει αυτός αλλά πάντα οι «άλλοι» ως εξωτερικές – υποχθόνιες δυνάμεις για ότι του συμβαίνει. Ως εκ τούτου, η επιστροφή στο πατριωτικό φαντασιακό φαίνεται να είναι η μόνη και ή πιο εύκολη λύση, τώρα που η κρίση διάλυσε, τον ήδη κατακερματισμένο, έλληνα εαυτό από τον υπερφίαλο εγωισμό του και το φολκλορικό φιλότιμο που πλέον δεν πουλάει.

 

Δυστυχώς ο νεοέλληνας αντί να ανατρέξει στις αξίες της συνεργασίας και της αλληλεγγύης -από όλους για όλους ανεξαιρέτως- ως ελπίδα δημιουργίας και ανατροπής για ένα καλύτερο κόσμο, ανατρέχει φοβισμένος στο παρελθόν. Είναι αυτός ο φόβος προς την ελευθερία, που οδηγεί αυτόν το ευνουχισμένο άνθρωπο να δώσει αξία σε απάνθρωπες και αντικοινωνικές συμπεριφορές με την επιστροφή στην περίοδο των ταγμάτων ασφαλείας και της εθνοκάθαρσης. Αλλά είναι μόνο αυτό? Σίγουρα όχι! Για κάποιους η μνήμη συνάδει με το περίφημο τα «τανκς αργούν μα δεν ξεχνούν», για αυτούς τους προκατειλημμένους γεμάτα στερεότυπα εθνοκεντρικού ελληνικού μεγαλείου, οι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής φαντάζουν σωτήρες. Έρχονται να τους «διασώσουν» από την υποτιθέμενη μόλυνση που προκαλούν οι άλλοι, οι ξένοι, οι διαφορετικοί για την κατάντια τους. Αυτός ο υπερφίαλος τρόπος σκέψης είναι επικίνδυνος διότι δημιουργεί αυτόν το ιδιότυπο άνθρωπο της κρίσης: τον «ΕΘΝΙΚΑΡΙΟ» που είναι πολιτισμικά – οικονομικά και ψυχοκοινωνικά ανασφαλής. Η άνοδος της ακροδεξίας αναδεικνύει την άνοδο του «ΕΘΝΙΚΑΡΙΑΤΟΥ» ως αποτέλεσμα της ματαίωσης του κόσμου των μεγάλων αφηγήσεων και συνάδει στην μεγέθυνση του «λούμπεν εθνικισμού», συγκοινωνούν δοχείο του ελληνικού μικροαστισμού, του καθωσπρέπει φιλήσυχου, νομοταγή, θρήσκου οικογενειάρχη αλλά συνάμα μικροαπατεώνα, ωφελιμιστή και αυτάρεσκου πολίτη. Ο εθνικάριος δεν είναι ιδεολογικά εθνικιστής αλλά λειτουργικά ανασφαλής και συγκυριακός.

 

Ο εθνικάριος διακατέχετε από στεγανότητα στην πληροφορία, ανάγκη για συμπεριφορική κυριαρχία και υποκύπτει στην  προσωποκρατία, γι’ αυτό και η ΧΑ φαίνετε να του πηγαίνει. Στην καθημερινή του ζωή ψάχνει τις πληροφορίες που επαληθεύουν τις απόψεις του και παραμερίζει ή αγνοεί εκείνες που τείνουν να τις αποσταθεροποιήσουν. Χρησιμοποιεί τις αποδείξεις που διαθέτει για να ενδυναμώσει τα στερεότυπά του. Έτσι, πολύ συχνά οδηγείται σε εσφαλμένα συμπεράσματα διότι κατασκεύασε μια ερμηνεία ή εξήγηση στηριζόμενος σε αυτές, κάνοντας διάφορους αδόκιμους συσχετισμούς με τα γεγονότα. Σκέφτεται συνεπώς αποσπασματικά, αντιστέκεται στις καινούριες πληροφορίες, βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες ή «γεγονότα» που του έχουν αφηγηθεί άλλοι, πιστεύει σε δοξασίες, ενδιαφέρεται και επιλέγει μόνο τις πληροφορίες που ενδυναμώνουν τις απόψεις του, υπερεκτιμά τις ενδογενείς αποδόσεις έναντι των εξωγενών στην ερμηνεία των φαινόμενων και των συμπεριφορών.

 

Ζώντας και κατασκευάζοντας την πραγματικότητα με αυτόν τον ετροκαθοριζόμενο τρόπο, είναι προφανής πως η αναζήτηση του θα καταλήξει σε παραδοσιακές αναπαραστάσεις – μυθεύματα όπως η εθνική ταυτότητα, ο πατριωτισμός, η ορθοδοξία, κλπ. Έτσι δημιουργεί και την δική του επιλεκτική μνήμη που αφορά μια κατασκευή του παρελθόντος στο παρόν που επιτυγχάνεται με υλικά που βρίσκει στην από «κοινού ζωή» του έθνους ως συνεκτικό στοιχείο της ταυτότητας του, αφού αυτό του έμεινε (το ότι είναι έλληνας). Όπως όμως κατασκευάζει την εθνικιστική του μνήμη, έτσι δημιουργεί και την κοινωνική του λήθη ξεχνώντας ότι είναι πρώτα από όλα άνθρωπος, μιας και ο εθνικισμός διαχωρίζει τους ανθρώπους και τους οντολογοποιεί όπως θα δούμε στη συνέχεια. Η διαδικασία αυτή αποτελεί μια ξεκάθαρη στρατηγική αποσιώπησης ενός τμήματος του παρελθόντος, μια μορφή διαφυγής από την αλήθεια, ένα συνειδητό έργο ατομικής τύφλωσης δημιουργώντας μια νέα ταυτότητα.

 

Για τον λόγο αυτό ο εθνικάριος πρέπει να προσδιορίσει τους άλλους ψυχολογιοποιώντας τους με στόχο να αποδείξει ότι αυτή η συμπεριφορά αποκλίνει από αυτό που θεωρείται “φυσιολογικό”, ή αυτούς των οποίων οι στάσεις φαίνονται επικίνδυνες για το «κοινό εθνικό καλό».  Στην συνέχεια για να δικαιολογηθεί η ρατσιστική και εθνικιστική βία, θεωρεί τους άλλους ως υποδεέστερα ανθρώπινα όντα. Με τον τρόπο αυτό γίνεται η υποανθρωποποίηση του άλλου ως υποκειμένου και πραγματοποιείται αυτό που στην διαπολιτισμική κοινωνική ψυχολογία περιγράφουμε ως οντολογοποίηση: Δηλαδή η αρνητική αξιολόγηση ενός υποκειμένου ή μιας ομάδας με χαρακτηριστικά εντός ενός σημασιολογικού πλαισίου εκτός του κοινωνικού χάρτη. Με τον τρόπο αυτό όσοι δεν ανήκουν στην εθνικιστική διάσταση του ελληνοκεντρικού δίπολου φυλή/πολιτισμός, μπορούν να τοποθετηθούν ακόμα και εκτός του ανθρώπινου γένους, ως απλά     -αλλά όχι ανθρώπινα- όντα. Μην ξεχνάμε ότι τόσο ο Γερμανικός ναζισμός όσο και  Ιταλικός Φασισμός          άξονες που εμπνέονται οι έλληνες εθνικιστές, χρησιμοποίησαν τον βιολογικό ρατσισμό για να δημιουργήσουν το απαραίτητο κλίμα συναίνεσης με στόχο την απονομιμοποίηση των Εβραίων και τον αποκλεισμό τους από το ανθρώπινο γένος (ώστε στην συνέχεια να δικαιολογηθούν οι διωγμοί, οι εκτελέσεις κλπ). Σήμερα, με αφορμή την κρίση και το μεταναστευτικό, η στόχευση αφορά τους μετανάστες. Στην συνέχεια για την «καθαρότητα και την ηθική» της κοινωνίας έχουν σειρά οι ομοφυλόφιλοι, οι τσιγγάνοι, οι ανάπηροι, και γενικά όλοι όσοι δεν ανήκουν στο ελληνικό γένος ή δεν συμμορφώνονται προς το εθνικιστικό διακύβευμα. Φτάνοντας σήμερα στην δολοφονία του Παύλου Φύσσα.  

 

Ας μην ξεχνάμε ότι  τόσο η μνήμη όσο και η λήθη αποτελούν τις δύο όψεις της κοινωνικής σκέψης, μιας έκδηλης και μιας λανθάνουσας πραγματικότητας, προς την κατεύθυνση της κατασκευής της ταυτότητας

Ο ρόλος των κοινωνικών κινημάτων είναι να στέψουν την προσοχή προς την  ανθρώπινη χειραφέτηση και την κοινωνική απελευθέρωση, διαμέσου της συνεργασίας και της αλληλεγγύης, συστατικά στοιχεία που αντιμάχονται την εθνοκεντρική κατασκευή τα οποία απεχθάνεται ο εθνικισμός. Η επιλογή της μνήμης πρέπει να είναι πάντα κοινωνική, στέλνοντας τον εθνικισμό στην λήθη εκεί που του αξίζει. Άλλωστε ο προδοτικός εφιάλτης ήταν έλληνας κάτι που υπέρμαχοι της «προγονικής» ιστορίας συνειδητά αποκρύπτουν. Οι εθνικιστές είναι οι νέοι  εφιάλτες για την κοινωνία. Γι’ αυτό και η μέγιστη δυνατή πράξη, η απονομιμοποίηση τους δεν θα γίνει από την «θεσμική δημοκρατία» αλλά από την ίδια την κοινωνία, όχι των εθνών, αλλά των ανθρώπων!  

Δρ Αργύρης Αργυριάδης

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Σύντομος σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-hha

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

 

14 σκέψεις σχετικά με το “Οι έκδηλες και λανθάνουσες μορφές του εθνικισμού

  1. Με δυό λόγια επιτέλους τα βιβλία της νεο-ελληνικής ιστορίας που διδάσκονται στα σχολεία πρέπι να γραψουν μια φράση για να τελειώνουμς με τους εθνικιστικές υστερίες:
    Ο Μεταξάς είπε το ΟΧΙ στους Ιταλούς, γαι να πεί το ΝΑΙ στους Γερμανούς. Έτσι εξηγούνται όλα τα ιστορικά γεγονότα που ακολούθησαν απο τότε μέχρι και προσφάτως…
    Η ελληνική άρχουσα τάξη και η ΧΑ έχει κάθε λόγο να γιορτάζει αυτή την συγκεκριμένη επέτειο!

  2. Πρώτα πρώτα δίνεται μια πειστική απάντηση σχετικά με το επιχείρημα της νεοδεξιάς ότι οι ηττημένοι του εμφυλίου επικράτησαν ιδεολογικά σε συνδυασμό με δήθεν ενοχικά σύνδρομα των νικητών και επομένως εξαιτίας αυτής της δήθεν επικράτησης φέρουν μεγαλύτερη ευθύνη για το σημερινό χάλι της Ελλάδας. Αυτό που υπονοείται είναι και η δήθεν επικράτηση της αριστεροσύνης και στην οικονομία, αλλά εδώ μάλλον αρχίζει να επεμβαίνει η ψυχιατρική και έτσι εμείς σταματάμε την προσπάθεια.
    Ακόμη συμφωνώ απόλυτα με την άποψη που λέει ότι είναι καλό να υπάρχει ξεκάθαρο ποσοστό της ΧΑ, με την έννοια της πολιτικής αποτύπωσης ως καθρέφτης της κοινωνίας, μέρος της οποίας είμαστε και εμείς. Η αδυναμία νοηματοδότησης αυτού που σήμερα συμβαίνει λόγω της έλλειψης εννοιολογικών εργαλείων, η γοητεία που εκπέμπει η εικόνα των φασιστών (ενότητα, πυγμή) σε συνδυασμό με την κολακεία που ασκεί στο ναρκισιστικό άτομο (εδώ η αναφορά για την επιλεκτική-εθνική μνήμη) με θεωρίες περι ανωτερότητας φυλής, περιούσιου έθνους κλπ.οδηγούν ολοταχώς στον ΕΘΝΙΚΑΡΙΟ.
    Φυσικά θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε στους ψυχικούς καταναγκασμούς που επιταχύνουν τέτοιες διαδικασίες όπως η ορμική καταστολή (Φ.Τερζάκης) και οι σεξουαλικές ματαιώσεις που σε συνδυασμό με τις οικονομικές ματαιώσεις δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Ακριβώς αυτόν τον καταναγκασμό υπονόησε στην tv γνωστός ψυχολόγος για βουλευτή της ΧΑ, όταν κλήθηκε να σχολιάσει το μίσος που γέμιζε την οθόνη. Αν μισείς τόσο τον εαυτό σου είναι αδύνατον να αγαπήσεις οποιονδήποτε.
    Για το τέλος μια φράση απο τον Φουκώ, σχετικά με την ιεραρχική συγκρότηση της κοινωνίας και άρα και του υποκειμένου, ότι το άτομο δεν μπορεί να είναι μονο δέκτης της εξουσίας αλλά οπωσδήποτε και πομπός, επομένως θα λέγαμε και εν δυνάμει τύραννος-φασίστας.

    • Ποια » πειστική απάντηση» ?…….για τα πανηγύρια είναι το άρθρο-δήθεν ανάλυση
      Τα αίτια της ανόδου του εθνικισμού δεν είναι αποτέλεσμα ούτε της «ματαίωσης του κόσμου των μεγάλων αφηγήσεων» ούτε ο ωφελιμισμός και η αυταρέσκεια του Έλληνα και ούτε, πολύ περισσότερο, η ορμική καταστολή (!?!) και οι οι σεξουαλικές ματαιώσεις(!)

      Η αιτία της ανόδου είναι ο εποικισμός της χώρας από ορδές τριτοκοσμικών, που απειλεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα Ευρωπαικό Μαρόκο (στην καλύτερη) ή και σε Ευρωπαϊκή Σομαλία
      Ουσιαστικά πρόκειται για αντικατάσταση ενός λαού από έναν άλλον και λίγο απέχει στην ουσία του απ αυτό που λέμε «γενοκτονία»

      Αν το πολιτικό σύστημα δε βρει λύση (και γρήγορα) στο πρόβλημα, θα προκύψουν πολιτικές οντότητες που μπροστά τους η Χ.Α. θα μοιάζει με παρθεναγωγείο
      Η δε αριστερά αν συνεχίσει το ίδιο βιολί όχι κυβέρνηση δε πρόκειται να γίνει αλλά κινδυνεύει να εξαφανιστεί πολιτικά για αιώνες….κινδυνεύει η ίδια της η ύπαρξη

      • Σωστός ο Pagal!Επίσης να προσθέσω ότι στην άνοδο του εν Ελλάδι εξτρεμισμού,έχει συμβάλει πέραν τούτου που αναφέρει ο Pagal και η πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της μετα χούντας εποχής οικονομική κρίση που έχει φέρει δυστυχία και εξαθλίωση στον λαό μας!

      • @pagal

        +1000

        Ενα τμήμα του λαού δίνει πολιτική στήριξη στην ΧΑ. Αυτό δεν σημαίνει πως ο φασισμός και ο ναζισμός σαν ιδεολογία έχουν κάποια διάδοση στον λαό μας.

        Δεν έχουν.

        Είναι άλλοι οι λόγοι του φαινομένου. Στον λαό μας, στους έλληνες, η διάδοση των φασιστικών και ναζιστικών ιδεοληψιών περιοριζόταν πάντα σε έναν ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ, μα πολύ μικρό αριθμό ελλήνων.

        Κατά την δική μου εκτίμηση, αιτίες του φαινομένου του να δίνουν λαϊκά τμήματα πολιτική στήριξη στην ΧΑ, είναι 1) η άθλια οικονομική κατάσταση 2) η οργή για την κομματική κλεπτοκρατία και την ατιμωρησία της και 3) ο εποικισμός, που λέει ο pagal, με την ανεξέλεγκτη εισαγόμενη εγκληματικότητα. Η οποία αποσιωπάται. Και από τις επίσημες αρχές και από την αριστερά.

        Ομως…

        Πολύ σημαντικός παράγοντας που στρέφει κάποιους προς την ΧΑ είναι η απαξίωση ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ κάθε έννοιας που έχει να κάνει με το έθνος, την πατρίδα, την σημαία κλπ κλπ. Δηλαδή η απαξίωση όλων εκείνων των στοιχείων που μας ορίζουν σαν ανθρώπινη ομάδα, σαν έλληνες δηλαδή, η κατασυκοφάντησή τους και η δαιμονοποίησή τους.

        [Την κοινωνία με συνείδηση του εαυτού της, δηλαδή το έθνος, οι ηγεσίες της αριστεράς, καθότι ολιγαρχικές, την θεωρούν και δικαίως ένα εχθρό τους, καθώς μια και μια τέτοια κοινωνία ζητάει αυτο-κυβέρνηση και αυτο-νομία, κι αυτό κανένας ολιγαρχικός δεν μπορεί να το ανεχθεί. Γι’ αυτό και η εχθρότητα της αριστεράς εναντίον του έθνους. Γι’ αυτό και οι ηγεσίες της αριστεράς μεταμφίεσαν τον γκλομπαλισμό που προωθούν σε …διεθνισμό, παρότι αρνούνται τα έθνη. Γι’ αυτό και ο μισ-ελληνισμός καθώς το ελληνικό πνεύμα είναι δημοκρατία και ελευθερία, πράγματα με τα οποία οι αριστερές ηγεσίες, ολιγαρχικές ως το τελευταίο κύτταρο, είναι αδυσώπητα αντίπαλες. Τα επιχειρήματα περί …»αιμοβορισμού» κλπ κλπ είναι αστεία. Εγκλήματα δεν κάνουν μόνο τα έθνη και οι λαοί. Αλλά και οι οπαδοί ιδεολογιών, θρησκειών κλπ. Και οι αριστεροί θα έπρεπε να αναλογίζονται τα πτώματα του Κατύν, των Ουκρανών, της Ταϊλάνδης, της Β. Κορέας, της Κίνας, των γκουλάγκ κλπ κλπ. «Ολα τα χωριά έχουν μνήματα» λέει ο λαός μας. Οσο υπάρχουν ομάδες (εθνικές, ποδοσφαιρικές, θρησκευτικές, ιδεολογικές) που θεωρούν αυτό που είναι ή πρεσβεύουν πως είναι το μόνο που ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, θα έχουμε συλλογικά εγκλήματα και βία αδικαιολόγητη. Και δεν είναι μόνο ο ακραίος εθνικισμός που ζητάει να κυριαρχήσει και να εξοντώσει τα αντίπαλα του έθνη. Το ίδιο επιζητούν και άλλα κοινωνικά φαινόμενα στην ακραία τους μορφή. Ανάλογα με την φάση και την περίοδό τους μπορεί να είναι και οι θρησκείες, και οι ιδεολογίες, κλπ κλπ. ]

        Πόσο ρόλο παίζει αυτή η στάση της αριστεράς στην διόγκωση του φαινομένου της πολιτικής στήριξης προς την ΧΑ από τμήματα του λαού, είναι δύσκολο να το πει κανείς.

        Πρέπει όμως να είναι πολύ σημαντικός λόγος η στάση αυτή της αριστεράς, διότι οι πιο ενεργοί πολίτες βρίσκονται στην αριστερά, αρκετοί από τους οποίους διακινούν αυτές τις εθνο-μηδενιστικές ιδέες στο όνομα ενός διεθνισμού, που αρνείται όμως τα έθνη, και ουσιαστικά είναι γκομπαλισμός, όπως βολεύει τον άγριο καπιταλισμό των ημερών μας.

        Δηλαδή γνωρίζουμε από το παρελθόν πως στην περίπτωση της γερμανίας τουλάχιστον ο γερμανικός λαός έδωσε, ένα τμήμα του τουλάχιστον, πολιτική στήριξη στους ναζιστές, εξαιτίας της οικονομικής καταστροφής αλλά και εξαιτίας της εθνικής ταπείνωσης που συνεπαγόταν η συμφωνία λήξης του α’ παγκ. πολέμου (το βαγόνι και το τραπέζι των υπογραφών, η επιτήρηση, οι αποζημιώσεις κλπ κλπ).

        Στην δική μας περίπτωση ΔΕΝ υπάρχει τέτοιο στοιχείο εθνικής ταπείνωσης του λαού από ξένους παράγοντες. Υπάρχει εθνική ταπείνωση εν μέρει από ένα θορυβώδες τμήμα της γκλομπαλιστικής αριστεράς, αλλά και του διαμπερούς ιλαρο-τραγικού αντι-εξουσιαστικού «χώρου», που λοιδωρούν και εξυβρίζουν κάθε τι το ελληνικό με ένα απίστευτο μισελληνικό μένος. Αυτό οδηγεί μια ροπή φυσικά στον λαό.

        Πολιτικά και λογικά, οπορτουνιστικά έστω ας το χαρακτηρίσει κάποιος, το να ζητείται εν μέσω άγριου καπιταλισμού, η κατάργηση των συνόρων, του στρατού και του εθνικού κράτους, και μάλιστα από αριστερούς και αντι-εξουσιαστές, φανατικούς εχθρούς του καπιταλισμού, είναι …ιλαροτραγικό και σχιζοφρενικό.

        Θραξ Αναρμόδιος

        ΥΓ. Ασχετο: Ο Ι. Μεταξάς δεν είπε κανένα ΝΑΙ στους γερμανούς, μετά το ΟΧΙ στους ιταλούς. Ο Ι. Μεταξάς είχε πεθάνει όταν ο γερμανικός στρατός έκανε την επίθεση στην ελλάδα.

        • +1000μουτζες »Ενα τμήμα του λαού δίνει πολιτική στήριξη στην ΧΑ. Αυτό δεν σημαίνει πως ο φασισμός και ο ναζισμός σαν ιδεολογία έχουν κάποια διάδοση στον λαό μας. » σταματα να το παιζεις κατοχος της απολυτης αληθειας παρουσιαζοντας το μαυρο ασπρο! την ηλιθιότητα την έχετε κάνει άθλημα σε αυτή τη χώρα! σταματα να παρουσιαζεις την πατριωτικη αριστερα(κκε,συριζα,ανταρσυα) ως κατι αλλο γιατι δυστυχως είναι βαθια κρατικιστικη και πατριωτικη, ευτυχως τουλάχιστον είναι »αντιφασιστική». κανεις δεν ζηταει την εδω και τωρα καταργηση συνορων/στρατου/καπιταλισμου(κρατος-κεφαλαιο) αλλα αντιθετα το αμφισβητει, το αντιπαλευει επιδιώκοντας την επανασταση και την απελευθερωση απο ολο αυτο το ολιγαρχικο πλεγμα εξουσιας. όσον αφορα τα τρια λογικα αλματα που κανεις τι να πει κανεις, παρα ξεφτιλες ρατσιστες ελληνες πατριωτες!
          ενδιαφερον αρθρο

  3. Ο pagal ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν θα περίμενε τέτοια υποστήριξη και μάλιστα εδώ μέσα! Έχω διαβάσει αρκετά σχόλια του anarmodios, μερικά αξιόλογα για την ανάγκη του βαθέματος της δημοκρατίας, αλλά το παραπάνω είναι σκέτη απογοήτευση. Συνείδηση της κοινωνίας η συγκρότησή της ως έθνος? που μάλιστα θα μας οδηγήσει στην….. ελευθερία και την αυτονομία !? Και οτιδήποτε δεν συμφωνεί μ’αυτό αποτελεί τροχοπέδη στην απελευθερωτική πορεία της κοινωνίας?! Κουβέντα για το κράτος και την αγορά, κουβέντα δλδ για τον καπιταλισμό ως παραγωγού της σημερινής αθλιότητας αλλά και του ανελεύθερου και αμόρφωτου ατόμου. Κουβέντα για το κράτος με την ιδεολογική και φυσική του βία ως παραγωγού του φοβισμένου και απελπισμένου ατόμου. Κουβέντα για την ιεραρχική συγκρότηση της κοινωνίας που με τους μηχανισμούς της εξουσίας συντελεί στην υποτέλεια του υποκειμένου και στην κοινωνία της ετερονομίας? Αυτοί είναι οι μηχανισμοί αναπαραγωγής της εξουσίας και της αυθεντίας της ελίτ, πολιτικής και οικονομικής. Το κράτος-έθνος αποτέλεσε ένα πολύ βασικό εργαλείο της, ανεξάρτητα αν η συζήτηση για το αν αποτελεί ιδεολόγημα ή όχι δεν έχει τελειώσει ακόμη.

    • κατα τα αλλα αυτοχαρακτηριζεται και δημοκρατης!!! μιλαμε για εθνικιστικο παραλληρημα! κεφαλι χυλος! αραδα και λογικο αλμα! και με ποιους εχει και αυτος προβλημα? με τους αριστερους και τους αντιεξουσιαστες! γιατι αραγε?

    • Ένα μόνον να γνωρίζετε κομπλεξικά και άεθνα ακροαριστερά ανθρωπάκια!!

      Και εσείς οι αναρχικοί ακροαριστεροί και οι λοβοτομημένοι νεοναζί ακροδεξιοί θα αποσυρθείτε έστω και με την βία από την κυκλοφορία,δεν μπορείτε,ούτε και θα σας επιτραπεί να οδηγήσετε σε εμφύλιο πόλεμο την πατρίδα μας την Ελλάδα!!

      Δεν θα γίνει αφορμή το σημερινό δυσάρεστο γεγονός της δολοφονίας δύο νεαρών συνανθρώπων μας,να πάμε για ανεξέλεγκτες καταστάσεις!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s