Εξι χρόνια μετά την τρομολαγνεία περί 17 Νοέμβρη

Εξι χρόνια μετά το τρομολαγνικό σήριαλ της εξάρθρωσης της Ε.Ο. 17 Νοέμβρη και οι κοινωνικές επιπτώσεις είναι κάτι παραπάνω από αισθητές.

Οι οικονομικές αναλύσεις που συναντάμε στις προκυρήξεις της αναδεικνύονται οι πλέον επίκαιρες 20 χρόνια μετά κι αφού τα φερόμενα ως μέλη της βρίσκονται στη φυλακή.

Εδώ θεωρώ απαραίτητο να ξεκαθαρίσω τη διαφορά ανάμεσα στην ανάλυση και στο πρόταγμα. Οσο εύστοχες κι αν βρίσκω της αναλύσεις την εν λόγω οργάνωσης, διαφωνώ με τα προτάγματα και την πρακτική της. Οχι, δε με έπιασε η ευαισθησία για τα «αθώα θύματα», τα λαμόγια και τους βασανιστές που εκτελέστηκαν από τα όπλα της 17 Νοέμβρη.  Η ιστορία έδειξε ότι καμιά φορά τόσο οι σφαίρες όσο και οι κρεμάλες μπορούν να σώσουν ζωές, υπερπολλαπλάσιες από αυτές που παίρνουν.  Ομως η δικαιοσύνη σε μια κοινωνία που ορίζεται από τα μέλη της δεν μπορεί παρά να αποδίδεται με απόφαση των ίδιων των μελών και όχι από αυτόκλητους σωτήρες, όσο αγαθές κι αν αποδεικνύονται οι προθέσεις τους.

Δε θα ήθελα λοιπόν μια νέα επαναστατική οργάνωση στα χνάρια της 17 Νοέμβρη για να σώσει τη χρεωκοπημένη κοινωνία μας.  «Η απελευθέρωση των εργατών είναι έργο των ίδιων» όπως έλεγε το καταστατικό της Πρώτης Εργατικής Διεθνούς, κι αυτή την άποψη εξακολουθώ να υποστηρίζω.

Ζώντας όμως στις συνθήκες μιας «κρίσης» όπου «όλα επιτρέπονται», όπου οι εργατικές κατακτήσεις, το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή πάνε περίπατο για κάποιο «εθνικό συμφέρον», οι αναλύσεις της 17 Νοέμβρη έρχονται ξανά στην επιφάνεια.

Παραθέτω απόσπασμα από την προκύρηξη της 18/9/1989 (μετά την πολιτική δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη):

To 1975 επί κυβέρνησης Καραμανλή, η Πειραϊκή-Πατραϊκή πραγματοποιεί επένδυση για δήθεν εκσυγχρονισμό 900 εκατομμυρίων δραχμών. Απ’ αυτό το ποσό τα 550 εκατομμύρια είναι της ΕΤΒΑ, δηλαδή δωρεάν χρηματοδότηση του Δημοσίου και δάνειο (αγύριστο, τα σημερινά χρέη) με επιδότηση επιτοκίου. Ανταγωνιστές της Πειραϊκής-Πατραικής που επιζητούσαν δάνειο από καιρό διαμαρτύρονται και φέρνουν ειδικούς απ’ την Ευρώπη που εξετάζουν τον «εκσυγχρονισμό» και δηλώνουν ότι η συνολική επένδυση δεν ξεπερνάει τα 350 εκατομμύρια. Δηλαδή μόνο απ’ αυτή την περίπτωση οι μεγαλομέτοχοι της Πειραϊκής-Πατραικής ελήστεψαν 550 εκατομμύρια απ’ το Δημόσιο, ποσό που σε σημερινές δραχμές ξεπερνάει τα 6 δις. Μέρος αυτού του ποσού μαζί με άλλα που εξήχθησαν με ανάλογους τρόπους χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργηθεί το υπερσύγχρονο εργοστάσιο στη Γερμανία —με την πιο μοντέρνα τεχνολογία και γι’ αυτό έχει κέρδη παρ’ ότι οι εργατικοί μισθοί είναι πολύ ψηλότεροι απ’ τους ελληνικούς — ενώ παράλληλα η Πειραϊκή-Πατραϊκή στην Ελλάδα αφέθηκε με απαρχαιωμένο κεφαλαιουχικό εξοπλισμό, με λογική συνέπεια νάναι μη ανταγωνιστική και ζημιογόνος.

Συμπέρασμα. Πρώτον: όχι μόνον δεν έγινε επένδυση εκσυγχρονισμού στο εργοστάσιο στην Ελλάδα αλλά αντίθετα αυτό εγκαταλείφθηκε εσκεμμένα για να γίνει ζημιογόνο και να το φορτωθεί το κοινωνικό σύνολο, όταν θάχανε η ΝΔ την εξουσία. Δεύτερο: τα κεφάλαια για την επένδυση εδώ μεταφέρθηκαν παράνομα στο εξωτερικό και επενδύθηκαν σε υπερσύγχρονο εργοστάσιο. Τρίτο: τα κεφάλαια αυτά προέρχονται απ’ τη δωρεάν επιχορήγηση του δημοσίου για την ενίσχυση των Βιομηχανικών επενδύσεων στη χωρά και την κλοπή του δανείου, δηλαδή ανήκουν στον ελληνικό λαό και όχι στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Δεν είναι λοιπόν η ανωτερότητα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που εξηγεί τη διαφορά στην αποδοτικότητα των δύο εργοστασίων αλλά η ληστρική συμπεριφορά καθαρού απατεώνα, των μεγαλομετόχων της Πειραϊκής-Πατραικής σε βάρος της χώρας με τη συνεργασία και συμμετοχή βέβαια των τότε υπεύθυνων υπουργών της ΝΔ. Ένας μάλιστα μεγαλομέτοχος, ο Στρατός, ήταν την ίδια εποχή κι υπουργός της ΝΔ.

Ένα κράτος λοιπόν όχι σοσιαλιστικό αλλά απλά αστικό που σέβεται τον εαυτό του, και δεν είναι κράτος μαριονέτα των απατεώνων, θάπρεπε νάχει διεκδικήσει την κυριότητα του εργοστασίου στη Γερμανία αφού δημιουργήθηκε με κλεμμένα χρήματα του λαού αλλά και νάχει κλείσει στη φυλακή προ πολλού τους μεγαλομετόχους αλλά και τους συνένοχους πρώην υπουργούς της ΝΔ.

Η περίπτωση όμως της Πειραϊκής-Πατραικής όχι μόνο δεν είναι η μοναδική, αλλά αντίθετα είναι αντιπροσωπευτική του λεγόμενου σκανδάλου των «προβληματικών», οι οποίες βέβαια είναι πολύ περισσότερες απ’ αυτές που έχει επίσημα το κράτος υπαγάγει στον ΟΑΕ. θ’ αναφέρουμε μόνο τη Χαλυβουργική που αφέθηκε απ’ τους μεγαλομετόχους Αγγελόπουλους να χρεωκοπήσει, ενώ παράλληλα με παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος μέσω απάτης δημιούργησαν υπερσύγχρονο χαλυβουργείο στην Αγγλία αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Το σύνολο αυτών των επιχειρήσεων «παρουσίασε» συνολικά χρέη το 80-81, 350 δις δραχμές, ποσό που και μόνο με τον πληθωρισμό αντιπροσωπεύει σήμερα ποσό περίπου 1 τρισεκατομμύριο δραχμές.

Τα κεφάλαια αυτά, όπως ακριβώς στις περιπτώσεις της Πειραϊκής-Πατραικής και της Χαλυβουργικής, αντιπροσωπεύουν τα ποσά που προορίζονταν απ’ το Δημόσιο για εκσυγχρονισμό και αναδιάρθρωση των ντόπιων επιχειρήσεων, και εξήχθησαν παράνομα με διάφορες απάτες στο εξωτερικό, όπου και επενδύθηκαν.

Οπως τώρα έτσι και τότε οι κεφαλαιούχοι έβρισκαν τρόπους να βγάζουν απίστευτα κέρδη μέσω της «κρίσης» και της εσκεμμένης χρεωκοπίας των ντόπιων επιχειρήσεων. Οπως τότε έτσι και τώρα εκείνοι που καλούνται να καλύψουν τις «τρύπες» είναι οι μισθωτοί, εκείνοι δηλαδή που δεν έχουν καμία ευθύνη για όσα συνέβησαν.

Οι βάσεις της «βιομηχανίας της κρίσης» έμπαιναν από τότε.  Η βιομηχανίες έκλειναν η μια μετά την άλλη. Εφταιγαν οι εργατικές κατακτήσεις; Εφταιγαν οι ντόπιοι εργάτες που «έπαιρναν πολλά» και «ήταν τεμπέληδες» και έκλειναν τα εργοστάσια;

Πως είναι δυνατό τα ίδια εργοστάσια με τα ίδια προιόντα να εμφανίζουν κέρδη σε χώρες που οι βασικοί μισθοί ήταν υπερδιπλάσιοι από τους μισθούς των ντόπιων, όπως στη Γερμανία ή στην Αγγλία;

Εδώ έχουμε μια μοναδική πηγή πλουτισμού: το ραγιαδισμό.  Η υποταγή, η ευπιστία σε όσα λένε οι εκάστοτε κυβενώντες, η απίστευτη ανοχή μας σε κάθε βρωμερό υποκείμενο που πλουτίζει κλέβοντάς μας,  αυτό είναι το εθνικό μας προιόν.

Στην ίδια προκύρηξη, η 17 Νοέμβρη αναλαμβάνει την ευθύνη μιας ενέργειας που διαφοροποιείται από τον διάχυτο ραγιαδισμό, χωρίς βέβαια να είναι και η ενδεδειγμένη: την πολιτική δολοφονία Μπακογιάννη.

Είναι γνωστό ότι ο εισαγγελέας Εφετών Ευθυμιάδης με την αναφορά του αρ. 264 της 1 Ιούνη 1989 εντόπισε όλα τα αδικήματα, της «κακουργηματικής απάτης» (Κοσκωτάς), της «αποδοχής προϊόντων εγκλήματος» και της «ψευδούς πιστοποίησης» των Κοσκωτά, Μπακογιάννη και λοιπών. Είναι επίσης γνωστό ότι ζήτησε την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον του Μπακογιάννη, ποινική δίωξη που ασκήθηκε σύμφωνα με ορισμένα πρόσφατα δημοσιεύματα. Και ενώ λοιπόν η ανακριτική επιτροπή της Βουλής για το σκάνδαλο Κοσκωτά έχει στα χέρια της την αναφορά του εισαγγελέα Ευθυμιάδη, εντούτοις κάνει το κορόιδο και δεν καταδέχεται ν’ ασχοληθεί με τις καραμπινάτες απάτες του. (Γράφαμε αυτήν την προκήρυξη όταν η ανακριτική επιτροπή της Βουλής παράδωσε το πόρισμα της για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Απ’ όσα βέβαια δημοσιεύτηκαν πουθενά δεν είδαμε λέξη για τις απάτες και τις ληστείες του Μπακογιάννη, παρ’ ότι γνωρίζει την αναφορά Ευθυμιάδη!).

Σύμφωνα λοιπόν με την πάρα πάνω αναφορά το αρχικό μετοχικό κεφάλαιο της Γραμμής που αποτελούνταν από 12 εκατομμύρια του Μπακογιάννη, 33 εκατομμύρια της αδελφής του και 15 εκατομμύρια του Κουνελάκη, ποτέ δεν πληρώθηκε απ’ αυτούς, όπως ψευδώς δήλωσαν, αλλά προήλθε απ’ τα κλεμμένα του Κοσκωτά. Γράφει ο εισαγγελέας επί λέξει: «στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας έτους 1982 αναγιγνώσκουμε ότι οι ως άνω τρεις ιδρυτές της εταιρείας και μόνοι μέτοχοι φέρονται να έχουν δήθεν μετρήσει, να έχουν δήθεν πληρώσει και να έχουν δήθεν καταβάλει στο ταμείο της εταιρείας το μετοχικό κεφάλαιο», ενώ «οι ιδρυτές της εταιρείας μέτοχοι Π. Μπακογιάννης, Δ. Κουνελάκης και Αν. Κασβίκη (αδελφή του Μπακογιάννη) δεν κατέβαλαν ούτε μια δραχμή από το μετοχικό κεφάλαιο. Το αρχικό αυτό ιδρυτικό κεφάλαιο είναι προϊόν εγκλημάτων.

»Το χρηματικό αυτό ποσό δεν κατατέθηκε από τους ιδρυτές μετόχους ούτε στην Τράπεζα Κρήτης, ούτε στην Τράπεζα Αμέρικαν Εξπρές, ούτε «τοις μετρητοίς» στο ταμείο της ΑΕ Γραμμή. Περιήλθε όμως στο Ταμείο της ΑΕ Γραμμή από τα διαθέσιμα της Τράπεζας Κρήτης στην Τράπεζα της Ελλάδος»

Και συμπεραίνει ο εισαγγελέας: «Από τις αναφορές αυτές βεβαιώνεται επαρκώς ότι η ίδρυση της ανώνυμης εταιρείας Γραμμή Παραγωγή και Εκμετάλλευση Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας που εκδίδει εφημερίδες και περιοδικά και ίδρυσε και λειτουργεί ραδιοφωνικό σταθμό, οικονομικώς στηρίχθηκε στο έγκλημα. Η προέλευση του ιδρυτικού μετοχικού κεφαλαίου είναι προϊόν εγκλήματος», θεωρώντας υπεύθυνο το Μπακογιάννη για 1) «αποδοχή προϊόντων εγκλήματος που αφορά την καταβολή του ιδρυτικού κεφαλαίου της ΑΕ Γραμμή, που η προέλευση του έχει ως πηγή το κακούργημα της απάτης Κοσκωτά, 2) την «ψευδή πιστοποίηση-βεβαίωση και εξαπάτηση της Νομαρχίας Αθηνών».

Σύμφωνα όμως με το χουντικό εισαγγελέα Δωρή (υπήρξε βασιλικός επίτροπος στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών το 68 με 69 όπου δικάστηκαν 536 υποθέσεις αγωνιστών ενάντια στη Δικτατορία) όλα τα πάρα πάνω αδικήματα είναι πλημελήμματα και έχουν παραγραφεί, επειδή έχει περάσει 5ετία. Στο σημείο αυτό θ’ ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση σχετικά με την ιδεολογία που κάνει θραύση σήμερα στη χώρα, όχι μόνο σε σχέση με τη συγκεκριμένη περίπτωση Μπακογιάννη, αλλά και με τα άλλα σκάνδαλα και το ενδεχόμενο παραγραφής τους, το νομικίστικο κρετινισμό. Κατηγορούνται διάφοροι επώνυμοι για τεράστιες απάτες, ληστείες, σκάνδαλα. Οποιοσδήποτε απλός άνθρωπος που είναι αθώος θα το αρνιόταν με όλες τις δυνάμεις, θάφερνε αποδείξεις της αθωότητας του επί της ουσίας, θα αντεπιτίθονταν στους συκοφάντες. Όχι όμως αυτοί. Αυτοί δεν απαντάνε επί της ουσίας, ενώ με τη σιωπή τους επιβεβαιώνουν την ενοχή τους. Έχουν όμως μιαν άλλη ατράνταχτη απάντηση: «Είτε έκλεψα είτε όχι, με καλύπτει ο νόμος», σου αποκρίνονται. «Σύμφωνα με το τάδε άρθρο του τάδε νόμου η ληστεία μου είναι πλημμέλημα άρα παραγράφεται. Σύμφωνα με το τάδε άρθρο του τάδε νόμου, είμαι συμμέτοχος, άρα πρέπει να δικαστώ με βουλευτές που έχουν ασυλία, άρα τη γλυτώνω. Σύμφωνα με το τάδε άρθρο και τους εξής σπεσιαλίστες νομικούς, αρκεί η παραπομπή απ’ τη Βουλή, αλλά άλλοι νομικοί και το Ανώτατο Δικαστήριο θ’ αποφανθούν ότι χρειάζονταν τα κλητήρια θεσπίσματα ή και οι δίκες, άρα παραγράφονται τα σκάνδαλα». Καλά, όλοι αυτοί οι φωστήρες που προβάλλουν αυτή τη γραμμή υπεράσπισης δεν αντιλαμβάνονται τον πολιτικό κρετινισμό της. Δεν αντιλαμβάνονται ότι αντί να αθωώνονται αυτοδικάζονται από μόνοι τους, ότι έτσι ομολογούν ότι είναι ένοχοι απέναντι στο λαό. Δεν αντιλαμβάνονται ότι αντί ν’ αποκαταστήσουν τον «διαρραγέντα κοινωνικό ιστό» τον διαρρηγνύουν ακόμη περισσότερο. Δεν αντιλαμβάνονται ότι αντί ν’ αναστηλώσουν τους τρωθέντες θεσμούς τους, επιταχύνουν την κατάρρευση τους, γελοιοποιώντας τους ακόμη περισσότερο. Γιατί ο απλός λαός που διαβάζει γεμάτος αγανάκτηση όλες αυτές τις βαρύγδουπες νομικίστικες φλυαρίες σκέφτεται πολύ απλα: και τι με νοιάζει εμένα τι λέει ο τάδε νομός; Μήπως εγώ τον έφτιαξα; Μήπως με ρώτησαν ποτέ; Αυτοί κλέβουν, αυτοί φτιάχνουν και τους νόμους. Δικοί τους είναι οι δικαστές δικά τους τα κοινοβούλια. Δικό τους το πεπόνι, δικό τους το μαχαίρι. Η ουσία είναι μία: ότι ενώ οι ίδιοι ούτε καν αρνούνται ότι είναι κλέφτες και απατεώνες, κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει, ούτε η Βουλή, ούτε οι νόμοι, ούτε η Δικαιοσύνη. Ακόμη και τον Κοσκωτά. Καλά έλεγα ότι οι πολιτικοί είναι κλεφτρόνια.

Τον ελληνικό λαό δεν τον ενδιαφέρει η νομική πλευρά της υπόθεσης πούναι δευτερεύουσα αλλά η ουσιαστική. Ότι υπάρχουν εγκλήματα και σκάνδαλα, ότι υπάρχουν απατεώνες και συστηματική ατιμωρησία. Για το λαό τόσο το υπερσκάνδαλα των σκανδάλων των προβληματικών, όσο και αυτό του Κοσκωτά είναι υπαρκτά και κανένα νομικό κατασκεύασμα, καμιά δικολαβία δεν πρόκειται να το παραγράψει. Γιατί είναι τεράστια εγκλήματα σε βάρος της χώρας και ο λαός απαιτεί την τιμωρία των ενόχων.

Ξαναγυρίζοντας λοιπόν στο ζήτημα του Μπακογιάννη, κανένα δεν ενδιαφέρει αν ο χουντικός εισαγγελέας, πρώην βασιλικός επίτρόπος στρατοδικείου Δωρής χαρακτήρισε τα εγκλήματα του Μπακογιάννη πλημμελήματα επιτρέποντας έτσι την παραγραφή τους. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η ουσία. Ότι ο Μπακογιάννης έκανε όλα τα πάρα πάνω (και πάρα κάτω) εγκλήματα όπως κι αν τα χαρακτηρίζει ο Δωρής.

Αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι την εποχή που έγιναν όλα τα πάρα πάνω εγκλήματα ο Κοσκωτάς ήταν ένας απλός υπάλληλος της Τράπεζας Κρήτης και συνεπώς έχει δίκηο ο εισαγγελέας Ευθυμιάδης όταν υποστηρίζει ότι ο Μπακογιάννης είναι εκείνος που έχρισε εκδότη τον απατεώνα Κοσκωτά και ότι αυτός μεταμορφώθηκε σε εκδότη εφημερίδων, περιοδικών και λειτουργό τοπικού ραδιοφώνου αφού καταλήστεψε την Τράπεζα Κρήτης και βρήκε την πρόθυμη υλική υποστήριξη, με όλες τις μορφές συμμετοχής από την ιεραρχία της Τράπεζας Κρήτης (που δεν ήταν τότε δική του) και τη Γραμμή, δηλαδή τον Μπακογιάννη.

Αυτό όμως που ενδιαφέρει ακόμη περισσότερο είναι ότι μετά από την ίδρυση της Γραμμής έχουμε —σύμφωνα πάντα με τον εισαγγελέα Ευθυμιάδη — οκτώ συνολικά αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου της Γραμμής, μέσω των κλεμμένων χρημάτων από την Τράπεζα Κρήτης, μέχρις ότου αυτό έφτασε τα 4,5 δις. Στις πέντε απ’ αυτές τις αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου-κλοπές, συμμετείχε ο Μπακογιάννης αφού ήταν αντιπρόεδρος της Γραμμής, μέχρι το Φλεβάρη του 85. Αυτό που ενδιαφέρει ακόμη είναι ότι η Γραμμή με αντιπρόεδρο πάντα και μέτοχο το Μπακογιάννη, χρησιμοποιήθηκε σαν μέσο απ’ τον Κοσκωτά για την αγορά της Τράπεζας Κρήτης. Έτσι ο Κοσκωτάς, όντας απλός υπάλληλος της Τράπεζας Κρήτης, πίστωνε με διάφορες κομπίνες το λογαριασμό της Γραμμής —με αντιπρόεδρο Μπακογιάννη— στην Τράπεζα Μακεδονίας-θράκης, και με αυτά τα κεφάλαια αγόρασε την Τράπεζα Κρήτης απ’ τον εφοπλιστή Καρρά. Έχει άλλωστε δημοσιευτεί φωτοτυπία επιταγής, της 5-12-84, με την οποία ο Κοσκωτάς πιστώνει με 400 εκατομμύρια το λογαριασμό της Γραμμής, του Μπακογιάννη στην Τράπεζα Μακεδονίας-θράκης, ποσό που είναι μέρος του κεφαλαίου με το οποίο αγοράστηκε η Τράπεζα Κρήτης, χωρίς ποτέ να το διαψεύσει κανείς.

Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή των χρημάτων του λαού Μπακογιάννη. Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής. Αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Γραμμής αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης, είτε εισέπραξε σαν αντίτιμο απ’ τα κλεμμένα του Κοσκωτά, για την ανεκτίμητη συνεργασία του κι εκδούλευση, χωρίς τις οποίες δεν θα μπορούσε να μεταμορφωθεί ούτε σε εκδότη ούτε σε τραπεζίτη. Ο Μπακογιάννης υπήρξε ο κύριος και βασικός συνεργάτης του Κοσκωτά και άρα συνένοχος του στην πρώτη φάση της σταδιοδρομίας του που υπήρξε καθοριστική για τη μετέπειτα αναρίχησή του στις κορυφές του εκδοτικού και τραπεζικού κατεστημένου. Και είναι η έσχατη κατάπτωση για το Συνασπισμό να δέχεται να συζητάει και να διαπραγματεύεται μ’ έναν τέτιο απατεώνα σαν εκπρόσωπο της ΝΔ.

Το γεγονός ότι χτυπάμε το Μπακογιάννη δεν σημαίνει ότι δεν θεωρούμε σαν κύριους υπεύθυνους για το σκάνδαλο Κοσκωτά τους Παπανδρέου, Κουτσόγιωργα, Πέτσο, Ρουμελιώτη, Χαλίκια. Οι ευθύνες όμως όλων αυτών υπάρχουν κυρίως αφ’ ότου ο Κοσκωτάς έγινε τραπεζίτης και εκδότης και συνεπώς αυτό δεν σημαίνει ότι . δεν υπάρχουν ευθύνες και συνενοχή άλλων και κυρίως σημερινών κορυφαίων παραγόντων της ΝΔ.

Θα επαναλάβω εδώ ότι ο αρμόδιος να κρίνει, να δικάσει και να καταδικάσει τον Μπακογιάννη δεν ήταν η 17 Νοέμβρη αλλά ο ελληνικός λαός.  Ωστόσο, όσο υπήρχε και δραστηριοποιούταν η οργάνωση τα λαμόγια και οι καταχραστές της ζωής μας είχαν έναν επιπλέον παράγοντα να λάβουν υπόψη τους όταν σχεδίαζαν τις βρωμιές τους.  Εναν απρόβλεπτο παράγοντα που τους υπενθύμιζε ότι «ουδείς αλεξίσφαιρος», ότι υπάρχουν μορφές βίας που δεν ελέγχουν κι ότι μπορεί να στραφούν εναντίον τους.

Αυτός ήταν ο λόγος που κλείστηκαν άρον-άρον τα φερόμενα ως μέλη της 17 Ν. στη φυλακή, με ή χωρίς στοιχεία, με ή χωρίς την νομιμοποίηση της αστικής δικονομίας.

Από κει και πέρα ο δρόμος άνοιξε για τους κλέφτες, τους καταχραστές, τους καπιτα-ληστές, τους βρυκόλακες της καθημερινότητάς μας.  Αν ποτέ δικαστεί κανείς απ’αυτούς θα είναι για τα μάτια του κόσμου, τα οποία έχουν φροντίσει να αντικαταστήσουν από τις τηλεοπτικές κάμερες, οπότε ο «κόσμος» γι αυτούς συνοψίζεται στους εξής πέντε-δέκα καναλάρχες που εύκολα δίνουν τα εύσημα στο εκάστοτε «νοικοκύρεμα» που καταδικάζει στην πείνα τους μισθωτούς, συνταξιούχους, φοιτητές κλπ εκτός του συναφιού τους.

Και τι θα έπρεπε να γίνει δηλαδή; Να ψάξουμε ανάμεσά μας να βρούμε το νέο Κολοκοτρώνη; Το νέο Βελουχιώτη; Το νέο Κουφοντίνα που θα τους βάλει όλους αυτούς στη θέση τους, μέσα στη θηλειά της κρεμάλας;

Οχι. Κατηγορηματικά όχι. Εκείνο που θάπρεπε να ψάξουμε να βρούμε ανάμεσά μας είναι η δική μας ευθύνη, αυτή που εκχωρήσαμε ακούσια στους κυρίαρχους τυρράνους μας. Εμείς, όλοι εμείς ωφείλουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας να γίνουμε οι θύτες ανθρώπων, θεσμών και δομών που επινοούν και επιβάλλουν «κρίσεις» με σκοπό να μετατρέψουν το πιάτο μας της επιβίωσης στην ανώφελη, χλιδάτη ζωή που κάνουν.

μαύρος

Advertisements

35 thoughts on “Εξι χρόνια μετά την τρομολαγνεία περί 17 Νοέμβρη

  1. Πάντως κακά τα ψέματα, χωρίζει άβυσσος τις προκυρήξεις της 17Ν σε σχέση με εκείνες των σημερινών οργανώσεων που μυρίζουν πεθαμενατίλα και μισανθρωπισμό.

    • Αυτό μπορείς να το πεις μόνο για την Σέχτα στον βαθμό που θεωρείς ότι είναι υπαρκτή οργάνωση και όχι κατασκεύασμα 29 κατασκευαστών πληντυρ… εεεε, υπηρεσιών.

      Ο λόγος των Πυρήνων της Φωτιάς πάλι, είναι μηδενιστικός μεν και αποπνέει απόγνωση και αυτο-αναφορικά αδιέξοδα αλλά σε καμιά περίπτωση «πεθαμενατζήδικος».

      Αντίθετα ο Επαναστατικός Αγώνας είχε πολιτικότατο λόγο και ανάλυση, ασχέτως διαφωνιών μου.

      • Επιμένω ότι ο Επαναστατικός Αγώνας φαίνεται σοβαρός, γιατί οι Πυρήνες και η Σέχτα έχουν χαμηλώσει πάρα πολύ τον πήχη, κατά τα άλλα…

        Για να δικαιολογήσει τη δράση του μας καλούσε να τη φανταστούμε σε μια άλλη κοινωνική κατάσταση, που δεν υπάρχει, με ένοπλο λαό, και επαναστατική πολιτοφυλακή και λοιπά αρμαγεδονικά . Η φράση της προκήρυξης που ξεκινούσε με το «Ας φανταστούμε…» ήταν από τις πιο αυτοαναφορικές ατάκες που έχω διαβάσει.

        Η επιλογή να πυροβολήσουν το ΜΑΤατζή στα Εξάρχεια το Δεκέμβρη του οχτώ ή την κλούβα μέσα από το άσυλο δεν μου φάνηκαν και οι πλέον έξυπνες.

        Επιπλέον πώς θα χαρακτήριζες έναν τύπο που θα έρθει ο Μαζιώτης (που δεν είναι και τελείως άγνωστος στις αρχές και μπορεί και να παρακολουθείται) και θα του πει «φτιάχνουμε μαζί μια ένοπλη οργάνωση» και θα απαντούσε «ναι, αμέ!»

        Το γεγονός ότι βάζουν το κεφάλι τους στον τορβά και γίνονται αποδέχτες της κρατικής εκδικητικότητας στις φυλακές, την ώρα που εμείς τα λέμε από το ίντερνετ, δεν τους κάνει και υπεράνω κριτικής.

  2. Νομίζω ότι ο Μπακογιάννης πλήρωσε, εν μέσω του σάλου που είχε προκαλέσει το σκάνδαλο Κοσκωτά, την πρακτική της 17Ν να μη στοχοποιεί ΠΑΣΟΚτζήδες (και γενικά «δημοκράτες»). Κάποιον δεξιό έπρεπε να χτυπήσουν για να παρέμβουν στην επικαιρότητα της εποχής.

    Ήταν άστοχη επιλογή γιατί ο Μπακογιάννης ήταν αντιχουντικός (σπάνιο για δεξιός) και η πλειοψηφία του κόσμου ποτέ δεν κατάλαβε τους λόγους που έγινε η ενέργεια (ακόμα και σήμερα υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι τον έφαγε ο Μητσοτάκης).

    Η συνομωτική δράση έχει σαν αποτέλεσμα και την αποκοπή από την κοινωνία και σιγά σιγά την αποξένωση από αυτήν.

    • Αυτό περί ΠΑΣΟΚ δεν ισχύει.

      Την εποχή που χτύπησαν βλακωδώς τον Μπακογιάννη, είχαν χτυπήσει – εξίσου βλακωδώς – και τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργό, εμπλεκόμενο στο σκάνδαλο Κοσκωτά, Γ. Πέτσο.

  3. Εξ όσων θυμάμαι αγαπητέ εξάδερφε ο Λένιν είχε μιλήσει για συνδυασμό της νόμιμης με την παράνομη δουλειά. Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν κάνεις (και) «συνωμοτική» δουλειά, το θέμα είναι να μην αποκόπτεσαι από τις μάζες.
    Και το τεράστιο πρόβλημα που είχε η 17Ν και πολλοί άλλοι ήταν η (σταδιακή;) αποκοπή τους από τις μάζες.

    …και φυσικά εννοείται για μένα ότι η ιστορία με τον Μπακογιάννη ήταν μια τεράστια ανοησία, μία από αυτές που την έκαναν να εκφυλιστεί πιστεύω πλήρως και σήμερα να βλέπουμε αυτά που βλέπουμε.
    Όσο αναφορά τις αναλύσεις όμως σαφώς και δεν έχουν σχέση με τις σημερινές…(αν και όχι όλες)

    • Ο Λένιν δίκιο είχε. Αν κάνεις μόνο «συνωμοτική» δουλειά, είναι σίγουρο ότι θα αποκοπείς από την κοινωνία.

      Όσο για τις σημερινές οργανώσεις, μου φαίνεται ότι όσοι μοιάζουν σοβαροί είναι γιατί υπάρχει η Σέχτα που ρίχνει τον πήχη πολύ χαμηλά.

  4. Πολύ καλό κείμενο «μαύρε» αλλά…. ε χμμ, αποπροσανατολιστική η φώτο που το συνοδεύει:
    ο Αρούρης ποτέ δεν θα καπελώσει τον γάτο no-longer_safe……

    Πάντως δεν μπορείς να ξεχωρίσεις απόλυτα την ανάλυση της 17Ν από την τακτική που επέλεξε.

    Η 17Ν όπως και κάθε οργάνωση μειοψηφικής βίας είχε μηχανιστικές και σχηματικές αναλύσεις που κατέληγαν σε ένα εργαλειακό τρόπο αντίληψης της βίας από μια μικρή ομάδα-καταλύτη κατά τρόπο που δεν καταφέρνει τελικά να πετύχει την χημική αντίδραση που επικαλείται (τον λαϊκό ξεσηκωμό).

    Και ας μην ξεχνάμε ότι πίσω από τα χτυπήματα σε Τούρκους διπλωμάτες κρύβονταν μια εθνικο-πατριωτική ανάλυση των ελληνο-τουρκο-αμερικανικών σχέσεων δέσμια μιας πατροπαράδοτης στην καθυστερημένη ελληνική αριστερά αντίληψης περί εξάρτησης.

    • Γειά σου γατούλη!
      Que tal?

      Γιατί δεν αφήνεις πάλι τον κόσμο να εκφραστεί ελεύθερα? Τι σε πείραξε η πολύ ωραία φωτογραφία που επέλεξε ο άνθρωπος?
      Ούτε ο Στάλιν δεν φέρθηκε έτσι στην τέχνη, που σύμφωνα με ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει στην τηλεόραση είχε κοντέψει να διαλύει τα μπαλέτα Μπολσόϊ μόνο και μόνο επειδή του…άρεσαν! ! 😉

      Από εκεί και πέρα όμως άσε αυτά τα περί καθυστερημένης αριστεράς και εξάρτησης, γιατί ειδικά σήμερα είναι εκτός τόπου και χρόνου και δύσκολα θα βρεις κάποιον να πείσεις για την ιμπεριαλιστική Ελλάδα που…επελαύνει στα Βαλκάνια.
      Ας το αφήσουμε εδώ προς το παρόν.

      • hola ratto
        como estas?
        δεν επιδιώκω να μιλήσω για την «ιμπεριαλιστική Ελλάδα που επελαύνει στα Βαλκάνια» ούτε τώρα, ούτε πριν. Δεν είναι αυτή η ανάλυση μου.
        Αλλά είναι απόλυτα καθυστερημένη η «φτωχομεσαία» αντίληψη της πάλης για εθνική ανεξαρτησία.
        Αυτά σε οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ όπως έγινε στο παρελθόν.
        Όσο για τα Μπολσόϊ… Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

        Και μην μου πειράζεις τα γατίσια αυτιά μου, αρούρη, είδα και έπαθα να καθαρίσω την γούνα μου. Για ξεπαρεού από πάνω από το σβέρκο μου…….

        • Θα σου γράψω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ψυρούκη που πρότεινα στον Μητσάρα, να μου πεις αν συμφωνείς:

          «Η παραχώρηση της χώρας στις ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις είναι το προϊόν συγκεκριμένων ιστορικών συνθηκών. Γίνεται δε επιθυμητή και αποδεκτή απ’ το Ελληνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, ακριβώς επειδή ταυτίζεται με τα ιδιαίτερα συμφέροντά του….Αν γινόταν ποτέ το ίδιο να είχε την δύναμη να ηγεμονεύσει στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά και στις θάλασσες, τότε σίγουρα σε κανένα δεν θα παραχωρούσε την Ελλάδα. Μα η δύναμή του είναι τόση που να μπορεί να πουλάει και να ξαναπουλάει τον τόπο στις ηγεμονικές δυνάμεις του κόσμου, αποσπώντας πάντα κέρδη και προνόμια για τον εαυτό του.» (τόμος 2, σελ 51)

          Συμφωνείς με το παραπάνω απόσπασμα ναι ή όχι;

          Και μία επιπλέον παρατήρηση:
          Στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ έπεσαν διάφοροι που σήμερα φτιάχνουν λίγο το μαλλί, τινάζονται ελαφρώς, κοιτούν αλλού και κάνουν πως δεν έγινε τίποτε.
          Το θέμα είναι να θέλεις αγαπητέ: Αν θέλεις και το τραβάει ο οργανισμός σου, αν ο μικροαστισμός σου κυριαρχήσει, δεν σε κρατάει ούτε ο Τρότσκι, ούτε ο Μάο, ούτε ο Στάλιν, ούτε ο…Μπακούνιν ο ίδιος.
          Πόσο μάλλον η ανύπαρκτη μικρομεγαλομεσαία «ιμπεριαλιστική Ελλάδα»…

          Υγ: Μπαααα…τσάμπα καθαρίζεις. Ότι και να κάνεις πάλι θα γεμίσει ο καναπές με τρίχες και δεν σε βλέπω καλά, ειδικά αν μάθει το αφεντικό ότι σε καβαλάνε και τα ποντίκια… 🙂

          • το συγκεκριμένο χωρίο του Ψυρρούκη είναι σωστό παρά επί μέρους επιφυλάξεις μου στην διατύπωση που χρησιμοποιεί.
            σωστή και η επισήμανση σου ότι αν έχεις τάση να πας προς ΠΑΣΟΚ κανείς δεν σε συγκρατεί.
            Αλλά αυτό ακριβώς έπαθε η σταλινικής καταγωγής αριστερά με την ανάλυση και προοπτική της Εθνικής Ανεξαρτησίας που έβαλε η 6η ολομέλεια του 1934 του σταλινικού ΚΚΕ.
            Δημιούργησε δηλαδή το ιδεολογικό υπόβαθρο της συμμαχίας με κάποια υποτιθέμενη εθνική δημοκρατική αστική τάξη με την οποία το προλεταριάτο έπρεπε να συμμαχήσει για να αποτινάξει τον ιμπεριαλισμό.
            Το 1935 ήταν το σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα.
            Το 1942-45 οι συμφωνίες Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας, τα έχουμε ξαναπεί.
            Το 1952 η δημιουργία της ΕΔΑ.
            Στην δεκαετία του 60 η ουρά στον Παπανδρέου.
            Στην εποχή της χούντας το δημοκρατικό αντιδικτατορικό μέτωπο.
            Αργότερα το «άθροισμα των δημοκρατικών δυνάμεων'» και η «πραγματική αλλαγή».
            Στα τέλη του 80 η «αλλαγή με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό».

            Στις μέρες μας μια ξαναζεσταμένη σούπα τέτοιας ποικιλίας σερβίρει η αντίληψη του ΚΚΕ περί «λαϊκής οικονομίας» εντός του συστήματος, η προοπτική της «προγραμματικής αντιπολίτευσης» και του «αντι-νεοφιλελεύθερου» αλλά όχι και αντιοκαπιταλιστικού μετώπου του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η λογική αποτίναξης του ζυγού του ΔΝΤ
            του Μετώπου Αλληλεγγύης και της συσπείρωσης των οικονομολόγων.
            Μας χωρίζει άβυσσος με αυτές τις στρατηγικές που έχουν κοινή μήτρα- χωρίς να λέω ότι είναι ίδιες-, στην αντίληψη της πτωχής ψωροκώσταινας που την επιβουλεύονται «οι ξένες δυνάμεις».

            Από την άλλη η εμμονή σου σε αυτούς που μιλάνε για «ελληνικό ιμπεριαλισμό» δεν είναι κατανοητή. Δεν είναι αυτοί οι εχθροί μου στο κίνημα. Αδιαφορώ θα έλεγα.
            Στην χειρότερη μορφή αυτής της ανάλυσης υπάρχει μια αναποτελεσματική παρέμβαση στην κοινωνία που δεν κατανοεί τι εννοεί αυτή η λογική, αλλά πάντως δεν κινδυνεύεις κατ’αρχήν να πάς στην αγκαλιά του «αριστερού» ΠΑΣΟΚ.
            Με όλους τους άλλους όμως που προανέφερα είναι εξαιρετικά πιθανό.

            • Ε βρε nolongersafe, μου θυμίζεις το ανέκδοτο με το σκουλήκι («…ΑΛΛΑ το σκουλήκι…»).
              Απ’ την μία μου λες «σωστή και η επισήμανση σου ότι αν έχεις τάση να πας προς ΠΑΣΟΚ κανείς δεν σε συγκρατεί.» και ΑΜΕΣΩΣ μετά ……..»αυτό ακριβώς έπαθε η σταλινικής καταγωγής αριστερά».
              Ενώ η Τροτσκιστική ε;
              Αντιστάθηκε μέχρις εσχάτων.
              Άσε μας τώρα ρε nolongersafe…τέλος πάντων.

              Κοίταξε nolongersafe, όποιος δεν θέλει να ζυμώσει 10 μέρες κοσκινίζει. Ακριβώς την κριτική που κάνεις εσύ στους…»Σταλινικούς» την κάνει και το ΚΚΕ στην «Πρωτοβουλία» και τους «Οικονομολόγους»: Η «λαϊκή του οικονομία» δεν χωρά στο σύστημα, ενώ οι άλλοι είναι…ντιγκιντάγκες.
              Εσύ πάλι βάζεις εντός συστήματος ΚΑΙ την «λαϊκή οικονομία» του ΚΚΕ και θεωρείς εκτός συστήματος μόνο το σοσιαλισμό.

              Για μένα, και στην σημερινή συγκυρία, αυτά είναι υπεκφυγές κι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε:
              Θα πάμε κατευθείαν στο σοσιαλισμό, θα επιδιώξουμε «ΜΟΝΙΜΑ την κοινή δράση» όπως λέει το ΚΚΕ(μ-λ) ή θα επιχειρήσουμε μια «κυβέρνηση λαϊκών αντιμπεριαλιστικών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο», όπως λέει το ΚΚΕ;
              Στα παπάρια μου. Πείτε το όπως θέλετε.
              Δεν έχετε κανένα δικαίωμα όμως να φλυαρείτε ενώ δίπλα σας ισοπεδώνονται οι ζωές του κόσμου.
              Και δεν το λέω μόνο για εσάς όπως θα έχεις δει…

              Και θέλεις να σου πω γιατί εγώ έχω χοντρό πρόβλημα με τους διάφορους της ιμπεριαλιστικής Ελλάδας;
              Γιατί όταν ο Σημίτης παραμύθιαζε προκλητικά τον κόσμο με την «Ισχυρή Ελλάδα», την «κυρίαρχη των Βαλκανίων» και άλλες τέτοιες ΠΙΠΕΣ, όλοι ετούτοι είχαν καταπιεί αμάσητη την προπαγάνδα και σιγόνταραν…κριτικά, κατακεραυνώνοντας ταυτόχρονα την…»καθυστέρηση» που έλεγε ότι η Ελλάδα εκτελεί όπως πάντα εντολές και δεν οφείλεται η στάση της στο…υπερανεπτυγμένο κεφάλαιό της που εξορμά στον πλανήτη γιατί «ασφυκτιά» από τα εθνικά σύνορα. Όμως όταν το ΕΕΚ λέει την Ελλάδα «προτεκτοράτο» που βρίσκεται σε «ημιαποικιακή θέση» ε…δε νομίζω ότι είναι και πολύ μακρυά από την θέση περί εξάρτησης!
              Τι λες κι εσύ?

              • εγώ λέω ότι το ΕΕΚ πάντα τέτοια ανάλυση είχε. Χελόοοουυ!
                Το θέμα είναι απλό και μην το τριχίζεις και μπλέκεσαι:

                είτε η εργατική τάξη θα ξεσηκωθεί αξιώνοντας να οικοδομήσει μια άλλη κοινωνία χωρίς καταπιεστές και αφεντικά σε εθνική και διεθνή κλίμακα και έτσι θα σαρώσει ΔΝΤ, ΕΕ και λοιπούς ξένους και ντόποιους καπιταλιστές

                είτε θα αρχίσουμε να ζητάμε συμμαχίες , με την αστική τάξη. Την ντόπια ενάντια στην ξένη, την μικρή ενάντια στην μεγάλη, την ευρωπαϊκή ενάντια στην αμερικάνικη κλπ κλπ

                Κουράστηκα αρούρη, και μαζί μου κουράστηκε και η χώρα όλη.
                Η φλυαρία που λες βρίσκεται στην κοπτοραπτική κειμένων για να χωράνε συμβιβασμοί με όλους.

                Ακριβώς επειδή είναι μια μάχη επιβίωσης πρέπει να τραβηχτεί με συνάπεια και all the way:

                ή επανάσταση ή θάνατος

                • Δεν ήξερα την άποψη του ΕΕΚ πάνω στο συγκεκριμένο, ωστόσο δεν σου είπα πουθενά ότι αλλάξατε την άποψή σας. Απλά είπα ότι αυτά που λέτε δεν διαφέρουν από την θέση της εξάρτησης, οπότε μάλλον θα έπρεπε κι εσύ να έχεις πρόβλημα με τους διάφορους απίθανους της «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας»!

                  Κι αυτή την ιστορία των «συμμαχιών με την αστική τάξη» δεν την καταλαβαίνω. Δηλαδή κοιμάσαι ήσυχος εσύ τα τελευταία χρόνια που το ΚΚΕ μιλά για «μικροιμπεριαλισμό»; Ή μήπως θεωρείς ότι η συμμαχία του Μάο με τον Τσαγκαισεκ τους εμπόδισε να πάρουν την εξουσία; Ή μήπως το ΣΕΚ που μιλά για Ελληνικό ιμπεριαλισμό κώλωσε να ξεροσταλιάζει έξω από τις τοπικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ; Ή μήπως ο Μηλιός που θεωρεί ότι ο εμπορικός μας στόλος έχει…επιβάλει την Ελληνική μονοκρατορία (πλάκα κάνω, αλλά καταλαβαίνεις τι λέω) δεν είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τους πιο δεξιούς του χώρου και σήμερα να υπεραμύνεται του ευρώ;

                  Αυτά είναι χαζά γατούλη. Δεν είναι εκεί η διαφορά. Η διαφορά είναι στους διάφορους (όντως τυχοδιώκτες) που παραλλάσσουν την άποψή τους ανάλογα με τις επιλογές της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Στους «ευέλικτους» και τους «προσαρμόσιμους» είτε από ρεφορμιστική είτε από «επαναστατική» σκοπιά:
                  Εκεί εγώ βλέπω το μεγαλύτερο κίνδυνο.

                  Και τα συνθήματα έχουν ή δεν έχουν αξία ανάλογα με το πότε τα φωνάζεις. Αν τα φωνάξεις άκαιρα μπορεί και να δείχνεις γραφικός και δεν νομίζω ότι αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας.
                  Μη φοβάσαι: Το σύστημα πιθανά να δώσει σε όλους την ευκαιρία να αναμετρηθούμε με τα κουράγια μας.

    • μήπως γιατί δεν είχε σχέση?
      Λέω μήπως. Διότι ηθική αυτουργία χωρίς ούτε μισό δακτυλικό αποτύπωμα, ούτε ο αστυνόμος Μπέκας δεν θα το σκέφτονταν.
      Κακά τα ψέμματα, στο ελληνικό Γκουαντανάμο υπάρχουν κρατούμενοι εδώ και χρόνια μερικοί άνθρωποι.
      Ήταν ο μόνος τρόπος για να διεξαχθούν οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Ελλάδα.

      • Χαζή απορία Νο 2.

        Με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τί ακριβώς κερδίσαμε (εκτός από τεράστια «ελλην(αράδ)ική περηφάνεια» και δύο σούπερ αθλητές-ελπίδες μας ντοπαρισμένους);

        (Αυτό βέβαια καλέ μου no longer, είναι ένα θέμα που θα μας απασχολήσει κάποια άλλη στιγμή, σε άλλο θρεντ).

  5. Ο Αλ. Γιωτόπουλος ήταν ο άνθρωπος με τις κατάλληλες ιστορικές αναφορές, εκείνος που χρειαζόταν στη σούπα της τρομολαγνείας, εκείνος που είχε σχέση με την Ισπανική Επανάστασηκαι μπορούσε να γίνει ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα μαζικά επαναστατικά κινήματα και την 17 Ν.
    Γι αυτό τα στοιχεία που θα αποδείκνυαν τη συμμετοχή του στην οργάνωση δεν ήταν αναγκαία για την καταδίκη του: ούτως ή άλλως θα τον καταδίκαζαν.
    Αναγορεύτηκε σε «αρχηγός», σε «εγκέφαλος» και αργότερα σε «ιδεολογικό διαφωτιστή» επειδή τέτοια ήταν η εικόνα που ήθελαν να φανεί.
    Τα «στοιχεία» ήταν η κατάθεση Σάββα Ξηρού στον Ευαγγελισμό, κατάθεση που υπέγραψε όντας σε ημι-καταστολή και χωρίς συνείδηση (ότι του έφεραν μπροστά το υπέγραψε) καθώς και το αποτύπωμά του πάνω σε ένα βιβλίο που βρέθηκε σε γιάφκα, χωρίς ποτέ να αποδειχτεί έστω ότι είχε περάσει ποτέ από τη «γιάφκα».
    Ηταν εκείνος που έπρεπε να καταδικαστεί για να επιβεβαιωθούν οι ασυναρτησίες της ασφάλειας της εποχής του Αντρέα Παπανδρέου ότι «η 17 Ν αποτελείται από άτομα υψηλής ιδεολογικής κατάρτισης, ακαδημαικού επιπέδου».
    Για να στηριχτεί η καταδίκη του νομότυπα θα έπρεπε τα τσακάλια της ασφάλειας να βρούν πραγματικά στοιχεία, πράγμα που δεν έγινε.
    Με τα όσα έγιναν γνωστά και με τα οποία καταδικάστηκε, τίποτα δε μας λέει ότι ο Γιωτόπουλος ήταν κάτι περισσότερο από απλός υποστηριχτής της δράσης της 17 Ν, όπως ήταν χιλιάδες άλλοι, πράγμα που παραδέχτηκε κι ο ίδιος.

    • Το θέμα όμως αγαπητέ Μαύρο για εμάς είναι πολιτικό και όχι ποινικό. Το αν υπήρχε, ποιός ήταν και ποιά ακριβώς η σχέση του καθένα με την οργάνωση δεν με απασχολεί ιδιαίτερα.

      Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι ότι μια οργάνωση που κάποτε φαινόταν να κάνει όντως κάποιες σοβαρές αναλύσεις, σταδιακά εκφυλίστηκε (και διαβρώθηκε από την ασφάλεια πιθανά;) σε τέτοιο βαθμό που στο τέλος αντικρίσαμε ένα πραγματικό θίασο που -πλην ενός-δύο το πολύ- δεν ήξερε τι του γινόταν.
      Καταλαβαίνω ότι πολλά από αυτά που είδαμε είναι σκηνοθετημένα από την ασφάλεια και τις μυστικές υπηρεσίες, όμως αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι σχεδόν κανένας δεν μπόρεσε να υπερασπίσει στοιχειωδώς πολιτικά την όποια δράση της οργάνωσης.

      Κι αυτή η εικόνα, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν πίστεψαν σε μία τέτοια δράση όπως εγώ, δημιούργησε μια πολύ άσχημη αίσθηση γιατί καλή η υπεράσπιση του εαυτού σου, όμως έδωσες ρε φίλε κι ένα πολιτικό αγώνα υποτίθεται, με μεγάλα μάλιστα ρίσκα.
      Δεν ήταν ποινικό το ζήτημα, ούτε μόνο μια άσκηση για τα «λαγωνικά» της ασφάλειας…

      • Υπάρχει πάντως η απολογία Κουφοντίνα και Χριστόδουλου Ξηρού οι οποίοι υπερασπίζονται πολιτικά τη 17 Ν.
        Συμφωνώ πάντως ότι η πολιτική στήριξη ήταν δυσανάλογη της δράσης και των αναλύσεων της Ε.Ο. πριν τις συλλήψεις.

        • Δεν το εννοώ όμως έτσι βρε Μαύρε. Δεν ζητούσα από την 17Ν (ή από οποιαδήποτε οργάνωση) να βγάλει 5 ιδεολόγους που να συντρίψουν θεωρητικά σε 50 σελίδες απολογίας το αστικό καθεστώς.
          Περίμενα όμως μια συνέπεια και μια αξιοπρέπεια, έστω και αν δεν είχαν την πλήρη ιδεολογική/θεωρητική κατάρτιση. Κι αυτό δεν το είδα όταν ο Χριστόδουλος έτρεχε στον Τριανταφυλόπουλο.

          Τέλος πάντων, ο καθένας έχει μια δική του αίσθηση για τα πράγματα. Άλλος το θέλει λίγο «έτσι» κι άλλος λίγο «αλλιώς». Μπορεί κι εγώ να παρασύρομαι από μια εικόνα, που στο κάτω κάτω δεν αφορά μόνο την 17 Νοέμβρη. Όμως όπως και να το κάνω, έχει αρχίσει να μ’ ενοχλεί μια κατάσταση όπου η δράση βρίσκεται πάντα πολύ πιο μπροστά από την σκέψη και την συνείδηση.

  6. Η αλήθεια είναι αυτό που ακούς με τα αυτιά σου και βλέπεις με τα μάτια σου στο δρόμο και όχι ότι προβάλλεται στους εικονικούς παραθυρικούς τηλε-εξομοιωτές της πραγματικότητας από το κάθε προσκυνημένο δουλάκι που αυτοαποκαλείται δημοσιογράφος.
    Και δυστυχώς η φράση «που είσαι ρε 17 Νοέμβρη ….» ακούγεται κάθε μέρα και ποιο συχνά από ανθρώπους που σε καμία περίπτωση δεν θα ταυτιζόντουσαν ποτέ ιδεολογικά μαζί της, από «νοικοκυραίους» που σε κανονικές συνθήκες ανατριχιάζουν σε κάθε διατάραξη της ησυχίας τάξης και ασφάλειας.
    Λέω δυστυχώς γιατί η επίκληση της τρομοκρατίας από «νοικοκυραίους» σημαίνει απελπισία, σημαίνει αγανάκτηση και οργή πέρα από κάθε όριο, σημαίνει πως το ξέσπασμα ανεξέλεγκτης τυφλής και εκδικητικής βίας χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο είναι μια πολύ ισχυρή πιθανότητα, αλλά το κυριότερο σημαίνει ότι έχει αποτύχει παντελώς η αριστερά, τουλάχιστον η κοινοβουλευτική.
    Όμως νοικοκυραίοι απελπισμένοι, στο όριο της αυτοδικίας, σημαίνει επίσης και την τρομακτική πιθανότητα της στροφής σε φασιστικές επιλογές.
    Ας συνειδητοποιήσουμε, ειδικά όσοι από μας δεν είμαστε υπέρμαχοι της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ότι για τον «νοικοκυραίο» η φράση «πού σαι 17Ν» δε διαφέρει πολύ από τη φράση «που είσαι παπαδόπουλε», για την ακρίβεια δεν διαφέρει πουθενά στη δική του συνείδηση.

    Προσωπικά πιστεύω ότι στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν μερικές χιλιάδες παράσιτα που θα έπρεπε να περάσουν από λαοδικεία και να καταλήξουν στην κρεμάλα.

  7. Τα συμπεράσματα αδελφέ mind the gap δεν είναι βέβαια «πούσαι 17 Ν.». Ακόμα κι αν δεν είχαμε όλα όσα περιγράφονται παραπάνω από τους συνσχολιαστές, ακόμα κι αν υπερασπίζονταν επαρκώς την πολιτική τους δράση, ακόμα κι αν κρατούσαν μια άψογη στάση χωρίς εθνοπατριωτικές αναφορές όπως αναφέρει ο no longer safe, πάλι θα ήταν αναποτελεσματικοί στο στόχο τους δεδομένου ότι αποτελούσαν μια ομάδα ατόμων που όπως είδαμε ήταν πολύ εύκολο να κλειστούν στη φυλακή.
    Το συμπέρασμα είναι ότι κλείστηκαν στη φυλακή, με η χωρίς στοιχεία, κι αυτό εξασφάλισε έστω συμβολικά την ασφάλεια των καταχραστών της κοινής περιουσίας.
    Στο ίδιο μοτίβο οι κυρίαρχοι κλέφτες επιχειρούν να επιβάλλουν αυτό που επέβαλαν στα φερόμενα ως μέλη της 17 Ν. σε ολόκληρη την κοινωνία.
    Δε μας κλείνουν όλους στα λευκά κελιά της ειδικής πτέρυγας του Κορυδαλλού καθώς αυτό θα ήταν ασύμφορο για κείνους. Οι δεσμοφύλακες όμως υπάρχουν, τελευταία αναβαθμισμένοι σε δίτροχους, οι κάμερες, η ελεγχόμενη ενημέρωση, η ποινικοποίηση του συνδικαλισμού, η (αμφιλεγόμενη επιστημονικά και νομικά) ταυτοποίηση του DNA, τα ναρκωτικά, η γκετοποίηση περιοχών, όλα συνιστούν περιβάλλον φυλακής.
    Αυτό που έκαναν στα φερόμενα σαν μέλη της 17 Ν. για το ρόλο που πήγε να παίξει, να υποκαταστήσει δηλαδή τη λαική βούληση, το κάνουν στον πραγματικά αρμόδιο, τον ιδιο το λαό.
    Γι αυτό οι ποινές δεν ήταν προσωπικές αλλά κοινωνικές. Γι αυτό οι επιπτώσεις είναι επίσης κοινωνικές.
    Αρχίζοντας με τους κατηγορούμενους ως τρομοκράτες πέρασαν στην καταστολή πολιτικών χώρων, τώρα είναι οι αναρχικοί, δυστυχώς πολύ σύντομα θα δούμε ανάλογη καταστολή και στις καθόλα νόμιμες πολιτικές ομάδες της αριστεράς. Τα πιό ριζοσπαστικά κομμάτια το νοιώθουν ήδη στο πετσί τους, αλλά ακόμα και οι πλέον συμβιβασμένοι έχουν πάρει μια γεύση -να θυμίσω την εμφυλιοπολεμική επίθεση του Αδωνη στο ΚΚΕ.
    Οσο για τις κοινωνικές ομάδες ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, εκεί έχουμε κανονική σφαγή των μεταναστών και των χαμηλόμισθων και συνταξιούχων. Γιατί; Για να τρώνε τα λαμόγια. Για να διασφαλίσουν ότι δε θα γίνουν στόχος εκείνων που κατακλέβουν.
    Γίναμε όλοι εν δυνάμει μέλη της 17 Ν. για τους κυρίαρχους. Μας φόρτωσαν θέλοντας και μη την παραβατικότητά της. Μήπως θα έπρεπε τελικά να γίνουμε αντάξιοι του τρόμου που τους προκαλούμε;

  8. Δεν διαφωνώ ουτε με το ένοπλο ουτε και με τον «χαμηλό» πήχυ που σωστά μεν βλέπει ο Μητσάρας αλλά δεν βλέπει την ανταποδοτικότητα οτι δηλαδή έχει ρίξει και το κεφάλαιο τον πήχυ και επιτίθεται πλέον σε θεσμούς και δικαιώματα που τη δεκαετία του 80 θα εθεωρείτο «ιεροσυλία» -αν υπάρχει ιερό στον καπιταλισμό- η θα εθεωρείτο πολιτικό και ιστορικό λάθος σε εκείνη την συγκυρία να προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό εκμετάλλευσης ο τότε καπιταλισμός. Τηρουμένων των αναλογιών κάθε οργανωμένη ομάδα έχει δικαίωμα στην ανατροπή και δικαίωμα στο ένοπλο. Τηρουμένων των αναλογιών κάθε λαός έχει ευθύνη εξέγερσης η υποταγής και «ρουφήγματος». Οπότε -ναι- ο λαός έπρεπε να δικάσει τον Μπακογιάννη αλλά αν ηταν απασχολημένος για νάβρει μια θέση στο Δημόσιο η για να φτιάξει εξοχικό στα καμμένα …στα αρχίδια τόσο τα δικά μου οσο και της ιστορικής διαδικασίας που δεν ρωτά και δεν ασχολείται με την πρόοδο των μικροαστικών ονείρων….ας πρόσεχε ο λαός …μιας και μιλάτε εξ ονόματός του.

  9. Μια λεπτομέρεια για την17Ν
    Τα οπλα θυμήθηκαν να τα πάρουν αφού έπεσε η χουντα.
    Τώρα για την στάση στη δικη του Γιοτοπουλου νομίζω οτι
    ειταν πιο συνεπής σε τέτοιες περιπτώσεις..
    Δεν συμμετέχεις στη δικη και προσπαθείς να δημιουργήσεις
    συνήχηση στη διαδικασία.
    Τι επιθυμία ειταν κάποιων κατηγορουμένων για αναγνώριση της
    πατρότητας λες και ειταν εξώγαμα παιδια του πριν 60χρονια μην
    χάσουν κληρονομικά δικαιώματα.
    Σε μάγκωσαν ? παει τέλειωσε συνεχίζουν οι απέξω.

  10. ΕΞΟΥΣΙΟΜΑΝΙΑ, ΑΥΤΟΠΑΓΙΔΕΥΣΗ , ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΑ

    Αντί προλόγου

    Παρακαλώ τους επιστήμονες ψυχικής υγείας να ασχοληθούν με το θέμα της επικεφαλίδας, γιατί δεν έχω βρει σχετική βιβλιογραφία, οι δε διαπιστώσεις μου είναι εμπειρικές και ατελείς ιδιαίτερα στους μηχανισμούς μεγέθυνσης της συναισθηματικής ανωριμότητας, του πνευματικού (και όχι μόνον) ναρκισσισμού, της εξουσιομανίας και του αλάθητου της πίστης τους που θυμίζει-δυστυχώς- καθολικούς επισκόπους της ιεράς εξέτασης.

    Καλούν κι αυτοί τους πιστούς τους, «τους κολασμένους της γης «, να περάσουν μια ακόμα ζωή-κόλαση γεμάτη πρέπει-νόρμες-πλάνα(με πόνο, αίμα, δάκρυα,..) χωρίς καμιά ελευθερία, χαρά, δημιουργικότητα,… για τον σοσιαλιστικό παράδεισο μετά θάνατον!

    1.Δεν γνωρίζω άλλη χώρα, με τόσα αριστερά “αφεντικά” (επιχειρηματίες, ελεύθερους επαγγελματίες) και τόσους δεξιούς εργαζόμενους. Η αιτία ίσως πρέπει να αναζητηθεί στους απογόνους των Βενιζελικών αστών, στην ευρύτατη συμμετοχή όλων των τάξεων στο ΕΑΜ, στην ταύτιση -από τις σκληρές δεξιές κυβερνήσεις μετά το 1944- εαμιτών και κομμουνιστών, στην ‘’δήλωση’’ που έπρεπε να υπογραφεί από τους μετανοήσαντες για να ενταχθούν στους κόλπους του μετεμφυλιακού κράτους (και που πολλές φορές δεν υπογράφθηκε για λόγους αξιοπρέπειας-εγωισμού) και στην εσωτερική μετανάστευση στις μεγάλες πόλεις που άμβλυνε το καθημερινό άγχος των διωκόμενων από την τοπική εκδικητικότατα των νικητών. Επομένως, αφού στο ΕΑΜ συμμετείχε -σε μεγάλο ποσοστό- το πιο ανήσυχο τμήμα του λαού, το οποίο , στη συνέχεια, δεν μπορούσε λόγω ‘’κοινωνικών φρονημάτων’’ να διορισθεί στο Δημόσιο, είναι ευνόητο γιατί, ήδη από την δεκαετία του ’60, η πλειονότητα των ελεύθερων επαγγελματιών, βιοτεχνών, εμπόρων κ.λ.π. επιχειρηματιών έχει προοδευτική-αριστερή προέλευση και αποτελεί –πλέον- σημαντικό ποσοστό της μεσαίας τάξης.

    Αυτός είναι ο κλασσικός μηχανισμός αυτοπαγίδευσης : λόγω ικανοτήτων/συγκυριών να γίνεις τελικά, αυτό που θα ήθελες να πολεμήσεις νεότερος. Δεν μπορείς να πολεμήσεις εναντίον του εαυτού σου. Το ξεπερνούν με την σχιζοφρενική ρήση:
    «Άλλο η δουλειά και άλλο η ιδεολογία !!!»

    Πρόσφατα από την Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. ειπώθηκε ότι άλλο η ατομική αντιμετώπιση στην κρίση (λ.χ. απολύσεις σε μια επιχείρηση) και άλλο η κοινωνική προοπτική, δικαιολογώντας μάλλον την μείωση μισθών και τις απολύσεις σε κομματικές επιχειρήσεις…

    2. Ο σταλινισμός είναι η ‘’αριστερή’’ έκφραση του εξουσιασμου και της αυταρχικότητας και -παγκοσμίως -της πιο άγριας. Ο μαρξισμός έχει καταστεί διαχρονικά ‘’στήλη άλατος’’ αντί για διαρκώς ανανεούμενος τρόπος ανάλυσης της κοινωνίας και της βιόσφαιρας. Είναι γνωστή, ακόμα και σήμερα, η αντίδραση του σύγχρονου αριστερού ‘’στελέχους’’ απέναντι στο αυθόρμητο, το ανοργάνωτο, το απρόσμενο : καχυποψία, εκνευρισμός, άρνηση αποδοχής. Ότι δεν ελέγχουν (σχεδιασμός εκ των άνω) το καταστρέφουν και αν δεν μπορούν το συκοφαντούν, οι πιο ευγενείς το αγνοούν. Όλα πρέπει να είναι ελεγχόμενα σε ‘’κουτάκια’’, ‘’φάσεις’’, ‘’στάδια’’. Η κοινωνία πρέπει να λειτουργεί περίπου… σαν τα ταχυδρομεία. Κορυφαίο παράδειγμα η αντίδραση των οργανωμένων μελών της αριστεράς στην αυθόρμητη εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 και η συκοφάντησή της.

    3. H προηγούμενη πολυετής λειτουργία της πολυδιασπασμένης, από το 1968, αριστεράς σε συνθήκες παρανομίας, υπό το καθεστώς του ‘’δημοκρατικού’’ συγκεντρωτισμού με μεταβίβαση των εντολών της κεντρικής ηγεσίας(εξουσίας)στα οργανωμένα μέλη της που πρέπει να τις εκτελέσουν με σοβαρούς κίνδυνους ( μακρόχρονη στέρησης της ελευθερίας τους(εκτόπιση φυλάκιση ή κάθειρξη) και – σε ορισμένες περιπτώσεις -θανατική ποινή).

    Στην περίπτωση του Δημοκρατικού Στρατού, η εξουσία της ηγεσίας ήταν απόλυτη όχι μόνον στα οργανωμένα μέλη, αλλά και στον πληθυσμό της περιοχής που εκάστοτε κατείχε : για υποχρεωτική στρατολόγηση, υποχρέωση τροφοδοσίας του επαναστατικού στρατού από τους αγρότες και κτηνοτρόφους της περιοχής κ.λ.π.

    4. Παγκοσμίως, παρόμοια ισχύουν και στις οργανώσεις επαναστατικής βίας. Η παρανομία που συνεπάγεται η οργάνωση ένοπλης βίας καταστρέφει την ελεύθερη συζήτηση για τα λαϊκά προβλήματα αφού εξαναγκάζει την δημοσίευση των θέσεων-μανιφέστου της οργάνωσης. Εντός της οργάνωσης, που έχει στρατιωτική μορφή, συχνά καταστρέφει και την δημοκρατική έκφραση σε βάρος της απόλυτης εξουσίας και του αλάθητου της ηγεσίας, μεγεθύνει την αυθαιρεσία και -ενδεχομένως- πυροδοτεί η οδηγεί στην παραφροσύνη.

    Λ.χ. ο Horst Mahler, γιος Γερμανού στρατιώτη που πεθαίνει στο μέτωπο, κατά το μισό Εβραίος, γίνεται ιδρυτικό μέλος της RAF. «Θεωρούσε την εργατική τάξη της Δυτικής Γερμανίας τελείως παθητική και διεφθαρμένη, και επομένως ήταν αδύνατο να απελευθερωθεί από μόνη της. Οι εργάτες ήταν κατατρομαγμένα γουρούνια, μαζί με το σύνολο της Αριστεράς. Και μαζί με τους συντρόφους του, πίστεψαν πως με κάποιες δολοφονίες και κάποιους δυναμίτες θα την απελευθέρωναν.»

    Ο Horst Mahler, μετά την σύλληψη του, στην φυλακή έγινε φιλο-χιτλερικός-αντισημίτης και αφού αποφυλακισθεί, λόγω της συμμετοχής του στο αντάρτικο πόλης , σύντομα φυλακίζεται ξανά με τον νόμο Volkverherzung «υποκίνησης του λαϊκού μίσους εναντίον ενός τμήματος του πληθυσμού».

    Μα κι Γαλλοι αριστεριστες κατάφεραν τελικά να επιβληθούν σ’ αυτή την κοινωνία που αρχικά ήθελαν να καταστρέψουν :
    “Η επιστροφή του Νετσάγιεφ, Jorge Semprun: Απ’ όλα τα μέλη της αριστερίστικης οργάνωσης «Προλεταριακή πρωτοπορία», ο Ε. Σ. είναι ο μόνος που δεν πέτυχε κοινωνικά. Οι υπόλοιποι κατάφεραν τελικά να επιβληθούν σ’ αυτή την κοινωνία που αρχικά ήθελαν να καταστρέψουν. Έδωσαν τη μάχη αυτή με πάθος ισότιμο μ’ εκείνο που είχαν επιδείξει είκοσι χρόνια νωρίτερα επιδιώκοντας την αλλαγή. Απέκτησαν εξουσία και χρήμα. Απ’ όλους αυτούς …ο Ε. Σ. είναι … ο λιγότερο επιφανής από τους τέσσερις που έχουν απομείνει. Γιατί ο πέμπτος της οργάνωσης έχει πεθάνει. Τον έλεγαν Ντανιέλ Λορενσόν και το παρατσούκλι του ήταν «Νετσάγιεφ». Τον σκότωσαν οι φίλοι του πριν από είκοσι χρόνια. Για να επιζήσουν εκείνοι.”

    5. Τα παραπάνω, έχουν ως αποτέλεσμα, ακόμα και σήμερα, αλλοίμονο και για πολλά ‘’στελέχη’’ της ανανεωτικής αριστεράς (δηλ. ως μέσος όρος) την μυστικοπάθεια σε βαθμό ‘’συνωμοτικότητας’’, την έλλειψη επαφής με τις ‘’πλατιές μάζες’’ και την κρυφοσταλινική- «κρατικίστικη»-γραφειοκρατική αντίληψη επιβολής γνώμης, σχεδόν για τα πάντα.

    6. Εξάλλου οι μακρόχρονες επενδύσεις που έχουν κάνει οι εξουσιομανείς γραφειοκράτες πρέπει να αποδίδουν αποτελέσματα αποκλειστικά σε έναν στενό κύκλο, στον οποίο δύσκολα γίνονται αποδεκτοί οι άλλοι, οι διαφορετικοί . Επομένως δεν πρέπει να απορούμε που τα ‘’στελέχη’’ του ΣΥΝ απαρτίζονται κυρίως από πρώην επαγγελματικά στελέχη του ΚΚΕ, καθώς και δημόσιους (κατ΄ ευφημισμόν) υπάλληλους –συνδικαλιστές του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού.

    7.Υπάρχουν παραδοσιακά και ελάχιστοι «ταξικοί αποστάτες» , που ασχολούνται με το hobby (συγνώμην λειτούργημα) της πολιτικής, όπως οι κυρίες της μεγαλοαστικής τάξης με τις αγαθοεργίες, που μας κάνουν την χάρη να μας… δίνουν σημασία, να ‘’παίζουν΄’’ με τις ιδέες και την ανάδειξη ‘’στελεχών’’ όπως οι γόνοι της βρετανικής μεγαλοαστικής τάξης .Και στην αριστερα (ανθρώπινο είναι) παρουσιάζονται σημαντικά φαινόμενα παρεοκρατιας και νεποτισμού (γόνοι αριστερών που συνεχίζουν την συνδικαλιστική- πολιτική πορεία των γονιών τους)

    8. Λίγοι πραγματικά εργαζόμενοι υπάλληλοι και ελεύθεροι επαγγελματίες κατόρθωσαν να διατηρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πρώτη γραμμή της Ανανεωτικής Αριστεράς, γιατί οι πρώτοι θα έχαναν την δουλειά τους και οι δεύτεροι θα έκλειναν την επιχείρησή τους ή -λιγότερο σύνηθες- απορροφήθηκαν από το επάγγελμα τους, αρκετοί χρησιμοποιώντας αρχικά και το ‘’λογότυπο του αριστερού’’ (άρα καλού και ηθικού) και στη συνέχεια κάνοντας ‘’κριτική υποστήριξη’’ (διάβαζε δουλειές ) στο ΠΑΣΟΚ.

    Παρομοίως, οι φιλελεύθεροι (ΚΚΕ εσ. κ.λ.π.) και οι «σταλινικοί» (KKE, EKKE, κ.λ.π.) δραστήριοι «αριστεροί» φοιτητές- συνδικαλιστές, της γενιάς του πολυτεχνείου και επέκεινα, όταν αποφοίτησαν, διψασμένοι για εξουσία, ενσωματώθηκαν στο κυρίαρχο δικομματικό σύστημα, χρησιμοποιώντας (οι πρώτοι ήδη από το 1981, οι δεύτεροι με χρονική υστέρηση 8 ετών) τις οργανωτικές τους ικανότητες σε διαχείριση ανθρώπων και χρημάτων, αφού ούτως ή άλλως, η συνδικαλιστική και πολιτική δράση συνίσταται κυρίως στην διαχείριση των αντίστοιχων κοπαδιών «ψηφοφόρων» δημοσίων υπαλλήλων /υπαλλήλων ΔΕΚΟ με ανταλλάγματα υψηλούς σχετικά μισθούς για την ελάχιστη παραγωγή έργου.

    9. Και διατυπώνω τα ερωτήματα :

    Μήπως η εξουσιομανία προυπηρχε στους «ηγετίσκους» και μεγεθύνθηκε από την ενασχόληση με την πολιτική με ψυχολογικούς μηχανισμούς-χειρισμούς των μελών τύπου agitatsia-propaganda (αφορά κόμματα και πολιτικές οργανώσεις όλων των ιδεολογιών );
    Απ. Ναι, στις περισσότερες περιπτώσεις ατόμων της μεσαίας-ανώτερης τάξης που βρήκαν πρόσφορο έδαφος να αναπτύξουν τις φιλοδοξίες τους.
    Όχι, στις περιπτώσεις ατόμων ταπεινής καταγωγής, που η δύναμη που απέκτησαν με την ενασχόλησή τους με τα κοινά, εκτόνωσε το σύμπλεγμα κατωτερότητάς τους που μεταλλάχθηκε σε αρρωστημένο πάθος για δύναμη, εξουσία και οργιώδη πλουτισμό. Όπως είχε πει και ένας γνωστός μου πασόκος:” Ήρθε η ώρα να φαν οι πεινασμένοι.”

    Είναι επάγγελμα η ενασχόληση με την πολιτική σ’ ένα αριστερό κόμμα ;

    Παραδοσιακά γιατί κάποιος δεν μπορεί να εκλεγεί ελεύθερα στα όργανα αριστερών κομματικών φορέων χωρίς εμπόδια και κρυφούς αποκλεισμούς, λόγω κομματικών ‘’μηχανισμών’’ , ‘’αυλών’’ και ‘’επετηρίδων’’ ;

    Πρέπει να είναι διαρκής και επί δεκαετίες η ενασχόληση με την πολιτική σ’ ένα αριστερό κόμμα ή πρέπει να υπάρχει διαρκής, ανοικτή ανανέωση προσώπων και ιδεών και όχι κυκλική εναλλαγή των ίδιων προσώπων ;

    Τι επιπτώσεις μπορεί να έχουν αυτά ;

    Είναι προφανώς επιθυμητό, κάποιος που διακρίνεται από τις επαγγελματικές του ικανότητες, το ήθος του και την εν γένει πορεία του και γνωρίζοντας την κοινωνία εργαζόμενος, εφόσον το επιθυμεί, να εκτίθεται αρχικά ελεύθερα ως υποψήφιος στον συνδικαλιστικό του φορέα και στη συνέχεια –αν πάλι το επιθυμεί- στα όργανα κομματικών φορέων .

    10. Όλες αυτές οι πρακτικές (εξουσιομανείς αρχηγοί, ψυχολογικός χειρισμός-στρατολόγηση, φανατισμός, μαζί με τους παρελθόντες/πρόσφατους και μέλλοντες ‘’καυγάδες’’ δεν αρμόζουν σε ώριμες προσωπικότητες).

    Πικραίνουν τόσο τα λίγα πια εγγεγραμμένα μέλη αριστερών κομμάτων και απωθούν τους σκεπτόμενους ανέντακτους προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες και τελικά την ίδια την κοινωνία, που αμήχανα αντιλαμβάνεται ότι τουλάχιστον πολιτικά (γιατί πολιτιστικά υπάρχει κάποια ελπίδα ακόμη στην αριστερά) η ανανεωτική αριστερά όπως δομήθηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΝ και τις ‘’συνιστώσες’’ και πρόσφατα την ΔΑ, δεν διαφέρει και πολύ από το διεφθαρμένο μας πολιτικό σύστημα που υποτίθεται ότι καταγγέλλει και θέλει να ανατρέψει /αλλάξει/ μεταρρυθμίσει.

  11. ρε παιδια να πω και γω δυο λογια……λοιπον σε σχεση με τη 17 ….το οτι τους εχωσαν μεσα δεν συνιστα τα μελη τους αδυναμα η ευκολο να κλειστουν μεσα…..ενω αυτοι υπερασπιζοντανι τα ιδεωδη τους με τα οπλα και με την ενοπλη παλη επιτελους οι φασιστες και οι αρχουσες ταξεις αρχισαν να φοβουνται λιγο και να συμαζευονται …θυμηθητε τι γινοταν στις πορειες οταν πεθανε ο γουελς .οταν πεθανε ο μαλλιος.τοτε κατεβαινε ο κοσμος κατω και φωναζε ζητω η 17 .επισης δεν δολοφονουσαν δεξιους μονο…δολοφονουσαν οσους ειχαν κανει μαλακιες και το αξιζαν..ειτε δεξιος ειτε αριστερος …οσοι παιζουν αυτο το εσωκοινοβουλευτικο παραμυθακι ειναι αξιοι της μοιρας τους …..και εξαλλου φανταζομαι πως ολοι εδω μεσα θελουμε να αλλαξουμε την κατασταση σωστα???αλλα τι κανουμε γιαυτο ?απλα καθομαστε και τα λεμε ….και θα μου πειτε να κατεβουμε σε ειρηνικη πορεια ….ΟΥΑΟΥ απανου τους θα χεστουν οι ηγετες και θα σηκωθουν να φυγουν τρεχοντας……ζουμε σε ακραιες εποχες και οι ακραιες εποχες απαιτουν ακραιες λυσεις..
    σας χαιρεταω κλεφτικα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s