Αμυγδαλέζα

http://wp.me/pPn6Y-gSd 

Σε καμία περίπτωση δεν αδιαφόρησα για το θέμα. Μου τράβηξε την προσοχή και πόνεσε πολύ την ψυχή μου.

Απανθρωπιά. Αν ισχύει αυτό που γράφτηκε… που φυσικά και θα ισχύει. Ο Χ»στεφάνου ότι γράφει το εμπιστεύομαι.

[…] Έκοψαν το ρεύμα εδώ και τρεις μέρες από δύο κοντέινερ διότι οι μετανάστες έβαλαν να δουλέψουν τα κλιματιστικά! Οι μετανάστες αρνήθηκαν να μπουν μέσα στους σκοτεινούς φούρνους. Οι αστυνομικοί τους πίεζαν βρίζοντας χυδαία και χτυπώντας ενώ κάποιοι αστυνομικοί πάτησαν το φαγητό τους φωνάζοντας «δεν μας νοιάζει αν πεθάνετε». Μετά γενικεύτηκε η σύγκρουση με φωτιές σε μεγάλο μέρος του στρατοπέδου. […] ( ΚΕΕΡΦΑthepressproject.gr ).

Δεν υπάρχουν λόγια. Μία λέξη μόνο μου έρχεται στο μυαλό: Απανθρωπιά.

Πόσο μίσος και πόση διαστροφή ακόμη θα ξεβράσουν οι ψυχές κάποιων (υπ-)ανθρώπων;Αμυγδαλέζα

( φωτο: thepressproject.gr )

Τραγικά τα γεγονότα στην Αμυγδαλέζα. Και κάθε μέρα, όλο και πιο τραγικά αυτά που συμβαίνουν στη χώρα, γύρω μας. Ώρες-ώρες δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι συμβαίνουν όλα αυτά εδώ, δίπλα μου. Ποτέ μέχρι το 2010 δεν είχε φανταστεί το μυαλό μου ότι όλα αυτά που διαβάζαμε στην εφημερίδα ή σε διάφορες ιστοσελίδες, πράγματα που συνέβαιναν σε διάφορες χώρες του Κόσμου, καταχωρημένα ως «διεθνή», θα τα βιώναμε κι εμείς οι ίδιοι στην καθημερινότητά μας.

Είχαν υπάρξει, βέβαια, παρόμοια δείγματα και νωρίτερα… Τώρα πια, όμως, παράγινε το κακό.

Ακόμα κι όσοι από εμάς δεν αδιαφόρησαν ποτέ για τα δίκια του κάθε ανθρώπου και όργωναν τους δρόμους με αγανάκτηση ή βοηθούσαν όπου μπορούσαν και όσο μπορούσαν, μάλλον μέχρι το 2010 ενεργούσαν σχετικά «εκ του ασφαλούς». Η Λατινική Αμερική, η Κεντρική Αφρική ή ο ρατσισμός που ακούγαμε ότι βίωναν κάποιοι άνθρωποι στη Βόρεια Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική, νομίζαμε ότι έπεφταν κάπου μακριά. Να που διαψευστήκαμε λοιπόν. Όλοι μας. «Γίναμε Ευρώπη», τελικά… Η’ μήπως και Αφρική μαζί; Πάντα είχαμε το «άγχος» αν «ανήκομεν εις την Δύσιν» ή στην Ανατολή. Μας λύθηκε η απορία;

Κάποιες στιγμές με πνίγει τόσο πολύ όλη αυτή η αδικία γύρω μου. Αναρωτιέμαι πια, με ποιόν τρόπο να την πολεμήσω. Πώς, ρε γμτο;

Πόσο ν΄αντέξεις να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι;

Ξεκίνησα να γράφω κάποιες σκέψεις. Το χέρι και το μυαλό μου δεν σταματούσε όσο θυμόμουν παιδιά που είχα συναντήσει στο δρόμο μου και πάλευαν για εκείνο το ρημάδι το «καλύτερο αύριο»: αγωνίες, όνειρα, ελπίδες… Οι σελίδες ξεδιπλώνονταν μπροστά μου κι είχα αρχίσει ν΄απορώ σε ποιό σημείο του μυαλού μου είχα κρυμμένες όλες αυτές τις μνήμες, όλες αυτές τις προσδοκίες ανθρώπων, τις ταλαιπωρίες, τις αναζητήσεις, τα μυστικά τους… Όσο θυμόμουν, τόσο μου παρουσιάζονταν όλο και περισσότερες λεπτομέρειες, ακόμα και δικές μου προσωπικές εμπειρίες, πριν την περίφημη «ένωση» στην ΕΕ, τότε που έπεφτε ρουφιανιλίκι στα Προξενεία για μια άδεια παραμονής στον πιο πλούσιο & ανεπτυγμένο Βορρά, που έδινε τις ευκαιρίες ζωής που δεν μπορούσε καν να διανοηθεί ο Νότος: άλλη σφαίρα ζωής. Και για δες: λίγα χρόνια μετά, πάλι στα ίδια καταλήξαμε. Να φεύγουμε πάλι, κυνηγώντας το ρημάδι το «καλύτερο αύριο», αγανακτισμένοι όλοι από το προδομένο μας παρόν χωρίς ελπίδα…

Δεν μπορεί να συνεχίσει η κατάσταση αυτή. Για πόσο ακόμα θα συνεχίζει;

Ξέρω, ξέρω. Εντάξει. Δεν άλλαξε ποτέ.

pyramid of capitalist system

Νομίζαμε ότι θ΄αλλάξει, αλλά διαψευστήκαμε οικτρά για μία ακόμη φορά.

Δεν μπορεί, όμως, ρε γμτ. Πόσα λάθη ακόμα θα πληρώσουμε;

Και πόσες μιζαδόρικες πουλημένες υπογραφές πλούσιων & εσαεί βολεμένων κωλόγερων που εγκλωβίζουν ανθρώπινες ψυχές, που εξαπατήθηκαν με ψεύτικες υποσχέσεις για μία Γη της Επαγγελίας ανύπαρκτη, χωρίς ελπίδα και χωρίς καμία ανθρώπινη προοπτική;

Πώς θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε ν΄αλλάξει το σιχαμένο Δουβλίνο 2,3 ή όπως αλλιώς θέλει να λέγεται, ώστε ν΄απελευθερωθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αναζητούν μία καλύτερη τύχη, μακριά από τον πόλεμο των ναρκοεμπόρων & των εμπόρων όπλων ή ακόμα και ανθρωπίνων οργάνων, των εκμεταλλευτών ψυχών, την προσφυγιά, τη φτώχεια, την ανθρώπινη εξαθλίωση;

Όλοι μαζί υποφέρουμε: ντόπιοι και επισκέπτες. Μας στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου.

Εκείνων παγώσαν τα όνειρα, σ’ εμάς διαψεύστηκαν οι ελπίδες.

Πόσο ακόμα υπομονή; Από πού πια ν΄αντληθεί η δύναμη για αισιοδοξία, νέα ξεκινήματα, για στοιχειώδη ανθρώπινη επιβίωση;

Για πόσο ακόμα; Από πού;

Πώς θα καταφέρουμε να το αλλάξουμε όλο αυτό το έκτρωμα που καταστρέφει τις ζωές και τα όνειρα όλων μας;

Γιατί πρέπει ν΄αλλάξει! Δεν παλεύονται άλλο όλη αυτή η φτιασιδωμένη κρίση και η φτιαχτή δυστυχία!

*

Το «καλύτερο αύριο» που αργούσε να έρθει: Εμιγκρέδικες ιστορίες της καθημερινότητας και παρελθοντικό πολυεθνικό χάσιμο. 

*

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Αμυγδαλέζα

  1. Ο/Η Rosa Loser Burg -Ρόζα (χωρίς αγκάθια) Λούζερ (εκ πεποιθήσεως) Μπούργκ (χωρίς μπούργκα) λέει:

    Ιδού η λύση : www. nοslavery society.com … σας έχω και έτοιμο ψηφοδέλτιο! Τι άλλο θέλετε έτοιμο πιά σε αυτή τη χώρα; Το «αύριο»; Μα αυτό μας το έφτιαχναν άλλοι μέχρι χτές αλλά και σήμερα, άλλοι μας το τάζουν να μας το φτιάξουν …
    Μήπως αυτό που φοβίζει τον έλληνα ειναι η δύναμή του να φτιάξει μόνος του το παρόν και άρα και το μέλλον του..μήπως η ροπή του προς την αυτοκαταστροφή ειναι πιο ισχυρή απο την ροπή προς τη δημιουργικότητα και την ευημερία! Κάτι ήξερε ο μακαρίτης που έλεγε οτι η Ελλάδα ειναι «ένα απέραντο φρενοκομείο».
    Wake up συμπολίτες μου…μέχρι και δωρεάν ψυχοθεραπέια σας τάζω, τι άλλο θέλετε;

    Και μια special αφιέρωση (τους συμβολικοί στίχοι) στηνχιλιοκομματική/χιλιοκομματιασμένη ελληνική Αριστερά (http://www.youtube.com/watch?v=3bOkNmIz0nk)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s