Μετά από χαρακτηριστική καθυστέρηση ιδού το τρίτο μέρος του κειμένου! (τα δυο πρώτα μέρη του είναι συγκεντρωμένα εδώ: http://wp.me/pPn6Y-cSi )
Γι’αυτούς που βαρέθηκαν να το περιμένουν θα αποζημιωθούν από ένα κείμενο που είναι υπερδιπλάσιο από τα δυο προηγούμενα μέρη μαζί και γεμάτο από βίντεο και συνδέσμους για να έχουν στο αρχείο τους.
Και τα τρία του μέρη μαζί είναι αφιερωμένα στους φυλακισμένους αγωνιστές των πυρήνων της φωτιάς και ειδικότερα στον Μιχάλη, τον Γιώργο, τον Δαμιανό και τον Χάρη που είχα την τύχη να γνωρίσω στις φοιτητικές καταλήψεις του 2006 αλλά και σε όλους τους συλληφθέντες της 12 Φλεβάρη και ειδικότερα σε αυτούς που παραμένουν φυλακισμένοι…
Εξετάσαμε διάφορες όψεις των γεγονότων της 12 Φλεβάρη. Όπως κι αν τα δει κανείς το βέβαιο είναι ότι η ενέργεια εκείνη της μέρας θα διαχυθεί σε όλη την υπόλοιπη χρονιά.
Η 12 Φλεβάρη αφορά όλο το 2012. (ή γιατί αυτή η μέρα θα τους κυνηγά μέχρι την πτώση τους)
Ήταν καθησυχαστικό για κάποιους ότι οι επόμενες μέρες δεν στάθηκαν στο ύψος εκείνης της εξεγερμένης Κυριακής. Υπήρξαν διαδηλώσεις, καταλήψεις και ακτιβισμοί που ακολούθησαν μέσα στον κρύο χειμώνα όμως η ορμή τους και η συνέχεια τους δεν είχαν καμιά σχέση με αυτά που έγιναν τον Δεκέμβρη του 2008.
Από αυτό κάποιοι έβγαλαν συμπέρασματα που μείωσαν την σημασία και την σπουδαιότητα της μέρας. “Ήταν ένα χαοτικό ξέσπασμα που εκτόνωσε παρά κλιμάκωσε της λαϊκές αντιδράσεις” Δυστυχώς γι’ αυτούς κι ευτυχώς για μας, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.
Η 12 Φλεβάρη δεν ήταν μέρα εκτόνωσης,Ήταν η πρώτη πρόβα ακηδεμονεύτης κοινωνικής εξέγερσης σε συνθήκες ΔΝΤ και τραπεζικης χούντας αλλά και σε κοινωνικό περιβάλλον εντεινόμενης οικονομικής κατάρρευσης. Ως πρόβα που δεν μπόρεσε να πάει παραπέρα τον εαυτό της πέρα από εκείνη την τρομερή νύχτα έχει να διδάξει πολλά τόσο με τις επιτυχίες της όσο και με τις αποτυχίες της.Περισσότερο από αυτό, αποζητά την αφομοίωση και εξοικείωση της από αυτούς που συμμετείχαν ενεργά σε αυτή, εξοικοίωση που δεν έχει υπάρξει κι ας έχει περάσει ένας μήνας από το γεγονός. Στοιχείο που μαρτυρά απο μόνο του πάρα πολλά για την σφοδρότητα, την ανοικειότητα και το πρωτοφανές εκείνης της νύχτας.
του Πέτρου Παπακωνσταντίνου (10:03, 11 Μαρ 2012 | tvxsteam)
Κάποιες φορές οι παλιές καραβάνες της αστικής πολιτικής αφουγκράζονται τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων ταχύτερα από τους ηγέτες της μείζονος Αριστεράς, που νανουρίζονται από τη μελωδία των δημοσκοπήσεων και ονειρεύονται αριστερές κυβερνήσεις (με τον Κουβέλη και την Κατσέλη) ή λαϊκές εξουσίες του ευρύτατου μετώπου ΚΚΕ-ΠΑΜΕ-ΜΑΣ-ΠΑΣΥ-ΟΓΕ-ΕΕΔΥΕ-ΠΑΣΕΒΕΣ κ.ά.
Αυτή την φορά δεν θα γράψω εν θερμώ για τα γεγονότα όπως έχω κάνει άλλες φορές.
Άφησα τις μέρες να κυλήσουν χωρίς να γράψω το οτιδήποτε όχι μόνο γιατί ήθελα να αφομοιώσω, να στοχαστώ και να αναλύσω την τρομερή εξεγερση της 12 Φλεβάρη καλύτερα σε μεγαλύτερο φορτίο χρόνου και εφοδιασμένη με περισσότερες μαρτυρίες, αφηγήσεις, ντοκουμέντα.
Καθυστέρησα επιπλέον γιατί ήθελα να παρατηρήσω προσεκτικότερα και να ενσωματώσω στο κείμενο την αντίδραση και της άλλης πλευράς.Αυτής που βρέθηκε σε πρωτόγνωρο πανικό και ενεργοποίησε τους πιο αποτρόπαιους μηχανισμούς μαζικής προπαγάνδας προσωποποιημένη στους τηλε-φύρερς και λοιπούς μεγαλοδημοσιογράφους(αλλά και κάποιους μεσαίους που ξεδιάντροπα συνεργάστηκαν στην δημιουργία εμετικού αντιεξεγερσιακού προπαγανδιστικού υλικού)
Όμως παρότι άφησα κάποιες μέρες χωρίς να γράψω, αυτό δεν σημαίνει ότι κατάφερα να είμαι πιο νηφάλιος ή αποστασιοποιημένος. Το μόνιμο βουϊτό στα αυτιά μου από τα πολλά κρότου λάμψης που έφαγα σε κοντινή απόσταση δεν με αφήνει ούτως ή άλλως να ηρεμήσω. Το ίδιο και το κουβάρι από έντονες εξεγερσιακές μνήμες που είναι τόσο νωπές όσο και η Κυριακή είναι νωπή στην Τετάρτη.
ΜΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ
Ξέρεις ότι η 12 Φλεβάρη ήταν εξέγερση και ξέρεις ότι κάθε 12 Φλεβάρη είναι εξέγερση όταν:
Όσο περνούν οι μέρες τόσο γίνεται πιο φανερό ότι αυτό που συνέβη την Κυριακή 12 Φλεβάρη δεν ήταν κάτι συνηθισμένο και απλό.Δεν ήταν μια από τα ίδια.
Στο πρώτο μέρος ασχοληθήκαμε με τα αυτονόητα (γιατί το γεγονός ισοδυναμούσε με εξέγερση) αλλά και με την πρωτοφανή συντονισμένη και ενορχυστρωμένη επιχείρηση παραπληροφόρησης από όλα τα κανάλια ώστε να θαφτεί, να αλλοιωθεί και να συκοφαντηθεί το βίωμα και η πράξη της εξέγερσης.
Στο Δεύτερο μέρος θα ξεκινήσουμε εξηγώντας καλύτερα τον τίτλο του κειμένου.
Γιατί ο Δεκέμβρης συναντά τον Ιούνη
(και γιατί όχι ας πούμε ο Οκτώβρης ωρίμασε-αφού και στις 19-20 Οκτώβρη εκδηλώθηκαν μεγάλα προμηνύματα της 12 Φλεβάρη;) Επέλεξα αυτό τον τίτλο γιατί ενώνει δυο μακροχρόνια κινήματα με το ένα να έχει την εξεγερσιακότητα χωρίς την τρομερή μαζικότητα(Δεκέμβρης 2008) και το άλλο την μαζικότητα χωρίς την τρομερή εξεγερσιακότητα(Ιούνης 2011). Και αυτή η ένωση δεν έγινε στην φαντασία αλλά στους δρόμους της Αθήνας. Εκεί ήταν μαζί -και διακριτά και ενωμένα- και ο κόσμος του Δεκέμβρη και ο κόσμος του Ιούνη.
Όταν πέφτεις για ύπνο και βλέπεις ότι τραγουδούσες στον ύπνο σου το “Μαλαματένια Λόγια” κάτι σημαίνει.
Όχι δεν θα το βρεις θα ξεπεσμένα κατάστιχα του Ονειροκρίτη. Δεν θα πάρεις την Νίτσα απέναντι να σου πει
τον καφέ ούτε να σου ρίξει τα χαρτιά. Δεν θα καλέσεις το 090 για να σου μιλήσουν για το πεπρωμένο σου
ούτε θα πας στον παπα-Γιώργη να σε βλογήσει από τα έρμα. Όταν ξυπνάς και βλέπεις ότι τραγουδούσες
αγκαλιά μαζί με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες σου το Μαλαματένια Λόγια σε πιάνει μια
ακατάπαυστη ευφορία. Σε πιάνει μια ακατάπαυστη ευφορία γιατί ονειρεύτηκες το μέλλον. Γιατί ονειρεύτηκες
ένα μέλλον δίχως αφέντες και αφεντευόμενους, σ’ ένα μέλλον όπου θα τραγουδάς πάνω στις στάχτες του παλιού
καθεστώτος με τα πιο άγρια μα παράλληλα με τα πιο γνήσια σου ένστικτα. Σε ένα μέλλον που δεν θα μοιραζόμαστε
ονόματα αλλά βλέμματα. Σ’ ένα μέλλον που θα έχεις καταστρέψει τις χαρακιές που ονομάζουν σύνορα πάνω στην
μοναδική πατρίδα που θέλησες να έχεις ποτέ. Την Μητέρα Γη. Σ’ ένα μέλλον που τα Αγρίμια θα αδελφώνονται όπως
κάποτε σ’ ένα μέλλον που δεν θα γονατίζουμε παρά μόνο στους νεκρούς μας.
Αυτή την φορά δεν θα γράψω εν θερμώ για τα γεγονότα όπως έχω κάνει άλλες φορές.
Άφησα τις μέρες να κυλήσουν χωρίς να γράψω το οτιδήποτε όχι μόνο γιατί ήθελα να αφομοιώσω, να στοχαστώ και να αναλύσω την τρομερή εξεγερση της 12 Φλεβάρη καλύτερα σε μεγαλύτερο φορτίο χρόνου και εφοδιασμένη με περισσότερες μαρτυρίες, αφηγήσεις, ντοκουμέντα.
Καθυστέρησα επιπλέον γιατί ήθελα να παρατηρήσω προσεκτικότερα και να ενσωματώσω στο κείμενο την αντίδραση και της άλλης πλευράς.Αυτής που βρέθηκε σε πρωτόγνωρο πανικό και ενεργοποίησε τους πιο αποτρόπαιους μηχανισμούς μαζικής προπαγάνδας προσωποποιημένη στους τηλε-φυρέρς τους και λοιπούς μεγαλοδημοσιογράφους(αλλά και κάποιους μεσαίους που ξεδιάντροπα συνεργάστηκαν στην δημιουργία εμετικού αντιεξεγερσιακου προπαγανστικού υλικού)
Όμως παρότι άφησα κάποιες μέρες χωρίς να γράψω, αυτό δεν σημαίνει ότι κατάφερα να είμαι πιο νηφάλιος ή αποστασιοποιημένος. Το μόνιμο βουϊτό στα αυτιά μου από τα πολλά κρότου λάμψης που έφαγα σε κοντινή απόσταση δεν με αφήνει ούτως ή άλλως να ηρεμήσω. Το ίδιο και το κουβάρι από έντονες εξεγερσιακές μνήμες που είναι τόσο νωπές όσο και η Κυριακή είναι νωπή στην Τετάρτη.
ΜΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ
Ξέρεις ότι η 12 Φλεβάρη ήταν εξέγερση και ξέρεις ότι κάθε 12 Φλεβάρη είναι εξέγερση όταν:
Για μιαν ακόμη φορά το κοινοβούλιο αποτέλεσε ένα πολιορκημένο κάστρο από ένα πλήθος οργισμένων ανθρώπων. Αυτό το πλήθος, το οποίο όσο περνούσε η ώρα αυξανόταν, άρχισε να μοιάζει πολύ γρήγορα μ’ ένα ανθρώπινο τείχος για ώρες απροσπέλαστο ακόμα και για τους ίδιους τους διαδηλωτές που επιθυμούσαν να μετακινηθούν για να αντιμετωπίσουν τα δηλητηριώδη αέρια, που εξαπέλυαν σε απίστευτες ποσότητες οι κρατικοί ραβδούχοι για να τους διαλύσουν.
Η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται αστραπιαία σε πεδίο μάχης, ενώ οι μαύροι καπνοί από τις φωτιές και τα πυκνά σύννεφα από δακρυγόνα κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Και όμως. Για ώρες κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον χώρο, αλλά και όσους συγκρούονται μετατρέποντας την πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους σε χώρους εξόρυξης μαρμάρων.
Τα Εξάρχεια είναι συνηθισμένα σε γεγονότα που ξεσπούν συγκρούσεις με τους μπάτσους έτσι που κάποιοι να μένουν ατάραχοι και αδιάφοροι όταν διαδραματίζονται εκεί τέτοια γεγονότα.
Αυτό όμως που συνέβη στα Εξάρχεια το βράδυ της 6 Δεκέμβρη 2011 δεν ήταν τόσο συνηθισμένο και περισσότερο στοιχειοθετεί την πρώτη σοβαρή σύγκρουση στους δρόμους με τις δυνάμεις του νέου καθεστώτος Παπαδήμου.
Το ότι αυτή η πρώτη σοβαρή σύγκρουση με το νέο καθεστώς έγινε στα Εξάρχεια εκείνη την μέρα και όχι κάπου αλλού κάποια άλλη μέρα είναι εύκολα ερμηνεύσιμο.
Η μέρα ήταν φορτισμένη με εξεγερμένες μνήμες και η περιοχή των Εξαρχείων είναι η περιοχή που συσπειρώνει συγκρουσιακούς και εξεγερμένους.
Ναι !Την δευτέρα τα Εξάρχεια δικαίωσαν την ιστορία τους και έγραψαν μια νέα λαμπρή σελίδα αντίστασης αλλά έκαναν και κάτι περισσότερο από αυτό:Έδειξαν ότι η γενικευμένη σύγκρουση με τις κατασταλτικές δυνάμεις του καθεστώτος είναι και αναγκαία και εφικτή και (έστω για κάποιες αξέχαστες ώρες!) νικηφόρα.
Πρώτα-πρώτα ας κοιτάξουμε τα δυσάρεστα γεγονότα κατάματα:
Η 1 Δεκέμβρη υπήρξε η πιο αποτυχημένη, άνευρη και ανούσια γενική απεργία από όλες όσες έχουν γίνει τα τελευταία 2 χρόνια στην εποχή του ΔΝΤ και της Τρόικας. Χειρότερη ακόμη και από αυτή της 5 Οκτώβρη που ήταν ως τότε η με διαφορά πιο οικτρή απεργία.
Η συμμετοχή ήταν η ελάχιστη δυνατή, το πάθος το ελάχιστο εμφανές, η διάθεση για σύγκρουση ήταν ανύπαρκτη.
Έκτοτε πολλοί με φιλότομο και ειλικρινή διάθεση προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο. Η αντικειμενική πραγματικότητα άλλωστε δεν φαίνεται από μόνη της να το δικαιολογεί. Η φτώχεια συνεχίζει να εξαπλώνεται με ταχύτητα, τα χαράτσια είναι σε πλήρη λειτουργία, η ανεργία διογκώνεται επιταχυνόμενη, επικεφαλής αυτού του αίσχους είναι ένας μη εκλεγμένος τραπεζίτης, η ακροδεξιά βρίσκεται σε υπουργεία της εξουσίας, όλα τα καθεστωτικά κόμματα έχουν χάσει κάθε κοινωνική υποστήριξη, ο κόσμος βρίσκεται σε απελπισία και απόγνωση.Παράλληλα έξω από την χώρα όλος ο υπόλοιπος πλανήτης συγκλονίζεται από κοινωνικές εκρήξεις, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες. Και τότε;
Γιατί εκείνη η γενική απεργία ήταν τόσο θλιβερά αποτυχημένη;
Να που ο Παπανδρέου τολμά να ζητήσει νομιμοποίηση για την νέα του συμφωνία με τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες. Οι λεπτομέρειες για τον ακριβή χρόνο του δημοψηφίσματος και για το συγκεκριμένο περιεχόμενο του παραμένουν στην ασάφεια και στις εικασίες αλλά αν δεν πρόκειται για άλλο ένα άθλιο επικοινωνιακό τρυκ του χειρότερου πρωθυπουργού όλων των εποχών τότε το ΟΧΙ μας πρέπει να είναι δεδομένο ανεξάρτητα των συγκεκριμένων ερωτημάτων του δημοψηφίσματος.
Ο εκβιασμός και ο εμπαιγμός τούτη την φορά δεν θα περάσουν!
Τελικά όντως το διήμερο 19-20 Οκτώβρη στέκεται μοναδικά στην Ελληνική ιστορία και της δημιουργεί ένα τρομερό σχίσμα τις συνέπειες του οποίου θα της βιώσουμε στο επόμενο διάστημα.
Η πιο πετυχημένη γενική απεργία, οι πολύωρες συγκρούσεις στις 19 Οκτώβρη και η πρώτη απόπειρα μετά τις 5 Μάη 2010 για έφοδο στην βουλή, η εμβληματική γιαγιά που πέταγε πέτρες στα ΜΑΤ και περισσότερο η άθλια τραμπούκικη στάση των δυνάμεων του ΚΚΕ που προστάτευσαν την χουντοβουλή με κάθε τίμημα από την οργή του κόσμου, αποκάλυψαν και φανέρωσαν πολλά που κρύβονταν στα παρασκήνια.
Η στάση των υπολοίπων κομματιών της αριστεράς και των γραφειοκρατικών μηχανισμών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ να δώσουν άνευ όρων στήριξη στον δωσιλογικό μηχανισμό του ΚΚΕ ξεμπρόστιασαν και τον δικό τους ρόλο στην σημερινή τραγική πραγματικότητα του ΔΝΤ και της μαζικής εξαθλίωσης.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά τους.
19 Οκτώβρη
Η τεράστια συμμετοχή του κόσμου στις διαδηλώσεις και η ανοχή-κατανόηση-υποστήριξη που έδειξε η πλειοψηφία του στους συγκρουόμενους μπροστά από την βουλή φανέρωσε ότι τα πράγματα εδώ είχαν φτάσει στο σημείο τήξης τους. Η κοινωνική δυσαρέσκεια που υπόβοσκε για μήνες έδειχνε πως θα ξεχυνόταν ασυγκράτητη και τα αστυνομικά σχέδια καταστολής βρίσκονταν σε αδυναμία υλοποίησης τους. Η τύχη του καθεστώτος κρεμόταν από μια κλωστή και για τις 20 Οκτώβρη έπρεπε να αναλάβουν οι από μηχανής θεοί του. Τέτοιος από μηχανής θεός βρέθηκε στο ΚΚΕ.
20 Οκτώβρη. Το ΚΚΕ αναλαμβάνει την προστασία του καθεστώτος από την οργή του κόσμου.
Το κόμμα του Στάλιν προχώρησε στην πιο βρώμικη συμπαιγνία της ιστορίας του. Κατεβάζοντας από πολύ πρωί οπλισμένα μέλη του, επιφορτισμένα να αποκλείσουν οργισμένους διαδηλωτές από το να προσεγγίσουν τον χώρο της χουντοβουλής, διάλεξε πλευρά. Τα συγχαρητήρια που δέχτηκε για αυτή την στάση του από ΜΜΕ, αστυνομία και ακροδεξιούς θα το κυνηγάνε μέχρι το τέλος του.
Δεν χρειαζόμαστε βέβαια τον Τράγκα για να “υποκινηθούμε” σε εξέγερση!
Η αναγκαιότητα της προκειμένου να σταματήσουμε αυτό το καθεστώς να γδέρνει το παρόν και το μέλλον μας, γίνεται φανερή σε όλο και περισσότερους κάθε μέρα που περνά.
Όταν όμως άτομα σαν τον Τράγκα λένε: “οι αγορές, αυτοί που κοιτάνε κάθε μέρα τα καντράν για να δουν τα κέρδη του χρηματιστηρίου μόνο από αναταραχή κοινωνική καταλαβαίνουν” τότε έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η ιδέα της εξέγερσης γίνεται κοινός τόπος. Και τότε όλα είναι πιθανά αρκεί και μεις να αναλάβουμε τις κοινωνικές ευθύνες που μας αναλογούν.
Αυτό το καθεστώς πρέπει να πέσει και πρέπει να πέσει το συντομότερο δυνατό!
Λόγω ελλειπούς πληροφόρησης που υπήρξε γίνεται μία διόρθωση όσον αφορά τον αριθμό των φυλακών και των κρατουμένων που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις στις 28/6 ενάντια στην ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος.
Η χώρα είναι βυθισμένη στην κρίση του χρέους και το ελληνικό κράτος βρίσκεται λίγο πριν την οικονομική κατάρρευση. Αυτό το χρέος που δημιουργήθηκε από την ευρωπαϊκή πολιτική την οποία εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις τις τρείς τελευταίες δεκαετίες, από τις χρηματοδοτήσεις των κεφαλαιοκρατών για την “ανάπτυξη”, από τα “δώρα” και τις μίζες για τις οποίες τεράστια ποσά κινούνταν μεταξύ πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, θέλουν να μας υποχρεώσουν να το πληρώσουμε εμείς, οι μη προνομιούχοι αυτής της κοινωνίας.
Πότε θα είναι οι άνθρωποι “έτοιμοι” για την Ελευθερία;
“Όχι ακόμη, σε καμία περίπτωση!”
Αυτή είναι η απάντηση των μαυροχιτώνων του κόσμου από τότε που μπορεί να θυμηθεί κανείς.
Σήμερα, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα αλλά χειρότερα όσον αφορά αυτό, μιας και συναντάμε ανθρώπους που συμφωνούν με αυτό το αίσθημα, οι οποίοι κατά τα άλλα συμπεριφέρονται σαν να εργάζονται για την υψηλότερη δυνατή ανθρωπινή ευτυχία. Είναι εύκολο να κατανοήσουμε τον ένα ή τον άλλο εστεμμένο πρίγκιπα όταν διακηρύσσει ότι οι άνθρωποι δεν είναι “έτοιμοι” για την ελευθερία, εξάλλου, αν ισχυρίζονταν το αντίθετο, θα καταδείκνυε μονό το ποσό περιττός είναι υπογράφοντας την θανατική του καταδίκη.
Παρομοίως, εκτός και αν σκοπεύει να αρνηθεί το δικαίωμα του να υπάρχει, κανένας αριστοκράτης, γραφειοκράτης, δικηγόρος ή άλλος μανδαρίνος της κυβέρνησης ή του “νόμου” δεν μπορεί να παραδεχθεί ότι οι άνθρωποι ίσως να είναι “έτοιμοι”. Αληθεύει, όπως γνωρίζουμε από την παροιμία ότι ο κόσμος κυβερνάται με απίστευτα ελάχιστη σοφία, αλλά όσο ηλίθιοι και αν είναι αυτοί οι κρατικοδίαιτοι, διατηρούν ακόμη αρκετή πρακτική σκέψη ώστε να συνειδητοποιούν ότι ένας λαός έτοιμος για την ελευθερία σύντομα θα πάψει να ανέχεται την σκλαβιά του.
Δεν είναι καιρός τώρα για μεγάλα κείμενα και αναλύσεις.Ένα μεγάλο κείμενο μου που αναφερόταν στις δολοφονίες πολιτών από πολίτες και στην ίδια την έννοια της εγκληματικότητας το πάγωσα ερήμην…Είχε γραφτεί πριν τις 11 Μάη και τώρα μου φαίνεται τόσο ψυχρό και αποστασιοποιημένο, τόσο φλύαρο και παράταιρο…
Τώρα είναι η ώρα της δράσης, της ατομικής και κοινωνικής ευθύνης, του θάρρους και της αποφασιστικότητας.
Σε ένα κείμενο που έγραψα στο πόδι και το πρωτοδημοσίευσα στο ιντιμίντια το βράδυ γράφω:
Αδιάκριτη δολοφονική ναζιστική και αστυνομική βία σε σκηνικό οικονομικής κατάρρευσης και κηδεμονίας από το ΔΝΤ. Και θα μείνεις σήμερα σπίτι σου;Η 12 Μάη είναι κάτα κάποιο τρόπο χίλιες φορές πιο σημαντική από τις 11.
To κείμενο είναι συνέχεια ενός άλλου κειμένου που εμφανίστηκε εδώ
http://wp.me/pPn6Y-7ZN και ο εναλλακτικός του τίτλος είναι:”Η νηνεμία πριν την καταιγίδα;“
To περιεχόμενο και οι εμφάσεις του τροποποιήθηκαν ελαφρά μετά τις αντιδράσεις που δέχτηκε το εισαγωγικό κείμενο αλλά και μετά από τις συζητήσεις που έχουν ανοίξει στο νετ και στο ιντιμίντια για την Πρωτομαγιά και την εξέγερση.
Αποκαλύφτηκε ότι σε αυτό το μέρος υπάρχουν αρκετοί που εναντιώνονται στην ιδέα και την προοπτική μιας άμεσης γενικευμένης εξέγερσης.Την θεωρούν είτε πρόωρη, είτε επικίνδυνη είτε ακόμη και κατευθυνόμενη από τα πάνω!Δεν διστάζουν να συκοφαντήσουν τις αραβικές εξεγέρσεις και να αφαιρέσουν από αυτές κάθε έμπνευση και απήχηση αλλά ακόμη και να γράψουν πράγματα όπως:”Ποια κριση ? γιατι πραγμα μιλαμε ακριβως ? βλεπει κανεις κριση αλήθεια τωρα ; Το πασχατα η αθηνα ηταν αδεια και σημερα δεν μπορουσες να κατσεις σε ενα μαγαζι ηταν ολα γεματα ….πα πα ριες συντροφοι , ολα καλα πανε και εμεις ψαχνουμε ψυλλο στα αχυρα.αι κοινωνια ειναι βολεμενη – αλλιως θα εβγαινε στο δρομο – αλλα μαλλον εμεις νομιζουμε οτι κατι ασχημο παιζει/ΟΧΙ ολα καλα ειναι και αν δεν με πιστευεις απλα κοιτα εξω απο το παραθυρο .Βλεπεις καμια καταστολη ; καμια κριση ; ειλικρινα τωρα“
Για κάποιους λοιπόν δεν υπάρχει κρίση.Όλα τα μαγαζιά είναι γεμάτα και όσοι μιλάμε για εξέγερση (πόσο μάλλον για άμεση και επικείμενη!) ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα σε μια κοινωνία που είναι βολεμένη.Όλα είναι καλά και το μόνο που χρειάζεται για να το καταλάβουμε αυτό είναι να κοιτάξουμε έξω από το παράθυρο!Πολύ θα ήθελαν οι εξουσιαστές να ήταν έτσι η κατάσταση αλλά και αυτοί γνωρίζουν ότι η πραγματικότητα απέχει τρομακτικά από μια τέτοια μακάρια περιγραφή…
Η Πρωτομαγιά κάθε χρόνο έχει σημασία. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα και για όλο τον κόσμο.
Από το 1886 που έγινε η εργατική εξέγερση στο Σικάγο με μπροστάρηδες Αναρχικούς, αυτή η ημερομηνία στοιχειώνει όλες τις επόμενες χρονιές σε όλο τον κόσμο.Κατά κάποιο τρόπο αποτελεί έναν κρίσιμο δείκτη κοινωνικής εξεγερσιακότητας.Πρωτομαγιές που είχαν μαζική συμμετοχή και συγκρούσεις προανήγγειλαν μεγάλα Μαγιάτικα εξεγερσιακά γεγονότα.Από την κομμούνα της Θεσσαλονίκης το 1936 -το μεγαλύτερο αυθόρμητο εξεγερσιακό γεγονός της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας- μέχρι τον Γαλλικό Μάη του 68 και από την φοιτητική εξέγερση του 2006 ως την σύντομη εξέγερση της 5 Μάη 2010, όλα αυτά τα γεγονότα και άλλα περισσότερα έγιναν όταν οι Πρωτομαγιές ήσαν ασυνήθιστα μαζικές και συγκρουσιακές.Από την ανάποδη, Πρωτομαγιές που είχαν ρουτινιάρικη συμμετοχή και υποτονικό κλίμα στις διαδηλώσεις, συνήθως έφερναν ήρεμους” κοινωνικά Μάηδες.
Γι’αυτό και έχει τεράστια σημασία η φετινή Πρωτομαγιά.Αλλά όχι μόνο για αυτό και ούτε κυρίως για αυτό.
Η Ελλάδα έχει χτυπηθεί κοινωνικά όσο ποτέ άλλοτε τα τελευταία 70 χρόνια της ιστορίας της.
Η μαζική ανεργία, η επελαύνουσα φτώχεια, η γενικευμένη ανασφάλεια, ο αέρας της απελπισίας έχουν δημιουργήσει ένα πρωτοφανές ιστορικό σκηνικό.
Ένας χρόνος ΔΝΤ με την θεραπεία ΣΟΚ του, έφερε αβάσταχτο κοινωνικό πόνο, σκληρότητα και παραλογισμό.Σε μια εποχή αυτοματοποίησης και αφθονίας αυτή η χώρα καταδικάστηκε σε οικονομικό στραγγαλισμό και κοινωνική σκλαβιά.
Ξαφνικά όλοι οι κάτοικοι έγιναν δούλοι ενός αβάστακτου χρέους που για να μειωθεί πρέπει να απαρνηθούν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους.Κι ενώ τα απαρνούνται το χρέος μεγαλώνει!
Μια οπισθοδρόμιση που έγινε μόλις ενάμισι χρόνο μετά την Εξέγερση του Δεκέμβρη και ενώ ήδη η οικονομική κατάσταση χειροτέρευε και η αστυνομοκρατία αναδυόταν περήφανη.
Αν οι κάτοικοι δεν εξεγερθούν σύντομα τότε οι δυνάμεις της απάθειας, του διχασμού, της δειλίας, της υποκρισίας κσι του χρήματος θα θριαμβεύσουν πάνω στα σκλαβωμένα κουφάρια των υπηκόων…
Σε κορύφωση βρίσκεται το δράμα της Λιβύης με την διεθνή στρατιωτική εμπλοκή.Αμερικάνικα τόμαχοκς έχουν εκτοξευθεί ενώ Γαλλικά μαχητικά διέλυσαν τανκς του Καντάφι σκοτώνοντας στρατιώτες του.
Οι αντιρρήσεις και οι αντιδράσεις σε αυτήν εμπλοκή είναι και λογικές και θεμιτές.
Η εμπλοκή είναι υποκριτική.Την ίδια ώρα στο Μπαχρέιν έχει γίνει ξένη εισβολή για να καταπνιγεί η εξέγερση και οι χώρες που εισέβαλαν εκεί είναι οι ίδιες που στηρίζουν την διεθνή στρατιωτική εμβολή.(Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα)
Επίσης η εμπλοκή είναι ύπουλη.Ενδιαφέρονται να δείξουν στους Άραβες ότι είναι ανθρωπιστές για να ανεβάσουν το κύρος τους που είναι στα τάρταρα και επίσης ενδιαφέρονται για τον ορυκτό πλούτο της Λιβύης και τις πρώτες ύλες της.
Ακόμη είναι ξεδιάντροπη.ΗΠΑ και Αγγλία είναι ακόμη και τώρα ανακαταμμένες σε πολέμους κατοχής που βομβαρδίζουν γυναικόπαιδα.
Αλλά είναι και επικίνδυνη.Ο Καντάφι βρήκε την ευκαιρία να παρουσιαστεί σαν αντι-ιμπεριαλιστής και έτσι να εξαγνιστεί από τα αίσχη που έχει κάνει.Θα σκληρύνει ακόμη περισσότερο την καταστολή του στους ντόπιους ενώ χρησιμοποιεί αιχμαλώτους επαναστάτες ως ασπίδα στις στρατιωτικές του εγκαταστάσεις.
ΟΜΩΣ!Κι ενώ όλα τα από πάνω ισχύουν, ισχύει κάτι που είναι περισσότερο σημαντικό όλων.
Γι’αυτούς που δεν ανακάλυψαν την Λιβύη την μέρα που αποφασίστηκε η διεθνής εμπλοκή αλλά παρακολουθούν με αγωνία την χώρα τουλάχιστον από τις 17 Φλεβάρη,
την μέρα δηλαδή που ξέσπασε και κει η αραβική εξέγερση ζητώντας όπως και στις άλλες εξεγερμένες χώρες ελευθερίες, δικαιώματα, ριζική αναδιανομή πλούτου, σε αυτούς λοιπόν ήταν φανερό και ανατριχιαστικό τούτο:
Την τελευταία βδομάδα το καθεστώς Καντάφι είχε προχωρήσει σε κλιμάκωση της αιματηρής καταστολής κατά των εξεγερμένων εντατικοποιώντας τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, κάνοντας εντατική χρήση βαριού πυροβολικού και εξαπολύοντας όλα τα τανκς που έχει στην κατοχή του προκειμένου να καταστείλει την εξέγερση με brute force (ωμή δύναμη)
Την τελευταία βδομάδα είδαμε βίαιη ανακατάληψη των Λιβυκών κωμοπόλεων που για βδομάδες ήταν στα χέρια των επαναστατών η οποία συνοδευόταν με κατεδαφίσεις σπιτιών και εσπευσμένες εκκενώσεις. Η Βεγγάζη είχε γεμίσει με πρόσφυγες από την ίδια την χώρα της. Και στο τέλος της βδομάδας είδαμε κάτι χειρότερο.Την Βεγγάζη να πολιορκείται και να βομβαρδίζεται ανηλεώς.
Οι νεκροί ήταν αμέτρητοι.Στις περιοχές που ανακαταλάμβανε ο Καντάφι δεν γινόταν καν καταμέτρηση νεκρών.Οι διεθνείς δημοσιογράφοι είχαν απογορευτεί να κυκλοφορούν σε αυτές ελεύθερα ενώ αντίθετα σε όλες τις περιοχές που ελέγχουν οι επαναστατες έχουν πλήρη ελευθερία κινήσεων.
Η κατάσταση είχε φτάσει σε τέτοιο εφιαλτικό σημείο ώστε σωστά να έχει εμφανιστεί στο ιντιμίντια τίτλος: “η χειρότερη καταστολή που έχει βιώσει ποτέ εξέγερση”
[το κείμενο αποτελείται από σκέψεις μου πάνω στο τόσο δύσκολο και διαρκώς μεταβαλλόμενο ζήτημα του ίντερνετ και της αλληλεπίδρασης του με τον έξω κόσμο. Δυο κόσμοι διακριτοί και όμως τόσο αλληλοεπηρεαζόμενοι.
O πίνακας θα μπορούσε να περιγράφει τους δύο αντικρυστούς κόσμους.Τον εικονικό και τον πραγματικό και πώς ο εικονικός βλέπει τον πραγματικό μέσα από καθρέφτη με την μορφή μάσκας
Μέσα σε αυτό υπάρχουν και προσωπικά μου αισθήματα και αφηγήσεις.
Αν κάτι σωστό έχει πει αυτός ο φαλονάρκισσος, σκόπιμα δυσνόητος και επιδειξίας Βελτσος ήταν τούτο:(το μεταφέρω από μνήμης) “θα πρέπει να καταλάβουν κάποια στιγμή αυτοί που γράφουν ότι πρέπει να υπάρχει μέσα στα κείμενα τους το προσωπικό τους στοιχείο, κομμάτια από την ίδια την ζωή τους.Διαφορετικά τα κείμενα τους θα είναι αφηρημένα, στεγνά, κατάλληλα μόνο για προπαγάνδα“
Έχω κατηγορηθεί ότι ανάγω το προσωπικό στο Ιστορικό και ότι με αυτόν τον τρόπο παραποιώ Ιστορικές πραγματικότητες.
Τι θα ήταν όμως αυτό το Ιστορικό χωρίς το προσωπικό του καθένα που συμμετείχε σε αυτό;Τι άλλο από αφηρημενη ιστορία κατάλληλη πάλι μόνο για προπαγάνδα…
Αυτό που κάνω είναι να μην αφαιρώ το προσωπικό απο το Ιστορικό αλλά ούτε να το ταυτίζω.Ο καθένας συνεισφέρει αυτά που μπορεί να συνεισφέρει, αλλάζει αυτά που μπορεί να αλλάξει, ζει όπως μπορεί να ζει.
Είμαστε σε μια εποχή που αρχίζουμε να μην ανεχόμαστε ναζιστικές λογικές συλλογικής ευθύνης και ατομικής ανευθυνότητας και ο καθένας πια έχει αναγνωρισμένα το δικό του μερίδιο ευθύνης και την δική του δυνατότητα δράσης. Το ίντερνετ χρησιμοποιούμενο σωστά βοηθά αφάνταστα προς αυτήν την προοπτική…
Όπως είχε γράψει παλιότερα ο Ένγκελς στα καλύτερα του:“δεν υπάρχει αφηρημένα Ιστορία,η Ιστορία από μόνη της δεν κατέχει τίποτα, υπάρχουν μόνο συγκεκριμένοι άνθρωποι που έδρασαν ή δρουν συγκεκριμένα και είναι αυτές οι συγκεκριμένες δράσεις των συγκεκριμένων ανθρώπων που δημιουργούν Ιστορία“]
Προσοχή:Ακολουθεί μια δημοσίευση που βρίσκεται στο όριο του ανώτερου μεγέθους δημοσίευσης που επιτρέπει η wordpress.
Προτείνονται οι τελευταίες εκδόσεις ή beta των chromium, firefox, opera ή reκonq που ανοίγουν τις σελίδες πιο γρήγορα. Δυστυχώς το άνοιγμα μιας τέτοιας σελίδας αποκαλύπτει την απατεωνιά των παρόχων internet (με πρώτη την wind) που τάζουν ταχύτητες 24 mbps και δίνουν στην πράξη 2mbps.Και ακόμη να δούμε βέβαια το 100 mbps internet που υπάρχει σε τόσες χώρες…To κείμενο αυτό παρά το μέγεθος του δεν το κατατάσσω στα σημαντικά μου όσο στα μεταβατικά μου.Θα ακολουθήσει μπαράζ νέων μικρότερων δημοσιεύσεων που θα άπτονται της επικαιρότητας, των κοινωνικών αγώνων,της ανθρώπινης νοήσης, της ανθρώπινης φύσης και της σχέσης της με το ευρύτερο Σύμπαν.Δεν χρησιμοποιώ κάποιον αυτόματο διορθωτή οπότε μοιραία θα υπάρχουν εδώ και κει κάποια ορθογραφικά λάθη…
Eυχαριστώ τον σύντροφο Πάνο (σύντομα και νέο μέλος του μπλογκ ) που βρήκε αυτά τα βίντεο τα οποία αποτυπώνουν τι τρομερά και φοβερά έγιναν στις 23 του Φλεβάρη από αυτό το αδίστακτο καθεστώς αλλά και το κουράγιο και το εξεγερσιακό σθενος των ανθρώπων που τόλμησαν να το αντιμετωπίσουν μέχρι το τέλος της μέρας.
Οι εξεγέρσεις των αραβικών χωρών και όχι μόνο τελικά επηρεάσαν τις εξελίξεις και εδώ, αφυπνίζοντας τον κόσμο.
Στις 23 Φλεβάρη γεννήθηκε ένα νέο είδος διαδηλωτή, αυτό του ειρηνικού εξεγερμένου.
Ως τώρα αυτό ήταν οξύμωρο αλλά το ίδιο το καθεστώς με την χούντα του το έκανε μια πραγματικότητα.
Όταν φτάνουμε στο σημείο ειρηνικοί διαδηλωτές “να πηγαίνουν απευθείας ΓΑΔΑ” τότε έχει σημάνει η ώρα της ακηδεμόνευτης εξέγερσης με κάθε μέσο, κάθε τρόπο, καθε πρωτοβούλια, καθε ενέργεια. Έχει σημασία να είμαστε καθε μέρα στον δρομο για να το θυμόμαστε αυτό. Και οι ειρηνικοί (αρχικά…) εξεγερμένοι δεν φοβούνται το φακέλωμα.Θέλουν να το καταργήσουν…
Σύντροφοι!Κάθε αγώνας έχει τίμημα.Σε αυτήν την φάση και με τόσο λιγό κόσμο ακομη αφυπνισμενο, τα παλούκια και τα άλλα μέσα επιθετικής αυτοάμυνας δεν μας σώζουν από τις αστυνομικές ορδές… Πολλοί να γίνουμε και τα παλούκια έρχονται.Όχι το ανάποδο.
Χτες 24 Φλεβάρη πάλι κόσμος πήγε στο Σύνταγμα -με κακοκαιρία -αυθόρμητα (με την έννοια της μη πολιτικής κάλυψης) να διαδηλώσει ενάντια στην χούντα και να ζητήσει από όλο τον κόσμο να κατέβει για να γίνει κατάληψη στην πλατεία συντάγματος.
Και σήμερα υπάρχει αντιστοιχο τέτοιο κάλεσμα και φαίνεται ότι καθιερώνεται σιγα-σιγά τέτοια καλέσματα να είναι καθημερινά.
ΤΟ φαινόμενο είναι εντελώς καινούργιο απότοκο της 23 Φλεβάρη και της αποφασιστικότητας κάποιων διαδηλωτών να μείνουν στους δρόμους μέχρι τα μεσάνυχτα.Δεν ξέρουμε τι εξέλιξη θα έχει πάντως εγώ σήμερα θα πάω το απόγευμα στο Σύνταγμα!
Ένα από τα βίντεο που ποστάρεται είναι του ΝΑΡ (αριστερή οργάνωση) που αν και διαφωνώ με την ιδεολογία του, το ποστάρω γιατί δείχνει ένα ωραίο μικρό χρονικό της 23 Φλεβάρη μέχρι νωρίς το απόγευμα.
1)Ο κόσμος που κατέβηκε σήμερα ήταν κατά την δική μου εκτίμηση περισσότερος από την 15 Δεκεμρη που σημαίνει πάνω από 100.000
2)Καταφέρανε αυτό πΟυ δεν έγινε την 15 Δεκέμβρη να κρατήσουμε δηλαδή το σύνταγμα για ώρες.
3)Ο κόσμος σε πρωτοφανές επίπεδο ξεπερασε τα κομματικά μαντριά έστω κι αν αυτός ο κόσμος παραμένει σε πολύ μειοψηφικό επίπεδο.
4)Η αριστερά έδιεξε σήμερα την ξεφτίλα της. Όταν ο κόσμος έμεινε και φώναζε πάρτε τηλέφωνα να έρθουν κι άλλοι, βγαλτε διαδοχικά καλέσματα στο Ιντιμινιτα κλπ είχε μείνει μόνο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που κι αυτή καποια στιγμή αποχώρησε δεχόμενη φωνές από τον κόσμο και γιούχα. Αρκετά απο τα ίδια τα μέλη της αηδίασαν με αυτην την αποχωρηση.Προηγούμενα είχε περάσει με ΑΛΥΣΙΔΕΣ το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ και έφευγε προς πανεπιστημιου.Έφαγαν τρελή γιούχα, προσωπικά πήρα ένα κοντάρι από έναν συριζαίο ουρλιάζοντας “σε ποιος κανετε αλυσίδες ρε!-μείνετε εδώ αν δεν ειστε πουλημένοι.
Προς τιμή τους καποια άτομα απο κει έμειναν με τις σημαίες τους.(λίγα)
5)Καποια στιγμή και ενώ κάναμε καθιστική διαμαρτυρία βλέποντας τους μπάτσους να μας έχουν κυκλωσει και ενώ ειμασταν όσο περισσότερο ειρηνικοί γίνεται δεχτήκαμε επίθεση χειρότερη από τις 6 Μάη. Βαράγαν κόσμο που ήταν καθιστός, χτυπάγαν αλύπητα και μας έστειλαν δεκάδες διμοιρίες να μας λιώσουν και να μας κυνηγήσουν ανελέητα για να παρουν παλι πίσω τον δρόμο.
Μιλάμε για ΧΟΥΝΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ σε ειρηνικούς διαδηλωτες εμετικης αγριότητας.
Είμαστε στην μέση ενός πολιτικού σεισμού στον αραβικό κόσμο και το έδαφος δεν έχει σταματήσει να τρέμει. Είναι ριψοκίνδυνο να κάνουμε προβλέψεις όταν τα γεγονότα είναι τόσο ρευστά, αλλά δεν χωρά αμφιβολία ότι η εξέγερση της Αιγύπτου – όπως και αν τελειώσει- θα έχει δραματικό αντίκτυπο στην περιοχή και στο εσωτερικό της Παλαιστίνης.
Αν πέσει το καθεστώς του Μουμπάρακ και αντικατασταθεί από ένα άλλο που θα έχει λιγότερους δεσμούς με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, το Ισραήλ θα είναι ο μεγάλος χαμένος. Όπως σχολίασε και ο Aluf Benn στην ισραηλινή Haaretz «Η ξεφτισμένη δύναμη της κυβέρνησης του Αιγύπτιου Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ, αφήνει το Ισραήλ σε μια κατάσταση στρατηγικού κινδύνου. Χωρίς τον Μουμπάρακ, το Ισραήλ μένει σχεδόν χωρίς φίλους στην Μέση Ανατολή. Πέρσι είδε την συμμαχία με την Τουρκία να καταρρέει».
Πράγματι, ο Benn παρατηρεί ότι «το Ισραήλ μένει με δυο στρατηγικούς συμμάχους στην περιοχή: την Ιορδανία και την Παλαιστινιακή Αρχή». Αυτό όμως που δεν λέει είναι ότι και αυτοί οι δύο «σύμμαχοι» δεν θα μείνουν άθικτοι.
BLACKPANTHER (επιστρέφοντας στα παραδοσιακά μεγάλα κείμενα του) http://wp.me/pPn6Y-4HP
[προειδοποίηση:το κείμενο είναι τεράστιο, δαιδαλώδες και σύνθετο και θέλει υπομονή για να διαβαστεί όλο.
Θα μπορούσα να το σπάσω σε 5 διαφορετικές δημοσιεύσεις και επιφυλάσσομαι να το κάνω για κάποια κομμάτια του.Το αφήνω όμως εδώ ως μια δημοσίευση γιατί συνιστά μια ολότητα]
H 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ είναι ακόμη νωπή και φρέσκια.
Ο κόσμος προσπαθεί ακόμη να την αφομοιώσει.
Συνέβησαν τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο σε τόσο μικρό μέρος, με τόσο πολύ κόσμο και σε τόσα πολλά περιστατικά ώστε μόνο η θύμηση της να είναι ζαλιστική.
Τα γεγονότα της μέρας είχαν άμεσα παγκόσμιο αντίκτυπο με έναν σοκαριστικό και σκανδαλώδες τρόπο καθώς τα εκτός ελλάδας ΜΜΕ προσπάθησαν να τα λογοκρίνουν.
Όμως στην εποχή μας οι απόπειρες λογοκρισίας γυρνάνε ανάποδα και τονίζουν ακόμη περισσότερο τις τέως απόρρητες ειδήσεις.
Χαμός έχει γίνει σε αυτό το βίντεο που μεταδόθηκε από ρωσικό μέσο ενημερωσης και με το οποίο ενημερώθηκε κι ο υπόλοιπος πλανήτης.
Αλλά και οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας και όλων των μεγάλων Ελληνικών πόλεων.
Συμβαίνει σε Ιστορικές μέρες να μην μπορώ να κοιμηθώ όσο και να προσπαθώ.
Πολλά γυρνάνε στο κεφάλι μου, πολλές σκέψεις και αναμνήσεις…
Μια υπόκωφη αγωνία με κατατρέχει. Θα μείνει και σήμερα ο κόσμος άπραγος και απαθής;
Εύχομαι και ελπίζω ότι ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μου να έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα της σημερινής μέρας και να μην μείνει απαθές. Σήμερα κυριολεκτικά βρέξει χιονίσει πρέπει να βουλιάξουν οι δρόμοι της Αθήνας από εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών μας που θα διατρανώσουν με όλους τους τρόπους την οργή τους και την αντίθεση τους στον σχεδιασμένο και προαναγγελμένο στραγγαλισμό τους.
Αν και σήμερα κυριαρχήσει η απάθεια και ο κυνισμός του “δεν γίνεται τίποτε ό.τι και να κάνουμε“ τότε άνοιξε διαπλατα ο δρόμος για την ολοκληρωτική καταστροφή.
Η Γενική Απεργία από την φύση της απευθύνεται πρώτιστα σε αυτούς που εργάζονται.
Είναι ένα κάλεσμα για συλλογική αποχή από την εργασία με στόχο να δείξει στους από πάνω ποιοι είναι τελικά τα πραγματικά αφεντικά.
Χωρίς την εργασία εργατών δε κινείται τίποτε. Καμιά επιχειρηση, κανένα μέσο μεταφοράς, καμιά υπηρεσία.
Οι διευθυντάδες με τους παχυλούς μισθούς φαίνονται τότε τι παράσιτα είναι.
Όμως τον τελευταίο καιρό έχει συμβεί να έχει λιγοστέψει δραματικά ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν εργασία και να έχει αυξηθεί αντίστοιχα ο αριθμός των ανθρώπων που δεν έχουν ή δεν μπορούν να βρουν εργασία.
Μια λαίλαπα απολύσεων έχει χτυπήσει όλους τους παραγωγικούς και μη κλάδους…
ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΥΣ Ή ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟΥΣ ΣΕ ΚΤΙΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΟΠΩΣ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΙΣ 5 ΜΑΗ.
Και όταν λέμε όπλα δεν εννοούμε βέβαια αυτόματα και ρουκέτες ή χειροβομβίδες και καραμπίνες.
Δεν είμαστε (ακόμη;) σε τέτοιο πόλεμο.
Αλλά μιλάμε για στοιχειώδη όπλα άμυνας που είναι απαραίτητα αν δεν θέλεις να λιποθυμήσεις από τα χημικά τους, να σπάσεις το κεφάλι σου από τα γλομπς τους, να αποφύγεις χουντικές συλήψεις και να σώσεις την αξιοπρέπεια σου.
Κι αν θέλεις να πάψεις να τρέχεις άοπλος και πανικόβλητος μέσα σε πανικόβλητες τρομοκρατημένες ανθρώπινες αγέλες που κυνηγιούνται αδιάκριτα από αστυνομικούς στρατούς και ψεκάζονται με χημικά σαν τις κατσαρίδες.
Όταν λοιπόν μιλάμε για όπλα μιλάμε για αντισφυξιογόνες μάσκες που σε σώζουν από τα ασφυξιογόνα τους, κράνη που σε σώζουν από τις ροπαλιές τους, παλούκια με σημαίες στην άκρη που σε γλιτώνουν από τις συλλήψεις τους.
“Η εξέγερση, για να πετύχει, δεν πρέπει να στηρίζεται σε συνωμοσία, ούτε σ’ ένα κόμμα, αλλά στην πρωτοπόρα τάξη, αυτό είναι το πρώτο. Η εξέγερση πρέπει να στηρίζεται στην επαναστατική άνοδο του λαού. Αυτό είναι το δεύτερο. Η εξέγερση πρέπει να στηρίζεται σε τέτοιο σημείο στροφής στην ιστορία της αναπτυσσόμενης επανάστασης, όταν στις πρωτοπόρες γραμμές του λαού παρατηρείται η μεγαλύτερη δραστηριότητα, όταν οι ταλαντεύσεις στις γραμμές των εχθρών και στις γραμμές των αδυνάτων, μεσοβέζικων, αναποφάσιστων φίλων της επανάστασης είναι μεγαλύτερες από κάθε άλλη φορά. Αυτό είναι το τρίτο.”
την ευθύνη για την ανάρτηση του παρόντος αναλαμβάνει η οργάνωση no_longer_safe
eréndira
elsa
marxfactor
mariap
maur0s
filistina
anarmodios
carmelos
zapatafreedom
pantigiera
anor8ografos vlad
crow hooded
ΒlackΜediterraneanPirate
katswoman
Το κόσκινο
arsenelupin
ormithiella
peripeton
malamadre
νο11
Stamatis Kavadias
speira22
anagnwstes
filoxenoumenospoiitis
