25η Μαρτίου: Τι ζήσαμε πριν 4 χρόνια! (επετειακό)

http://wp.me/pPn6Y-lex  25-03-2015

κλικ στη φωτο για να ξαναθυμηθείς όλα τα σκηνικά >>>nikaia-1

φωτο: από την τιμημένη Νίκαια

(Μετά από κάνα-δυο χρόνια τέτοια άγρια σκηνικά, βέβαια, μας ύψωσαν κάγκελα… οι «ελίτ»… για να μην τους ενοχλούμε στις παρελάσεις ΤΟΥΣ… φχαριστήθηκαν γιαουρτάκια, πάντως, κάποιοι… άλλοι «τις άρπαξαν» κιόλας απ΄τον οργισμένο & αγανακτισμένο κόσμο… όσοι είχαν «ενοχλήσει» τις ζωές μας σε κάτι, οπωσδήποτε… γιατί όσοι δεν μας πείραξαν & μας σεβάστηκαν, δεν είχαν ποτέ να φοβηθούν για κάτι… ας διδαχθούν, λοιπόν, όλοι, όχι μόνο από την παλιά, αλλά και από την πιο πρόσφατη Ιστορία μας…)

Καλοί και οι παλιοί εθνικοαπελευθερωτικοί ή ταξικοί αγώνες (κρατάτε όποιο σας αρέσει, μην τσακωθούμε τώρα, είπαμε: ενωμένοιτο αποτέλεσμα μετράει: η Ελευθερία∙ και ο Αγώνας γι΄ Αυτήν) και, οπωσδήποτε, υπάρχουν ήδη αρκετά σχετικά αφιερώματα στο παρόν ιστολόγιο (μπορείτε να γκλουγκλάρετε και να τα βρείτε εύκολα ή να ψαχουλέψετε απευθείας στις κατηγορίες) και, εννοείται, θα προσθέσουμε και καινούρια. Όμως, έχουμε και τους πιο πρόσφατους αγώνες μας για να θυμόμαστε, που, οπωσδήποτε, ακόμα δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουν τελειώσει (αυτά δεν τελειώνουν ποτέ)∙ όμως, είναι πια ολοφάνερο ότι είμαστε σε καλό δρόμο.

Ναι, ξέρω, ακόμα τα λάθη που γίνονται είναι πολλά, και είναι ακόμη πιο πολλά όλα αυτά που δεν έχουν διορθωθεί και επείγουν (βλέπε «ανθρωπιστική κρίση). Όμως, μας έχει «σκάσει μύτη» ένα πρώτο μικρό φωτάκι στο βάθος του τούνελ. Είναι δύσκολες οι περιστάσεις, τραγικές. Υπάρχουν άνθρωποι που αληθινά προσπαθούν σε καθημερινή βάση, με «επίσημους θώκους» ή χωρίς. Δεν ξέρουν, όμως, από πού να το πρωτομαζέψουν το πράγμα… Με πόλεμο εσ- & εξ.

Ωστόσο, μου δίνει μεγάλη χαρά που αρχίζω να βλέπω τα πρώτα χαμόγελα να εγκαθίστανται πια στα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω μου. Χαμόγελα που καθρεφτίζουν ένα πράγμα. Ή, μπορεί και δύο. Την ελπίδα και το όνειρο. Ξανά.

Δείτε τα βίντεο & τις φωτος στο link της φωτογραφίας που παραθέσαμε & θα καταλάβετε πόσος πολύς κόπος χρειάστηκε να φτάσουμε ως εδώ.

Θα μου πείτε: «Και τί έγινε»;

Έγινε, ρε παιδιά. Ένα πρώτο βηματάκι, έγινε. Πως θα το κάνουμε, δηλαδή… Έγινε!

Ακούω τους φίλους Ισπανούς πως χτυπιούνται μετά τα τελευταία εκλογικά τους αποτελέσματα & καταλαβαίνω πως εμείς έχουμε κάνει 1 βηματάκι μπροστά…

Μικρό βηματάκι, αλλά το έχουμε κάνει!

Να σας το κάνω λιανά: στην Ανδαλουσία πάλι ψήφισαν με ποσοστό 35% τα ίδια λαμόγια του Ισπανικού ΠΑΣΟΚ (PSOE), το οποίο εμείς έχουμε πια φτάσει στο 2% σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Οι Ισπανοί αριστεροί «το φυσάνε & δεν κρυώνει». Δεν μπορούν να χωνέψουν πως ο κόσμος τους είναι τόσο «αγαθιάρης». Ναι, δεν έχουν άλλη εξήγηση. Για να μην πουν μ@λ@κ@ς (jilipoll@s), λένε «αγαθιάρης» (borrego). Βέβαια, η Ανδαλουσία είναι μία περιοχή με κόσμο παραδοσιακά δεξιό και βάλε (fachas συχνά τους αποκαλούν από άλλες περιοχές, δηλαδή φασισταριά, αν και είναι και οι πιο γλεντζέδες λόγω φλαμένκο κλπ κλπ), λόγω Φράνκο, λόγω της Ιστορίας τους στην συγκεκριμένη περιοχή κλπ.

Όμως, να ξέρετε, ενώ εμείς τους θαυμάζαμε παλιότερα για την αλληλεγγύη τους & τη μαζικότητά τους στους δρόμους, τώρα είναι αυτοί που μας «χαλβαδιάζουν» και δικαίως. Μιας κι εμείς βρήκαμε κάποιον τρόπο και «σηκώσαμε κεφάλι»: μικρό, κουτσό, στραβό, δεν έχει σημασία, το σηκώσαμε πάντως. Έστω και λίγο. Δειλά-δειλά. Αντιδράσαμε. Έστω και λίγο. Κι αν και συνεχίζουν να μας δίνουν κατραπακιές & να μας το χαμηλώνουν όλοι αυτοί -οι προτεστάντηδες γερο-τσιφούτηδες συμφεροντολόγοι & διεφθαρμένοι μέχρι το κόκκαλο- εμείς πάλι βρίσκουμε κάποιο τρόπο και συνεχίζουμε να το κρατάμε εκεί στο ύψος του, το χαμηλό μεν, αλλά το κρατάμε επάνω, ρε παιδιά. Καταλαβαίνετε; Το κρατάμε επάνω. Γίνεται προσπάθεια. Και για πρώτη φορά υπάρχει αληθινά πολιτική βούληση.

Πόση δύναμη, όμως, και υπομονή και αντοχή πρέπει να έχεις για να τα βάλεις με τους καρχαρίες και τα κοράκια; (εσ+εξ)

Το παλεύουμε πάντως.

Συνάντησα μια γειτόνισσα σήμερα στο δρόμο, καμιά 65αριά ή 70 χρονών, κοτσονάτη και μου είπε: «Συγκινήθηκα χθες με αυτό το παλικάρι. Ένα πρόσωπο όλο χαμόγελο. Προσπαθεί. Ξέρω ότι είναι δύσκολα. Αλλά βλέπω ότι προσπαθεί και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που νιώθω ότι κάποιος πολιτικός (και ειδικά πρωθυπουργός) προσπαθεί για μένα.»

Άλλος γείτονας, επίσης χθες: «Τα τελευταία 40-50 χρόνια, δεν θυμάμαι ποτέ κάποιον Έλληνα πολιτικό, που να είναι και σε τόσο επιβαρυμένη θέση, αλλά να στέκεται ίσος προς ίσο απέναντι σε ξένο ομόλογό του. Μια ζωή σαν τους κακομοίρηδες είμασταν. Αυτό το παιδί με κάνει και νιώθω μια περηφάνια. Προσπαθεί. Το βλέπω. Κάνει ότι μπορεί. Και πάει καλά. Όσο καλά γίνεται, τέλος πάντων».

Φίλη, σε κουβέντα όπου αναρωτιόμουν για κάποιον αν όντως προσπαθεί για μας ή κρύβονται, ίσως, και κάποια άλλα συμφέροντα πίσω του: «Μην τους κατηγορείς. Προσπαθούν. Για θυμήσου τι γινόταν πριν… Τα ξέχασες; Και τι να κάνουν; Αφού οι άλλοι πρόλαβαν και τα υπέγραψαν & μας έβαλαν στο αγγλικό δίκαιο. Τί να κάνουν αυτοί τώρα; Πόσο μπορούν να διορθώσουν όλα αυτά τα σπασμένα»;

Έχουν δίκιο, νομίζω. Θέλει υπομονή.

Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι αν κάποιοι «βουτάν το δάχτυλο στο μέλι της εξουσίας» ή αδιαφορούν για όλους εμάς, κάνοντας παραχωρήσεις στα συμφέροντα, δεν θα τους κράξουμε. Θα τους κράξουμε ακόμα πιο πολύ απ΄τους προηγούμενους, αν και η ευθύνη που φέρουν είναι πολύ μεγαλύτερη. Κατανοούμε, όμως, τη δυσκολία των περιστάσεων. Και γνωρίζουμε όλοι καλά πως το αποτέλεσμα μετράει.

Και το αποτέλεσμα δεν κρύβεται, γιατί αντικατοπτρίζεται στην καθημερινότητά μας. Και θα φανεί ακόμη πιο δυνατά στο άμεσο μέλλον.

Και σημειώνω κι εδώ, κάτι που σκεφτόμουν & σημείωσα και προχθές: 

Χαιρόμαστε, αρκετός κόσμος, γιατί καθημερινά ανακαλύπτουμε πολιτικούς, δημοσιογράφους, bloggers, και κάθε είδους επαγγελματίες που φέρνουν νέα ήθη στην καθημερινότητά μας∙ παρά τις δυσκολίες των τραγικών περιστάσεων που ζούμε, κάτι δείχνει ότι αρχίζει  ν΄αλλάζει στον τόπο & καθημερινά ανακαλύπτουμε ανθρώπους που παλεύουν γι΄αυτό, δυναμικά, αλλά και με σεμνότητα. Μπράβο στην προσπάθεια όλων!

Πάντως, μην ξεχνάτε. Γιατί κάποιοι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα…

Θυμηθείτε πόσος πολύς αγώνας χρειάστηκε να φτάσουμε ακόμη και μέχρι εδώ… σ΄αυτό το μικρό βηματάκι… Μην το ξεχνάτε…

Και πάρτε, μάλιστα, δύναμη από όλο αυτό που μέχρι τώρα καταφέραμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, χαμογελάστε κι οπλιστείτε με αισιοδοξία, θετική ενέργεια, αλληλεγγύη κι ετοιμαστείτε για τα επόμενα που έρχονται, και τα ωραία, αλλά και τα δύσκολα…

Όπως και να ΄χει, θ΄αντέξουμε!

Φυσικά και θ΄αντέξουμε!

Venceremos!

Hasta la Victoria!

Και γιατί όχι; >Ελευθερία ή Θάνατος.

Η Ελευθερία είναι το ύψιστο ιδανικό.

Δεν υπάρχει ανώτερο ιδανικό από την Ελευθερία.

Ζωή σκλαβωμένη δεν έχει νόημα να τη ζεις…

Οπότε; Τί κάνεις; 

Τα δίνεις όλα για την Ελευθερία.

Γιατί μόνο τότε μπορείς να ζήσεις και τη Ζωή.

 *

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s