Αυτοί που σκότωσαν τον Βαγγέλη δεν είναι τέρατα, είναι τα αναγνωρισμένα τέκνα τού καπιταλισμού…

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

….

Ολη η Ελλάδα θρηνεί αυτές τις ώρες πάνω από το άψυχο κορμί του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Μπροστά σε αυτόν τον όμορφο 20χρονο νεαρό η χώρα εξωτερικεύει τις τύψεις της για το ότι δεν έκανε κάτι για να τον σώσει νωρίτερα, όταν υπήρχε η δυνατότητα. Κι όμως, είναι σε θέση ακόμα και σήμερα να γλιτώσει από τον χαμό εκατομμύρια άλλους Βαγγέληδες. Δεν θα το κάνει ωστόσο γιατί τα ίδια πρόσωπα που, δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω γι’ αυτό, ειλικρινώς καταθέτουν την οργή τους για την ψυχολογική και σωματική βία που υπέστη ο φοιτητής, ταυτοχρόνως ασκούν την ίδια και χειρότερη σε Βαγγέληδες που γνωρίζουν εκ του σύνεγγυς ή εκ του μακρόθεν.

Μια φίλη έκανε μια ενδιαφέρουσα επισήμανση: «γιατί θα πρέπει να δείχνουμε οίκτο για τους αδύναμους όταν κι αυτοί φταίνε για το κατάντημά τους»; Το ερώτημα είναι παρεμφερές με την τοποθέτηση νεοφιλελεύθερων που έχουν στήσει στα σπίτια τους βωμούς τού Ρ. Ρέιγκαν για το ότι οι φτωχοί ευθύνονται για τη φτώχεια τους γιατί δεν εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες τού καπιταλιστικού συστήματος ώστε να γίνουν και οι ίδιοι πλούσιοι. Παραδέχονται, βεβαίως, με αυτόν τον τρόπο ότι στην ουσία υπερασπίζονται κοινωνίες που μοιάζουν με ζούγκλες και στις οποίες ο ισχυρότερος θα επιβάλλεται στον αδύναμο εις τους αιώνας των αιώνων γιατί «δεν γίνεται αλλιώς». Δεν αμφιβάλλω ότι υποκινούμαστε από ζωώδη ένστικτα. Αν τα αφήναμε, ωστόσο, να εκδηλώνονται ελεύθερα θα ζούσαμε ακόμα στις σπηλιές και θα θεωρούσαμε την ανακάλυψη της φωτιάς το τέλος τού ταξιδιού. Η κτηνωδία, επομένως, είναι έμφυτη, η εκδήλωσή της ωστόσο διδάσκεται από ένα σύστημα το οποίο στην ουσία εξυπηρετεί τη διαιώνιση της άνισης κατανομής τού πλούτου με τις παράπλευρες αδικίες που αυτό συνεπάγεται…

Αυτοί που βασάνιζαν τον Βαγγέλη δεν το έκαναν γιατί ήταν εργοδότες και το θύμα τους εργαζόμενος, αλλά γιατί έχουν ανατραφεί σε ένα κοινωνικό, αν όχι και οικογενειακό, περιβάλλον όπου η πάση θυσία επικράτηση θεωρείται αρετή, η εκμετάλλευση θείο χάρισμα κι ο ατομικισμός το μεγαλύτερο δώρο τού θεού στον άνθρωπο. Οταν, λοιπόν, μαθαίνεις από μικρό παιδί πως ο θάνατός σου είναι η ζωή μου τότε συνειδητοποιείς ότι αν δεν γίνεις λιοντάρι, ακόμα κι αν η ψυχοσύνθεσή σου είναι διαφορετική, θα φαγωθείς από κάποιον «ανώτερο» στην τροφική αλυσίδα. Και τότε σκοτώνεις όχι απαραιτήτως γιατί λατρεύεις το αίμα, αλλά γιατί δεν θέλεις να είναι τα δικά σου ερυθρά αιμοσφαίρια αυτά που θα χυθούν. Γι’ αυτό κι όσοι κακοποίησαν ψυχικώς και σωματικώς τον Βαγγέλη δεν είναι ανθρωπόμορφα τέρατα. Είναι, «απλώς», τα αναγνωρισμένα τέκνα τού καπιταλισμού

Αρκετοί, για παράδειγμα, από αυτούς που χύνουν δάκρυα, ακόμα κι αληθινά, για τον Βαγγέλη δεν σταματούν να αναζητούν επιχειρήματα υπέρ του «bullying» που ασκεί η Γερμανία στην Ελλάδα. Ενας ολόκληρος λαός εκβιάζεται να υποκύψει στη συνέχιση πολιτικών άγριας λιτότητας από τις οποίες δεν θα πληγεί η ελίτ, με το επιχείρημα πως σε διαφορετική περίπτωση θα εξοβελιστεί από την ευρωπαϊκή παρέα, αλλά ορισμένοι περιορίζουν τη συμπόνια τους μόνο για τον νεκρό Βαγγέλη, ο οποίος έπεσε θύμα μιας παρόμοιας τακτικής. Ο τρόπος που πολιτεύονται πολιτικοί όπως ο Β. Σόιμπλε, ο οποίος εξακολουθεί να ρίχνει στη χώρα μας την αποκλειστική ευθύνη για το ότι έζησε πάνω από τις δυνάμεις της λες κι αυτή η τακτική σε όλη των ευρωπαϊκή περιφέρεια δεν έφερε τα γερμανικά πλεονάσματα, στην ουσία δικαιώνει τους εμπόρους ναρκωτικών. Αφού το πρεζάκι φταίει αποκλειστικώς για την εξάρτησή του, ποιός ο λόγος να φυλακίζουμε τους ναρκέμπορους;..

Εν αρχή όλων η ατομική ευθύνη, αλλά αν δεν υπάρχουν από πίσω οργανωμένες κοινωνίες που θα δίνουν το χέρι τους για να σηκώνονται οι πιο αδύναμοι ανάμεσά μας οδηγούμαστε σε καταστάσεις για τις οποίες θα έτρεμαν και τα αγριότερα των ζώων. Δεν μιλώ για πατερούληδες που θα μας χειρίζονται όπως θέλουν εκείνοι, αλλά για θεσμούς που θα προστατεύουν τους αμνούς αυτού του κόσμου από τα αρπακτικά. Ο Βαγγέλης μπορεί να ήταν φύσει αδύναμος, μπορεί ωστόσο και να επέλεξε την αδυναμία του. Να αρνήθηκε, δηλαδή, να μετατραπεί σε λιοντάρι για να επιβιώσει στη ζούγκλα κι αυτό προκειμένου να μην απολέσει την πραγματική του προσωπικότητα. Στον καπιταλισμό, όμως, κανένας δεν έχει αυτό το δικαίωμα. Γι’ αυτό και στο τέλος επιλέγουμε το συνειδητό αλληλοφάγωμα στο λάκκο των λεόντων την ίδια ώρα που οι θηριοδαμαστές μας απολαμβάνουν το θέαμα από απόσταση ασφαλείας

 

 

Πηγή: http://tripioevro.blogspot.gr/2015/03/blog-post_15.html

 

 

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Σύντομος σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-l8S

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

 

 

4 thoughts on “Αυτοί που σκότωσαν τον Βαγγέλη δεν είναι τέρατα, είναι τα αναγνωρισμένα τέκνα τού καπιταλισμού…

  1. Νομίζω πως είναι μεγάλη απρέπεια προς τον νεκρό να τον χρησιμοποιεί κάποιος, αυτόν και το δράμα του, με σκοπό να προωθήσει τις δικές του πολιτικές ιδεοληψίες. Το άρθρο είναι πέρα για πέρα απρεπές.

  2. Στο Δημαρχείο της Νέας Ιωνίας τα πρώτα χρόνια της κρίσης, σε μια προγραμματισμένη συνάντηση επιτροπής κατοίκων, πέθανε ένας άνθρωπος απο καρδιακή προσβολή, γιατί ήθελε και αυτός να μιλήσει και δεν τον αφήνανε τα κομματόσκυλα (που είχαν πάρει γραμμή προφανώς απο το Κόμμα) να πεί τη δική του προσωπική γνώμη και άποψη για τα αυτονόητα…Τον «φίμωσαν», μέχρι ασφυξίας… Είναι και αυτό ενα έγκλημα της κομματοκρατορίας που απο εμένα τουλάχιστον δεν πέρασε απαρατήρητο…όπως και τόσα άλλα περιστατικά κακοποίησης ανθρώπου απο άνθρωπο, σε απλές καθημερινές συναναστροφές…
    Ο απλός καθημερινός άνθρωπος ειναι ήδη φιμωμένος απο τις αυθεντίες, τους ειδικούς, τους ειδήμονες και τους πάσης φύσεως αναλυτές …πως να αντιδράσει σε ένα περιστατικό βίας όταν και ο ίδιος ως μάρτυρας ειναι θύμα κακοποίησης…είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι.
    Η φασίζουσα ελληνική κοινωνία έχει βαθιές ρίζες στην αρχαία ελλάδα Σπάρτη vs Αθήνα με τα δύο αντίπαλα δέη (εξού και η αρχαιολατρία των ναζιστών αλλά και η επιρροή στη θεωρία του κοινωνικού μοντέλου διαβίωσης των προλετάριων του Μαρξ…) η οποία επινόησε το δημοκρατικό πολίτευμα «για να κρατάνε τα προσχήματα».
    Έτσι δημιουργούνται και τα κόμματα (με σαφές ‘έλλειμμα δημοκρατικής λειτουργίας) για να κρατάνε τα προσχήματα της δήθεν δημοκρατικής συμμετοχής του απλού ανθρώπου στα κοινά με κορωνίδα της απάτης την επινόηση του κοινοβουλίου που μόνο δημοκρατικά δεν λειτουργεί το ίδιο βάσει του Κανονισμού λειτουργίας του (που ενίοτε παραβιάζει το ίδιο το Σύνταγμα).
    Τελικά για όλα μας φταίει ο καπιταλισμός, η μήπως αυτός ήταν η μοιραία κατάληξη οικονομικής οργάνωσης με δεδομένα αυτά τα υλικά οικοδόμησης στον ανθρωπότυπο που παρήγαγαν αυτά τα συστήματα, τον καθημερινά βιαζόμενο απλό καθημερινό άνθρωπο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s