Βραζιλία 2014 : οι ρωγμές του συστήματος

http://wp.me/pPn6Y-j6A

Brasile, polizia sgombera favela a Rio: violenti scontri

Από το εξαιρετικό ιστολόγιο

Αέναη κίνηση – aenaikinisi.wordpress.com

Martedì 17 Giugno 2014 09:56
Brasile 2014: le crepe del sistema
Βραζιλία 2014 : οι ρωγμές του συστήματος

‘“Lo sport apolitico non esiste.” , ‘το απολιτικό σπορ δεν υπάρχει’

— Ernst Bloch, Il principio speranza – η αρχή της ελπίδας

με ευκαιρία την Ολυμπιάδα του Πεκίνου, Olimpiadi di Beijing 2008, ο γάλλος διανοούμενος Marc Perelman ανέλυσε σε ένα βιβλίο του (με τίτλο που δεν δίνει δυνατότητα παρεξήγησης βάρβαρο Σπορ, Sport barbaro) τους δεσμούς ανάμεσα στα ”μεγάλα γεγονότα” τα αθλητικά και τις ισορροπίες εξουσιών. από την Ολυμπιάδα του Βερολίνου του 1936, παρά την μέτρια εκμετάλλευση από πλευράς του Ράϊχ, και μάλλον ακριβώς γι αυτό τον λόγο, η φαινομενική αθωότητα και ουδετερότητα του αθλητικού συμβάντος ήταν πάντα λειτουργική στο να συγκαλύψει την άλλη όψη, εκείνη την πιο βάναυση, της πολιτικής καταπίεσης

το ίδιο ισχύει και για το Μεξικό του ’68, όπου η Ολυμπιάδα διεξήχθη ομαλά παρά τη σφαγή της Piazza delle Tre Culture, συνεργός η παρέμβαση της αμερικανικής προεδρίας της Ολυμπιακής Επιτροπής. όμως και για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1978 στην Αργεντινή, όπου η δικτατορία του Videla δεν είχε αμβλύνει τον ενθουσιασμό για την νίκη της αργεντίνικης εθνικής στο ίδιο στάδιο μερικά τετράγωνα απόσταση από εκεί όπου οι αντίπαλοι του καθεστώτος είχαν σφαγιασθεί με βολές αλυσοπρίονων.

για τον Perelman, οι Ολυμπιακοί του Pechino του 2008 μπορούσαν να συγκριθούν με εκείνους της Mosca του 1980 και, δίχως να θέλουμε να προκαλέσουμε, με εκείνους του Berlino του 1936. σε όλες αυτές τις περιπτώσεις αυτή που μπορούσαμε να δούμε σε δράση ήταν μια επιβλητική ιδεολογική μηχανή συναίνεσης γύρω από υποθετικά όσο και αφηρημένα αθλητικά ιδεώδη, ενσωματωμένα στην ρητορική ειρηνοποίησης του ‘ολυμπιακού χάρτη’ και, ακόμη πιο ουσιαστικά, στην ανάγκη να παρουσιαστεί η οργανωτική αποδοτικότητα – εγγύηση ‘πολιτισμού’ της χώρας οικοδεσπότης – του μεγάλου γεγονότος.

με αυτό τον τρόπο, η αναμφισβήτητη ελκυστικότητα του αθλητικού ανταγωνισμού χρησιμεύει σαν καλυντικό, μάλλον σαν αιτιολόγηση, για εκείνο που η οργάνωση του συνεπάγεται, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης δυνάμεων αστυνομίας με νούμερα και έξοδα που αναλογούν σε διεθνή σύγκρουση, την θωράκιση των πόλεων και την μεταμόρφωση τους για την περίπτωση σε βιτρίνες για τα ξένα μάτια και στη συστηματική και φρενήρη αναπαλαίωση, πίσω από το παραπέτασμα της αστικής ανάπλασης, των πιο περιφερειακών περιοχών των μητροπόλεων που φιλοξενούν τις εκδηλώσεις.

In un pamphlet, σε μια μπροσούρα που γράφτηκε με την ευκαιρία της Ολυμπιάδας του Λονδίνου του 2012, ο δημοσιογράφος και εκπρόσωπος του πέταλου των άγγλων Mark Perryman παρουσίαζε πως τουλάχιστον από το ξεκίνημα των χρόνων του ’80 οι διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις βρίσκονται σε τέτοιο βαθμό στα χέρια εταιρειών, di corporation όπως McDonald’s ή Coca-Cola, τυπικά σπόνσορες ικανοί να αντιμετωπίζουν τα αστρονομικά έξοδα που κοστίζει η οργάνωση, έτσι ώστε η εξουσία για εκβιασμό προς τις αθλητικές επιτροπές είναι σχεδόν απόλυτη. αδύνατο λοιπόν να ξεφύγεις της εμπορευματοποίησης του παγκόσμιου αθλητισμού : όποιο υπόλοιπο εκτίμησης προς την αθλητική χειρονομία, για τον αθλητικό πολιτισμό ή για το ομαδικό παιχνίδι προορίζονται να συνθηκολογήσουν μπροστά στην ανάγκη κεφαλαιοποίησης και κερδοσκοπίας της χρήσης.

δεν είναι τυχαίο πως οι φαραωνικές αναλογίες που κατακτούν αυτά τα μεγάλα γεγονότα έχουν ανάγκη οι αγώνες να διεξάγονται σε μια χούφτα αθλητικές εγκαταστάσεις στο εσωτερικό των δύο τριών κυριότερων πόλεων της χώρας που τα φιλοξενεί, έτσι ώστε να είναι δυνατή η διαχείριση της εξαιρετικής ροής ανθρώπων εκείνες τις λίγες εβδομάδες στη διάρκεια των οποίων διεξάγονται ολυμπιάδες και μουντιάλ. αποτέλεσμα : η αθλητική ψυχαγωγία αφαιρείται εκ των πραγμάτων από τα περισσότερο λαϊκά στρώματα, που ζώντας στις περιφέρειες ή και ακόμη στην ακραία επαρχία δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στα απαγορευτικά έξοδα των εισιτηρίων ή των μετακινήσεων και πρέπει να αρκεστούν να παρακολουθήσουν τους αγώνες από την τηλεόραση, όπου έχουν εκ νέου εισβάλει οι σπόνσορες.

αφετέρου, τα δεδομένα που διαθέτουμε κάνουν να καταρρεύσει σαν κάστρο από χαρτόνι και την ρητορική του politically correct, πολιτικής ορθότητας, σύμφωνα με την οποία οι φιλοξενούντες πόλεις δεν έχουν παρά να αποκομίσουν όφελος από τα έργα ανάπλασης, προς όφελος όλης της κοινότητας. στο Λονδίνο, δυο χρόνια πριν, ο τόσο διαφημισμένος συλλογικός πλουτισμός που θα προέρχονταν από τον τουρισμό και από την ανακαίνιση των υποδομών υπήρξε – δεδομένα στο χέρι – απολύτως ανεπαίσθητος, ενώ να βαρύνει στο άλλο πιάτο της ζυγαριάς βρίσκεται πάντα το ”καθάρισμα” και ΄ξεκαθάρισμα’ των λαϊκών συνοικιών, που συστηματικά οδηγεί σε μια αμαξοστοιχία κερδοσκοπίας τσιμεντοποίησης και αναγκασμού των κατοικούντων προς την έξοδο προς τις πιο ακραίες περιφέρειες, πίσω από το σπρώξιμο του κόστους διαβίωσης που φουσκώνει από μια αγορά ακινήτων πρεζόνι.

στην Βραζιλία, όπου η κατάσταση έχει επιδεινωθεί περαιτέρω από τις βαθύτατες κοινωνικές ανισότητες ενός οικονομικού γίγαντα του οποίου η εκκίνηση έχει επιβραδυνθεί, είναι οι μπουλντόζες που έχουν παρέμβει για να κατεδαφίσουν τις φαβέλες και η στρατιωτική αστυνομία ενάντια στις ταραχές να διασφαλίζει εκείνη που ονομάστηκε ”ειρηνοποίηση”, έτσι ώστε να επιστρέψει ανέπαφο το μοντέλο πόλης-βιτρίνας και να εγγυηθεί την κανονική άσκηση του Μουντιάλ.

είναι με αυτή την έννοια που το Μουντιάλ πρέπει να θεωρηθεί, έτσι όπως και όλα τα άλλα ”μεγάλα γεγονότα”, μέσα στις δυναμικές νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων του μητροπολιτικού χώρου. στο τελευταίο του βιβλίο sulle Città ribelli, για τις ‘εξεγερμένες Πόλεις’, ο David Harvey εξηγούσε πως ο αστικός χώρος παραδοσιακά αντιπροσώπευε έναν ιδανικό τόπο για επανεπένδυση κεφαλαίων, επιτρέποντας την οικοδόμηση σε περιοχές που πρέπει να επιλεγχθούν και να αποκτήσουν αξία και η μετατόπιση των λαϊκών μαζών που τις κατοικούν με τρόπο ώστε να αυξηθεί η αξία τους στην κτηματική αγορά και να αποκτηθούν κέρδη από μελλοντική πώληση. ωστόσο, συνέχιζε ο Harvey, είναι ακριβώς αυτές οι μάζες χτυπημένες από αυτή την ‘δημιουργική καταστροφή’, στο μέτρο που αυτές υποστηρίζουν το δικαίωμα τους στους αστικούς χώρους, να εκπροσωπούν τις ρωγμές στο σύστημα. και οι ρωγμές, όπως τραγουδούσε ο Leonard Cohen, οι χαραμάδες είναι αυτές που επιτρέπουν στο φως να εισέλθει.

Pubblicato in CALCIO
Etichettato sottobrasilecalcioFifa

Πηγή: kleovis – Αέναη κίνηση – aenaikinisi.wordpress.com

Brasile, polizia sgombera favela a Rio: violenti scontri

.

 

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Βραζιλία 2014 : οι ρωγμές του συστήματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s