O Επίκουρος & η άχρονη σοφία του / Από το έργο του Ίρβιν Γιάλομ: «Στον Κήπο του Επίκουρου-Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου»

http://wp.me/pPn6Y-hN9

-Ίρβιν Γιάλομ-

ἙκηβόλοςΑπό το έργο του IRVIN D.YALOM

«ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ – ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»

Ο Επίκουρος πίστευε ότι η αποστολή της φιλοσοφίας είναι ν’ ανακουφίσει την ανθρώπινη δυστυχία. Ποια αιτία όμως βρίσκεται στη ρίζα της ανθρώπινης δυστυχίας; Ο Επίκουρος δεν είχε καμιά αμφιβολία ως προς την απάντηση στο ερώτημα αυτό: ο πανταχού παρών φόβος μας για τον θάνατο.

Η τρομακτική σκέψη του αναπόφευκτου θανάτου, επέμενε ο Επίκουρος, μας εμποδίζει ν’ απολαύσουμε τη ζωή μας και δεν αφήνει καμιά ηδονή αδιατάρακτη. Επειδή καμιά δραστηριότητα δεν μπορεί να ικανοποιήσει τη λαχτάρα μας για αιώνια ζωή, οποιαδήποτε δραστηριότητα είναι εγγενώς μη ικανοποιητική. Ο Επίκουρος έγραψε ότι πολλοί άνθρωποι αναπτύσσουν ένα μίσος για τη ζωή – σε σημείο να φτάνουν, κατά έναν ειρωνικό τρόπο, ακόμα και στην αυτοκτονία. Άλλοι αφοσιώνονται στη φρενιτιώδη και άσκοπη δραστηριότητα, η οποία δεν έχει άλλο στόχο από την αποφυγή της οδύνης που είναι εγγενής στην ανθρώπινη μοίρα.

Ο Επίκουρος απάντησε στην ατελείωτη και ανικανοποίητη αναζήτηση καινούριων δραστηριοτήτων προτρέποντάς μας ν’ αποθηκεύουμε και ν’ ανακαλούμε βαθιά χαραγμένες μνήμες ευχάριστων εμπειριών. Αν μπορούμε να μάθουμε ν’ αντλούμε πάλι και πάλι από αυτές τις μνήμες, υποστήριζε, τότε δεν θα έχουμε ανάγκη την ατελείωτη ηδονιστική αναζήτηση.

Ο θρύλος λέει ότι ο Επίκουρος ακολούθησε την ίδια του τη συμβουλή, και στο κρεβάτι του θανάτου του (από επιπλοκές που ακολούθησαν την εμφάνιση πέτρας στα νεφρά) διατήρησε, παρά τους αφόρητους πόνους, την αταραξία του ανακαλώντας ευχάριστες συζητήσεις που είχε κάνει στο παρελθόν με τον κύκλο των φίλων και των μαθητών του.

Η μεγαλοφυΐα του πρόλαβε μάλιστα τη σύγχρονη άποψη για το ασυνείδητο: ο Επίκουρος τόνιζε ότι οι ανησυχίες μας για τον θάνατο στους περισσότερους ανθρώπους δεν είναι συνειδητές, αλλά μπορούμε να τις συναγάγουμε από μεταμφιεσμένες εκδηλώσεις, όπως, για παράδειγμα, την ακραία θρησκευτικότητα, την ολοκληρωτική ανάλωση στη συγκέντρωση πλούτου και την τυφλή αρπακτικότητα για εξουσία και τιμές, πράγματα που προσφέρουν μια επίπλαστη εκδοχή αθανασίας.

Πώς επιχείρησε ο Επίκουρος ν’ ανακουφίσει το άγχος θανάτου; Διατύπωσε μια σειρά από καλά κατασκευασμένα επιχειρήματα, τα οποία οι μαθητές του απομνημόνευαν σαν κατήχηση. Πολλά απ’ τα επιχειρήματα αυτά αμφισβητήθηκαν στα 2.300 χρόνια που μεσολάβησαν, συνεχίζουν όμως να αποδεικνύονται καίρια στο πώς μπορεί κανείς να ξεπεράσει τον φόβο του θανάτου. Στο κεφάλαιο αυτό θα συζητήσω τρία απ’ τα πιο γνωστά του επιχειρήματα, τα οποία αποδείχτηκαν πολύτιμα στη δουλειά μου με πολλούς ασθενείς αλλά και με τον ίδιο μου τον εαυτό, για την ανακούφιση του προσωπικού μου άγχους θανάτου.

1. Η θνητότητα της ψυχής

2. Το υπέρτατο τίποτα του θανάτου

3. Το επιχείρημα της συμμετρίας

.

Η θνητότητα της ψυχής

Ο Επίκουρος δίδασκε ότι η ψυχή είναι θνητή και πεθαίνει μαζί με το σώμα, ένα συμπέρασμα διαμετρικά αντίθετο με το συμπέρασμα στο οποίο είχε καταλήξει ο Σωκράτης. Λίγο πριν από τη θανάτωσή του, εκατό χρόνια νωρίτερα, ο Σωκράτης είχε βρει παρηγοριά στην πίστη του στην αθανασία της ψυχής και στην προσδοκία ότι μετά τον θάνατο η ψυχή του θ’ απολάμβανε αιώνια μια κοινότητα ανθρώπων με παρόμοιο τρόπο σκέψης, με τους οποίους θα μοιραζόταν την αναζήτηση της σοφίας. Ένα μεγάλο μέρος της θέσης του Σωκράτη -που περιγράφεται ολοκληρωμένα στον πλατωνικό διάλογο Φαίδων– υιοθετήθηκε και διατηρήθηκε από τους νεοπλατωνικούς και επρόκειτο στο μέλλον ν’ ασκήσει πολύ σημαντική επιρροή στη χριστιανική κατασκευή για τη μετά θάνατον ζωή.

Ο Επίκουρος καταδίκαζε δριμύτατα τους σύγχρονούς του θρησκευτικούς ηγέτες, οι οποίοι, προσπαθώντας ν’ αυξήσουν τη δύναμή τους, ενέτειναν το άγχος θανάτου των οπαδών τους προειδοποιώντας τους για τις τιμωρίες που θα επιβάλλονταν μετά θάνατον σε όσους δεν τηρούσαν συγκεκριμένους κανόνες και κανονισμούς. (Στους αιώνες που θ’ ακολουθούσαν, η θρησκευτική εικονογραφία του μεσαιωνικού χριστιανισμού που απεικόνιζε τις τιμωρίες της Κόλασης -όπως στις σκηνές της Ημέρας της Κρίσεως που ζωγράφισε ο Ιερώνυμος Μπος– πρόσθεσε στο άγχος θανάτου μια αιματοβαμμένη εικαστική διάσταση.)

Αν είμαστε θνητοί κι η ψυχή μας δεν ζει μετά τον θάνατό μας, επέμενε ο Επίκουρος, τότε δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε στο επέκεινα της ζωής. Δεν θα έχουμε συνείδηση, δεν θα νιώθουμε θλίψη για τη ζωή που χάσαμε, ούτε θα υπάρχει τίποτα να φοβηθούμε απ’ τους θεούς. Ο Επίκουρος δεν αρνιόταν την ύπαρξη θεών (ένα τέτοιο επιχείρημα θα τον εξέθετε σε θανάσιμο κίνδυνο, αφού ο Σωκράτης είχε θανατωθεί με την κατηγορία του αιρετικού λιγότερο από έναν αιώνα νωρίτερα), υποστήριζε όμως ότι οι θεοί δεν ασχολούνταν με τη ζωή των ανθρώπων και μας χρησίμευαν μόνο ως πρότυπα γαλήνης και μακαριότητας, προς τα οποία θα έπρεπε να προσβλέπουμε.

.

Το υπέρτατο τίποτα τον θανάτου

Στο δεύτερο επιχείρημά του ο Επίκουρος υποστηρίζει ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτα για μας, γιατί η ψυχή είναι θνητή και τη στιγμή του θανάτου διασκορπίζεται. Αυτό που διασκορπίστηκε δεν έχει ικανότητα αντίληψης, και οτιδήποτε δεν γίνεται αντιληπτό είναι για μας ένα τίποτα. Με άλλα λόγια: όπου είμαι εγώ, δεν είναι ο θάνατος. Όπου είναι ο θάνατος, δεν είμαι εγώ. Επομένως, έλεγε ο Επίκουρος, «γιατί να φοβόμαστε τον θάνατο, αφού δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να τον αντιληφθούμε;»

Η θέση του Επίκουρου έχει την ακριβώς αντίστροφη οπτική απ’ το ευφυολόγημα του Γούντυ Άλλεν: «Δεν φοβάμαι τον θάνατο, απλώς δεν θέλω να είμαι εκεί όταν θα έρθει». Ο Επίκουρος λέει ότι πράγματι δεν θα είμαστε εκεί, ότι δεν θα το ξέρουμε όταν θα συμβεί, γιατί ο θάνατος κι «εγώ» με τίποτα δεν γίνεται να συνυπάρχουμε. Επειδή είμαστε νεκροί, δεν γνωρίζουμε ότι είμαστε νεκροί. Σ’ αυτή την περίπτωση λοιπόν, τι να φοβηθούμε;

.

Το επιχείρημα της συμμετρίας

Το τρίτο επιχείρημα του Επίκουρου υποστηρίζει ότι η κατάσταση της μη ύπαρξης μετά τον θάνατο είναι η ίδια κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν πριν απ’ τη γέννησή μας. Παρά τις πολλές φιλοσοφικές διαφωνίες γι’ αυτό το αρχαίο επιχείρημα, πιστεύω ότι εξακολουθεί να διατηρεί μεγάλη δύναμη να προσφέρει ανακούφιση στους ανθρώπους που πεθαίνουν.

Απ’ τους πολλούς ανθρώπους που επαναδιατύπωσαν αυτό το επιχείρημα στο πέρασμα των αιώνων, κανείς δεν το έχει πει τόσο όμορφα όσο ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, ο μεγάλος Ρώσος μυθιστοριογράφος, στην αυτοβιογραφία του, Μίλα, μνήμη, η οποία ξεκινάει με τις εξής φράσεις:

«Το λίκνο αιωρείται πάνω από μια άβυσσο, κι η κοινή λογική μας λέει ότι η ύπαρξη μας δεν είναι παρά μια σύντομη αναλαμπή φωτός ανάμεσα σε δύο αιωνιότητες σκότους. Παρότι οι δυο τους είναι όμοια δίδυμα, ο άνθρωπος κατά κανόνα βλέπει την προγεννητική άβυσσο με μεγαλύτερη γαλήνη από την άβυσσο προς την οποία κατευθύνεται (με περίπου τεσσερισήμισι χιλιάδες παλμούς την ώρα)».

Προσωπικά μου έχει φανεί ανακουφιστική σε πολλές περιπτώσεις η σκέψη ότι οι δύο καταστάσεις μη ύπαρξης -ο χρόνος πριν απ’ τη γέννησή μας και ο χρόνος μετά τον θάνατό μας- είναι πανομοιότυπες κι ότι νιώθουμε τόσο μεγάλο φόβο για τη δεύτερη σκοτεινή έκταση, ενώ έχουμε τόσο μικρή ανησυχία για την πρώτη.

Ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από έναν αναγνώστη μου περικλείει μια αίσθηση που σχετίζεται μ’ αυτό:

Αυτή την περίοδο νιώθω λίγο-πολύ καλά με την ιδέα της λήθης. Μοιάζει να είναι το μοναδικό λογικό συμπέρασμα. Από μικρό παιδί σκεφτόμουν πως μετά τον θάνατο ο άνθρωπος πρέπει λογικά να επιστρέψει στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν πριν απ’ τη γέννηση. Οι ιδέες για τη μετά θάνατον ζωή μου φαίνονταν άτοπες και περίπλοκες σε σύγκριση με την απλότητα αυτού του συμπεράσματος. Δεν μπορούσα να παρηγορηθώ με την ιδέα μιας μετά θάνατον ζωής, επειδή η σκέψη της ατελείωτης ύπαρξης, είτε ευχάριστης είτε δυσάρεστης, είναι για μένα πολύ πιο τρομακτική από τη σκέψη μιας πεπερασμένης ύπαρξης.

Συνήθως εισάγω τις ιδέες του Επίκουρου νωρίς στη δουλειά μου με ασθενείς που υποφέρουν από τρόμο θανάτου. Χρησιμεύουν και για να εισαγάγουν τον ασθενή στο διανοητικό έργο της ψυχοθεραπείας και για να μεταδώσουν την προθυμία μου να σχετιστώ μαζί τους – ότι δηλαδή είμαι πρόθυμος να μπω στα πιο κρυφά δώματα του φόβου του ανθρώπου αυτού και διαθέτω κάποια βοηθήματα, για να κάνω το ταξίδι μας αυτό πιο άνετο. Υπάρχουν μερικοί ασθενείς που θεωρούν τις ιδέες του Επίκουρου άσχετες και ανούσιες, πολλοί όμως βρίσκουν σ’ αυτές ανακούφιση και βοήθεια – ίσως επειδή τους θυμίζουν την καθολικότητα των ανησυχιών τους και το γεγονός ότι μεγάλα πνεύματα, όπως ο Επίκουρος, πάλευαν με το ίδιο ζήτημα.

Πηγή: kion1Ἑκηβόλος

(οι υπογραμμίσεις δικές μας)

*

*

ΜΙΛΗΣΕ ΜΝΗΜΗ

ΜΙΛΗΣΕ ΜΝΗΜΗ

Συγγραφέας: ΝΑΜΠΟΚΟΦ ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ

Εκδόσεις: ΠΑΤΑΚΗ

*

ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ - ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤ
ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ

ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
YALOM D. IRVIN

Εκδότης: ΑΓΡΑ

Παρουσίαση

Από τον συγγραφέα των βιβλίων Όταν έκλαψε ο Νίτσε, Στο ντιβάνι, Ο δήμιος του έρωτα, Θρησκεία και Ψυχιατρική, Το δώρο της ψυχοθεραπείας, Η θεραπεία του Σοπενάουερ, Η μάνα και το νόημα της ζωής, έρχεται τώρα ένα ξεχωριστό βιβλίο που αντικρίζει καταπρόσωπο τη μεγαλύτερη δυσκολία με την ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι: το πώς να ξεπεράσουμε τον παραλυτικό τρόμο μας για το θάνατο.
Γραμμένο με τον μοναδικό τρόπο του Ίρβιν Γιάλομ, το βιβλίο Στον κήπο του Επίκουρου συμπυκνώνει το έργο και την προσωπική εμπειρία μιας ολόκληρης ζωής σε μια βαθύτατα ενθαρρυντική προσέγγιση στο οικουμενικό ζήτημα της θνητότητας. Ο Γιάλομ δείχνει ότι στον πυρήνα του άγχους μας βρίσκεται συχνά ο φόβος του θανάτου. Στη συνειδητοποίηση αυτή οδηγεί πολλές φορές μια «αφυπνιστική εμπειρία» – ένα όνειρο, μια αρρώστια, μια τραυματική εμπειρία ή το γεγονός ότι γερνάμε.
Ανάμεσα σε συγκινητικές προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που πασχίζουν να νικήσουν τον τρόμο του θανάτου εντάσσεται ένα κεφάλαιο βαθύτατων αυτοβιογραφικών εξομολογήσεων του Γιάλομ. Με το βιβλίο αυτό ο μεγάλος ψυχοθεραπευτής μας προτείνει διάφορες μεθόδους, με τις οποίες μπορούμε να διαχειριστούμε τον τρόμο, και τελικά καταφάσκει στη ζωή. Και το σημαντικότερο, ο Γιάλομ μας ενθαρρύνει να αγωνιζόμαστε για έναν πιο άμεσο σύνδεσμο με τους άλλους ανθρώπους. Η συμπονετική επαφή, σε συνδυασμό με τη σοφία των μεγάλων διανοητών που πάλεψαν κι οι ίδιοι με το ζήτημα της θνητότητας, μας βοηθάει να ξεπεράσουμε τον τρόμο μας για τον θάνατο, να ζήσουμε μια ζωή πιο χαρούμενη και ουσιαστική και να αναλάβουμε τα αναγκαία ρίσκα για να πραγματώσουμε τον εαυτό μας. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

«Το βιβλίο Στον κήπο του Επίκουρου είναι μια γεμάτη περίσκεψη ενίσχυση του στωικισμού που όλοι έχουμε ανάγκη σε μια εποχή που μας κατακλύζουν η φλυαρία και η άρνηση». CHRISTOPHER HITCHENS

Περιεχόμενα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ
1. Η ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΠΛΗΓΗ
2. ΠΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ
3. Η ΑΦΥΠΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
4. Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ
5. ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ
6. Η ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΜΙΑ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
7. ΠΩΣ ΝΑ ΧΕΙΡΙΣΤΕΙΤΕ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Λεπτομέρειες

Ξενόγλωσσος τίτλος STARING AT THE SUN. OVERCOMING THE TERROR OF DEATH
ISBN13 9789603257608
Εκδότης ΑΓΡΑ
Χρονολογία Έκδοσης Μάρτιος 2011
Αριθμός σελίδων 304
Διαστάσεις 21×14
Μετάφραση ΑΝΔΡΙΤΣΑΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, ΖΕΡΒΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
Επιμέλεια ΠΕΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
Συγγραφέας/Δημιουργός (Ελληνικά) ΓΙΑΛΟΜ ΝΤ. ΙΡΒΙΝ
Θέμα

αναγνώστες του βιβλίου έγραψαν

[22/08/2012] aimilia.
Βαθμολογία:5

Καταπληκτικό βιβλίο, για ένα θέμα ιδιαίτερο και δύσκολο, ιδωμένο ωστόσο μέσα απο πολλές εναλλακτικές οπτικές γωνίες, και ευχάριστο τελικά στην ανάγνωση, παρά το ‘βαρύ’ του περιεχόμενο..

[26/07/2012] Manuk.
Βαθμολογία:4

Αυτό το βιβλίο τα έχει όλα.Είναι και αυτοβιογραφία,και στα όρια του φιλοσοφικού δοκιμίου κινείται, και μάθημα προς ψυχοθεραπευτές αποτελεί. Πάρα πολύ ευανάγνωστος ο τρόπος γραψίματος του κ.Γιάλομ. Πραγματεύεται ένα δύσκολο -κατά τη γνώμη μου- θέμα (τον τρόμο που νιώθουμε στη σκέψη της θνητότητάς μας) και χρησιμοποιώντας φιλοσοφικά αποφθέγματα κυρίως από Επίκουρο και Νίτσε (τα οποία ενέταξε στις συνεδρίες του με τους θεραπευόμενούς του), καταλήγει στη σημασία της σωστής ψυχοθεραπευτικής προσέγγισης για ένα θέμα ταμπού (ακόμα και για πολλούς ψυχοθεραπευτές) όπως είναι ο θάνατος.

Πηγή: politeianet.gr

*

*

Irvin Yalom: Ένας υπαρξιστής ψυχίατρος

Ο Irvin Yalom αποτελεί μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή προσωπικότητα ενώ συγκαταλέγεται στον κατάλογο με τους πιο σημαντικούς εν ζωή εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής της ψυχιατρικής.

Ο Ίρβιν Γιάλομ γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον, στις 13 Ιουνίου του 1931, από γονείς που μετανάστευσαν από τη Ρωσία (από ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Celtz κοντά στα πολωνικά σύνορα), λίγο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σπίτι του ήταν στο κέντρο της πόλης της Ουάσιγκτον σε ένα μικρό διαμέρισμα πάνω από το παντοπωλείο των γονιών του. Κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, η Ουάσιγκτον αποτελούσε μια ξεχωριστή πόλη, καθώς ζούσε στη μέση μιας φτωχής γειτονιάς κατοίκων υποσαχάρειας αφρικανικής καταγωγής. Η ζωή στους δρόμους ήταν συχνά επικίνδυνη. Το διάβασμα στο σπίτι ήταν το καταφύγιό του και, δύο φορές την εβδομάδα, έκανε το επικίνδυνο ταξίδι με το ποδήλατό του μέχρι την κεντρική βιβλιοθήκη ώστε να ανανεώσει τις προμήθειές του σε βιβλία.

Καμιά συμβουλή ή καθοδήγηση δεν ήταν διαθέσιμες, καθώς οι γονείς του δεν είχαν σχεδόν καμιά βασική εκπαίδευση, δεν είχαν διαβάσει βιβλία και πάλευαν για την οικονομική επιβίωση. Ο τρόπος που επέλεγε τα βιβλία που θα διάβαζε ήταν άστατος, και στηριζόταν εν μέρει και στην διαρρύθμιση της βιβλιοθήκης. Ο ίδιος αναφέρει ότι το επιβλητικό κομμάτι της βιβλιοθήκης με τις βιογραφίες του είχε τραβήξει την προσοχή από νωρίς, περνώντας ένα ολόκληρο έτος διαβάζοντας τις βιογραφίες από το Α (John Adams) έως το Ζ (Zoroaster). Οι μεγάλες του αγάπες όμως ήταν κυρίως τα μυθιστορήματα καθώς έβρισκε ένα καταφύγιο και έναν εναλλακτικό και πιο ικανοποιητικό κόσμο από εκείνον που ζούσε ο ίδιος, μια πηγή έμπνευσης και σοφίας. Δεν ήταν λοιπόν τυχαίο που στα νεανικά του χρόνια έβαλε στο μυαλό του ότι το να γράψει κάποιος ένα μυθιστόρημα είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει.
Για τη νοοτροπία των γκέτο όμως, οι επιλογές σταδιοδρομίας για τους νέους άνδρες ήταν ή θεωρούνταν, ωστόσο, περιορισμένες. Οι περισσότεροι συμμαθητές του είτε πήγαν στην ιατρική σχολή είτε ασχολήθηκαν με τις οικογενειακές επιχειρήσεις. Η Ιατρική σχολή φαινόταν στα μάτια του πιο κοντά στον Τολστόι και τον Ντοστογιέφσκι που αγαπούσε, και έτσι μπαίνοντας στην Ιατρική και ολοκληρώνοντας τις βασικές σπουδές του στράφηκε στην ψυχιατρική. Η Ψυχιατρική αποδείχθηκε μια ατελείωτα ενδιαφέρουσα εμπειρία για τον Γιάλομ, καθώς ερχόμενος σε επαφή με τους ασθενείς του μια νέα ανθρώπινη ιστορία αποκαλυπτόταν μπροστά του κάθε φορά.

Η άποψη μάλιστα που διαμόρφωσε για την επιστήμη του ήταν η υιοθέτηση διαφορετικής θεραπείας για τον κάθε ασθενή, εφόσον καθένας έφερε διαφορετική προσωπική ιστορία. Με την πάροδο των ετών, η υιοθέτηση αυτής της στάσης από τον Γιάλομ φαίνεται να τον απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από το κέντρο της επαγγελματικής ψυχιατρικής, η οποία καθοδηγείται τόσο έντονα στη σύγχρονη εποχή από τις οικονομικές δυνάμεις στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή στην ομοιόμορφη διάγνωση βάση του συμπτώματος, με γνώμονα το ψυχιατρικό πρωτόκολλο και θέτοντας ως στόχο μια σύντομη θεραπεία για όλους.
Τα πρώτα του γραπτά ήταν επιστημονικά άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες που είχαν να κάνουν με τον κλάδο της ψυχολογίας. Το πρώτο του βιβλίο, The Theory and Practice of Group Psychotherapy έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ως ένα κείμενο για την κατάρτιση των νέων ψυχοθεραπευτών. Έχει μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες και τώρα βρίσκεται στην τέταρτη έκδοση του. Οι καθηγητές ψυχολογίας έχουν επαινέσει πολλές φορές τα κείμενά του για το group therapy, διότι βασίζεται στα καλύτερα διαθέσιμα εμπειρικά στοιχεία και στο γεγονός, ότι τα κείμενα είναι καταγεγραμένα σαν μια ιστορία-αφήγηση, ένα σύντομο ανθρώπινο χρονογράφημα. Για πάνω από είκοσι χρόνια ο Γιάλομ έχει ακούσει πολλούς από τους φοιτητές του να λένε ότι θεωρούν ότι διαβάζουν ένα μυθιστόρημα και όχι βιβλίο ψυχολογίας.
Άλλα κείμενα του που ακολούθησαν στην πορεία της καριέρας του είναι το Existential Psychotherapy (ένα βιβλίο για την υπαρξιακή ψυχοθεραπεία που θεωρείται το πληρέστερο στο είδος του), το Inpatient Group Psychotherapy (έναν οδηγό για τις ομάδες ενδονοσοκομειακής ψυχιατρικής κλινικής), καθώς και το Encounter Groups: First Facts, μια έρευνα μονογραφία που έχει εξαντληθεί. Στη συνέχεια, σε μια προσπάθεια να διδάξει τις πτυχές της Υπαρξιακής Θεραπείας στράφηκε σε πιο λογοτεχνικές μεταφορές και τα τελευταία χρόνια έχει γράψει ορισμένα βιβλία με ιστορίες θεραπείας όπως το Love΄s Executioner, το Momma and the Meaning of Life (μια συλλογή με πραγματικές και φανταστικές ιστορίες θεραπείας) και τρία μυθιστορήματα διδασκαλίας (Όταν έκλαψε ο Νίτσε, Στο Ντιβάνι, και Η Θεραπεία του Σοπενάουερ).

Αν και αυτά τα βιβλία έχουν γίνει best sellers από το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό –και έχουν βραβευτεί για τη λογοτεχνική τους αξία όπως το Όταν έκλαψε ο Νίτσε που κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο της Κοινοπολιτείας για το καλύτερο μυθιστόρημα του 1993 και το 2009 τιμήθηκε από την Έκθεση Βιβλίου Βιέννη διανέμοντας εκατό χιλιάδες δωρεάν αντίτυπα του βιβλίου στους πολίτες της Βιέννης, ο ίδιος ο Yalom  τα θεωρεί παιδαγωγικά έργα και βιβλία διδασκαλίας μέσα από ιστορίες, δημιουργώντας ένα νέο λογοτεχνικό είδος-το διδακτικό μυθιστόρημα. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί-ευρέως το καθένα περίπου σε δεκαπέντε με είκοσι γλώσσες-και έχουν σημειώσει σημαντικές πωλήσεις στο εξωτερικό.

Το βιβλίο του Όταν έκλαψε ο Νίτσε, για παράδειγμα, ήταν στην κορυφή της ισραηλινής λίστας με τις μεγαλύτερες πωλήσεις για διάστημα τεσσάρων ετών. Μια ανθολογία του μάλιστα, η Yalom Reader, δόθηκε στη δημοσιότητα από τις εκδόσεις Basic Books στο τέλος του 1997. η οποία έρχεται να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα βιβλιογραφία του με αποσπάσματα από προσωπικά δοκίμια με παρατηρήσεις για επαγγελματίες της ψυχικής υγείας. Επιπλέον, μια μικρή ιστορία για το Ολοκαύτωμα της Ουγγαρίας, με τον τίτλο I’m calling the Police, έχει δημοσιευθεί ως βιβλίο σε διάφορες γλώσσες όπως γερμανικά, τουρκικά, ισπανικά, πορτογαλικά και ολλανδικά, ενώ επί του παρόντος ο Γιάλομ εργάζεται πάνω σε ένα μυθιστόρημα για τον Σπινόζα.

Ο Γιάλομ είναι παντρεμένος και έχει 4 παιδιά τα οποία μένουν στην περιοχή του San Francisco Bay και τα οποία έχουν επιλέξει διαφορετικές επαγγελματικές σταδιοδρομίες, όπως ιατρική και φωτογραφία, ενώ έχει και πέντε εγγόνια.

*

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s