Κάθε επίκληση στην «αριστερά», και τα κόμματά της, να «κάνει κάτι» είναι μία επίκληση στην ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.

Ανάφτε κάνα κερί. Ούτε τη μύτη τους δεν βλέπουν αυτοί οι καθοδηγητάδες-γραφιάδες-δημοσιογράφοι της ευρύτερης αριστεράς…

Κάθε επίκληση στην «αριστερά» (και τα κόμματά της) να «κάνει κάτι» είναι μία επίκληση στην ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.

Αν ακόμα και τώρα ΔΕΝ έγινε κατανοητό αυτό από κάποιους, δεν θα γίνει ποτέ…

Κι όποιος κάνει επικλήσεις στις ηγεσίες της αριστεράς σήμερα, το ξέρει δεν το ξέρει, είναι πράκτορας των συμφερόντων της ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ. Η αριστερά, οι ηγεσίες της, μόνο την σκληρή και ανελέητη κριτική μας πρέπει να δέχεται. Οχι επικλήσεις.

Πορείες και συγκεντρώσεις όπου σαν τους ζητιάνους παρακαλάμε για αύξηση εδώ και μείωση εκεί, τη στιγμή που έπρεπε να έχουμε ΜΟΝΟ ΘΕΣΜΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ αλλαγής του πολιτεύματος προς το δημοκρατικώτερο, είναι απλώς η διαιώνιση της αριστερής κοροϊδίας.

Παρακαλάμε δηλαδή να μας εκχωρήσουν κάποιο δικαίωμα. Διότι δεν τολμάμε να απαιτήσουμε την πολιτική μας ελευθερία. Δηλαδή την πολιτική μας ΑΥΤΟ-ΝΟΜΙΑ ως σύνολο. Δηλαδή την συγκρότηση του λαού σε ΔΗΜΟ, σε ΘΕΣΜΟ.

Ούτε το ότι τα δικαιώματα ΔΕΝ είναι ελευθερία, δεν μας έχει διδάξει η «υπερ-δημοκρατική» ηγεσία της πολυ-διαβασμένης αριστεράς. Αλλά είναι παραχωρήσεις μιας υπερκείμενης αρχής (=εξουσίας) προς ζήτουλες (=εμάς).

Η αριστερά κατεβαίνει ακόμα με συνθήματα του στυλ «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και αιτήματα όπως «μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση». Αυτό πια κι αν είναι …σταθερότητα χαρακτήρα.

Και οργανώνει 24-ωρες απεργίες με …αιτήματα. Ούτε που πάει το μυαλό τους να οργανώσουν μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας. Με πολιτικά και θεσμικά αιτήματα. Που θα καταστήσουν τον ιδιοκτήτη της εξουσίας, τον λαό, από καρπαζοεισπράκτορα αφέντη στον τόπο του.

Είναι χιλιόμετρα μακρυά οι αριστερές ηγεσίες. Δεν το κάνουν από άγνοια. ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ. Εχθρός των ηγεσιών ΚΑΙ της αριστεράς είναι ο λαός. Ο οποίος πρέπει να μείνει χωρισμένος και περιφραγμένος σε κόμματα. Και παρατάξεις. Και πολιτικούς χώρους σαν τον αναρχικό «χώρο» για παράδειγμα.

Ωστε να μην καταφέρει ο λαός αυτός να φτάσει στην πολιτική συναίνεση και ομόνοια πατώντας πάνω στα κοινά του στοιχεία, στα συνεκτικά του στοιχεία. Αυτά που συγκροτούν την συλλογική του ταυτότητα. Την ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.

Γι’ αυτό και ανοίγουν κάποιοι τηλεχειριζόμενοι αριστεροί και αναρχικοί το κεφάλι όποιουνου κατεβαίνει στις πορείες με την ελληνική σημαία. Για να μην επιτευχθεί ποτέ αυτή η ευρείας βάσης πολιτική συναίνεση στον λαό, και απαιτήσει αυτός ο λαός αυτο-νομία και αυτο-κυβέρνηση. Κι όχι για …διεθνιστικούς λόγους και για την …αιμοβορία του εθνικισμού. Στο κάτω κάτω οι ιδεολογίες, αριστερές και δεξιές, μας οδήγησαν επίσης σε αλληλοσφαγές εδώ και παγκοσμίως. Αλλά δεν σκεφτήκαμε ποτέ να τις απαγορεψουμε…

Τέλος πάντων. Ο λαός ο ενωμένος, το εθνικό σύνολο που απαιτεί την αυτονομία και την αυτοκυβέρνηση («Πραγματική Δημοκρατία Τωρα») είναι ο μεγάλος κίνδυνος ΟΛΩΝ των ηγεσιών. Και οι ηγεσίες (αριστερές και δεξιές) ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ.

Αυτή η κυβέρνηση πέφτει μ’ ένα φύσημα. Ούτε καν φύσημα. Κλανιά. Κι όμως δεν βρίσκεται κάποιος να το κάνει.

Την κυβέρνηση αυτή, είναι τόσο σαθρή, που την ρίχνει μέχρι παπάς συνοικιακής ενορίας που θα καλέσει στην τοπική πλατεία τους ενορίτες του βγάζοντας έναν εμπνευσμένο ΕΝΩΤΙΚΟ λόγο. Φαντάσου τι θα μπορούσε να κάνει ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος δηλαδή. Η κάποιος άλλος παρόμοιος θεσμικός. [Αλλά αν είσαι …επαναστάτης αριστερός ή αναρχικός, δεν θες καν να το φανταστείς κάτι τέτοιο. Αμα ο …επαναστάτης μπάζει αρχιεπισκόπους στον στοχασμό του (λέμε τώρα) τι σκ… επαναστάτης είναι; Σωστά. Συνεχίζουμε λοιπόν με τον παλιό καλό και αγνό αντι-καπιταλισμό: «πέντε φράγκα το χωνάκι»]

Θραξ Αναρμόδιος

http://wp.me/pPn6Y-htn

73 σκέψεις σχετικά με το “Κάθε επίκληση στην «αριστερά», και τα κόμματά της, να «κάνει κάτι» είναι μία επίκληση στην ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.

  1. Κακό κείμενο με αντιφάσεις μέσα του. Μιλά για έναν λαό αφηρημένα που κάποιοι κακοί δεν τον αφήνουν να ενωθεί και τον διαιρούν με ιδεολογίες εγκληματικές. Ο λαός δεν έχει καμιά ευθύνη από μόνος του. Είναι το μικρό παιδάκι που κάποιοι κακοί τον έχουν βάλει στην γωνία. Και αυτοί οι κακοί πρέπει να παραμεριστούν. Με ποιο τρόπο; Μα να βγάλουμε έξω τις ελληνικές σημαίες και όλα θα γίνουν όπως πρέπει! Γιατί η ελληνική σημαία με έναν μαγικό τρόπο θα κάνει αυτόν τον λαό να νιώσει ενωμένος και ανίκητος. Πιαστο αβγό και κούρεφτο. Λες και δεν τα δοκιμάσαμε αυτά στο κίνημα του Συντάγματος ή λες και δεν έχει αποδειχτεί ότι ειδικά η ελληνική σημαία και λόγω μιας πολύ συγκεκριμένης ιστορικής διαδρομής είναι περισσότερο σύμβολο διχασμού και όχι ενότητας. Ή λες και αυτή η σημαία δεν είναι σύμβολο του σημερινού ολιγαρχικού καθεστώτος σε όλα τα επίπεδα του και θα μπορούσε να έρθει μια τέτοια ριζική πολιτειακή αλλαγή που αποζητά ο συγγραφέας με το ίδιο σύμβολο! Λες και αυτό έχει γίνει έστω μια φορά στην ιστορία οποιουδήποτε λαού…

    Να αντιμετωπίζουμε έναν λαό σαν μικρό παιδί χωρίς τις δικές του ευθύνες είναι η συνταγή της απολυταρχίας και όχι της δημοκρατίας. Η αυτοκυβέρνηση βασίζεται στην ατομική και κοινωνική ευθύνη κάθε ατόμου που συγκροτεί ένα κοινωνικό σύνολο. Και το να κοιτάμε απευθείας τι έχει μεσολαβήσει ώστε να χαθεί αυτή η αίσθηση και πρακτική της ευθύνης είναι το ζητούμενο. Και σε αυτό δεν φταίνε ούτε οι αριστεροί ούτε περισσότερο οι αναρχικοί όπως υπονοεί το πάνω αφελές κείμενο. (παροτι και σε αυτούς αναλογεί ένα μερίδιο ευθύνης βέβαια…) Περισσότερο έχει να κάνει με τις βαθύτερες νοοτροπίες και αξίες που έχει γαλουχηθεί ένας λαός. Αξίες και νοοτροπίες που τον έκαναν να αποζητά σωτήρες και εύκολες λύσεις από τα πάνω. Αξίες και νοοτροπίες που του εμπέδωσαν το αίσθημα ‘ποιος είμαι εγώ να αλλάξω τον κόσμο’ Αξίες και νοοτροπίες που τον καθήλωσαν στην θέση του μικρού παιδιού στην ανθρώπινη ιστορία που περιμένει μαγικούς τρόπους για να βελτιωθεί η κατάσταση του (και ένας τέτοιος μαγικός τρόπος προτείνεται και από πάνω: να πάρουμε τις σημαίες και ξαφνικά θα συγκροτηθούμε έτσι σαν λαός…)

    Μια τέτοια όμως ιστορική θέαση που θα’εδινε στον λαό όλες τις ευθύνες για την κατάσταση του δεν είναι επιθυμητή από πολλούς. Είναι πιο εύκολο να βρίσκουμε εξήγηση για το σημερινό χάλι όχι στις ίδιες τις ενέργειες τις παραλείψεις, τις δειλίες, τις ανεπάρκειες του λαού αλλά σε κάποιους κακούς που είναι έξω από αυτόν. Γιατί αν δίναμε έμφαση στις ίδιες τις ενέργειες τις παραλείψεις, τις δειλίες, τις αξίες, τις νοοτροπίες και τις ανεπάρκειες του λαού, αν του δίναμε όλη την ευθύνη για την κατάσταση του, θα έπρεπε τότε επίσης να του αφαιρούσαμε και όλα τα εύκολα άλλοθι που τον αθωωνουν και ΤΟΤΕ θα βάζαμε απευθείας το ζήτημα της εξέγερσης και της αυτοκυβέρνησης του σαν κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσει ο ίδιος υπερβαίνοντας τις αδυναμίες του κλπ
    Αλλά όχι! Δεν φταίει αυτός σε τίποτα! Πάντα κάποιοι κακοί δεν τον αφήνουν κι ας ρίξουμε το ανάθεμα σε αυτούς τους κακούς! Είναι τόσο πιο εύκολο αυτό άλλωστε…

    Ναι η λύση δεν έρχεται με επικλήσεις στις ηγεσίες της αριστεράς. Ούτε όμως αντιμετωπίζοντας τον λαό σαν μικρό παιδί που δεν έχει δικές του ευθύνες και του φταίνε πάντα κάποιοι κακοί έξω από αυτόν…

  2. // «Είναι χιλιόμετρα μακρυά οι αριστερές ηγεσίες. Δεν το κάνουν από άγνοια. ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ. Εχθρός των ηγεσιών ΚΑΙ της αριστεράς είναι ο λαός. Ο οποίος πρέπει να μείνει χωρισμένος και περιφραγμένος σε κόμματα. Και παρατάξεις. Και πολιτικούς χώρους σαν τον αναρχικό “χώρο” για παράδειγμα. Ωστε να μην καταφέρει ο λαός αυτός να φτάσει στην πολιτική συναίνεση και ομόνοια πατώντας πάνω στα κοινά του στοιχεία, στα συνεκτικά του στοιχεία. Αυτά που συγκροτούν την συλλογική του ταυτότητα. Την ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.»//

    α) η αντίληψη ότι ο κόσμος μένει περιφραγμένος σε κόμματα κλπ και δεν μπορεί να φτάσει στην πολιτική συναίνεση και ομόνοια. Αν είναι δυνατόν ! Δηλαδή εμένα που ανήκω στην αναρχική αντίληψη των πραγμάτων με έναν χρυσαυγίτη ή νεοδημοκράτη μας χωρίζουν οι «χώροι»/κόμματα/παρατάξεις μας. Καμία διαφορά δεν έχουμε στην κοσμοθεωρία μας. Εχουμε ίδιες αξίες, ίδιο όραμα για τον κόσμο, και οι κακές περιχαρακώσεις μας σε ιδεολογίες μας εμποδίζουν. Φτου κακά.

    β) η αντίληψη ότι η «συλλογική ταυτότητα» είναι η «εθνική ταυτότητα». Επαναλάβατε παρέα με τους φασίστες: «δεν υπάρχει αριστερά, δεν υπάρχει δεξιά, μόνο κόκκαλα υπάρχουν των ελληνων τα ιερά». Η ιδέα ότι η εθνική ταυτότητα είναι αυτή που ενώνει όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, είναι παραδοσιακά ΔΕΞΙΑ άποψη. Σημαίνει ότι υπάρχει ένα συμφέρον (το εθνικό) που είναι ίδιο για όλους τους έλληνες (άρα πάνε περίπατο οι ταξικές μας διαφορές) και οφείλουμε όλοι να το βρούμε. Το τι είναι αυτή η εθνική ταυτότητα, πως ορίζεται και πώς αντέχει λογικά σε ένα σωρό αντιφάσεις ακόμη δεν έχω καταφέρει μέχρι τα 33 μου να το ανακαλύψω. Ελπίζω όμως ακόμη.

    // Γι’ αυτό και ανοίγουν κάποιοι τηλεχειριζόμενοι αριστεροί και αναρχικοί το κεφάλι όποιουνου κατεβαίνει στις πορείες με την ελληνική σημαία. Για να μην επιτευχθεί ποτέ αυτή η ευρείας βάσης πολιτική συναίνεση στον λαό, και απαιτήσει αυτός ο λαός αυτο-νομία και αυτο-κυβέρνηση //

    Ναι μωρέ είναι τόσο απλό: Εμείς οι αριστεροί κομμουνιστές αναρχικοί ανοίγουμε το κεφάλι όποιου κατεβαίνει με ελληνική σημαία σε πορεία «για να μην επιτευχθεί ποτε ευρεία πολιτική συναίνεση». Το έμβλημα της ελληνικής σημαίας είναι ενωτικό ας πούμε από μόνο του, και αυτοί που το φέρνουν μαζί τους σε πορείες δεν ανήκουν σε συγκεκριμένες πολιτικές αντιλήψεις, αλλά τις βάζουν στην άκρη και έρχονται «ενωτικά». Εμείς όμως δεν θέλουμε την ενότητα και τους ανοίγουμε το κεφάλι…
    Ότι και να πει κανείς θα είναι λίγο. Εν ολίγοις: Η σημαία ΔΕΝ είναι ουδέτερο σύμβολο αλλά έχει ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΟΡΤΙΟ. Η σημαία δεν είναι σύμβολο ενότητας, αλλά σύμβολο ΔΙΧΑΣΜΟΥ των ανθρώπων, με συγκεκριμένο κριτήριο: αυτό της εθνικής καταγωγής. Και όποιος το κουβαλάει (προσοχή! σε διαδήλωση! έχει σημασία) ΕΧΕΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ και δεν είναι ένας τυχαίος περαστικός…

    //Αυτή η κυβέρνηση πέφτει μ’ ένα φύσημα. Ούτε καν φύσημα. Κλανιά. Κι όμως δεν βρίσκεται κάποιος να το κάνει.//

    Λυπάμαι που στο λεω, αλλα θεωρώ ότι έχεις μαύρα μεσάνυχτα από πολιτική εκτίμηση των πραγμάτων. Αυτή η κυβέρνηση δεν πέφτει ούτε με ένα εκατομμύριο ανθρώπους στο δρόμο, αν αυτοί δεν είναι πολύ αποφασισμένοι. Τα συμφέροντα που προστατεύει η κυβέρνηση στην ελλάδα είναι ΠΟΛΥ ισχυρά για να φύγουν με μια δική μας «κλανιά». Η κατάρρευση των σχεδιασμών της τρόικας στη χώρα θα έθετε σε τεράστιο κίνδυνο το χρηματοπιστωτικό σύστημα στην ευρώπη, θα αποτελούσε εφαλτήριο και παράδειγμα για άλλους λαούς στην ευρώπη και εν πολλοίς θα έκρινε το μέλλον του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Υπό αυτές τις συνθήκες και η αστυνομία θα κατέβει στο δρόμο, και οι αύρες, και ο στρατός αν χρειαστεί και η EUROGENDFOR και όλοι αν χρειαστεί θα φάμε πολυ ξύλο ή και σφαίρες. Δεν θα εγκαταλείψει έτσι ο καπιταλισμός τα συμφέροντά του στην ανατολική μεσόγειο επειδή το θέλουν ένα εκατομμύριο ψωριάρηδες διαδηλωτές (αν αντιλαμβάνεσαι τι εννοώ).

    Συμφωνώ με το συμπέρασμα ότι στις ηγεσίες της αριστεράς αξίζει μόνο μπινελίκι, αλλά διαφωνούμε στις προκείμενες που οδηγούν στο συμπέρασμα, άρα τρίχες. Το κείμενο είναι ότι νά ναι.

  3. Η κεντροαριστερα της Σωτης,λεει θα λαμβανει τις αποφασεις για τα σημαντικα θεματα μεσω ψηφοφοριας διαδικτυου

  4. Οι ίδιοι οι κλασσικοί του μαρξισμού επισημαίνουν πως ουσιαστικά δεν μπορεί να υπάρξει εργατική τάξη αν δεν συγκροτηθεί πρώτα σε εθνική τάξη.

    Και πάλι οι ίδιοι αυτοί κλασσικοί επισημαίνουν πως υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στην συγκρότηση ενιαίας εργατικής τάξης από διαφορετικές εθνικές ομάδες, καθώς η καθε μία διαφορετική εθνική ομάδα «καταλαβαίνει μόνο τον εαυτό της». Γι’ αυτό και δεν κρίνουν θετικά την μετακίνηση εργατικού δυναμικού από χώρα σε χώρα (μετανάστευση) στην οποία επιμένει ο καπιταλισμός (και η επιδοτούμενη τηλεχειριζόμενη αριστερά στις μέρες μας).

    Μαρξιστής δεν είμαι. Αυτό που λέω όμως σχετικά με την συγκρότηση ΔΗΜΟΥ τόσα χρόνια, ως συλλογικού πολιτικού υποκειμένου, ΔΕΝ διαφέρει από αυτό που λένε οι μαρξιστές για την συγκρότηση της εργατικής τάξης ως λογική τέλοσπάντων και ως αναλογία.

    Η θεωρία πάντως των «δύο εθνών», πλουσίων και φτωχών, του μοναρχικού Μπέντζαμιν Ντισραέλι, είναι μια «αντιδραστική» θεωρία. Πρόσφατα ο Δ. Καζάκης έχει γράψει κάποια πράγματα ακριβώς για την θεωρία του Μ. Ντισραέλι αυτή κατακρίνοντας μάλιστα εκείνους τους αριστερούς που την επαναφέρουν.

    Βασικά ο Μ. Ντισραέλι προσπαθεί με την θεωρία αυτή να ενισχύσει ως απαραίτητο για την συνοχή μιας χώρας τον θεσμό της βασιλείας, καθώς τα «δύο έθνη», των πλουσίων και των φτωχών, τα οποία σχηματίζονται εξ αιτίας της εμφάνισης του καπιταλισμού, απειλούν αυτή την συνοχή.

    Τμήματα της σύγχρονης «αριστεράς» από καιρού εις καιρόν αναμασούν την αντιδραστική αυτή θεωρία του Μ. Ντισραέλι, για δικούς τους λόγους. Να τους πληροφορήσω πως σίγουρα ναι ο μαρξισμός έχει μια εξαιρετικά αντιφατική και θολή πλέον άποψη για το έθνος (ε, πια) όμως με τον Μ. Ντισραέλι και τα «δύο έθνη» του, διαφωνεί σίγουρα. Τέλοσπάντων μάλλον διαφωνεί (λολ).

    Δεν υπάρχουν λοιπόν δύο έθνη μόνο, πλουσίων και φτωχών. Είναι μεγάλο σφάλμα να το πιστεύουμε αυτό.

    Υπάρχουν έθνη τα οποία σχηματίζονται από την ιστορική κίνηση-πως-να-το-πω. Είναι ανθρώπινες ομάδες, υπερ-ομάδες, που προέρχονται, όπως ο Φ. Ενγκελς εξηγεί στο «Η Καταγωγή κλπ κλπ», από το αρχέγονο γένος (μικρό βιβλιαράκι, πολύτιμο).

    Η οικονομική ταξική διαστρωμάτωση πραγματοποιείται ΜΕΣΑ στα έθνη. Οι οικονομικές τάξεις πρωτο-σχηματίζονται ΕΝΤΟΣ των εθνών. Προηγείται η εμφάνιση της πολιτικής ΤΑΞΙΚΗΣ ανισότητας και διαστρωμάτωσης, φυσικά, πάλι εντός του εθνους (δηλαδή του γένους τότε).

    ΤΟ έθνος είναι ένα «φυσικό» φαινόμενο, κατά μία έννοια. Είναι δηλαδή, όμοια με την οικογένεια και το σόϊ, ένα «φυσικό» ιστορικό και κοινωνικό φαινόμενο. Σαν τη βροχή και το χιόνι. Δεν έχει, ως κοινωνικό φαινόμενο, από μόνο του, θετικά ή αρνητικά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Η έχει όσα θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά έχουν ανάλογα με το έθνος φαινόμενα, του παρελθόντος και του παρόντος, όπως είναι η οικογένεια, το σόϊ, το γένος, η φρατρία, κλπ.

    Το έθνος ΔΕΝ έχει λοιπόν από μόνο του μια ποιότητα. «Εχει» τα χαρακτηριστικά εκείνα που του δίδονται έπειτα από ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ που θα του γίνει. Η πολιτική χρήση που γίνεται στο έθνος για τα χ ή ψ συμφέροντα είναι που του δίνει τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά.

    Επίσης, και μάλιστα ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ίσως το σημαντικώτερο από όλα τα πολιτικά ζητήματα από την εμφάνιση του πολιτικού στοχασμού: ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΟΧΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Οχι μια οικονομική τάξη. Το έθνος. Στο σύνολό του.

    Το έθνος, ως ανθρώπινη ομάδα (από την εποχή του αρχέγονου γένους), επιμένει να θεωρεί πως πρέπει να είναι πολιτικά ελεύθερο, από ξένη ή εσωτερική πολιτική ή στρατιωτική ή άλλη δύναμη. Αυτή η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σημαίνει βασικά πως το έθνος απαιτεί να είναι ΑΥΤΟ-ΝΟΜΟ, να φτιάχνει μόνο του τους νόμους του, και να ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΑΤΑΙ.

    Ουσιαστικά δηλαδή το αίτημα συλλογικής ελευθερίας, και το έθνος είναι ο γεννήτορας αυτού του αιτήματος, οδηγεί στο αίτημα, εντός του έθνους, της ΙΣΟ-ΚΡΑΤΙΑΣ, της ίσης πολιτικής ισχύος μεταξύ των μελών του έθνους, δηλαδή της δημοκρατίας.

    Οποιος θέλει να πλήξει το συλλογικό αίτημα αυτο-νομίας και αυτο-κυβέρνησης, δηλαδή το αίτημα της δημοκρατίας, δεν έχει παρά να πλήξει το έθνος.

    Μπορεί να ειπωθεί και αλλιώς. Πλήττοντας το έθνος πλήττεις την δημοκρατία. Αν ΔΕΝ υπάρχει έθνος, δεν υπάρχει αίτημα ελευθερίας και αίτημα δημοκρατίας.

    Δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει αίτημα αυτονομίας και αυτοκυβέρνησης (δημοκρατίας) αν δεν υπάρχει συγκροτημένο έθνος. Σύνολο ανθρώπων με συνείδηση του εαυτού του ως τέτοιο.

    Κι ένα τελευταίο, που νομίζω πως αν δεν καταστραφούμε ως πολιτισμός, θα μας απασχολήσει τους αιώνες που έρχονται: το έθνος (και οι πρόγονοί του όπως το γένος) είναι η κιβωτός της ιδέας ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ. Γι’ αυτό ο λαός μας θεωρεί σήμερα προδότες εκείνους που ξεπουλάνε την κοινή μας, την συλλογική μας περιουσία. Τον κοινό μας πλούτο.

    Θραξ Αναρμόδιος

  5. Θα το ξαναπω just another time: Αν δεν μπορείς να ξεπεράσεις τα «σύνορα» του Εγώ δεν θα σκεφτείς ούτε θα πράξεις ποτέ Ελέυθερα. Στον 21ο αιώνα ακόμα οι άνθρωποι και οι θεσμοί τους μπερδεύουν τα «σύνορα» με τα όρια! έχουμε πολλά εξελικτικά βήματα ακόμα να κάνουμε…Καλή αντάμωση!

  6. «Σύνολο ανθρώπων με συνείδηση του εαυτού του ως τέτοιο» Ή μήπως :
    Σύνολο Ανθρώπων με Συνείδηση του Εαυτού τους ώς τέτοιους;

    Songwriters: JOPLIN, JANIS / MEKLER, GABRIEL
    Time keeps moving on,
    Friends they turn away, Lordy Lord.
    Well, I keep moving on
    But I never found out why
    I keep pushing so hard a dream,
    I keep trying to make it right
    Through another lonely day.

    Whoa — don’t discover it lasts …
    Honey, time keeps a-moving on, hey yeah, yeah yeah.
    Well, I’m twenty-five years older now
    So I know it can’t be right
    And I’m no better baby and I can’t help you no more
    Than I did when I was just a girl. Yeah!

    But it don’t make no difference baby, no, no,
    ‘Cause I know that I could always try.
    There’s a fire inside of everyone of us, huh-uh,
    I’m gonna need it now,
    I’m gonna hold it yeah,
    I’m gonna use it till the day I die.

    Don’t, honey, don’t you expect any answers, dear,
    Ah, I know they don’t come with ease, no, no, no, no.
    Hey, I ain’t never gonna love you any better baby
    ‘Cause I’m never gonna love you right
    So you better take it now, I said right yes now, yeah.

    But it don’t make no difference baby, no, no,
    ‘Cause I know that I could always try.
    There’s a fire inside of everyone of us, huh-uh,
    I’m gonna need it now,
    I’m gonna use it yeah,
    I’m gonna hold it till the day I die.

    Don’t make no difference babe, no, no, no,
    Honey, I hate to be the one.
    I said you’re gonna live your life
    And you’re gonna love, love, love your life.
    I’m gonna need it now,
    I’m gonna hold it yeah,
    I’m gonna use it, say, whoa …

    Don’t make no difference, baby, no, no, no,
    Honey, I hate, I hate to be the one.
    I said every time you’re gonna wanna love somebody,
    Every time you’re gonna wanna need somebody,
    You’re gonna wanna turn around, I’m gonna be there.
    No no no no no, no no no no no, no no no no.

    When you’re gonna put out your hand,
    All your want is some kind of lovin’ man,
    He ain’t gonna be there, I said, not here.
    No no no no, no no no no, no no no no,
    No no no, no no no, no no no no,
    No no no no, whoa, whoa, whoa, whoa, whoa, whoa
    Whoa, wah wah, whoa,
    Whoa, whoa, whoa, whoa, whoa, whoa
    Honey when I wanna reach out my hand
    I said darling all I ever wanted
    Was for you to understand me now — whoa
    Ah baby, I wanna sing about me Lord, honey, every day yeah!

  7. κλασικα, διακοσιοστη επανεκτελεση του ιδιου κειμενου! οι ελληνες είναι δημοκρατες, γιατι δεν συγκροτουν δημο? ουαααα ουααααα! ουστ ξεφτιλες πατριωτες!

      • ναι και μου βγήκαν τα μάτια με τις χιλιοειπωμένες ολιγαρχικές δεξιές μαλακείες.
        στην εθνική ενότητα πάντοτε προδότες

            • @biafra «επιστημονικό ενδιαφέρον.»

              Κοίτα, μη σε πιάνουν τώρα στα γεράματα τα …επιστημονικά σου και τέτοια χαζά και κόψεις το φοβερό και τρομερό «Ψόφα!». Να σου λείπουν αυτά.

              Ξέρω την αγάπη που μου έχεις και την επικαλούμαι. Ρϊξε μου ένα «Ψόφα» λοιπόν που κοντεύω να πάθω στέρηση, και μετά συνέχισε ελεύθερα τα επιστημονικά σου όσο τραβάει ψυχή σου. Αλλά μην κόψουμε και τις καλές συνηθειες, όπως το «Ψόφα». Ελεος δηλαδή!

  8. Φίλε αναρμόδιε δυο παρατηρήσεις. Δεν θα μπω εδώ σε διαμάχη για την έννοια και την πραγματικότητα του έθνους και πόσο απαραίτητα είναι αυτά (και ως έννοια και ως πραγματικότητα) για να την αναγέννηση της σημερινής κοινωνίας σε άλλες βάσεις.
    Διαφώνησα μαζί σου σε άλλο επίπεδο. Στο αν πρέπει να δούμε το ζήτημα της κοινωνικής ευθύνης του λαού σαν κάτι που αφορά τον ίδιο κατεξοχήν πέρα από τους εχθρούς που αυτός αντιμετωπίζει. Και συνεπώς στο αν η αριστερά και η ηγεσία της είναι τώρα ο βασικός εχθρός για να γίνει αυτός ο λαός υπεύθυνος και άρα αυτοδιοικούμενος.

    Γενικά η ηγεσία της αριστεράς περισσότερο ετεροκαθορίζεται από αυτόν λαό παρά τον ετεροκαθορίζει. Όταν ο λαός ήταν στις πλατείες τότε εκείνη η ηγεσία θυμήθηκε την αξία της άμεσης δημοκρατίας και της αυτοοργάνωσης των αντιστάσεων. Όταν αυτός ο λαός πάλι κλείστηκε στα σπίτια του τότε θυμήθηκε την μεγάλη σημασία των εκλογών και της ανάθεσης. (μιλάω βασικά για τον Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ και όχι τόσο για το ΚΚΕ που είναι κάτι άλλο πολύ χειρότερο τελικά…)
    Εννοείται ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε από αυτή την ηγεσία της αριστεράς να ελευθερώσει την κοινωνία και το έθνος (για να χρησιμοποιησω την δική σου ορολογία), όμως πάλι είναι παραπλανητικό να τις αποδίδουμε ευθύνες που αυτή δεν έχει. Και επιμένω ότι για το χάλι του λαού φταίει πρώτα ο ίδιος ο λαός.
    Αυτός (ή ένα σημαντικό κομμάτι του) επανανομιμοποίησε με εκλογική διαδικασία τους δυνάστες του τον Ιούνη του 2012 κι ενώ είχε αποκαλυφτεί το ολέθριο των δυναστών του. Αυτός μετά από αυτό αποφάσισε ότι είναι μάταιο να συμμετέχει σε κοινωνικούς αγώνες που θα αλλάξουν την μοίρα του. Αυτός απαξίωσε και έστειλε στην ιστορική λήθη ό,τι είχε καταφέρει με το κίνημα των πλατειών το καλοκαίρι του 2011. Αυτός δεν θέλει να πιστέψει στις δυνάμεις του και ψάχνει για εύκολες ατομικές λύσεις που τον υποβιβάζουν στο σημερινό καθεστώς οικονομικής κατάρρευσης. Αυτός μεταναστεύει σε άλλες χώρες, αποξενώνεται από τον διπλανό του, παραδίδεται στην προπαγάνδα των ΜΜΕ κλπ Αυτός λοιπόν συμπεριφέρεται σαν μικρό παιδί που τον κάνουν οι άλλοι ό,τι θέλουν…
    Και αυτό θα ισχύει όσο δεν θα θέλει να αναλάβει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τις ευθύνες του. Όσο δεν θα θέλει να καταλάβει ότι ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία είναι δική του υπόθεση. Όσο θα κοιτάει για μαγικούς σωτήρες και εύκολες λύσεις που τον απαλλάσσουν από ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ευθύνες. Όσο δεν θα συγκροτείται σαν μαχόμενος λαός με κοινούς στοχους και επιδιώξεις και θα κατακερματίζεται σε ανταγωνιστικές ατομικότητες που είναι εχθρικές η μια προς την άλλη. Όσο θα αφήνει κάθε κομμάτι της κοινωνίας (άρα και του δικού του σώματος…) που μάχεται χωρίς κάλυψη και αλληλεγγύη και βορά στην συκοφαντία των από πάνω. Όσο όσό όσο…είναι πολλά αυτά τα όσο. Και αυτά πρέπει να δούμε.
    Από κει και πέρα οποτεδήποτε καταφέρει ένα έθνος να ελευθερωθει και να αυτοκαθοριστεί κοινωνικά και πολιτικά αυτό έχει άμεση επίπτωση σε όλη την υφήλιο ειδικά στην εποχή μας που είναι η πιο παγκοσμιοποιημένη όλων. Και άρα αναγκαστικά το ζήτημα τίθεται διεθνικά όταν μιλάμε για βαθιές πολιτειακές αλλαγές όπως αυτές που λες εσύ. Από την αρχαιότητα αυτού του μέρους είχαν τεθεί αυτά τα ζητήματα με κοσμοπολίτικους και οικουμενικούς όρους. Επομένως δεν καταλαβαίνω την δική σου αδυναμία να τα θέσεις κι εσύ έτσι…

  9. Φίλε Πάνθηρα

    Μέχρι πριν δυο-τρία χρόνια οι γνώσεις μου περί έθνους κλπ κλπ ήταν ανύπαρκτες. Ηξερα οτι περίπου ξέρει ο μέσος άνθρωπος. Κι από αυτά που είχα διαβάσει κατά καιρούς σχετικά ΔΕΝ είχα σημειώσει ή κρατήσει σχεδόν τίποτε, πράγμα που κάνω με επιμέλεια για άλλα θέματα. Προφανώς ΔΕΝ πιστευα οτι θα μου χρειαζόταν σε αυτή τη ζωή κάτι περισσότερο από τις βασικές γνώσεις που ήδη είχα για το θέμα.

    Ομως όταν κατεβήκαμε στις πλατείες και είδα τι είχε συμβεί πολιτικά (ήμουν εκτός πολιτικής «κυκλοφορίας» για πολλά χρόνια, πέρα από τις πορείες κλπ κλπ), τι αλλαγές είχαν γίνει στην πως-να-το-πω πολιτική συνείδηση, κυρίως των αριστερών και των αναρχικών, εμεινα κατάπληκτος.

    Περίμενα να βρω δεξιόστροφους πολίτες, αυτούς που κάποιοι τους ονομάζουν και «νεοφιλελέδες», να έχουν εθνοδιαλυτικές και κοσμοπολίτικες θέσεις, σχετικά με το θέμα, θέσεις που τόσο βολεύουν τον καπιταλισμό ο οποίος θέλει να διακινεί ανεμπόδιστα την πραμάτεια του από χώρα σε χώρα. Κι όμως αυτοί που είχαν και μάλιστα με φανατισμό τέτοιες θέσεις ήταν οι …αριστεροί.

    Αρχισα αρχικά να αναρωτιέμαι το γιατί και έπειτα, όσο είχα χρόνο και μου επέτρεπαν και τα προσωπικά προβλήματα, οικονομικά και άλλα, που μου δημιούργησε η κρίση όπως σε όλους μας, καθώς και μια ωραιότατη κατάθλιψη με την οποία πάλι αυτά τα προβλήματα με «ευεργέτησαν», προσπάθησα να ερευνήσω τι είχε συμβεί.

    Ξαναδιάβασα αρκετά, βιβλία, άρθρα κλπ κλπ, και ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ σχόλια και άρθρα στο διαδίκτυο. Σήμερα έχω σχηματίσει πια την δική μου εικόνα και πεποίθηση. Είναι όπως πάντα μια ΠΑΡΟΔΙΚΗ και όχι αμετακίνητη εκτίμηση αυτή στην οποία έχω καταλήξει. Είμαι πάντα έτοιμος ΚΑΙ να την συζητήσω, έντιμα και χωρις να με βρίζει ο κάθε μαλάκας ως «εθνίκι» ή τι χειρότερο, και φυσικά να την μεταβάλλω κιόλας.

    Το ποια είναι αυτή η πεποίθηση και οι εκτιμήσεις μου, καθώς και όλα τα σχετικά, τα εξήγησα αρκετές φορές, σε σημείο βαρεμάρας και θα το ξανακάνω αν χρειαστεί παρότι αντιλαμβάνομαι πως χάνω ένα σεβαστό μέρος από το κοινό μου, όπως πχ τον biafra, ΔΕΝ κρύφτηκα όμως, και ανέλαβα τον κίνδυνο να με χαρακτηρίσουν διάφοροι με διάφορα κοσμητικά, καθώς και τον κίνδυνο της δικής μου αγενούς και οργισμένης αντίδρασης, όταν με προσβάλλουν και με βρίζουν. Ξέρω οτι ΔΕΝ τα πήγα και πολύ καλά σε αυτό το δεύτερο ζήτημα.

    Αλλά νομίζω πως ξεκαθάρισα αρκετά καλά, γράφοντας και ξαναγράφοντας, εξηγώντας και ξανα-εξηγώντας τα πως και τα γιατί κατέληξα σε αύτές τις σκέψεις-εκτιμήσεις και τώρα πλέον θέσεις. Αναφέρομαι στο τι είναι έθνος, πως δημιουργείται από ιστορικούς και κοινωνικούς λόγους, ποια είναι η σχέση του με την συλλογική ελευθερία, ποια είναι η σχέση του με την ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ, που οδηγεί αυτό το αίτημα της συλλογικής ελευθερίας που μας παρέχει το έθνος, και μια σειρά παρόμοια ζητήματα. Και κυρίως την σχέση έθνους και δημοκρατίας. Δηλαδή στην συγκρότηση μιας εθνικής κοινωνίας σε δήμο, με την αρχαία ελληνική έννοια, όπως πάνω κάτω υποστηρίζει και ο μαρξισμός πως απαιτούνται εθνικά συνεκτικά στοιχεία για να συγκροτηθεί οικονομική τάξη και να δράσει μέσα στο οικονομικό γίγνεσθαι ως εθνική οικονομική τάξη που θα απαιτήσει μάλιστα και την εξουσία.

    Δηλαδή αυτά τα στοιχεία που λέει ο μαρξισμός πως είναι προ-απαιτούμενο για την συγκρότηση τάξης σε μια χώρα, υποστήριξα κι εγώ πως ακριβώς τα ίδια στοιχεία είναι προ-απαιτούμενο για την συγκρότηση δήμου.

    Αλλά όταν διατυπώνω αυτή την σκέψη σε αριστερό ακροατήριο, εισπράττω έναν ανηλεή λιθοβολισμό. Και ροχάλες.

    Θα περίμενα κάποιον σεβασμό από αρκετούς, να με αντιμετώπιζαν αν μη τι άλλο όχι ώς έναν φανατικό μαλάκα, αλλά ως έναν άνθρωπο που τουλάχιστον προσπαθεί να σκεφτεί. Να στοχαστεί. Με τις μικρές του δυνάμεις έστω. Οταν οι ίδιοι χρησιμοποιούν κραυγές και βαρβαρισμούς και συνθήματα και έναν καθαρά πρωτόγονο λόγο, χωρίς μια, μα ούτε μια, δική τους πρωτότυπη σκέψη.

    Κι αυτή η αντιμετώπιση μου έδωσε να καταλάβω πως αριστεροί, ξε-αριστεροί, αναρχικοί ξε-αναρχικοί, αντίθετη γνώμη από την δική τους ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΟΥΝ. Δεν μπορούν να ανεχτούν άλλη άποψη εκτός από την δική τους και τις …λάθος.

    Αυτόματα σε θεωρούν τον χειρότερό τους δαίμονα και εχθρό. Και σου κυρήσσουν τον πόλεμο. Γυρεύουν να επιβάλλουν, μερικοί και με την βία και όχι μόνο την βία του λόγου αλλά και των πράξεων, την πολιτική τους άποψη. Αυτός ο ολοκληρωτικός και αυταρχικός τρόπος σκέψης και η διάθεση επιβολής είναι η μήτρα του φασισμού. Και οι χώροι των φανατικών, όπως είναι ο αναρχικός χώρος, είναι πάντα γκαστρωμένοι από τέτοιον ολοκληρωτισμό και αυταρχισμό και διάθεση επιβολής. Μερικές φορές θανάσιμης. Η ανοχή τους στην διαφορετική άποψη είναι ΜΗΔΕΝΙΚΗ.

    Δοθείσης λοιπόν της ευκαιρίας, και μην ξεχνώντας την βιαιότητα και την βαρβαρότητα με την οποία αντιμετώπισαν εμένα και τις σκέψεις μου, λέω ακόμα μια φορά σε όλους αυτούς: «άντε και γαμηθείτε ανάγωγα και αγράμματα παλιομαλακισμένα».

    Πάμε στις ευθύνες του λαού τώρα…

    Ας δούμε πρώτα τα ελαφρυντικά: Ο λαός, οι λαοί, δεν έχουν καμμιά ελευθερία επιλογής. Συνθλίβονται από αυτό που ο Γκράμσι ονόμασε «Ηγεμονία». Μια ας-την-πούμε ιδεολογία ή θεώρηση της ζωής και της πραγματικότητας που η κυρίαρχη πολιτικά και οικονομικά τάξη θέλει να έχουμε εμείς οι άνθρωποι του λαού, ώστε να εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της.

    Το πρώτο πράγμα που μας στερεί αυτή η «Ηγεμονία» είναι η κριτική σκέψη. Δηλαδή μας στερεί την δυνατότητα να γίνουμε άνθρωποι που στοχάζονται κριτικά μια και το συμφέρον της είναι να παραμείνει ο λογισμός μας σε μια βαρβαρότητα. Αυτού του τύπου ο πρωτόγονος στοχασμός ενθουσιάζεται με το μεγαλύτερο, το ταχύτερο, το κοντύτερο και το μακρύτερο. Ενα διαρκές πρωτάθλημα. Ιδεαλιστικό, αν με καταλαβαίνεις, στατικό. Και καθόλου διαλεκτικό.

    Πέρα από αυτό, και αφού αυτή η κυρίαρχη τάξη πρώτα μας διασπάσει με ιδεολογίες/ιδεοληψίες που η ίδια επινοεί (πχ αριστερός-δεξιός-αναρχικός), όχι μόνο πολιτικές, αλλά και θρησκευτικές κλπ κλπ, μας εφοδιάζει με ΙΕΡΟΤΗΤΕΣ, για τις οποίες πάλι δεν σηκώνουμε κουβέντα.

    Οι μηχανισμοί της Ηγεμονίας, υποστηρίζουν αυτοί οι νεο-μαρξιστές σαν τον Γκράμσι, έχουν μελετηθεί. Από τους ίδιους. Πρόκειται κυρίως για τα ΜΜΕ και τα πολιτιστικά προϊόντα τύπου θεάματος, ακροάματος και αναγνώσματος (ταινίες, τραγούδια, λογοτεχνία κλπ).

    Ολα αυτά, λένε, και εγώ συμφωνώ με την εκτίμησή τους, ευθύνονται για το χάλι μας το διανοητικό. Δηλαδή για το ότι είμαστε πολιτικά και πνευματικά υποτελείς. Οπως περίπου το περιγράφεις κι εσύ ο ίδιος. Δηλαδή ουσιαστικά είμαστε αυτό που λέει ο Κ. Καστοριάδης ένας λαός σε νηπιακή πολιτική κατάσταση.

    Αν είναι έτσι, τότε πρέπει να δεχθούμε οτι συζητάμε για τις ευθύνες ενός πολιτικώς νηπίου. Συλλογικού μεν υποκειμένου, χωρίς όμως συνείδηση της συλλογικότητάς του, και πολιτικώς νηπίου.

    Θα ζητήσουμε ευθύνες από ένα νήπιο;

    Εγώ, ναι φίλε μου.

    Αυτό που με ξενίζει όμως πάντα με σένα, είναι οτι σχεδόν ποτέ ΔΕΝ αναφέρεις κάτι παρόμοιο από αυτά που περιέγραψα εγώ για να δώσω την δική μου εξήγηση για το πολιτικό μας χάλι και την υποτέλειά μας, ή και την χαύνωση αν προτιμάς, και πας και τονίζεις κατευθείαν τις ευθύνες, και τις ευθύνες, και τις ευθύνες του λαού.

    Οκ. Τις ευθύνες.

    Ο Κ. Καστοριάδης λέει πως «ο λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του». Εσύ διαρκώς μιλάς για τις ευθύνες.

    Συμφωνώ και με τους δυο σας. Και μετά; Τι κάνουμε τώρα που συμφωνούμε και οι τρεις μας πως ο λαός έχει ευθύνες; Τον αντικαθιστούμε με τι; Τον διαγράφουμε; Γίνεται; Δεν πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια να τον βελτιώσουμε; Θα αφήσουμε την «Ηγεμονία» που λέει ο Γκράμσι της κυρίαρχης τάξης, να διατηρεί εσαεί τον λαό στην κατάσταση του πολιτικώς υποτελούς, του νηπίου; Του εξουσιαζόμενου; Του εκμεταλλευόμενου που δεν γνωρίζει και δεν βλέπει την τύφλα του; Αυτό πρέπει να κάνουμε θυμωμένοι από τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ του ευθύνες;

    Μα, μην ξεχνάμε, ακόμα κι αν έχει κάνει τραγικά λάθη ο λαός και η κοινωνία, ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ. Είναι συλλογικό της δικαίωμα να κάνει λάθη και μαλακίες. Οπως εσύ κι εγώ διατηρουμε ΑΤΟΜΙΚΑ το δικαίωμα να κάνουμε λάθη και μαλακίες. Πότε απώλεσε ο λαός και η κοινωνία το συλλογικό δικαίωμα να κάνει λάθος επιλογές;

    Που σημαίνει πως: κάνω λάθος αλλά αναγκαστικά πληρώνω και το τίμημα των λανθασμένων επιλογών μου. Της νηπιότητάς μου έστω. Οπως γίνεται τώρα με την κοινωνία μας.

    Το να υπερτονίζω διαρκώς τις ευθύνες και τα λάθη του λαού και της κοινωνίας μου θυμίζει εκείνες τις μάνες (μαζί και η δική μου μητέρα μέσα, που επιτέλους αναπαύτηκε από τα βάσανά της) που μας έλεγαν στην εφηβεία μας κάτι παρόμοια λόγια για τις δικές μας ευθύνες και υπερτόνιζαν τα λάθη μας, με σκοπό να μας κάνουν καλύτερους, αλλά τελικά πετύχαιναν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Η, στην καλύτερη(;) περίπτωση, κατεστραμμένους και φιμωμένους (με την ψυχιατρική έννοια) χαρακτήρες.

    Δεν λέω λοιπόν να ξεχάσουμε τις ευθύνες του έλληνα και να του χαριστούμε. Λέω να μην του τις κοπανάμε αποκλειστικά και μόνο αυτές και τα λάθη του. Αλλά να τον διαφωτίζουμε και να προσπαθούμε να του ανοίξουμε τα μάτια. Να ακυρώσουμε την «Ηγεμονία» της κυρίαρχης πολιτικά και οικονομικά τάξης. Τότε θα έχουμε πετυχει. Οχι αντιγράφοντας τις …μάνες μας.

    Και μια κουβέντα για τον διεθνισμό. Ο άνθρωπος που αγαπάει την πατρίδα του (πατρίδα είναι ΠΑΝΤΑ άνθρωποι και όχι υπερβατικά όντα και μεταφυσικές έννοιες) και νιώθει τον λαό στον οποίο ανήκει, νιώθει και τους άλλους λαούς, τον πόνο και τον αγώνα τους. Νιώθει αλληλέγγυος και με κάθε άλλο λαό και έθνος στον αγώνα του για ελευθερία, δημοκρατία, αυτο-νομία. Οπως ακριβώς εκείνα τα παλληκάρια που ήρθαν μεσούσης της επανάστασης του 1821 από την Αϊτή, μαύροι ναι, κατάμαυροι, να πολεμήσουν μαζί με τους έλληνες για μια ξένη λευτεριά. Την δική μας.

    Φίλος είσαι, συγχώρα μου την πολυλογία…

    Θραξ Αναρμόδιος

  10. Αγαπητοί σχολιαστές χωρίς σύνορα (και χωρίς συρματοπλέγματα)…

    1. Η επίκληση στην Αριστερά είναι η ύστατη προσπάθεια αφύπνισης και των τελευταίων «οπαδών» της- ψηφοφόρων μπας και καταλάβουν οτι ο μόνος της ρόλος ήταν και είναι η διατήρηση της «κοινωνικής ειρήνης» με τη συναίνεση των κοινωνικών εταίρων (εργοδοσία -κεφάλαιο απο τη μια, δούλοι-εργάτες, προλετάριοι του κώλου απο την άλλη).
    2. Η επίκληση στη Αριστερά ειναι καθαρά ρητορικού χαρακτήρα σε μια ύστατη προσπάθεια να απογυμνώσει την πραγματικότητά της που είναι : η εξασφάλιση του «σταθερού» ποσοστού για την είσοδο στη Βουλή, τόσο ώστε να «νίπτει στα χείρας της» κάθε φορά που η Δεξιά αποφασίζει για σοβαρά πολιτικά ζητήματα.
    3. Η επίκληση στην Αριστερά ειναι να απελευθερώσει τα παγιδευμένα άτομα που έχει στις «τάξεις» της, να τα αφήσει ελεύθερα να σκεφτούν και να πράξουν, να σταματήσει να δίνει «άλλοθι» στους ποδηγέτες των λαϊκών συμφερόντων (καταπατώντας τα) και να αποχωρήσει απο τη Βουλή αν θέλει να διασώσει την αξιοπρέπειά της.
    4. Η επίκληση στην Αριστερά (την εξωκοινοβουλευτική) ειναι να κλείσει τα μαγαζάκια της και να σοβαρευτεί με το θέμα αναμείνατε την Επανάσταση μέχρι Δευτέρας παρουσίας…
    5. Τη Δεξιά τη γνωρίζουμε καλά απο την κόψη και απο την όψη, και αν δεν υπήρχε η πουλημένη στο καπιταλιστικό /φιλελεύθερο σύστημα «Αριστερά» της προδοσίας των λαϊκών αγώνων, δεν θα έβρισκε μέρος να πάει να κρυφτεί.

    Όσο για την Αναρχία πιστεύω οτι ότι ειναι ειναι το τελευταίο εξελικτικό σκαλοπάτι για τον τρόπο οργάνωσης ανθρώπινων κοινωνιών.Απο όσα έχω σκεφτεί πρώτα κι απο όσα έχω διαβάσει ύστερα, ειναι το τελευταίο εξελικτικό σκαλοπάτι οργάνωσης μιας κοινωνίας Ανθρώπων. Ψάξε λοιπόν με το μυαλό σου για τον Άνθρωπο μέσα σου κι όχι για τους αναρχικούς που σου χαλάν τη σούπα στο ιδεώδες πολίτευμα που έχεις στο μυαλό σου. Τα πολιτεύματα τα φτιάχνουν άνθρωποι ανάλογα με το βαθμό συνείδησης (ευσυνειδησίας) που διαθέτουν. Η αυτοσυνείδηση και η ευσυνειδησία ουδεμία σχέση έχουν με την «συλλογική» συνείδηση που σε απαλλάσει απο την ατομική σου σκέψη και πράξη (δηλαδή ανάληψης της ευθύνης τους).
    Παράδειγμα :
    Πόσο εύκολα σκοτώνεις κάποιον που απειλεί το έθνος σου θεωρώντας οτι έχεις ιερό καθήκον να το κάνεις απένατι στην πατρίδα (που σου καλλιέργησε την συλλογική ευθύνη);
    Πόσο πιο εύκολο θα ήταν αν το αποφάζιζες μόνος σου, αναλαμβάνοντας την ατομική σου ευθύνη;

  11. Και κάτι ακόμα απο τη δικιά μας ποιήτρια που έρχεται απ’ το μέλλον…

    Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
    Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
    Αιώνες μοναξιάς.
    Τώρα μη. Μη με σταματάς.
    Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
    Ονειρεύομαι Ελευθερία.
    Μέσα απ’ του καθένα
    την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
    ν αποκαταστήσουμε
    του Σύμπαντος την Αρμονία.
    Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
    Δεν είναι επιστράτευση απ’ τα σχολεία.
    Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
    Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
    Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
    συμβάλλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
    Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
    Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
    Οι φυλακές τους «τρομοκράτες».
    Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
    Το προϊόν την «ανάγκη».
    Τα σύνορα τους στρατούς.
    Όλα η ιδιοχτησία.
    Βία γεννάει Βία.
    Μη τώρα. Μη με σταματάς.
    Είναι τώρα ν αποκαταστήσουμε
    του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
    Να κάνουμε ποίημα τη Ζωη.
    Και τη Ζωη πράξη.
    Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
    Σ’ ΑΓΑΠΩ
    και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
    Απλώνω τα χέρια
    στον Έρωτα στην αλληλεγγύη
    στην Ελευθερία.
    Όσες φορές χρειαστεί κι απ’ την αρχή.
    Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.

    Αν το 1% της ανθρωπινότητας είχαμε, αυτή θα ήταν μια αρχή…

  12. «Περίμενα να βρω δεξιόστροφους πολίτες, αυτούς που κάποιοι τους ονομάζουν και “νεοφιλελέδες”, να έχουν εθνοδιαλυτικές και κοσμοπολίτικες θέσεις, σχετικά με το θέμα, θέσεις που τόσο βολεύουν τον καπιταλισμό ο οποίος θέλει να διακινεί ανεμπόδιστα την πραμάτεια του από χώρα σε χώρα. Κι όμως αυτοί που είχαν και μάλιστα με φανατισμό τέτοιες θέσεις ήταν οι …αριστεροί.»

    Αυτή η μαλακισμένη (συγνώμη δεν μπορώ να τη χαρακτηρίσω αλλιώς) άποψη ότι το έθνος – κράτος και η ιδέα του έθνους γενικότερα θέτει «φράγματα» και «εμποδίζει» με κάποιον μαγικό τρόπο τον καπιταλισμό…

    Αυτή η παπαριά την οποία ενστερνίζονται όλοι ανεξαιρέτως οι εθνικιστές (των χρυσαυγιτών συμπεριλαμβανομένων) πιπιλίζοντάς την μέρα – νύχτα, χωρίς καν να την έχουν σκεφτεί…

    Αυτή η μπούρδα (που από τον Αναρμόδιο τουλάχιστον δεν περίμενα να την ακούω – υποτίθεται ότι είναι και πιο διαβασμένος από τους υπόλοιπους) ήθελα να ήξερα από ποιο υπερπέραν προκύπτει. Αραγε την έχει σκεφτεί ποτέ έστω και ένας από όσους την υποστηρίζουν; Υποτίθεται ότι εκεί πατάει η «επαναστατικότητα» του εθνικισμού, ότι δήθεν είναι… εχθρός του καπιταλισμού.

    Αραγε σε καιρούς που το εθνικό κράτος ήταν πανίσχυρο, πριν μπουν στο παιχνίδι οι πολυεθνικές, πολυ πριν την παγκοσμιοποίηση, δεν είχαμε καπιταλισμό; Η γερμανία του Χιτλερ, η ιταλία του Μουσολίνι, η βρετανία και οι υπόλοιπες χώρες δεν είχαν καπιταλισμό και μάλιστα ΒΑΡΒΑΡΟ σε καιρούς που η ιδέα του έθνους κράτους ήταν πανίσχυρη; Ο 19ος και ο 20ος αιώνας, τίγκα στους εθνικιστικούς πολέμους, δεν είδαν την πιο βάρβαρη κυριαρχία του κεφαλαίου παντού (εκτός από το «αντίπαλο στρατόπεδο»); Μήπως τα σύνορα εμποδίζουν την κίνηση του κεφαλαίου; Μήπως ένα ισχυρό εθνικό κράτος θα βάλει φραγμό στα κινέζικα κεφάλαια που αλωνίζουν στον κόσμο;

    Για να πάψει η κυριαρχία του κεφαλαίου στον πλανήτη, χρειαζόμαστε εθνικούς αγώνες ενάντια στο «κακό» ξένο κεφάλαιο; Ή ταξικούς αγώνες παντού για να το καταργήσουμε; Τι εμποδίζει την κυριαρχία του κεφαλαίου σε ένα ισχυρό εθνικό κράτος, με πολίτες με ισχυρή εθνική συνείδηση; Τι εμποδίζει την κυριαρχία του ντόπιου κεφαλαίου σε περίπτωση άσκησης δυναμικής «εθνικής» οικονομικής πολιτικής;

    Συγνώμη δεν θα πάρω. Δεν με νοιάζει αν το ντόπιο («εθνικό») κεφαλαιο θα έχει προτεραιότητα από το διεθνές. Ο δούλος πάλι εγώ θα είμαι.

  13. Αντε παπάρα «υποτίθεται διαβασμένε» Human ξεφτίλα, βγάλε και τον Κωνσταντακόπουλο χρυσαυγίτη τώρα όπως γκαιμπελίστικα βγάζεις εμένα, εμένα κιόλας. Αντε να μας κάνεις δυο χρυσαυγίτες μπας και χαρεί ο εργοδότης σου, πρεσβεία, υπηρεσία ή τι διάλο άλλο υπηρετείς και σε μισθοδοτεί, μισέλληνα.

    Τσίπρας και Ευρώπη
    ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

    Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

    Τιμητική, η πρόταση να είναι ο Αλέξης Τσίπρας υποψήφιος του Κόμματος
    Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την Προεδρεία της Κομισιόν, συνιστά μεγάλη ευκαιρία
    για την Ελλάδα και τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν στερείται όμως σοβαρών προβλημάτων και
    κινδύνων. Το αποτέλεσμα της εκστρατείας θα εξαρτηθεί από ορισμένους όρους,
    ειδικότερα, από τη θέση που θα πάρει το «ελληνικό» στην εκστρατεία του
    υποψηφίου, από την πειστικότητα της παρέμβασής του στα συνολικά ευρωπαϊκά
    ζητήματα, από την ικανότητά του να υπερβεί τα στενά πλαίσια της πολιτικής
    ομάδας της ριζοσπαστικής αριστεράς και, ενίοτε, την μετριότητα των θέσεων
    του ΚΕΑ, ένα κατεβατό κατά λιτότητας, ορθό μεν, απολύτως και τραγικά
    ανεπαρκές όμως ως πρόγραμμα, εν μέσω της σοβαρότερης κρίσης που
    αντιμετωπίζει η Ευρώπη μετά το 1945. Η μεγάλη δυσκολία για τον Τσίπρα θα
    είναι ο συνδυασμός των ιδιοτήτων εκπροσώπου μιας πολύ περιορισμένης
    ευρωπαϊκά πολιτικής δύναμης με αυτή εκπροσώπου μιας καταστρεφόμενης χώρας.

    Στην Ελλάδα, η αντικειμενική πραγματικότητα δεν επιτρέπει ούτε «νέα ΠΑΣΟΚ»,
    ούτε «νέα ΚΚΕ», που ενστικτωδώς αναζητούν πολλά στελέχη της Αριστεράς. Και
    στην Ευρώπη όμως, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή για να αντιμετωπιστεί με
    καταλόγους συνδικαλιστικών ευχολογίων. Η πρωτοφανής, εντυπωσιακή άνοδος της
    ευρωπαϊκής (και ελληνικής) ακροδεξιάς συνιστά σοβαρότατη προειδοποίηση προς
    την εν παρακμή τελούσα ευρωπαϊκή αριστερά όλων των αποχρώσεων,
    «ριζοσπαστική» ή μη.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκτινάχθηκε πέρυσι γιατί ξαφνικά οι ‘Ελληνες αναγνώρισαν
    άγνωστες μέχρι τότε αρετές του, αλλά γιατί η χώρα, καταστρεφόμενη και
    συντριβόμενη από την πρέσσα του μνημονίου, από τον οικονομικό-επικοινωνιακό
    πόλεμο της συμμαχίας «αγορών» (τραπεζών) και Γερμανίας, στράφηκε στην
    αριστερά αναζητώντας εθνικό αντιμνημονιακό εργαλείο, πολιτική δύναμη ικανή
    και πρόθυμη να σταματήσει τη μνημονιακή λαίλαπα. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής
    μετά τις εκλογές, αντανακλά μια ορισμένη δυσπιστία προς την αντιμνημονιακή
    ικανότητα/προθυμία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και είναι το αποτέλεσμα ορισμένης
    σύγχυσης που κυριαρχεί στις γραμμές της Αριστεράς ως προς το ζήτημα του
    έθνους. Αλλά και πανευρωπαϊκά παρατηρείται σημαντική, κρίσιμη στροφή προς
    την ακροδεξιά, γιατί η ακροδεξιά γίνεται κατανοητή από ευρύτατα λαϊκά
    στρώματα ως αποτελεσματικότερο εργαλείο υπεράσπισης των ευρωπαϊκών εθνών και
    ρήξης με την παγκοσμιοποίηση από μια παρακμάσασα αριστερά.

    Εθνικό και «ταξικό»

    Σήμερα, το ελληνικό έθνος βάλλεται όσο ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη ιστορία του
    με εξαίρεση τη δεκαετία του 1940, το «λαϊκό (ταξικό αν προτιμάτε) συμπίπτει
    με το εθνικό, το εθνικό με το λαϊκό», όπως έγραφε στο ΕΑΜικό πρόγραμμα ο
    Γληνός. ‘Ενας αόρατος «γλωσσοδέτης» εμποδίζει όμως πολλά στελέχη της
    αριστεράς να χρησιμοποιήσουν τον όρο έθνος και τα παράγωγά του, επιτρέποντας
    στην ακροδεξιά και δεξιά να αλωνίζει ιδεολογικά! Ο Τσίπρας κάνει λόγο για
    «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας», όχι «κυβέρνηση κοινωνικής-εθνικής
    σωτηρίας», όπως θάταν σωστότερο στις συγκεκριμένες συνθήκες (απολύτως λάθος
    είναι στις σημερινές συνθήκες και το σεχταριστικό «κυβέρνηση αριστεράς»,
    καμωμένο μάλλον για να μην έρθει ποτέ η αριστερά στην εξουσία. Είναι μάλιστα
    γελοίο να υπερασπίζονται τώρα τέτοιο σύνθημα, όσοι συμφωνούσαν με την
    κυβέρνηση Μητσοτάκη-Φλωράκη το 1989!)

    Είναι αλήθεια ότι το έθνος χρησιμοποιήθηκε συχνά, ιδίως από ακραίους
    «εθνικόφρονες» – όπως και ο «σοσιαλισμός» άλλωστε από «σοσιαλιστές» – ως
    αποτελεσματικό «πλυντήριο» ή εργαλείο εξαπάτησης, σε μια χώρα που κάτοικοι
    και πολιτικοί επιδίδονται τόσο ενθουσιωδώς στο σπορ «άλλα λέμε, άλλα
    σκεφτόμαστε, άλλα κάνουμε». Πάντα ο όρος «εθνικός» μπορεί να χρησιμοποιηθεί
    για να καλύψει απαράδεκτους συμβιβασμούς, δεν σημαίνει όμως αυτό ότι δεν
    πρέπει να χρησιμοποιείται όταν ένας λαός αντιμετωπίζει κυριολεκτικά θέμα
    εθνικοαπελευθερωτικό, αποικιακό και κατοχής. Σε συνθήκες όπως οι σημερινές,
    μόνο μια αριστερά με ξίφος την αλήθεια μπορεί να έχει κάποια ελπίδα, όχι οι
    συνήθεις πολιτικαντισμοί της ΠΑΣΟΚικής παράδοσης που διαπότισαν ολόκληρο το
    πολιτικό φάσμα.

    Ορισμένα αριστερά στελέχη στρέφονται εναντίον του έθνους επικαλούμενοι τον
    «διεθνισμό», δεν υπάρχει όμως κανείς διεθνισμός εδώ, υπάρχει μόνο
    συμβιβασμός και υποταγή απέναντι στην παγκοσμιοποίηση, δηλαδή την παγκόσμια
    δικτατορία του καπιταλισμού, του χρηματιστικού ιδίως κεφαλαίου και, φυσικά,
    των εθνών που κυρίως επικρατούν σε αυτό το οικονομικό σύστημα – τα υπόλοιπα
    είναι για να δουλεύουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία. Διεθνισμός είναι να
    ενώσει κανείς τα έθνη του κόσμου (εν προκειμένω της Ευρώπης) εναντίον του
    Χρήματος και των αμερικανικών όπλων, εναντίον της τερατώδους δύναμης που
    θέλει να υποτάξει όλο τον πλανήτη επιβάλλοντάς του φρικτή δικτατορία και της
    οποίας ο ελληνικός λαός έπεσε το πρώτο θύμα στη δυτική, καπιταλιστική
    Ευρώπη.

    Η Χρυσή Αυγή ανεβαίνει στην Ελλάδα, το Εθνικό Μέτωπο ανεβαίνει στη Γαλλία, η
    «ριζοσπαστική αριστερά» παραμένει στάσιμη στην Ευρώπη για έναν απλό λόγο: οι
    άνθρωποι καταλαβαίνουν ενστικτωδώς πολύ καλύτερα από τους αναλυτές και τους
    πολιτικούς πόσο σκούρα είναι τα πράγματα: ή υποτάσσονται μην αντιδρώντας, ή,
    όταν αντιδρούν, ψάχνουν εργαλεία που να τους φαίνονται αποφασισμένα. Θέλουν
    να υπερασπιστούν το έθνος τους απέναντι στην παγκοσμιοποίηση, όχι γιατί
    είναι κατ’ ανάγκην εναντίον των άλλων εθνών, αλλά γιατί το έθνος
    συμπυκνώνει, μαζί με την οικογένεια, την πυρηνική ανάγκη του ανήκειν, την
    προστασία της δομής και ταυτότητας. Η οικογένεια και το έθνος έχουν
    αναμφισβήτητα μεγάλες καταπιεστικές πτυχές, πολύ μειωμένες σήμερα στην
    Ευρώπη (άλλωστε, το πραγματικό ελευθεριακό μήνυμα αυθεντικών εξεγέρσεων,
    όπως ο Μάης του 1968 στρεφόταν και εναντίον των καταπιεστικών ρυθμίσεων της
    ερωτικής ζωής, οι επαναστατημένοι νέοι εκείνης της εποχής θα έβρισκαν απλώς
    γελοία τη διεκδίκηση να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι, γιατί ήταν εναντίον
    των συμβάσεων, δεν ήθελαν την επέκτασή τους). Και κυρίως, κανείς δεν θέλει
    να «απελευθερωθεί» από την οικογένεια και το έθνος του, για να βρεθεί
    απροστάτευτο και αδύναμο άτομο στη θάλασσα των «αγορών», του πραγματικού
    «φασισμού» της εποχής μας. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που συχνά, το
    ρεύμα της αγανάκτησης και της εξέγερσης κατευθύνεται σήμερα προς την άκρα
    δεξιά, γιατί έκανε σαφέστερα σημαία της το έθνος (προς την οποία ταυτόχρονα,
    είναι αλήθεια, δεν κατευθύνονται μόνο πληβείοι αλλά και τμήμα του
    «εθνικισμού των πλουσίων», ανάλογα με τη χώρα και την κοινωνική κατάσταση).

    Εθνική ή διεθνής απάντηση στην παγκοσμιοποίηση;

    Πέραν του γενικότερου προβλήματος με πολλές ιδέες της ακροδεξιάς (αλίμονό
    μας αν αναζητήσουμε λύσεις στον Παπαδόπουλο, τον Μεταξά και τον Χίτλερ, ούτε
    το έθνος είναι λύση για τα πάντα), ένα βασικό ζήτημα με τον εθνικισμό (αλλά
    και τους αριστερούς οπαδούς εξόδου από το ευρώ!), είναι ότι υποτιμά τη
    δύναμη των αγορών, όπως μνημονιακοί και σοσιαλδημοκράτες την υπερτιμούν (στη
    γλώσσα του Τρότσκι του 1930, δεξιός και αριστερός οπορτουνισμός συμπίπτουν
    τελικά, γιατί ξεκινάνε από εσφαλμένη εκτίμηση του συσχετισμού δυνάμεων). Οι
    δημοκράτες και πατριώτες, στις σημερινές συνθήκες, για να είναι δημοκράτες
    και πατριώτες πρέπει να υπερασπιστούν το έθνος τους, αλλά το έθνος-κράτος
    παραμένει πολύ περιορισμένο για να δοθεί μόνο σε αυτό το πλαίσιο νικηφόρα
    μάχη κατά των αγορών. Αν δεν μπορούσε να υπάρξει σοσιαλισμός στην τεράστια
    έκταση της Ρωσίας, μπορεί άραγε να υπάρξει εναλλακτική οικονομία στα πλαίσια
    μιας μικρής ή μεσαίας ευρωπαϊκής χώρας; Ο αγώνας ενάντια στην
    παγκοσμιοποίηση, την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κυριαρχία του χρηματιστικού
    κεφαλαίου και των εθνών που το ελέγχουν, δεν μπορεί να δοθεί αποτελεσματικά
    παρά από μια συμμαχία λαών. Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να εργασθεί μια
    πολιτική δύναμη που επιθυμεί να είναι αποτελεσματική. Ο εθνικισμός από μόνος
    του κινδυνεύει, ανεξαρτήτως προθέσεων, να γίνει τελικά μόνο εργαλείο
    καταστροφής.

    Εκεί μπορεί να γίνει ανεκτίμητη η προσφορά της «ριζοσπαστικής αριστεράς», αν
    αποφασίσει να γίνει όντως ριζοσπαστική και αριστερά. Να προβάλλει δηλαδή
    ρεαλιστική πλατφόρμα για τον αναγκαίο πανευρωπαϊκό αγώνα κατά των αγορών.
    Είναι η μόνη που μπορεί να το κάνει και θάταν μεγάλη επιτυχία του Τσίπρα αν
    κατάφερνε να συνδέσει το όνομά του με μια τέτοια στροφή. Για να το κάνει
    αυτό ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, για να αντιταχθεί αποτελεσματικά και στον
    ολοκληρωτισμό των αγορών και στον στείρο εθνικισμό, ο Τσίπρας, ως υποψήφιος
    του ΚΕΑ, χρειάζεται μια εκλογική-πολιτική-επικοινωνιακή πλατφόρμα πολύ
    διαφορετική από τις ιδέες που έχει μέχρι τώρα αναπτύξει ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΕΑ,
    από τα «προγράμματα – τηλεφωνικούς καταλόγους», τα προγράμματα «του
    χασμουρητού» και της «ξύλινης γλώσσας», που μας έχει συνηθίσει η αριστερά σε
    Ελλάδα και Ευρώπη. Το πιθανό περιεχόμενο ενός τέτοιου προγράμματος θα μας
    απασχολήσει σε επόμενο άρθρο, όπως και η θέση του ελληνικού ζητήματος σε μια
    τέτοια ευρωπαϊκή καμπάνια του κ. Τσίπρα.

    Eπίκαιρα, 21.11.2013

  14. Και για να μαθαίνεις και κάτι, κι εσύ και οι άλλοι διαβασμένοι, από εμάς τους αγράμματους του λαού και της εργασίας και τους χωρικούς, εθνικισμός, στην τελική όπως λέτε και στην νεο-βαρβαρική που μιλάτε, είναι μια σειρά από ιδέες που αναπτύσσει μια ομάδα που έχει ή πιστεύει το ίδιο έθος ή φύση (=χαρακτήρας) και ζει μαζί ή κοντινά ή παρόμοια ή συλλογικά, ή έστω τα φαντάζεται όλα αυτά. Αυτό περίπου σημαίνει η ελληνική λέξη έθνος (έθος + ναίω = κατοικώ, πχ ναός, νεωκόρος κλπ) και το ίδιο πάνω κάτω και η λατινική natio (natura = φύσις).

    Οι εθνικιστικές ιδέες αυτές συνοπτικά είναι οι εξής (σημείωνε διαβασμένε πολύξερε)

    -η ιδέα της κοινότητας-συλλογικότητας η οποία συντίθεται από πολλά και ποικίλα υλικά, από βιολογικά έως θρησκευτικά και από πολιτισμικά έως ιδεολογικά και ταξικά. Τα οποία έτσι και αλλιώς είναι ΠΑΝΤΟΤΕ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ.

    -η ιδέα της ανωτερότητας έναντι των άλλων ανθρώπινων ομάδων (έθνη, πολιτικές παρατάξεις, οικονομικές τάξεις, πιστούς θρησκείας ή ιδεολογίας), η οποία ως αξίωση προκύπτει τάχα μου τάχα μου εξ αιτίας ενός χαρακτηριστικού, ή και περισσότερων, το οποιο η ομάδα αυτή θεωρεί οτι κατέχει σε ποιοτικώτερη έκδοση από τις άλλες, και μπορεί να είναι είτε βιολογικό, είτε στην περίπτωση ενός φανατικού αναρχικού όπως εσύ ή πιστού μιας θρησκείας, ιδεολογικό ή ιδεοληπτικό, ή οτιδήποτε παρόμοιο.

    -η αξίωση, εξαιτίας αυτής της φαντασίωσης (φανταστικέ μου τηλεχειριζόμενε αναρχικέ) ποιότητας και ανωτερότητας, προς τις άλλες ανθρώπινες ομάδες (έθνη, πολιτικές παρατάξεις, οικονομικές τάξεις, πιστούς θρησκείας ή ιδεολογίας) να υποτάσσονται, να τους υπηρετούν, να κλπ κλπ κλπ, διότι η ποιότητα αυτή καθιερώνει κυριαρχικά και εξουσιαστικά δικαιώματα τάχα μου τάχα μου

    -η εμμονή της καθαρότητας της ομάδας, βιολογική, δογματική, ταξική και στην δική σου περίπτωση ιδεολογική (κι έχει χυθεί αίμα και αίμα γι’ αυτό από τον Νιετσάγεφ ως τον Πολ Ποτ)

    -η δια της βίας, και της θανάσιμης βίας, επιβολή όλων των παραπάνω, στις άλλες ομάδες (έθνη, πολιτικές παρατάξεις, τάξεις, πιστούς θρησκείας ή ιδεολογίας).

    Αυτό είναι εθνικισμός.

    Και από αυτή την άποψη όλοι εσείς οι φανατικοί που έχετε μαζευτεί και έχετε μολύνει τον ελληνικό αναρχικό χώρο, είσαστε από τους χειρότερους εθνικιστές που μπορεί να φανταστεί κάποιος.

    Θραξ Αναρμόδιος

  15. Κι άμα έχεις πολλά κείμενα στα οποία η Χρυσή Αυγή, όπως υποστηρίζεις αρχιψεύταρε βρωμιάρη, εκεί που πας να συνδέσεις εμένα με την Χρυσή Αυγή, πρακτορίσκο, όπου η Χρυσή Αυγή

    -μιλάει εναντίον του καπιταλισμού και όχι εναντίον των εβραίων, εβραίων, εβραίων
    -ή συνδέει το έθνος με κάτι περισσότερο από εκτροφείο αλόγων ράτσας και τάχα μου με την άμυνα των λαών ενάντια στον καπιταλισμό

    να μου τα στείλεις να τα δω κι εγώ.

    Που είναι όλοι χρυσαυγίτες κι έμεινες ο μοναδικός εσύ και η παρέα σου αντιφασίστες και αντικαπιταλιστές, μαλακισμένο.

  16. Ρε μέχρι και το τελευταίο δολλάριο και σέντσι που ξοδέψανε για να κάνουνε τους χομπσμπάουμ αρχικαθηγητάδες στα καπιταλιστικά μαγαζιά τους που πουλάνε την γνώση και τα ονομάζουνε και κατ’ ευφημισμόν πανεπιστήμια έπιασε τόπο. Αξια η επένδυσή τους. Τόσες γενιές νέων και νέων να τους έχουνε κάνει την πέμπτη φάλαγγα της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης, οι κουφάλες, γμ την γαμημένη επιτυχία της προπαγάνδας τους.

    Ποιος ξέρει τι στέκια και τι φυλλάδια και τι μισθοδοσίες έχουνε στηρίξει. Και τι καριέρες από τα πανεπιστήμια μέχρι την πολιτική και την οικονομία για να φτάσει ολόκληρη ήπειρος με παράδοση στον ανθρωποκεντρισμό να ανοίγει την αγκαλιά της στην πιο μαύρη και μεσαιωνική απολυταρχία και δεσποτεία, και στην μαλακία που περνιέται για διανόηση και προοδευτικότητα…

    Γμ τα λεφτά τους και τους προδότες των εθνών και των τάξεων που τους βρίσκουν πάντα σε αφθονία μεταξύ μας.

  17. -η ιδέα της κοινότητας-συλλογικότητας η οποία συντίθεται από πολλά και ποικίλα υλικά, από βιολογικά έως θρησκευτικά και από πολιτισμικά έως ιδεολογικά και ταξικά. Τα οποία έτσι και αλλιώς είναι ΠΑΝΤΟΤΕ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ.

    Ακριβώς έτσι όπως το περιγράφεις στην παραπάνω καλοδιατυπωμένη διαπίστωση ειναι εξίσου ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ και η ιδέα του ΕΘΝΟΥΣ!

  18. Εν ολίγοις απο κουκίδα στο χάρτη, απο κουτσουλιά μέχρι κουράδα στη μάπα τησ Γής, τίποτα δεν ειναι στατικό αλλά συνεχώς μεταβαλλόμενο, αν θέλουμε να θεωρούμαστε «υγιείς» και «φυσιολογικοί» κάτοικοι στονν ένα και μοναδικό Πλανήτη!

  19. Κι ο Φ. Ενγκελς, αυτός ο χρυσαυγίτης, φαντάζεται πως υπάρχουν έθνη…

    http://www.marxists.org/ellinika/archive/marx/works/1849/02/14/slav.htm

    MIA> Ελληνικό τμήμα> Μαρξ – Ενγκελς> Έργα> Ο Δημοκρατικός Παν-Σλαβισμός
    Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ
    Ο Δημοκρατικός Παν-Σλαβισμός

    Έχουμε πολλές φορές επισημάνει ότι τα ρομαντικά όνειρα που εμφανίστηκαν μετά τις επαναστάσεις του Φλεβάρη και Μάρτη, όπως οι φλογερές φαντασιώσεις περί οικουμενικής αδελφικής ένωσης των λαών, μιας Ευρωπαϊκής ομοσπονδιακής δημοκρατίας, και αιωνίου παγκόσμιας ειρήνης, βασικά δεν ήταν παρά ένα κουκούλωμα της τεράστιας αμηχανίας και αδράνειας των ηγετικών προσώπων εκείνων των ημερών. Ο κόσμος δεν είδε, ή δεν ήθελε να δει, εκείνα που έπρεπε να γίνουν για την υπεράσπιση της επανάστασης, δεν μπορούσε ή ήταν απρόθυμος να πάρει οποιαδήποτε επαναστατικά μέτρα, η αναποφασιστικότητα κάποιων και οι αντεπαναστατικές συνωμοσίες άλλων είχαν σαν αποτέλεσμα να λάβει ο λαός μόνο συναισθηματικές φράσεις αντί για επαναστατική πράξη. Ο αχρείος Λαμαρτίνος με τις πομπώδεις διακηρύξεις του ήταν ο κλασσικός ήρωας αυτής της εποχής προδοσίας του λαού κρυμμένης πίσω από ποιητικές φιοριτούρες και ρητορικές φιγούρες.

    Οι λαοί που πέρασαν μέσα από την επανάσταση ξέρουν πόσο ακριβά έχουν πληρώσει την αφέλεια τους να πιστέψουν σε φωνακλάδικες και στομφώδεις διαβεβαιώσεις. Αντί να περιφρουρείται η επανάσταση – παντού αντεπαναστατικά κέντρα που υποσκάπτουν την επανάσταση. Αντί για την εκπλήρωση των υποσχέσεων που δόθηκαν στα οδοφράγματα – αντεπανάσταση στην Νάπολη, το Παρίσι, την Βιέννη, το Βερολίνο, η πτώση του Μιλάνου, και ο πόλεμος κατά της Ουγγαρίας. Αντί αδελφική ένωση των λαών – ανανέωση της Ιερής Συμμαχίας σε διευρυμένη βάση πατροναρισμένη από την Αγγλία και την Ρωσία. Και τα ίδια πρόσωπα που τον Απρίλη και τον Μάη ανταποκρίθηκαν θριαμβευτικά στις πομπώδεις φράσεις της εποχής, τώρα νιώθουν ντροπή και εξευτελισμό στην σκέψη ότι άφησαν την ώρα εκείνη τον εαυτό τους να εξαπατηθεί από ηλίθιους και παλιανθρώπους.

    Ο λαός έχει μάθει με την πικρή του πείρα ότι «η αδελφική ένωση των λαών της Ευρώπης» δεν κατακτείται μόνο με λόγια και ευσεβείς πόθους, αλλά μόνο με ριζικές επαναστάσεις και αιματηρούς αγώνες. Έχει μάθει ότι το ζήτημα δεν είναι η αδελφική ένωση των Ευρωπαϊκών λαών κάτω από μια και μοναδική δημοκρατική σημαία, αλλά η συμμαχία των επαναστατικών λαών ενάντια στους αντεπαναστατικούς λαούς, μια συμμαχία που υλοποιείται όχι στα χαρτιά αλλά μόνο στο πεδίο της μάχης.

    Απ’ άκρη σ’ άκρη της Δυτικής Ευρώπης αυτές οι πικρές αλλά απαραίτητες εμπειρίες κατέστησαν εντελώς ανυπόληπτη της φρασεοκαπηλία του Λαμαρτίνου. Απ’ την άλλη μεριά, στην Ανατολή, υπάρχουν ακόμα τμήματα, δήθεν δημοκρατικά, επαναστατικά τμήματα, που δεν έχουν κουραστεί ν’ αναμασούν αυτές τις φράσεις και τις συναισθηματικές ιδέες και κηρύττουν ιεραποστολικά την αδελφική ένωση των λαών της Ευρώπης.

    Αυτές είναι οι δραστηριότητες – εξαιρούμε απ’ τον λογαριασμό μερικούς αδαείς Γερμανόφωνους ονειροπόλους όπως ο Κύριος A. Ρούγκε, κλπ. – των δημοκρατικών παν-Σλαβιστών των διάφορων Σλαβικών λαών.

    Το πρόγραμμα του δημοκρατικού παν-Σλαβισμού βρίσκεται μπροστά μας με την μορφή ενός φυλλαδίου: Aufruf an die Slaven. Von einem russischen Patrioten, Michael Bakunin, Mitgleid des Slavencongresses in Prag. Koethen, 1848.

    Ο Μπακούνιν είναι φίλος μας. Αλλά αυτό δεν θα μας εμποδίσει να κριτικάρουμε το φυλλάδιο του.

    Ακούστε πως ο Μπακούνιν απ’ την αρχή της Έκκλησης του επιμένει στις αυταπάτες του τελευταίου Μάρτη και Απρίλη:

    «Το πρώτο σημάδι ζωής της επανάστασης ήταν μια κραυγή μίσους εναντίον της παλιάς [πολιτικής της] καταπίεσης, ένα δάκρυ συμπάθειας και αγάπης για όλες τις καταπιεσμένες εθνότητες. Οι λαοί… νιώθουν τελικά την ατιμία με την οποία η παλιά διπλωματία φορτώνει την ανθρωπότητα, και αντιλαμβάνονται ότι η ευημερία των εθνών ποτέ δεν θα είναι εξασφαλισμένη όσο υπάρχει οπουδήποτε στην Ευρώπη έστω και ένα έθνος που καταπιέζεται…. Έξω οι καταπιεστές! ήταν η ομόφωνη κραυγή, όλοι ζητωκραύγαζαν τους καταπιεσμένους, τους Πολωνούς, τους Ιταλούς και άλλους! Όχι άλλους κατακτητικούς πολέμους αλλά μόνο ένα τελευταίο πόλεμο μέχρι το τέλος, τον καλό αγώνα της επανάστασης για την τελική απελευθέρωση όλων των λαών. Κάτω τα τεχνητά φράγματα που έχουν υψωθεί βίαια απ’ το συνέδριο των δεσποτών [εννοεί τα Συνέδρια της Βιέννης 1814-15] σε συμφωνία με τις λεγόμενες ιστορικές, γεωγραφικές, εμπορικές και στρατηγικές ανάγκες! Δεν πρέπει να υπάρχουν άλλα σύνορα εκτός απ’ τα φυσικά όρια που χαράσσονται σε σχέση με την δικαιοσύνη την δημοκρατία και που εγκαθιδρύει η κυρίαρχη θέληση των ίδιων των λαών στην βάση των εθνικών τους χαρακτηριστικών. Τέτοιο είναι το κάλεσμα που απορρέει απ’ ολόκληρο τον λαό.» Σελ. 6,7.

    Σε τούτο το εδάφιο βρίσκουμε ήδη όλον αυτόν τον εκστατικό ενθουσιασμό των πρώτων μηνών μετά την επανάσταση. Λέξη δεν υπάρχει για τα παρόντα πραγματικά εμπόδια μιας τέτοιας οικουμενικής απελευθέρωσης, ή για τις διαφορετικές πολιτικές ανάγκες των ξεχωριστών λαών. Όλα τα υποκαθιστά η λέξη «ελευθερία». Δεν υπάρχει ούτε λέξη για την συγκεκριμένη κατάσταση πραγμάτων, ή, στον βαθμό που της δίνεται κάποια προσοχή, περιγράφεται σαν απόλυτα κατακριτέα, και αυθαίρετα εγκαθιδρυμένη από «συνέδρια των δεσποτών» και «διπλωμάτες». Σ’ αυτή την κακή πραγματικότητα αντιτάσσεται η υποτιθέμενη θέληση του λαού με την κατηγορική της προσταγή, με την απόλυτη διεκδίκηση απλά της «ελευθερίας».

    Είδαμε ποιος αποδείχτηκε πιο δυνατός. Η υποτιθέμενη θέληση του λαού εξαπατήθηκε τόσο αισχρά ακριβώς επειδή εμπιστεύτηκε μια τέτοια φανταστική αφαίρεση από τις πραγματικές συνθήκες που επικρατούν.

    «Με την απόλυτή της εξουσία η επανάσταση διακήρυξε την κατάλυση των δεσποτικών κρατών, τη διάλυση του Πρωσικού κράτους… της Αυστρίας… της Τουρκικής Αυτοκρατορίας… και, τελικά, της τελευταίας ελπίδας των δεσποτών… της Ρώσικης Αυτοκρατορίας… και σαν τελικό σκοπό όλων – την οικουμενική ομοσπονδία των Ευρωπαϊκών δημοκρατιών.» Σελ. 8.

    Είναι γεγονός πως εδώ στην Δύση μας χτυπάει παράξενα ότι αφού όλα αυτά τα ωραία σχέδια κατέρρευσαν στην πρώτη απόπειρα να εκπληρωθούν, μπορούν ακόμα να θεωρούνται σαν κάτι σπουδαίο και πολύ μεγάλο. Βέβαια, το δυστύχημα ήταν ακριβώς ότι παρότι η επανάσταση «με την απόλυτη εξουσία της επανάστασης διακήρυξε την κατάλυση των δεσποτικών κρατών», την ίδια στιγμή «με την απόλυτή της εξουσία» δεν κούνησε το δακτυλάκι της για να εφαρμόσει το διάταγμα της.

    Την ίδια ώρα συγκαλούνταν το Σλαβικό Συνέδριο. Το Σλαβικό Συνέδριο υιοθέτησε πλήρως την οπτική γωνία αυτών των αυταπατών. Ακούστε αυτό:

    «Με ζωντανή αίσθηση των κοινών δεσμών της ιστορίας(;) και του αίματος, ορκιστήκαμε να μη επιτρέψουμε ξανά στην μοίρα να μας χωρίσει. Προφέροντας μια κατάρα για την πολιτική της οποίας για τόσο καιρό υπήρξαμε θύματα, διεκδικήσαμε το δικαίωμα μας σε πλήρη ανεξαρτησία και ορκιστήκαμε ότι απ’ εδώ και πέρα αυτό θα είναι κοινό για όλους τους Σλαβικούς λαούς. Αναγνωρίσαμε την ανεξαρτησία της Βοημίας και της Μοραβίας… Τείναμε χέρι φιλίας στον Γερμανικό λαό, στην δημοκρατική Γερμανία. Στο όνομα όσων από εμάς ζουν στην Ουγγαρία, προτείναμε στους Μαγυάρους, τους λυσσαλέους εχθρούς της ράτσας μας… την αδελφική μας συμμαχία. Δεν ξεχάσαμε, στην συμμαχία για την απελευθέρωση, εκείνα τα αδέλφια μας που στενάζουν κάτω απ’ τον Τούρκικο ζυγό. Ανοιχτά καταδικάσαμε την ύπουλη πολιτική που τρεις φορές κομμάτιασε την Πολωνία… Αυτά διακηρύξαμε, και μαζί με τους δημοκράτες όλων των λαών(;) διεκδικήσαμε ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη όλων των εθνών.» σελ. 10.

    Οι παν-Σλαβιστές δημοκράτες συνεχίζουν να θέτουν αυτές τις διεκδικήσεις:

    «Εκείνες τις στιγμές αισθανόμαστε σίγουροι για τον σκοπό μας… η δικαιοσύνη και η ανθρωπιά ήταν πλήρως στο πλευρό μας, και στο πλευρό των εχθρών μας δεν υπήρχε παρά μόνο η παρανομία και η βαρβαρότητα. Οι ιδέες στις οποίες αφιερώσαμε την ύπαρξη μας δεν ήταν άδεια αποκυήματα ενός ονείρου, αντιπροσώπευαν τις ιδέες της μοναδικής αληθινής και αναγκαίας πολιτικής, της πολιτικής της επανάστασης.»

    «Δικαιοσύνη», «ανθρωπιά», «ελευθερία», «ισότητα», «αδελφοσύνη», «ανεξαρτησία» – στον βαθμό που βρίσκουμε κάτι στο παν-Σλαβικό μανιφέστο δεν είναι τίποτε περισσότερο από ηθικές κατηγορίες, οι οποίες ακούγονται, είναι αλήθεια, πολύ ωραία, αλλά δεν λένε απολύτως τίποτα για τα ιστορικά και πολιτικά ζητήματα. Οι αρχές της «δικαιοσύνης», της «ανθρωπιάς», της «ελευθερίας», κλπ. μπορεί ν’ απαιτούν κάποια πράγματα χίλιες φορές. Αλλά αν αυτά τα πράγματα είναι αδύνατα, δε συμβαίνουν, και σε πείσμα όλων παραμένουν «άδεια αποκυήματα ενός ονείρου». Οι παν-Σλαβιστές θάπρεπε να είχαν καταλάβει όπως όλοι οι ευσεβείς πόθοι και τα ωραία όνειρα δεν χρησιμεύουν εναντίον της σιδερένιας πραγματικότητας, και ότι η πολιτική τους ουδέποτε υπήρξε περισσότερο «πολιτική της επανάστασης» από αυτή των Γάλλων Δημοκρατών. Παρόλα αυτά εξακολουθούν να απευθύνονται σε μας, σήμερα, τον Γενάρη του 1849, με τις ίδιες παλιές φράσεις, για το περιεχόμενο των οποίων η Δυτική Ευρώπη έχει ξεπεράσει κάθε αυταπάτη, μέσα απ’ την πιο αιματηρή αντεπανάσταση!

    Μόνο μία λέξη για την «οικουμενική αδελφική ένωση των λαών» και την χάραξη των «συνόρων που καθιερώνει η κυρίαρχη θέληση των ίδιων των λαών στην βάση των εθνικών τους χαρακτηριστικών». Οι Ενωμένες Πολιτείες και το Μεξικό είναι δύο δημοκρατίες, στις οποίες η θέληση του λαού είναι κυρίαρχη.

    Πώς συνέβη και ξέσπασε πόλεμος για το Τέξας ανάμεσα στις δύο δημοκρατίες, οι οποίες σύμφωνα με την ηθική θεωρία, έπρεπε να είναι «αδελφικά ενωμένες» και «ομόσπονδες», και πώς, εξαιτίας «γεωγραφικών, εμπορικών και στρατηγικών αναγκών», η «κυρίαρχη θέληση» του Αμερικάνικου λαού, υποστηριζόμενη απ’ την γενναιότητα των Αμερικάνων εθελοντών, μετακίνησε τα σύνορα που είχε χαράξει η φύση μερικές εκατοντάδες μίλια πιο νότια; Και θα κατηγορήσει ο Μπακούνιν τους Αμερικάνους γι’ αυτόν τον «κατακτητικό πόλεμο» που παρότι δίνει ένα γερό χτύπημα στην θεωρία του, την βασισμένη στην «δικαιοσύνη και την ανθρωπιά», διεξήχθη πλήρως και αποκλειστικά προς το συμφέρον του πολιτισμού; Ή μήπως είναι ίσως ατύχημα που η θαυμάσια Καλιφόρνια αποσπάστηκε απ’ τους τεμπέληδες Μεξικάνους, που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε μ’ αυτήν; Που οι δραστήριοι Γιάνκηδες με την εντατική εκμετάλλευση των Καλιφορνέζικων ορυχείων χρυσού αυξάνουν τα μέσα κυκλοφορίας, σε μερικά χρόνια θα συγκεντρώσουν μεγάλους πληθυσμούς και εκτεταμένο εμπόριο στα πιο κατάλληλα μέρη της ακτής του Ειρηνικού Ωκεανού, δημιουργούν μεγάλες πόλεις, επικοινωνίες με ατμόπλοια, κατασκευάζουν σιδηρόδρομο απ’ την Νέα Υόρκη στο Σαν Φρανσίσκο, ανοίγοντας στην πραγματικότητα για πρώτη φορά τον Ειρηνικό Ωκεανό στον πολιτισμό, και δίνοντας για τρίτη φορά στην ιστορία νέα κατεύθυνση στο παγκόσμιο εμπόριο; Η «ανεξαρτησία» μερικών Ισπανόφωνων της Καλιφόρνιας και του Τέξας ίσως δοκιμάστηκε απ’ αυτό, σε κάποια μέρη η «δικαιοσύνη» και οι άλλες ηθικές αρχές ίσως βιάστηκαν, αλλά τι είναι αυτά τα γεγονότα μπροστά σε τέτοια γεγονότα κοσμοϊστορικής σημασίας;

    Παρεμπιπτόντως, θα επισημάνουμε, ότι αυτή την θεωρία της οικουμενικής αδελφικής ένωσης των λαών, η οποία καλεί αδιακρίτως σε αδελφική ένωση, ανεξάρτητα απ’ την ιστορική κατάσταση και το στάδιο ανάπτυξης των ξεχωριστών λαών, οι συντάκτες της Νέας Εφημερίδας του Ρήνου την πολεμούσαν ήδη πολύ πριν απ’ την επανάσταση, και μάλιστα ενάντια στους καλύτερούς τους φίλους, τους Εγγλέζους και Γάλλους δημοκράτες. Αποδείξεις γι’ αυτό θα βρεθούν στις Αγγλικές, Γαλλικές και Βελγικές δημοκρατικές εφημερίδες αυτής της περιόδου.

    Όσον αφορά ιδιαίτερα τον παν-Σλαβισμό, στην Νέα Εφημερίδα του Ρήνου Νο. 194 δείξαμε ότι ανεξάρτητα απ’ τις καλοπροαίρετες αυταπάτες των δημοκρατών παν-Σλαβιστών, δεν έχει στην πραγματικότητα άλλο στόχο από το να δώσουν στους Σλάβους της Αυστρίας, που είναι διασπασμένοι και που ιστορικά, κυριολεκτικά, πολιτικά, εμπορικά και βιομηχανικά εξαρτώνται από τους Γερμανούς και τους Μαγυάρους, μια βάση υποστήριξης στην Ρωσία απ’ την μια μεριά, και απ’ την άλλη στην ενωμένη Αυστριακή μοναρχία, η οποία κυριαρχείται από τη Σλαβική πλειοψηφία και εξαρτάται απ’ την Ρωσία. Δείξαμε πώς τέτοια μικρά έθνη, τα οποία για αιώνες ρυμουλκούνται απ’ την ιστορία παρά την θέληση τους, είναι εξ ανάγκης αντεπαναστατικά, και ότι η όλη θέση τους απέναντι στην επανάσταση του 1848 ήταν ακριβώς αντεπαναστατική. Λόγω του μανιφέστου των παν-Σλαβιστών, που ζητάει ανεξαρτησία για όλους τους Σλάβους χωρίς εξαίρεση, πρέπει να επιστρέψουμε σ’ αυτό το ζήτημα.

    Ας επισημάνουμε πρώτα απ’ όλα ότι είναι αρκετά δικαιολογημένος ο πολιτικός ρομαντισμός και συναισθηματισμός των δημοκρατών στο Σλαβικό Συνέδριο. Με εξαίρεση τους Πολωνούς – οι Πολωνοί δεν είναι παν-Σλαβιστές για πολύ προφανείς λόγους – όλοι ανήκουν σε λαούς που είτε, όπως οι Νότιοι Σλάβοι, είναι αναγκαστικά αντεπαναστατικοί εξ αιτίας ολόκληρης της ιστορικής τους θέσης, ή, όπως τους Ρώσους, τους χωρίζει πολύς δρόμος απ’ την επανάσταση και άρα, τουλάχιστον για την ώρα, είναι ακόμα αντεπαναστατικοί. Αυτά τα τμήματα, δημοκρατικά λόγω της παιδείας τους που αποκτήθηκε στο εξωτερικό, επιχειρούν να φέρουν τις δημοκρατικές τους αντιλήψεις σε αρμονία με το εθνικό τους αίσθημα, το οποίο ως γνωστόν είναι πολύ ισχυρό ανάμεσα στους Σλάβους, και επειδή ο πραγματικός κόσμος, η συγκεκριμένη κατάσταση πραγμάτων στην χώρα τους, δεν προσφέρει την βάση, ή προσφέρει μόνο μια φανταστική βάση για τέτοια εναρμόνιση, δεν τους μένει παρά το αλλοπαρμένο «αέρινο βασίλειο των ονείρων» [για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του Ερρίκου Χάινε] η σφαίρα των ευσεβών πόθων, η πολιτική της φαντασίας. Πόσο θαυμάσιο θα ήταν αν οι Κροάτες, οι Πανδούροι, οι Κοζάκοι συγκροτούσαν την πρωτοπορία της Ευρωπαϊκής δημοκρατίας, αν ο πρέσβης της δημοκρατίας της Σιβηρίας έδινε τα διαπιστευτήρια του στο Παρίσι! Σίγουρα μια τέτοια προοπτική θα ήταν πολύ απολαυστική, αλλά, στο τέλος, ακόμα και οι πιο ενθουσιώδεις παν-Σλαβιστές δεν θα ζητούσαν απ’ τους Ευρωπαίους δημοκράτες να αναμένουν την πραγμάτωση της – και σήμερα είναι ακριβώς αυτά τα έθνη για τα οποία το μανιφέστο ειδικά διεκδικεί ανεξαρτησία που είναι ειδικά εχθροί της δημοκρατίας.

    Επαναλαμβάνουμε: με την εξαίρεση των Πολωνών, των Ρώσων, και το πολύ των Τούρκων Σλάβων, κανένας Σλαβικός λαός δεν έχει μέλλον, για τον απλό λόγο ότι όλοι οι άλλοι Σλάβοι δεν έχουν τις βασικές ιστορικές, γεωγραφικές, πολιτικές και βιομηχανικές προϋποθέσεις ανεξαρτησίας και βιωσιμότητας.

    Λαοί που δεν είχαν ποτέ δική τους ιστορία, οι οποίοι την ώρα που έφτασαν στο πρώτο, το πιο στοιχειώδες σκαλοπάτι του πολιτισμού μπήκαν κάτω από ξένη κυριαρχία, ή που εξαναγκάστηκαν να φτάσουν στο πρώτο σκαλοπάτι του πολιτισμού μόνο μέσω του ξένου ζυγού, δεν είναι βιώσιμοι και ποτέ δεν θα είναι σε θέση να κερδίσουν κάποιο είδος ανεξαρτησίας.

    Κι’ αυτή ήταν η μοίρα των Αυστριακών Σλάβων. Οι Τσέχοι, μεταξύ των οποίων θα περιλαμβάναμε τους Μοραβιανούς και τους Σλοβάκους, αν και διαφέρουν απ’ την άποψη της γλώσσας και της ιστορίας, ποτέ δεν είχαν δική τους ιστορία. Η Βοημία ήταν αλυσοδεμένη στην Γερμανία απ’ την εποχή του Καρλομάγνου. Το Τσέχικο έθνος απελευθερώθηκε για μια στιγμή και δημιούργησε το κράτος της Μεγάλης Μοραβίας, για να υποταχτεί αμέσως μετά και να είναι ξανά για άλλα 500 χρόνια ένας λογαριασμός που τον πετούσαν ο ένας στον άλλο, στην Γερμανία, την Ουγγαρία και την Πολωνία. Ακολούθως, η Βοημία και η Μοραβία πέρασαν οριστικά στην Γερμανία και οι Σλοβακικές περιοχές έμειναν στην Ουγγαρία. Και αυτό το ιστορικά απολύτως ανύπαρκτο «έθνος» θέτει διεκδικήσεις ανεξαρτησίας;

    Το ίδιο ισχύει για τους καθεαυτώ Νότιους Σλάβους. Ποια είναι η ιστορία των Ιλλυριών Σλοβένων, των Δαλματών, των Κροατών και των Σοκάζιων; Απ’ τον 11ο αιώνα έχουν χάσει και την τελευταία επίφαση πολιτικής ανεξαρτησίας και ήταν εν μέρει κάτω απ’ την Γερμανική, εν μέρει κάτω απ’ την Βενετσιάνικη, και εν μέρει κάτω απ’ την Μαγυάρικη κυριαρχία. Και επιθυμούν να δημιουργήσουν ακμαίο, ανεξάρτητο και βιώσιμο έθνος από αυτά τα κουρελιασμένα υπολλείματα;

    Ακόμα περισσότερο. Αν οι Αυστριακοί Σλάβοι ήταν μια συμπαγής μάζα σαν τους Πολωνούς, τους Μαγυάρους και τους Ιταλούς, αν ήταν σε θέση να συγκεντρωθούν και να συγκροτήσουν ένα κράτος 12-20 εκατομμυρίων λαού, οι διεκδικήσεις τους θα είχαν ασφαλώς περισσότερη σοβαρότητα. Αλλά η κατάσταση είναι ακριβώς η αντίθετη. Οι Γερμανοί και οι Μαγυάροι έχουν χωθεί ανάμεσα τους σαν μια φαρδιά σφήνα μέχρι τα απώτατα άκρα των Καρπαθίων, σχεδόν μέχρι την Μαύρη Θάλασσα. Έχουν χωρίσει τους Τσέχους, τους Μοραβιανούς και τους Σλοβάκους απ’ τους Νότιους Σλάβους, με μια φαρδιά ζώνη 60-80 μίλια [το Γερμανικό μίλι αντιστοιχεί σε 4,7 Εγγλέζικα] πλάτος. Στο Βορρά υπάρχουν 5,5 εκατομμύρια Σλάβοι, στο νότο 5,5 εκατομμύρια Σλάβοι, χωρισμένοι από μια συμπαγή μάζα 10-12 εκατομμυρίων Γερμανών και Μαγυάρων, που η ιστορία και η ανάγκη τους έκανε σύμμαχους.

    Αλλά γιατί τα 5,5 εκατομμύρια Τσέχοι, Μοραβιανοί και Σλοβάκοι να μην ιδρύσουν ένα κράτος και τα 5,5 εκατομμύρια Νότιων Σλάβων μαζί με τους Τούρκους Σλάβους ένα άλλο κράτος;

    Κοιτάξτε σε οποιοδήποτε καλό γλωσσικό χάρτη την κατανομή των Τσέχων και των γλωσσικά συγγενών γειτόνων τους. Σπρώχτηκαν σαν σφήνα μέσα στην Γερμανία αλλά και στις δύο πλευρές φαγώθηκαν και απωθήθηκαν πίσω απ’ το Γερμανικό στοιχείο. Το ένα τρίτο της Βοημίας μιλάει Γερμανικά, σε κάθε 34 Τσέχους της Βοημίας αντιστοιχούν 17 Γερμανοί. Και είναι ακριβώς οι Τσέχοι της Βοημίας που ισχυρίζονται ότι θ’ αποτελέσουν τον πυρήνα του προτεινόμενου Σλαβικού κράτους. Οι Μοραβιανοί, επίσης, είναι αξιοσημείωτα αναμιγμένοι με τους Γερμανούς, το ίδιο οι Σλοβάκοι με τους Γερμανούς και τους Μαγυάρους και επιπλέον πλήρως αποθαρρημένοι από εθνική άποψη. Και τι Σλαβικό κράτος θα ήταν αυτό, όπου σε τελική ανάλυση η Γερμανική αστική μπουρζουαζία θα έλεγχε την κατάσταση;

    Τα ίδια ταιριάζουν και στους Νότιους Σλάβους. Οι Σλοβένοι και οι Κροάτες αποκόβουν την Γερμανία και την Ουγγαρία απ’ την Αδριατική Θάλασσα, αλλά η Γερμανία και η Ουγγαρία, δε μπορούν να επιτρέψουν την αποκοπή τους απ’ την Αδριατική Θάλασσα, λόγω «γεωγραφικής και εμπορικής ανάγκης», η οποία, είναι αλήθεια, δεν είναι εμπόδιο για του Μπακούνιν την φαντασία, μα που παρ’ όλα αυτά υπάρχει και έχει τόσο ζωτική σημασία για την Γερμανία και την Ουγγαρία, όσο για παράδειγμα οι ακτές της Βαλτικής Θάλασσας απ’ το Ντάντσιχ μέχρι την Ρίγα, για την Πολωνία. Και εκεί που μπαίνει ζήτημα ύπαρξης, της ελεύθερης ανάπτυξης όλων των δυνατοτήτων των μεγάλων εθνών, τέτοια συναισθηματική προσέγγιση όπως το ενδιαφέρον για λίγους διάσπαρτους Γερμανούς ή Σλάβους δεν καθορίζει τίποτα. Ανεξάρτητα απ’ το γεγονός ότι οι Νότιοι Σλάβοι είναι όπως παντού ανακατεμένοι με Γερμανούς, Μαγυάρους, και Ιταλούς, μια μόνο ματιά στον γλωσσικό χάρτη δείχνει ότι το σχεδιαζόμενο Νοτιοσλαβικό κράτος θα καταλήξει στα χέρια της Ιταλικής μπουρζουαζίας της Τεργέστης, του Φιούμε και της Ζάρα, και της Γερμανικής μπουρζουαζίας του Αγκράμ, Λάϊμπαχ (Λιουμπλιάνκα – σ.τ.μ.), Κάρλσταντ, Πάντσοβα, και Βάϊσκίρχε!

    Μα δεν θα μπορούσαν οι Νότιοι Σλάβοι της Αυστρίας να ενωθούν με τους Σέρβους, τους Βόσνιους, τους Μορλάκους, και τους Βούλγαρους; Σίγουρα θα μπορούσαν αν, εκτός απ’ όλες τις δυσκολίες που αναφέραμε παραπάνω, δεν υπήρχε επίσης το αρχαίο μίσος που τρέφουν οι κάτοικοι της Αυστριακής μεθορίου για τους Τούρκους Σλάβους στην άλλη πλευρά του Σάβα και του Ούννα. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι, που για αιώνες θεωρούν οι μεν τους δε κατεργάρηδες και ληστές, παρά τη φυλετική τους ομοιότητα, μισούν ο ένας τον άλλο απείρως περισσότερο απ’ ότι οι Σλάβοι και οι Μαγυάροι.

    Πράγματι, η θέση των Γερμανών και των Μαγυάρων θα ήταν εξαιρετικά ευχάριστη αν οι Αυστριακοί Σλάβοι βοηθούνταν να κερδίσουν τα λεγόμενα δικαιώματα τους! Ένα ανεξάρτητο Βοημικό-Μοραβιακό κράτος θα έμπαινε σφήνα ανάμεσα στην Σιλεσία και την Αυστρία, η «Νοτιοσλαβική δημοκρατία» θα στερήσει την Αυστρία και τη Στυρία απ’ την φυσική τους διέξοδο – την Αδριατική Θάλασσα και τη Μεσόγειο, και το ανατολικό τμήμα της Γερμανίας θα γίνει κομμάτια σαν ένα καρβέλι ψωμί που το ροκάνισαν οι αρουραίοι! Και όλα αυτά για να ευχαριστήσουν τους Γερμανούς που μπήκαν στον μπελά να εκπολιτίσουν τους πεισματάρηδες Τσέχους και Σλοβένους, και να εισάγουν σ’ αυτούς το εμπόριο, τη βιομηχανία, ένα υποφερτό επίπεδο γεωργίας, και κουλτούρα!

    Αλλά είναι ακριβώς αυτός ο ζυγός που επιβάλλεται στους Σλάβους με το πρόσχημα του εκπολιτισμού, που θεωρείται ένα απ’ τα μεγαλύτερα εγκλήματα των Γερμανών και των Μαγυάρων! Ακούστε:

    «Δίκαιο το πάθος σας, δίκαιο το αίσθημα εκδίκησης εναντίον της καταραμένης Γερμανικής πολιτικής, που δεν σκέπτεται άλλο παρά τον αφανισμό σας, που σας κρατά υπόδουλους για αιώνες…» σελ.5

    «…Οι Μαγυάροι, οι απαίσιοι εχθροί της ράτσας μας, που με δυσκολία αριθμούν τέσσερα εκατομμύρια, τολμούν και επιχειρούν να επιβάλουν τον ζυγό τους σε οκτώ εκατομμύρια Σλάβους…» Σελ.9

    «Ξέρω όλα όσα έχουν κάνει οι Μαγυάροι στους Σλάβους αδελφούς μας, τι εγκλήματα έχουν διαπράξει ενάντια στην εθνότητα μας, και πως ποδοπατούν την γλώσσα και την ανεξαρτησία μας.» Σελ.30

    Ποια είναι λοιπόν τα μεγάλα, τα φοβερά εγκλήματα που έκαναν οι Γερμανοί και οι Μαγυάροι ενάντια στην Σλαβική εθνότητα; Δεν μιλάμε για τον διαμελισμό την Πολωνίας που δεν είναι εδώ το ζήτημα, μιλάμε για «αιώνες αδικίας» που υποτίθεται ότι επιβάλλεται στους Σλάβους.

    Στον Βορρά οι Γερμανοί επανακατέκτησαν την πρώην Γερμανική και μετά Σλαβική περιοχή απ’ τον Έλβα έως τον Βάρτα, μια κατάκτηση που καθορίστηκε από «γεωγραφικές και στρατηγικές ανάγκες», που προέκυψαν απ’ τον διαμελισμό του Καρολίγγειου βασίλειου. Αυτές οι Σλαβικές περιοχές έχουν πλήρως εκγερμανιστεί, το πράγμα έγινε και δεν μπορεί να ξεγίνει, εκτός αν οι παν-Σλαβιστές πρόκειται ν’ αναστήσουν τις χαμένες γλώσσες, Σορβική, Βεντική και Ομποτρίτεια και να τις επιβάλουν στους κάτοικους της Λειψίας, του Βερολίνου και του Στεττίνου. Αλλά μέχρι τώρα ποτέ δεν αμφισβητήθηκε ότι αυτή η κατάκτηση ήταν σε όφελος του πολιτισμού.

    Στον νότο, οι Γερμανοί βρήκαν τις Σλαβικές φυλές ήδη διασπασμένες. Αυτό το είχαν φροντίσει οι μη-Σλάβοι ’βαροι, που κατέλαβαν την περιοχή η οποία αργότερα κατοικήθηκε απ’ τους Μαγυάρους. Οι Γερμανοί επέβαλλαν φόρο υποτέλειας σε αυτούς τους Σλάβους και διεξήγαγαν πολλούς πολέμους εναντίον τους. Αγωνίστηκαν επίσης κατά των Αβάρων και των Μαγυάρων, απ’ τους οποίους πήραν όλα τα εδάφη μεταξύ των ποταμών Εμς και Λάϊθα. Ενώ εδώ πραγματοποίησαν τον εκγερμανισμό με την βία, ο εκγερμανισμός των Σλαβικών περιοχών προχώρησε σε πολύ πιο ειρηνική βάση, με την μετανάστευση και την επίδραση ενός πιο ανεπτυγμένου έθνους πάνω σ’ ένα υπανάπτυκτο. Η Γερμανική βιομηχανία, το Γερμανικό εμπόριο, η Γερμανική κουλτούρα καθιέρωσαν από μόνες τους και την Γερμανική γλώσσα στην χώρα. Και όσον αφορά την «καταπίεση» των Σλάβων αυτοί δεν καταπιέζονταν περισσότερο απ’ τις μάζες του ίδιου του Γερμανικού πληθυσμού.

    Όσο αφορά τους Μαγυάρους, υπάρχει σίγουρα επίσης ένας μεγάλος αριθμός Γερμανών στην Ουγγαρία, αλλά οι Μαγυάροι που αριθμούν «δύσκολα τέσσερα εκατομμύρια», ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να παραπονεθούν για την «καταραμένη Γερμανική πολιτική»! Και αν για οκτώ αιώνες τα «οκτώ εκατομμύρια Σλάβοι» ανέχονταν τον ζυγό που επέβαλαν τέσσερα εκατομμύρια Μαγυάροι, αυτό από μόνο του είναι αρκετό ν’ αποδείξει ποιοι ήταν πιο βιώσιμοι και ακμαίοι, οι πολλοί Σλάβοι ή οι λίγοι Μαγυάροι!

    Αλλά βέβαια το μεγαλύτερο «έγκλημα» των Γερμανών και των Μαγυάρων είναι ότι εμπόδισαν αυτά τα 12 εκατομμύρια Σλάβους να γίνουν Τούρκοι! Τί θα είχαν απογίνει όλες αυτές οι διάσπαρτες εθνότητες, που έπαιξαν τόσο αξιοθρήνητο ρόλο στην ιστορία, αν δεν τις είχαν κρατήσει μαζί οι Μαγυάροι και οι Γερμανοί και δεν τις είχαν οδηγήσει ενάντια στις στρατιές του Μωάμεθ και του Σουλεϊμάν, και αν οι υποτιθέμενοι καταπιεστές δεν καθόριζαν την έκβαση των μαχών στις οποίες κρίθηκε η άμυνα αυτών των αδύναμων εθνοτήτων! Η μοίρα «12 εκατομμυρίων Σλάβων, Βαλλάσιων, και Ελλήνων» που «τους ποδοπατούν 700.000 Οθωμανοί» (σελ.8) μέχρι σήμερα, δε μιλάει μήπως αρκετά εύγλωττα;

    Και τελικά, τι «έγκλημα» κι’ αυτό, τι «καταραμένη πολιτική», όταν σε μια εποχή που στην Ευρώπη γενικά οι μεγάλες μοναρχίες έχουν γίνει μια «ιστορική αναγκαιότητα», οι Γερμανοί και οι Μαγυάροι ένωσαν όλα αυτά τα μικρά και ανίσχυρα έθνη-νάνους μέσα σ’ ένα και μόνο μεγάλο κράτος καθιστώντας τα ικανά να πάρουν μέρος σε μιά ιστορική ανάπτυξη που από μόνα τους θα είχαν μείνει εντελώς παράμερα! Βεβαίως ζητήματα αυτού του είδους δεν μπορεί να λυθούν χωρίς να σπάσουν βίαια πολλά τρυφερά εθνικά μπουμπούκια. Αλλά στην ιστορία τίποτε δεν κατακτήθηκε χωρίς αδυσώπητη και ανελέητη βία, και αν ο Αλέξανδρος, ο Καίσαρας, και ο Ναπολέων καθοδηγούνταν από εκκλήσεις σαν αυτές που τώρα κάνουν οι παν-Σλαβιστές στο όνομα αφανισμένων υποτακτικών, ποια θα ήταν η πρόοδος της ιστορίας! Και είναι οι Πέρσες, οι Κέλτες, και οι χριστιανοί Γερμανοί μικρότερης αξίας απ’ τους Τσέχους, τους Ογουλιανούς, και τους Σερεζάνους;

    Σήμερα, ωστόσο, σαν αποτέλεσμα της δυναμικής ανάπτυξης της βιομηχανίας, του εμπορίου και των επικοινωνιών, η πολιτική συγκεντροποίηση έχει γίνει ακόμα πιο επείγουσα ανάγκη απ’ όσο ήταν στον 15ο και 16ο αιώνα. Ότι μένει ακόμα να συγκεντροποιηθεί, συγκεντροποιείται. Και τώρα έρχονται οι παν-Σλαβιστές και ζητούν ν’ «απελευθερώσουμε» τους μισό-εκγερμανισμένους Σλάβους, και ότι πρέπει ν’ καταλύσουμε αυτή τη συγκεντροποίηση που επιβάλεται σ’ αυτούς τους Σλάβους από όλα τα υλικά τους συμφέροντα!

    Κοντολογίς, τα «εγκλήματα» των Γερμανών και των Μαγυάρων εναντίον των συγκεκριμένων Σλάβων, βγαίνει ότι είναι ανάμεσα στα καλύτερα και πιο αξιέπαινα κατορθώματα που έχουν να επιδείξουν ο δικός μας και ο Μαγυάρικος λαός στην ιστορία τους.

    Ακόμα περισσότερο, όσον αφορά τους Μαγυάρους, πρέπει ειδικά να τονιστεί, ότι κυρίως από την εποχή της επανάστασης, ενήργησαν υπερβολικά υποχωρητικά και άτολμα εναντίον των φουσκωμένων Κροατών. Είναι πασίγνωστο ότι ο Κοσσούθ τους έκανε όλες τις δυνατές παραχωρήσεις, με την εξαίρεση ότι οι αντιπρόσωποι τους δεν θα μιλούσαν Κροατικά στην Δίαιτα. Και αυτή η υποχωρητικότητα προς ένα έθνος που είναι αντεπαναστατικό από τη φύση του, είναι το μόνο πράγμα για το οποίο μπορεί να κατηγορηθούν οι Μαγυάροι.

    Βιβλιογραφικά στοιχεία

    Το άρθρο αυτό του Φ. Εγκελς πρωτοδημοσιεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1849 στη Νέα Εφημερίδα του Ρήνου (Neue Rheinische Zeitung). Η Ελληνική μετάφραση έγινε από τον Δ. Τούμπανη το 2000, με βάση την Αγγλική μετάφραση, και πρωτοδημοσιεύτηκε στο Ελληνικό τμήμα του Αρχείου των μαρξιστών στο Internet. Η μορφοποίηση (HTML markup) έγινε από τον Α. Πάγκα.

  20. Ενα ζόμπι είναι αυτή η αριστερά, τηλεχειριζόμενο… Και στο τέλος θα μας πάει, με πληρωμένα όλα τα έξοδα, εκδρομή στην κόλαση του νεο-ναζισμού…

  21. Αλλους δύο χρυσαυγίτες βρήκα, τον Κ. Μαρξ και τον Β.Ι.Λένιν σε συσκευασία 2 σε 1 (…για τον πολυ-διαβασμένο απο πάνω) Να: «Η ενότητα του έθνους δε θα έσπαζε, μα αντίθετα, θα οργανωνόταν με το καθεστώς της Κομμούνας και θα γινόταν πραγματικότητα με την εκμηδένιση της κρατικής εκείνης εξουσίας, που παρουσιαζόταν σαν η ενσάρκωση αυτής της ενότητας, που ήθελε όμως να είναι ανεξάρτητη και ανώτερη απέναντι στο ίδιο έθνος και που ωστόσο δεν ήταν παρά ένα παρασιτικό καρκίνωμα στο σώμα του έθνους. Ενώ επρόκειτ ο ν’ αποκοπούν τα καταπιεστικά μόνο όργανα της παλιάς κυβερνητικής εξουσίας, έπρεπε οι δικαιολογημένες λειτουργίες της ν’ αποσπαστούν από μια εξουσία που είχε την αξίωση να στέκει πάνω από την κοινωνία και ν’ αποδοθούν πάλι στους υπεύθυνους για τις πράξεις τους υπηρέτες της κοινωνίας». από http://www.marxists.org/ellinika/archive/lenin/works/1917/staterev/ch03.htm MIA> Ελληνικά> Β.Ι. Λένιν> Έργα> Β.Ι. Λένιν: Κράτος κι Επανάσταση Κεφάλαιο 3: Η πείρα της Παρισινής Κομμούνας του 1871. Η ανάλυση του Μαρξ 1. ΣΕ ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑΡΩΝ; Είναι γνωστό πως λίγους μήνες πριν από την Κομμούνα, το φθινόπωρο του 1870, ο Μαρξ προειδοποιούσε τους εργάτες του Παρισιού, αποδείχνοντας τους πως θα ήταν ανοησία απόγνωσης η απόπειρα ν’ ανατρέψουν την κυβέρνηση. Όταν όμως το Μάρτη του 1871 επέβαλαν στους εργάτες την αποφασιστική μάχη και κείνοι τη δέχτηκαν, όταν η εξέγερση έγινε γεγονός, ο Μαρξ, πα­ρά τα κακά προμηνύματα, χαιρέτησε με το μεγαλύτερο ενθουσια­σμό την προλεταριακή επανάσταση. Ο Μαρξ δεν κόλλησε στη σχολαστική καταδίκη του «πρόωρου» κινήματος, όπως έκαμε ο θλι­βερής φήμης ρώσος αποστάτης του μαρξισμού Πλεχάνοφ, που το Νοέμβρη του 1905 έγραφε ενθαρρυντικά για τον αγώνα των ρώ­σων εργατών και αγροτών, και ύστερα από το Δεκέμβρη του 1905 φώναζε σαν φιλελεύθερος: «δεν έπρεπε να πάρουμε τα όπλα». Όμως ο Μαρξ δεν εκδήλωσε μόνον τον ενθουσιασμό του για τον ηρωισμό των κομμουνάρων, που, σύμφωνα με δική του έκ­φραση, «έκαναν έφοδο ενάντια στον ούρανό». Στο μαζικό επαναστατικό κίνημα, παρ’ όλο που δεν πέτυχε το σκοπό του, ο Μαρξ έβλεπε μια ιστορική πείρα τεράστιας σημασίας, ορισμένο βήμα προ ς τα μπρος της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης, ένα πραχτικό βήμα, πολύ σπουδαιότερο από χιλιάδες προγράμματα και συζητήσεις. Ν’ αναλύσει αυτή την πείρα, να βγάλει απ’ αυτή διδάγματα ταχτικής, να επανεξετάσει πάνω στη βάση της τη θεωρία του – να το καθήκον που έβαλε στον εαυτό του ο Μαρξ. Τη μόνη «διόρθωση» στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», που ο Μαρξ έκρινε απαραίτητο να κάνει, την έκαμε με βάση την επαναστατική πειρα των κομμουνάρων του Παρισιού. Ο τελευταίος πρόλογος στη νέα γερμανική έκδοση του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου», που υπογράφεται και από τους δυο συγγραφείς του, έχει ημερομηνία 24 του Ιούνη 1872. Σ’ αυτό τον πρόλογο οι συγγραφείς του, ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς, λένε πως «σήμερα πάλιωσε σε μερικά μέρη» το πρό­γραμμα του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». … «Ιδίως – συνεχίζουν – η κομμούνα απόδειξε ότι η «εργατική τάξη δεν μπορεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς»» … Τις λέξεις αυτής της περικοπής, που βρίσκονται μέσα στα δεύτερα εισαγωγικά, οι συγγραφείς τις δανείστηκαν από το έργο του Μαρξ: «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλια». Έτσι λοιπόν ένα βασικό και κύριο δίδαγμα της Κομμούνας του Παρισιού ο Μαρξ και ο Ένγκελς θεωρούσαν ότι έχει τόσο γιγάντια σημασία, που το καταχώρησαν σαν ουσιαστική διόρθωση στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Είναι πάρα πολύ χαρακτηριστικό ότι αυτή ακριβώς η ουσιαστική διόρθωση διαστρεβλώθηκε από τους οπορτουνιστές, και το νόημα της θα είναι ασφαλώς άγνωστο στα εννιά δέκατα, αν όχι στα ενενήντα εννιά εκατοστά των αναγνωστών του «Κομμουνι­στικού Μανιφέστου». Θα μιλήσουμε λεπτομερειακά για τη διαστρέβλωση αυτή πιο κάτω, στο κεφάλαιο που αφιερώνεται ειδικά στις διαστρεβλώσεις. Τώρα φτάνει να σημειωθεί ότι η συνηθισμέ­νη, η χυδαία «αντίληψη» του περίφημου αποφθέγματος του Μαρξ, που αναφέραμε, βρίσκεται στο ότι τάχα ο Μαρξ υπογραμμίζει εδώ την ιδέα της αργής εξέλιξης σε αντίθεση με την κατάληψη της εξουσίας και τα παρόμοια. Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η σκέψη του Μαρξ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να συντρίψει, να τσακίσει την «έτοιμη κρατική μηχανή» και να μην περιοριστεί στην απλή κατάληψη της. Στις 12 του Απρίλη 1871, δηλαδή ακριβώς τον καιρό της Κομμούνας, ο Μαρξ έγραφε στον Κούγκελμαν: … «Αν ανοίξεις το τελευταίο κεφάλαιο του έργου μου «Η Ι 8η Μπρυμαίρ», θα δεις ότι εκφράζω τη γνώμη πως η επόμενη προσπάθεια της γαλλικής επανάστασης δεν πρέπει, όπως γινόταν ως τώρα, να περάσει τη γραφειοκρατική – στρατιωτική μηχανή από το ένα χέρι στο άλλο, άλλα να την τσακίσει» (η υπογράμμιση είναι του Μαρξ, στο πρωτότυπο υπάρχει η λέξη : zerbrechen), «και αυτός είναι ο προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαικής επανάστα­σης στην ήπειρο. Αυτή είναι και η προσπάθεια των ηρωικών μας κομματικών συντρόφων του Παρισιού» (σελ. 709 της «Neue Ζeit», ΧΧ, 1, χρόνος 1901 – 1902). (Τα γράμματα του Μαρξ προς τον Κούγκελμαν βγήκαν στα ρωσικά σε όχι λιγότερες από δυο εκδόσεις, τη μια απ’ αυτές την έχω επιμεληθεί εγώ και έχει δικό μου πρόλογο.) Στα λόγια αυτά «να τσακίσει τη γραφειοκρατική – στρατιωτι­κή κρατική μηχανή» περιέχεται, σύντομα διατυπωμένο, το κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση όσον αφορά το κράτος. Κι αυτό ακριβώς το δίδαγμα όχι μόνο λησμονήθηκε ολότελα, μα και διαστρεβλώθηκε ανοιχτά από την κυρίαρχη καουτσκική «ερμηνεία» του μαρξισμού! Όσο για την παραπομπή στη «18η Μπρυμαίρ» που κάvει ο Μαρξ, δώσαμε πιο πάνω ολόκληρη την αντίστοιχη περικοπή. Είναι ενδιαφέρο να σημειώσουμε ιδιαίτερα δυο σημεία στον πιο πάνω συλλογισμό του Μαρξ. Πρώτο, ο Μαρξ περιορίζει. το συμπέρασμα του στην ήπειρο. Αυτό ήταν κατανοητό το 1871, όταν η Αγγλία ήταν ακόμα πρότυπο χώρας καθαρά κεφαλαιοκρατικής, αλλά χωρίς στρατοκρατία και σε σημαντικό βαθμό χωρίς γραφειοκρατία. Γι αυτό ο Μαρξ εξαιρούσε την Αγγλία, όπου μια επανάσταση, ακόμα και μια λαϊκή επανάσταση, φαινόταν και ήταν τότε δυνατή χωρίς τον προκαταρκτικό όρο της καταστροφής της «έτοιμης κρατικής μηχανής». Τώρα, στα 1917, στην εποχή του πρώτου μεγάλου ιμπεριαλιστικού πολέμου, ο περιορισμός αυτός του Μαρξ παύει να ισχύει. Και η Αγγλία και η Αμερική, οι μεγαλύτεροι και τελευταίοι – σ’ όλο τον κόσμο – εκπρόσωποι της αγγλοσαξωνικής «ελευθερίας» με την έννοια ότι δεν είχαν στρατοκρατία και γραφειο­κρατία, κατρακύλησαν ολότελα στον πανευρωπαϊκό, βρωμερό, αιματηρό βούρκο των γραφειοκρατικών – στρατοκρατικών θεσμών που υποτάσσουν τα πάντα, που καταπνίγουν τα πάντα. Τώρα και στην Αγγλία και στην Αμερική «προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαικής επανάστασης» είναι το τσάκισμα­ η καταστροφή της «έτοιμης» (που το 1914- 1917 ετοιμάστηκε σ’ αυτές τις χώρες σε «ευρωπαϊκή», πανιμπεριαλεστική τελειότητα) «κρατικής μηχανής». Δεύτερο, ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτη είναι η εξαιρετικά βαθυστό­χαστη παρατήρηση του Μαρξ, ότι η καταστροφή της γραφειοκρατικής στρατιωτικής κρατικής μηχανής αποτελεί «προκαταρκτικό όρο κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης». Αυτή η έννοια της «λαϊκής» επανάστασης φαίνεται παράξενη στο στόμα του Μαρξ και οι ρώσοι πλεχανοφικοί και μενσεβίκοι, οι οπαδοί αυτοί του Στρούβε, που θέλουν να θεωρούνται μαρξιστές , θα μπορούσαν ίσως να κηρύξουν αυτή την έκφραση του Μαρξ «παραδρομή». Αυτοί κατάντησαν το μαρξισμό μια τόσο άθλια φιλελεύθερη διαστρέβλω­ση, που γι’ αυτούς δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από την αντιπαράθεση: αστική η προλεταριακή επανάσταση, μα κι αυτή την αντιπαράθεση την καταλαβαίνουν, όσο δε σηκώνει, νεκρά. Αν πάρουμε για παράδειγμα τις επαναστάσεις του ΧΧ αιώνα, θα πρέπει βέβαια να παραδεχτούμε σαν αστικές και την πορ τογαλική και την τούρκικη. «Λαϊκή» όμως δεν ήταν ούτε η μια, ούτε η άλλη, γιατί ούτε στη μια, ούτε στην άλλη επανάσταση η μάζα του λαού, η τεράστια πλειοψηφία του δεν προβάλλει αισθη­τά, ενεργά, ανεξάρτητα, με δικές της οικονομικές και πολιτικές διεκδικήσεις. Αντίθετα, η ρωσική αστική επανάσταση του 1905 – 1907, μ’ όλο που δεν είχε τόσο «λαμπρές» επιτυχίες, σαν κι αυτές που σημείωσαν παροδικά και η πορτογαλική και η τούρκικη, ήταν αναμφισβήτητα «πραγματικά λαϊκή» επανάσταση, γιατί η μάζα του λαού, η πλειοψηφία του, τα κατώτατα κοινω­νικά στρώματα, τα τσακισμένα από την καταπίεση και την εκμετάλλευση, ορθώθηκαν ανεξάρτητα, έβαλαν σ’ όλη την πορεία της επανάστασης τη σφραγίδα των δικών τους διεκδικήσεων, των δικών τους προσπαθειών να οικοδομήσουν με δικό τους τρόπο μια νέα κοινωνία στη θέση της παλιάς πού έπρεπε να καταστραφεί. Σε καμία χώρα της ηπειρωτικής Ευρώπης του 1871 το προ­λεταριάτο δεν αποτελούσε την πλειοψηφία του λαού. Μια «λαική» επανάσταση που βάζει σε κίνηση πραγματικά την πλειοψηφία, θα μπορούσε να είναι τέτοια, μόνον εφόσον θ’ αγκάλιαζε και το προλεταριάτο και την αγροτιά. Αυτές οι δυο τάξεις αποτελούσαν τότε το «λαό». Και τις δυο τάξεις τις ενώνει το γεγονός ότι «η γραφειοκρατική – στρατιωτική κρατική μηχανή» τις καταπιέζει, τις πνίγει, τις εκμεταλλεύεται. Να συντριφτεί αυτή η μηχανή, να τσακιστεί – αυτό είναι το πραγματικό συμφέρον του «λαού», της πλειοψηφίας του, των εργατών και της πλειοψηφίας των αγρο­τών, αυτός είναι ο «προκαταρκτικός όρος» της ελεύθερης συμμαχίας των φτωχών αγροτών με τους προλετάριους, και χωρίς αυ­τή τη συμμαχία η δημοκρατία δεν είναι στέρεη και είναι αδύνατος ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός. Όπως είναι γνωστό, για μια τέτοια συμμαχία ξάνοιγε το δρόμο η Κομμούνα του Παρισιού, πού δεν πέτυχε το σκοπό της για μια σειρά αιτίες εσωτερικού και εξωτερικού χαρακτήρα. Συνεπώς, μιλώντας για μια «πραγματικά λαϊκή έπανάσταση», ο Μαρξ, χωρίς διόλου να ξεχνάει τις ιδιομορφιες των μικροαστών (γι’ αυτές μιλούσε πολύ και συχνά), υπολόγιζε πολύ αυστηρά τον πραγματικό συσχετισμό των τάξεων στα περισσότε­ρα κράτη της ηπειρωτικής Ευρώπης του 1871. Κι από τ’ άλλο μέρος, διαπίστωνε πως τη «συντριβή» της κρατικής μηχανής την απαιτούν τα συμφέροντα και των εργατών και των αγροτών, πως αυτή τους ενώνει, βάζει μπροστά τους το κοινό καθήκον της εξάλειψης του «παράσιτου» και της αντικατάστασης του με κάτι καινούργιο. Μα με τι ακριβώς; 2. ΜΕ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ Η ΣΥΝΤΡΙΜΜΕΝΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ; Η απάντηση που έδινε ο Μαρξ σε τούτο το ερώτημα το 1847 στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» ήταν ακόμα εντελώς αφη­ρημένη, πιο σωστά, η απάντηση υπόδειχνε τα καθήκοντα, όχι όμως και τους τρόπους της πραγματοποίησης τους. Ν’ αντικατασταθεί με την «οργάνωση του προλεταριάτου σε κυρίαρχη τάξη», με την «κατάχτηση της δημοκρατίας» – αυτή ήταν η απάντηση του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Χωρίς να επιδίδεται σε ουτοπίες, ο Μαρξ περίμενε από την πείρα του μαζικού κινήματος την απάντηση στο ερώτημα, ποιές συγκεκριμένες μορφές θα πάρει αυτή η οργάνωση του προλεταριάτου σαν κυρίαρχης τάξης, με ποιον ακριβώς τρόπο η οργάνωση αυτή θα συνδυαστεί με την πιο πλέρια και συνεπή «κατάχτηση της δημοκρατίας»: Όσο μικρή κι αν ήταν η πείρα της Κομμούνας, ο Μαρξ στον «Εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία» την υπόβαλε στην πιο προσεχτική ανάλυση. θα παραθέσουμε τα σπουδαιότερα χωρία αυτού του συγγράμματος: Στον ΧΙΧ αιώνα αναπτύχθηκε η καταγόμενη από το μεσαίωνα «συγκεντρωτική κρατική εξουσία με τα πανταχού παρόντα όργανα της: το μόνιμο στρατό, την αστυνομία, τη γραφειοκρατία, τον κλήρο, τη δικαστική κάστα». Με την ανάπτυξη του ταξικού ανταγωνισμού ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία «η κρατική εξουσία αποχτούσε όλο και πιο πολύ το χαρακτήρα μιας δημοσιας βίας για την καταπίεση της εργατικής τάξης, το χαρακτήρα μιας μηχανής της ταξικής κυριαρχίας. Ύστερα από κάθε επανάσταση που σημειώνει μια πρόοδο της ταξικής πάλης, προβάλλει όλο και πιο ανοιχτά ο καθαρά καταπιεστικός χαρακτήρας της κρατικής εξουσίας». Η κρατική εξουσία ύστερα από την επανάσταση του 1848 – 1849 γίνεται «το εθνικό όργανο πολέμου του κεφαλαίου ενάντια στην εργασία». Η δεύτε­ρη αυτοκρατορία κατοχυρώνει αυτό το όργανο. «Η άμεση αντίθεση της αυτοκρατορίας ήταν η Κομμούνα». «Ήταν η καθορισμένη μορφή» «μιας τέτοιας δημοκρα­τίας, που όφειλε να έξαλείψει όχι μόνο τη μοναρχική μορ­φή της ταξικής κυριαρχίας, μα και την ίδια την ταξική κυριαρχία» … Σε τι ακριβώς συνίστατο αυτή η «καθορισμένη» μορφή προλεταριακής, σοσιαλιστικής δημοκρατίας; Ποιο ήταν το κράτος πού άρχισε να δημιουργεί; …. «Το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας ήταν η κατάρ­γηση του μόνιμου στρατού και η αντικατάσταση του με τον ένοπλο λαό» … Η διεκδίκηση αυτή βρίσκεται σήμερα στα προγράμματα όλων των κομμάτων που θέλουν να ονομάζονται σοσιαλιστικά. Το τι αξίζουν όμως τα προγράμματά τους το δείχνει καλύτερα από καθετί άλλο η στάση των δικών μας εσέρων και μενσεβίκων, που ίσα – ίσα μετά την επανάσταση της 27 του Φλεβάρη αρνήθηκαν στην πράξη να πραγματοποιήσουν αυτή τη διεκδίκηση! … «Η Κομμούνα αποτελούνταν από τους δημοτικούς συμβούλους, που είχαν εκλεγεί με βάση το γενικό εκλογικό μα στα διάφορα διαμερίσματα του Παρισιού. Οι σύμβουλοι αυτοί ήταν υπεύθυνοι και σ’ οποιαδήποτε στιγμή ανακλητοί. Η πλειοψηφία τους αποτελούνταν φυσικά από εργάτες ή από αναγνωρισμένους εκπροσώπους της εργατικής τάξης» … … «Η αστυνομία, που ως τώρα ήταν το όργανο της κεντρικής κυβέρνησης του κράτους, απογυμνώθηκε αμέσως απ’ όλες τις πολιτικές της ιδιότητες και μετατράπηκε σε υπεύθυνο και ανακλητό σ’ οποιαδήποτε στιγμή όργανο της Κομμούνας. Το ίδιο έγινε και με τους δημόσιους υπαλλήλους όλων των άλλων κλάδων της διοίκησης… Αρχίζον­τας από τα μέλη της Κομμούνας, ως τους κατώτερους υπαλλήλους, η δημόσια υπηρεσία έπρεπε να εκτελείται με μισθό εργάτη. Όλα τ’ αποχτημένα δικαιώματα και οι επιχορηγήσεις για έξοδα παραστάσεως στους ανώτερους αξιωματούχους του κράτους εξαφανίστηκαν μαζί με τους ίδιους τους αξιωματούχους… Όταν καταργήθηκαν πια ο μόνιμος στρατός και η αστυνομία, τα όργανα αυτά της υλικής έξουσίας της παλιάς κυβέρνησης, η Κομμούνα επιδίωξε να τσα­κίσει το πνευματικό όργανο καταπίεσης, την εξουσία των παπάδων… Οι δικαστικοί λειτουργοί χάσανε τη φαινομενική ανεξαρτησία τους… στο εξής έπρεπε να εκλέγονται, να είναι υπεύθυνοι και ανακλητοί» … Έτσι λοιπόν η Κομμούνα σάμπως ν’ αντικατάστησε τη συντριμμένη κρατική μηχανή «απλώς» με μια πιο πλέρια δημο­κρατία: κατάργηση του μόνιμου στρατού, πλέρια αιρετότητα και ανακλητότητα όλων των δημόσιων λειτουργών. Στην πραγματικό­τητα όμως αυτό το «απλώς» σημαίνει αντικατάσταση σε γιγάν­τια κλίμακα ενός είδους θεσμών με θεσμούς καταρχήν διαφορετικού είδους. Εδώ βλέπουμε ακριβώς μια από τις περιπτώσεις «μετατροπης της ποσότητας σε ποιότητα»: η δημοκρατία, εφαρμoσμένη με τη μέγιστη γενικά νοητή πληρότητα και συνέπεια, με­τατρέπεται από αστική δημοκρατία σε προλεταριακή, από κράτος (=ιδιαίτερη δύναμη για την καταπίεση μιας ορισμένης τάξης) σε κάτι που δεν είναι πια καθαυτό κράτος. Πάντως η κατάπνιξη της αστικής τάξης και της αντίστασης της εξακολουθεί να είναι αναγκαία. Για την Κομμούνα αυτό ήταν ιδιαίτερα αναγκαίο, και μια από τις αιτίες της ήττας της βρίσκεται στο ότι δεν το έκανε όσο έπρεπε αποφασιστικά. Εδώ όμως όργανο καταπίεσης είναι πια η πλειοψηφία του πληθυσμού κι όχι η μειοψηφία, όπως γινόταν πάντα και στη δουλεία, και στη δουλοπαροικία, και στη μισθωτή δουλεία. Και μια που η ίδια η πλειοψηφία του λαού καταπνίγει τους καταπιεστές της, δε χρειάζεται πια μια «ιδιαίτερη δύναμη» κατάπνιξης! Μ’ αυτή την έννοια το κράτος αρχίζει ν’ απονεκρώνεται. Στη θέση των ειδικών θεσμών της προνομιούχας μειοψηφίας (προνομιούχα υπαλ­ληλοκρατία και ηγεσία του μόνιμου στρατού), αυτό το καθήκον μπορεί να το εκπληρώνει άμεσα η ίδια η πλειοψηφία, και όσο πιο παλλαϊκή γίνεται η ίδια η εκπλήρωση των λειτουργιών της κρατικής εξουσίας, τόσο λιγότερο αναγκαία γίνεται αυτή η εξουσία. Απ’ αυτή την άποψη ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι το μέτρο της Κομμούνας, που το υπογραμμίζει ο Μαρξ: η κατάργηση κάθε επιχορήγησης για έξοδα παραστάσεως, κάθε χρηματικού προνο­μίου στους δημόσιους υπαλλήλους, η ελάττωση της πληρωμής όλων των λειτουργών του κράτους ως το επίπεδο του «μισθού του εργάτη». Σ’ αυτό ίσα – ίσα εκφράζεται με τον πιο χτυπητό τρόπο η στροφή από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή δημοκρατία, από τη δημοκρατία των καταπιεστών στη δημοκρατία των καταπιεζόμενων τάξεων, από το κράτος σαν «ιδιαίτερη δύναμη» καταπίεσης μιας ορισμένης τάξης στην κατάπνιξη των καταπιε­στών με τη γενική δύναμη της πλειοψηφίας του λαού, των εργα­τών και αγροτών. Και σ’ αυτό ακριβώς το εξαιρετικά σαφές, στο ζήτημα του κράτους ίσως το σπουδαιότερο σημείο ξεχάστηκαν πιο πολύ τα διδάγματα του Μαρξ. Στα εκλαϊκευτικά σχόλια – ων ουκ έστιν αριθμός – δε γίνεται λόγος γι’ αυτό. «Συνηθίζουν» να το αποσιωπούν, λες και πρόκειται για μια «απλοϊκότητα» που ξεπεράστηκε, – όπως οι χριστιανοί, από τότε που ο χριστιανι­σμός ανυψώθηκε σε επίσημη θρησκεία του κράτους, «λησμόνησαν» τις «απλοϊκότητες» του πρωταρχικού χριστιανισμού με το δημοκρατικό – επαναστατικό πνεύμα του. Η ελάττωση των μισθών των ανώτατων δημόσιων λειτουρ­γών φαίνεται «απλώς» σαν αίτημα του απλοϊκού, πρωτόγονου δημοκρατισμού. Ένας από τους «ιδρυτές» του νεότατου οπορτουνισμού, ο πρώην σοσιαλδημοκράτης Ε. Μπέρνσταϊν, εξασκούνταν επανειλημμένα στο να επαναλαμβάνει τις ξεφτισμένες αστικές ειρωνείες σε βάρος του «πρωτόγονου» δημοκρατισμού. Όπως όλοι οι οπορτουνιστές, όπως και οι τωρινοί καουτσκιστές, έτσι κι αυτός δεν κατάλαβε καθόλου, πρώτο, ότι το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό δεν μπορεί να γίνει χωρίς ορισμένη «επιστροφή» στον «πρωτόγονο» δημοκρατισμό (γιατί πως αλλιώς θα περάσεις στην άσκηση των κρατικών λειτουργιών από την πλειοψηφία του πληθυσμού, ακόμα κι απ’ όλο χωρίς εξαίρεση τον πληθυσμό;), και δεύτερο, ότι ο «πρωτόγονος δημοκρατισμός» πάνω στη βάση του καπιταλισμού και του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού δεν είναι το ίδιο με τον πρωτόγονο δημοκρατισμό στις πρωτόγονες ή προκεφαλαιοκρ ατικές εποχές. Ο κεφαλαιοκρατικός πολιτισμός δημιούργησε τη μεγάλη παραγωγή, τα εργοστά­σια, τους σιδηροδρόμους, τα ταχυδρομεία, τα τηλέφωνα κτλ., και πάνω σ’ αυτήν τη βάση η τεράστια πλειονότητα των λειτουργιών της παλιάς «κρατικής εξουσίας» απλοποιήθηκε τόσο πολύ και μπορεί ν’ αναχθεί σε τόσο απλούστατες πράξεις καταχώρησης, καταγραφής και έλεγχου, που οι λειτουργίες αυτές είναι απολύτως προσιτές σ’ όλους όσοι ξέρουν ανάγνωση και γραφή, πού τις λει­τουργίες αυτές θα μπορούν απολύτως να τις εκτελούν με το συνηθισμένο, «μισθό εργάτη», έτσι που θα μπορεί (και θα πρέπει) ν’ αφαιρεθεί απ’ αυτές τις λειτουργίες κάθε ίχνος οποιουδήποτε προνομίου, οποιουδήποτε «δικαιώματος προϊσταμένου». Η πλέρια αίρετοτητα, η ανακλητότητα σ’ οποιαδήποτε στιγμή όλων χωρίς εξαίρεση των δημόσιων λειτουργών, η ελάττωση του μισθού τους στο συνηθισμένο «μισθό του εργάτη», αυτά τα απλά και «αυτονόητα» δημοκρατικά μέτρα, που συνδυάζουν πέ­ρα για πέρα τα συμφέροντα των εργατών και της πλειοψηφίας των αγροτών, αποτελούν ταυτόχρονα το γεφυράκι, που οδηγεί από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Τα μέτρα αυτά αφορούν τον κρατικό, καθαρά – πολιτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποχτούν όμως φυσικά όλο το νόημα και τη σημασία τους μόνο σε συνδυασμό με την πραγματοποιούμενη ή προετοιμαζόμενη «απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών», δηλαδή με το πέρασμα της κεφαλαιοκρατικής ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής σε κοινωνική ιδιοκτησία. «Η Κομμούνα – έγραφε ο Μαρξ – έκανε πραγματικό­τητα το σύνθημα όλων των αστικών επαναστάσεων, το σύνθημα της φτηνής διακυβέρνησης, καταργώντας τις δυο με­γαλύτερες πηγές εξόδων, το στρατό και τη δημοσιουπαλληλία». Από την αγροτιά, όπως και από τ’ άλλα στρώματα των μικροαστών, μόνο μια ασήμαντη μειοψηφία «ανεβαίνει ψηλά», «γίνονται άνθρωποι» με την αστική έννοια, δηλαδή μεταβάλλον­ται είτε σε εύπορους ανθρώπους, σε αστούς, είτε σε εξασφαλι­σμένους και προνομιούχους δημόσιους υπαλλήλους. Η τεράστια πλειοψηφία της αγροτιάς σε κάθε κεφαλαιοκρατική χώρα, όπου υπάρχει αγροτιά (και τέτοιες είναι οι περισσότερες κεφαλαιοκρα­τικές χώρες), καταπιέζεται από την κυβέρνηση και διψάει για την ανατροπή της, διψάει για «φτηνή» κυβέρνηση. Μόνο το προλεταριάτο μπορεί να το πραγματοποιήσει αυτό και, πραγματοποιώντας το, κάνει ταυτόχρονα ένα βήμα προς το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό του κράτους. 3. Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ «Η Κομμούνα – έγραφε ο Μαρξ – δεν επρόκειτο να είναι κοινοβουλευτικό, αλλά εργαζόμενο σώμα, εκτελεστικό και νομοθετικό ταυτόχρονα» … … «Αντί ν’ αποφασίζει μια φορά κάθε τρία ή έξι χρό­νια ποιό μέλος της άρχουσας τάξης θα εκπροσωπεί και θα τσαλαπατά (ver – und zertreten) το λαό στη βουλή, το γενικό εκλογικό δικαίωμα θα χρησίμευε στον οργανωμένο σε κομμούνες λαό, όπως το ατομικό δικαίωμα εκλογής χρησιμεύει σε κάθε εργοδότη, για να διαλεγει εργάτες, επιστάτες και λογιστές για την επιχείρηση του». Κι αυτή επίσης η αξιοσημείωτη κριτική του κοινοβουλευτι­σμού, που έγινε το 1871, ανήκει σήμερα στα «ξεχασμένα λόγια» του μαρξισμού, χάρη στην κυριαρχία του σοσιαλσωβινισμού και του οπορτουνισμού. Εξ επαγγέλματος υπουργοί και βουλευτές, προδότες του προλεταριάτου και «επιχειρηματίες» σοσιαλιστές των ημερών μας παραχώρησαν την κριτική του κοινοβουλευτι­σμού αποκλειστικά στους αναρχικούς και πάνω σ’ αυτή την περίεργα λογική βάση κήρυξαν «αναρχισμό» κάθε κριτική του κοινοβουλευτισμού!! Δεν είναι καθόλου παράξενο ότι το προλεταριάτο των «προοδευμένων» κοινοβουλευτικών χωρών, νιώθοντας αηδία στο θέαμα τέτοιων «σοσιαλιστών», σαν τους διάφορους Σάιντεμαν, Ντάβιντ, Λέγκιεν, Σαμπά, Ρενοντέλ, Χέντερσον, Βαντερβέλντε, Στάουνινγκ, Μπράντινγκ, Μπισσολάτι και Σία, έδειχνε όλο και συχνότερα τις συμπάθειες του στον αναρχοσυνδικαλισμό, παρ’ όλο που ήταν αυτάδελφος του οπορτουνισμού. Για τον Μαρξ όμως η επαναστατική διαλεχτική δεν ήταν ποτέ η κούφια εκείνή φράση της μόδας, το κρόταλο που την κα­τάντησαν ο Πλεχάνοφ, ο Κάουτσκι και άλλοι. Ο Μαρξ ήξερε να ξεκόβει αμείλιχτα από τον αναρχισμό, που δεν κατάφερνε να χρησιμοποιήσει ούτε και το «σταύλο» του αστικού κοινοβουλευτι­σμού, ιδίως όταν ήταν φανερό πως δεν υπάρχει επαναστατική κατάσταση, – μα ταυτόχρονα ήξερε να κάνει και πραγματικά επαναστατική – προλεταριακή κριτική του κοινοβουλευτισμού. Ν’ αποφασίζεις μια φορά σε κάμποσα χρόνια ποιο μέλος της κυρίαρχης τάξης θα τσαλαπατά, θα καταπνίγει το λαό στη βουλή – να ποια είναι η αληθινή ουσία του αστικού κοινοβουλευτισμού όχι μόνο στις κοινοβουλευτικές – συνταγματικές μοναρχίες, αλλά και στις πιο δημοκρατικές δημοκρατίες. Αν όμως θέσουμε το ζήτημα του κράτους, αν δούμε τον κοινοβουλευτισμό σαν ένα από τους θεσμούς του κράτους, από την άποψη των καθηκόντων του προλεταριάτου σ’ αυτό τον τομέα, που βρίσκεται τότε η διέξοδος από τον κοινοβουλευτισμό; Πως μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα χωρίς αυτόν; Ξανά και ξανά πρέπει να πούμε: τα διδάγματα του Μαρξ, που βασίζονται στη μελέτη της Κομμούνας, ξεχάστηκαν τόσο, που για το σημερινό «σοσιαλδημοκράτη» (διάβαζε: το σημερινό προδότη του σοσιαλισμού) είναι κυριολεχτικά ακατανόητη άλλη κριτική του κοινοβουλευτισμού εκτός από την αναρχική ή την αντιδραστική. Η διέξοδος από τον κοινοβουλευτισμό δε βρίσκεται φυσικά στην κατάργηση των αντιπροσωπευτικών θεσμών και της αιρετότητας, αλλά στη μετατροπή, των αντιπροσωπευτικών θεσμών από λογοκοπεία σε «εργαζόμενα» σώματα. «Η Κομμούνα δεν επρό­κειτο να είναι κοινοβουλευτικό, αλλά εργαζόμενο σώμα, εκτελεστικό και νομοθετικό ταυτόχρονα». «Όχι κοινοβουλευτικό, αλλά εργαζόμενο σώμα», αυτά τα λόγια ταιριάζουν απόλυτα για τους σημερινούς κοινοβουλευτικούς άνδρες και τα κοινοβουλετικά «χαϊδεμένα σκυλάκια» της σοσιαλ­δημοκρατίας. Κοιτάχτε οποιαδήποτε κοινοβουλευτική χώρα, από την Αμερική ως την Ελβετία, από τη Γαλλία ως την Αγγλία, Νορβηγία κλπ.: η καθαυτό «κρατική» δουλιά διεξάγεται πίσω από τα παρασκήνια και την κάνουν οι Διευθύνσεις, τα γραφεία, τα επιτελεία. Στα κοινοβούλια απλώς φλυαρούν με τον ειδικό σκο­πό να ξεγελούν το «λαουτζίκο». Αυτό είναι τόσο σωστό, που ακόμα και στη ρωσική δημοκρατία, την αστική δημοκρατία, προτού καν προλάβει να δημιουργήσει πραγματικό κοινοβούλιο, εκδηλώθηκαν με το πρώτο όλες αυτές οι αμαρτίες του κοινοβουλευτισμού. Τέτοιοι ήρωες του σάπιου μικροαστισμού, σαν τους Σκόμπελεφ και τους Τσερετέλι, τους Τσερνόφ και τους Αυξέντιεφ, κατάφεραν να μαγαρί­σουν και τα Σοβιέτ σύμφωνα με το πρότυπο του πρόστυχου αστι­κού κοινοβουλευτισμού και να τα μετατρέψουν σε κούφια λογοκοπεία. Μέσα στα Σοβιέτ οι κύριοι «σοσιαλιστές» υπουργοί ξεγελούν τους ευκολόπιστους μουζίκους με παχιά λόγια και ψηφίσμα­τα. Μέσα στην κυβέρνηση συνεχίζεται μια ατελείωτη καντρίλια με σκοπό, από τη μια μεριά, να θρονιάζουν εκ περιτροπής «γύρω στην πήτα» με τις προσοδοφόρες και τιμητικές θεσούλες όσο το δυνατό περισσότερους εσέρους και μενσεβίκους, κι από την άλλη, «να περισπούν την προσοχή» του λαού. Ενώ μέσα στα γραφεία και στα επιτελεία «διεξάγουν» την «κρατική» δουλιά! Η εφημερίδα «Ντιέλο Ναρόντα», όργανο του κυβερνητικού κόμματος των «σοσιαλιστών- επαναστατών», ομολογούσε τελευταία σ’ ένα κύριο άρθρο της σύνταξης – με την απαράμιλλη ειλικρίνεια ανθρώπων της «καλής κοινωνίας», όπου «όλοι» ασχολουνται με την πολιτική πορνεία – πως ακόμα και στα υπουργεία, πού ανήκουν στους «σοσιαλιστες» (συγνώμη για την έκφραση!), ακόμα κι εκεί ολόκληρος ο δημοσιουπαλληλικός μηχανισμός μένει στην ουσία ο παλιός, λειτουργεί με τον παλιό τρόπο, σαμποτέρνει εντελώς «ελεύθερα» τις επαναστατικές πρωτοβουλίες! Μα και αν δεν υπήρχε αυτή η ομολογία, μήπως δεν το αποδείχνει αυτό η πραγματική ιστορία της συμμετοχής των εσέρων και των μενσεβίκων στην κυβέρνηση; Το χαρακτηριστικό εδώ είναι μόνο τούτο, ότι κάνοντας στα υπουργεία συντροφιά με τους καντέτους, οι διάφοροι κύριοι Τσερνόφ, Ρουσάνοφ, Ζενζίνοφ και λοιποί συντάχτες της «Ντιέλο Ναρόντα» τόσο πολύ ξατσιπώθηκαν, που δε διστάζουν να διηγούνται δημόσια, σαν ένα τιποτένιο πράγμα, δίχως να κοκκινίζουν, πως στα υπουργεία «τους» όλα έμειναν όπως ήταν παλιά!! Επαναστατική -δημοκρατική φρασεολογία – για να αποβλακώνονται τα Γιαννάκια του χωριού, και υπαλληλική γραφειοκρατική κωλυσιεργία για να «ικανοποιούνται» οι κεφαλαιο­κράτες – οριστε ποιά είναι η ουσία του «έντιμου» συνασπισμού. Τον πουλημένο και σαπισμένο κοινοβουλευτισμό της αστικής κοινωνίας η Κομμούνα τον αντικατασταίνει με θεσμούς, όπου η ελευθερία της γνώμης και της συζήτησης δεν εκφυλίζεται σε απάτη, γιατί οι βουλευτές είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται οι ίδιοι, οι ίδιοι να εφαρμόζουν τους νόμους τους, οι ίδιοι να ελέγχουν τ’ αποτελέσματα της εφαρμογής τους, οι ίδιοι να φέρνουν άμεσα την ευθύνη απέναντι στους εκλογείς τους. Οι αντιπροσωπευτικοί θε­σμοί μένουν, μα δεν υπάρχει εδώ κοινοβουλευτισμός σαν ιδιαίτερο σύστημα, σαν χωρισμός της νομοθετικής από την εκτελεστική εργασία, σαν προνομιούχα θέση για τους βουλευτές. Χωρίς αντιπροσωπευτικούς θεσμούς δεν μπορούμε να φανταστούμε τη δημοκρα­τία, ακόμα και την προλεταριακή δημοκρατία, χωρίς τον κοινοβουλευτισμό μπορούμε και οφείλουμε να την φανταστούμε, αν η κριτική της αστικής κοινωνίας δεν είναι για μας κούφια λόγια, αν η προσπάθεια ν’ ανατρέψουμε την κυριαρχία της αστικής τά­ξης είναι σοβαρή και ειλικρινής μας προσπάθεια, κι όχι «εκλογική» φρασεολογία για το ψάρεμα των ψήφων των εργατών, όπως κάνουν οι μενσεβίκοι και οι εσέροι, οι Σάιvτεμαν και οι Λέγκιεν, οι Σαμπά και οι Βαντερβέλντε. Είναι εξαιρετικά διδακτικό το γεγονός ότι ο Μαρξ, μιλών­τας για τις λειτουργίες εκείνης της δημοσιουπαλληλίας, που εί­ναι απαραίτητη και στην Κομμούνα και στην προλεταριακή δη­μοκρατία, παίρνει για σύγκριση τους υπαλλήλους «κάθε άλλου εργοδότη», δηλαδή μια συνηθισμένη κεφαλαιοκρατική επιχείρηση με «εργάτες, επιστάτες και λογιστές». Στον Μαρξ δεν υπάρχει ούτε στάλα ουτοπισμός, με την έν­νοια της επινόησης και της φανταστικής αντίληψης της «καινούργιας» κοινωνίας. Όχι, ο Μαρξ μελετάει σαν ένα φυσικοιστορικό προτσές τη γέννηση της καινούργιας κοινωνίας από την παλιά, τις μεταβατικές μορφές από τη δεύτερη στην πρώτη. Παίρνει την πραγματική πείρα του μαζικού προλεταριακού κινήματος και προσπαθεί να βγάλει απ’ αυτήν πρακτικά διδάγματα. «Διδάσκεται» από την Κομμούνα, όπως όλοι οι μεγάλοι επαναστάτες στοχαστές δε φοβούνταν να διδάσκονται από την πείρα των μεγάλων κινημάτων της καταπιεζόμενης τάξης, χωρίς ποτέ να παίρνουν απέναντι της στάση σχολαστική «ηθικοδιδασκαλιστική» (σαν την πλεχανοφική: «δεν έπρεπε να πάρουμε τα όπλα» ή την τσερετελική: «μια τά­ξη πρέπει ν’ αυτοπεριορίζεται») . Δεν μπορεί να γίνεται λόγος για εκμηδένιση της υπαλλη­λίας μονομιάς, παντού και ολοκληρωτικά. Αυτό θα ‘ταν ουτοπία. Η συντριβή όμως μονομιάς της παλιάς υπαλληλικής μηχανής και το άμεσο αρχίνημα της οργάνωσης μιας καινούργιας, που να επιτρέπει τη βαθμιαία εκμηδένιση κάθε υπαλληλίας, αυτό δεν είναι ουτοπία, είναι η πείρα της Κομμούνας, είναι το άμεσο, το επόμενο καθήκον του επαναστατικού προλεταριάτου. Ο καπιταλισμός απλοποιεί τις λειτουργίες της «κρατικής» διοίκησης, επιτρέπει ν’ απορρίψουμε το «ρόλο του προϊστάμενου» και να περιορίσουμε όλο το ζήτημα στην οργάνωση των προλετάριων (σαν κυρίαρχης τάξης), που εξονόματος όλης της κοινωνιας μισθώνει «εργάτες, επιστάτες , λογιστές». Εμείς δεν είμαστε ουτοπιστές. Δεν «ονειρευόμαστε» πως θα τα βγάλουμε πέρα μονομιάς χωρίς καμιά διοίκηση, χωρίς καμιά υποταγή. Αυτά τα αναρχικά ονειροπολήματα, βασισμένα στη μη κατανόηση των καθηκόντων της διχτατορίας του προλεταριάτου, εί­ναι απολύτως ξένα στο μαρξισμό και στην πράξη χρησιμεύουν μόνο για την αναβολή της σοσιαλιστικής επανάστασης ίσαμε τη μέρα που θα γίνουν αλλιώτικοι οι άνθρωποι. Όχι, εμείς θέλουμε τη σοσιαλιστική επανάσταση με τους ανθρώπους που έχουμε τώ­ρα, που δεν θα μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα δίχως υποταγή, δίχως έλεγχο, δίχως «επιστάτες και λογιστές». Η υποταγή όμως πρέπει να γίνει στην ένοπλη πρωτοπορία όλων των εκμεταλλευομένων και εργαζομένων – στο προλε­ταριάτο. Ο ειδικός «ρόλος του προιστάμενου» των δημόσιων υπαλλήλων πρέπει και μπορεί ν’ αρχίσει ν’ αντικατασταίνεται αμέσως από τη μια μέρα στην άλλη, με τις απλές λειτουργίες των «επιστατών και λογιστών», λειτουργίες που από τώρα κιόλας είναι πέρα για πέρα προσιτές στο επίπεδο ανάπτυξης των κατοίκων της πόλης γενικά και που μπορούν οπωσδήποτε να εκπληρώνονται με «μισθό εργάτη». Ξεκινώντας απ’ ό,τι έχει κιόλας δημιουργήσει ο καπιταλι­σμός, να οργανώσουμε τη μεγάλη παραγωγή μόνοι μας, εμείς οι εργάτες, στηριγμένοι στη δική μας εργατική πείρα, δημιουργώντας αυστηρότατη, σιδερένια πειθαρχία, που θα την υποστηρίζει η κρατική εξουσία των ένοπλων εργατών, να περιορίσουμε τους δημόσιους υπαλλήλους στο ρόλο απλών εκτελεστών των εντολών μας, που θα είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους, ανακλητοί, μέτρια πληρωνόμενοι «επιστάτες και λογιστές» (φυσικά θα συμπεριλαβαίνονται σ’ αυτούς και τεχνικοί όλων των κατηγοριών, ειδών και βαθμών) – αυτό είναι το δικό μας, προλεταριακό καθήκον, απ’ αυτό μπορούμε και πρέπει ν’ αρχίσουμε όταν κάνουμε την προλεταριακή επανάσταση. Μια τέτοια αρχή, πάνω στη βάση της μεγάλης παραγωγής, οδηγεί μόνη της στη βαθμιαία «απονέκρωση» κάθε υπαλληλίας, στη βαθμιαία δημιουργία μιας τέτοιας τάξης πραγμάτων, – τάξης πραγμάτων χωρίς εισαγωγικά, τάξης που δε μοιάζει με τη μισθωτή δουλεία – τέτοιας τάξης, όπου οι διαρκώς απλοποιούμενες λειτουργίες επιστασίας και λογοδοσίας θα εκτελούνται απ’ όλους διαδοχικά, θα γίνονται κατόπι συνή­θεια και τέλος θ’ ατονίσουν σαν ειδικές λειτουργιές ενός ιδιαιτέρου στρώματος ανθρώπων. Ένας έξυπνος Γερμανός σοσιαλδημοκράτης της όγδοης δεκαετίας του περασμένου αιώνα ονόμασε το ταχυδρομείο πρότυπο σοσιαλιστικού νοικοκυριού. Αυτό είναι πολύ σωστό. Σήμερα το ταχυδρομείο είναι νοικοκυριό, οργανωμένο σύμφωνα με τον τύπο του κρατικο-κεφαλαιοκρατικού μονοπωλίου. Ο ιμπεριαλισμός με­τατρέπει σιγά – σιγά όλα τα τράστ σε οργανώσεις αυτού του τύπου. Πάνω από τους «απλούς» εργαζόμενους, που ξεθεώνονταν στη δουλιά και πεινούν, στέκει εδώ η ίδια η αστική γραφειοκρατία. Εδώ όμως είναι κιόλας έτοιμος ο μηχανισμός της κοινωνικής διαχείρισης. Ας ανατρέψουμε τους κεφαλαιοκράτες, ας συντριψουμε με το σιδερενιο χέρι των ένοπλων εργατών την αντίσταση αυτών των εκμεταλλευτών, ας τσακίσουμε τη γραφειοκρατική μηχανή του σύγχρονου κράτους – και μπροστά μας θα προβάλει ένας μηχανισμός με υψηλό τεχνικό εξοπλισμό, απαλλαγμένος από το «παράσιτο», ένας μηχανισμός, που μπορούν θαυμάσια να τον βάλουν σε κίνηση οι ίδιοι οι ενωμένοι εργάτες, μισθώνοντας τε­χνικούς, επιστάτες, λογιστές, πληρώνοντας τη δουλιά όλων αυτών, όπως και όλων γενικά των «κρατικών» υπαλλήλων με μι­σθό εργάτη. Αυτό είναι το συγκεκριμένο, πραχτικό, άμεσα πραγματοποιήσιμο καθήκον σχετικά με όλα τα τραστ, καθήκον που λυτρώνει τους εργαζόμενους από την εκμετάλλευση και παίρνει υπόψη την πείρα, που εγκαινίασε κιόλας πρακτικά (ιδίως στον τομέα της κρατικής οικοδόμησης) η Κομμούνα. Όλη η λαϊκή οικονομία, οργανωμένη όπως το ταχυδρομείο, έτσι που οι τεχνικοί, οι επιστάτες, οι λογιστές, καθώς και όλοι οι αξιωματούχοι να μην παίρνουν μισθό παραπάνω από το «μισθό εργάτη», κάτω από τον έλεγχο και την καθοδήγηση του ένοπλου προλεταριάτου – να ποιος είναι ο πιο άμεσος σκοπός μας. Να τι λογής κράτος, να πάνω σε ποιά οικονομική βάση μας χρειαζεται. Να τι θα μας δόσει την εκμηδένιση του κοινοβουλευτισμού και τη διατήρηση των αντιπροσωπευτικών θεσμών, να τι θ’ απαλ­λάξει τις εργαζόμενες τάξεις από την εκπόρνευση αυτών των θεσμών απομέρους της αστικής τάξης. 4. Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ … «Σε ένα σύντομο πρόχειρο σχέδιο για την εθνική οργάνωση, που η Κομμούνα δεν πρόλαβε να το επεξεργαστεί περισσότερο, λέγεται ρητά πως η Κομμούνα θ’ αποτελούσε την πολιτική μορφή ακόμα και του πιο μικρού χωριού» … Από τις κομμούνες (κοινότητες) θα εκλεγόταν και η «εθνική αντιπροσωπεία» στο Παρίσι. … «Οι λίγες, μα σπουδαίες λειτουργίες, που θα απόμε­ναν ακόμα για μια κεντρική κυβέρνηση, δεν θα καταργούν­ταν, όπως σκόπιμα το παραποίησαν, αλλά θα μεταβιβάζονταν σε υπαλλήλους της Κομμούνας, δηλαδή σε αυστηρά υπεύθυνους για τις πράξεις τους υπαλλήλους» … … «Η ενότητα του έθνους δε θα έσπαζε, μα αντίθετα, θα οργανωνόταν με το καθεστώς της Κομμούνας και θα γινόταν πραγματικότητα με την εκμηδένιση της κρατικής εκείνης εξουσίας, που παρουσιαζόταν σαν η ενσάρκωση αυτής της ενότητας, που ήθελε όμως να είναι ανεξάρτητη και ανώτερη απέναντι στο ίδιο έθνος και που ωστόσο δεν ήταν παρά ένα παρασιτικό καρκίνωμα στο σώμα του έθνους. Ενώ επρόκειτ ο ν’ αποκοπούν τα καταπιεστικά μόνο όργανα της παλιάς κυβερνητικής εξουσίας, έπρεπε οι δικαιολογημένες λειτουργίες της ν’ αποσπαστούν από μια εξουσία που είχε την αξίωση να στέκει πάνω από την κοινωνία και ν’ αποδοθούν πάλι στους υπεύθυνους για τις πράξεις τους υπηρέτες της κοινωνίας». Ίσαμε ποιό βαθμό δεν κατάλαβαν – ίσως θα είναι σωστό­τερο να πούμε: δε θέλησαν να καταλάβουν – οι οπορτουνιστές της σημερινής σοσιαλδημοκρατίας αυτούς τους συλλογισμούς του Μαρξ, το δείχνει καλύτερα απ’ όλα το ηροστρατικά διάσημο βι­βλίο του εξωμότη Μπέρνσταιν: «Οι προϋποθέσεις του σοσιαλισμού και τα καθήκοντα της σοσιαλδημοκρατίας». Παίρνοντας αφορμή ίσα – ίσα από τα πιο πάνω λόγια του Μαρξ, ο Μπέρνσταιν έγρα­φε πώς αυτό το πρόγραμμα «ως προς το πολιτικό του περιεχό­μενο παρουσιάζει σε όλα τα ουσιαστικά γνωρίσματα τη μεγαλύ­τερη ομοιότητα με το ομοσπονδιακό σύστημα του Προυντόν … Παρ’ όλες τις άλλες διαφορές ανάμεσα στον Μαρξ και στο «μι­κροαστό» Προυντόν (ο Μπέρνσταιν βάζει τη λέξη «μικροαστός» μέσα σε εισαγωγικά, που, κατά τη γνώμη του, πρέπει να είναι ειρωνικά), η πορεία της σκέψης τους σ’ αυτά τα σημεία είναι τόσο κοντά, όσο δεν παίρνει άλλο». Βέβαια, συνεχίζει ο Μπέρνσταιν, η σημασία των δήμων μεγαλώνει, μα «μου φαίνεται αμ­φίβολο αν το πρώτο καθήκον της δημοκρατίας θάπρεπε να είναι μια τέτοια κατάλυση (Αuflosung – κυριολεχτικά: κατάργηση, διά­λυση) των σύγχρονων κρατών και η ολοκληρωτική μετατροπή (Umwandlung – αλλαγή) της οργάνωσης τους, όπως τη φαντάζονται ο Μαρξ και ο Προυντόν – συγκρότηση της εθνικής συνέλευσης από αντιπροσώπους των επαρχιακών ή νομαρχιακών συνελεύσεων, που με τη σειρά τους θ’ αποτελούνταν από αντιπρο­σώπους των κοινοτήτων – έτσι που όλη η ως τώρα μορφή των εθνικών αντιπροσωπειών θα εξαφανιζόταν εντελώς» (Μπέρνσταιν, «Οι προϋποθέσεις κτλ.», σελ. 134 και 136 της γερμανικής έκδοσης του 1 899). Αυτό είναι κυριολεχτικά τερατώδικο: να συγχέεις τις από­ψεις του Μαρξ για την «εκμηδένιση της κρατικής εξουσιας – παράσιτου» με το ομοσπονδιακό σύστημα του Προυντόν! Αυτό όμως δεν είναι τυχαίο, γιατί του οπορτουνιστή ούτε καν του περνάει από το νου πως εδώ ο Μαρξ δε μιλάει καθόλου για το ομοσπονδιακό σ
  22. Και πως από αυτά τα κείμενα που μιλάνε για έθνος χωρίς να φοβούνται, φτάσαμε όποιος μιλάει για έθνος, ΜΕ ΑΝΑΛΟΓΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΡΟΠΟ, να θεωρείται σήμερα χρυσαυγτίτης ε, αυτό, μόνο ένας τηλεχειριζόμενος αριστερός ή του «χώρου» μπορεί να το εξηγήσει.

    Να φοβάσαι να μιλήσεις…. Ρε άει στο διάλο μαλακισμένα που δεν ξέρετε ούτε την τύφλα σας και βγήκατε και στην …επανάσταση πρώτη θέση πίστα.

  23. Για ένα πράγμα έχω σιγουρευτεί σε αυτή τη ζωή.

    Ανθρωπος που προέρχεται από λαϊκό σπίτι, από οικογένεια του μόχθου και της εργασίας, του λαού, ΔΥΣΚΟΛΑ θα μιλήσει και θα αντιδράσει έτσι απέναντι σε κάποιον που μιλάει, ΟΠΩΣ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΥΡΙΟΙ ή όπως εγώ, για έθνος, πατρίδα, σύνορα, επικράτεια, κλπ και θα χαρακτηρίσει αυτόν πόυ μιλάει για τα πράγματα αυτά από εθνικιστή ή έως κρυφο-χρυσαυγίτη όπως ο γκαιμπελίσκος, που πουλάει και πλαγίως μούρη ειδήμονος, το ζώο.

    Που πάει να πει, πως εκείνοι που εννοούν την σύνδεσή τους με τον λαό και το έθνος, προέρχονται από τον κόσμο του λαού και της εργασίας,. Και όχι της παπαριάς και της τάχα-μου-επαναστατικής-διανόησης. Γνωρίζουν που ανήκουν και το υπερασπίζονται.

    Αυτοί που μιλάνε με τέτοιο τρόπο, τέτοιους χαρακτηρισμούς, κλπ κλπ, το πιθανώτερο είναι πως ΤΑΞΙΚΑ ούτε με τον λαό έχουν σχέση, ούτε με τον πόνο του, ούτε με τίποτε. ΤΑΞΙΚΑ είπα. Γι’ αυτό μοστράρουν και ως επαναστατικές τάχα μου τις ιδέες που διακινεί ο πιο μαύρος καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός, εναντίον των εθνών.

    Δηλαδή ο μάγκας και παντογνώστης παραπάνω δεν αποκάλεσε μόνο εμένα και τις απόψεις μου μαλακισμένες αλλά όλη την κλασσική μαρξιστική γραμματεία. Και υποπτεύομαι και την αναρχική. Τόση γνώση και τόση επαναστατικότητα ο πουλημένος.

  24. Αν σας φαίνεται, μετά την ανάγνωση των παραπάνω κειμένων, πως οι Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν, Μπακούνιν κλπ κλπ οι οποίοι γράφουν ή αναφέρονται και συνδιαλέγονται στα παραπάνω κείμενα

    1) μιλούν για το έθνος σαν να είναι κάτι φανταστικό ή τεχνητό
    2) θεωρούν πως τα έθνη και τα σύνορα πρέπει να καταργηθούν ΣΗΜΕΡΑ εν μέσω καπιταλισμού
    3) θεωρούν πως όποιος κάνει την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ σε ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ και ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ πως είναι εθνικιστής, φασίστας, ρατσιστής ή τι άλλο

    να μου του πει να του στείλω το βραβείο νοημοσύνης αχιβάδας. Με κονκάρδα.

    Οτι φυσικά και δεν εννοούν τα ζητήματα αυτά όπως τα εννοούν οι κυρίαρχες πολιτικά και οικονομικά τάξεις, αυτό ΔΕΝ θέλει εξυπνάδα τηλεχειριζόμενου αριστερού για να το καταλάβει κάποιος.

    Αλλά από το σημείο αυτό ως εκεί που έφτασε η αριστερά της πλάκας σήμερα στην ελλάδα, να ανοίγει κεφάλια παπούδων επειδή κρατάνε ελληνική σημαία και να αποκαλεί φασίστες ανθρώπους του λαού που ούτε την λέξη εννοούν, είναι πολλήηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη μεγάλη απόσταση.

    Και μαλακία ατέρμονη.

    Θραξ Αναρμόδιος

  25. Όταν οι μεγάλοι μοιράζανε την πίτα φτιάχναν «έθνη», «εθνική συνείδηση» και τέτοια ιδεώδη (πράγματα της φαντασίας και του παραμυθιού) προκειμένου να διαχειρίζονται πιο εύκολα τη χαώδη κατάσταση της ύπαρξης των ανθρώπινων κοινωνιών ( ομάδες ανθρώπων που λούζονται απο πάνω την ίδια θρησκεία και την ίδια γλώσσα και τα ίδια παραμύθια ώσπου να νιώσουν ανήκουσες σε «μια» εθνότητα-δηλαδή κι ο τελευταίος «ελεύθερος γύφτος» επι της γής θα έπρεπε να ανήκει σε ένα έθνος)….Μετά που η πίτα μεγάλωσε πιάσανε και φτιάξανε Ομποσπονδίες και Συνομοσπονδίες κρατών που παρότι ανήκουν σε διαφορετικές «εθνότητες», η παγκοσμιοποίηση έφερε στη μόδα την αποβολή της εθνικής ταυτότητας και την απόκτηση μιας άλλης πανευρωπαϊκής, παναμερικανικής, πανρωσικής,παναφρικανικής …Και τελείωσε το ξεζούμισμα των πόρων υλικών, πνευματικών και ανθρώπινου δυναμικού, για να μη κινδυνέψει η συνοχή της Νέας χαώδους κατάστασης των κοινωνιών, που παρότι «ανήκουν στο ίδιο έθνος» βγάζουν τα μάτια τους μεταξύ τους για θρησκευτικούς λόγους και αλληλοσκοτώνονται, σε πιο προηγμένες πολιτισμικά κοινωνίες (με πιο εξευγενισμένα επιθετικά ένστικτα) επανέρχεται η μόδα «έθνος» , πατρίδα, φυλή, θρησκεία γλώσσα (λες και το ειμαι δούλος για τώρα και για πάντα, έχει καμμιά σημασία σε ποιά γλώσσα θα το γράψεις και θα το πεις!) για να διατηρηθεί η συνοχή και να ξαναχειριστούν οι Αρμόδιοι τας υποθέσεις των!

    Όσο για Μπακούνιν, Μαρξ , Λένιν κλπ ειναι πολύ ξεπερασμένοι για να περιμένουμε απο αυτούς τις λύσεις στα προβλήματα του 21ου αιώνα…Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο αν ο Μπακούνιν είχε συναντήσει τη Ρόζα Λούξερμπούργκ! Αυτό έχουμε το προνόμιο μόνο εμείς οι μεταγενέστεροι και των δύο χρονικά να το κα΄νουμε και να επωφεληθούμε απο αυτή τη συνάντηση.

    Thank you για το βήμα!

  26. Κι αν ακόμα και ο τελευταίος αμόρφωτος (καθηγητών Πανεπιστημίου συμπεριλαμβανομένων) δεν έχει καταλάβει οτι η ελληνικότητα ειναι συνυφασμένη και την οικουμενικότητα κια ουδεμία σχέση έχει με το ελληνικό έθνος ή την ελληνική φυλή και άλλα τέτοια «κατασκευάσματα», υποβιβάζει το διαμάντι της αρχαίας ελληνικής σκέψης και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε «χάντρες για ιθαγενείς» (μη σου πω και θαλασσιές).

    • Ωστε στα στέκια που έρχεται και μιλάει ο Ντεντέ και γίνονται σεμινάρια για τον Φαλμεράϋερ, καθώς και στις «λαϊκές» συνελεύσεις που ελέγχετε, έχετε αναπτύξει και προβληματισμό για το τι είναι ελληνικότητα;

      Σατανικό!

      Ρίξε μου κι ένα ταχύρρυθμο για το τι είναι ελληνικότητα τώρα!

  27. 1.»Η ταυτότητα υπάρχει αν υπάρχει ελευθερία…
    2.Για να υπάρξει συλλογική ταυτότητα πρέπει πρώτα να υπάρξει ατομική ταυτότητα (=) Αυτοσυνειδησία :Τι είμαι έναντι του «άλλου» και σε ποιόν χώρο πολιτισμικό ανήκω…»

    Προσυπογράφω τις παραπάνω ουσιαστικές διατυπώσεις του καθηγητή Γ. Κοντογιώργη, με μια επισήμανση όμως:
    Αυτά ήταν και θα είναι τα αέναα ερωτήματα των ανθρώπινων κοινωνιών που ανάλογα με τον » αιώνα» που διανύει ο άνθρωπος θα παίρνουν και τις ανάλογες «απαντήσεις» . Στον 20ο αι. στη μετάβαση απο τη φεουδαρχία (στο φεουδαρχικό σύστημα ήσουν δουλοπάροικος και ανήκες στον φεουδάρχη) , στην κυριαρχία της αστικής τάξης το έθνος-κράτος ήταν η απάντηση μιας δήθεν ταύτισης των συμφερόντων του πληθυσμού σε μια μεγαλύτερη γεωγραφική κλίμακα εκμετάλλευσης ανθρώπου απο άνθρωπο, με κοινά αποδεκτούς «πολιτικούς» όρους (κοινωνικό συμβόλαιο).
    Στον 21ο αιώνα δεν μπορεί οι απαντήσεις να είναι ίδιες. Στη σημερινή πραγματικότητα και στη μετάβαση απο την παγκοσμιοποιημένη χρηματιστηριακή οικονομία στην αναδιανομή της κυριαρχίας σε νέες μορφές ενέργειας, είναι κάτι που θα δημιουργήσει την ανάγκη επαναχάραξης των γεωφυσικών συνόρων (και άρα και κρατικών), για να μοιραστεί καλύτερα η πίτα (η εκμεταλλεύσιμη γεωγραφική ζώνη ).
    Το «έθνος» και η «εθνική συλλογική συνείδηση» το μόνο που έχει να προσφέρει είναι ότι προσέφερε πάντα: τις «υπηρεσίες» της σε έναν περιορισμένο εθνικιστικό πόλεμο με ένα άλλο «έθνος-κράτος» που θα «νιώσει» ότι απειλείται η «οντολογική» του ταυτότητα…απο «επινοημένους» εσωτερικούς αλλοεθνείς εχθρούς!
    ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΣ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΤΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΘΑ ΔΙΝΑΜΕ ΣΑΝ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ στο ίδιο αέναο ερώτημα:
    Τι είμαι έναντι του «άλλου» και σε ποιόν κοινό χώρο πολιτισμικό ανήκω…»(;)
    Ή μήπως να αναλύαμε την ερώτηση σε 2 υποερωτήματα:
    1. Γιατί έχω την ανάγκη να διαφοροποιηθώ από τον «άλλο» και 2. Από ποιόν απειλείται ο κοινός πολιτισμικός μου χώρος, αφού (υποτίθεται ότι) έχω την ελευθερία επιλογής της πολιτισμικής μου ταυτότητας;

  28. Απόσπασμα απο Εφημερίδα Αυγη 14.1.2011

    Δεν είναι τυχαίο ότι το πολύκροτο έργο του διάσημου Γερμανού ιστορικού Ιάκωβου Φίλιππου Φαλμεράυερ (Jakob Philip Fallmerayer, 1790-1861) «Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων» που τυπώθηκε στην Γερμανία το 1835 και προ ετών κυκλοφόρησε δειλά στην Ελλάδα, δεν είχε εμφανιστεί επί 150 χρόνια στις προθήκες των ελληνικών βιβλιοπωλείων. Aιτία η ενοχλητική για το κατεστημένο αλλά πλήρως τεκμηριωμένη επιστημονικά άποψη του Φαλμεράυερ πως οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδος δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους. Ωστόσο το σημαντικό αυτό έργο, που οι Έλληνες εθνικιστές το αποκήρυξαν με βαρύτατες ύβρεις, έγινε ιδιαίτερα γνωστό στο εξωτερικό όταν παρουσιάσθηκε στη Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών.

    …………………

    Το βιβλίο του Ντεντέ Κορκούτ είναι μια σύνθεση πεζών και έμμετρων τμημάτων σε δώδεκα ιστορίες, που έρχονται απ’ το μακρινό παρελθόν, των τουρκικών Ογκούζ και συνταιριάζονται με νέα ισλαμικά στοιχεία. Οι ιστορίες αυτές είναι απλές και οι στίχοι τους συχνά σπουδαίοι και μας θυμίζουν πολύ οικεία θέματα των δημοτικών μας τραγουδιών. Σ’ αυτό ίσως υπάρχει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον, αφού παρουσιάζονται καίρια προβλήματα σχέσεων και επιδράσεων.

    Για μένα αυτές οι δύο διαπιστώσεις ειναι όντως η μισή αλήθεια…εσύ όμως, μπορείς να θεωρείς οτι έχεις τα αποδεικτικά στοιχεία για την άλλη μισή αλήθεια, χωρίς υστερόβουλα εθνικιστικά παραληρήματα για καθαρόαιμη φυλή, αποδεχόμενος απλά την πραγματικότητα της αναπόφευκτης ανάμιξης των πληθυσμών και των πολιτισμών;

    • Εχω εγώ «εθνικιστικά παραληρήματα για καθαρόαιμη φυλή»;

      Τι λες ρε βούρλο; Τι γκεμπελικά ψέμματα είναι αυτά για μένα; Τι σκατά άνθρωποι είσαστε όλοι εσείς τελικά;

      Αντε πάρε την ναζιστική σου άποψη για τους ανθρώπους και τα έθνη, και τράβα να την συζητήσεις με τους Χρυσαυγίτες, μια και την ίδια άποψη έχετε… όπως και σε πολλά άλλα θέματα.

      Φασισταριά του κερατά που περνιέστε και για προοδευτικοί, γμ τον γκεμπελισμό σας.

      Θραξ Αναρμόδιος

  29. Το έθνος είναι σόϊ ρε βόδι. Ενα μεγάλο σόϊ. Που κινείται ιστορικά και κοινωνικά.

    Ξέρεις κανένα σόϊ ανθρώπων …καθαρόαιμο;

    Και πότε ρε γμ τον ναζισμό σου είπα εγώ τέτοια πράγματα για τα έθνη και τους ανθρώπους;

    Τι είμαι; Κάνας βρυκόλακας;

    Για να μείνει ένα σόϊ καθαρόαιμο πρέπει να τους κλείσουμε όλους σε μια αποθήκη να πηδιούνται μόνο μεταξύ τους. Ζώο. Είναι δυνατόν να ισχυρίστηκα ποτέ κάτι τέτοιο για καθαρότητα στην αιματοσυγγένεια για 90 γενιές ανθρώπων;

    Κι εσύ που την βρήκες την λέξη έθνος; Για πες μου; Είναι ή δεν είναι ελληνική λέξη;

    Πόσων ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΤΩΝ είναι η ελληνική λέξη έθνος και μάλιστα με το ΙΔΙΟ ΝΟΗΜΑ (του Ηρόδοτου);

    Τι σκατά χρειάζονταν την λέξη έθνος πριν 2.500 χρόνια για να περιγράψουν ένα ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ή ΤΕΧΝΗΤΟ κοινωνικό φαινόμενο;

    Για ποιο λόγο να έχουν λέξη πριν 2500 χρόνια για να περιγράψουν ένα τεχνητό φαινόμενο;

    Ω! ρε πούστη μου με τι ναζιστές που κάνουν και τον προοδευτικό έχω μπλέξει ο μαλάκας!

    Θραξ Αναρμόδιος

  30. Το πρόβλημα των παγμόσμιων εξουσιαστών είναι η ιδέα της ελευθερίας και της δημοκρατίας, της ΑΥΤΟ-ΝΟΜΙΑΣ και της ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

    Και η μήτρα των ιδεών αυτών είναι ο ελληνισμός.

    Ο πυρήνας της ελληνικότητας είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

    Με ελληνικά καύσιμα βγήκε η αποκτηνωμένη ευρώπη από τον μεσαίωνα και μπήκε στην αναγέννηση.

    Με τι θα ‘βγαινε η ευρώπη από την βαρβαρότητα της δεσποτείας του μεσαίωνα; Με τα δικά της ανύπαρκτα πνευματικά …εφόδια; Με ελληνικά εφόδια βγήκε. Σε χαλάει όμως αυτό;

    Το πρόβλημα των παγκόσμιων εξουσιαστών είναι το ελληνικό πνεύμα. Αυτό γυρεύουν να εξαφανίσουν. Να μην μεινει ίχνος. Να μην μείνει ρουθούνι που να ισχυρίζεται, ή να πιστεύει ή ότι άλλο πως έχει ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ με τον ελληνισμό και ότι ο ελληνισμός αντιπροσωπεύει.

    Γι’ αυτό μισθώνουν τους Φαλμεράϋερ και τους καθοδητάδες σου κι εκείνους που γράφουν τα βιβλία και τις μπροσούρες που διαβάζεις και τα στέκια σου. Και έχουν καταξοδευτεί οι άνθρωποι για να σας κάνουν μισέλληνες, έλληνες όντες.

    Ξέρεις πολλές άλλες ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ και ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ που να σχετίζονται με την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και τον ΑΝΘΡΩΠΟ-ΚΕΝΤΡΙΣΜΟ εκτός από την ελληνική; Ξέρεις; Ποιες;

    Τι θα ‘κανες εσύ αν ήσουνα ένας σαλταρισμένος παγκόσμιος εξουσιαστής; Δεν θα κοίταγες να ξεφορτωθείς αυτό το κακό σπυρί που λέγεται έλληνας;

    Ε, γι’ αυτό ξοδεύουν τόσα φράγκα για να σε έχουν κάνει εσένα και όλους τους άλλους ΜΙΣΕΛΛΗΝΕΣ.

    Και σας δουλεύουν πως είσαστε και προοδευτικοί κιόλας!

    Θραξ Αναρμόδιος

  31. Το πρόβλημα των παγμόσμιων εξουσιαστών είναι η ιδέα της ελευθερίας και της δημοκρατίας, της ΑΥΤΟ-ΝΟΜΙΑΣ και της ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

    Και η μήτρα των ιδεών αυτών είναι ο ελληνισμός.

    Ο πυρήνας της ελληνικότητας είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

    Με ελληνικά καύσιμα βγήκε η αποκτηνωμένη ευρώπη από τον μεσαίωνα και μπήκε στην αναγέννηση.

    Με τι θα ‘βγαινε η ευρώπη από την βαρβαρότητα της δεσποτείας του μεσαίωνα; Με τα δικά της ανύπαρκτα πνευματικά …εφόδια; Με ελληνικά εφόδια βγήκε. Σε χαλάει όμως αυτό;

    Το πρόβλημα των παγκόσμιων εξουσιαστών είναι το ελληνικό πνεύμα. Αυτό γυρεύουν να εξαφανίσουν. Να μην μεινει ίχνος. Να μην μείνει ρουθούνι που να ισχυρίζεται, ή να πιστεύει ή ότι άλλο πως έχει ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ με τον ελληνισμό και ότι ο ελληνισμός αντιπροσωπεύει.

    ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΑ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ ΚΙ ΕΓΩ. ΜΑΛΛΟΝ ΕΣΥ ΜΠΕΡΔΕΥΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ (ΠΟΥ ΠΕΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΠΟ ΗΡΟΔΟΤΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ!!!)
    ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΤΟ ΠΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ (ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ) ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΥΝΟΡΙΑΚΑ (ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΑΠΟ ΗΡΟΔΟΤΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ)

    ΒΡΙΣΕ ΜΕ ΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΑΛΛΑ ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ ΝΑ ΜΕ ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΝΑΖΙΣΤΡΙΑ Η ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΙΣΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΟΛΕΣ!

    ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΚΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΧΤΕΣ «ΜΑΜΑ ΕΙΣΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕ ΧΩΝΕΥΕΙΣ ΤΟΥΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ»
    Ε, ΝΑΙ ΡΕ ΝΗΠΙΟ ΕΙΜΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΡΑΤΣΑ: ΑΥΤΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!

  32. ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΏΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΘΟΎΜΕ Ως ΈΛΛΗΝΕς ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΜΑ-ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΕΙΡΜΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΡΙΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ.
    Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΕΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ,
    Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΑΥΤΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ. ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΗΝ «ΣΚΟΥΠΑ ΠΟΥ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΜΕΝΕΙ ΒΡΩΜΙΚΗ» Ή ΠΙΟ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΑΝ ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΛΛΆ ΖΕΙ ΜΕΣ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ!
    ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΟΥΝ :ΤΟΝ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ .
    ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΥΠΟΔΑΥΛΙΖΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΕΘΝΙΚΑ ΙΔΕΩΔΗ…ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΥΣΤΡΑΡΟΥΝ ΜΕ ΙΔΕΩΔΗ ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ…

  33. Αναρμόδιε, έρχεσαι απο το παρελθόν, κι έρχομαι απο το μέλλον…για αυτό ποτέ δεν θα συναντηθούμε…
    Η Ελλάδα που έχεις εσύ στο μυαλό σου υπήρξε στο παρελθόν, η Ελλάδα που έχω εγω στο μυαλό μου ειναι μια ευλογημένη γεωγραφική περιοχή στο κέντρο του Χάους χωρίς σύνορα …

  34. Αναρμόδιε δεν σε είπα χρυσαυγίτη. Είπα ότι την άποψή σου (ότι ο εθνικισμός είναι τρόπον τινά εχθρός του καπιταλισμού) την υποστηρίζουν χρυσαυγίτες. Εμμένω σε αυτό.

    Επίσης δεν σε είπα μαλακισμένο. Είπα ότι η άποψη αυτή είναι μαλακισμένη (γιατί δεν βασίζεται πουθενά κατά τη γνώμη μου).

    Μία άποψη (όποια και αν είναι αυτή) δεν προσδίδει κάποιο μόνιμο χαρακτηριστικό σε αυτόν που την εκφράζει. Αλλο πράγμα είναι το λες μαλακίες, άλλο το είσαι μαλάκας. Αλλο πράγμα ότι μια άποψή σου είναι ΒΟΥΤΥΡΟ ΣΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΑ, άλλο το είσαι φασίστας.

    Απόψεις που «βολεύουν» τους φασίστες έχουν εκφράσει πολλοί (ακόμη και αριστεροί κάνουν αυτό το λάθος) τους οποίους δεν μπορείς με τίποτε να τους κατηγορήσεις για φασίστες. Απόψεις μαλακισμένες επίσης γράφουν πολλοί (εκεί να δεις τι γίνεται), αλλά αυτούς που τις εκφράζουν δεν τους λες και μαλακισμένους. Οι ίδιοι άνθρωποι σε άλλη φάση λένε κάτι που αξίζει.

    Δεν έκανα καμία διαπίστωση για το πρόσωπό σου, όσες φορές και αν διαβάσεις αυτά που έγραψα και γενικά το αποφεύγω. Κάνω όμως μια τώρα: μυγιάζεσαι εύκολα. Δεν χρειάζεται. Μόνο εσύ θεώρησες ότι σε είπα χρυσαυγίτη και δεν νομίζω ότι κανένας άλλος σε θεωρεί χρυσαυγίτη. Αλλωστε έχεις αναμφισβήτητα κάνει ένα διάβασμα που δεν το συναντάς σε φασίστες. Αν και δεν οφείλω (καθώς άσκησα κριτική στη γνώμη σου και όχι σε σένα τον ίδιο), σου ζητώ συγνώμη αν προσβλήθηκες.

    Εξακολουθώ και θεωρώ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΗ την ΑΠΟΨΗ ότι οι «εθνοδιαλυτικές» και «κοσμοπολίτικες» θέσεις «βολεύουν» τον καπιταλισμό και επομένως οι «εθνοκεντρικές» τον ξεβολεύουν. Θεωρώ ότι η κυκλοφορία του χρήματος και των εμπορευμάτων δεν επηρεάζεται από τις εθνικές συνειδήσεις των πολιτών μιας χώρας, γιατί απλά το έθνος-κράτος είναι ένας αποδυναμωμένος θεσμός, ανίσχυρος μπροστά στο παγκόσμιο κεφάλαιο. Ακόμη περιμένω να ακούσω με ποιον τρόπο οι εθνικές και εθνικιστικές απόψεις είναι αντίπαλος του καπιταλισμού, και ακόμη δεν μου το έχει εξηγήσει κανένας. Ελπίζω να το κάνεις εσύ τώρα.

    Σε παρακαλώ όμως, όχι κάποιο copy – paste από κάποιον θεωρούμενο ως «μεγάλο» διανοητή. Εχω κάνει και εγώ τα διαβάσματά μου και πάγια θέση μου είναι ότι από τους μεγάλους διανοητές κρατάς πολλά χρήσιμα, αλλά βασικά τους έχω… χεσμένους. Ειδικά εάν είναι των προηγούμενων αιώνων ή χιλιετιών.

    Ευχαριστώ

    • @Human pride

      Ακου φίλε και μη μου τα πρήζεις.

      Για μένα η λογική συζήτηση με ανθρώπους από τον χώρο της αριστεράς και του «χώρου» που επειδή έχω αυτές τις ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ απόψεις που λες με έχουν κάνει από πάνω ως κάτω στην ΡΟΧΑΛΑ και στον ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟ

      ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ.

      Τέρμα η ειρήνη και η ευγενεια.

      Και μην κάνεις οτι δεν καταλαβαίνεις τι έκανες.

      Ετσι κι αλλιώς, και στ’ αρχίδια μου τα επιχειρήματα που περιμένεις, περίμενέ τα, δεν πρόκειται, ο χώρος και η αριστερά σε μεγάλο μέρος συμπλέει με τα συμφέροντα του ΠΙΟ ΑΓΡΙΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης. Τσιράκια της νέας τάξης και νεολαία της παγκοσμιοποίησης είναι. Οτι αντιδραστικώτερο γέννησε ποτέ αυτός ο τόπος, ντυμένο με μανδύα προοδευτικού.

      Χώρια που ως χώρος ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ που υποστηρίζει μέχρι και ληστές τραπεζών, ή χαίρεται όταν δολοφονούνται άνθρωποι, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΚΟΙΝΟ με κάτι καλό, ειρηνικό και ελπιδοφόρο για τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του.

      Τέρμα η συζήτηση. Οποτε γουστάρω θα συζητάω. Αλλά τον περισσότερο καιρό θα είμαι οργισμένος.

      Οπως είναι ΜΟΝΙΜΑ και όλα αυτά τα κωλόπαιδα.

      Είτε με την ελληνική κοινωνία είτε μαζί μου τόσα χρόνια.

      Αει γαμηθείτε κι εσείς και η προοδευτικότητά σας.

      Θραξ Αναρμόδιος

  35. Κι άντε και γαμήσου, διότι κι εσύ τον γκαιμπελισμό εξασκείς: «…ότι ο εθνικισμός είναι τρόπον τινά εχθρός του καπιταλισμού….»

    Που το είπα εγώ ρε καριόλη αυτό το πράμα;

    Επειδή εσύ γουστάρεις να ονομάζεις τις απόψεις μου εθνικισμό, θα κάτσω να συζητήσω μαζί σου;

    Αλλού κι αλλού μαλακισμένα γαμιέστε να ξελαρυγγιζεστε πως έχετε δικαίωμα στον αυτο-προσδιορισμό.

    Εγώ το έχασα αυτό το δικαίωμα;

    Εσείς μόνο το έχετε;

    Δήλωσα εθνικιστής κάπου και δεν το θυμάμαι.

    Αει γαμήσου κι εσύ και το μειλίχιο ύφος σου λοιπόν.

    Αντε πάτε να «συζητάτε» με χρυσαυγίτες.

    Δεν είναι οτι τους μοιάζετε μόνο από την βία ως την οργή.

    Εχετε και το ίδιο ύφος συζήτησης.

    Και είναι οι μόνοι συζητητές που σας αξίζουν.

  36. Λες και δεν έχω εξηγήσει ένα εκατομμύριο φορές πως εθνικισμός είναι μια συγκεκριμένη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ του έθνους, κλπ κλπ κλπ

    Εγινα και εθνικιστής τώρα, μειλιχίως.

    Ουστ ρε!

    Ξύπνιοι!

  37. Και γιατί σε χαλάνε οι διανοητές του μαρξισμού και της αναρχίας των περασμένων αιώνων;

    Μήπως γιατί ανοίγουν τα μάτια στα αναρχόπουλα και στα αριστερόπουλα, που δεν ξέρουν την τύφλα τους;

    Και νομίζουν πως αναρχικοί είναι ο Στίρνερ κι ο Νίτσε;

    Δεν μπορεί δηλαδή το αναρχόπουλο να είναι ταυτόχρονα και ελληνόπουλο; Γιατί; Σε τι, ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΦΑΣΗ, τον εμποδίζει; Στην έκφραση του διεθνισμού του; Σωπάτε καλέ;

    Που έχουν ΖΑΡΩΣΕΙ σαν τα ζαγάρια και δεν τολμούνε να μιλήσουνε άνθρωποι και άνθρωποι της αριστεράς και του χώρου από τον φόβο μη τους πείτε εσείς οι ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑΡΕΣ του κώλου ΦΑΣΙΣΤΕΣ και ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ.

    Ετσι είναι ο εθνικισμός ωρέ;

    Ξέρει ο μέσος αναρχικός νεαρός τι είναι εθνικισμός νομίζεις;

    Πας στοίχημα;

    Βάλτους διαγώνισμα και κλάψε από τα αποτελέσματα.

    Κι αφού ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ των περασμένων αιώνων πάρε έναν ζωντανό του σήμερα

    ==================================================================

    Φασισμός ή χρεοκοπία της Αριστεράς;

    ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

    Τα γεγονότα στην Ουκρανία είναι διδακτικά, έστω και αν η ψευδής εικονα που δίνουν τα ΜΜΕ της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) είναι μιας λαΐκής «επανάστασης» κρετίνων για το δικαίωμα τους να γίνουν υπόδουλοί της μέσα στην ΕΕ, ώστε να λιμοκτονούν όπως ο Ελληνικός λαός! Δεν θα σταθώ όμως εδώ στη νέα στημένη πορτοκαλί «επανάσταση» στη χώρα αυτή από τους δυτικόφιλους αστούς και μικροαστούς του Κιέβου, καθώς και τους προβοκάτορες των υπηρεσιών της Υ/Ε που την οργάνωσαν, αλλά στα δύο βασικά διδάγματά της, τα οποία είναι ιδιαίτερα σημαντικά για όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς και ιδιαίτερα τον Ελληνικό.

    Πρώτον, η Κοινωνική Πάλη στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί να είναι μόνο κοινωνικο-απελευθερωτικού χαρακτήρα, αλλά πρέπει να είναι και εθνικο-απελευθερωτική. Αυτό δείχνει το γεγονός ότι η ενσωμάτωση στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση χωρών που δεν ανήκουν στην Υ/Ε (βασικά, στην «Ομάδα των 7»), σημαίνει απώλεια κάθε ίχνους οικονομικής και συνακόλουθα εθνικής κυριαρχίας. Γι’ αυτό ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση, σήμερα, περνά μέσα από την εθνική. Τα κατοχικά στρατεύματα που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα και τα λαϊκά στρώματα, (με την αγαστή σύμπνοια ενός μικρού τμήματος βολεμένων που ελέγχουν τα ΜΜΕ, τα κόμματα, την αριστερή «ιντελιγκέντσια» κ.λπ.) δεν είναι ένας κανονικός στρατός με στολές και φονικά μέσα φυσικής βίας, αλλά ένας οικονομικός στρατός με κουστουμάκια, που διαθέτει εξίσου φονικά μέσα οικονομικής βίας και μέσα δικαιολόγησης της.

    Δεύτερον, ο στόχος της Κοινωνικής Πάλης δεν μπορεί παρά να είναι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, την οποία διαχειρίζεται μια Υ/Ε που φροντίζει ώστε μόνο οι δικές της ψευτό-«επαναστάσεις» να πετυχαίνουν (πορτοκαλί «επαναστάσεις» στην Ανατολική Ευρώπη, ψευτό-εξεγέρσεις στην Λιβύη, Συρία κ.λπ.) ενώ ακόμη και οι απόπειρες εξεγέρσεων των λαών που είναι δεμένοι χεροπόδαρα από αυτήν, όπως του Ελληνικού, καταπνίγονται με τον πιο άγριο τρόπο μόλις εκδηλωθούν. Αντίστοιχα, οι λαοί που αντιστέκονται στην ενσωμάτωση καταδικάζονται σε ανηλεή σφαγή, όπως ο Λιβυκός και ο Συριακός. Παρόλα αυτά, ο θρασύτατος Μπαρόζο δεν δίστασε να μιλήσει για παραβίαση δικαιωμάτων στην Ουκρανία, όταν η αστυνομία τόλμησε να κτυπήσει «διαδηλωτές» που έκαναν επιθέσεις με μπουλντόζες σε κυβερνητικά κτίρια, «ξεχνώντας» ότι ανάλογη πράξη σε άλλη «δημοκρατική» χώρα της ΕΕ θα είχε στείλει πολλούς στο νεκροτομείο!

    Αντίθετα, δηλαδή, με την αποπροσανατολιστική προπαγάνδα της εκφυλισμένης «Αριστεράς», η παγκοσμιοποίηση δεν είναι χίμαιρα κ.λπ., αλλά συστημικό φαινόμενο που εύκολα δείχνεται ότι μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Αντίστοιχα, ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι δόγμα (του «σοκ» και άλλα παραμύθια) ούτε κακή πολιτική κάποιων «κακών» νεοφιλελεύθερων πολιτικών και οικονομολόγων, αλλά απλώς η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι, δηλαδή, το αναγκαίο θεσμικό πλαίσιο που εξασφαλίζει το απαραίτητο άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών (κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας) για την αποτελεσματική λειτουργία των πολυεθνικών επιχειρήσεων που σήμερα ελέγχουν την παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

    Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη έχει φουντώσει σήμερα «από κάτω» ένα πρωτόγνωρο μαζικό κίνημα, το οποίο, άμεσα, στρέφεται κατά της ΕΕ αλλά, έμμεσα, ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το κίνημα αυτό στηρίζεται βασικά στα θύματα της παγκοσμιοποίησης που οδηγούνται στη μαζική ανεργία και φτώχεια, στους πλειστηριασμούς των σπιτιών τους ή στην αυτοκτονία. Τα λαϊκά αυτά στρώματα, αργά η γρήγορα συνειδητοποιούν την απάτη της εκφυλισμένης «Αριστεράς» που συνειδητά τα αποπροσανατολίζει ότι η σημερινή καταστροφή θα μπορούσε να ξεπεραστεί ακόμη και μέσα στην ΕΕ, παρά την απώλεια της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας. Τότε, αναπόφευκτα, στρέφονται σε εθνικιστικά κινήματα παντός τύπου που είναι τα μόνα που σηκώνουν την αντί-ΕΕ σημαία: από πατριωτικά μέχρι φασιστικά ―ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες. Ο εθνικισμός όμως αυτός που καταδικάζει μετά βδελυγμίας η Υ/Ε καθώς και η Σιωνιστική ελίτ (τη στιγμή, μάλιστα, που το ισχυρότερο εθνικιστικό κράτος σήμερα είναι το Σιωνιστικό!) ελάχιστη έχει σχέση με τον προπολεμικό επιθετικό εθνικισμό που είχε οδηγήσει σε δύο παγκόσμιους πολέμους. Πρόκειται περί ενός νέου αμυντικού εθνικισμού που δεν έχει στόχο την κατάκτηση νέου «ζωτικού χώρου» κ.λπ. όπως ο παλαιός αλλά, κυρίως, την «προστασία» της εθνικής κυριαρχίας (εθνική κουλτούρα, εγχώρια εργασία κ.λπ.) που κινδυνεύει από το άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση.

    Η βασική αιτία που τα λαϊκά αυτά στρώματα στρέφονται στα εθνικιστικά κινήματα δεν είναι επομένως ότι έγιναν ξαφνικά φασιστικά, αλλά η χρεωκοπία της εκφυλισμένης «Αριστεράς» που αντί να σηκώσει την αντί-ΕΕ σημαία στη θέση των εθνικιστών, σε έναν αγώνα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης, κάνει «αντιφασιστικούς» αγώνες μαζί με τους βολεμένους «αριστερούς». Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι η «Αριστερά» αυτή σιωπηρά συναινεί στη ψήφιση αντιρατσιστικών ή «αντιφασιστικών» νόμων, όπως απαιτεί η Υ/Ε μαζί με την Σιωνιστική. Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να ξεκινήσει αγώνα ενάντια στο «αντι-ρατσιστικό» νομοσχέδιο (όπως προς τιμή του έκανε μόνο το ΚΚΕ από την Αριστερά), με το οποίο η Υ/Ε, σε συνεργασία με την Σιωνιστική, επιβάλλει λογοκρισία, απείχε ψηφίζοντας «παρών»! Αυτό σημαίνει ότι εάν π.χ. κάποιος στηρίξει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της Συριακής Μπααθικής ηγεσίας κατά της Υ/Ε και των εγκληματιών που παριστάνουν τους επαναστάτες και έχουν καταστρέψει την χώρα, κινδυνεύει να πάει φυλακή ως υποστηρικτής εγκλημάτων πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, όπως μόλις απεφάνθη το όργανο της Υ/Ε, η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Φυσικά, ούτε η Επιτροπή αυτή, ούτε οι ομογάλακτοί τους στις ΜΚΟ για τα δικαιώματα (Διεθνής Αμνηστία, HRW κ.λπ.) διανοήθηκαν ποτέ να χαρακτηρίσουν ως εγκληματίες πολέμου τους αρχι-εγκληματίες Μπους, Μπλερ κ.ά. που είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Παρόλα αυτά, οι άθλιοι πολιτικάντηδες που ψήφισαν αυτόν τον σαφέστατα φασιστικό νόμο τολμούν και μιλούν για δημοκρατία και αγώνα κατά του …φασισμού. Η χρεωκοπία όμως της «Αριστεράς» είναι άλλος ένας βασικός λόγος που επιβάλλει την ανάγκη παλλαϊκού Μετώπου για την οποία θα επανέλθω.

    http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_12_08.html
    =======================

    Παλιομαλάκα!

    • Για δες κι αυτόν εδώ

      http://papaioannou-giannis.net/2013/12/08/%CF%84%CF%83%CF%8C%CE%BC%CF%83%CE%BA%CE%B9-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%83/

      Εθνικιστής κι αυτός;

      Που άμα σας έλεγε κάποιος πριν λίγο καιρό ακόμα τα περί κατοχής, εθνικής κατοχής, κλπ κλπ, γινόσαστε τούρμπο όλοι, και φωνάζετε πως είναι καπιταλισμός και μόνο και πως φαντασιωνόμαστε οι έλληνες πως μας μισούν, μια και κατά την άποψή σας μια κουράδα είμαστε που κανείς δεν αξίζει να μισήσει, κλπ κλπ

      Εθνικιστής κι ο Τσόμσκι;

      Και ποιος είναι εγκεκριμένος; ο Ζίζεκ;

      Που κάνει αστειάκια με τον Τσίπρα πως όποιος δεν ψηφίσει Σύριζα είναι για γκουλάγκ.

      Για γκουλάγκ; Αστειάκια για γκουλάγκ;

      Αλλά βγάλατε όλοι τον ΣΚΑΣΜΟ γιατί τον θεωρείτε δικό σας, ενώ έπρεπε να δημοσιεύετε για μήνες ξεσκίζοντάς τον τον σταλίνα.

      Αστειάκια για γκουλάγκ που τα ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΤΕ σιωπηλά.

      Αντε με το καλό να αποδεχτείτε και αριστερά αστειάκια για κρεματόρια.

  38. Που διακινείτε την χρηματοδοτούμενη προπαγάνδα εδώ και ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ την ταπείνωση και την προσβολή πως η ελληνική κοινωνία είναι ρατσιστική και φασιστική και εθνικιστική;

    Γιατί ρε μάγκες; Δεν ψηφίζει τόσα χρόνια το εκλογικό σώμα ΑΡΙΣΤΕΡΑ πάνω από 40% ή τέλος πάντων αυτό που του εμφανίζεται ως αριστερά όπως το ΠαΣοΚ;

    Δεν ψηφίζει αριστερά;

    Τι σκατά θέλετε για να ικανοποιηθείτε;

    Δεν ψηφίζει ο μαλάκας ο έλληνας Συριζα σε ποσοστό 30% ακόμα και τώρα;

    Γιατί λοιπόν ταπεινώνετε την ελληνική κοινωνία ως ρατσιστική και φασιστική;

    Με ποιο δικαίωμα ωρε μισέλληνες;

    Μα αφού χαίρεστε με τα δεινά των «νοικοκυραίων»! Που τους παίρνουν τα σπίτια και που λιμοκτονούνε.

    Χαίρεστε.

    Γιατί είναι έλληνες και βρίσκονται στο σκατό μέχρι το λαιμό, κι εσείς χαίρεστε γι’ αυτό.

    Γιατί σας έκαναν οι ΜΚΟ και τα στέκια και οι φυλλάδες σας και οι καθοδηγητάδες σας να ΜΙΣΕΙΤΕ.

    Και πιο πολύ μισείτε τον μαλάκα τον έλληνα, που δεν ξέρει την τύφλα του πολιτικά,και πάει και ψηφίζει ΜΟΝΟ από την οργή του.

    Πότε του ανοίξατε πραγματικά τα μάτια παντογνώστες περί την πολιτική;

    Πότε του μάθατε τι είναι δημοκρατία; (ανάθεμα κι αν ξέρετε δηλαδή και τίποτε…)

    Παρά που κάθεστε και με το παραμικρό φασιστική και ρατσιστική κοινωνία και εθνικιστική κοινωνία την ανεβάζετε και την κατεβάζετε.

    Οπως το λέει ο Φωτόπουλος είναι: από την καλή σας δουλειά, τους στέλνετε στην αγκαλιά του ναζισμού και θα πάμε όλοι μαζί καμμιά ώρα

    ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

    …στην κόλαση μαλακισμένα.

    Και θα λέτε ακόμα οτι έφταιγε η ρατσιστική και φασιστική ελληνική κοινωνία.

    Δεν κοιτάτε καθόλου την δική σας ευθύνη τι κάνετε εδώ και δεκαετίες και τι προπαγάνδα έχετε φάει.

    Ούτε αριστερά ξέρετε τι είναι, ούτε μαρξισμός, ούτε αναρχία, ούτε δημοκρατία, ούτε διεθνισμός.

    Ενα μάτσο χάλια τηλεχειριζόμενοι είσαστε.

    Στα χέρια του καθεστώτος.

  39. Και ποιοι κατηγορούν για εθνικισμό τους άλλους; οι αναρχικοί.

    Μα υπάρχουν ΣΗΜΕΡΑ μεγαλύτεροι εθνικιστές από τους αναρχικούς;

    Μπότες στρατιωτικές φοράνε.
    Οπλισμένοι κυκλοφορούν.
    Επικράτεια εδαφική έχουν.
    Σύμβολα, σύμβολα να δεις.
    Σημαία. Σημαία κι αν έχουν.
    Οργανωμένοι ως ημι-στρατιωτική κοινωνία είναι.
    Ημι-ομοιόμορφα ντυμένοι.
    Ηρωες πολεμικόύς και μυθολογία πολέμου έχουν.
    Βία σε κάθε ευκαιρία ασκούν.
    Βίαιη επιβολή των απόψεών τους επίσης ασκούν.
    Αγράμματοι, αδιάβαστοι και μονίμως οργισμένοι, δούλοι δηλαδή του θυμικού.
    Την φυλετική(=ιδεολογική) τους καθαρότητα περιφρουρούν ως κέρβεροι.
    Κουλτούρα και πολιτισμό δικό τους εντελώς.
    Μουσική, βιβλία, τραγούδια, ρούχα…
    Γλώσσα δική τους (αργκώ)
    Καλύτεροι από όλους θεωρούν πως ειναι.
    Και επειδή είναι καλύτεροι πιστεύουν πως είναι οι μόνοι που αξίζει να υπάρχουν.

    Κι από ψέμμα; Ψέμμα να δουν τα μάτια σου και υποκρισία.

    Οτι είναι ανεκτικοί και ανέχονται την διαφορετικότητα και τέτοιες μυθολογίες.

    Αλλά εθνικιστές είναι οι άλλοι, οι αναρχικοί δεν είναι εθνικιστές, οι άλλοι είναι…

    …ναι, το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;

    Θραξ Αναρμόδιος

    ΥΓ. Μόνο η αιματοσυγγένεια δεν υπάρχει και είναι που τους διαφοροποιεί κάπως από τον γνωστό εθνικισμό. Αλλά που θα πάει θα την βρουν την λύση και σ’ αυτό…

    ΥΓ2. Δηλαδή ούτε εθνικισμός δεν ξέρουν τι είναι.

  40. Οσο δεν για την ξεφτίλα τον Φαλμεράυερ, μόνο ένας φανατικός και ρατσιστής μισέλληνας εθνομηδενιστής θα τολμούσε να επικαλεστεί σήμερα την ….εγκυρότητά του.

    Ούτε η γμνη η βικιπήντια δεν τολμάει να το κάνει απροκάλυπτα όπως οι …προοδευτικοί του κώλου που κάνουν και σεμινάρια στα στέκια τους για τον Φαλμεράϋερ. Τον εκλεκτό της πιο μαύρης ευρωπαϊκής συντήρησης και καταπίεσης.

    Αλλά μήπως διαβάζουν τίποτε τα αναρχόπουλα σήμερα; Δεν διαβάζουν (κάνα απόκομμα από κάναν Στίρνερ και τα λοιπά). Διότι άμα διάβαζαν δεν θα έχαφταν μύγες και τον Φαλμεράυερ αμάσητο.

    Μισέλληνες, μισάνθρωποι.

    Θραξ Αναρμόδιος

  41. Επιτέλους πέσανε οι μάσκες: Τώρα όλες οι αριστερές και οι ακροδεξιές ηγεσίες ανα τον κόσμο θα βάλουν τα ποίμνιά τους να διαδηλώνουν περίτρανα : «Ειμαστε όλοι Έλληνες εκτός απο τους Αναρχικούς»!

    • @ παύλος

      Με όλο τον σεβασμό κι εγώ λοιπόν…

      Δεν μ’ ενδιαφέρει να είμαι δίκαιος στο θέμα αυτό. Εχω ακούσει τα χίλια μύρια όσα που με αδικούσαν. Γιατί να επιμείνω εγώ στην «δικαιοσύνη»; Τι κίνητρο έχω;

      Με βρίζουν (και μ’ έβρισε ο κύριος γκαιμπελίστικα), θα τους βρίζω κι εγώ.

      Αφού ΔΕΝ τους κάνω εγώ για συνομιλητής, ας πάνε να μιλάνε με τους βάρβαρους που τους αναλογούν.

      Μόλις ακούσουν έθνος, πατριδα κλπ, βγάζουν σπυριά. Ενώ οι ληστές τραπεζών κλπ είναι δικαιολογημένοι, όπως και η βία η επαναστατική.

      Μη με δουλεύεις κι εσύ ρε Παύλε!

      Θραξ Αναρμόδιος

  42. …ΟΎΤΕ ΔΕΞΙΑ ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ!
    *Πριν απο την επόμενη εξέγερση ας γίνει και μια ύστατη επίκληση στην Αριστερά…την εξω και μέσα στη Βουλή.
    1. για την αφύπνιση και των τελευταίων “οπαδών” της- ψηφοφόρων μπας και καταλάβουν οτι ο μόνος της ρόλος ήταν και είναι η διατήρηση της “κοινωνικής ειρήνης” με τη συναίνεση των κοινωνικών εταίρων (εργοδοσία -κεφάλαιο απο τη μια, δούλοι-εργάτες, προλετάριοι του κώλου απο την άλλη).
    2. για να απογυμνώσει την “πραγματικότητά της” που είναι : η εξασφάλιση του “σταθερού” ποσοστού για την είσοδο στη Βουλή, τόσο ώστε να “νίπτει στα χείρας της” κάθε φορά που η Δεξιά αποφασίζει για σοβαρά πολιτικά ζητήματα.
    3. για να απελευθερώσει τα παγιδευμένα άτομα/κομματικά μέλη που έχει στις “τάξεις” της,και στα συνδικάτα για να τα αφήσει ελεύθερα να σκεφτούν και να πράξουν, να σταματήσει να δίνει “άλλοθι” στους ποδηγέτες των λαϊκών συμφερόντων (καταπατώντας τα) και να αποχωρήσει απο τη Βουλή αν θέλει να διασώσει την αξιοπρέπειά της.
    4. για (την εξωκοινοβουλευτική αριστερά) να κλείσει τα μαγαζάκια της και να σοβαρευτεί με το θέμα αναμείνατε την Επανάσταση μέχρι Δευτέρας παρουσίας…
    5. γιατί τη Δεξιά τη γνωρίζουμε καλά απο την κόψη και απο την όψη, και αν δεν υπήρχε η “ενσωματωμένη” στο καπιταλιστικό /φιλελεύθερο σύστημα “Αριστερά” του συμβισβασμού της προδοσίας των λαϊκών αγώνων, δεν θα έβρισκε μέρος να πάει να κρυφτεί.

    *Όσο για την Αναρχία πιστεύω καιρός είναι να υψώσει το ανάστημά της και να αποδείξει με Λόγο και με έργα ότι ειναι ειναι το τελευταίο εξελικτικό σκαλοπάτι οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών σε οικουμενική βάση.

    Πρώτα πρεπει να τεθεί το θέμα της ατομικής συνείδησης. Γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι “πολίτες”-ψηφοφόροι περιμένουν κάποιους άλλους να βγάλουν το “φίδι απο την τρύπα” κι αυτοί απλά να απολάυσουν τα οφέλη που τυχόν θα προκύψουν και οι άλλη κατηγορία “ομολογούν” ασυνείδητα οτι ειναι ενσωματωμένοι στο καπιταλιστικό σύστημα και δεν θα είναι αυτοί οι “τρελοί” που θα πιστέψουν οτι μπορούν να το αλλάξουν.

    *Όσο για μας τους “πραγματικούς τρελούς” η υπόθεση είναι να συναντηθούμε στα βασικά θεωρητικά ζητήματα, να συντονίσουμε τη σκέψη με τη δράση και να ανατρέψουμε τη λογική των πέντε μέτρων…ο καθένας μας να ανοίξει το δικό του μονοπάτι που θα μας βγάλει στο ίδιο ξέφωτο…Αυτό θα ειναι το στοίχημα για μια ολόκληρη γενιά που τολμά να οραματίζεται όχι το δικό της μέλλον αλλά το μέλλον της ανθρώπινης ιστορίας. Ας μη ξεχνάμε οτι στην αρχή κάθε αιώνα τίθενται οι βάσεις για οτι μέλλει να ακολουθήσει στις επόμενες δεκαετίες. Όσο πιο πολλοί άνθρωποι το συνειδητοποιήσουν αυτό τόσο το καλύτερο.

    *ΣΕ σχέση με το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας, στην πράξη οι συνελεύσεις θα μπορούν να αποφασίζουν με τοπικά κριτήρια αντανακλώντας τις τοπικές ιδιαιτερότητες, καθώς αι τη συνεχώς μεταβαλλόμενη σύνθεση του πληθυσμού της αλλά και του περιβάλλοντος της. Σε μια ζωντανή διαδικασία λήψης αποφάσεων τίποτα δεν ειναι σταικό και μόνιμο με την έννοια του “αυστηρά” παγιωμένου συστήματος διακυβέρνησης των υποθέσεων των πολιτών. Καμμία κοινότητα δεν υπερτερεί μαις άλλης λόγω μεγέθους συμφερόντων ή άλλων κριτηρίων. Μόνος άξονας και περιορισμός ¨Η μέριμνα του ενός για την ευημερία του “άλλου”. Ποτέ απο μια απόφαση μιας τοπικής αυτόνομης κοινότητας δεν θα πρέπει να πλήττεται ή να ζημιώνεται μια άλλη κοινότητα. Και πάντα με βάση τη διαδικασία του ισότιμου διαλόγου και της φανερής ψηφοφορίας(χωρίς όρους μειοψηφίας-πλειοψηφίας ή αριθμητικού αποτελέσματος οφελούμενων ατόμων).
    Θέτοντας τις υγιείς βάσεις για μια ευνομούμενη αυτόνομη διακυβέρνηση των υποθέσεων των πολιτών απο τους ίδιους τους μετέχοντες σε αυτήν, η επιδίωξη του συγκεκριμένου “πολιτεύματος” ειναι η εξασφάλισγ των όρων και προϋποθέσεων εκείνων που θα επιτρέπουν να υλοποιούνται όλες οι αποφάσεις ειτε της μειοψηφίας ειτε της πλειοψηφίας με κλήρωση ή με συμφωνία για συγκεκριμένη χρονική διάρκεια εφαρμογής της μίας ή της άλλης πρότασης ή και των δύο. Σε καμμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρηθεί οτι η πλειοψηφική θέση είναι η “σωστή” και η “μειοψηφική” πρόταση ως η “λάθος” . Εαν τα κίνητρα των συμμετεχόντων ειναι ευσυνείδητα και στοχευμένα στο κοινό καλό, δεν μπορεί καμμία πρόταση να απορριφθεί ως μη υλοποιήσιμη. Αντίθετα θα μορούν να εξασφαλιστούν οι συνθήκες ακόμα και της ταυτόχρονης εφαρμογής τους!

    *Και για ΕΠΊΛΟΓΟ για να προσγειωθούμε στην Αριστερά του σήμερα: προσδοκώ ανάσταση νεκρών…και ενα αριστερό συνδικαλιστικό σωματείο Οργανισμού,δημόσιου ή κοινωφελούς χαρακτήρα,γιατί στον ιδιωτικό τομέα ο συνδικαλισμός των εργαζομένων σε ιδωτικές επιχειρήσεις κλπ απαγορεύεται( εξον κι αν καταστούν απλήρωτοι ή καλύτερα απολυμένοι απλήρωτοι και συστήσουν σωματείο απλήρωτων…), να προτείνει:
    1. το να εκλέγεται απο το σύνολο των εργαζομένων του ο εκάστοτε Διοικητής ή Πρόεδρος του συγκεκριμένου Οργανισμού ή Ιδρύματος, για συγκεκριμένη θητεία (χωρίς αμοιβή διαφορετική απο εκείη του ενιαίου μισθολογίου).
    2. Το να γίνονται συναντήσεις των εργαζομένων σε διαμορφωμένη κατάλληλα αίθουσα στο χώρο της εργασίας τους σε τακτά χρονικά διαστήματα, όπυ θα λαμβάνονται αποφάσεις και ψηφίσματα προς συζήτηση με την εποπτεύουσα πολιτική αρχή
    3.Το να συμμετέχουν οι εργαζόμενοι εθελοντικά σε δραστηριότητες κοινωφελούς χαρακτήρα (ανάλογα με τις ικανότητές τους), προκειμένου να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε υπηρεσίες (π.χ διακοπές χειμερινές ή θερινές σε ξενώνες αυτοδιαχειριζόμενους) ή αγαθά που θα επιλέξουν οι ίδιοι ανάλογα με τις ανάγκες τους.
    4. Τη δημιουργία Τράπεζας Αλληλεγγύης όπου θα μοιράζονται κάρτες εισοδήματος, βάσει του οποίου θα εξασφαλίζεται σε συμβεβλημένα καταστήματα έκπτωση σε βασικά ειδη ανάγκης, σε αγαθά κια υπηρεσίες, πρόσβαση με έκπτωση ανάλογη με το συνολικό εισόδημα (εισοδηματική κατάσταση) του εργαζομένου.
    Αυτά για αρχή για να μπαίνουμε στο πνεύμα…

Γράψτε απάντηση στο anarmodios Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s