26-10-1912: Η Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

http://wp.me/pPn6Y-hge (http://wp.me/pPn6Y-aYz)

*Θ΄ακολουθήσουν και άλλα σχετικά κείμενα & βίντεο-εκπομπές

Θεσσαλονίκη 5-Λευκός Πύργος 1912

Η 26η Οκτωβρίου αποτελεί σημαντική ημέρα για τη Θεσσαλονίκη, καθώς η γιορτή του πολιούχου της  Αγίου Δημητρίου συνδυάζεται με την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης, το 1912.
Οι δύο βαλκανικοί πόλεμοι στις αρχές του 20ου αιώνα έδωσαν τη δυνατότητα στην Ελλάδα να διεκδικήσει και να κατακτήσει ορισμένα πάλαι ποτέ δικά της εδάφη, επεκτείνοντας σημαντικά τη μεθοριακή της γραμμή. Μεταξύ των πιο σπουδαίων κατακτήσεων συγκαταλέγεται η Θεσσαλονίκη, η «φυσική πρωτεύουσα» της Μακεδονίας: μία πόλη με αξιοσημείωτη στρατηγική θέση, η οποία ανέκαθεν έπαιζε σημαντικό ρόλο στην ιστορική πορεία των Ελλήνων.
Ωστόσο, η απελευθέρωση της πόλης κάθε άλλο παρά μία εύκολη υπόθεση ήταν.
.
.
Παράλληλα με την Ελλάδα, η Βουλγαρία κινούταν απειλητικά προς τη Θεσσαλονίκη, επιχειρώντας να εισέλθει πρώτη στην πόλη: γεγονός που πιθανότατα σήμαινε ότι η Θεσσαλονίκη θα περνούσε από την οθωμανική στη βουλγαρική κατοχή.
Τελικά, κάτω από την πίεση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο ελληνικός στρατός υπερέβαλλε εαυτόν, έκαμψε τις όποιες αντιστάσεις συνάντησε στο δρόμο του και μπήκε πανηγυρικά, το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
.
Η κατάσταση στα Βαλκάνια το 1912
Στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα, η ατμόσφαιρα στα Βαλκάνια ήταν ιδιαίτερα έκρυθμη.
Το κίνημα των «Νεότουρκων» που κατείχε ουσιαστικά τον έλεγχο της εξουσίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιχείρησε να «καθαρίσει» τη χώρα από τα αλλότρια στοιχεία, περιορίζοντας τις ελευθερίες των χριστιανικών κοινοτήτων.
Ο τουρκικός εθνικισμός που εκπροσωπούσαν οι Νεότουρκοι έστρεψε εναντίον του όλα τα υπόλοιπα κράτη των Βαλκανίων και τα οδήγησε στη σύναψη μυστικών στρατιωτικών συμφωνιών (σερβοβουλγαρική συνθήκη: 29 Φεβρουαρίου/13 Μαρτίου 1912, ελληνοβουλγαρική συνθήκη: 16/29 Μαΐου 1912).
Παράλληλα, η επιθυμία ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα – το αποκαλούμενο ως «Κρητικό ζήτημα» – αποτέλεσε έναν σημαντικό παράγοντα έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δίνοντας την αφορμή για εμπορικούς αποκλεισμούς ομογενών σε ολόκληρη την επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Επιπλέον, η προσωρινή απελευθέρωση των Δωδεκανήσων κατά τη διάρκεια του ιταλοτουρκικού πολέμου (1911-12), δημιούργησε μία νέα τριβή στις σχέσεις των δύο χωρών.
Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος, παρακολουθούσε με αγωνία τις διεθνείς διπλωματικές εξελίξεις, προσπαθώντας να αποφύγει την εμπόλεμη κατάσταση, επειδή πίστευε πως το ελληνικό κράτος διένυε περίοδο ανασύνταξης και ανασυγκρότησης.
Τελευταία σημαντική εξέλιξη, η κήρυξη πολέμου από πλευράς Μαυροβουνίου στην Τουρκία, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1912.
Τελικά, υπό την πίεση των εξελίξεων, η Ελλάδα τάχθηκε στο πλευρό της Σερβίας και της Βουλγαρίας, λίγες ημέρες αργότερα: οι τρεις βαλκανικές χώρες στις 30 Σεπτεμβρίου/13 Οκτωβρίου επέδωσαν τελεσίγραφο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ζητώντας την να ικανοποιήσει συγκεκριμένα αιτήματα προς χάριν των χριστιανικών κοινοτήτων (όπως π.χ. η επικύρωση της εθνικής αυτονομίας τους).
Το τελεσίγραφο απορρίφθηκε και μοιραία, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις πήραν τη θέση των διπλωματικών ελιγμών.
.
.
Οι πρώτες επιχειρήσεις
Ο στρατός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αν και καταπονημένος από την προηγηθείσα πολεμική εμπλοκή με την Ιταλία, δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητος ως προς το μέγεθος: περίπου 350.000 Τούρκοι ετοιμάστηκαν να σταματήσουν τους «εισβολείς» στα τέσσερα μέτωπα που δημιουργήθηκαν.
Πιο συγκεκριμένα, στο μέτωπο της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας αναπτύχθηκαν οι Σέρβοι και οι Μαυροβούνιοι,
ενώ τα μέτωπα της Νότιας Μακεδονίας και της Ηπείρου ανέλαβε ο ελληνικός στρατός.
Αντίθετα, στην περιοχή της Θράκης αναπτύχθηκαν οι Βούλγαροι, οι οποίοι σχεδίαζαν την ταχεία προσχώρησή τους προς το εσωτερικό της Μακεδονίας, με απώτερο στόχο τη Θεσσαλονίκη.
Αρχικά, μία ελληνική μεραρχία ανέλαβε το μέτωπο της Ηπείρου,
ενώ επτά ελληνικές μεραρχίες με περίπου 100.000 άντρες και αρχιστράτηγο το διάδοχο Κωνσταντίνο, ξεχύθηκαν στη Μακεδονία.
Την 5η Οκτωβρίου ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε τις επιχειρήσεις του, με την κατάληψη των τουρκικών συνοριακών φυλακίων,
αντιμετωπίζοντας συνολικά μικρή αντίσταση.
Η προέλαση του ελληνικού στρατού συνεχίστηκε, αναγκάζοντας τους Τούρκους να εγκαταλείψουν τα υψώματα της Ελασσόνας (6 Οκτωβρίου)
και να αμυνθούν στα στενά του Σαρανταπόρου.
Η συγκεκριμένη περιοχή είχε σχεδιαστεί από Γερμανούς αξιωματικούς και επέτρεπε στους αμυνόμενους να ελέγχουν πλήρως την κίνηση των επιτιθεμένων.
Δύο ελληνικά συντάγματα από τρεις μεραρχίες (1η, 2η και 3η) ανέλαβαν να επιτεθούν κατά μέτωπον, εκτεθειμένα στα καταιγιστικά πυρά των Τούρκων.
Παράλληλα, δύο άλλες μεραρχίες (4η και 5η) κινήθηκαν από τα πλάγια, επιχειρώντας να κυκλώσουν τον εχθρό.
Μετά από διήμερη μάχη (9-10 Οκτωβρίου) και παρά τις πολλές απώλειες (182 νεκροί, περίπου 1.000 τραυματίες), ο ελληνικός στρατός κατάφερε να καταλάβει το Σαραντάπορο, τρέποντας σε φυγή τους αντιπάλους.
Η πρώτη σημαντική ελληνική νίκη είχε επιτευχθεί, η οποία άνοιγε το δρόμο για την κατάληψη της Μακεδονίας.
Οι Τούρκοι άρχισαν να υποχωρούν και οι Έλληνες να προελαύνουν: Κοζάνη, Γρεβενά, Κατερίνη.
.
Τηλεγράφημα – «διαταγή» από το Βενιζέλο
Ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος ετοιμάστηκε να προχωρήσει με το στρατό του βόρεια προς το Μοναστήρι,
το οποίο θεωρούσε πως έπρεπε να καταλάβει για λόγους στρατηγικής.
Ωστόσο, την ίδια ώρα, οι Βούλγαροι συνέχιζαν την προέλασή τους και έδειχναν πως τους ενδιέφερε η κατάκτηση της Θεσσαλονίκης.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, βλέποντας πως η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει την πιο σημαντική πόλη της Μακεδονίας,
 διέταξε τον Κωνσταντίνο να αλλάξει πορεία και να προλάβει τους Βούλγαρους:
ο ελληνικός στρατός έπρεπε να μπει πρώτος στη Θεσσαλονίκη, για να είναι σε «θέση ισχύος» όταν θα γινόταν η μοιρασιά των εδαφών από πλευράς νικητών.
Τελικά, το τηλεγράφημα- «διαταγή» που απέστειλε ο Βενιζέλος στον Κωνσταντίνο διέλυσε κάθε υπόνοια αντίρρησης του δευτέρου και ο ελληνικός στρατός πήρε κατεύθυνση προς τα ανατολικά.
Τελευταίο πολύ σημαντικό εμπόδιο στην πορεία των Ελλήνων προς τη Θεσσαλονίκη ήταν τα Γιαννιτσά, πόλη ιερή για τους μουσουλμάνους.
Το σημείο όπου οχυρώθηκαν οι Τούρκοι έδινε το πλεονέκτημα στον αμυνόμενο, καθώς η επάνδρωσή του δεν απαιτούσε μεγάλες δυνάμεις, ενώ ταυτόχρονα, ήταν σχεδόν αδύνατη η υπερκέρασή του από τα πλάγια.
Πέντε μεραρχίες και μία ταξιαρχία ιππικού των Ελλήνων κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τις τουρκικές δυνάμεις που αποτελούνταν από έξι πυροβολαρχίες και πέντε μεραρχίες.
Μετά από σφοδρή μάχη, διάρκειας δύο ημερών (19-20 Οκτωβρίου) με μεγάλες απώλειες εκατέρωθεν, ο ελληνικός στρατός μπήκε θριαμβευτής στα Γιαννιτσά, ενώ οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν προς τη Θεσσαλονίκη.
.
Τελικές διαπραγματεύσεις
Ο δρόμος για την κατάληψη της πόλης ήταν τελείως ανοιχτός.
Όμως, οι Τούρκοι, κατά την υποχώρησή τους, είχαν καταστρέψει πολλές γέφυρες και περάσματα,
δυσχεραίνοντας την πορεία του ελληνικού στρατού.
Η καθυστέρηση των Ελλήνων και ταυτόχρονα η είδηση ότι οι Βούλγαροι πλησιάζουν στη Θεσσαλονίκη, ανησύχησαν το Βενιζέλο,
ο οποίος διεμήνυσε στον Κωνσταντίνο πως τον καθιστά προσωπικά υπεύθυνο σε περίπτωση απώλειας της πόλης.
.
.
Τελικά, στις 25 Οκτωβρίου ο ελληνικός στρατός πέρασε τον Αξιό ποταμό και ετοιμάστηκε για επίθεση στη Θεσσαλονίκη.
Ωστόσο, ο Ταχσίν πασάς πρότεινε την, υπό όρους, παράδοση της πόλης στους Έλληνες.
Ο Κωνσταντίνος αντιπρότεινε τη μεταφορά των Τούρκων αξιωματικών στη Μικρά Ασία, δίνοντας διορία έως τα ξημερώματα της 26ης Οκτωβρίου.
Οι Τούρκοι δέχθηκαν, ζητώντας παράλληλα να πάρουν μαζί τους και 5.000 όπλα, όρο που απέρριψε ο Κωνσταντίνος, δίνοντας δίωρη παράταση για τελική συμφωνία.
Η νέα διορία πέρασε και ο ελληνικός στρατός ετοιμάστηκε για επίθεση, όμως τελικά, ο Ταχσίν πασάς ανακοίνωσε ότι δέχονταν τους ελληνικούς όρους.
Το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, ημέρας της γιορτής του πολιούχου και προστάτη της πόλης Άγιου Δημητρίου,
η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό:
μόλις είκοσι ημέρες μετά την κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου και
λίγες ώρες προτού ο βουλγαρικός στρατός φτάσει με τη σειρά του στην – ήδη ελληνική – Θεσσαλονίκη…
Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/10/2007  (Συγγραφέας άρθρου: Αριστείδης Αποστόλου)
Εμείς το είδαμε στο: radar-gr
(Οι υπογραμμίσεις δεν είναι δικές μας)

*

*

Θεσσαλονίκης Απελευθέρωση 3

*

Θεσσαλονίκης Απελευθέρωση 6

*

*

Επειδή συνηθίσαμε πια σ΄αυτό τον τόπο ν΄ανακαλύπτουμε την αλήθεια «κάπου στη μέση», ενδιαφέρον έχει να δούμε τα παραπάνω γεγονότα και >>>

από μία διαφορετική οπτική γωνία

που περιγράφει  

ο Γιάννης Λάζαρης στο βιβλίο του

«ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ… ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ»

*
*Όμως, έχει επίσης ενδιαφέρον, στα links-κεφαλαίων που παραθέτουμε, να ρίχνετε μια ματιά και στα σχόλια (όπου υπάρχουν). Αυτό, πιστεύουμε, μπορεί να δώσει μία ακόμη καλύτερη άποψη των γεγονότων. Εκεί γράφουν οι «διαφωνούντες» με την οπτική του Γιάννη Λάζαρη, οπότε έχει σημασία να τσεκάρουμε τα σημεία που διαφωνούν. Παραθέτουμε παρακάτω κάποια σχόλια ενδεικτικά.
>
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ 
ΑΓΩΝΑΣ

Από το μύθο…
στην Ιστορία

Έγραψε στις 10.10.2009 ο Λάζαρης Γιάννης στο freeinquiry.gr

Μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, ο λεγόμενος «Μακεδονικός Αγώνας» ελάχιστα είχε απασχολήσει την ιστοριογραφία· υπήρχαν μόνο κάποιες ιστορίες στα μυθιστορήματα της Πηνελόπης Δέλτα.

Εκτιμώντας όμως, μετά το 1946-49, ότι το θέμα προσφερόταν για προπαγανδιστική αξιοποίηση και στο πλαίσιο του ψυχροπολεμικού κλίματος της εποχής, ο Μακεδονικός Αγώνας εντάχθηκε στην επίσημη Ιστορία. Έτσι, σήμερα θεωρείται από το κατεστημένο ως ένας ηρωικός αγώνας, ένας απελευθερωτικός πόλεμος των ελληνόφωνων πληθυσμών της Μακεδονίας κατά το διάστημα 1904-08, κάτι σα δεύτερο «μικρό ’21».

 Εξετάζοντας όμως σε βάθος τα ιστορικά στοιχεία και τα κείμενα των ίδιων των μακεδονομάχων, προκύπτει, ότι η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Ο δήθεν ηρωικός αυτός αγώνας υπάρχει μόνο στα βιβλία ορισμένων ρωμιών  ιστορικών. Εκείνο, που στην πραγματικότητα συνέβη, μόνο αισθήματα ντροπής και θλίψης μπορεί να μας γεμίσει.

.

Οι μακεδονομάχοι δεν είχαν σκοπό την απελευθέρωση των ελληνόφωνων της Μακεδονίας από τους οθωμανούς (τα σύνορα του κράτους τότε έφταναν ως τη Θεσσαλία) ούτε απέβλεπαν στην κατοχή συγκεκριμένων εδαφών, αλλά στην επαναφορά των μακεδονικών πληθυσμών στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης δεδομένου, ότι οι βούλγαροι είχαν αποσχισθεί ιδρύοντας δική τους Εκκλησία, την Εξαρχία, στην οποία είχαν υπαχθεί τότε πολλοί μακεδόνες. Στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία αντί Ελλάδα και Βουλγαρία να πολεμούν τον κοινό εχθρό, τους τούρκους, χρηματοδοτούσαν συμμορίες, που ανταγωνίζονταν στο ποιός θα τρομοκρατούσε περισσότερα χωριά, ώστε να δηλώσουν υποταγή είτε στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, είτε στη Βουλγαρική Εξαρχία.

.a.

Ο Παύλος Μελάς περιγράφει χαρακτηριστικά: «Τότε, αποτεινόμενος προς όλους, απήτησα όπως εντός δέκα ημερών επιτροπή από αυτούς τους δύο και τρεις άλλους μεταβή εις την Μητρόπολιν, δηλώση υποταγήν εις τον Μητροπολίτην, ζητήση την επάνοδον του ιερέως και την ανοικοδόμησιν του καέντος Ελληνικού σχολείου. Μου το υπεσχέθησαν, τους έβαλα και ωρκίσθηκαν εις την εικόνα που έλαβα πρό τινος, ότι θα είναι πιστοί εις την Ορθοδοξίαν και ότι θα αποκρούουν τους Βουλγάρους και τας προτάσεις των. Εγώ δε τους υπεσχέθην, ότι θα περιπολώ εδώ δια να τους προστατεύω· αλλ’ άν κανείς παραβή τον όρκον, τον οποίον εκουσίως έδωκε, τότε πλέον δεν θα υπάρξη οίκτος δι’ αυτόν.» (Ναταλίας Μελά, Παύλος Μελάς, έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 386).

.

«Τους είπα, ότι ως βάσιν του πολέμου, τον οποίον ανελάβομεν θα έχωμεν την θρησκείαν, διότι εναντίον αυτής προ πάντων επιτίθενται οι Βούλγαροι. Ένεκα τούτου ηξίωσα να τηρούν ευλαβώς τα παραγγέλματα της θρησκείας μας.»(Ναταλίας Μελά, Παύλος Μελάς, έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 370). 
.
Το εθνικιστικό παρακράτος στην αρχή, αλλά και το ίδιο το  κράτος στη συνέχεια, συμμάχησαν άτυπα με τις οθωμανικές αρχές. Λεφτά και όπλα διατέθηκαν άφθονα για τη συγκρότηση και αποστολή σε μακεδονικά εδάφη -όχι τακτικού στρατού, αλλά- μισθοφορικών ομάδων, των οποίων ο αριθμός έφτασε συνολικά τους 2.000 περίπου άνδρες. Υπό την ηγεσία  ληστών, εξαγορασμένων βουλγάρων ληστών ή/και υπαξιωματικών – αξιωματικών δεν πολέμησαν σε μάχες ούτε με βούλγαρους (εκτός από μικροσυμπλοκές δεν καταγράφηκε ούτε μιά μάχη με τη συμβατική της έννοια) ούτε με τούρκους, με τους οποίους εξ άλλου συνεργάζονταν. ΄Εσπερναν τη φρίκη και το θάνατο στήνοντας ενέδρες, κόβοντας κεφάλια και δολοφονώντας μαφιόζικα εν ψυχρώ. Έμπαιναν στα εξαρχικά χωριά και τρομοκρατούσαν τους κατοίκους σφάζοντας και πλιατσικολογώντας, ώστε να τους υποχρεώσουν να επανέλθουν υπό το Πατριαρχείο ανταγωνιζόμενοι παρόμοιες ενέργειες, που γίνονταν κι από τη βουλγαρική πλευρά στα πατριαρχικά χωριά (οι οποίες είναι λίγο-πολύ γνωστές, καθ’ ότι έχουν ήδη κατά κόρον παρουσιασθεί από ρωμιούς ιστοριογράφους). Οι πράξεις τρομοκρατίας και αντεκδίκησης ήταν καθημερινό φαινόμενο.
.
Στις σελίδες που ακολουθούν με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνημονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των  μακεδονομάχων παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακεδονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το δοκούν μέχρι και σήμερα.

.a

Στην ουσία πρόκειται για ένα πέρασμα από το μύθο στην Ιστορία…

.

Το Αφιέρωμα 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ… ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 

περιλαμβάνει τα παρακάτω κεφάλαια:

(«κλίκ» στον τίτλο του Κεφαλαίου, 

που θέλετε να διαβάσετε.)

Α. Η κατάσταση στη Μακεδονία τέλη 19ου – αρχές 20ου αιώνα (εθνότητες, γλώσσες, παιδεία, ανταγωνισμοί μεταξύ των Εκκλησιών).

Β. Μεγαλοϊδεατισμοί (Εθνική Εταιρεία – ατυχής πόλεμος 1897, Μακεδονικό Κομιτάτο).

Γ. Συνεργασίες: Εκκλησίας – τούρκων, μακεδονομάχων – τούρκων

Δ. Οι «αγαθουργοί κακούργοι» (Μαφία έμμισθων ληστών τρομοκρατεί τα μακεδονικά χωριά)

Ε. Αποκεφαλισμοί, μαφιόζικες δολοφονίες, μακελειά. (Η πραγματική δράση των μακεδονομάχων)

Στ. Από τον Βασ. Βουλγαροκτόνο, στο μητροπολίτη – κυνηγό κεφαλών (Βίος και πολιτεία των Γερμανού Καραβαγγέλη, Ίωνα Δραγούμη)

Ζ. Παύλος Μελάς: Ένας «ήρωας», που δεν πολέμησε ποτέ!

*

Από σχόλιο αναγνώστη στο freeinquiry.gr >

Ανώνυμος21102013071721 έγραψε…

Χαίρεται αδερφέ μου, διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το άρθρο σου και το διάβασα με ενδιαφέρον γιατί αποτελεί σκέψεις σου. Επέτρεψε μου να παραθέσω και εγώ τις δικές μου. Φαίνεσαι από το άρθρο σου άνθρωπος που σκέφτεται,αναρωτιέται και ερευνά

Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί έχουμε σήμερα αυτό το δικαίωμα να ανταλλάσουμε ελεύθερα τις σκέψεις μας ; Πιστεύεις ότι είναι προνόμιο όλων των λαών σήμερα ; Πιστεύεις ότι ήταν προνόμιο των Ελλήνων-Μακεδόνων το 1900 ; Αλήθεια που μπορεί να οφείλεται αυτό ;

Μετά από αυτά τα ερωτήματα έρχομαι στο άρθρο.

Την εποχή εκείνη η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν σε παρακμή, γνωρίζοντας το αυτό οι Βούλγαροι επιβουλεύονταν την Μακεδονία.

Θα ήταν ανοησία τους να πάνε σε ένοπλο πόλεμο με τους Τούρκους γι αυτό και ενήργησαν με διαφορετικό τρόπο.

Ξεκίνησαν την προπαγάνδα προσπαθώντας να χειραγωγήσουν τους Έλληνες-Μακεδόνες χτίζοντας εξαρχικές εκκλησίες και σχολεία στα οποία δίδασκαν στα Βουλγάρικα στην περιοχή της Μακεδονίας.Ο κίνδυνος ήταν μεγάλος για των εκβουλγαρισμό των Ελλήνων-Μακεδόνων καθώς το επίσημο Ελληνικό κράτος δεν λάμβανε ενεργό δράση.

Η πρώτη αφύπνιση έγινε όταν κάναν το λάθος οι Βούλγαροι κομιτατζήδες να σκοτώσουν Έλληνες-Μακεδόνες που αρνήθηκαν τον εκβουλγαρισμό τους.

Εκεί ξεκίνησε και ο Μακεδονικός αγώνας, αγώνας κατά της Βουλγαρικής προπαγάνδας. Όπως αναφέρεις και στο άρθρο σου ο Παύλος Μελάς μαζί με 35 άντρες πέρασαν στην Μακεδονία, αλήθεια πιστεύεις ότι τόσοι λίγοι άντρες θα ελευθέρωναν την Μακεδονία ; Εμένα μου έμοιαζε με αποστολή »αυτοκτονίας», όπως και έγινε.

Όπως γράφεις και στο άρθρο σου τoν πλήγωναν τα τσαρούχια, δεν πολέμησε ποτέ κτλ όμως με τον θάνατό του κατάφερε όσα δεν θα κατάφερναν πολυάριθμες στρατιές, να αφυπνίσει για δεύτερη φορά το Ελληνικό κράτος για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.

Πιστεύεις ότι δεν πέτυχε τον στόχο του να ελευθερώσει την Μακεδονία ; Το μεγαλείο της ψυχής και το θάρρος κάνει τους ήρωες! Γι αυτό ας μην σπιλώνουμε τη μνήμη τους τη στιγμή που μας πρόσφεραν τόσα πολλά και πρώτο και σημαντικότερο την ελευθερία. […]

*

Η. Αποτέλεσμα Μακεδονικού Αγώνα: Απολύτως κανένα! (Αποτίμηση της τετραετούς τρομοκρατίας, του πλιάτσικου και του λουτρού αθώου αίματος)

*

Mπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το Αφιέρωμα πατώντας εδώ

(59 σελίδες, αρχείο pdf, 2,2 MB)

*

Η Βιβλιογραφία του, επίσης, δείχνει ότι έχει ψάξει το θέμα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, ώστε να καταλήξει στη συγγραφή του βιβλίου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, έκδ. «Εκδοτική Αθηνών», Αθήνα, 1975.

.

2. Εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος», έκδ. «Εγκυκλοπαιδική Επιθεώρηση “Ήλιος”», Αθήνα.

.

3. Γ. Ρούσσου, Νεώτερη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, έκδ. «Ελληνική Μορφωτική Εστία», Αθήνα, 1975.

.

4. Γ. Κορδάτου, Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας, έκδ. «20ος αιώνας», Αθήνα, 1959.

.

5. Νέα Ελληνική εγκυκλοπαίδεια, Χάρη Πάτση Ε.Π.Ε., Αθήνα, 1975.

.

6. Παγκόσμια Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, Κρατική έκδοση Ε.Σ.Σ.Δ. μεταφρασμένη από τα Ρωσικά, Αθήνα, 1964.

.

7. Στα σχολεία του Μακεδονικού Αγώνα, έκδ. «Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα», Θεσσαλονίκη, 2004.

.

8. Ναταλίας Μελά, Παύλος Μελάς, Βιογραφία, έκδ. «Πελασγός», Αθήνα, 1992.

.

9. Ναταλίας Μελά, Παύλος Μελάς, έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992.

.

10. Αντιγόνης Μπέλλου-Θρεψιάδη, Μορφές μακεδονομάχων και τα Ποντιακά του Γερμανού Καραβαγγέλη, έκδ. «Α. Μαυρίδης, Αθήνα, 1984.

.

11. I. K. Mαζαράκη – Αινιάν, Ο Μακεδονικός αγώνας, έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981.

.

12. Αρχιμ.Τίτου Κ. Καράντζαλη – Δημ. Β. Γόνη, “Κώδιξ της αλληλογραφίας” των Βοδενών Αγαθαγγέλου – Αγώνες του Αγαθαγγέλου κατά του Βουλγαρισμού (1870-1871), Μακεδονική Βιβλιοθήκη – Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1975.

.

13. Π.Σ.Δέλτα, Στα μυστικά του Βάλτου, Βιβλιοπωλείον της “Eστίας”, Αθήνα, 2009.

.

14. Ίων Δραγούμης (Ιδάς) – εκλογή από το έργο του, Νεοελληνική Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 1953.

.

15. Μαρίας Νυσταζοπούλου – Πελεκίδου, Το “Μακεδονικό ζήτημα”. Iστορική θεώρηση του προβλήματος, Ελληνική επιτροπή σπουδών Ν.Α. Ευρώπης, Κέντρο Σπουδών Ν.Α. Ευρώπης, Αθήνα, 1988.

.

16. Δρ. Ερατούς Ζέλλιου – Μαστροκώστα, Χαλκιδική: Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία – Μακεδονικός Αγώνας, Θεσσαλονίκη, 1996.

.

17. Π. Γύπαρη, Οι πρωτοπόροι του Μακεδονικού Αγώνος 1903-1909, Αθήνα, 1962.

.

18. Μετακομιδή λειψάνων Γερμανού Καραβαγγέλη, Έκδ. «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών», Θεσσαλονίκη, 1960.

.

19. Ε. Κωφού, Στα 100χρονα του Μακεδονικού Αγώνα – Διαχρονικές αποτιμήσεις, έκδ. «Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα», Θεσσαλονίκη, 2004.

.

20. Π. Κανελλόπουλου, Το ιστορικό νόημα του Μακεδονικού Αγώνα, έκδ. «Οι φίλοι του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα», Αθήνα, 1984.

.

21. Γνασίου Μακεδνού, Μακεδονική κρίσις. Α΄ Κομιτάτα και δυνάμεις 1901-1903, έκδ. Τυπογραφείο Σακελλαρίου, Αθήνα, 1903.

.

22. Γ.Α.Λ., Η εναντίον της Μακεδονίας Βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή, Αθήνα, 1963.

.

23. Σ. Καργάκου, Από το Μακεδονικό Ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων, έκδ. «Gutenberg», Aθήνα, 1992.

.

24. Α. Βουρνά, Ελλάς 1904, αιματηρές μονομαχίες τιμής Ελλήνων βουλευτών, υπουργών και λοχαγών, έκδ. «Συλλογές», Αθήνα, 2007.

.

25. Δ. Σαπρανίδη, Ιστορία της πολιτικής γελοιογραφίας στην Ελλάδα, έκδ. «Παπαζήση», «Κοραή», Αθήνα, 1975.

.

26. Συλλογικό έργο, Μακεδονικό – Βαλκανικοί 1904-1913. Από τον Παύλο Μελά στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, έκδ. «Χ.Κ. Τεγόπουλος», Αθήνα.

.

27. Κ. Βακαλόπουλου, Το Μακεδονικό ζήτημα 1856 – 1913, έκδ. «Το Βήμα», Αθήνα, 2009.

.

28. Κ. Μυστακίδου, Η Μεγάλη Ιδέα στον τύπο του γένους, έκδ. «Πατάκη», Αθήνα, 2004.

.
29. Διαδίκτυο: lithoksou.net

Πηγή: freeinquiry.gr

*

Θεσσαλονίκη 4

*

3 σκέψεις σχετικά με το “26-10-1912: Η Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

  1. Συνοπτικό και μεστό αφού μας πληροφορείτε με σφαιρικό τρόπο! Και η τοποθέτηση της βιβλιογραφίας προσδίδει αντικειμενικότητα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s