Εκτός ελέγχου

Tο κείμενο είναι αφιερωμένο στην μνήμη του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα (Killah P) με την ελπίδα η τόσο άδικη θυσία του να αλλάξει τα πάντα σε αυτό το ζοφερό μέρος. Ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από ένα τραγούδι του που παρατίθεται στο τέλος. Θα μπορούσε να είναι σπασμένο σε 4 διαφορετικά κείμενα καθώς θίγει και θέτει μια σειρά από διαφορετικά ζητήματα και ίσως να εμφανιστεί και σε σπασμένη μορφή. Όλο μαζί όμως συνιστά μια ολότητα που έχει μια εσωτερική συνοχή.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Έγινε το αδιανόητο. Έγινε αυτό που λέγαμε ότι αν συμβεί θα χαθεί κάθε έλεγχος, κάθε φρένο, κάθε όριο. Καλλιτέχνης αντιφασίστας ελεύθερο πνεύμα με κοινωνική ευθύνη δολοφονήθηκε άγρια μπροστά στον έρωτα του από χρυσαυγίτες. Σαν μην έφτανε αυτό, η στυγερή δολοφονία έγινε και μπροστά στα μάτια της αστυνομίας που δεν έκανε τίποτα για να την αποτρέψει .

Η δολοφονία συμβαίνει σε μια περίοδο που είχε αναδειχτεί η δολοφονική δράση της χρυσής αυγής, σε μια περίοδο που όλη η χώρα βρισκόταν στα όρια της, σε μια περίοδο που είχε ξεκινήσει απεργία διαρκείας από τους καθηγητές, σε μια περίοδο που είχαν ξαναζωντανέψει οι ελπίδες για σαρωτική κοινωνική εξέγερση.

Τα πράγματα πλέον δεν είναι μόνο σοβαρά. Είναι εκτός ελέγχου και αυτά που θα γίνουν αυτές τις μέρες θα έχουν αποφασιστική σημασία για τα χρόνια που έρχονται. Ναι τόσο σοβαρά…

Γιατί όμως η εξέγερση μετά την δολοφονία δεν είναι ακόμη αυτοτροφοδοτούμενη και ανεξέλεγκτη όπως του Δεκέμβρη;

Ήρθε η ώρα να ξαναθέσουμε κρίσιμα ερωτήματα και να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή. Η αντίδραση στην δολοφονία έφερε  άρωμα εξέγερσης. Όλο το κερατσίνι φλεγόταν, όλες οι τράπεζες και τα αγοράζω χρυσό σπάστηκαν. Επανεμφανίστηκε εκεί χωρίς καμιά προηγούμενη συνεννόηση το οργισμένο, άμεσο και αυθόρμητο της αναρχίας όπως είχε εμφανιστεί σε όλο το μεγαλείο του στην ίδια την εξέγερση του Δεκέμβρη. Στην επαρχία αυτό έδρασε με ακόμη μεγαλύτερη ορμή και μπόρεσε ειδικά στην Πάτρα να συνεχίσει την δράση του και την επόμενη μέρα, Πάτρα που στέκεται ως τώρα μπροστάρισσα στην αντιφασιστική εξέγερση.

Κι όμως είμαστε πια στην τρίτη μέρα(τώρα πλέον τέταρτη…) μετά την απίστευτη δολοφονία και τα γεγονότα δεν φαίνονται να παίρνουν την πολυπόθητη τροπή της γενικευμένης εξέγερσης. Γιατί όμως; Και μπορεί αυτό να αλλάξει άμεσα;

Να τελειώνουμε μια και καλή με την ιδιότυπη βάρκιζα της 5 Μάη 2010 κάποιων αναρχικών ομάδων

Riot-police-Athens-5-May--006

Κομβική ημερομηνία για αλλαγή των διαθέσεων και των προσανατολισμών του αναρχικού χώρου παραμένει η άδοξη εξέγερση της 5 Μάη 2010 και το κρατικό κι εργοδοτικό έγκλημα της Μαρφίν. Η μέρα που ξεκίνησε με τις πιο άγριες εξεγερσιακές διαθέσεις κατέληξε να φέρει μια μίνι βάρκιζα μέσα στον αναρχικό χώρο. Κι αυτό με δική του και αποκλειστικά δική του ευθύνη. Ενώ ο τόπος έβραζε ότι πρόκειται για εργοδοτικό και κρατικό έγκλημα που φυσιολογικά θα έπρεπε να φουντώσει κι όχι να πνίξει την εξέγερση, κάποιες αναρχικές ομάδες (με μπροστάρηδες την ΑΚ και την αναρχική αρχειοθήκη) το φόρτωσαν στον δικό μας χώρο υποκινούμενοι από τις πιο άθλιες πολιτικάντικες λογικές. Να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με άλλες αναρχικές ομάδες και άτομα με τα οποία είχαν προηγούμενες διαφορές. Αυτή η λιγόψυχη συκοφαντική στάση τους βοήθησε τον κάθε φασίστα και κοπρίτη του συστήματος να συκοφαντήσει εύκολα τους αναρχικούς αλλά έκανε κάτι χειρότερο. Συκοφάντησε τον ίδιο τον Δεκέμβρη και την εξέγερση του ενοχοποιώντας τον αναδρομικά για την ‘τυφλή βία’ του και διατρανώνοντας ότι ‘ήταν τυχαίο που δεν είχαμε και τότε νεκρούς‘. Αυτό με την σειρά του δεν πρόσβαλε μόνο όλους τους συντρόφους που με αυτοθυσία τον Δεκέμβρη  έκαναν τα πάντα για να μην υπάρξει νεκρός, αλλά ενοχοποίησε και στιγμάτισε όλη την αναρχία της οργής, του αυθόρμητου και του άμεσου. Στο εξής οι αναρχικοί έπρεπε να μάθουν να αυτοπεριορίζονται, να βλέπουν με δυσπιστία το αυθόρμητο τους, να φιλτράρουν με ενέσεις ψυχραιμίας την πηγαία οργή τους. Κι έτσι φτάσαμε από το ένα άκρο στο άλλο. Αν μέχρι πριν αναρχικός σήμαινε ετοιμότητα για σύγκρουση, αφοβία στην καταστολή και οργή κατά των άδικων και δυνατών ξαφνικά άρχισε να σημαίνει μόνο άτομο που συμμετέχει σε συλλογικές διαδικασίες και πειθαρχεί σε αυτές, κυκλοφορεί στις διαδηλώσεις με την ίδια δουλική νομιμότητα που συμμετέχουν και οι άλλοι, φοβάται και απεύχεται μια σύγκρουση με τις αστυνομικές δυνάμεις.

Το πόσο τρισάθλιο ήταν αυτό εξ αρχής αποδείχτηκε με πολλούς τρόπους. Αποδεικνύεται ακόμη και τώρα που μετά από τέτοια δολοφονία, φασίστες της χρυσής αυγής και της ΝΔ ανασύρουν σαν να ήταν χτες την ιστορία της μαρφίν σε μια προσπάθεια χυδαίου, πρόστυχου, ελεεινού συμφηφισμού ενός εργοδοτικού και κρατικού εγκλήματος παραμονή της εισβολής του ΔΝΤ και της τρόικας με μια φρέσκια ξεκάθαρη και με ονοματεπώνυμο ναζιστική δολοφονία. Ας ντρέπονται τώρα οι ‘αναρχικοί’ που τότε έκαναν πολιτικάντικα παιχνίδια στις πλάτες του κινήματος χωρίς καμιά ιστορική αίσθηση και με ολέθριες συνέπειες για το αγωνιστικό ηθικό. Κι αυτά δεν τα γράφω όψιμα άλλα τα είχα γράψει από τότε όταν τα γεγονότα ήταν καυτά και άμεσα.

Επειγον!To απίστευτο έγκλημα του Βγενόπουλου και η ξεφτίλα των ανθρωπάκων

Ο ρόλος των στεκιών σε όλη αυτή την ιστορία.

Η αναρχία έστω κι έτσι συκοφαντημένη και στιγματισμένη συνέχισε να αναπτύσσεται ίσως και γιατί είναι βαθιά ανάγκη των καιρών. Έτσι και μετά την μαρφίν είδαμε μια αναπτυσσόμενη δράση αναρχικών ομάδων που έφτιαχναν νέα στέκια, καταλάμβαναν νέους εγκαταλειμμένους χώρους, έπαιρναν καινούργιες πρωτοβουλίες κατά του φασισμού κλπ Αυτά τα στέκια έκαναν ένα καλό κι ένα κακό. Το καλό ήταν ότι αποδαιμονοποίησαν τον αναρχικό λόγο μέσα στις γειτονιές, συνδέθηκαν με αυτές παράγοντας κοινωνικό και πολιτισμικό έργο, δημιούργησαν κέντρα συσπείρωσης και νέες βαθιές ανθρώπινες σχέσεις.

Όμως όπως και αποδεικνύεται ως τώρα έκαναν κι ένα κακό: είναι ανίκανα να λειτουργήσουν όπως πρέπει σε συνθήκες εξέγερσης και ακόμη χειρότερα είναι βαρύδιο σε αυτήν παρά βοήθεια. Τρίτη μέρα (τέταρτη πια…)μετά την δολοφονία και στάθηκαν εξοργιστικά ανίκανα να βγάλουν μια διαδήλωση ή μια κίνηση αντίστασης με ουσιαστικό και όχι συμβολικό χαρακτήρα.

Αυτή η ανικανότητα τους χρειάζεται μια εξήγηση η οποία δεν είναι και τόσο δύσκολη. Τα στέκια ειδικά μετά την κρατική επίθεση που δέχτηκαν και έχοντας διαπαιδαγωγηθεί τα περισσότερα στην μετά μαρφίν (ΔΝΤ) ατμόσφαιρα έχουν μια ψυχολογία άμυνας κι όχι επίθεσης. Νιώθουν ότι έχουν κάτι πολύτιμο να διαφυλάξουν περισσότερο από την ανάγκη να επιτεθούν άμεσα στις δομές του συστήματος ακόμη κι όταν έχει υπάρξει μια τέτοια στυγερή δολοφονία, δεν έχουν βρει καν την αναγκαία πολιτική και ψυχική ενότητα μεταξύ τους ώστε να μπορούν άμεσα και ακαριαία να βγάλουν μεγάλες πρωτοβουλίες αντίστασης. Κι έτσι όλο το βάρος της εξέγερσης πέφτει τώρα πια και δυσανάλογα στον ανένταχτο αναρχικό κόσμο που έδρασε στην εξέγερση του Κερατσινίου. Οι άνθρωποι που στηρίζουν ενεργά τα στέκια ούτε που διανοήθηκαν ότι αυτά έπρεπε τώρα να γίνουν κέντρα εξέγερσης. Κάτι τέτοιο σκέφτονται θα έβαζε σε θανάσιμο κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη των στεκιών. Όμως τώρα έχουμε βρεθεί σε κατάσταση εκτός ελέγχου και

Δεν υπάρχει εξέγερση διαρκείας που να μην στηρίζεται σε κατειλημμένους χώρους-πλατείες κέντρα της εξέγερσης.

december2008

Το μεγάλο μυστικό της επιτυχίας της εξέγερσης του Δεκέμβρη ήταν ότι πολύ γρήγορα βρέθηκε εφοδιασμένη με κατειλημμένους χώρους στο κέντρο (ΑΣΟΕΕ, Νομική και Πολυτεχνείο) που μπόρεσε και να τους προστάτεψει και να τους μετατρέψει γρήγορα σε άτυπα κέντρα της εξέγερσης. Χωρίς αυτούς τους χώρους η εξέγερση θα ήταν πολύ πιο ευάλωτη και εκτεθειμένη στην εκτόνωση. Μέσα σε αυτούς τους χώρους μπόρεσε να γίνει η δυσαρμονική συνύπαρξη αναρχικού χώρου και αναρχικού κόσμου και να ξεπεραστεί ο αρχικός συντηρητισμός κάποιων παλιών αναρχικών που αναρωτιόντουσταν τόσο άκαιρα και άστοχα αν πάλι θα κάνουμε ‘καγκελάκι’. (για τους αμύητους αυτός ο όρος χρησιμοποιούνταν για συγκρούσεις που γίνονταν από νεαρά άτομα μέσα στο πανεπιστημικό άσυλο χωρίς προοπτική γενίκευσης. Ο όρος έπαψε να χρησιμοποιείται από την στιγμή που καταργήθηκε έμπρακτα το πανεπιστημιακό άσυλο) Εκείνοι οι κατειλημμένοι χώροι που στην διάρκεια της εξέγερσης πολλαπλασιάστηκαν, έδωσαν τα αναγκαία σημεία αναφοράς και συνάντησης για τους απανταχού εξεγερμένους.

Αυτή την στιγμή δεν διαθέτουμε κάτι τέτοιο κι ούτε όπως είπαμε τα κατειλημμένα στέκια έχουν δείξει διάθεση να κάνουν τους χώρους τους κάτι τέτοιο. Ένας σοβαρός αναρχικός χώρος που διψάει για την κοινωνική εξέγερση και δεν την φοβάται θα είχε ήδη προχωρήσει συντεταγμένα και αποφασιστικά σε καταλήψεις κτιρίων του κέντρου προσδοκώντας να γίνουν αυτά κέντρα της εξέγερσης. Αλλά πάλι οι αντιφάσεις, οι αντιθέσεις και οι ατολμίες του χώρου δεν επέτρεψαν να γίνει κάτι τέτοιο. Και τότε; Τι μας έχει μείνει για να ριζώσουμε σε αυτό τον τόπο μια κοινωνική εξέγερση;

Η φουντωμένη επιθυμία για εξέγερση και το μούδιασμα που δεν λέει να φύγει…

Η κατάσταση όπως είναι τώρα είναι και πρωτότυπη και μοναδική. Δεν βρισκόμαστε σε εξέγερση αλλά δεν είμαστε και σε μη εξέγερση. Βρίσκομαστε σε κάτι ενδιάμεσο που θα κυλήσει γρήγορα ή προς την μια ή την άλλη πλευρά. Είναι γιατί μια τέτοια ενδιάμεση κατάσταση έχει το στοιχείο της χαοτικής αστάθειας που δεν την αφήνει να μείνει έτσι για πολύ καιρό. Είτε γρήγορα θα εξελιχτεί σε κανονική εξέγερση είτε γρήγορα θα επιστρέψει στην συνηθισμένη καθημερινότητα. Ο ιστορίκός χρόνος τώρα τρέχει ιλλιγγιωδώς. Κι έτσι κάθε μέρα που περνάει έχει την τρομερή σημασία της.

Βαραίνει ακόμη η ψυχολογία της ήττας πλάι σε μια νέα ανανεωμένη αντιστασιακή ψυχολογία. Η μάχη δίνεται σε κάθε άνθρωπο που έχει στοιχειώδη κοινωνική και ατομική ευθύνη. Είναι μια μάχη και με τον εαυτό μας. Θα το καταπιούμε ΚΑΙ αυτό ή αυτό θα είναι ο πυροδότης της δικής μας απόφασης να εξεγερθούμε;

Όσο κι αν η εξέγερση είναι ένα κύμα που παρασύρει από μόνο του, η έναρξη της σε μεγάλο βαθμό είναι ατομική απόφαση πολλών που συντονίζουν την επιθυμία τους. Δηλαδή στην φάση που βρισκόμαστε πια είναι ζήτημα της δικής μας απόφασης να εξεγερθούμε μέχρι εσχάτων ή να καταπιούμε αυτό που δεν καταπίνεται:την σαδιστική δολοφονία της Ζωής δίπλα στον Έρωτα της σε δημόσιο χώρο από αντεροβγάλτες ναζιστές. Αν ΚΑΙ αυτό το καταπιούμε τότε απλά σημαίνει ότι φτάσαμε στο τρισάθλιο επίπεδο που καταπίνουμε αμάσητο ΚΑΙ τον ολοκληρωτικό φασισμό και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μιλάμε για πολιτική ή για ιδέες σε αυτό το μέρος…

Όμως ακόμη και σε αυτό το φασιστικό μέρος κάτι τέτοιο δεν χωνεύεται εύκολα από πολλούς ανθρώπους, οι αντιδράσεις υπάρχουν και θα υπάρξουν είτε έχοντας πολιτική κάλυψη είτε όχι.  Τότε όμως γιατί η Αθήνα δεν είναι σε εξέγερση; Μήπως γιατί έχει επικρατήσει η αποκεντρωμένη περιφερειακή δράση; Αυτό θα ίσχυε αν χτες ή σήμερα είχαμε παράλληλες και ταυτόχρονες δράσεις σε τριάντα και παραπάνω σημεία της Αθήνας. Έγινε κάτι τέτοιο;  Όχι δεν έγινε! Αυτό που έγινε ήταν ότι είχαμε συγκεντρώσεις σε δυο σημεία της αθήνας που μάζεψαν κάποιες εκατοντάδες, ‘περιφερειακή δράση’ που σε καμιά περίπτωση δεν συγκρίνεται με μια κεντρική πορεία δεκάδων χιλιάδων.

Μια εξέγερση δεν θέλει μόνο κατειλημμένους χώρους αλλά και ένα κεντρικό γεγονός σημείο αναφοράς.

8december2008

Ξαναγυρνάμε πάλι στην εμπειρία του Δεκέμβρη. Μέχρι την τρίτη μέρα της εξέγερσης υπήρχε μια έντονη συζήτηση μέσα στους αναρχικούς και στις συνελεύσεις τους αν τα γεγονότα συνιστούσαν εξέγερση. Η συζήτηση έληξε με πανηγυρική επικράτηση αυτών που ισχυρίζονταν ότι όντως αυτό που ζούμε είναι εξέγερση στην διάρκεια εκείνης της τρίτης χαοτικής μέρας που χάθηκε κάθε έλεγχος και η έκταση των συγκρούσεων έφτασε να αγκαλιάσει όλο το κέντρο και την περιφέρεια του. Τι είχε γίνει όμως εκείνη την μέρα και χάθηκε ο έλεγχος; Είχε βγει μια κεντρική διαδηλώση από την αριστερά που πλαισιώθηκε μαζικότατα από τους εξεγερμένους. Οι δυνάμεις της αριστεράς αποχώρησαν γρήγορα πανικόβλητες από την συγκέντρωση που είχαν καλέσει οι ίδιες και οι δρόμοι έμειναν στους εξεγερμένους μέχρι το πρωί. Όμως κομβικό σημείο εδώ στην εξάπλωση της εξέγερσης ήταν ότι υπήρχε τέτοιο κεντρικό κάλεσμα για την Αθήνα. Χωρίς αυτό δεν θα μπορούσε να υπάρξει εκείνη η απίστευτη μέρα που οδήγησε στην συντριβή τις αστυνομικές δυνάμεις (‘ξέχασαν’ κάποιοι τους εκατοντάδες τραυματίες που είχαν οι μπάτσοι μόνο εκείνη την μέρα και μετά πλάσαραν τον μύθο την διακριτικής απόσυρσης της αστυνομίας ενώ η αστυνομία είχε ηττηθεί στον δρόμο από τους εξεγερμένους) Τώρα;

Τώρα δεν αποτολμήθηκε κανένα καλέσμα στο κέντρο από καμιά πολιτική ομάδα είτε αριστερή είτε αναρχική. Έτσι φτάσαμε στο παράδοξο και περίεργο, Παρασκευή και Σάββατο να υπάρχουν καλέσματα στα κέντρα των ευρωπαϊκών πόλεων, να υπάρχουν καθημερινά καλέσματα στα κέντρα των επαρχιακών πόλεων  αλλά να μην υπάρχει κανένα τέτοιο κάλεσμα για το κέντρο της Αθήνας παρότι είναι στην Αθήνα που διαπράχτηκε το στυγερό έγκλημα. Κάποιοι είναι ικανοποιημένοι με αυτό και μιλάνε για την επιτυχημένη στροφή στις περιφερειακές δράσεις. Κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους και όλους μας…

Μια διευκρίνηση για το αυθόρμητο και το ρόλο του στην ζωή και στην ιστορία

GREECE-UNREST-PROTEST-POLICE-EXTREMISM

Για κάποιους το αυθόρμητο είναι το περιφρονητέο. Είναι το τυφλό και άλογο που δεν έχει συνείδηση και κινείται χαοτικά και απρόβλεπτα κάνοντας τα πράγματα χειρότερα από αυτό που είναι. Αντιπαραβάλλεται με το συνειδητό και σχεδιασμένο που εξ ορισμού διαθέτουν ανώτερες ποιότητες και είναι απείρως καταλληλότερα για πολιτική δράση.

Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Το αυθόρμητο είναι συνυφασμένο με την λειτουργία της ζωής και την φυσικότητα της. Είναι η ελεύθερη ροή συναισθημάτων, σκέψεων και αντιδράσεων όπως αυτές αλληλεπιδρούν άμεσα με τα εξωτερικά ερεθίσματα και παραστάσεις. Άνθρωποι που έχουν χάσει αυτή την φυσική αίσθηση του αυθόρμητου  είναι υποχρεωμένοι να φιλτράρουν τα πάντα αυτοπεριοριζόμενοι ζώντας μια διπλή ζωή που συσσωρεύει κόμπλεξ και απωθημένα δημιουργώντας αυτό που ο Βίλχελμ Ράιχ είχε ονομάσει δευτερογενές στρώμα όπου θρασεύουν ανικανοποιήτες σαδιστικές και αρπακτικές τάσεις. Η καταστροφή της αυθόρμητης ζωής στα βρέφη και στα παιδιά είναι το μεγαλύτερο έγκλημα του σημερινού και χθεσινού ιεραρχικού ταξικού πολιτισμού και η αιτία για την παραγωγή νευρωτικών πειθήνιων ανθρώπων ανίκανων για πηγαίο αυθορμητισμό. Αυτά όσον αφορά το άτομο.

Όσον αφορά την πολιτική και τους κοινωνικούς αγώνες το αυθόρμητο έχει εξίσου αποφασιστική σημασία. Από την πρώτη φάση της Ρώσικης Επανάστασης του 1917 μέχρι την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, το κοινωνικά και εξεγερμένα αυθόρμητο έπαιξε τον αποφασιστικό ρόλο για το ξέσπασμα των γεγονότων. Αυτό σαν διαπίστωση μπορεί να ενοχλεί τα λίγα άτομα που έχουν μια καθημερινή πολιτική δράση και βλέπουν σε αυτή την καθημερινότητα όλο το νόημα της ζωής τους αλλά η ιστορική πραγματικότητα το έχει επικυρώσει πολλαπλά και πολυσήμαντα. Χωρίς το αυθόρμητο ξέσπασμα κάποιας κρίσιμης μάζας ανθρώπων, εξεγέρσεις δεν γίνονται. Αυτό το αυθόρμητο μπορεί να ενεργοποιηθεί με διάφορους τρόπους, συνήθως μετά από μια πράξη φασιστικής ή αστυνομικής βαρβαρότητας όπως ήταν και η δολοφονία του Αλέξη ή του Παύλου. Και το αυθόρμητο σε αντίθεση με την διαδεδομένη δοξασία δεν είναι ούτε τυφλό, ούτε άλογο. Γεννιέται σε συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες ως έκφραση οργής και αντίστασης ενάντια σε αυτές. Αναπαράγεται μέσα σε ανθρώπους που έχουν ήδη κοινωνική ευθυνη (κανένας αδιάφορος παρτάκιας απολίτικος δεν είναι ικανός να κινητοποιηθεί από το πολιτικό αυθόρμητο μην ξεχνάμε! ) οι οποίοι αποζητούν άμεση ακαριαία και αδιαμεσολάβητη  δράση για να καταστρέψουν ένα μεγάλο κοινωνικό κακό. Κι επειδή εκφράζεται από ανθρώπους που σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό είναι ήδη συνειδητοποιημένοι, η δράση του δεν είναι καθόλου τυφλή αλλά αντίθετα αυτή έχει την μεγαλύτερη ικανότητα για αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη και θαρραλέα επιθυμία για σύγκρουση. Όχι τυχαία λοιπόν, σε ιστορικές στιγμές που το ιστορικά αυθόρμητο δρα χωρίς περιορισμούς έχουν γεννηθεί τα μεγαλύτερα εξεγερσιακά γεγονότα.

Μιλώντας για το εξεγερμένο αυθόρμητο δεν πρέπει να το συγχέουμε με αυτό που πρόχειρα μπορεί να ονομαστεί φασιστικό αυθόρμητο. Μιλάμε για δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα που βρίσκονται σε θανάσιμη διαπάλη μεταξύ τους και οι ομοιότητες τους είναι μόνο επιφανειακες. Το φασιστικά αυθόρμητο εδράζεται μόνο στο ενδιάμεσο στρώμα που αναφέραμε και εκπορεύεται από ανθρώπους που είναι ανίκανοι για φυσικό αυθορμητισμό όντας εφοδιασμένοι με πολλά απωθημένα και σαδιστικές επιθυμίες. Αυτού του είδους το ‘αυθόρμητο’ είναι πράγματι τυφλό και παράλογο στρέφοντας την βία και την οργή του στους αδύναμους ή τυφλά στον οποιοδήποτε άσχετο. Είναι το αυθόρμητο που ιστορικά έχει βγάλει πογκρόμς κατά μειονοτήτων, την νύχτα των κρυστάλλων στην ναζιστική Γερμανία το φασιστικό πογκρόμ στην Αθήνα τον Μάη του 2011. Το εξεγέρμενο αυθόρμητο βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα του. Αυτό βγαίνει από ανθρώπους που είναι ικανοί για φυσικό αυθορμητισμό χωρίς σαδισμό μέσα τους και στρέφεται κατά των άδικων ισχυρών και των κατασταλτικών δυνάμεων που τους προστατεύουν.

Το εξεγερμένο αυθόρμητο ξέρει πολύ καλά να παράγει τα δικά του μέσα πάλης, τις δικές του μορφές οργάνωσης και να συντονίζεται με το οργανωμένο πολιτικό όταν οι επιδιώξεις τους ταυτίζονται.

Είμαι υποχρεωμένος να γράψω για το αυθόρμητο όχι μόνο γιατί αυτό έχει συκοφαντηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια αλλά κυρίως γιατί αυτό μας έμεινε σαν μέσο δράσης στις ζοφερές μέρες που ζούμε. Αυτές τις μέρες, όπως θα γράψει και ο ιστορικός του μέλλοντος, ζούμε την τραγική αδυναμία και ανικανότητα ΟΛΩΝ των πολιτικών συλλογικοτήτων στην Αθήνα να δώσουν μια απάντηση που να αρμόζει σε μια τέτοια ανήκουστη φρικαλέα τερατώδη ναζιστική δολοφονία. Ανικανότητα και αδυναμία που έφτασε στο σημείο να μην τολμάται να καλεστεί μια συγκέντρωση στο κέντρο κρυβόμενοι από καραγκιοζιλίκια περιφερειακών δράσεων.  Οι πολιτικές ομάδες τώρα η καθεμιά στον δικό της βαθμό είναι εχθροί του αυθόρμητου, θα του βάλουν όλα τα εμπόδια ώστε αυτό να μην μπορεί να εκφραστεί μαζικά και ανεξελέγκτα, θα το συκοφαντήσουν, θα ονομάσουν την προοπτική της εξέγερσης ‘πυροτέχνημα’, θα σαμποτάρουν τις ιδέες και πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν στις δεδομένες συνθήκες να φέρουν το ξέσπασμα, κοντολογίς είναι εργαλεία της ηττοπάθειας και της αυτοσυγκράτησης που σκοτώνουν τον αυθορμητισμό στα ίδια τα μέλη τους. Καιρός για την αναρχία της οργής, του άμεσου και του αυθόρμητου να τις παραμερίσει και να βρει τρόπους που θα εκφραστεί και θα δράσει χωρίς αυτές λοιπόν…

Άλλος ένας στρατηγός χωρίς στρατό;

Αυτό ακούγεται σαν επιχείρημα σε οποιοδήποτε προσπαθεί να δώσει μια δική του ανάλυση και πρόταση σε μια δεδομένη στιγμή. Άλλη μια παρενέργεια της αναρχίας της άμυνας και της ήττας. Τα τελευταία χρόνια καθιερώθηκε σαν ύψιστη αλήθεια ότι όποιος δεν δραστηριοποιείται σε κάποιο στέκι ή κάποια συγκεκριμένη συλλογικότητα είναι ανάξιος και να μιλά και να έχει άποψη και να δρα. Έγκυρο πολιτικό λόγο μπορούν να παράγουν μόνο οι συλλογικότητες που τον έχουν ζυμώσει μέσα στις συνελεύσεις τους. Ο πολιτικός λόγος που παράγεται από ατομικότητες δεν έχει καμιά σημασία ή ακόμη χειρότερα συνιστά ύπουλη προσπάθεια της ατομικότητας να προβληθεί ή να υπερφαλαγγίσει συλλογικές διαδικασίες. Αυτοί που τα γράφουν αυτά και θέλουν να λέγονται αναρχικοί έχουν μπερδέψει την αναρχία με τον σταλινισμό. Όλα τα σπουδαία αναρχικά κείμενα έχουν γραφτεί από ατομικότητες πολύ περισσότερο από συλλογικότητες. Δικαίωμα στην έκφραση και στην πολιτική ανάλυση έχουν όλοι και ειδικότερα όλοι όσοι έχουν ζωτικό ενδιαφέρον για το επαναστατικό κίνημα. Σε μια εποχή που μας έχει παράσχει ηλεκτρονικά μέσα αδιαμεσολάβητης έκφρασης είναι σκέτος σταλινισμός να ορίζεις κανόνες ποιος μπορεί να γράφει και να προτείνει και να αξιώνεις μονοπώλειο έκφρασης και πολιτικού λόγου σε συλλογικότητες.

Όμως όλα αυτά είναι γενικές αλήθειες που ταιριάζουν για κάθε περίσταση. Εδώ έχουμε κάτι συγκεκριμένο. Έχουμε την αποδεδειγμένη αδυναμία των αναρχικών πολιτικών συλλογικοτήτων της αθήνας να στρέψουν τα γεγονότα σε γενικευμένη εξέγερση. Σε μια τέτοια περίσταση που ο πολιτικός λόγος και δράση τους φαίνονται τόσο ανεπαρκείς έχει μεγάλη σημασία να γράψουν οι εξεγερμένες ατομικότητες που δεν έχουν να λογοδοτήσουν πουθενά και να πουν τα πράγματα με το όνομα τους. Και υπάρχουν αρκετές τέτοιες των οποίων τώρα η γραφή τους είναι υπερπολύτιμη για να εκφράσει τους δεκάδες χιλιάδες εν δυνάμει εξεγερμένους που αυτή την στιγμή μένουν ολοκληρωτικά ακάλυπτοι από τις υπάρχουσες συλλογικότητες.

Η δολοφονία της Ζωής και του Έρωτα και η ανυπαρξία της Εξέγερσης που θα σήμαινε την οριστικοποίηση της δολοφονίας.

murderoflife

Ίσως ακόμη πολλοί δεν έχουν συλλάβει στο μυαλό τους τι ακριβώς έγινε εκείνο το μοιραίο βράδυ στον Πειραιά. Και ακόμη περισσότερο δεν το έχουν νιώσει. Οι λέξεις είναι δύσκολο να το αποδώσουν. Με την δολοφονία του Θανάση από ελεγκτές είχαμε πιστέψει ότι φτάσαμε στον πάτο. Όμως ήταν στις 18 Σεπτέμβρη που γνωρίσαμε τι σημαίνει πραγματικά πάτος.

Όλη η δολοφονία του Παύλου έχει μια σημειολογία που σε ανατριχιάζει και δεν σε αφήνει να  ησυχάσεις το μυαλό σου. Ακόμη και οι χειρότεροι μαχαιροβγάλτες αλήτες που είχαμε κάποτε στο Αιγάλεω είχαν έναν κώδικα που απουσίαζε εντελώς από αυτούς τους δολοφόνους. Πρώτα πρώτα εκείνοι σέβονταν αν ήσουν με γυναίκα και περίμεναν να σε πετύχουν μόνο ή με σκέτα αντρική παρέα για να στην πέσουν. Εκείνοι οι μαχαιροβγάλτες αλήτες σέβονταν τον έρωτα. Οι σημερινοί αντίθετα έβγαλαν όλο το δολοφονικό μένος τους σε άνθρωπο που συνοδευόταν από τον έρωτα του. Ήθελαν συνειδητά όχι μόνο να σκοτώσουν τον αντιφασίστα αδερφό αλλά να τον σκοτώσουν ατιμωτικά μπροστά στα μάτια της αγαπημένης του. Απόδειξη ότι η φασιστική βία πολλές φορές τροφοδοτείται από την σεξουαλική αθλιότητα και ανικανότητα και στοχεύει όχι μόνο την ίδια την Ζωή αλλά και τον Έρωτα της. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ολέθριο πιο φρικαλέο πιο απαίσιο για ένα ερωτευμένο ζευγάρι να λήγει ο έρωτας του με τέτοιο αισχρό σαδιστικό φονικό τρόπο. Και δεν υπάρχει ερωτευμένο ζευγάρι που να έχει γνώση αυτής της ιστορίας και να μην έχει συγκλονιστεί. Ο φασισμός είναι δολοφόνος της Ζωής και του Έρωτα και με αυτή την δολοφονία το απέδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία.

Όμως υπάρχει και μια άλλη σημειολογία που αφορά το ποιος δολοφονήθηκε. Εννοείται ότι κάθε θύμα του φασισμού είτε είναι γνωστό είτε όχι αξίζει τον σεβασμό μας όπως κι ότι κάθε δολοφονική φασιστική πράξη ανεξάρτητα του θύματος αξίζει την οργή και την άμεση αντίδραση μας. Όμως ο Παύλος δεν ήταν ένα τυφλό θύμα του φασισμού, κάποιος που τυχαία δολοφονήθηκε όπως οι μετανάστες που έχει δολοφονήσει η χρυσή αυγή και είχαν βρεθεί σε λάθος σημείο λάθος χρόνο. Κι εκείνες οι δολοφονίες ήταν φρικτές και ήταν ντροπή μας που σαν κοινωνία και αντιφασιστικό κίνημα δεν μπορέσαμε να τις απάντησουμε όπως άξιζε και έπρεπε.Κι αν το είχαμε κάνει τότε θα είχαμε αποτρέψει και τούτη την δολοφονία.. Όμως ο Παύλος είχε μια τριπλή ιδιότητα. Ήταν αναγνωρισμένος αντιφασίστας, ήταν ανένταχτος- ελεύθερο πνεύμα-με-αναρχικό προσανατολισμό (όπως προκύπτει από τους ίδιους τους στίχους του) και ήταν καλλιτέχνης-μουσικός που εκφραζόταν αντιφασιστικά και εξεγερσιακά μέσα από το έργο του. Είναι τραγική ειρωνεία που το έργο του έγινε ευρύτερα γνωστό σε πολύ περισσότερους μετά την δολοφονία του αλλά δυστυχώς έτσι συμβαίνει στις ζωές πολλών καλλιτεχνών. (και ειδικότερα των δολοφονημένων…)Γίνονται γνωστοί και εκτιμιούνται μετά από τον θάνατο τους. Ο Παύλος έγραφε στα τραγούδια του πόσο ακριβή είναι η ελυθερία του λόγου, για τον δολοφονημένο Γρηγορόπουλο, για την βία που πρέπει να απαντηθεί με βία. Είναι το λιγότερο προσβολή της μνήμης του να γράφεται μετά από τέτοια δολοφονία του ότι: «Ο Παύλος δεν θα ήθελε να απαντήσουμε με βία στην δολοφονία του» Η κουβέντα πηγαίνει αναγκαστικά τώρα στην μεταφυσική (που είναι τώρα άραγε ο Παύλος;) αλλά δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάντης ώστε να ξέρει ότι αν τώρα ο Παύλος είχε μια επιθυμία αυτή θα ήταν να είχαμε όλοι τώρα εξεγερθεί μέχρι εσχάτων και να μην αφήναμε ατιμώρητο αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα. Ο κάθε συνειδητοποιημένος αντιφασίστας θα είχε αυτή την επιθυμία άλλωστε.

Οι εκκλήσεις λοιπόν της αριστεράς για αυτοσυγκράτηση και για ειρηνικές μαζικές διαδηλώσεις που βγήκαν από την πρώτη μέρα της δολοφονίας συνιστούν προσβολή της μνήμης και του πνεύματος του δολοφονημένου Παύλου. (Το ίδιο προσβλητικό ήταν που στην συγκέντρωση στο Κερατσίνι δεν παίζονταν τα εξεγερμένα τραγούδια του αλλά τα γνωστά μιζεροτράγουδα του Μπιθικώτση). Όλοι άλλωστε λέγαμε ότι αν ποτέ γίνει τέτοιο έγκλημα αυτό θα σημαίνει κήρυξη πολέμου και λήξη της όποιας κανονικότητας έχουμε στις ζωές μας.

Κι αν από την αριστερά περίμενε κανείς τέτοια λιγόψυχη στάση (στηριζόμενη σε μια πολύ κακή ερμηνεία της ιστορίας που αναποδογυρίζει το νόημα εκείνης της μοιραίας συμφωνίας της Βάρκιζας της 12 Φλεβάρη 1945 και θέλει να κρατήσει εκείνη την Βάρκιζα ακόμη ζωντανή) είναι εντελώς αδικαιολόγητη όταν εκφράζεται έμπρακτα από αναρχικές ομάδες. Με αυτή τους την στάση δικαιολογούν όλους όσους τους αποκαλούν ακίνδυνους αναρχορεφορμιστές που δεν θέλουν να διαταράξουν την πολιτική τους ρουτίνα και θέλουν να μείνουν πάση θυσία στην νομιμότητα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη σημειολογία που κάνει ακόμη πιο εξοργιστικό το έγκλημα. Η παρουσία της αστυνομίας την ώρα που αυτό που συντελλόταν και η προκλητική αδιαφορία που μπορεί να ονομαστεί και σύμπραξη με τους δολοφόνους για να το αποτρέψει. Λέγεται ότι η γυναίκα ΔΙΑΣ που αυτόκλητα έπιασε τον δολοφόνο πέρασε από ΕΔΕ. Είτε η είδηση είναι πετυχημένο τρολ είτε όχι, αναδεικνύει  το μέγεθος της σύμπραξης αστυνομίας με τους ναζιστές της χρυσής αυγής.

Το γεγονός λοιπόν συνιστά την χειρότερη έκφραση φασιστικής τρομοκρατίας με αστυνομική σύμπραξη που δολοφονεί φρικτά την Ζωή και τον Έρωτα της. Συνιστά από μόνο του αφορμή ΚΑΙ αιτία εξέγερσης σε μια περίοδο που μιλάγαμε ούτως ή άλλως για την προοπτική και την ανάγκη γενικευμένης εξέγερσης. Δυστυχώς με τον τρόπο του αποκάλυψε τον συντηρητισμό της πολιτικής (κάθε πολιτικής) που φοβάται το αυθόρμητο και την εξέγερση και περιχαρακώνει τις ανιστάσεις σε απαράδεκτα στεγανά και όρια…

Τα δυο άκρα του νεοελληνικού φασισμού (ΝΔ και χρυσή αυγή) και η επείγουσα ανάγκη μιας αντιφασιστικής εξέγερσης.

φασίστεςΝΔ

Aυτός ήταν ο τίτλος ενός κειμένου που ετοίμαζα πριν την δολοφονία του Παύλου που βρήκε την φρικτότερη επιβεβαίωση του μετά την δολοφονία. Προς στιγμή είχα πιστέψει ότι δεν χρειαζόταν να εκτεθεί καθώς η αντιφασιστική εξέγερση φαινόταν να είναι μια πραγματικότητα στους δρόμους του Κερατσινίου, των Χανίων, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης, της Κομοτηνής, του Αγρινίου και αλλού. Όμως και ειδικά για την Αθήνα αυτή η εξέγερση δεν φαίνεται ακόμη να είναι διαρκής πράξη. Είμαστε στην ενδιάμεση κατάσταση που ανέφερα στην αρχή.

Όσοι ήμασταν αυτές τις μέρες τους δρόμους είδαμε το πρωτοφανές για ένα κράτος που θέλει να κρατάει τα προσχήματα ότι είναι δημοκρατικό: το σύνολο των κατασταλτικών δυνάμεων να είναι αφιερωμένο στην προστασία γραφείων δολοφόνων. Και δεν μιλάμε για απλή προστασία αλλά για λύσσα από μεριάς τους λες και ήταν τα δικά τους γραφεία. Η μανία του κράτους να καταστείλει βάρβαρα όσους είχαν στοχοποιήσει αυτά τα γραφεία έφερε αυθαίρετες συλλήψεις και ξυλοδαρμούς, πλαστικές σφαίρες και ρίψη δακρυγόνων σε ευθεία βολή, το χαμένο μάτι ενός συντρόφου από τέτοια ρίψη και -αυτό που σχολιάστηκε και από διεθνείς ρεπόρτερς- την συνεργασία χρυσαυγιτών ΜΑΤατζήδων με από κοινού ρίψη πετρών στους αντιφασίστες διαδηλωτές. Αν η δολοφονία έδειξε πόσο δολοφονική είναι η χρυσή αυγή και πόσο βρώμικο το κράτος για να την επιτρέψει, η άγρια καταστολή που ακολούθησε έδειξε πόσο φασιστικό είναι το ίδιο το κράτος και τι θέλει να προστατρέψει με κάθε θυσία. Ο κύριος πολιτικός εκφραστής του κράτους η ΝΔ φέρθηκε σαν την χρυσή αυγή. Θυμήθηκε πάλι την μαρφίν σε μια αισχρή προσπάθεια αυθαίρετου συμφηφισμού, έθεσε ζήτημα νομιμότητας του Σύριζα και του ΚΚΕ, προσπάθησε με κάθε τρόπο να μειώσει την σημασία και την μοναδικότητα αυτής της δολοφονίας. Το ίδιο κόμμα που δεν καταδίκασε το κρεσέντο βίας της χρυσής αυγής που είχε προηγηθεί της δολοφονίας αποθρασύνοντας την δράση της. Το ίδιο κόμμα που έχει υιοθετήσει σε βασικά θέματα την ατζέντα της χρυσής αυγής και έχει προωθήσει το φασιστικό ‘νόμος και τάξη’ όσο κανένα άλλο δεξιό κόμμα τα τελευταία 50 χρόνια.

Για την ΝΔ αυτή η δολοφονία δημιουργεί έναν μεγάλο φόβο και μια μεγάλη ελπίδα. Ο φόβος της είναι να μην ξεφύγει η κατάσταση με όλα αυτά σε γενικευμένη εξέγερση που δεν μπορεί να καταστείλει. Η ελπίδα της ότι θα πάρει πίσω εκλογικά όλα αυτά τα ασυνείδητα φασισταριά που έχει τραβήξει η χρυσή αυγή παρουσιαζόμενη σαν αντιναζιστική δύναμη που είναι με υπεύθυνο τρόπο φασιστική.

Όσον αφορά την χρυσή αυγή, τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα. Είναι άγνωστο αν αυτή η δολοφονία ήταν σχεδιασμένη ή της προέκυψε απρογραμμάτιστα. Κι όσο δεν ξέρουμε αυτό το βασικό είναι δύσκολο να υποθέσουμε που το πάει. Αν της προέκυψε τυχαία (από αυτές τις τυχαιότητες που μαθηματικά κάποια στιγμή γίνονται όταν υπάρχει καθημερινή δολοφονική δράση…) είναι μοιραίο να περάσει μια εσωτερική κρίση που σε συνδυασμό με το σφυροκόπημα του αντιφασιστικού κινήματος θα την οδηγήσει σε οριστική παρακμή και διάλυση. Αν όμως ήταν κάτι σχεδιασμένο τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο σοβαρά. Σημαίνει ότι αυτή η δολοφονική συμμορία μεθυσμένη από την δύναμη της αναβάθμισε τους στόχους της και πλέον δολοφονεί ανοιχτά αναγνωρισμένους αντιφασίστες μόνο για να αποδείξει ότι είναι σε θέση να κάνει κάτι τέτοιο και ότι μπορεί να μένει όρθια και αλώβητη (και με την βοήθεια του κράτους)σε  κάθε δολοφονική ενέργεια της σχετικά ατιμώρητα.

Η χρυσή αυγή είναι μια 100% χιτλερική ομάδα με δυο διαφορές από τους κλασικούς χιτλερικούς του 30. Έχει αναγάγει το ρουσφέτι σε ύψιστη πολιτική αρετή όντας το πιο ρουσφετολογικό κόμμα που έχει εμφανιστεί στην ελληνική κοινωνία (επίτευγμα όταν ξέρουμε πόσο ρουσφετολόγοι ήταν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ!) μετατρέποντας και τα κρεμμύδια ακόμη σε μέσο αλίευσης ψήφων και προώθησης του ρατσισμού. Δεύτερον είναι πιο άτιμη και υποκριτική από τους κλασικούς χιτλεριστές, στοιχείο της αδυναμίας και όχι της δύναμης της. Οι κλασικοί χιτλερικοί όταν δολοφονούσαν στον δρόμο αναλάμβαναν την ευθύνη τους και δεν παρίσταναν τους άσχετους. (άφθονη απόδειξη γι’αυτό υπάρχει στα μνημειώδη ιστορικά βιβλία του Kersaw και του Evans) Αυτοί σαν κλασικοί θρασύδειλοι και σκοτώνουν και μετά παριστάνουν τα θύματα προβοκάτσιας.

Η θεωρία της προβοκάτσιας είναι χρυσαυγίτικης έμπνευσης και έχει το θράσος να παρουσιάζει σαν θύματα τους δολοφόνους. Με τέτοιο θράσος και ψέμματα οι χρυσαυγίτες θα ισχυριστούν μετά από τέτοια δολοφονία ότι θα ανεβάσουν κι άλλο τα εκλογικά ποσοστά τους. (όπως στεροτυπικά πια το ισχυρίζονται μετά από κάθε αθλιότητα και έγκλημα που κάνουν…) Είμαστε εδώ για να εγγυηθούμε ότι όχι μόνο αυτό δεν θα γίνει αλλά ότι ανεξάρτητα αν τους προέκυψε απρογραμμάτιστα ή σχεδιασμένα, αυτή η δολοφονία σημαίνει το οδυνηρό τέλος τους…

Έχουμε λοιπόν σε εξέλιξη μια ενδοφασιστική διαμάχη μεταξύ ΝΔ- χρυσής αυγής ενώ όλο το κατασταλτικό κράτος κινητοποιείται για την προστασία των γραφείων της χρυσής αυγής. Μια ενδοφασιστική διαμάχη που γίνεται μεσούσης μιας οικονομικής κατάρρευσης, μιας διάλυσης εργασιακών δικαιωμάτων, μιας διάλυσης υποδομών του κράτους που δεν είναι κατασταλτικές και μετά από μια τέτοια δολοφονία. Η αντιφασιστική εξέγερση πρέπει να στραφεί εναντίον και των δυο πυλώνων του νεοελληνικού φασισμού αναδεικνύοντας συνολικότερα τις ανάγκες και τις επιθυμίες μιας κοινωνίας που θέλει να είναι ελεύθερη…

Να τελειώνουμε με την μπατσοφοβία. Φέρνει μόνο πανικό και ατιμωτική υποτίμηση των δυνάμεων μας.

fuckthepolice

Την πρώτη μέρα της δολοφονίας, τα χτυπήματα των μπάτσων έξω από τα γραφεία της χρυσής αυγής στην Νίκαια μας βρήκαν ανέτοιμους. Σαν να είχαμε ξεσυνηθίσει από συγκρούσεις πήγαμε να τους αντιμετωπίσουμε εντελώς αυτοσχέδια με μια υποτιθέμενη πρώτη γραμμή που ήταν πιο γερή και στήριξη από τους άλλους συντρόφους σε απόσταση. Φυσικά αυτό ήταν λάθος!  Έπρεπε κάπως να αξιοποίησουμε την αριθμητική μας υπεροχή και όχι να αφήσουμε την σύγκρουση σε λίγους και συγκεκριμένους που όσο καλοί κι αν είναι δεν είναι υπεράνθρωποι. Έστω κι έτσι όμως, η αστυνομική καταστολή οδήγησε στην διάχυση της σύγκρουσης και όχι στον τερματισμό της. Όσο μας απωθούσαν τόσο απλώναμε την σύγκρουση σε νέες πλατείες σε νέες γειτονιές. Αυτό συνέβη γιατί εκείνο το μπλοκ ανθρώπων που πήγε στα γραφεία ξέχωρα από τους άλλους, δεν είχε μπατσοφοβία αλλά αποφασιστικότητα να συνεχίσει την σύγκρουση με κάθε τρόπο. Ήταν συνολικά το κομμάτι ανθρώπων που εγώ ονομάζω αυθόρμητη, οργισμένη αναρχία.

Η δεύτερη μέρα στην Νίκαια ήταν εντελώς διαφορετική. Εκεί δεν υπήρχε διακριτό κομμάτι αυθόρμητης οργισμένης αναρχίας και όλα ήταν πιο ανακατεμμένα και δειλά. Εκεί είδα κάτι απαράδεκτο. Να είμαστε χιλιάδες κόσμου συμπαγή και συνειδητοποιημένου κι όμως να υπάρχει τρόμος και πανικός στην παρουσία των μπάτσων που ήταν πίσω μας. Τέτοιος πανικός που για κάποια στιγμή φοβήθηκα ότι θα ποδοπατηθούμε. Εκεί είδα σε όλο το μεγαλείο της την λεγόμενη μπατσοφοβία.

Η μπατσοφοβία είναι ένα ψυχολογικό σύνδρομο όπως η αγοραφοβία ή η κλειστοφοβία. Όπως κάθε σύνδρομο βασίζεται στο παράλογο και στο τραυματικό. Πρακτικά μεταφράζεται σε έναν μεταφυσικό φόβο για την δύναμη της αστυνομίας και σε μια αγχώδη παρόρμηση να θες να φύγεις με κάθε τρόπο και γρήγορα από το πεδίο της. Όταν καταλαμβάνει σαν σύνδρομο μεγάλο αριθμό ανθρώπων δημιουργεί τον πανικό και τους κινδύνους ποδοπατήματος.

Η μπατσοφοβία στις διαδηλώσεις έχει καλλιεργηθεί με πολλούς τρόπους από τις αριστερές ομάδες και όψιμα και από τις αναρχικές. Η νοοτροπία καταρχήν να καλείται ο κόσμος στον δρόμο χωρίς μέριμνα για προστασία από χημικά αφήνει τον κόσμο ακάλυπτο στην δράση τους που από μόνα τους φέρνουν πανικό και τρόμο. Ένας διαδηλωτής χωρίς προστασία από χημικά είναι εκτεθειμένος στην φρίκη τους είτε αυτά πέσουν είτε όχι (όπως έγινε στην Νίκαια) Η άλλη νοοτροπία που έρχεται και αυτή από την αριστερά και έχει εισχωρήσει για τα καλά και στους αναρχικούς είναι ότι σε μια διαδήλωση δεν είναι όλοι ίσοι και εξίσου υπεύθυνοι αλλά υπάρχουν κάποιοι που περιφρουρούν και κάποιοι που περιφρουρούνται. Αυτοί που περιφρουρούνται αντιμετωπίζονται σαν άτομα που χρήζουν προστασίας των οποίων πρέπει να διαφυλαχτεί το ‘δικαίωμα τους για ειρηνική πορεία’ και αυτοί που περιφρουρούν είναι αυτοί που πρέπει να διαφυλάξουν το δικαίωμα για ειρηνική πορεία. Ο περιφρουρούμενος πρέπει να βασιστεί αποκλειστικά στον περιφρουρητή του για να νιώσει ασφάλεια μέσα στην πορεία κι όταν σπάσει η περιφρούρηση και δεν μπορεί να αντέξει άλλο τα χτυπήματα της αστυνομίας έχει μόνο πια χρέος να τρέξει με τους άλλους σαν κυνηγημένο κοπάδι χωρίς καμιά σκέψη αντίστασης.

Αυτό το μοτίβο το έχουμε δει να επαναλαμβάνεται σε αναρίθμητες διαδηλώσεις που μετατρέπουν μεγάλες μάζες ανθρώπων σε πανικόβλητα κυνηγημένα κοπάδια επικίνδυνα και για τον εαυτό τους.

Όμως ποια είναι η αλήθεια που δεν θέλει να αντιμετωπίσει ένας μπατσοφοβικός; Ότι στην διαδήλωση δεν είναι μόνος του, ότι γύρω του υπάρχουν χιλιάδες ο καθένας με τις δυνάμεις του και ότι ρόλος μιας διαδήλωσης δεν μπορεί παρά να είναι αυτός: να συνδυάσει και να ενώσει τις δυνάμεις αναρίθμητων ξεχωριστών ατομικοτήτων σε μια συμπαγής νέα δύναμη που δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Ο μπατσοφοβικός όμως θα φερθεί σαν είναι μια απομονωμένη ατομικότητα μέσα στο πλήθος που έχει να νοιαστεί μόνο για το τομάρι του χωρίς να τον ενδιαφέρει αν η ανεύθυνη φοβική συμπεριφορά του σπέρνει τον πανικό και την ηττοπάθεια στο πλήθος.

Δεν περίμενα να δω τόση μπατσοφοβία μόλις την δεύτερη μέρα μετά την δολοφονία του Παύλου. Είναι και αυτή σύμπτωμα της αναρχίας της ήττας και της κίβδηλης νομιμότητας, της αριστεράς της ήττας και της κίβδηλης νομιμότητας. Είναι κάτι όμως που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ξεκάθαρα και με ειλικρίνεια αν θέλουμε να δούμε εξέγερση να γίνεται σε αυτό το μέρος. Καμιά εξέγερση δεν έγινε ποτέ από μπατσοφοβικούς.

Σαν επίλογος. Η επιθυμία για εξέγερση που παραμένει εκτός ελέγχου.

revoltnow

23 χρόνια είμαι στους δρόμους σε κινήματα, σε αναστατώσεις,σε εξεγέρσεις. Τα μισά περίπου από αυτά σαν αριστερός και τα άλλα μισά σαν αναρχικός. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω τόσο οργισμένος με την κοινωνική κατάσταση και ταυτόχρονα τόσο απογοητευμένος με όλες τις διαθέσιμες οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις που μιλάνε για αντίσταση, ανυπακοή και εξέγερση.

Περίμενα μετά από τέτοιο γεγονός που μας έφτασε στον πάτο του πάτου να δω τον Δεκέμβρη να ανασταίνεται σε μια μεγαλύτερη κλίμακα δεδομένου ότι οι αντικειμενικές συνθήκες είναι πολύ πιο ώριμες και έτοιμες σε σχέση με την ελληνική πραγματικότητα του Δεκέμβρη. Είμαστε στο σημείο βρασμού (όπως ομολογεί και ο economist σε ένα άρθρο του που κυκλοφόρησε μόλις πριν λίγες ώρες) και αυτό που βλέπω είναι την δειλία, την ατολμία και την βραδύτητα των πολιτικών δυνάμεων που μιλάνε με όρους αντίστασης. Ακόμη χειρότερα διαβλέπω τις προσπάθειες τους να σαμποτάρουν εγχειρήματα και πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να δώσουν έκφραση στην συσσωρευμένη οργή και να ακολουθούν τις φθαρμένες κανονικότητες τους σαν μην συμβαίνει τίποτα.

Δεν γνωρίζω ακόμη πώς το αναρχικό αυθόρμητο και οργισμένο θα μπορέσει να τα παρακάμψει όλα αυτά και να βρει την πορεία του όπως κατάφερε να την βρει για κάποιες ώρες στους δρόμους του κερατσινίου. Δύσκολο πολύ δύσκολο όταν δεν υπάρχει μια οργανωμένη δύναμη να του δώσει την αφορμή και το πεδίο της έκφρασης. Όταν δηλαδή δεν υπάρχει εξαγγελμένο γεγονός διαμαρτυρίας που θα μπορούσε να συσπειρώσει όλη την οργή των εξεγερμένων όπως είχε γίνει την τρίτη μέρα της εξέγερσης του Δεκέμβρη.

Γνωρίζω όμως ότι αν ΚΑΙ αυτό το καταπιούμε χωρίς γενικευμένη εξέγερση βάζουμε παρακαταθήκη για να καταπιούμε ό,τι φρικτό και αποτρόπαιο θα συμβεί στο μέλλον ανοίγοντας διάπλατα τις πόρτες για τον θριάμβο του ολοκληρωτισμού και για την ατιμώρητη δολοφονία της ζωής και του έρωτα. Οι φασίστες δεν κρύβουν την χαρά και την αιμοδιψή διάθεση τους στα κοινωνικά δίκτυα και στο youtube μιλώντας για νεκρούς που έρχονται και για τον Παύλο που ήταν μόνο η αρχή.

Η κατάσταση είναι υπέρτατα σοβαρή. Δεν μπορούμε να κρυφτούμε από τους εαυτούς μας. δεν μπορούμε να κρυφτούμε στις πολιτικές ομάδες μας. Μέσα στην Ελλάδα της κατάρρευσης, της εξαθλίωσης, της εξατομικοποίησης και της ήττας υπάρχει πια και το ζεστό αίμα του δολοφονημένου αδερφού που ουρλιάζει: ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΡΕ; ΚΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΚΑΤΑΠΙΕΙΤΕ;

pavlosfyssas

15 σκέψεις σχετικά με το “Εκτός ελέγχου

  1. «» η φασιστική βία πολλές φορές τροφοδοτείται από την σεξουαλική αθλιότητα και ανικανότητα και στοχεύει όχι μόνο την ίδια την Ζωή αλλά και τον Έρωτα της «»

    αυτο…

    «»Δεν υπάρχει τίποτα πιο ολέθριο πιο φρικαλέο πιο απαίσιο για ένα ερωτευμένο ζευγάρι να λήγει ο έρωτας του με τέτοιο αισχρό σαδιστικό φονικό τρόπο. Και δεν υπάρχει ερωτευμένο ζευγάρι που να έχει γνώση αυτής της ιστορίας και να μην έχει συγκλονιστεί «»

    κι αυτο ακριβως.

  2. σχετικα με την…»μπατσοφοβια» νομιζω οτι εχεις αδικο και καλο ειναι να προσεχουμε τι λεμε,για να μην παρουμε κοσμο στο λαιμο μας.

    καταρχην η λεξη «μπατσοφοβια» σαν ορος ειναι λαθος, εφοσον γενικα στην ψυχολογια με τον ορο «φοβια» περιγραφονται παραλογοι φοβοι και καταστασεις, που συνηθως δε βασιζονται σε αληθινο κινδυνο (κλειστοφοβια, αγοραφοβια, ..αραχνοφοβια, ξωτικοφοβια, νυχτεριδοφοβια 🙂 κλπ)

    τα χουμε πει και ξαναπει κι εδω τα χουμε πει κι εξω και αλλου: δεν ειναι/ειμαστε ολοι ηρωες ουτε ειναι ολοι για ολα. δεν μπορουμε να αναγκασουμε καποιον να μη φοβαται τα ματ και να μην το βαλει στα ποδια. το να συγκρινουμε με τον δεκεμβρη -κι αυτο το χουμε ξαναπει- ειναι τελειως αστοχο κ ακαιρο. τον δεκεμβρη για διαφορους λογους τα κρατος ηταν σε αμυνα και η καταστολη ηταν πολυ πιο χαλαρη.

    τωρα,εδω και 3 χρονια βασικα, με την οξυνση του *ταξικου* (η οπως αλλιως θελετε πειτο το) πολεμου, υπαρχει αυτη η ακραια εντατικοποιηση της καταστολης, πραγμα που με απλα λογια σημαινει οτι ξεκιναει καποιος ωραια και καλα να παει στην πορεια και δεν ξερει αν θα γυρισει πισω η -ακομα χειροτερα- πως θα γυρισει. δλδ τι θα του λειπει. το ματι, το χερι η ξερω γω τι αλλο.
    δεν υπαρχει τπτ χειροτερο απο τον απολογισμο της φρικης μετα απο καθε πορεια, με το ποσους επιασαν η ποσοι ειναι στο νοσοκομειο.

    ειναι τελειως ματαιο να θελει κανεις να αποδειξει (σε ποιον?) το..»θαρρος» του απεναντι σε πανοπλα τερατα. οσοι μπορουν και θελουν να συγκρουστουν με τα ματ, εχουν και πρεπει να εχουν κρανη,ξυλα κλπ κλπ.
    οι υπολοιποι καλα θα κανουν να το βαλουν στα ποδια.
    οσο προλαβαινουν δλδ…………………..
    γιατι καμια φορα μεσα στο χαος, δεν μπορει να γινει ουτε αυτο.

    • θα διαφωνήσω κάθετα, διότι χρησιμοποιείται ο όρος μπατσοφοβία επί του συγκεκριμένου περιστατικού, το οποίο ήταν όντως ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ: 3 με 4 μηχανάκια δίας να εφορμούν και να διαλύουν ΠΛΗΘΟΣ διαδηλωτών. όχι διμοιρίες, όχι ΜΑΤ, όχι 50 και 100 αρματωμένοι, αλλά 7-8 μηχανοκίνητοι πετώντας κρότου-λαμψης και γκαζώνοντας να σκορπάνε ΠΛΗΘΟΣ που τρέχει πανικόβλητο, σκοντάφτει σε γλάστρες και πεζοδρόμια και όταν πια ειναι σε απόσταση ασφαλείας, αναποδογυρίζει με μανία κάτι δύσμοιρους κάδους για να στήσει φαντασιακά οδοφράγματα:
      Αυτά είναι συμπτώματα μπατσοφοβίας. Είναι ασόβαρες κι εν τελει επικίνδυνες συμπεριφορές και υποσκάπτουν το ηθικό κάθε ανθρωπου που θέλει να αγωνιστεί στο δρόμο.

  3. η μαρφιν ηταν πραγματικα μια σαχλαμαρα. μια αδιαφορη βλακεια που πηρε στο λαιμο της μια ολοκληρη κοινωνια. και πως να ξεχασει κανεις ολο εκεινο το αυτομαστιγωμα και την ενοχοποιηση και τις κατηγοριες τους σε μας που «δε νιωθαμε».
    pathetic.
    ολοι εκεινοι οι «ευαισθητοι» με τις ανακοινωσεις τους για «αυτοκριτικη και μετανοια» και τα ασκοπα κλαψουρισματα τους παντου (πχ ΑΚ) εκαναν πολυ μεγαλυτερο κακο απ οσο μπορει να φανταστει κανεις. δυστυχως. και τωρα ειναι πολυ αργα.

    • Σαχλαμάρα η μαρφίν; Σκοτώθηκαν άνθρωποι. Γνωρίζεις τι θα πει ενσυναίσθηση; Έχει αξία για σένα η ζωή; Ή μόνο επιλεκτικά;

  4. Παράθεμα: Εκτός ελέγχου ..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s