Μόνη λύση: Αδυσώπητος αγώνας

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Αναδημοσιεύω το τελευταίο κομμάτι του κειμένου του Κ. Μαραγκού, «Μόνη λύση ο αδυσώπητος αγώνας» :

ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Είναι αλήθεια ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία σοβαρή γραμμή άμυνας. Αν δεν ξεκινήσουμε από αυτό δεν μπορεί να υπάρχει καμία ελπίδα για μια διαφορετική προοπτική πέρα από την επανάληψη της πεπατημένης μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του εργατικού κινήματος, τη διάλυση όλων των οργανώσεών του και την κατάρρευση της αριστεράς όλων των ειδών.

Η αριστερά από το ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την Ανταρσύα, όταν χιλιάδες καθηγητές ψήφιζαν απεργία διαρκείας μέσα στις πανελλαδικές έψαχνε τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ να κηρύξει γενική απεργία αναζητώντας κοινωνικές συμμαχίες στα αποκαΐδια του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Τώρα που η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ κήρυξε γενική απεργία οι κοινωνικές συμμαχίες συνεχίζουν να είναι μια φράση χωρίς περιεχόμενο. Ύστερα από 30 γενικές απεργίες, και την προσμονή των εκατομμυρίων που θα κατέβαιναν στις πλατείες και τους δρόμους για να διώξουν το μνημόνιο, το μοναδικό αποτέλεσμα ήταν μια τρύπα στο νερό. Αυτό που χρειάζεται η εργατική τάξη για να αμυνθεί είναι η αποκατάσταση του κύρους της. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με την αναζήτηση της διεξόδου σε ένα μαζικό σκορποχώρι που δήθεν με τη μαζικότητα του θα εξαναγκάσει την κυβέρνηση σε αναδίπλωση, ή ακόμα και σε παραίτηση. Κανένα τέτοιο σκορποχώρι δεν είναι ικανό όχι να ρίξει την κυβέρνηση, αλλά ούτε να αντέξει την επίθεση από μια διμοιρία ΜΑΤ.

Όσο το εργατικό κίνημα δεν χτίζει τη δική του ταξική ταυτότητα, κόντρα σε ελληνόπλκηκτους αγανακτισμένους και σε δημοτόμπατσους που τρέχουν πίσω από τη μπακογιάννη και τον κασιδιάρη δεν υπάρχει περίπτωση να υπερασπιστούμε στοιχειωδώς τις γραμμές μας. Στη μάχη αυτή δεν υπάρχει χώρος για οποιονδήποτε δένει την τύχη γλείφοντας τα αφεντικά του και τα φασιστόμουτρα*. Ούτε για αυτούς που θεωρούν ότι μπορούν να τη σκαπουλάρουν εις βάρος κάποιων άλλων που δεν “έχουν τα προσόντα” ή δεν διορίστηκαν με ΑΣΕΠ.

Το εργατικό κίνημα για να ξανασταθεί στα πόδια του χρειάζεται ένα παράδειγμα αδυσώπητης αντίστασης. Γύρω από αυτό θα μαζευτούν και οι υπόλοιποι. Εδώ δεν χωράνε πολλές συζητήσεις, ούτε τι λέει η “κοινή γνώμη” της τηλεμαφίας, για όσους δίνουν τον αγώνα.

Οι καθηγητές ακόμα και τώρα ακόμα και μετά το άδειασμα της απεργία τους τον Μάη είναι ο μόνος κλάδος αυτή τη στιγμή που γύρω του μπορεί να στηθεί η άμυνα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει τώρα. Το καλοκαίρι με κλειστά τα σχολεία μπορούν να γίνουν μόνο προπαρασκευαστικές ενέργειες. Η γενική απεργία της 16ης ιούλη μπορεί να είναι μό9νο μια προειδοποίηση. Τον Σεπτέμβρη όμως μπορούν να γίνουν τα πάντα. Η απάντηση πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Πάρτε τις απολύσεις πίσω εδώ και τώρα,αλλιώς δεν ξανανοίγουν τα σχολεία. Αν αυτό δεν γίνει συνείδηση στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, αν δεν σταθούν δίπλα στους απολυμένους συναδέλφους τους, τότε ας ζήσουν με το φόβο, χωρίς καμία αξιοπρέπεια περιμένοντας τη σειρά τους και οποιοδήποτε εξευτελισμό τους επιφυλάσσει η κυβέρνηση της τρόικας. Οι επιλογές είναι δυο. Δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος. Ή αγώνας χωρίς επιστροφή, ή συντριβή χωρίς έλεος.

Πολλοί θα πουν ότι οι καθηγητές δεν μπορούν να σηκώσουν όλο το βάρος. Ότι ο αγώνας είναι πολιτικός, ότι πρέπει να μπουν και άλλοι κλάδοι στον αγώνα, ότι οι πολίτες πρέπει να ξεσηκωθούν για να υπερασπιστούν το κοινωνικό κράτος, ότι πρέπει να πέσει η κυβέρνηση, να γίνει μια ακόμα γενική απεργία, ότι πρέπει να αλλάξουν οι συσχετισμοί κοκ Όλα είναι συμβουλές παντός καιρού αλλά επί του συγκεκριμένου δεν συνεισφέρουν τίποτα, πέρα από την καλλιέργεια της φυγομαχίας και αυταπατών για δυνάμεις που δήθεν έρχονται αλλά δεν τις βλέπουμε ποτέ. Αυτή τη στιγμή το βασικό είναι να συγκροτηθεί υποκείμενο. Ο κλήρος τώρα πέφτει στους καθηγητές. Μόνοι τους; Ναι μόνοι τους. Προς το παρόν μόνοι τους. Χωρίς μαθητές, γονείς, ρώσους και οικοδόμους. Οι συμμαχίες θα χτιστούν μόνο όταν ξεκινήσει ο αγώνας. Αγώνας μέχρι τέλους. Με απεργίες πείνας, με ηρωικές ενέργειες, με καταλήψεις διευθύνσεων (που ήδη γίνονται), με διακοπή κάθε διαύλου επικοινωνίας με τον αντίπαλο, με διαρκές ξεκαθάρισμα των γραμμών του αγώνα από κάθε καραγκιόζη που νομίζει ότι μπορεί να παίζει με το ψωμί των παιδιών χιλιάδων οικογενειών. Με σκληρή γραμμή με το αληταριό των πρωινάδικων και των δελτίων των 8. Όποιος περιφέρεται εκεί για να γλύφει τον Οικονομέα και τον Προτοσάλτε δεν έχει καμία θέση σε ένα τέτοιο αγώνα. Όποιος θέλει να κάνει θέαμα την κακομοιριά του επίσης. Μόνο ο σκληρός αγώνας αποτελεί προϋπόθεση για τη μαζικότητα. Αυτό να το βάλλουν καλά στο μυαλό τους, ειδικά αυτοί που περίμεναν 40 χρόνια να πάρουν την ΟΛΜΕ και τώρα την έχουν στα χέρια τους, χωρίς τον κυβερνητικό συνδικαλισμό να τους “δένει τα χέρια” (σ.σ.: Για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση αριστερή πλειοψηφία στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ – (Να μην πουλάμε όμως τους αγώνες, εντάξει;;). Τέλος με την αλλαγή νοοτροπία από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Η εποχή που το κράτος ενδιαφερόταν για τη γνώμη των εκπαιδευτικών και των άλλων δημοσιών υπαλλήλων έχει πλέον τελειώσει. Κάθε προσπάθεια συναλλαγής ή εξεύρεσης μιας μέσης λύσης δεν πρόκειται να έχει καμία τύχη. Το κράτος έκτακτης ανάγκης επιδιώκει ανοιχτά τη συντριβή των προηγούμενων εργασιακών σχέσεων στο τομέα που αφορά της κοινωνικές υπηρεσίες, επιφυλάσσοντας στους εκπαιδευτικούς την ίδια τύχη με τους χαλυβουργούς, τους οικοδόμους και τους εργάτες της ζώνης του Περάματος. Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό συνείδηση στους 160000 εργαζόμενους στην εκπαίδευση τόσο καλύτερα για τους ίδιους και το μέλλον των παιδιών τους.

Κ. Μαραγκός

*Μόνο οργή προκαλεί η απευθείας και στα όρια της συμπάθειας κάλυψη από τα ΜΜΕ των “κινητοποιήσεων” της δημοτικής αστυνομίας ανά την επικράτεια, και των επανειλημμένων διαβεβαιώσεων από τους προστάτες τους ότι θα αποκατασταθούν στην πλειοψηφία τους μετακινούμενοι στην αστυνομία, στο υπ. Δικαιοσύνης και ορισμένων εξ αυτών ως παραμένοντες στους δήμους, την ώρα που καθηγητές και σχολικοί φύλακες αντιμετωπίζονται σαν να μην υπάρχουν. Λες και η δήθεν διαθεσιμότητα των κυνηγών μεταναστών επιλέχθηκε για να απασχολήσει τα ΜΜΕ και τελικά να τους δικαιώσει ως πραγματικά αναγκαίους ενώ οι υπόλοιποι χωρίς καμία δημοσιότητα θα τους φάει η μαρμάγκα. Όσο για την αριστερά της νομιμότητας πάντα έχει να πει ένα καλό λόγο για τους πραιτοριανούς της Μπακογιάννη, του Αβραμόπουλου και του Παπαγεωργίου, που εξαντλούν το κοινωνικό τους έργο κυνηγώντας μετανάστες και κόβοντας κλήσεις. Είναι προφανές ότι η διαθεσιμότητα των δημοτόμπατσων είναι ένα καλό κόλπο για να τους εντάξουν στην αστυνομία ενισχύοντας περαιτέρω τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΠΗΓΗ: http://avantgarde2009.wordpress.com/2013/07/15/%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%B7-%CE%BB%CF%8D%CF%83%CE%B7-%CE%BF-%CE%B1%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82/

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-gLx

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μόνη λύση: Αδυσώπητος αγώνας

  1. Αμφεβαλε κανεις ότι αναμεσα σε τοσα αλλα που τον κοσμουν, ότι είναι και μαλακας;!
    Κοιταχτηκε στο φακο και αναγνωρισε το ποσο μαλακας είναι.
    Τοξερε βεβαια, τωρα το ομολογει φατσα φορα. Εχει το γνωθι σαυτον.
    Ενας ακομα μαλακας, αναμεσα σε τοσους μαλακες, οπως οι μαλακες που τον επελεξαν για τσοπανη τους, με ασφαλη την επι σφαγη προοπτικη τους.
    Ομοιος ομοιω αει βελαζει (πελαζει). Ορνια ε! ορνια.
    Μαλακες (εκτος του ως ανω μαλακα) σαν ξυπνηστε μονομιας θαρθει αναποδα ο ντουνιας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s