Ανακοίνωση των Επαναστατών Σοσιαλιστών Αιγύπτου: «Τέσσερις μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο»

Αυτό που συνέβη στην Αίγυπτο είναι το αποκορύφωμα της δημοκρατίας, μια επανάσταση εκατομμυρίων ανθρώπων που ανέτρεψε άμεσα έναν κυβερνήτη. Όσον αφορά τον στρατιωτικό εκτοπισμό του Μόρσι, αυτό δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια δεδομένη κατάληξη, από τη στιγμή που ο στρατός κατάλαβε ότι οι μάζες είχαν ήδη λήξει το ζήτημα στους δρόμους και τις πλατείες της Αιγύπτου.

 

του Sameh Naguib, από τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές της Αιγύπτου,   μετάφραση Νασίμ Αλάτρας

Αυτό που συνέβη στις 30 Ιούνη ήταν, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, η ιστορική έναρξη ενός νέου κύματος της Αιγυπτιακής Επανάστασης, του μεγαλύτερου μετά το Γενάρη του 2011. Ο αριθμός των ανθρώπων που διαδήλωσε εκείνη τη θρυλική μέρα υπολογίζεται πάνω από 17 εκατομμύρια πολίτες, ένας αριθμός χωρίς προηγούμενο στην ιστορία.Η σημασία αυτού του γεγονότος ξεπερνά την όποια συμμετοχή καταλοίπων του παλιού καθεστώτος ή της εμφανούς υποστήριξης από το στρατό και την αστυνομία. Μαζικές διαδηλώσεις εκατομμυρίων ανθρώπων είναι εξαιρετικά σπάνια γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία, και η επίδρασή τους στις συνειδήσεις και την αυτοπεποίθηση των ανθρώπων, στην πίστη στη δύναμή τους να αλλάξουν τη ροή της ιστορίας, ξεπερνά τα όρια των συνθημάτων που φωνάζονται και των πολιτικών εναλλακτικών που προωθούνται.

Ναι, η φιλελεύθερη αστική ελίτ ήθελε να χρησιμοποιήσει αυτό το μαζικό ρεύμα, για να ανατρέψει την εξουσία της ισλαμικής ελίτ, προκειμένου να καταλάβει αυτή την εξουσία, με την αποδοχή και τη στήριξη του στρατιωτικού κατεστημένου. Και είναι αλήθεια ότι οι φελούλ (κατάλοιπα του καθεστώτος) ήθελαν να επανέλθουν στην πολιτική σκηνή, χρησιμοποιώντας αυτό το νέο επαναστατικό κύμα. Αλλά υπάρχει μια ξεχωριστή λογική στις λαϊκές επαναστάσεις που δεν μπορεί να υποταχθεί στις ψευδαισθήσεις ή τα σχέδια των φιλελεύθερων ή των φελούλ, ακόμα κι αν μερίδες των μαζών επηρεάζονται προσωρινά από τα συνθήματα και τις υποσχέσεις αυτών των ελίτ, ακριβώς όπως πριν λίγο καιρό επηρεάζονταν από τα συνθήματα και τις υποσχέσεις της ισλαμικής ελίτ.

Ναι, υπάρχει η επιρροή των μεγάλων ΜΜΕ και των προπαγανδιστικών εκστρατειών, που ανέλαβαν μερίδες της άρχουσας τάξης που εναντιώνονται στην Μουσουλμανική Αδελφότητα και ισχυρίζονται ότι ο στρατός και η αστυνομία είναι στο πλευρό του λαού, ότι είναι θεσμοί ουδέτεροι και πατριωτικοί –ακόμα και ότι έχουν «επαναστατικό χαρακτήρα»! Αλλά αυτή η επιρροή είναι προσωρινή και επιφανειακή, και δε μπορεί να διαγράψει την ανάμνηση και την άμεση εμπειρία του λαού για τον αντεπαναστατικό τους χαρακτήρα και την εναντίωσή τους στις μάζες, είτε πρόκειται για το στρατό είτε για τις δυνάμεις ασφαλείας. Η πραγματική αιτία για αυτήν την προσωρινή επιρροή, είναι η προδοσία των στόχων της Αιγυπτιακής Επανάστασης και του αίματος των μαρτύρων από τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση, όπως εκπροσωπείται από το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας, προκειμένου να συντομεύσει το δρόμο του προς την εξουσία. Η πραγματική αιτία είναι η απουσία μιας ενωμένης επαναστατικής πολιτικής εναλλακτικής, ικανής να εκθέσει το Μέτωπο και να κερδίσει τις μάζες στη βάση ενός συμπαγούς επαναστατικού προγράμματος. Ένα σχέδιο που μπορεί να ξεπεράσει και την φιλελεύθερη και την ισλαμική ελίτ και να προωθήσει το βάθεμα της Αιγυπτιακής Επανάστασης, σαρώνοντας όλους τους θεσμούς του παλιού καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένων των θεσμών του στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας, οι οποίοι είναι στην καρδιά της αντεπανάστασης.

Οι μάζες δεν εξεγέρθηκαν εκ νέου επειδή θέλουν μια στρατιωτική εξουσία ή από αγάπη για την φελούλ-φιλελεύθερη εναλλακτική στην Μουσουλμανική Αδελφότητα. Εξεγέρθηκαν εκ νέου επειδή ο Μόρσι και η Αδελφότητα πρόδωσαν την επανάσταση. Η Αδελφότητα δεν υλοποίησε ούτε ένα από τα αιτήματα της επανάστασης για κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία, αξιοπρέπεια ή δικαίωση των μαρτύρων της επανάστασης, είτε αυτοί έπεσαν από τα χέρια του Μουμπάρακ και του Αλ-Άντλυ, είτε από τα χέρια του Ανώτατου Συμβουλίου των Ενόπλων Δυνάμεων (SCAF), είτε από τα χέρια της Αδελφότητας και του Υπουργείου Εσωτερικών, στη διάρκεια της διακυβέρνησης της Αδελφότητας. Στην πραγματικότητα, η διακυβέρνηση της Αδελφότητας βάθυνε τις ίδιες πολιτικές που ακολουθούσε το καθεστώς Μουμπάρακ –φτωχοποίηση και διαφθορά, λυσσασμένη υπεράσπιση των μεγάλων επιχειρήσεων, στην υπηρεσία των Αμερικανικών και Σιωνιστικών συμφερόντων.Αντί να εκκαθαρίσει το κρατικό μηχανισμό από τη διαφθορά και από αυτούς που λέρωσαν τα χέρια τους με το αίμα των μαρτύρων, είτε από το υπουργείο Εσωτερικών είτε από το στρατό είτε από τη μυστική αστυνομία, η Αδελφότητα συνδιαλέχθηκε μαζί τους, ελπίζοντας στη συμμετοχή της στην κρατική διοίκηση στο πλευρό των φελούλ και των ανθρώπων του Μουμπάρακ.Έτσι, η εξουσία της Αδελφότητας έγινε ουσιαστικά μια συνέχεια σε όλα τα επίπεδα του Μουμπαρακικού καθεστώτος ενάντια στο οποίο είχε εξεγερθεί ο Αιγυπτιακός λαός.
Αυτή είναι η ουσία της νέας επαναστατικής έκρηξης που ξεκίνησε την ιστορική 30η Ιούνη. Η Αδελφότητα δεν κατάλαβε αυτήν την ουσία, κι έτσι η δημοτικότητά τους εξατμίστηκε μέσα σε μήνες. Αυτήν την ουσία δεν καταλαβαίνουν ούτε οι ηγέτες του στρατού –ούτε το πολιτικό τους κάλυμμα, που αντιπροσωπεύεται από τους φιλελεύθερους και τους φελούλ του Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας. Γιατί δεν τους υποχρεώνει κανείς με το πιστόλι στον κρόταφο να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τις ίδιες πολιτικές που ακολούθησε ο Μόρσι, το στρατιωτικό συμβούλιο και ο Μουμπάρακ πριν από αυτούς –τις ίδιες νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές, τις ίδιες στρατηγικές συμμαχίες με τις καταπιεστικές μοναρχίες του Κόλπου, την ίδια ταπεινωτική εξάρτηση από την Αμερικανική και Σιωνιστική αποικιοκρατία.

Οι κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ της Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής αστικής τάξης επιχειρούν να περιγράψουν αυτό που συνέβη στην Αίγυπτο σαν να επρόκειτο μόνο για ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ενάντια σε ένα δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο, ή ένα πραξικόπημα ενάντια στη «νομιμότητα» της τυπικής, επίσης δημοκρατίας. Αλλά αυτό που συνέβη ξεπερνά κατά πολύ την τυπική, επίσημη δημοκρατία με τις κάλπες της. Πρόκειται για τη «νομιμότητα» της λαϊκής επανάστασης –άμεση δημοκρατία που δημιουργεί την επαναστατική «νομιμότητα». Ανοίγει ορίζοντες για νέες μορφές λαϊκής εξουσίας, κατά πολύ ανώτερες από την προσωρινή δημοκρατίας της κάλπης που καταλήγει σε τίποτε περισσότερο από την διατήρηση της αστικής εξουσίας μέσα από τις διαφορετικές της πτέρυγες.

Η προσωρινή δημοκρατία της κάλπης εξασφαλίζει μόνο την συνέχεια της εξουσίας του καπιταλιστικού κρατικού μηχανισμού. Εξασφαλίζει τις αυταπάτες των ανθρώπων που πιστεύουν ότι ασκούν εξουσία επειδή διαλέγουν μια φορά σε κάποια χρόνια τον εκπρόσωπο της αστικής τάξης που θα τους κυβερνήσει και θα τους καταπιέσει –χωρίς, φυσικά, να μπορούν καν να αγγίξουν την κρατική μηχανή ή τις οχυρωμένες καπιταλιστές εταιρείες, μέσα από τη χρησιμοποίηση της κάλπης.

Αυτό που συνέβη στην Αίγυπτο είναι το αποκορύφωμα της δημοκρατίας, μια επανάσταση εκατομμυρίων ανθρώπων που ανέτρεψε άμεσα έναν κυβερνήτη. Όσον αφορά τον στρατιωτικό εκτοπισμό του Μόρσι, αυτό δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια δεδομένη κατάληξη, από τη στιγμή που ο στρατός κατάλαβε ότι οι μάζες είχαν ήδη λήξει το ζήτημα στους δρόμους και τις πλατείες της Αιγύπτου. Ο Ελ-Σισί στις 3 Ιούλη του 2013, έκανε αυτό που έκανε ο Τανταουΐ πριν από αυτόν στις 11 Φλεβάρη του 2011: υποτάχθηκε στη θέληση του εξεγερμένου πληθυσμού, όχι από κάποιον πατριωτισμό ή κάποια επαναστατική διάθεση, αλλά από τον φόβο του απέναντι στην επανάσταση. Γιατί αν δεν επενέβαινε ο Ελ-Σισί για να απομακρύνει τον Μόρσι, η επανάσταση δεν θα σταματούσε με την ανατροπή του Μόρσι και της Αδελφότητας, αλλά ήταν –και ακόμα παραμένει- ικανή να μετεξελιχθεί σε μια πλήρη κοινωνική επανάσταση που θα μπορούσε να ανατρέψει όλο το καπιταλιστικό κράτος, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών του στρατιωτικού κατεστημένου.

Το στρατιωτικό κατεστημένο είναι εχθρικό προς την Αιγυπτιακή Επανάσταση. Ξεφορτώθηκε τον Μουμπάρακ για να σώσει τον εαυτό του από τα πυρά της επανάστασης. Ο στρατός τώρα ξεφορτώνεται την Αδελφότητα και τον Μόρσι, τους πρώην συμμάχους του, από φόβο για την μέρα που ο σεισμός της επανάστασης θα φτάσει και σε αυτόν. Όπως πλατιά τμήματα του πληθυσμού είχαν επηρεαστεί από την αυταπάτη για την ουδετερότητα του στρατού και την υποστήριξή του στην επανάσταση, στην αρχή της διακυβέρνησης του Στρατιωτικού Συμβουλίου, σήμερα επηρεάζονται από την προπαγάνδα ψεμάτων για τον ηρωισμό και την επαναστατική αφοσίωση του Ελ-Σισί και των στρατηγών του. Αλλά όπως οι μάζες γρήγορα ξεπέρασαν την προπαγάνδα στις μέρες της εξουσίας του Τανταουΐ, μέσα από την εμπειρία και τον αγώνα τους, θα ξεπεράσουν και πάλι την ψευδαίσθηση ότι «στρατός και λαός είναι ένα χέρι» τις επόμενες βδομάδες και μήνες.

Οι Αιγυπτιακές μάζες κατάφεραν να ανατρέψουν δύο προέδρους σε 30 μήνες. Αυτή η τεράστια δύναμη δεν φαίνεται μόνο στις διαδηλώσεις εκατομμυρίων, αλλά και στα διαρκή κύματα απεργιών και λαϊκών κινητοποιήσεων. Γιατί η πολιτική αυτοπεποίθηση μετασχηματίζεται σε αυτοπεποίθηση στους κοινωνικούς και οικονομικούς αγώνες, και το αντίστροφο.
Μετά το πρώτο επαναστατικό κύμα, ο στρατός πόνταρε στις οργανωτικές δυνατότητες και τη λαϊκή στήριξη της Αδελφότητας, για να αφομοιώσει και τελικά να ακυρώσει την επανάσταση. Αλλά αυτό το ποντάρισμα ηττήθηκε στις 30 Ιούνη. Τώρα, ο στρατός ποντάρει στη φιλελεύθερη αντιπολίτευση για τον ίδιο στόχο. Αλλά το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις προσδοκίες των επαναστατικών μαζών και αυτά που προσφέρουν οι φιλελεύθερες δυνάμεις όσον αφορά τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές εν μέσω μιας βαθιάς οικονομικής κρίσης, θα οδηγήσουν γρήγορα στην αποκάλυψη των στόχων αυτών των δυνάμεων, και πίσω από αυτές, των πραγματικών κυβερνητών της Αιγύπτου, του στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας.

Ένας από τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσουμε τις ερχόμενες βδομάδες και μήνες είναι το κύμα καταστολής που κατευθύνεται ενάντια στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το Ισλαμικό κίνημα, θα χρησιμοποιηθεί προπαγανδιστικά από τους φιλελεύθερους και για λόγους ασφαλείας από το στρατό και την αστυνομία, για να χτυπήσουν το εργατικό κίνημα και τις λαϊκές κινητοποιήσεις, με την πρόφαση της διατήρησης της σταθερότητας σε «αυτήν την κρίσιμη περίοδο». Η αποκατάσταση της αυτοπεποίθησης του μηχανισμού ασφαλείας μέσα από το κυνήγι των ισλαμιστών, θα μεταφραστεί αναμφίβολα σε κύματα καταστολής ενάντια σε απεργίες και καταλήψεις, με την κάλυψη των αστικών ΜΜΕ.
Γι’ αυτό το λόγο, πρέπει να είμαστε σταθερά ενάντια σε κάθε μορφή καταστολής που θα δεχθούν οι Ισλαμιστές, είτε συλλήψεις, είτε κλεισίματα καναλιών και εφημερίδων, γιατί αυτό που γίνεται σήμερα ενάντια στους Ισλαμιστές, θα γίνει αύριο ενάντια στους εργάτες και τους αριστερούς.

Το δίλημμα της Αιγυπτιακής Επανάστασης σήμερα είναι η πολιτική αδυναμία των επαναστατικών δυνάμεων που εκφράζουν το αίτημα της συνέχειας της επανάστασης, με τα κοινωνικά αιτήματα στην καρδιά της. Για αυτές τις δυνάμεις, η κάλπη δεν θα αρκέσει, και δεν θα δεχτούν τη συνέχεια των καπιταλιστικών πολιτικών φτωχοποίησης. Δεν θα εγκαταλείψουν το αίτημα για δικαίωση του αίματος των μαρτύρων της επανάστασης. Θα συνεχίσουν να επιμένουν για την ανατροπή του κράτους του Μουμπάρακ, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, δικαστικών, κατασταλτικών μηχανισμών του. Αυτοί οι μηχανισμοί εξακολουθούν να ελέγχουν τη χώρα και εξακολουθούν να προστατεύουν τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματιών και των φελούλ του Μουμπάρακ. Παραμένουν ένας τεράστιος βάλτος διαφθοράς, λεηλασίας και δεσποτισμού.

Επιβάλλεται στις επαναστατικές δυνάμεις σήμερα να ενώσουν τις γραμμές τους και να τοποθετηθούν ως μια πειστική επαναστατική εναλλακτική για τις μάζες –μια εναλλακτική στις φιλελεύθερες δυνάμεις που σήμερα σκαρφαλώνουν ψηλά, στηριγμένες στους ώμους του στρατού, και στις δυνάμεις του πολιτικού Ισλάμ που κυριάρχησαν σε πλατιά τμήματα του πληθυσμού για δεκαετίες. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια πλατφόρμα που θα ενώνει τους οικονομικούς και κοινωνικούς αγώνες στις γραμμές των εργατών και των φτωχών, που θα ενώνει όλα τα καταπιεσμένα στρώματα της κοινωνίας. Γιατί είναι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν συμφέρον στη συνέχεια της επανάστασης, έχουν συμφέρον να ανατραπεί η καρδιά του καθεστώτος και όχι μόνο οι εκπρόσωποί του, είτε ήταν ο Μουμπάρακ ή ο Μόρσι στο παρελθόν, είτε ίσως θα είναι ο Ελ Μπαραντέι στο σύντομο μέλλον.

Οπότε ξεκινάμε από αυτήν τη στιγμή προετοιμασίες για την τρίτη Αιγυπτιακή Επανάσταση που θα έρθει αναπόφευκτα, για να είμαστε έτοιμοι να οδηγήσουμε αυτήν την επανάσταση ως την τελική νίκη. Γιατί οι μάζες απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι η επαναστατική τους ενέργεια είναι ανεξάντλητη, ότι η επανάστασή τους είναι πραγματικά μια διαρκής επανάσταση. Ας επιχειρήσουμε να ανέλθουμε και να σταθούμε στο ύψος αυτού του ιστορικού καθήκοντος, και ας δουλέψουμε όλοι μαζί για την επιτυχία της επανάστασης.

http://rproject.gr/article/anakoinosi-ton-epanastaton-sosialiston-aigyptoy-tesseris-meres-poy-sygklonisan-ton-kosmo

omniaTV

10 σκέψεις σχετικά με το “Ανακοίνωση των Επαναστατών Σοσιαλιστών Αιγύπτου: «Τέσσερις μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο»

  1. Εβαλα like γιατί μου φάνηκε η πιο πλήρης ανάλυση που διάβασα ως τώρα, αν και η τελευταία παράγραφος μου θύμισε φρασεολογία λενινιστικού κόμματος που θεωρεί τον εαυτό του πρωτοπορία της «επανάστασης», και δεν μπορώ να πως οτι χάρηκα μ’ αυτό.

    Διαβάστε και τον Γ. Δελαστίκ εδώ http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/07/blog-post_3182.html για το ίδιο θέμα. Νομίζω πως είναι σχεδόν έτοιμος να υποστηρίξει πως η πτώση του Μόρσι ήταν πλήγμα προς την δημοκρατία. Μακάρι να κάνω λάθος…

    Θραξ Αναρμόδιος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s