Η «ιστορική συνέχεια του ελληνισμού», ο Σβορώνος, οι εθνικιστές και οι αντιεθνικιστές

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

 

Του Νάσου Βαγενά

…..

images

….

Η ροπή μας προς τη μυθοποίηση είναι ακατάσχετη. Αυτό δείχνει η εμφύλια σύγκρουση πολιτισμών που μαίνεται τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στα δύο μέτωπα του ελληνικού ιστοριογραφικού φονταμενταλισμού: στους εθνικιστές και στους αντιεθνικιστές.

Τη σύγκρουση καθιστά φαινόμενο μοναδικό η ιδιοτυπία της. Διότι στην πρώτη γραμμή των δύο παρατάξεων βρίσκονται δύο ομάδες φανατικών εντελώς ανόμοιες μεταξύ τους:

οι μουτζαχεντίν της λαϊκής εθνικοθρησκευτικής πρόσληψης της ελληνικής ιστορίας, αφενός, και
οι ζηλωτές της υπερμοντέρνας θεωριοκρατούμενης ιστοριογραφίας, αφετέρου.

Χαρακτηρίζω φανατικούς και τους δεύτερους

όχι μόνο για την ιδεολογηματική τους αντίληψη της πριν από το 1800 ελληνικής ιστορίας, που τους έχει οδηγήσει στην κατασκευή νέων μύθων, ανάλογων με τους μύθους των αντιπάλων τους, που δεν είναι ιστορικοί, αλλά και για το πάθος με το οποίο τους αντιμάχονται, πάθος ανάρμοστο σε ιστορικούς, που έργο τους είναι η ψύχραιμη και αμερόληπτη μελέτη της ιστορίας.

Σε αυτή τη σύγκρουση δύο είναι τα κύρια θύματα: η ιστορική πραγματικότητα και η σοβαρή ιστοριογράφησή της.

Επειδή αυτά τα δύο είναι ένα, οι απόψεις του Νίκου Σβορώνου για τη διαμόρφωση του νέου ελληνισμού ας δούμε τι έχουν υποστεί.

Να είναι άραγε τυχαίο το ότι οι δύο αντίπαλες παρατάξεις σε ένα μόνο ομονοούν: στην παρουσίαση των επί του θέματος θέσεων του Σβορώνου ως θέσεων ουσιοκρατικών; Παραμόρφωσή τους που υπαγορεύεται από τον ζήλο των εθνικιστών να δείξουν ότι οι πεποιθήσεις τους για την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού επιβεβαιώνονται από τις απόψεις ενός επιφανούς ιστορικού· και από την εξίσου περιπαθή επιθυμία των εν λόγω ιστορικών να επιβάλουν την άποψη ότι το νεοελληνικό έθνος δεν υπήρχε πριν από την Επανάσταση, επειδή πιστεύουν στη θεωρία ότι δεν είναι το έθνος εκείνο που γεννάει τον εθνικισμό (ο οποίος συμπεραίνει κανείς- γεννιέται από παρθενογένεση) αλλά ότι είναι ο εθνικισμός εκείνος που γεννάει το έθνος.

Έτσι και οι παρθενογενεσιακοί ιστορικοί παρουσιάζουν τον Σβορώνο να υποστηρίζει την άποψη της αδιάσπαστης ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού, άποψη που θεωρούν ουσιοκρατική, επειδή είναι βέβαιοι ότι η πεποίθηση πως μπορεί να υπάρχει μακρά συνέχεια ενός έθνους, είτε ιστορική είτε πολιτισμική, προϋποθέτει εξ ορισμού την πίστη στην ύπαρξη μιας υπεριστορικής ουσίας του.

«Ο Σβορώνος», γράφει ο Α. Λιάκος, πιστεύει ότι «ο ελληνισμός μένει αμέτοχος στη μεταβολή ενός περίγυρου και θεωρείται επομένως συνεχής, ταυτός εαυτώ και ποιοτικά αναλλοίωτος. […] Η εθνική ιστοριογραφία, ακόμη και στη μαρξιστική της εκδοχή, έμεινε μεταφυσικά θεμελιωμένη».

Δεν νομίζω να υπάρχει μεγαλύτερη διαστρέβλωση των απόψεων ενός ιστορικού από αυτήν που περιέχεται στο παραπάνω χωρίο. Διότι ο Σβορώνος υποστηρίζει το αντίθετο:

«Το έθνος» γράφει «είναι κι αυτό μια ιστορική κατηγορία. […] Κανένας σοβαρός μελετητής δεν ικανοποιείται με τις ρομαντικές αντιλήψεις που παρουσιάζουν το έθνος ως κάποια υπερβατική οντότητα».

Και, βέβαια, πουθενά ο Σβορώνος δεν υποστηρίζει την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού.

«Από τον 6ο αιώνα ως το τέλος του 11ου και τις αρχές του 12ου», γράφει, ο βυζαντινός ελληνισμός αποτελεί «μια νέα ιστορική σύνθεση, με διαφορετικές εθνολογικές αναλογίες από τον αρχαίο και διαφορετικό συνειδησιακό περιεχόμενο», τόσο ώστε «να απαρνηθεί το ίδιο του το όνομα και να διακόψει στη συνείδησή του την πολιτισμική του συνέχεια. […] Η συνείδηση της ιστορικής του συνέχειας» έχει υποστεί «ένα είδος ιστορικής αλλοτρίωσης».

Η ποιοτική διαφορά στην προσέγγιση του θέματος ανάμεσα στον Σβορώνο και στους εν λόγω ιστορικούς είναι φανερή. Ο Σβορώνος, που η ερευνητική του δραστηριότητα εκτείνεται από το πρώιμο Βυζάντιο ως τον 20ό αιώνα, με κύρια ενδιαφέροντά του τη μέση βυζαντινή περίοδο και τη διαμόρφωση του νέου ελληνισμού, εξάγει τα πορίσματά του από τη μελέτη των ιστορικών πηγών και σκεπτόμενος με το μυαλό του Δεν αναθέτω σε κανέναν να σκεφτεί για μένα και επομένως δεν ξεκινώ από θεωρητικές γενικότητες» σημειώνει). Οι θεωριοκρατούμενοι ιστορικοί, που η γνώση τους της βυζαντινής και οθωμανικής περιόδου είναι σε σύγκριση με εκείνη του Σβορώνου θλιβερά υπολειπόμενη (οι περισσότεροι είναι μελετητές των μετά τον Διαφωτισμό περιόδων), διατυπώνουν τις απόψεις τους πρωτίστως από τη μελέτη εθνογενετικών θεωριών: σκέφτονται περισσότερο με το μυαλό ορισμένων ξένων θεωρητικών των εθνικών σχηματισμών, οι οποίοι δεν γνωρίζουν επαρκώς τη νεοελληνική περίπτωση. Αλλά και εμφανίζονται βασιλικότεροι του βασιλέως, αφού αντιμετωπίζουν τις θεωρίες αυτές ως ιερά κείμενα και τις εφαρμόζουν στα καθ΄ ημάς ως εάν δεν δέχονται εξαιρέσεις.

Χρησιμοποιώ τη φράση «ως ιερά κείμενα» όχι μεταφορικά. Διότι η ποιότητα της πίστης τους σε αυτές τις θεωρίες δεν είναι διαφορετική από εκείνη των θιασωτών της αδιάσπαστης ιστορικής συνέχειας. Αν στους μεν η συνέχεια του ελληνισμού είναι φυσικό αποτέλεσμα μιας υπεριστορικής του ουσίας, στους δε την ανυπαρξία νεοελληνικού έθνους πριν από την Επανάσταση αποδεικνύει η Βίβλος των θεωρητικών τους μοντέλων. Διότι η απόλυτη βεβαιότητα ότι η πίστη στην αδιάσπαστη συνέχεια του ελληνισμού, ακόμη και στην πολιτισμική, είναι αναγκαστικά ουσιοκρατική δεν είναι λιγότερο ουσιοκρατική από αυτή την πίστη.

Μπορεί κανείς να πιστεύει στην αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού χωρίς να πιστεύει στην ύπαρξη κάποιας υπερβατικής του ουσίας, γιατί θεωρεί (κατά τη γνώμη μου εσφαλμένα) ότι οι ιστορικές πηγές δείχνουν την ιστορική του συνέχεια· ενώ δεν μπορεί να πιστεύει απόλυτα στις κατασκευές της θεωρίας, χωρίς αυτό να αποτελεί θεωριακό φονταμενταλισμό.

Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=406972

Το είδα εδώ: http://pontosandaristera.wordpress.com/2011/07/10/liakos-georgiadis/

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-gwg

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………

 

Advertisements

13 thoughts on “Η «ιστορική συνέχεια του ελληνισμού», ο Σβορώνος, οι εθνικιστές και οι αντιεθνικιστές

  1. Το επαναλαμβάνω κι εδώ αν και είναι μια συγκεκριμένη απάντηση σε ένα άλλο συγκεκριμένο σχόλιο και το συμπληρώνω με αναφορές σε μια πιο μακρινή ιστορική περίοδο…
    Να μην ξεχνάμε το βασικό που για μένα είναι το αίσχος του ελληνικού κράτους και του βενιζελισμού:
    Την αποστολή ελληνικού στρατού το 1918 στην Ουκρανία για να σταγγαλιστεί η νέα τότε ρωσική επανάσταση. Ένα αίσχος που αποκρύβεται συστηματικά ενώ εξηγεί ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ γιατί οι μπολσεβικοι τότε πήραν το μέρος του Κεμάλ. Και να μην ξεχνάμε ότι το 1920 δεν υπήρχε ουσιαστικά η τουρκία αφού την είχαν διαμελίσει 5 διαφορετικές δυνάμεις ανάμεσα τους και οι έλληνες που η ηγεσία τους θεωρησε σωστό να τους στείλει στο εσκί σεχίρ σφάζοντας αδιάκριτα τούρκους σε αμιγώς τουρκικά χωριά… Ήταν αυτές οι προύποθέσεις που έκαναν τα δολοφονικά σχέδια κάποιων φανατικών νεότουρκων να γίνουν πραγματικότητα (σχέδιο των βενιζελικών τότε ήταν να θυσιάσουν τους Πόντιους κατοχυρώνοντας άλλα εδάφη προχωρώντας σε εκτεταμένες εθνοκαθαρσεις στις περιοχές της μικρά ασίας που έλεγχαν που δεν πέρασε μετά την ένοπλη αντίσταση των νεότουρκων-αλλά που δυστυχώς στο σκέλος των ποντίων υλοποίηθηκε σαν σχέδιο…)
    Όσον αφορά για το ποιος ξεκίνησε στην ευρύτερη περιοχή τις εθνοκαθαρσεις πάλι το ξέρουμε κι αυτοί δεν ήταν οι τούρκοι (που τότε δεν υπηρχαν καν σαν ξεχωριστό έθνος και συγκροτήθηκαν σαν τέτοιο αρκετά αργότερα με τους νεοτούρκους που σαν νέα εθνότητα αγκάλιασε όλους αυτους της οθωμανικής αυτοκρατορίας που δεν χώρεσαν στα άλλα νεοδημιουργημένα έθνη και όπως αποδείχτηκε αυτοί ήταν πολλοί…)
    Διάβασε τι έπαθαν οι τούρκοι και οι εβραίοι στην τριπολιτσά και τι έπαθαν αργότερα το 1827 οι τούρκοι της στερεάς ελλάδας για να γίνει αυτή επιτέλους ‘εθνικά καθαρή’…
    Μια χώρα που δημιουργήθηκε από παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων της εποχής (κι όταν η αληθινή επανασταση είχε ηττηθεί από τον Ιμπραήμ…)για να είναι προτεκτοράτο τους με αλλοεθνείς βασιλιάδες και καμαρίλα που ήρθε απευθείας από έξω δεν δίνει και πολύ έμπνευση από το πρόσφατο παρελθόν της…
    Μια πραγματική εποποιία είχε ζήσει σαν μέρος και αυτό ήταν με το ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ και αυτό τελείωσε στα δάκρυα και στο αίμα με τους φασίστες να θριαμβεύουν αναπάντεχα με την Βάρκιζα…
    Αν θέλουμε να βρούμε ιστορική έμπνευση σε αυτό το μέρος αυτή έρχεται μόνο από τις πρόσφατες εξεγέρσεις του και από το μέλλον που απαιτείται να είναι εξεγερσιακό…
    (και φυσικά και από την αρχαία ιστορία και γραμματεία του που έχει οικουμενικές διαστάσεις…)

    Όσον αφορά την πιο σκοτεινή και σκόπιμα αποσιωπημένη περίοδο αυτού του τόπου (600-1100 μχ) ξέρουμε ότι τότε συντελέστηκε ο φυσικός αφανισμός των αρχαίων ελλήνων της περιοχής, η αττική εξαφανίστηκε (και σαν γλώσσα και σαν περιοχή πολιτισμου…) και οι ορδές των σλάβων που έφτασαν ως την Μάνη δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Αυτοί όπως αναφέρει και ο Σβορώνος (ανακόλουθος και δειλός ιστορικός που δεν τολμουσε να συνθεσει ολοκληρωμένα ο υλικό που είχε μαζέψει φοβουμενος τα συμπεράσματα…)ο Κόρδατος και τόσο άλλοι ιστορικοι, ‘εκγραικώθηκαν’ από λογιους του Βυζαντίου που εκείνη την εποχή έβλεπαν πιο φιλικά τον αρχαίο κόσμο και προέκυψε αυτή η νέα ελληνική που συντακτικά και γραμματικά δεν έχει καμιά σχέση με την αρχαία.
    Η ειρωνεία της ιστορίας είναι να βλέπεις τους απογονους των δολοφόνων των αρχαίων ελλήνων να απομιμούνται φανατικά και επιθετικά (πώς θα το έκαναν αλλιώς;) τους απογόνους των δολοφονημένων!
    Και μετά οργίζονται κάποιοι γιατί οι σλαβομακεδόνες θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται σκέτα σαν Μακεδόνες…
    Τα βαλκάνια είναι γεμάτα από τέτοιες εθνικές γελοιοτητες και για αυτό σοφά ο Ρήγας Φεραίος πρότεινε βαλκανική συνομοσπονδία με το όνομα Ελλάδα. Ήταν και παραμένει η καλύτερη λύση σε μια περιοχή με τόσες εθνοκαθάρσεις, μετακινήσεις πληθυσμών και πολέμους για ‘εθνικές καθαρότητες’… Ο εθνικισμός στάζει αίμα. Κι αυτό αφορά ΟΛΟΥΣ τους εθνικισμούς των βαλκανίων (και όλου του κόσμου…)

  2. Σε γενικές γραμμές νομίζω ότι ο Νάσος Βαγενάς έχει δίκιο…

    Με ενόχλησε κι εμένα πολύ (και με απασχόλησε πολύ) η διαμάχη που περιγράφει…

    Η επινόηση του όρου «εθνομηδενισμός» (μάλλον από τον Καραμπελιά, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, κατά το Νίκο Σαραντάκο, αν και προ-υπήρξαν σπάνια κείμενα περί «εθνικού μηδενισμού» από σταλινικούς και ελάχιστους άλλους ξένους συγγραφείς)… επέδρασε σαν λάδι στη φωτιά, σε αυτή τη σύγκρουση, πριν περίπου 10 χρόνια.

    Επιτέλους βρέθηκε μια βολική ταμπέλα κατά των νέων «εχθρών του έθνους», την οποία επικαλούνται και εκσφενδονίζουν (σε αντιπάλους) διάφοροι ταλιμπάν «πιστοί στο έθνος», όπως ο Παναγιώτης Ψωμιάδης (στις πρόσφατες δηλώσεις του κατά της Ρεπούση), μια ταμπέλα που είναι αδόκιμη επιστημονικά ή γλωσσολογικά (δεν υπάρχει σε καμμία άλλη γλώσσα πλην της ελληνικής με την ίδια έννοια), και αποτελεί… θεολογικό ή θρησκευτικό όρο, πολεμοφόδιο της ΜΙΑΣ πλευράς σε αυτό τον ιδιότυπο ιδεολογικό πόλεμο: -Από τη μία πλευρά, είναι οι «πιστοί» (στο έθνος) και από την άλλη οι «άπιστοι» (εθνομηδενιστές).

    ΚΑΙ οι δύο πλευρές διέπραξαν λογικά (και άλλα) σφάλματα και τα επαναλαμβάνουν μέχρι σήμερα.
    π.χ.
    Από την πλευρά της «υπερμοντέρνας θεωριοκρατούμενης ιστοριογραφίας» (όπως εύστοχα την ορίζει ο Νάσος Βαγενάς, αποφεύγοντας τη χρήση του αδόκιμου και λανθασμένου μεροληπτικού όρου «εθνομηδενιστές») η Μαρία Ρεπούση συνεχίζει τα δικά της, αν δείτε π.χ. το εξής σχόλιό μου στο εξαιρετικό σχετικό ποστ του Σαραντάκου:

    http://sarantakos.wordpress.com/2013/06/06/zaloggo/#comment-175540

    Από την άλλη πλευρά, βρίσκονται οι αφελείς εμμονές του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και οι σοβαρές ανακρίβειες άλλων, όπως ο Σαράντος Καργάκος και ο Ζουράρις. Στην ίδια φανατική πλευρά των «αντι-εθνομηδενιστών» θάβαζα δυστυχώς και τον Πόντιο Ιστορικό Βλάση Αγτζίδη, για τα σοβαρά φάουλ λάσπης που έριξε σε κάποιους «αρνητές της γενοκτονίας των Ποντίων» (Τον γνωστό Τάσο Κωστόπουλο του ‘Ιού’ κ.ά.)

  3. Μέχρι σχετικά πρόσφα έτρεφα πολλή εκτίμηση στον Αγτζίδη για τέτοιες αναλύσεις του, παρακολούθησα τις πηγές του όσο μπορούσα, κ.ο.κ.

    Στην πραγματικότητα όμως οι εμμονές του Αγτζίδη τον έχουν φανατίσει υπέρμετρα. Εχουν δηλητηριάσει με ανακρίβειες και διάφορα άλλα λάθη το έργο του, κυρίως στις κρίσεις που εκφέρει. Ποτέ δεν προσπάθησε ούτε ελάχιστα να «τα βρεί» με διαφωνούντες μαζί του, ακολουθώντας τον ολισθηρό δρόμο της παραποίησης των απόψεών τους και της ακραίας λάσπης, με αποτέλεσμα να χάσει και το (όποιο) δίκιο του, τουλάχιστον στη δική μου αντίληψη.

    Ο κεντρικός μύθος του Ατγζίδη είναι ο δήθεν «αντι-προσφυγικός» χαρακτήρας κάποιων αντιπάλων του, όπως καταδείχτηκε εδώ, όπου όλα βγήκαν στο φως και συμμετείχε ο ίδιος στη συζήτηση.
    http://xyzcontagion.wordpress.com/2013/04/09/agtzidis-ios-vietnam/

    Σε αρκετά θα μπορούσε να κατηγορηθεί ο Κωστόπουλος του «ιού», αλλά ΟΧΙ για αντι-προσφυγικό ρατσισμό κατά των Ποντίων.

    Ο ρόλος και η επιρροή του Αγτζίδη στις διαμάχες που περιγράφει πολύ κομψά ο Νάσος Βαγενάς [σε τούτο το άρθρο].. ήταν λάδι στη φωτιά, κυρίως!!! Οπως όλοι οι αφοσιωμένοι και εργατικοί ιστορικοί, έκανε βέβαια και πάρα πολλή καλή δουλειά, συλλογής πηγών κυρίως. Ομως, προτιμώ να διαβάζω τις πηγές του, παρά τον ίδιο.

    Στην ίδια συζήτηση (λινκ που έδωσα πριν) αποκαλύφθηκε πολλές φορές η αλλοίωση και/ή απόκρυψη [από τον Αγτίζδη] απόψεων που είχε εκφράσει για τη γενοκτονία των Ποντίων ο Τανέρ Ακσάμ. [Ο ίδιος έγκυρος Τούρκος ιστορικός τον οποίο επικαλείται συχνά ο Αγτζίδης για να δικαιώσει την εκστρατεία του κατά αντιπάλων του].

    Η ειδική περίπτωση των Ποντίων, που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει «εθνοκάθαρση η οποία ισοδυναμεί με γενοκτονία» δεν είναι καθόλου ίδια με τις άλλες και καθόλου εύκολη για ταξινόμηση. Δες π.χ. το σχόλιο εδώ, όπου αποκαλύπτεται ότι… εντελώς διαφορετικά πράματα έλεγε ο Τανέρ Ακσάμ από όσα του απέδιδε ο Αγτζίδης:

    http://xyzcontagion.wordpress.com/2013/04/09/agtzidis-ios-vietnam/#comment-2626

  4. Από πότε ο μηδενισμός της πίστης σε κοινά αισθήματα συμπάθειας για σύμβολα, μέσω προπαγανδισμένων και χειραγωγήσιμων συναισθηματικών δρώμενων αποτελεί φανατισμό?
    Καταρχήν για να αναφέρεται κάποιος σε ιστορική συνέχεια του «ελληνισμού» έχει ήδη αποδεχτεί πως υπάρχει «ελληνισμός» και «ελληνικότητα». Κι αυτό ουσιοκρατική αντίληψη είναι. Οι ουσιοκρατικές αντιλήψεις δεν είναι παρά πρακτορεία για την αμοιβαία ενίσχυση ερμηνειών που βολεύουν πλευρές που αναζητούν να αποδώσουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ώστε η γέννεση ταυτοτήτων να θεωρείται φυσική και οι ρόλοι που επιβάλλονται κοινωνικά ως αδιαμφισβήτητοι.

    Δεν υπάρχει κοινή νοηματοδότηση και συμβολική συναισθηματική επένδυση σε συνθήκες που άτομα αποσχίζονται από την υποστήριξη των ερμηνευτικών αυτών σχημάτων, καθώς για να διατηρηθούν αυτά τα ερμηνευτικά σχήματα απαιτείται η διάθεση και συναίνεση για υποστήριξη της δεοντολογίας της ομάδας και δεύτερον αποδοχή της ταυτότητας του οπαδού.

    Οι εθνικιστές ως χαρακτήρες είναι τα αιώνια παιδάκια, που ποτέ δε σκότωσαν το θεό γονέα τους. Ως τέτοια, χρειάζονται πάντα την συναισθηματική ομπρέλα που θα τα προστατεύει από τη βροχή του μηδέν. Είναι διάτρητη και απαιτεί φανατισμό για να διατηρήσεις τις ψευδαισθήσεις ανέπαφες. Οι τελετουργίες δεν επιτρέπουν παρεκκλίσεις οι οποίες και τιμωρούνται ως απειθάρχητες και παρορμητικές επιλογές. Η τιμωρία καραδοκεί, υπάρχουν και εσωτερικές πιέσεις διατήρησης των φαντασιακών εξάλλου.

    Η διάσταση του εθνικισμού ως συστατικού της γέννησης του εθνικού κράτους είναι που δεν αναφέρεται, καθώς ο εθνικισμός που συνδέεται με το κράτος δεν είναι προαιώνιο αλλά σύγχρονο φαινόμενο. Το 16ο αιώνα υπήρχαν πχ στην ευρώπη πεντακόσια κράτη και πριγκηπάτα, ενώ στις αρχές του εικοστού αυτά είχαν συρρικνωθεί σε 25(Tilly, The formation of national states in Europe). H συρρίκνωση αυτή δε θα μπορούσε να επιτευχθεί δίχως τη διάχυση του εθνικιστικού πνεύματος, που με τη σειρά της βοήθησε στην εδραίωση θεσμών που στηρίζουν το κρατικό πολιτικό διαχειριστικό οικοδόμημα. Και αυτό το οικοδόμημα πάλι είναι συνδεδεμένο με τις μητροπολιτικές οδούς, όπου δίχως την εμφάνισή τους συστήματα τέτοια δε θα μπορούσαν να διατηρηθούν. Οπότε οι μητροπόλεις είναι ουσιαστικά οι κοιτίδες γέννεσης των φαινομένων του συγκεντρωτισμού σε ποικίλα πεδία.Οι αναλύσεις που βάζουν κάτω από το ίδιο φόκους τόσο τους οπαδούς προπαγανδισμένων συμβόλων όσο και των αρνητών τους ως «ζηλωτών» είναι γελοίες.

    • Εγώ θα πρότεινα σε ΟΛΕΣ αυτές τις διανοητικές και ιστορικές αφαιρέσεις να κάνουμε… reset και restart, διότι….

      http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=164357
      εδώ ο Νάσος Βαγενάς απαντά και αναλύει τις λαθροχειρίες του Λιάκου, ο οποίος δεν στερείται φανατισμού, παρόλο που ο… Λιακισμός (χεχε) δεν έχει το ίδιο μεγάλο ρεύμα απήχησης ή οπαδών όπως ο εθνικισμός.

      Χεστήκαμε και η βάρκα έγειρε για την υποκειμενικότητα των ανθρώπων στο ΠΑΡΕΛΘΟΝ.

  5. Στην πραγματικότητα, η φανατίλα και ο σκοταδισμός της ΜΙΑΣ πλευράς της διένεξης (περί έθνους) συσκοτίζει στο έπακρο τις δυνατότητες διαλεκτικής επίλυσης διαφωνιών με ΟΥΣΙΑ, που θα μπορούσαν κάλλιστα να επιλυθούν επωφελώς, όπως τόνισα ξανά και ξανά στη συζήτηση για τη λάσπη κατά του “Ιού” εδώ:
    http://xyzcontagion.wordpress.com/2013/04/09/agtzidis-ios-vietnam/#comment-2626
    (link σε σχόλιό μου που ξεσκεπάζει μία από τις πολλές.. λαθροχειρίες του Βλάση Αγτζίδη)

    Ομως η ιδεολογική δουλειά της επίλυσης συγκρούσεων και της διαλεκτικής σύνθεσης ΠΡΕΠΕΙ κάποτε να γίνει, έστω και αν η μία πλευρά έχει κάνει πολλαπλάσια λάθη κι έχει πρακτικά “ανατινάξει όλες τις γέφυρες” συνεννόησης.

    Θα δώσω μερικά παραδείγματα όμως, ενδείξεων ότι αυτή η διένεξη έχει ήδη, ΠΡΑΚΤΙΚΑ ακυρωθεί (και απομένει η θεωρητική _διαύγαση_ αυτής της… θετικής εξέλιξης).

    1) ο “εθνομηδενιστής” “Ιός” σήμερα αρθρογραφεί μαχητικά κατά του μνημονίου και κατά της τρόικας, ενώ ο ακραίος “αντι-εθνομηδενιστής” κατήγορος νο.1 της Ρεπούση, “εξυπνότερος Ελλην” Νίκος Λυγερός έγινε _μνημονιακός_ σύμβουλος του Σαμαρά (και πολλών κρατικών / στρατιωτικών σχολών). Εξίσου αντι-μνημονιακός έγινε κι ο Νάσος Θεοδωρίδης.

    2) Η Ρεπούση προσχώρησε στη ΔΗΜΑΡ (κάτι που λέει πολλά, διότι… δεν δικαιολογείται, πανεπιστημιακή καθηγήτρια Ιστορίας να γίνει συνεργάτις των πιο αντιδραστικών κύκλων της ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ Ιστορίας, εκεινης που γράφεται ΤΩΡΑ).

    3) Οι εμπρηστικές δηλώσεις του ακροδεξιού Παναγιώτη Ψωμιάδη αποκαλύπτουν την ηθική αυτουργία του… Καραμπελιά, ως (αυτο-προβαλλόμενου σαν) εφευρέτη της ταμπέλας “εθνομηδενισμός”. Παρόλ’ αυτά ο μεν Ψωμιάδης σήμερα έγινε στυλοβάτης της δοσιλογικής κυβέρνησης ενώ ο Καραμπελιάς (παρά τα εκνευριστικά, τραγικά λάθη του) έγινε πολέμιός της ΚΑΙ αντι-ναζιστής (!!!)

    4) Ο ακραιφνής “αντι-εθνομηδενιστής” Φαήλος Κρανιδιώτης έγινε κι αυτός στυλοβάτης του μνημονίου, άρα ΠΡΟΔΟΤΗΣ.

    5) Μετά από όλα αυτά, οι “αντι-εθνομηδενιστές” ή “εθνοκατι(νι)στές” μπορούν να βάλουν τον “πατριωτισμό” τους… εκεί που ξέρουν (με… βαζελίνη). Οι δε ειλικρινείς πολέμιοι των μνημονίων και του νεοφιλελευθερισμού, ουδόλως μετράει _πρακτικά_ αν δηλώνουν ή όχι “πατριώτες”, διότι ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΡΑΕΙ και η Κρίση είναι εκείνο (το καθοριστικό) που κρίνει ΣΗΜΕΡΑ τους πάντες.

    _________
    Αυτές οι ΜΠΟΥΡΔΕΣ κοινωνιολόγων (που δεν σέβονται την ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ) όπως τα περί «εθνικισμού γύρω από το έθνος-κράτος» (λες και δεν υπήρχαν εθνότητες, φυλές και φανατισμοί ΠΡΙΝ αναδυθούν τα έθνη-κράτη) είναι παντελώς άσχετες με την ΟΥΣΙΑ του παρόντος θέματος, όπου μια ανούσια δογματική διένεξη έχει παρασύρει τους πάντες να καταναλώνουν φαιά ουσία ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ πολεμώντας ο ένας τον άλλον κα διχάζοντας το λαό

  6. Ναι επιμένουμε: “Είμαστε όλοι μετανάστες, είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι”
    του Κώστα Παλούκη

    Ο Χρήστος Χωμενίδης δημοσίευσε ένα άρθρο του στον φιλομνημονιακό ιστοχώρο The insider με τίτλο: «Δεν είμαστε όλοι μετανάστες δεν είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι». Σε αυτό νομίζω ότι παρουσιάζει με μεγάλη ευκρίνεια την φιλοσοφία του κυρίαρχου εκσυγχρονιστικού λόγου που κυριάρχησε την περίοδο μετά την δεκαετία του 1990 στην Ελλάδα και κατά βάση τη φιλοσοφία του ελληνικού «μεταμοντερνισμού», του ρεύματος δηλαδή της αποδόμησης. Το βασικό στοιχείο αυτής της φιλοσοφίας είναι ότι ενώ παρουσιάζεται ως ριζοσπαστική και δημοκρατική θεώρηση, στην πράξη είναι μια βαθειά αντιδραστική και ολοκληρωτική φιλοσοφία. Η μεγαλύτερη αποδείξη, εκεί που κρίθηκαν όλοι, είναι στην εποχή της κρίσης. Οι επιφανέστεροι γκουρού αυτού του ρεύματος επέλεξαν στην πλειοψηφία τους να ταυτιστούν με το μνημονιακό μπλοκ, ενώ όσοι επέλεξαν να συγκρουστούν με αυτό αισθάνθηκαν την ανάγκη να απολογηθούν ή να λάβουν αποστάσεις από τις παλαιότερες επιλογές τους. Αυτό το επιστημονικό και μικροαστικό κυρίως δυναμικό στελέχωσε και εκφράστηκε από την ΔΗΜΑΡ αποτελώντας την «κεντροαριστερή» εκδοχή της πιο αντιδραστικής πολιτικής που εφαρμόστηκε ίσως ποτέ στην χώρα μας μετά την περίοδο της Κατοχής.

    Η βασική ιδέα του άρθρου του Χωμενίδη είναι πως η ταύτιση με την θέση ενός θύματος είναι μια ισοπέδωση η οποία ακυρώνει την πολλαπλότητα της διαφορετικότητας. Δεν πρέπει να μοιάζουμε με τους άλλους, αλλά πρέπει να διαφέρουμε. Συνεπώς, δεν πρέπει να μαχόμαστε για τους άλλους γιατί μας μοιάζουν, αλλά γιατί διαφέρουν από εμάς……………
    ………………….

    http://ilesxi.wordpress.com/2013/06/11/%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%EF%BB%BF%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC/

    • ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άρθρο, αυτό του Κώστα Παλούκη.
      Δείχνει και την αναπόφευκτη _υπέρβαση_ της παλιάς διαμάχης…

      Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο… πλην ενός σημαντικού σημείου (κοινής παρεξήγησης).

      Εκεί που λέει (στην αρχή) “και κατά βάση τη φιλοσοφία του ελληνικού «μεταμοντερνισμού», του ρεύματος δηλαδή της αποδόμησης.”…

      ΔΕΝ υπάρχει στην Ελλάδα τέτοιο “ρεύμα αποδόμησης”, με την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, ορίτζιναλ έννοια του “deconstruction”, που διαφέρει σημαντικά από την ελληνική (ΠΟΛΥ αρνητικά φορτισμένη) “πατριωτική” λέξη “αποδόμηση”. Στα ελληνικά επικρατεί η παρανόηση ότι η αποδόμηση είναι κάτι κυριολεκτικά καταστροφικό (σαν… γκρέμισμα κτιρίων, περίπου) ενώ στην πραγματικότητα είναι σαν (διεθνής) έννοια κοντύτερα στην “ανασκευή” (επιχειρημάτων) ή την ΑΝΑΛΥΣΗ (σε μέρη, π.χ. με σκοπό τη σύνθεση, την κριτική, κ.ο.κ.)

      Γι’ αυτό και ο πρώτος σχολιαστής (Normos Ginis) λέει πολύ σωστά
      “Ο δε Χωμενίδης δεν έχει καμία σχέση με την αποδόμηση.”
      [Ο άνθρωπος γκρεμίζει κτίρια, λειτουργώντας σαν… άξεστη νεοφιλελεύθερη μπουλντόζα. ΔΕΝ αποδομεί τίποτα, διότι η αλληλεγγύη δεν αποδομείται. ΝΟΙΩΘΕΤΑΙ…]

      Και το να “αποδομείς” (με την “ελληνική έννοια”) αισθήματα ενότητας, θετικής ταύτισης και αλληλεγγύης είναι πράγματι βαθύτατα αντιδραστικό, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ. Μόνο που δεν συνιστά καν “αποδόμηση” (!!!) (deconstruction, as such).

      Αμφιβάλλω μάλιστα… αν η Ρεπούση ή ο Λιάκος μπορούν καν να θεωρηθούν “μεταμοντέρνοι”(!) Διότι ΟΥΤΕ ο όρος “μεταμοντέρνο” [διεθνώς[ σημαίνει το ίδιο με την επικρατούσα… _παρανόηση_ στα ελληνικά (ελέω…. «πατριωτικής αριστεράς»).

      Οι καθεστωτικοί ή φιλο-καπιταλιστικοί «Αποδομητές» υπήρξαν βέβαια καταστροφείς, υπηρέτες διαφόρων σκοπιμοτήτων, στρεβλώσεων, κ.ο.κ. αλλά το λάθος τους ΔΕΝ είναι η αποδόμηση, ούτε και ο περιβόητος «εθνομηδενισμός» (=νεολογισμός που καυχιέται ότι εφεύρε ο Γιώργος Καραμπελιάς, σύμφωνα με το Νίκο Σαραντάκο τουλάχιστον)….

      Στην πραγματικότητα, μεγάλο μέρος της ευθύνης για την ΠΑΛΙΑ διένεξη μεταξύ «πατριωτών» και «αντι-πατριωτών» φέρει η ίδια η «πατριωτική αριστερά», που ΟΠΛΙΣΕ το λεξιλόγιο του νέου εθνικισμού με τον ΠΟΛΥ καταστροφικό, δαιμονοποιητικό όρο «εθνομηδενισμός» ή τον εξίσου πλανεμένο «αποδόμηση», ρίχνοντας λάδι στη φωτιά μιας (αρχικά ασήμαντης) διένεξης, που εντάθηκε αργότερα, όταν οι γραφειοκράτες «ιστορικοί του σαλονιού» σε στυλ Ρεπούση θέλησαν να «στρογγυλέψουν» την Ιστορία με τρόπο βολικό για τους μέντορές τους (και φυσικά τάκαναν θάλασσα) αλλά αν δεν ήταν η φανατίλα «πατριωτών» δεν θα γέμιζε η θάλασσα… σκατά! 🙂

      Ο Χωμενίδης δείχνει το δρόμο. Ενας-ένας αυτο-αποκαλύπτονται…
      [Ας είναι… βαρύ το χώμα που θα του ρίξουν κι άλλοι -χεχε]

      Οσο για τις μαλακίες του Χωμενίδη, ας του υποδείξει κάποιος να διαβάσει και τις μπούρδες του Alain De Benoist (=Νέα Δεξιά, διάβαζε ΑΚΡΟδεξιά) μπας και υποψιαστεί πόσο… φασιστοφέρνει!
      (Vive la difference = μακριά κι αγαπημένοι = ΔΙΑΦΟΡΙΚΟΣ ρατσισμός υπέρ Διαφορετικοτήτων)

  7. «for nothing affects the spirit of man more powerfully than tradition»
    Rudolf Rocker

    Όποιος λοιπόν έχει καταλάβει πώς τον χειραγωγούν, είναι δυσκολότερο να χειραγωγηθεί. Η παράδοση, η ιστορία, το κοινό παρελθόν, ΔΕΝ υπάρχει, αλλά καλλιεργείται, αυτή ειναι η διαφορά.Δε γεννιέσαι πατριώτης, γίνεσαι, λαμβάνεις πατριωτική εκπαίδευση. Όταν λαμβάνεις πατριωτική εκπαίδευση, έρχεσαι και αποδέχεσαι τα πατριωτικά αισθήματα σαν κάτι το φυσικό, δίχως να έχει μελετήσει την προπαγάνδα τους.Τα Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου χώρα, τα ποιηματάκια και οι εθνικιστές μαλακίες, οι παρελάσεις, τα επετειακά μνημόσυνα, τα στεφάνια των ηρώων, τα γαλανόλευκα παπαράκια, όλες αυτές είναι πλευρές της πατριωτίλας που βρωμάνε από μακριά. Η αγάπη για το σπίτι γράφει ο Ρόκερ, δε γνωρίζει θέληση για δύναμη, η θέληση για δύναμη, η τάση για την ανύψωση πάνω από τον γείτονα, είναι τεχνητή και σκόπιμη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s