Με αφορμή το αστείο του Ζίζεκ, κάποιες σκέψεις… Και πάλι για τον αναρχισμό…

Γράφει ο Παύλος

Θα ήθελα να έχω την άποψη σας για δύο παρατηρήσεις που θέλω να κάνω στο περιβόητο αστείο του Ζίζεκόποιος δεν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ να σταλεί στα γκουλάγκ»).

1. Καταρχήν νομίζω ότι με ότι σημαίνει, όπως τα γκουλάγκ, μαρτυρική ζωή και θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων δεν πρέπει να αστειευόμαστε. Είναι ένα είδος ασέβεια στη μνήμη των θυμάτων. Έτσι κι’ αλλιώς η ανθρώπινη μνήμη, φαίνεται ότι είναι προγραμματισμένη να λειαίνεται και να εξασθενεί. Επομένως, όταν κάνουμε πολιτική, ας μην την εξουθενώνουμε τελειωτικά. Το αντίθετο θα πρέπει να γίνεται.

Και επειδή μίλησα για εκατομμύρια βασανισμένες ζωές και θανάτους, στα γκουλάγκ, ακόμη και μια μεμονωμένη μαρτυρική ζωή και θάνατος να υπήρχε, η γνώμη μου είναι ότι θα άξιζε την άπειρη ευσέβεια μας.

2. Αν τυχόν ένας δεξιός ευρωπαίος ηγέτης ή διανοούμενος έκανε ένα αντίστοιχο αστείο («όσοι δεν ψηφίζουν Ν.Δ. να στέλνονται στα κρεματόρια για να γίνουν σαπούνι») θα είχαν σηκωθεί και οι πέτρες να τον κυνηγήσουν.

Εδώ πρέπει να αναφερθώ σε μια μεγάλη παθογένεια των «πολιτικών χώρων».

Ότι δηλαδή, αυτά που καταδικάζουμε, από μαλακίες ως εγκληματικές συμπεριφορές, στους «άλλους» (των «άλλων πολιτικών χώρων»), τα ακριβώς αντίστοιχα που πράττουν όμως οι δικοί μας «σύντροφοι», του δικού μας πολιτικού χώρου δηλαδή, τείνουμε να τα λειαίνουμε και να τα παραβλέπουμε όταν δεν τα δικαιολογούμε με την δικαιολογία ότι έχουν διαφορετικό και πιο κατάλληλο πολιτικό πρόσημο.

Πρόκειται, επαναλαμβάνω, για μια μεγάλη, κατά τη γνώμη μου, παθογένεια των πολιτικών χώρων, όλων ανεξαιρέτως, που ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την διευρυνόμενη κοινωνική ανυποληψία τους. Εδώ θέλω να κάνω μια σημαντική παρατήρηση: Φοβάμαι ότι δεν μπορεί να είναι διαφορετικά. Ότι δηλαδή η ύπαρξη ενός πολιτικού χώρου σημαίνει την ύπαρξη μιας «μεγάλης ζωής», ισχυρότατης, που τείνει να κηδεμονεύει την ύπαρξη κάθε μεμονωμένου ατόμου. Τότε τα επιμέρους άτομα, οι επιμέρους ανθρώπινες υπάρξεις τείνουν να γίνονται πιόνια, σε διάφορους βαθμούς, των «μεγάλων ζωών», όπως είναι οι «πολιτικοί χώροι» ή και οι διάφορες «ιδεολογίες».

Η παραπάνω θεώρηση, κατά τη γνώμη μου, εξηγεί και την ιστορική αποτυχία του αναρχισμού. Στο βαθμό δηλαδή που αναρχισμός σημαίνει ιδιαίτερος πολιτικός χώρος, τότε αυτός, σαν μια «μεγάλη ζωή», επιδιώκει να κυριαρχήσει στις άλλες μεγάλες ζωές, στους άλλους πολιτικούς χώρους δηλαδή, και γι’ αυτό οι μεμονωμένες υπάρξεις που συμμετέχουν σε αυτόν (οι μεμονωμένοι «αναρχικοί») γίνονται τα πιόνια σε ανταγωνισμούς κυριαρχίας που δεν ορίζουν και δεν υποψιάζονται. Κατά τη γνώμη μου δηλαδή και σαν συμπέρασμα, αναρχία δεν μπορεί να υποστηριχθεί πραγματικά μέσα από (κατ’ επίφαση) «αναρχικό χώρο». Η ύπαρξη «χώρου» αντιστρατεύεται αποτελεσματικά την αναρχία. Και αυτό που δεν κατανοούν οι αναρχικοί που συμμετέχουν στον κάθε αναρχικό «χώρο», το διαισθάνεται η κοινωνία, ότι δηλαδή είναι ενεργούμενα του «χώρου» και της επιθυμίας του για κυριαρχία, που κατά τα άλλα αντιμάχονται (την κυριαρχία). Άλυτη αντίφαση.*

Αλλά και ποτέ δεν μπορούν να υπάρξουν αυτόνομα άτομα και αυτόνομη σκέψη, όσο αυτά (τα άτομα) και η σκέψη εντάσσονται σε ιδιαίτερους πολιτικούς χώρους ή ιδεολογίες.

* Στην πραγματικότητα, όποιος διαβάσει προσεκτικά την παράγραφο αυτή που αναφέρεται στον αναρχισμό, μάλλον κατανοεί ότι βρίσκεται μπροστά σε σκέψεις περί του φαινομένου της εξουσίας.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

 Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-gtK

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

………………………………………………………………………………………………………………………………………………..


4 σκέψεις σχετικά με το “Με αφορμή το αστείο του Ζίζεκ, κάποιες σκέψεις… Και πάλι για τον αναρχισμό…

  1. «Το μυστικό των μυστικών: Η θέση καθορίζει τις ιδέες και όχι οι ιδέες την θέση.

    Posted on 24/11/2010 by anarmodios

    Η θέση, δηλαδή η ένταξη, ακυρώνει την κριτική σκέψη. Μπορεί να ακούγεται πολύ θεωρητικό και διανοουμενίστικο. Ισως είναι. Από την άλλη όμως εκφράζει με ακρίβεια αυτό που ζούμε. Ότι η θέση μας, η ένταξή μας, μας εμποδίζει να σκεφτούμε κριτικά. Κι αυτό γίνεται ο πρώτος κρίκος στην χοντρή αλυσίδα της πολιτικής και οικονομικής υποδούλωσης.

    Η ένταξη, η θέση, είναι μια οχυρή …θέση. Και δεν πέφτει. Το κύριο υλικό της οχύρωσης είναι η άγνοια. Ακολουθεί η έλλειψη κριτικής σκέψης. Έπειτα τα συναισθήματα, τα βιώματα και οι ιερές πεποιθήσεις. Και στο τέλος τα ινδάλματα και τα είδωλα. Εν τέλει η θέση είναι μια καθαρή ιδεοληψία.

    Όλα τα άλλα μυστικά του βάλτου είναι παράγωγα αυτού του μεγάλου μυστικού. Που είναι η γενεσιουργός αιτία των άλλων μεγάλων μυστικών. Η αιτία που μένουν μυστικά και όλα τα υπόλοιπα μυστικά.

    Αν γεννηθείς από χριστιανούς ή αριστερούς γονείς το πιθανότερο είναι πως θα γίνεις χριστιανός ή αριστερός. Αυτή είναι μια θέση, μια ένταξη. Αν είσαι χριστιανός ή αριστερός ή οτιδήποτε, θα σκέφτεσαι μέσα στα όρια που σου βάζει αυτή σου η ιδιότητα. Θα αναλύεις την πραγματικότητα από την θέση ενός χριστιανού ή ενός αριστερού.

    Η θέση και η ένταξη του καθενός μας καθορίζει τα όρια της κριτικής του σκέψης. Τα όρια μέσα στα οποία ασκεί κριτική. Και τα αντικείμενα της κριτικής του. Οπως και αυτά που αφήνει στο απυρόβλητο. Και αξιώνει και από τους άλλους να τα αφήνουν στο απυρόβλητο. «
    —————————

    Θραξ Αναρμόδιος

  2. Η Άμεση Δημοκρατία (σχετικό ψηφοδέλτιο δια την κάλπη διατίθεται στο http://www.noslaverysociety.com) είναι ο δρόμος προς την Αναρχία. Ο Κοινοβουλευτισμός ειναι ο δρόμος για την Ολιγαρχία. πόσο πιο απλά και κατανοητά να περιγράψει κανείς με δυό λόγια…την πολιτική πραγματικότητα…Για πιο επίσημη καταγραφή της ψήφου μπορεί να κατατεθεί σε ένα ΚΕΠ ή σε Ταχυδρομείο ως συστημλενη επιστολή προς τον ¨Αρειο Πάγο, κρατώντας το αποδεικτικό κατάθεσης ή αποστολής αντίστοιχα.
    Ο χρόνος τρέχει, ο αιώνας τρέχει και η ροπή του ανθρώπου (εντροπία) ειναι προς τα κάτω …Μόνο κάτω απο υγιείς συνθήκες (εξού και δεν υπάρχουν…όσο εξαρτάται απο τους εξουσιαστές μας) μπορεί ο αυτοφυής άνθρωπος να τείνει προς τα επάνω για την εξέλιξη του πολιτισμού του απο τεχνολογικό σε πνευματικό…

    Για μια επίσκεψη στο 2170 (οι Κινέζοι ζουν στο 6000 και κάτι ψιλά- εξού και η εξέλιξη σε οικονομική δύναμη …φανταστείτε παράλληλα τους Κινέζου στο 6.170) στην ταινία του Γούντυ Άλεν , το «Sleeper» που έγραψε και σκηνοθέτησε το 1970….και συνδέστε το με το 2013, 43 χρόνια μετά !

    Όσο για την Αναρχία, χρειάζόμαστε πολλά εξελικτικά σκαλοπάτια ακόμα για ανέβουμε στη σκάλα προς την απόλυτη ελευθερία μη παραβιάζοντας τα όρια της ελευθερίας του άλλου…απλά πράγματα…

  3. Τελικά συζητάμε για το θέμα της ταυτότητας. Η ένταξη, η θέση είναι ουσιαστικά η ταυτότητα που επιλέγουμε ή νομίζουμε ότι επιλέγουμε. Η ταυτότητα όμως κρατάει το άτομο μετέωρο και δεν το αφήνει να ελιχθεί και να εξελιχθεί. Ο Κ.Λάς είπε ότι όλοι μας υποκρινόμαστε τους ρόλους που η ταυτότητά μας επιβάλει. Έτσι όμως επιτυγχάνεται η νεκρική ακαμψία της κοινωνίας που τόσο διακαώς επιθυμεί η άρχουσα τάξη.
    Ο Φώτης Τερζάκης είπε κάπου ότι διαλεκτική σημαίνει την άρνηση της ταυτότητας. Αν ο «χώρος» λοιπόν πρεσβεύει την διαλεκτική σχέση πολιτικού υποκειμένου και κοινωνίας ως τη μήτρα της αυτοθέσμισης ίσως έχουμε μια κάποια απάντηση για την παραπάνω προβληματική.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s