Το άδοξο τέλος της απεργίας των καθηγητών – πριν αρχίσει…

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Του Παναγιώτη Φραντζή

Απεργία παρωδία – μικρογραφία της «αντιμνημονιακής κυβέρνησης» έβγαλε τελικά ο κλάδος των καθηγητών. Η επόμενη μέρα είναι δύσκολη για όσους τα γύρισαν την τελευταία στιγμή, αλλά και για εκείνους που εννοούσαν ό,τι έλεγαν.

Την Τρίτη 14 Μαΐου όλοι έτριβαν τα μάτια τους. Τέτοιες μαζικές συνελεύσεις είχε χρόνια να δει ο κλάδος των εκπαιδευτικών. Εκεί που μέχρι πρότινος μαζεύονταν με το ζόρι 50-60 άνθρωποι, σε αυτή τη συνέλευση πήγαν 600. Υπήρξε στις συνελεύσεις αυτές μεγάλος θυμός και για την επιστράτευση, προληπτική αυτή τη φορά, και για το νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση μέσα στις διακοπές του Πάσχα για να παγιδεύσει τον κλάδο μια ανάσα πριν τις Πανελλαδικές. Υπήρξε και διάθεση για αγώνα.

Πάνω από 20.000 καθηγητές σε όλη την Ελλάδα ψήφισαν την πρόταση που είχε διαμορφώσει η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ (ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) για απεργία μέσα στις πανελλήνιες εξετάσεις. Είχε προηγηθεί η ενθαρρυντική κινητοποίηση της Δευτέρας 13 Μαΐου ενάντια στην επιστράτευση. Παρά την άρνηση της ΑΔΕΔΥ να στηρίξει απεργία που ζητούσε η ΟΛΜΕ για την Παρασκευή 17 Μαΐου, πρώτη μέρα του δικού της αγωνιστικού προγράμματος, οι περισσότεροι ένιωθαν ότι κάτι μπορεί να γίνει.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή η κριτική στρεφόταν κυρίως προς τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ

που είχαν βγει στην αρχή με μια διστακτική πρόταση για αγώνα χωρίς να πιάνουν επαφή με τις διαθέσεις σημαντικής μερίδας των εκπαιδευτικών για αποφασιστική αναμέτρηση. Οι δηλώσεις του στελέχους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκου Σοφιανού δυναμίτισαν το κλίμα και έσπειραν απογοήτευση σε εκείνους που ένιωθαν ότι τώρα πρέπει να δοθεί αποφασιστική απάντηση στην κυβέρνηση.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο οι συνελεύσεις των ΕΛΜΕ να ψηφίζουν μαζικά ΝΑΙ στην απεργία σύμφωνα με την πρόταση της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΟΛΜΕ. Το ΠΑΜΕ κατέβαζε χωριστή πρόταση για 48ωρη απεργία Πέμπτη και Παρασκευή και εκ νέου σύγκληση συνελεύσεων για την εκτίμηση της κατάστασης και πιθανή κλιμάκωση.

Ωστόσο οι συνελεύσεις δεν συζητούσαν μέτρα για την επιτυχία της απεργίας ενάντια στην επιστράτευση. Είναι χαρακτηριστικό ότι την επόμενη μέρα το πρωί στα σχολεία επικρατούσε μια βουβαμάρα και όχι μια διάθεση συζήτησης για το τι μπορούμε να κάνουμε. (Υπήρχε ωστόσο ένα τμήμα καθηγητών αποφασισμένο να απεργήσει αναλαμβάνοντας τις συνέπειες.)

Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά. Χτες το βράδυ στη συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ στο ξενοδοχείο Τιτάνια εμφανίστηκε πρόταση από τις παρατάξεις ΠΑΣΚΔΑΚΕΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ (ΣΥΡΙΖΑ) που έλεγε ότι πρέπει να τεθεί σε ψηφοφορία αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για την υλοποίηση της απόφασης των συνελεύσεων να προχωρήσει ο κλάδος σε απεργία από την Παρασκευή 17 Μαΐου.

Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ κατήγγειλαν την πρόταση αυτή ως προδοτική και κάλεσαν σε ψήφο αποφασιστική υπέρ της απεργίας και υπέρ των προϋποθέσεων. Δυνάμεις του ΠΑΜΕ ψήφισαν επίσης υπέρ ενώ υπήρξαν και αρκετά λευκά. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: η συντριπτική πλειοψηφία των προέδρων με λευκή ψήφο – «παρών» αρνήθηκε να κάνει το επόμενο βήμα. Πρέπει να σημειώσουμε όμως το εξής: Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα διχοτόμηση βάσης-ηγεσίας. Για τον εξής λόγο: Στις ίδιες τις συνελεύσεις δεν ξεχώριζε το ΝΑΙ στην απεργία που έλεγαν όσοι εκπαιδευτικοί ήσαν αποφασισμένοι να απεργήσουν παρά την επιστράτευση από το συμβολικό ΝΑΙ που έλεγαν οι εκπαιδευτικοί που δεν ήταν διατεθειμένοι να δώσουν πραγματική μάχη.

Από χθες το βράδυ επικρατεί η αποδοκιμασία των τριών που σήκωσαν το βάρος της ευθύνης για το κλείσιμο του αγώνα πριν καν αυτός αρχίσει. Το πρόσχημα, ότι δεν στήριξαν οι ΓΣΕΕΑΔΕΔΥ, δεν αρκεί για να τους απαλλάξει από τις κατηγορίες. Ξεσήκωσαν τον κλάδο και τώρα τον αδειάζουν. Οι εκπαιδευτικοί πήραν μια γεύση του τι μπορεί να σημαίνει «αντιμνημονιακή κυβέρνηση» ή «κατάργηση του μνημονίου». Τη μια μέρα ψηφίζουμε κατάργηση και την άλλη εκτιμάμε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή της απόφασής μας.

Το ΚΚΕ πιστεύει ότι δικαιώθηκε και κινείται σε μια λογική «εμείς τα λέγαμε», ενώ αμηχανία κυριαρχεί στις δυνάμεις των Παρεμβάσεων (ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες εξωκοινοβουλευτικές αριστερές δυνάμεις) που συμμάχησαν με αυτούς που σήμερα ονομάζουν «Εφιάλτες» αλλά και οι ίδιες δεν ήταν ακριβώς ενωμένες μέχρι το τέλος. Οι αγωνιστές που ήθελαν να δώσουν τη μάχη έμειναν ξεκρέμαστοι, αν δεν έπεσαν θύματα της δικής τους αφέλειας.

Ο κλάδος καλείται να διαχειριστεί μια κραυγαλέα ήττα του συνδικαλισμού του, που βασίζεται στις αποφάσεις των συνελεύσεων. Η κυβέρνηση αισθάνεται προφανώς ανακούφιση, ωστόσο δεν πρέπει να πιστεύει ότι θα εξαερωθεί η σοβαρή τάση αγώνα που εμφανίστηκε. Αυτή η τάση διαπερνά και τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ και το ΠΑΜΕ. Επηρεάζει ακόμα και τμήμα της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ.

Το ζητούμενο είναι πώς ενοποιείται και πόσο γρήγορα μπορεί να ξεπεράσει το μεγάλο αυτό φιάσκο.

  ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΠΗΓΗ: http://unfollow.com.gr/blog/item/202-adokso.html

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-gpa

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

5 σκέψεις σχετικά με το “Το άδοξο τέλος της απεργίας των καθηγητών – πριν αρχίσει…

  1. Πιστεύετε οτι η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ έχει καμμία βαρύτητα στη συνείδηση του μέσου έλληνα;Σε ποιόν τα πουλάν αυτά τα στημένα παιχνίδια οι ξευτικισμένοι σαν τους άλλους του Μετρό που ειψ=χαν προσυμφωνήσει όλο το σκηνικό του κατσίματος της λκότας στην κρατική επιβολή και στην ΜΜΕδικη προπαγάνδα. Ουστ στις συνδικαλιστικές οργανώσεις και διαδήλωση για την άμεση διάλυσή τους έξω απο τα γραφεία τους! Έχετε τα κότσια να το προτείνετε και να το πράξετε;;;

  2. Για μια απεργία που δεν έγινε ποτέ

    Τα καραγκιοζιλίκια που έλαβαν χώρα στη συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ δεν έπρεπε κανονικά να εκπλήσσουν κανέναν. Για τη στάση των ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ δεν χρειάζεται να γίνει καν λόγος, ούτε έχει και κάποιο νόημα να τους φορτώνει κανείς την ευθύνη για ότι συνέβη. Οι άνθρωποι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία και κάθε άλλη απαίτηση από δαύτους είναι μόνο χαμένος χρόνος, εκτός αν ορισμένοι ψάχνουν για επιπλέον άλλοθι. Αυτό που έχει τη σημασία του είναι η στάση της αριστεράς και εννοούμε όλης της αριστεράς και όχι μόνο της ΣΥΝΕΚ(παράταξη του Συριζα), που από κοινού με τα φερέφωνα της κυβέρνησης στην ΟΛΜΕ πρωταγωνίστησε στα τερτίπια που ματαίωσαν την ήδη υπονομευμένη απεργία στη διάρκεια των εξετάσεων ….Συνεχεια: http://wp.me/pryYN-1k7

     

  3. Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ (ίδετε σημείωση πρώτη) ΚΑΙ Ο ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ, ΗΤΟΙ Η ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ ΚΑΙ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥΣ.

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

    1. Ο εργοδότης είναι το κράτος (κατ’ ουσίαν η εκάστοτε κυβέρνηση, όπως αυτή εκπροσωπείται εν προκειμένω από τους πολιτικούς – είτε εκλεγμένους είτε όχι – του Υπουργείου Παιδείας…) και εργαζόμενοι είναι οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (ίδετε σημείωση δεύτερη).
    2. Υπάρχει ένας νόμος, ο οποίος ορίζει τις διαδικασίες (πώς, πότε, από ποιον κ.λπ.) προκήρυξης και πραγματοποίησης μιας απεργίας.
    3. Υπάρχουν και διάφοροι άλλοι νόμοι, τους οποίους μπορεί να επικαλεσθεί η κυβέρνηση για να επιστρατεύσει τους απεργούς (μετά από πρόταση Δ.Σ. για απεργία ή μετά την προκήρυξη μιας απεργίας) ή για να προσφύγει στα δικαστήρια με αίτημα να κηρυχθεί η απεργία παράνομη.
    4. Αρμόδια για να κρίνουν την νομιμότητα ή όχι της επιστράτευσης και της απεργίας είναι μόνον τα δικαστήρια , ασχέτως των απόψεων που εκφράζονται από ειδήμονες περί τα νομικά και από κομπογιαννίτες και/ή ημιμαθείς ‘νομικούς’.

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

    1. Αν η κυβέρνηση δεν ‘ενοχλήσει’ τους απεργούς με επιστράτευση ή προσφυγή στα δικαστήρια, η απεργία πραγματοποιείται κανονικά (με ‘επιτυχία’ ή ‘χωρίς επιτυχία’).
    2. Αν η κυβέρνηση επιστρατεύσει τους απεργούς ή η απεργία τους κηρυχθεί παράνομη, τότε υπάρχουν δύο επιλογές εκ μέρους των απεργών:
    α) Να αποδεχθούν την επιστράτευση ή την απόφαση του δικαστηρίου, η οποία κηρύσσει την απεργία παράνομη, και να μην απεργήσουν.
    β) Να μην αποδεχθούν την επιστράτευση ή την εν λόγω απόφαση του δικαστηρίου και να παρανομήσουν πραγματοποιώντας την απεργία και/ή κηρύσσοντας επανάσταση.
    Μένουμε στην δεύτερη επιλογή…
    Στην παρανομία ή στην επανάσταση [και όταν ο αντίπαλος (εργοδότης και λοιποί δαίμονες) τούς έχει στο χέρι] οι απεργοί και οι επαναστάτες δεν επαιτούν (έρποντας κατ’ ουσίαν) βοήθεια από την κυβέρνηση-εργοδότη-αντίπαλο, δεν ζητούν να «ικανοποιηθούν αιτήματα» και δεν ισχύουν τα κλαψουρίσματα και τα ‘αγωνιστικά’ γαυγίσματα περί αδικιών, μνημονίων και λοιπών καταστροφών. Σε αυτήν την περίπτωση οι παράνομοι και οι επαναστάτες αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της παρανομίας τους και την ήττα της επανάστασης με την δέουσα αξιοπρέπεια και ετοιμάζονται για την επόμενη επανάσταση…
    [ Παρένθεση : Οι εργαζόμενοι μπορούν να απεργήσουν γράφοντας όλους τους σχετικούς με την απεργία ισχύοντες νόμους στα παλιά τους παπούτσια. Ως παρανομούντες εντάσσονται στην ανωτέρω δεύτερη επιλογή. Κλείνει η παρένθεση].

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

    1. Οι Γ.Σ. των ΕΛΜΕ όλης της χώρας (γνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση είχε επιστρατεύσει τους καθηγητές) αποφάσισαν με μεγάλη πλειοψηφία να γίνει η απεργία, όπως αυτή είχε προταθεί από το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ. Η συμμετοχή στις Γ.Σ. ήταν μεγάλη και πολλές αποφάσεις υπέρ της απεργίας λήφθηκαν με αυξημένη πλειοψηφία. Είναι φανερό πως οι καθηγητές αποφάσισαν να παρανομήσουν – τουλάχιστον…
    2. Οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ γίνονται απλοί μεταφορείς των αποφάσεων των Γ.Σ. Δεν έχουν το δικαίωμα και δεν μπορούν για κανέναν λόγο να προτείνουν κάτι διαφορετικό από τις αποφάσεις αυτές. Δεν τις ερμηνεύουν, δεν τις μεθερμηνεύουν και (πολύ περισσότερο) δεν τις παρερμηνεύουν. Όλοι οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί «γράμματα γνωρίζουν»…
    3. Οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ πήραν παραμάσχαλα τις αποφάσεις των Γ.Σ. και συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα για να τις καταθέσουν στην συνέλευση των προέδρων και να πάρουν , υπό την προστατευτική σκέπη του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, απόφαση για πραγματοποίηση της απεργίας. Δεν έπραξαν όμως το καθήκον τους (έστω αυτό το καθήκον, όπως προκύπτει από την νομιμοποίησή τους δια του συστήματος των εκλογών για ανάδειξη Δ.Σ.). Πέταξαν με άλλα λόγια τις αποφάσεις των Γ.Σ. στα σκουπίδια, απαξιώνοντας πλήρως και φτύνοντας καταπρόσωπο τους εκπαιδευτικούς που είχαν πάρει μέρος στις Γ.Σ.
    4. Οι κυρώσεις (που είναι βέβαιο ότι προβλέπονται για την εν λόγω περίπτωση) εναντίον των προέδρων που πέταξαν τις αποφάσεις στα σκουπίδια θα επιβληθούν (όπως είναι βέβαιο) από τις συνελεύσεις των αντίστοιχων ΕΛΜΕ, οι οποίες θα συγκληθούν (όπως είναι βέβαιο) γι’ αυτόν τον σκοπό.

    ΕΠΙΛΟΓΟΣ

    Η ‘ξευτιλισμένη’ συμπεριφορά των προέδρων των ΕΛΜΕ και του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ (15 Μαΐου 2013 ) και η προδοτική στάση της ΔΟΕ με την απόφαση-εισήγησή της (25/10/2006) (ίδετε σημείωση τρίτη) για την αναστολή της μεγάλης απεργίας του 2006 αποτελούν μελανά σημεία στην ιστορία του συνδικαλισμού.

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (απ’ τα παλιά!)

    Σημείωση πρώτη:

    Το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα δεν δημιουργήθηκε ως «αντανάκλαση των αυταπατών» μιας μειοψηφίας σωτήρων. Προέκυψε, ως αδήριτη ανάγκη, απ’ την εξωθεσμική και κατ’ αρχάς παράνομη πάλη για ελευθερία και αξιοπρέπεια, κατ’ ουσίαν δηλ. απ’ τις ματωμένες απεργίες και τις διαδηλώσεις των εργαζομένων εναντίον της (μικρής και μεγάλης) εργοδοσίας – απ’ το ασήμαντο εστιατόριο στην Νέα Υόρκη και από το Λαύριο μέχρι την Haymarket Square της Βοστόνης.
    Τα συνδικάτα, ως έννοια και ιστορία, δεν αναιρούνται απ’ την κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτά σήμερα.
    [«Η θεσμική εξουσία έχει εντέχνως και με την χρήση διαφόρων μεθόδων και πρακτικών ενσωματώσει στην στρατηγική της , ως δικλείδες ασφαλείας, πολλές δράσεις (διανοητικές και πρακτικές) και πολιτιστικές αξίες, παραμορφώνοντάς τες και ελέγχοντάς τες πλήρως…» Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελούν και τα συνδικάτα: Τα συνδικάτα λειτουργούν ως εξουσιαστικοί γραφειοκρατικοί μηχανισμοί «συζητητών» με τα κάθε είδους αφεντικά και συναινετικών «εταίρων (sic)», με την ενεργό σύμπραξη των «ηγετών» τους και (εφ’ όσον εξακολουθούν να υφίστανται και να ‘ενεργούν’ κατ’ αυτόν τον τρόπο) με την ανοχή και/ή υποστήριξη των περισσοτέρων απ’ τους εργαζομένους που συμμετέχουν σ’ αυτά ως μέλη].

    Επειδή η προκήρυξη της απεργίας υπόκειται τα τελευταία χρόνια σε υφιστάμενους κρατικούς νόμους (απαιτεί λ.χ. την ύπαρξη ‘επίσημων’ συνδικαλιστικών οργάνων), αυτό δεν σημαίνει ότι η απεργία αυτή καθαυτήν έπαψε να αποτελεί αυτόνομη δράση και εδραιωμένη εμπειρία.. Υπάρχει πάντοτε η ευχέρεια μια επισήμως προκηρυγμένη απεργία να υπερβεί πολύ εύκολα την γραφειοκρατική δομή των συνδικάτων και την χειραγώγηση των «σωτήρων» συνδικαλιστών των Δ.Σ. και λοιπών ομοίων τους ‘καθοδηγητών’ και ακολούθων και να καταστεί βασικό συστατικό του αγώνα για απελευθέρωση των εκμεταλλευόμενων, κυριαρχούμενων και καταπιεζόμενων (εργαζομένων και μη)… Βασικό εμπόδιο αποτελεί η θεσμική εξουσία με τους κατασταλτικούς (έως και θανατηφόρους) μηχανισμούς της και με τους συνεργάτες και ακολούθους της – των «περιφρουρητών» και των εξωνημένων ΔΣ των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των απεργοσπαστών συμπεριλαμβανομένων ).

    Σημείωση δεύτερη:

    Οι εκπαιδευτικοί που εργάζονται στα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι ιεραπόστολοι και δεν ασκούν κανένα «λειτούργημα». Δεν κατηχούν και δεν προπαγανδίζουν…

    Σημείωση τρίτη:

    «ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ
    ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΗΣ ΔΟΕ

    (26 Οκτωβρίου 2006)

    Κυρίες και κύριοι
    Με την απόφαση-εισήγησή σας της 25/10/2006 ( αρ. πρωτ. 1155 ) αφήνετε τα προσχήματα κατά μέρος και συντάσσεσθε με τους απεργοσπάστες:
    1) Μιλάτε για «μακρόχρονη λιτότητα», « σιδερένια φτέρνα της ‘οικονομικής προσαρμογής’», « κέρδη των εταιρειών», «ΟΝΕ-ΕΕ». Μόλις όμως συναντήσατε, πατώντας στις πλάτες των απεργών, τον σημερινό βασικό αντιπρόσωπο ‘της μακρόχρονης λιτότητας’ , ‘της σιδερένιας φτέρνας’ κ.τ.λ. (δηλ. τον τότε πρωθυπουργό – σημείωση σημερινή) εκστασιαστήκατε και βγάλατε το συμπέρασμα ότι η συνέχιση της απεργίας των έξι (6) εβδομάδων περιττεύει.
    2) Δρώντας ως πολιτικάντηδες του αισχίστου είδους, ζυγίσατε με την ζυγαριά των γραφειοκρατικών σας θώκων την δύναμη των απεργών και την βρήκατε λειψή. Υπερίσχυσε το ποσοστό των απεργοσπαστών. Με την ψήφο τους εκλέγεστε και βουλευτές.
    3) Στηρίζετε το δίκαιο του αγώνα ( « Ο αγώνας μας είναι δίκαιος» ) και την αξιοπρέπεια ( «είναι αγώνας αξιοπρέπειας» ) όχι στην συνέχιση της απεργίας, αλλά στην συνάντηση με τον προαναφερθέντα αντιπρόσωπο, σε ποσοστά και στο
    « επόμενο χρονικό διάστημα» . Στο «διάστημα» αυτό ( και με την απεργία να αποτελεί παρελθόν) θα γίνουν φοβερά και τρομερά πράγματα: «πρωτοβουλίες», «καμπάνιες», «πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια», «24ωρες απεργίες…» και τέλος θα υπάρξει συμμετοχή «ως απεργιακό μέτωπο στην πορεία του Πολυτεχνείου…». Σ’ αυτό το τελευταίο μάλιστα θαύμασα την λογική και την τακτική σας. Γιατί μόνον αν σταματήσει η απεργία είναι δυνατή η συμμετοχή «ως απεργιακό μέτωπο». Ξεκάθαρα πράγματα.
    Χωρίς απεργίες τα πάντα θα κυλήσουν ομαλά . Και το κυριότερο: Δεν θα ‘χάσουν’ οι μαθητές του δημοτικού σχολείου πολύτιμες ‘ώρες’ και θα έχουν και οι εργαζόμενοι γονείς μέρος για να ‘αφήσουν’ τα παιδιά τους…
    Όλοι θα διασκεδάσουμε με τις μετα-απεργιακές ατραξιόν!
    4) Η αμετροέπεια, η οποία χαρακτηρίζει την εν λόγω απόφαση-εισήγησή σας ταιριάζει μόνον σε πανηγυριώτικους φτηνούς δεκάρικους ( ούτε καν σε πανηγυρικούς δεκάρικους). Έφταναν μόνο λίγα απεργοσπαστικά λόγια: ‘Θεωρούμε περιττή την συνέχιση της απεργίας. Ο δίκαιος αγώνας μας, ο αγώνας αξιοπρέπειας θα συνεχιστεί με διάφορες πολιτικώς ορθές δραστηριότητες και δράσεις’»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s