Για τον αντιεξουσιαστικό χώρο – Και ένα ριζικό ερώτημα μου

Αναδημοσιεύει και σχολιάζει ο Παύλος

(Στο τέλος ακολουθεί σύντομο σχόλιο μου, με ένα κρίσιμο και ριζικό ερώτημα)

Το πρόβλημα με εμάς
Λέγαμε στο προηγούμενο τεύχος ότι ο αντιεξουσιαστικός χώρος είναι το προϊόν της διαδικασίας μεσολάβησης της νεανικής δυσαρέσκειας όπως εξελίχθηκε από το 1974 και μετά. Μαζί λέγαμε ότι πρόκειται ίσως για την λαμπρότερη στιγμή της παραγωγικής μεσολάβησης των κοινωνικών σχέσεων στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το κοινωνικό μόρφωμα που προέκυψε ήταν όπως θα το περίμενε κανείς. Η κοινωνική του σύνθεση ήταν ένα μέρος μικροαστοί και ένα (μικρότερο) μέρος εργάτες. Η ηλικιακή του σύνθεση λαχάνιαζε για να ξεπεράσει τον μέσο όρο των εικοσιπέντε ετών. Τα πολιτισμικά του χαρακτηριστικά προέκυπταν από τον διάχυτο ατομικίστικο αντικομφορμισμό των μελών του, που ήταν άλλωστε και η γενεσιουργός του αιτία.


Πέρα από το πολιτισμικό θέμα πάντως, οι ιδεολογίες δεν ήταν πολύ διαφορετικές από εκείνες που χαρακτήριζαν την ελληνική νεολαία στο σύνολό της• όπως «το παιδί» και η ευημερία του ήταν το κέντρο του κόσμου της ελληνικής οικογένειας, έτσι και ο “χώρος” όλος μαζί έβλεπε τον εαυτό του σαν το κέντρο του κόσμου. Παράλληλα, όπως η ανευθυνότητα είναι εκείνο που αναμένεται από «το παιδί», η ανευθυνότητα έγινε το πιο σίγουρο από τα συστατικά της αντιεξουσιαστικής οργάνωσης.


Οι οργανωτικές δομές που εφευρέθηκαν ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία ευκαιριακές, δίχως κανείς να δίνει λογαριασμό ή να ζητάει λογαριασμό. Το άτομο και οι επιθυμίες του ήταν το τελικό ντουβάρι που μπορούσε να ακυρώσει κάθε συλλογική απόφαση. Η συλλογική δέσμευση σε ένα σκοπό, η συλλογική αντίληψη για την ιστορία, το καθήκον, όλα τους μετατράπηκαν σε γραφικότητες. Αντιθέτως, η περιστασιακότητα, η άγνοια της ιστορίας και της ιστορίας μας, το «σήμερα είμαι – αύριο δεν είμαι», το «είπα – ξείπα», το κυνήγι της ατομικής καλοπέρασης, η ιερότητα της ατομικής γνώμης, όλα τους μετατράπηκαν σε αδιαμφισβήτητα πειστήρια ριζοσπαστικότητας. Η ιαχή «να περνάμε καλά», που βροντούσε πάνω από το τελικό σάπισμα της ελληνικής κοινωνίας στα ’90’s, υιοθετήθηκε ανερυθρίαστα ως η πεμπτουσία της αντιεξουσιαστικής λογικής.
Οι υλικές δυνατότητες είναι βέβαια σκληρά εξαρτημένες από τον τρόπο οργάνωσης. Οπότε κι εδώ τα πράγματα εξελίχθηκαν αναμενόμενα. Οι συλλογικές απόψεις για τον καπιταλιστικό κόσμο ήταν και παραμένουν καχεκτικές. Η γνώση για το ελληνικό κράτος και την ιστορία του νηπιακή. Οι τρόποι και τα περιεχόμενα της δράσης προέκυπταν αντίστοιχα, ή για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είχαν ανατεθεί στην αριστερά.
Όλα αυτά τα όμορφα με δύο εξαιρέσεις, οι ρίζες των οποίων βρίσκονταν εξαρχής στη φύση του χώρου: την αντιμπατσική και αντιφασιστική θεματολογία. Η απέχθεια για τα δύο συγκεκριμένα είδη, μπορεί να μην προέκυψε από κάποια αυτόνομη ανάλυση του καπιταλιστικού κόσμου, ακόμη πιο σίγουρο όμως είναι ότι δεν περιλαμβανόταν στα προτάγματα της αριστερής μεσολάβησης. Η αντιφασιστική και αντιμπατσική αντίθεση ήταν αυτό που λένε πηγαία: προέκυψε από την ίδια τη φύση του «χώρου», από την μεγάλη πηγή της απέχθειας προς την εξουσία. Ιστορικά οι μπάτσοι και οι φασίστες προέκυψαν ως οι βασικοί ανταγωνιστές για την κατοχή του δημόσιου χώρου, ως οι «φυσικοί» εχθροί ενός υποκειμένου οι κοινωνικές εμπειρίες του οποιου συνοψίζονται υποδειγματικά στο «Βρέθηκες ξάφνου σ’ ένα κελί / και η δικογραφία σου λέει εξύβριση αρχής».
Δηλαδή οι μπάτσοι και οι φασίστες κόλλησαν εξαίρετα με τον ανιστορικό εμπειρισμό, που ήταν και είναι η μέθοδος κατανόησης του κόσμου στην οποία διαπρέπουμε περισσότερο από κάθε άλλον ντόπιο. Μην το πάρετε στραβά. Ως μέθοδος, ο ανιστορικός εμπειρισμός έχει και τα καλά του. Γιατί τα περίφημα «φαινόμενα» που τρέφουν το ανοικτό μάτι του παρατηρητή, είναι βέβαια τα φαινόμενα της καπιταλιστικής κοινωνίας. Αν συνδέονται μεταξύ τους ως μορφές, είναι λόγω της βαθύτατης σύνδεσής τους ως λειτουργίες, λόγω της βαθύτατης αλληλεξάρτησης όλων με όλους που χαρακτηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα κοινωνικής οργάνωσης• δεν είναι επιστημονικό, αλλά είναι αυτή η αλληλοσύνδεση που οδήγησε τον Μαρξ να μιλήσει για «αφηρημένη εργασία».
Όπως και να ‘χει: σήμερα αποδεικνύεται ότι οι μπάτσοι και οι φασίστες που έγιναν από νωρίς αντιληπτοί ως οι «φυσικοί» αντίπαλοι του «χώρου», τελικά ήταν βαθιά συνδεδεμένοι, όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και με την ιστορία του ελληνικού κράτους. Ότι όντως ήταν ο αντίπαλος που μας αντιστοιχεί και ότι είχαν να παίξουν ρόλο πολύ πέρα από την κατοχή των πλατειών. Με αυτόν τον στρεβλό τρόπο, ο «χώρος» τα τελευταία χρόνια έχει αναδειχθεί στον πλέον έγκυρο μελλοντολόγο, δίχως βέβαια να καταλαβαίνει με ποιον ακριβώς τρόπο.
Από τη μια αυτό το γεγονός θα πρέπει να γεμίζει τους κρατικούς υπάλληλους με αμηχανία. Στις αρχές του Φθινοπώρου, με το σχέδιο «κυριαρχία της Χρυσής Αυγής στο δρόμο» να έχει ξεκινήσει με ταρατατζούμ και κρατική χρηματοδότηση, υποστηρίζαμε ότι το σχέδιο δε μας πείθει και τόσο και κάναμε τρεις διαπιστώσεις:
Η πρώτη: όσο το σχέδιο «ultra violent Χρυσή Αυγή» προχωράει, τόσο οι φασίστες ξεθαρρεύουν και γίνονται εμφανείς. Παλιά τους ψάχναμε και δεν τους βρίσκαμε. Τώρα κάνουν μπαμ.

Η δεύτερη: όσο το σχέδιο «ultra violent Χρυσή Αυγή» προχωράει, τόσο πιο αποδεκτή κοινωνικά θα γίνεται κάθε αντίθεση εναντίον της και τόσο περισσότερο εμψυχωτικά θα είναι τα αποτελέσματά της.

Η τρίτη: μπορεί οι φασίστες και οι μπάτσοι να υπονοούν ότι «όποιος κουνηθεί θα θαφτεί», αλλά οι υποψήφιοι να κινηθούν όλο και πληθαίνουν. Το σώμα των εχθρών του φασισμού παύει να εξαντλείται στους «συνήθεις υπόπτους» και αρχίζει να περιλαμβάνει κομμάτια που προς το παρόν (το τονίζουμε αυτό όσο δεν παίρνει) είναι πολύ δύσκολο να υπαχθούν σε μεταχείριση στρατοπέδου συγκέντρωσης. Παράδειγμα: μπορεί οι μαθητές που απεχθάνονται τους φασίστες συμμαθητές τους προς το παρόν να φοβούνται, ποιος φασίστας και ποιος μπάτσος όμως μπορεί να σηκώσει χέρι σε μαζική συγκέντρωση μαθητών;[1]
Το σχέδιο κυριαρχίας των φασιστών κατέρρευσε σχεδόν ολοκληρωτικά στους μήνες που ακολούθησαν. Δεν είναι μόνο που μοιράστηκαν φάπες στους φασίστες με κάθε ευκαιρία. Είναι κάτι πολύ σημαντικότερο. Απέναντι στη γιγάντωση του «φυσικού εχθρού», βρέθηκαν δραστήριες μειοψηφίες της ελληνικής νεολαίας. Και άρχισαν να οργανώνονται όπως τους επέτρεπαν ο τόπος και η ιστορία τους. Είναι «χώρος» όσο όλοι μας και έχουν όλα μας τα κουσούρια. Είναι πηγαία νεανική, ηθική και ταξική δυσαρέσκεια και ταυτόχρονα είναι ένα αποτέλεσμα της κοινωνικής κίνησης που κινδυνεύει να παραμυθιαστεί πως είναι η αιτία της. Αλλά δεν είναι οι χειρότεροι και οι χειρότερες της γενιάς τους, κάθε άλλο. Και πολύ περισσότερο από την αντιφασιστική δράση, στο μέλλον θα έχουν να ωφεληθούν με χίλιους τρόπους από την ανακάλυψη της συλλογικής τους ύπαρξης. Και αυτό πραγματικά δεν ειναι καθόλου λίγο, είναι πολύ, τόσο πολύ, που φτάνει να ενθουσιάζει ως κι εμάς τους γρουσούζηδες. Σχεδόν.
Γιατί είπαμε: όλα μας τα κουσούρια. Κι απ’ όλα μας τα κουσούρια, εκείνο που βγάζει μάτι είναι η οργανωτική μας κατάσταση. Οι κατ’ όνομα συνελεύσεις των ανεύθυνων που στρώνουν χαλιά για να περάσει το (πάντα αρσενικό) άτομο με το βαρύτερο ύφος. Οι κατ’ όνομα συζητήσεις των σιωπηλών όπου θριαμβεύει η ημιμάθεια. Τα γήπεδα που ανοίγονται για να καλπάσει κάθε άγνοια, κάθε προκατάληψη, κάθε συντηρητισμός, κάθε γαμημένος αρχηγός με εμβέλεια δέκα ατόμων -και βέβαια η χαρακτηριστική μας αυταρέσκεια. Εν ολίγοις, το μεγαλύτερο κουσούρι μας είναι το σύνολο των μεταφυσικών αντιλήψεων που θεωρεί «οργάνωση» κάθε μάζωξη τυχαίων ατόμων που είναι ό,τι δηλώνουν.
Μη γελιέστε. Αυτή η κατάσταση επιτρεπόταν να υπάρχει μόνο σε περιβάλλον λιακάδας. Τότε που κάθε ανευθυνότητα είχε στην τελική δίκιο να είναι τέτοια, ακριβώς γιατί εξέλειπαν οι συνέπειές της. Αλλά αυτοί οι καιροί τελείωσαν.

Σήμερα, τώρα που μιλάμε, όλες οι κατ’ όνομα οργανωτικές δομές της αντεξουσίας καταρρέουν με πάταγο γύρω μας υπό το βάρος της κρατικής επίθεσης και της καπιταλιστικής κρίσης.[2] Και θα πρέπει να ανακαλυφθούν καινούριες. Οργανωτικές δομές για τους καιρούς της θύελλας. Και μαζί ο τρόπος για να σταματήσουμε να γράφουμε κείμενα γεμάτα αφηρημένα ουσιαστικά.
Το βασικό δηλαδή είναι να μην ενθουσιαζόμαστε.

[1]  «Φασισμός και αντιφασισμός σήμερα: Στη μαλακία, στη θεωρία και στην πράξη», Antifa #33, 10/2012.
[2]  Η μεταφυσική που λέγαμε είναι τέτοια που τα mailing list με ονόματα αγνώστων έχουν καταστεί η βασική μέθοδος επικοινωνίας. Οπότε τα πότε και τα πώς είναι γνωστά σε όλους τους ενδιαφερόμενους, από τους νέους συντρόφους μέχρι τους αναρχολόγους της Ασφάλειας Αθηνών.

Σύντομο σχόλιο Παύλου:

Καταρχήν θεωρώ το κείμενο που αναδημοσίευσα πολύ ενδιαφέρον.

Κατά δεύτερον όμως, η άποψη μου είναι ότι τα προβλήματα του αντιεξουσιαστικού χώρου είναι ριζικότερα. Για παράδειγμα, κατά την γνώμη μου, η ύπαρξη του «χώρου» σαν τέτοιου, καταλήγει να αντιστρατεύεται τους ίδιους τους αντιεξουσιαστικούς αγώνες και προσπάθειες. Αφού οποιοσδήποτε κοινωνικός «χώρος», τελικά δημιουργεί ίδια συμφέροντα. Εννοώ, καθαρά, ότι ο «αντιεξουσιαστικός», αποκαλούμενος έτσι, χώρος, σαφώς συμμετέχει σε παίγνια επιρροής και επομένως κυριαρχίας. Αυτό το πρόβλημα όμως δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί στα πλαίσια της κλασικής αναρχικής θεωρίας, που οι αναλύσεις της περί κυριαρχίας και εξουσίας, κατά βάση, συρρικνώνονται στο κράτος, δίνοντας, για παράδειγμα, άλλοθι σε στρατόκαυλους νεαρούς «αντιεξουσιαστές» να θεωρούν τις αντικρατικές ενέργειες οπωσδήποτε και αναρχικές ή αντιεξουσιαστικές.

Η δε αποκαλούμενη μετααναρχική θεώρηση, γενικά των κοινωνικών πραγμάτων και ειδικότερα της εξουσίας, έχει μεν πολύ πιο ευρείες αναλύσεις περί εξουσίας, αλλά, πάλι κατά τη γνώμη μου, αρνείται να προχωρήσει μέχρι τις τελικές συνέπειες αυτών των αναλύσεων.

Και ποιές είναι αυτές οι τελικές συνέπειες;

Νομίζω ότι πρέπει να τεθεί το ερώτημα, αν μια επαρκής αντιεξουσιαστική  στρατηγική αυτή τη στιγμή έχει, οπωσδήποτε, σαν προυπόθεση την ίδια την αναίρεση του αντιεξουσιαστικού χώρου σαν αυτόνομου κοινωνικού χώρου. Πιστεύω δηλαδή ότι η ύπαρξη ενός αναρχικού (ή αντιεξουσιαστικού) «χώρου», τελικά αντιστρατεύεται την ίδια την αναρχία και την αντιεξουσία. Το ριζικό ερώτημα είναι λοιπόν αυτό: Ο παραπάνω ισχυρισμός έχει βάση;

(Κάποιοι φίλοι μου αναρχικοί λένε καθαρά: Ο αναρχικός “χώρος” είναι της πλάκας και επομένως δεν τίθεται θέμα αναρχικού ή αντιεξουσιαστικού κινήματος.
Εγώ όμως λέω: Ωστόσο το πρόβλημα δεν πρέπει να είναι το πως θα δημιουργήσουμε επαρκές ή αξιόλογο αναρχικό ή αντιεξουσιαστικό κίνημα. Πρέπει αντίθετα να προσέχουμε να μην δημιουργήσουμε.
Και στο ερώτημα τι πρέπει να κάνουν οι αναρχικοί, η δική μου απάντηση είναι:
Να υποστηρίζουν την αναρχία, αλλά να μην είναι αναρχικοί και να συμμετέχουν στα κοινωνικά κινήματα, χωρίς να ενδιαφέρονται για την προώθηση κάποιου αναρχικού κινήματος, που δεν πρέπει να υπάρχει, χάριν της αναρχίας και των αντιεξουσιαστικών προσπαθειών, αυτόνομα, σαν τέτοιο)

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ΠΗΓΗ: http://www.antifascripta.net/speaking/speaking36/tabid/163/Default.aspx

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-gkY

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

21 σκέψεις σχετικά με το “Για τον αντιεξουσιαστικό χώρο – Και ένα ριζικό ερώτημα μου

  1. Κάποιοι φίλοι μου αναρχικοί λένε καθαρά: Ο αναρχικός «χώρος» είναι της πλάκας και επομένως δεν τίθεται θέμα αναρχικού ή αντιεξουσιαστικού κινήματος.
    Εγώ όμως λέω: Ωστόσο το πρόβλημα δεν πρέπει να είναι το πως θα δημιουργήσουμε επαρκές ή αξιόλογο αναρχικό ή αντιεξουσιαστικό κίνημα. Πρέπει αντίθετα να προσέχουμε να μην δημιουργήσουμε.
    Και στο ερώτημα τι πρέπει να κάνουν οι αναρχικοί, η δική μου απάντηση είναι:
    Να υποστηρίζουν την αναρχία, αλλά να μην είναι αναρχικοί και να συμμετέχουν στα κοινωνικά κινήματα, χωρίς να ενδιαφέρονται για την προώθηση κάποιου αναρχικού κινήματος, που δεν πρέπει να υπάρχει, χάριν της αναρχίας και των αντιεξουσιαστικών προσπαθειών, αυτόνομα, σαν τέτοιο.

  2. ωωω ο παυλιτος ανακαλυψε το μαγικο κοσμο των Αυτονομων…. ωωωωω….βεβαιως αναθεμα και αν καταλαβαινει τιποτα αλλα αυτο ειναι αλλη κουβεντα

  3. Είναι πάντως απορίας άξιον το ότι ένα τέτοιο άρθρο δεν έχει ακόμη προκαλέσει τις αντιδράσεις ατόμων με πολύ υψηλή αναρχική αυτοεκτίμηση. Κανονικά θα περιμέναμε να δούμε την λέξη προδότης γραμμένη από κάτω του τουλάχιστον 1000 φορές

  4. Προς ΑΚΜΩΝ

    Ποιός σου είπε οτι ο προδότης δεν επιτελεί τον ιερό σκοπό της αναδειξης του αληθινού αντίπαλου δέους στα κοινωνική κινήματα της αριστεράς που έχουν σαπίσει απο συνθήματα παρωχημένα και πορείες διασπαρμένες στα τέσερα σημεία του ορίζοντα…Αρκεί να αντιληφει το σπουδαίο ρόλο του στην ιστορία της Αναρχίας και να μην αυτοκτονήσει …όπως ο Ιούδας!

  5. Pros (Apostolo) Pavlo,

    Να και μια είδηση απο το μέλλον του σοβιετικού μοντέλου του υπαρκτού σοσιαλισμού…που τα κοινωνκά κινήματα οραματίζονται να αποτρέψουν ως ο νέοι Σίσσυφοι του Αλμπέρ Καμύ!

    «Ρωσία : Συνελήφθη ο αντιφασίστας Alexey Gaskarov

    Στις 28 Απριλίου 2013, ο γνωστός Ρώσσος αντιφασίστας Αλεξέϊ Γκασκάρωφ συνελήφθη στη Μόσχα. Είναι μέλος του Συγχρονιστικού Συμβουλίου της ρωσσικής αντιπολίτευσης.

    Η επιτροπή της Ρωσσικής Ομοσπονδίας που διεξάγει τις έρευνες τον κατηγόρησε ότι συμμετείχε σε εξέγερση και πράξεις βίας κατά αντιπροσώπου των αρχών στις 6 Μαϊου 2012 όταν η OMON (Η ρωσσική υπηρεσία καταστολής εξεγέρσεων) επιτέθηκε σε ειρηνική διαδήλωση.

    Η 6η Μαϊου ήταν μία μέρα πριν από την ορκομωσία του Πούτιν και μία τεράστια πορεία είχε καλεσθεί από την αντιπολίτευση. Το μεγαλύτερο κύμα πολιτικών διαδηλώσεων στη Ρωσσία έγιναν τον χειμώνα και την άνοιξη του 2011-2012 σε διαμαρτγυρία για εκλογική απάτη. Η 6η Μαϊου ήταν επίσης η πρώτη φορά που οι αρχές κινήθηκαν σε καταστολή των διαδηλώσεων. Σύμφωνα με την αντιπολίτευση πάνω από 600 άτομα συνελήφθησαν και τώρα 28 από αυτούς κατηγορούνται, έχουν κρατηθεί, βρίσκονται σε κατ’οίκο κράτηση ή εξαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν.» (απόσπασμα είδησης απο Indymedia)

  6. Απάντηση προς Παύλο …

    1.Ωστόσο το πρόβλημα δεν πρέπει να είναι το πως θα δημιουργήσουμε επαρκές ή αξιόλογο αναρχικό ή αντιεξουσιαστικό κίνημα. Πρέπει αντίθετα να προσέχουμε να μην δημιουργήσουμε.

    Συμφωνώ απολυτα μαζί σου.

    Και στο ερώτημα τι πρέπει να κάνουν οι αναρχικοί, η δική μου απάντηση είναι:
    2. Να υποστηρίζουν την αναρχία, αλλά να μην είναι αναρχικοί και να συμμετέχουν στα κοινωνικά κινήματα, χωρίς να ενδιαφέρονται για την προώθηση κάποιου αναρχικού κινήματος, που δεν πρέπει να υπάρχει, χάριν της αναρχίας και των αντιεξουσιαστικών προσπαθειών, αυτόνομα, σαν τέτοιο)

    Δες παρακάτω τι έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα τα κοινωνικά κινήματα!

    …..απο άλλη μια αναδημοσίευση απο το Indymedia:

    (το κείμενο της συντακτικής ομάδας του περιοδικού ZERO GEOGRAPHIC που μοιράστηκε στις πορείες της πρωτομαγιάς- από το blog του περιοδικού: zerogeographic.wordpress.com)
    » Οι επαναστάτες πάντα ζητούσαν την κατάργηση της εργασίας στο καπιταλιστικό σύστημα και την αντικατάστασή της με τη δημιουργική εργασία και το παιχνίδι σε μια μετάεπαναστατική κοινωνία. Ο Σταύρος Καλλέργης ζητά 2 ώρες εργασία μάξιμουμ και ο Όσκαρ Ουάιλντ την αντικατάσταση των εργατών από μηχανές. Ο Πωλ Λαφάργκ υμνεί το δικαίωμα στην τεμπελιά. Σε μια φυσιολογική κοινωνία χρειάζεται ελάχιστη εργασία για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες του ατόμου. Ο καπιταλισμός δημιουργεί την υπεραξία και την εκμετάλλευση του εργάτη. Η εργασία της καπιταλιστικής παραγωγής (π.χ. 8ωρο-12ωρο) φαίνεται ότι δεν είναι παρά η διεστραμμένη τάση του εργοδότη να παραποιήσει την ανθρώπινη φύση προς όφελός του (υπεραξία της εργασίας και καπιταλιστικό κέρδος).
    Οι σοσιαλδημοκράτες παίξανε ιστορικά το βρώμικο ρόλο της αποδοχής από την εξουσία της αρρωστημένης αυτής εργατικής εκμετάλλευσης. Τελικά το 8ωρο, που καθιερώθηκε επίσημα, παρουσιάστηκε σαν κάτι φυσιολογικό, οι καπιταλιστές σαν συνάνθρωποί μας και η καταναλωτική κοινωνία σαν η ουτοπία που πήρε τη θέση του κουμμουνισμού. Σαν απάντηση στη σοσιαλδημοκρατική και νεοφιλελεύθερη συμμαχία ο Γκυ Ντεμπόρ δηλώνει τη δεκαετία του ’60 το αυτονόητο «Μη δουλεύετε ποτέ».
    Κάθε φορά που ο καπιταλισμός περνάει κρίση, οι καπιταλιστές δείχνουν στους εργάτες πόσο σέβονται την εργατική συνθήκη του 8ώρου. Η αποχαύνωση των μικροαστών εργατών τελείωσε πρόσφατα. Ο νεοφιλελεύθερος ολοκληρωτισμός επέστρεψε τον εργάτη από τη θαλπωρή του 8ωρου στην πραγματική του θέση εντός καπιταλισμού: αυτή της Δουλείας.
    Έχεις δει εργοδότη καλό; Η μοίρα του εργαζόμενου και του ανέργου σε όλο τον κόσμο είναι κοινή: εκμετάλλευση, εκπόρνευση, ρατσισμός…. Η μόνη λύση είναι το ξεπέρασμα της εργασίας και όχι η επιστροφή στη «χρυσή» εποχή της ΠΑΣΟΚίλας. Η εργασία πρέπει να καταργηθεί. Οι σοσιαλιστές και κομμουνιστές που ζητάνε την επιστροφή στην προηγούμενη χρυσή εποχή δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά μια τρύπα στο νερό.»

  7. πολυ ενδιαφερον η αναλυση των αυτονομων, ο παυλος οπως παντα αυνανιζεται και η ροζα ειναι ακουσμενη

    • ασκούμενη θες να πείς … εδω η Χρυσή Αυγή εξαγοράζει τις συνειδήσεις με τρόφιμα και η Αικαιοσύνη κοιμάται τον ύπνο του δικαίου…. Αν τόλμαγε το ΠΑΣΟΚ να μοιράζει λουκούμια ή το ΚΚΕ παστέλια μπορείτε να φανταστείτε οι εύθικτοι και αμερόληπτοι Εισαγγελείς μας πώς α αντιδρούσαν αστραπιαίως!!!

      Αλήθεια που τα βρίσκουν τα λεφτά για να αγοράσουν τόσες πατάρες και άλλα καλούδια;
      Γιατί η επιχορήγηση που πήραν ως Κόμμα ειναι για προεκλογική εκστρατεία και όχι για αέμιτο ανταγωνισμό με τα άλλα εμπορικά καταστήματα!

      Έλεος!!! Θα μας σώσει κανείς απο δαύτους. Αλλιώς προτείνω ο ΣΥΡΙΖΑ να στήσει σούβλες και να κερνάει αρνιά στις πλατείες και στα πάρκα για να δείς ποσοστά που α πιάσει! Απορώ πως δεν το σκέφτηκαν ακόμα!

  8. Και ποιός Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν θα επενέβαινε αν ο ΣΥΡΙΖΑ μοίραζε αρνιά, κότες, αυγά και κουλούρια ΜΟΝΟ ΓΙΑ μετανάστες ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΝ;

  9. Πρώτον, ο αναρχικός χώρος, δεν υπάρχει. Οπότε αυτό καταρχήν το τσουβάλιασμα είναι το πρώτο μειονέκτημα της κριτικής. Τι εννοείς ως χώρο? Εγώ αντιλαμβάνομαι τάσεις και ρεύματα με διαφορετικές φιλοσοφίες, στοχοθεσίες, αναλύσεις και τα λοιπά. Οπότε αυτή η συνένωση κάτω από μία ομπρέλα, κατά πόσο μπορεί να σταθεί και πώς.
    Δεύτερον, η κριτική αγγίζει πολλές ιερές αγελάδες, χτυπάει δώθε κείθε και καλά κάνει, αλλά μία αγελάδα μένει σταθερά ιερή. Η κοινωνία.
    Τρίτον, το κείμενο δε φτάνει που μιλάει για έναν αναρχικό χώρο, που δεν υπάρχει, αλλά του αποδίδει και χαρακτηριστικά! Ταξικά και ηθικά. Από πού κι ως πού?
    Και το πτωχό μου μυαλό υποθέτει πως η συγγραφεύς του έργου είναι κοινωνίστρια. Γιατί γκρινιάζει για ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ, αλλά για την κοινωνία σιωπή βαθύτατη. Φταίει ο καπιταλισμός, φταίει ο συντηρητισμός, φταίει το αρχηγιλίκι, φταίνε οι συνελεύσεις, φταίει η ανευθυνότητα, φταίει η έλλειψη οργάνωσης, φταίει που δεν φρόντισες μαλάκα να μάθεις ιστορία, φταίει η προκατάληψη, φταίει και ο ηλίθιος ο ανιστορικός εμπειρισμός. Αυτή η κοινωνία όμως ρε παιδάκι μου, πάντα τη βγάζει καθαρή. Και το συμπέρασμα είναι. Όταν σου φταίνε όλα, αλλά όχι η κοινωνία, τότε είσαι κοινωνιστής. Και δεν ανήκεις στον ίδιο «χώρο» με έναν που η κοινωνία δεν είναι γι αυτόν ιερή αγελάδα, αλλά εχθρός. Λοιπόν, καλά τα γράφει, αλλά αν μου πει ποιος στηρίζει το κράτος και αν ο φασίστας θα μπορούσε να κάνει κιχ σε μία κοινωνία που θα τον εχθρευόταν, τότε τα ξαναλέμε. Όσο η κοινωνία μένει ιερή αγελάδα και φταίει μόνο ο καπιταλισμός αντε και ο αναρχικός που είναι ψώνιο, και πάσχει από ενθουσιασμό, ΛΟΛ, τότε, καμία ελπίδα να είναι η κριτική αντικειμενική.

      • δίκιο έχεις, τα χώνουν σε όλους στις προκηρύξεις τους. Συγνώμη για την άδικη κρίση. Αλλα έτσι κι αλλιώς όμως δε μπορώ να συμφωνήσω με αναλύσεις που θεωρώ πως ξεκινάνε από εργατίστικη σκοπιά. Και δεν μπορώ έννοιες όπως το παγκόσμιο διεθνιστικό προλεταριάτο, ή οι ταξικές μυθοπλασίες, τουλάχιστον όχι πια. Δε με καλύπτουν και δε με αφορούν. Κατά τ’άλλα, ρισπέκτ για κάθε αντιφά δράση.

        • ναι μωρε δε τα μπορεις εσυ αυτα τα «εργατιστικα»

          αλλωστε το μακελειο στη Μανωλαδα εγινε επειδη οι μεταναστες «βρωμανε» και οχι γιατι με την ιδιοτητα που φερουν ως εργατες γης, δεχτηκαν επιθεση απο τα αφεντικα τους

          • Έτσι. Έχω επίσης πρόβλημα με τα προλεταριάτα που δεν έχουνε πατρίδα, με το είμαστε όλοι μετανάστες, με το ότι ακόμη και στον Δεκέμβρη ταξική πάλη είδανε. Αν ήταν να κοπανάω μαλακίες περασμένων αιώνων, πήγαινα και στο κουκουέ. Είναι το άλλο φαντασιακό, της εργατιάς που μην το θίξουμε.

            • κλασικη απαντηση ατομου χωρις πολιτικη αναλυση με παντελη ελλειψη στοιχειωδων γνωσεων, που απλως αναπαραγει νεφελωδεις κλισεδιες

  10. Παύλε, ξαναδιάβασε αυτό που έγραψες. Άμα εσύ βγάζεις νόημα, οκ, ίσως πρέπει να πιω λιγάκι.
    «Να υποστηρίζουν την αναρχία, χωρίς να είναι αναρχικοί, να συμμετέχουν στα κοινωνικά κινήματα, χωρίς να ενδιαφέρονται για την προώθηση κάποιου αναρχικού κινήματος, που -δεν-πρέπει να υπάρχει, χάριν της αναρχίας και των αντιεξουσιαστικών προσπαθειών. Ζντουπ.
    Αυτό το πράγμα που περιέγραψες είναι ο εφιάλτης μου. Η απόλυτη αφαίρεση, η απόλυτη δειλία να αποκτήσεις τελικά δυνατά χαρακτηριστικά, για να χωρέσεις σε αυτά που έχουν οι άλλοι στο μυαλό τους για το τι ΠΡΕΠΕΙ να είσαι. Δηλαδή. Να είσαι αναρχικός. Αλλά να μην είσαι. Να συμμετέχεις. Αλλά δίχως να ενδιαφέρεσαι. Να είσαι σε κίνημα, δίχως να είσαι. Αυτό το κατασκεύασμα είναι άοσμο, άγευστο, ουδέτερο, φοβικό. Είναι πολλά τα πρέπει Άρη.
    Ξεκόλλα.
    Έπειτα, αν κάποιος δε γουστάρει να συμμετέχει στα κοινωνικά κινήματα, αυτό τον κάνει μη αναρχικό? Αν κάποιος συμμετέχει στα κοινωνικά κινήματα, αυτό τον κάνει αναρχικό? Στο νου σου τα έχεις συνδέσει με την αναρχία τα γαμίδια τα κοινωνικά κινήματα, και αυτό σε μπλοκάρει, γιατί πώς να τα ταιριάξεις, αγάπη για τη λευτεριά και σεβασμό στην ατομικότητα με αγάπη για την κοινωνία που στ’αρχίδια της την έχει γραμμένη και τη μισεί την ατομικότητα, και τη λευτεριά της δεν τη θέλει, γιατί λευτεριά του ατόμου, σημαίνει λευτεριά ΚΑΙ από τις απαιτήσεις της κοινωνίας του. Κοινωνία και κράτος δεν είναι εχθροί. Παρόμοιους ελεγκτικούς μηχανισμούς χρησιμοποιούνε έναντι του ατόμου, εξημερωτικές προσπάθειες, συνετισμοί, ηθικίστικες μαλακίες, νόμοι και κανόνες, πρέπει και δεν πρέπει, ειρηνισμοί, πολιτιστικές προπαγάνδες, εξουσιαστικές συμπεριφορές, ιεραρχικές δομές, ηγεμονισμοί και τα λοιπά.

  11. 1)Δεν νομίζω ότι οι πρώτες παρέες ή ομάδες ή συλλογικότητες μετα την μεταπολίτευση δεν ήξεραν τι τους γινόταν.. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά σε αυτά που έχουν μείνει απο τότε (περιοδικά, προκυρήξεις) εκεί θα καταλάβει ότι υπήρχαν άτομα και ομάδες που έκαναν σημαντική δουλειά στον ιδεολογικό τομέα. Το να τσουβαλιάσουμε ότι ήταν όλοι μπάχαλοι και παρτάκηδες είναι ιστορικά αναληθές.
    2) Ο »χώρος» είναι ένα φαντασιακό δεδομένο που τα ιδεολογικά του όρια του δεν είναι ευδιάκριτα.
    3) Οι φασίστες δεν υποχώρησαν επειδή συνάντησαν τους αντιφασίστες στο δρόμο τους, αλλά γιατί το κυνήγι των ψήφων δεν περνάει πλέον από τα τάγματα ασφαλείας αλλά με την Πολιτική.
    4) Προς Παύλο: Πως γίνεται αγαπητέ να μην είσαι αυτό που πιστεύεις;; Τότε τι ακριβώς θα κάνεις; Με την δικιά σου λογική ξέρω άτομα ,που συμμετέχουν σε αναρχικές συλλογικότητες, αλλά συμμετείχαν και στους »Δεν Πληρώνω» σε ανοίγματα διοδίων κλπ. Μέχρι που οι »Δεν Πληρώνω» κατέβηκαν ως κόμμα στις εκλογές. Τι σχέση μπορεί να έχει η αναρχία με το συγκεκριμένο κίνημα αλλά και με κάθε κίνημα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s