Για μένα, τίποτα δεν βρίσκεται πάνω από μένα!

Παρουσιάζει ο Παύλος

Το παρακάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα ξεκινά το (μοναδικό) βιβλίο του Γερμανού φιλόσοφου Μαξ Στίρνερ (1806-1856), «Ο Μοναδικός και η ιδιοκτησία του» (1844). Μαζί με τον Νίτσε, ο Μαξ Στίρνερ είναι από τους αγαπημένους μου νεώτερους φιλόσοφους, από αυτούς που αγαπώ πολύ λόγω της ριζικής ανατρεπτικότητας τους.

Ο Μαξ Στίρνερ είναι επίσης αγαπημένος των λεγόμενων αναρχοατομικιστών. Νομίζω όμως ότι αυτό οφείλεται μάλλον σε παρεξήγηση (που κάνουν οι αναρχοατομικιστές, εννοείται). Αυτό όμως θα το συζητήσω αναλυτικότερα άλλη φορά, αν και ήδη το δείχνω με διακριτικό τρόπο… 🙂

Το κείμενο:

«Και τι δεν θα έπρεπε να ήταν υπόθεση μου!

Πρώτα απ’ όλα, η καλή υπόθεση (η υπόθεση του ηθικού καλού), μετά η υπόθεση του Θεού, η υπόθεση της ανθρωπότητας, της αλήθειας, της ελευθερίας, της ανθρωπιάς, της δικαιοσύνης· περαιτέρω, η υπόθεση του λαού μου, του ηγεμόνα μου, της πατρίδας μου. Ή υπόθεση του πνεύματος. Ή η υπόθεση του κοινωνικού καλού, του κομμουνισμού ή της αναρχίας και χίλιες άλλες υποθέσεις. Μόνον η δική μου υπόθεση δεν πρέπει ποτέ να είναι υπόθεση μου.

«Ντροπή στον εγωιστή, που σκέφτεται μόνο τον εαυτό του!»

Για να δούμε λοιπόν τι κάνουν με τη δική τους υπόθεση αυτοί για των οποίων την υπόθεση πρέπει εμείς να δουλεύουμε, να αφοσιωνόμαστε και να ενθουσιαζόμαστε.

Καταρχήν ο Θεός νοιάζεται μόνο για τη δική του υπόθεση, αλλά επειδή είναι το παν του παντός, όλα είναι υπόθεση του. Εμείς όμως, εμείς δεν είμαστε το παν του παντός, και η υπόθεση μας είναι πολύ μικρή και περιφρονητέα γι’ αυτό πρέπει να «υπηρετούμε μια ανώτερη υπόθεση».

Είναι σαφές ότι ο Θεός ασχολείται μόνο με τα δικά του, μόνο με τον εαυτό του, σκέφτεται μόνο τον εαυτό του και έχει μόνο τον εαυτό του μπροστά στα μάτια του – αλίμονο σε κάθε τι που δεν είναι της αρεσκείας του! Ο Θεός δεν ικανοποιεί κανένα ανώτερο και ικανοποιεί μόνο τον εαυτό του. Η υπόθεση του είναι καθαρά εγωιστική.

Δεύτερον, τι συμβαίνει με την ανθρωπότητα της οποίας την υπόθεση πρέπει, να κάνουμε δική μας; Είναι η υπόθεση της υπόθεση ενός άλλου, και υπηρετεί η ανθρωπότητα μια ανώτερη υπόθεση; Όχι, η ανθρωπότητα βλέπει μόνο τον εαυτό της, η ανθρωπότητα θέλει να προωθήσει μόνο την ανθρωπότητα, η ανθρωπότητα είναι υπόθεση του εαυτού της. Προκειμένου να αναπτυχθεί, αφήνει λαούς και άτομα να βασανίζονται στην υπηρεσία της, κι όταν έχουν επιτελέσει αυτό που χρειάζεται η ανθρωπότητα, τους πετάει από ευγνωμοσύνη στην κοπριά της ιστορίας. Η υπόθεση της ανθρωπότητας δεν είναι καθαρά εγωιστική υπόθεση;

Δεν χρειάζεται να πιάσω το καθετί που θέλει να μας φορτώσει τη δική του υπόθεση και να δείξω ότι ασχολείται μόνο με τον εαυτό του, όχι με μας, μόνο με το καλό του, όχι με το δικό μας. Δείτε τα υπόλοιπα μόνοι σας. Η αλήθεια, η ελευθερία, η ανθρώπινη ιδιότητα, η δικαιοσύνη, το κοινωνικό καλό, η πατρίδα, ο κομμουνισμός, η αναρχία επιθυμούν κάτι άλλο από το να ενθουσιαστείτε μαζί τους και να τα υπηρετήσετε;

Όλα αυτά αρέσκονται πάρα πολύ να τα υπηρετούμε με προθυμία στην εκτέλεση του καθήκοντος μας. Δείτε αυτό τον λαό, τον οποίο προστατεύουν αφοσιωμένοι πατριώτες. Οι πατριώτες πεθαίνουν σε αιματηρές μάχες ή παλεύοντας με την πείνα και την ένδεια. Τι αισθάνεται λοιπόν ο λαός γι’ αυτό; Με το λίπασμα των πτωμάτων τους ο λαός γίνεται «ακμάζων»! Τα άτομα έχουν πεθάνει «για τη μεγάλη υπόθεση του λαού», και ο λαός τα ξαποστέλνει με λίγα λόγια ευγνωμοσύνης και κρατάει αυτός το κέρδος. Αυτό το πράγμα εγώ το ονομάζω επικερδή εγωισμό.

Δεν θέλετε να μάθετε απ’ αυτά τα λαμπρά παραδείγματα ότι ο εγωιστής παίρνει τη μερίδα του λέοντος;

Εγώ από τη μεριά μου παίρνω ένα μάθημα απ’ αυτά, και προτείνω, αντί να συνεχίσω να υπηρετώ ανιδιοτελώς αυτούς τους μεγάλους εγωιστές, να είμαι εγώ ο ίδιος ο εγωιστής.

Ο Θεός,  η ανθρωπότητα, η κοινωνία, η ανθρωπιά, η αναρχία, η πατρίδα, ο κομμουνισμός δεν τοποθέτησαν την υπόθεση τους σε τίποτε, σε τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό τους. Γι’ αυτό κι εγώ θα τοποθετήσω την υπόθεση μου σε μένα, που είμαι εξίσου με τον Θεό το τίποτε όλων των άλλων, που είμαι το παν μου, που είμαι ο μοναδικός.

Αν ο Θεός, αν η ανθρωπότητα, η κοινωνία, η ανθρωπιά, η αναρχία, η πατρίδα, ο κομμουνισμός, όπως βεβαιώνετε, έχουν μέσα τους αρκετό περιεχόμενο για να είναι το παν του παντός για τον εαυτό τους, τότε αισθάνομαι ότι αυτό το πράγμα θα μου λείπει ακόμη λιγότερο, και ότι δεν θα έχω παράπονα για την «κενότητα» μου. Δεν είμαι τίποτε, με την έννοια της κενότητας, είμαι όμως το δημιουργικό μηδέν, το μηδέν από το οποίο εγώ ο ίδιος ως δημιουργός δημιουργώ τα πάντα.

Μακριά λοιπόν κάθε υπόθεση που δεν είναι πέρα για πέρα δική μου!

Νομίζετε πως τουλάχιστον η «καλή υπόθεση» (η υπόθεση δηλαδή του «καλού») θα έπρεπε να είναι δική μου υπόθεση; Τι είναι καλό, τι κακό;

Εγώ είμαι ο ίδιος η υπόθεση μου, και δεν είμαι ούτε καλός ούτε κακός. Και τα δύο δεν έχουν για μένα κανένα νόημα.

Το θεϊκό είναι υπόθεση του Θεού, το ανθρώπινο, «του ανθρώπου», ο κομμουνισμός του κομμουνιστή, ο αναρχισμός του αναρχικού. Η δική μου όμως υπόθεση δεν είναι το θεϊκό ούτε το ανθρώπινο, δεν είναι το αληθινό, το καλό, το δίκαιο, το ελεύθερο, το πατριωτικό, το κομμουνιστικό, το αναρχικό κ.ο.κ. –  είναι μόνο το δικό μου, και δεν είναι γενική, αλλά μοναδική, όπως είμαι κι εγώ μοναδικός.

Για μένα, τίποτε δεν βρίσκεται πάνω από μένα!»

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-g99

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

30 σκέψεις σχετικά με το “Για μένα, τίποτα δεν βρίσκεται πάνω από μένα!

  1. Γεννηθηκες, μεγαλωσες, παπαλα. Αυτη ηταν η μοναδικοτητα σου, οπως η μοναδικοτητα ολων.
    Μονο που αυτη η μοναδικοτητα σου ηταν ενα συμλεγμα μοναδικοτητων ατομων, μοριων κυταρων, ιστων, οργανων, συστηματων σε μια πληρη αγαστη αρμονικη συνεργασια-λειτουργια της μεγιστης υποθεσης της συνωμοσιας της φυσης. Ο μοναδικος της πολλαπλοτητας η η πολλαπλοτητα των μοναδικων;! Ω! Μοναδικε της υποθεσης σου! ΕΓΩ, ο ΜΕΓΑΣ, ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ, o ΜΟΝΟΣ.
    Να το επεκτεινω;! 😉

    • … ενα συμπλεγμα μοναδικοτητων ατομων, μοριων, κυταρων, ιστων, οργανων, συστηματων, υποσυνολων, συνολων, υπερσυνολων ανελιξης σε…

  2. Προς Στρίνερ μέσω Παύλου…

    «Για μένα, τίποτε δεν βρίσκεται ΠΑΝΩ από μένα!”

    Όμως ΜΕΣΑ σε εσένα και σε εμενα βρίσκονται ταυτόχρονα :
    Ο Θεός, η ανθρωπότητα, η κοινωνία, η ανθρωπιά, η αναρχία, η πατρίδα, ο κομμουνισμός….και ο καθένας μας βρισκόμαστε ο ένας ΜΕΣΑ στον άλλον, οχι ΠΑΝΩ απο τον άλλο…Αυτή ειναι και η ανώτερη σκάλα ανέλιξης …

  3. Νομίζετε πως τουλάχιστον η «καλή υπόθεση» (η υπόθεση δηλαδή του “καλού”) θα έπρεπε να είναι δική μου υπόθεση; Τι είναι καλό, τι κακό;

    Εγώ είμαι ο ίδιος η υπόθεση μου, και δεν είμαι ούτε καλός ούτε κακός. Και τα δύο δεν έχουν για μένα κανένα νόημα.

    Και τα δύο υπάρχουν μέσα μας. Είμαστε και καλοί και κακοί. Η ιστορία δείχνει οτι όσοι τάσσονται υπερ της «καλής» πλευράς , άλλοι τόσοι θα βρεθούν να τάσσονται υπερ της «κακής». Το παν ειναι να τηρείται μια αέναη ισορροπία ανάμεσά τους. Όταν αυτή η ισορροπία δε θα διαταράσσεται και όταν δεν θα πηγαίνει η ζυγαριά πότε απο τη μιά πλευρά και πότε απο την άλλη , αυτό θα σημάνει οτι η ανθρωπότητα ωρίμασε …και προχωράει μπροστά.

    Ο καθένας μας βρίσκεται πότε απο τη μία και πότε απο την άλλη πλευρά…νομίζοντας κάθε φορά ότι αυτή ειναι η σωστή θέση για εκείνον …Αν έχει τη γνώση του εαυτού του , την αγάπη για τη ζωή και την ατομική του ελευθερία για οδηγό του, στο 99.9% των περιπτώσεων ειναι όντως στη σωστή πλευρά , για τον κόσμο, για την ανθρωπότητα, για τον εαυτό του όχι όμως εγωϊστικά αφού, όπως η ανθρωπότητα τον περικλείει μέσα της,κι αυτός την περικλείει μέσα του…(ίσως και χωρίς να το γνωρίζει)

    Αρκεί βέβαια να είναι ελεύθερη η επιλογή σου να υπηρετείς τη μία ή την άλλη πλευρά. Είναι όμως ελεύθερη; Ισχύει όντως το «Για μένα δε βρίσκεται τίποτε πάνω απο εμένα»

  4. Παύλο??? wtf, δεν το περίμενα από σένα.:P
    Αν είναι κατανοητό πως ο κοινωνικός σχεδιασμός και η συμμαχία με τους θεσμούς στοχεύουν στη μαζική ομογενοποίηση, τότε ο Εγωισμός αξιολογείται ως η μόνη δυνατή λύση του γόρδειου δεσμού που φυλακίζει το άτομο σε εξουσίες που το παρασύρουν στο να παραδίνει τη θέλησή του και να αυτοακυρώνεται μέσω αυτής της παράδοσης. Το παιχνίδι δεν παίζεται με καθαρούς κανόνες. Παίζεται πάντα βρώμικα από την πλευρά της κοινωνίας, καθώς οι κύκλοι επιρροής και οι διαδικασίες πίεσης έχουν μεγάλη ποικιλομορφία και εύρος εναλλαγών. Δηλαδή το κοινωνικό σύστημα διατηρεί κι αυτό μία ευκινησία στους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Την ευκινησία αυτή την επιβοηθούν θεσμικά τόσο οικείοι όσο και πιο απομακρυσμένοι από το άτομο κύκλοι. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε αρχίζει η διαδικασία ένταξης, άμβλυνσης, εξομοίωσης, συμμόρφωσης, σύμφωνα με τα επιθυμητά πρότυπα που το εκάστοτε εξουσιαστικό στάτους κβο ορίζει. Μεγάλη η βοήθεια της επιβεβλημένης Ηθικής, όσο και άλλων ομογενοποιητικών, νορμαλοποιητικών μηχανισμών. Το άτομο δέχεται απίστευτο βαθμό τροποποιητικών διεργασιών που ασκούνται αόρατα άλλοτε και άλλοτε πιο ορατά επάνω του, ιεροτελεστίες μύησης στο κοινωνικό καλό, στο οποίο πρέπει να γίνεται ένα μοιραίο θύμα που εγκαταλείπει τα στοιχεία της προσωπικότητας που θεωρούνται αποκλίνοντα. Τα ένστικτα καναλιζάρονται, οι επιθυμίες διαμορφώνονται, με το σχέδιο να θεωρηθεί η αφομοίωση και το καλούπωμα όχι μόνο πρέποντα και «ηθικά», αλλά ταυτόχρονα πως έχει η άδεια δοθεί από το ίδιο το άτομο. Ουσιαστικά δεν επιτρέπεται να διαλέξει παρά ό,τι του έρχεται εξωτερικά ως επιβολή και ως πρωτοκαθεδρία, αλλά η συνειδητοποίηση αυτών μπορεί να μη γίνει ποτέ. Στην κοινωνιολογία αυτό έχει περιγραφεί ως η καθορισμένη διεύθυνση στον κοινωνικό χάρτη, που παρέχει μία καθησυχαστική ασφάλεια μέσω καθορισμένων ταυτοτήτων που το άτομο καλείται να υποδυθεί.
    Ο Στίρνερ δεν είχε άδικο και η ανάλυσή του ήταν σωστή, η άρνηση παράδοσης συνεπάγεται έναν πόλεμο μεταξύ ατόμου και κοινωνικού ιστού, το άτομο βρίσκεται στη θέση να είναι το κύτταρο που μολύνει την κοινωνική «υγεία» για να διεκδικήσει τη δική του,την ξεχωριστή, την μοναδική θέση που το ίδιο επέλεξε, και συνάμα να διαρρήξει την ψευδαίσθηση της αρμονικής συνύπαρξης, της ροής και της συνέπειας μεταξύ Του και των θεσμικών εξουσιών.

  5. A, και άλλο κολπάκι είναι οι αφηρημένες έννοιες που έχουν συναισθηματική φόρτιση μεγατόνων, λολ, πχ η Ανθρωπότητα, το Καλό, η Αγάπη, ο Έρωτας, η Κοινωνία, η Ιδεολογία, η Ηθική, η Δικαιοσύνη, η Οικογένεια, ο Νόμος, το Αγαθό, αλλά και αντίστοιχη φόρτιση έχει επιχειρηθεί και κατορθωθεί και σε έννοιες με κοινωνικά αρνητικό φορτίο, όπως, το Κακό, η Εγωπάθεια, η Λαγνεία, κάτσε, τώρα θα πάω να δω ξανά το Σέβεν, λολ, περιττό να πούμε πόσο έχει βάλει το χεράκι της η καλή μας Εκκλησία ε?

  6. Kάποτε,σε μιά κατάληψη ανάμεσα σε άλλα που συζητούσαμε μιά κοπελίτσα μου είπε το εξής:
    … και στην τελική,για τον εαυτό σου το κάνεις.
    Ομολογώ πως ήταν μιά έκπληξη για μένα,απο την άποψη πως ναί μεν είναι αλήθεια αλλά απο την άλλη είναι και ψέμα.
    Και εξηγώ.Πως άν το έκανα μόνο για να ικανοποιήσω τον εαυτό μου,τότε γιατί αυτό δέν συμβαίνει και με τον υπόλοιπο κόσμο;Αν θεωρήσουμε βέβαια τον κόσμο ώς εγωιστή και ιδιοτελή.
    Το σκεφτόμουνα για αρκετό καιρό,μέχρι που κατέληξα στην απάντηση.
    Ο κάθε άνθρωπος διαμορφώνει τις απόψεις του και επιλέγει τις θέσεις του με βάση τί θεωρεί σωστό αυτός και μόνον αυτός σε μιά συγκεκριμένη χρονική στιγμή.Επομένως ο Στίρνερ εδώ κατα τη γνώμη μου έχει δίκιο.
    Ναί ο κόσμος,οι άνθρωποι σκέφτονται πρωτίστως και πράττουν με γνώμονα το ατομικό τους συμφέρον.Όλες οι σχέσεις μεταξύ μας είναι δομημένες σε αυτό το μοτίβο.
    Απλά κάποιες φορές τα συμφέροντα συμπίπτουν και έτσι δημιουργούνται οι ιδεολογίες,οι ομάδες,τα κόμματα,οι συλλογικότητες,οι παρέες,οι φίλοι, οι σχέσεις και όλων των ειδών οι συναναστροφές.
    Και εννοείται πως τα συμφέροντα δέν είναι όλα ίδια και γι’αυτό έρχονται και σε σύγκρουση.
    Τότε,όλες οι αφηρημένες έννοιες του καλού και του κακού,του σωστού και του λάθους,της λογικής και της παραλογίας,αμβλύνονται και επεξεργάζονται και τοποθετούνται στην εκάστοτε ανθρώπινη υπηρεσία με γνώμονα το εκάστοτε ατομικό και συλλογικό συμφέρον.
    Το λάθος στην σκέψη του Στίρνερ κατα την γνώμη μου πάντα είναι πως αντιλαμβάνεται την ανθρωπότητα,την αλήθεια,την ελευθερία κ.λ.π ώς απόλυτα αφηρημένες έννοιες και τοποθετεί τον εαυτό του έξω απο αυτές.
    Μου θυμίζει την μηδενιστική -με την στρεβλή έννοια-θεωρία περι αυτοθέωσης και υπερπροβολής του εγώ μέσα σε ένα κόσμο με εκατομμύρια εγώ.
    Κι αυτή η αντίληψη είναι που οδήγησε όλες τις πλευρές στο να πάρουν τις λάθος αποφάσεις,τον λάθος δρόμο στα περισσότερα στοιχεία,που αποτελούν την εξέλιξη στον ανθρώπινο πολιτισμό.
    Τελικά πιστεύω πως αποτελούμε μέρος όλων των παραπάνω εννοιών και όχι μόνον αυτών και απλά εμείς επιλέγουμε σε ποιό κομμάτι ανήκουμε,ποιό κομμάτι μας εκφράζει,και η πραγματική αυτοθέωση τελικά είναι αυτή η μοιρασιά των σκέψεων και των απόψεων,η κοινή πορεία και συντροφικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους και στον χρόνο ανεξαρτήτως των προσωπικών μας επιθυμιών.
    Κι ο Στίρνερ μπορεί να θέλει να είναι το δημιουργικό μηδέν κατανοώντας προφανώς την κενότητά του ακόμη και την ασημαντότητά του,μπροστά στο μεγαλείο του σύμπαντος ή στις προαναφερόμενες έννοιες που ξεπερνούν κατα πολύ το είναι του κάθε υπερεγώ,μα δέν θα μπορέσει ποτέ να νοιώσει την ανιδιοτελή ηδονή και την δύναμη του να μπορείς να παίζεις τον δικό σου ρόλο στην εξέλιξη των πραγμάτων,να αφήνεις το δικό σου στίγμα και έτσι στο τέλος καταλήγει ένα α-δημιούργητο μηδέν, μιά ουδέτερη και αρνητική δύναμη που στέκεται ακίνητη και εσωστρεφής στην καταστροφική πορεία της ανθρωπότητας, της οποίας αποτελεί κομμάτι.

  7. Να που βρέθηκε κι ένα(;) σημείο τομής και σύμπτωσης κάποιων αντι-εξουσιαστών και του νεο-φιλελευθερισμού.

    Μάρκαρετ Θάτσερ: «Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο τα άτομα»

    Θραξ Αναρμόδιος

  8. Ας βαλω μερικα στιρνερικα τσιτατα (ΕΓΩ 😉 ο πολεμιος των τσιτατων) για να παρουν φωτια τα χωραφια των εγκεφαλων των μοναδικων.

    \\»Ως ιδιοκτήτες είστε πραγματικά απαλλαγμένοι από τα πάντα, και ό,τι μένει κολλημένο σε σας, το έχετε δεχτεί.
    είναι η επιλογή και η αρέσκειά σας.
    Ο ιδιοκτήτης είναι ο γεννημένος ελεύθερος, ο ελεύθερος εξ αρχής.
    αντίθετα ο ελεύθερος άνθρωπος είναι μόνον ο μανιακός της ελευθερίας, ο ονειρευόμενος και ενθουσιώδης οπαδός. Ο πρώτος είναι πρωταρχικά ελεύθερος επειδή
    δεν αναγνωρίζει τίποτε άλλο από τον εαυτό του. δεν έχει ανάγκη να απελευθερωθεί,
    επειδή απορρίπτει εκ των προτέρων καθετί εξωτερικό από τον εαυτό του,
    επειδή δεν εκτιμά τίποτε περισσότερο από τον εαυτό του,
    επειδή δεν βάζει τίποτα πάνω από τον εαυτό του, κοντολογίς, επειδή ξεκινάει από τον εαυτό του και »\\.

    \\»Εμείς οι δύο, το κράτος κι εγώ, είμαστε εχθροί. Εγώ ο εγωιστής, δεν έχω στην καρδιά μου την ευημερία αυτής της , Δεν θυσιάζω τίποτε σ αυτήν, μόνο την χρησιμοποιώ. Για να μπορώ όμως να τη χρησιμοποιώ πλήρως, τη μετατρέπω σε ιδιοκτησία μου και δημιούργημά μου. Δηλαδή την εκμηδενίζω και σχηματίζω στη θέση της την ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΓΩΙΣΤΩΝ»\\.

    \\»Όταν ένας βλάκας μου δίνει δίκιο,(να συμληρωσω: η του γινομαι αρεστος ;-)) γίνομαι δύσπιστος απέναντι στο δίκιο μου.
    Δεν θέλω να το πάρω απ’ αυτόν. Αλλά κι όταν μου δίνει δίκιο ένας σοφός,
    ούτε τότε έχω δίκιο. Το αν εγώ έχω δίκιο, είναι εντελώς ανεξάρτητο από το αν μου το δίνει ένας βλάκας ή ένας σοφός»\\.

    \\»ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΙΣΩ ΔΕΙΛΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ, ΑΛΛΑ ΤΗ ΒΛΕΠΩ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΝΑ . ΚΑΝΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ Μ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΜΟΥ»\\.

    \\»Η δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο από-απόλυτη μοναρχία. Διότι δεν έχει διαφορά αν ο μονάρχης ονομάζεται ηγεμόνας ή λαός, αφού και οι δύο είναι »\\

  9. Το ξαναποσταρω γιατι ο δαιμων επιασε το κλαδευτηρι του. 😉

    Ας βαλω μερικα στιρνερικα τσιτατα (ΕΓΩ 😉 ο πολεμιος των τσιτατων) για να παρουν φωτια τα χωραφια των εγκεφαλων των μοναδικων.

    \\»Ως ιδιοκτήτες είστε πραγματικά απαλλαγμένοι από τα πάντα, και ό,τι μένει κολλημένο σε σας, το έχετε δεχτεί.
    είναι η επιλογή και η αρέσκειά σας.
    Ο ιδιοκτήτης είναι ο γεννημένος ελεύθερος, ο ελεύθερος εξ αρχής.
    αντίθετα ο ελεύθερος άνθρωπος είναι μόνον ο μανιακός της ελευθερίας, ο ονειρευόμενος και ενθουσιώδης οπαδός. Ο πρώτος είναι πρωταρχικά ελεύθερος επειδή
    δεν αναγνωρίζει τίποτε άλλο από τον εαυτό του. δεν έχει ανάγκη να απελευθερωθεί,
    επειδή απορρίπτει εκ των προτέρων καθετί εξωτερικό από τον εαυτό του,
    επειδή δεν εκτιμά τίποτε περισσότερο από τον εαυτό του,
    επειδή δεν βάζει τίποτα πάνω από τον εαυτό του, κοντολογίς, επειδή ξεκινάει από τον εαυτό του και »έρχεται στον εαυτό του» »\\.

    \\»Εμείς οι δύο, το κράτος κι εγώ, είμαστε εχθροί. Εγώ ο εγωιστής, δεν έχω στην καρδιά μου την ευημερία αυτής της “ανθρώπινης κοινωνίας”, Δεν θυσιάζω τίποτε σ αυτήν, μόνο την χρησιμοποιώ. Για να μπορώ όμως να τη χρησιμοποιώ πλήρως, τη μετατρέπω σε ιδιοκτησία μου και δημιούργημά μου. Δηλαδή την εκμηδενίζω και σχηματίζω στη θέση της την «ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΓΩΙΣΤΩΝ»\\.

    \\»Όταν ένας βλάκας μου δίνει δίκιο,(να συμληρωσω: η του γινομαι αρεστος ;-)) γίνομαι δύσπιστος απέναντι στο δίκιο μου.
    Δεν θέλω να το πάρω απ’ αυτόν. Αλλά κι όταν μου δίνει δίκιο ένας σοφός,
    ούτε τότε έχω δίκιο. Το αν εγώ έχω δίκιο, είναι εντελώς ανεξάρτητο από το αν μου το δίνει ένας βλάκας ή ένας σοφός»\\.

    \\»ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΙΣΩ ΔΕΙΛΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ, ΑΛΛΑ ΤΗ ΒΛΕΠΩ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΝΑ “ΣΕΒΟΜΑΙ”. ΚΑΝΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ Μ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΜΟΥ»\\.

    \\»Η δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο από-απόλυτη μοναρχία. Διότι δεν έχει διαφορά αν ο μονάρχης ονομάζεται ηγεμόνας ή λαός, αφού και οι δύο είναι “μεγαλειότητες” »\\.

  10. αφου δεν αναγνωριζω τιποτα περα απο τον εαυτο μου, τοτε τι με νοιαζουν οι ιδιοκτητες παπαρες που εγραφε ο στιρνερ. 😉
    αφηστε τους νεκρους στην ιδιοκτησια των ταφων τους.

  11. Δεν θα είχα σκοπό να διαφωνήσω με κανέναν …στιρνεριστή, από την κ. Θάτσερ ως τον Παύλο -lol- (ή και τον Στίρνερ τον ίδιο), οι οποίοι επιμένουν να βάζουν υπέρ πάντων τον εαυτό τους και τα στενά εγωϊστικά τους συμφέροντα, και να μάχονται οτιδήποτε έξω από το εγώ το δικό τους, είτε κοινωνία είναι αυτό, είτε λαός, είτε τι άλλο όνομα δίνει ο καθένας στο σύνολο, αν μας άφηναν ήσυχους και πήγαιναν να ζήσουν μόνοι με τον πολυ-αγαπητό εαυτό τους. Θα ήταν και πιο έντιμοι με τα πιστεύω τους. Τι κάθονται εδώ μαζί μας;

    Τους χαρίζω μάλιστα κι ένα διαμαντάκι λαϊκής μουσικής (jazz εν προκειμένω για «την βγω» και στον Lagartsa-A), το Solitude του Duke Ellington.

    Αν επιμείνουν στον εγωϊσμό τους και παράλληλα συνεχίσουν να παραμένουν και μαζί μας, θα αρχίσω να κάνω άλλες σκέψεις ως προς τις προθέσεις τους.

    Εν πάσει περιπτώσει, οι υπόλοιποι εμείς, έχουμε αποφασίσει, να ζήσουμε μαζί. Με τις διαφωνίες μας, με τις διαφορές μας τις μεγάλες, με τις ξεροκεφαλιές μας, και με τα όλα μας. Διότι κι εμείς έτσι γουστάρουμε.

    Και ίσως κάποια στιγμή καταφέρουμε να βρούμε και κάποιον τρόπο να λύνουμε τα μεταξύ μας αναφυόμενα προβλήματα (λολ).

    Θραξ Αναρμόδιος

  12. Αλήθεια πιστεύεις ότι είχες επιλογή συνειδητή στις συνθήκες τις οποίες θα ζήσεις? Γεννήθηκες μέσα σε κράτος, και το κράτος έχει αναλάβει από τη γέννησή σου τη διαμόρφωση συγκεκριμένου τρόπου που θα σκέφτεσαι για την κοινωνία, την εξέλιξη, τον πολιτισμό, τη δικαιοσύνη. Δε γεννήθηκες ελεύθερος και δεν είσαι, εφόσον το καθεστώς στο οποίο εντάχθηκες δεν ήταν δική σου επιλογή, προυπήρχε και υπάρχει ακόμη δίχως να σε ρωτήσει. Γεννήθηκες λοιπόν και γαλουχήθηκες κατόπιν με ένα φορτίο ντετερμινιστικών πιέσεων για προσαρμογή σε δεδομένα που δεν τα επέλεξες ποτέ. Η ελευθερία που νομίζεις πως έχεις είναι πλαστή. Όπως και η αίσθηση και η κρίση σου πως εσύ έλαβες τις αποφάσεις αυτές. Η κοινωνία θέτει τους κανόνες, και εφόσον εσύ καλείσαι να υποταχτείς σ’αυτές για να νιώσεις κομμάτι της ασφάλειας των ρόλων που σου αναθέτει, δεν επιλέγεις πραγματικά ελεύθερα. Εξάλλου αν πραγματικά είχες ελευθερία επιλογής δε θα υπήρχε λόγος για τόσες τιμωρητικές και ελεγκτικές μεθόδους που τα κοινωνικά σώματα έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν, εξοντώνοντας τις αντιστάσεις των διαφορετικών. Ακόμη και οι θύλακες υποτίθεται αντιστάσεων και νησίδων εναλλακτικής ελευθερίας δεν είναι παρά κομμάτια της κοινωνικής μηχανής. Όπως και κάθε υποκουλτούρα, που προσπαθεί να δώσει μία ανάσα, παρολαυτά παρατείνοντας τη λειτουργικότητα της κοινωνικής μηχανής, με την άμβλυνση της απελπισίας και της οργής. Στην πραγματικότητα, δεν έχεις επιλογή ούτε καν στο αν θα σε γράφει μία κάμερα στο σουπερμάρκετ, ούτε καν αν θα πεις στο μπάτσο που θα σε σταματήσει να πάει να γαμηθεί που θα του επιτρέψεις να σε σκανάρει ως καλό γρανάζι της μηχανής ή όχι, γιατί θα έχεις συνέπειες. Τις συνέπειες λοιπόν αυτές τις ξεχνάς τάχα, για να διατηρήσεις την επίπλαστη αίσθηση της επιλογής στην ένταξή σου στη μηχανή.

    Ούτε το κοινωνικό σου φύλο είσαι ελεύθερος να διαλέξεις, ούτε καν αν το σώμα σου θα έχει αυτά ή εκείνα τα χαρακτηριστικά δίχως εξαντλητική κριτική και τιμωρία. Ούτε το κορμί σου δεν ορίζεις ελεύθερα, ούτε τη συμπεριφορά σου.
    Αυτό που ο Στίρνερ περιγράφει είναι η λεγόμενη Απόσπαση. Η απόσπαση περιλαμβάνει διαδικασίες όχι μόνο αναγνώρισης της έλλειψης επιλογών με ελευθερία, αλλά και ανατροπές στο συνειδησιακό πεδίο. Οι ανατροπές αυτές έχουν να κάνουν με τα Phantoms, που η Ανθρωπότητα μέσω της συγκρότησης κοινωνικών και πολιτισμικών θεάτρων παρέχουν τους ρόλους που θα παίξεις στη διάρκεια της ζωής σου. Δεν πρέπει να ξεφύγεις και πολύ από το φάσμα, γιατί θα εξοστρακιστείς, όχι όμως φυσικά, θα εξοστρακιστείς συνειδησιακά, και θα τιμωρηθείς με πολύμορφους τρόπους και τεχνικές. Κάθε φορά που ξεστρατίζεις από το κοπάδι, το κοπάδι αντιστέκεται στο ξεστράτισμά σου, μέσω των κύκλων ελέγχου πάνω σου. Κάθε φορά απειλείσαι, αλλά εσύ δεν το κατανοείς.
    Υπάρχουν λοιπόν τόσο επιβαλλόμενες εξορίες, όπως και εξορίες αυτοδιάθεσης, όχι όμως δίχως συνέπειες.
    Ακόμη υπάρχει η αλλοίωση της γνωστοποίησης διαφορετικών προταγμάτων ή και άλλες φορές η απόλυτη εξαφάνισή τους από το γνωσιακό πεδίο σου, δηλαδή διαλέγουν τι θα αναδύεται και στο πεδίο της σκέψης και της συνείδησής σου, αποκρύπτοντας διαφορετικά κορμιά, διαφορετικά μυαλά, διαφορετικά προτάγματα. Και θέλεις να είσαι ΚΑΛΟΣ, αυτό είναι το καρότο, που μαζί με το μαστίγιο δουλεύουν και συνθέτουν τις κοινωνικές πραγματικότητες. Ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος μυητικές σε ταυτότητες διαδικασίες, στις οποίες λαμβάνουμε μέρος ασυνείδητα και αυτοματοποιημένα.

    Όσο για τη σύγκριση και την ταύτιση Θάτσερ με Στίρνερ, δε δείχνει σε μένα προσωπικά παρά έλλειψη εμβάθυνσης στις φιλοσοφίες, τα προτάγματα, τις θεωρήσεις ζωής, και τους σκοπούς και τις επιδιώξεις του καθενός. Ο Στίρνερ δεν επιθυμούσε την άντληση ψευδούς δύναμης επιρροής ΜΕΣΑ στον κοινωνικό ιστό, ούτε συμμαχούσε μαζί του για να κερδίσει, αποσυρόταν για να βρει τον εαυτό του ξανά ισχυρό, δίχως τα μηχανιστικά κοινωνικά αντανακλαστικά που η κυνική Θάτσερ είχε ανάγκη για να είναι δυνατή. Η Θάτσερ δίχως την κοινωνία θα ήταν ένα τίποτε, ο Στίρνερ είχε επιλέξει το τίποτε γιατι αυτό τον αναγέννησε συνειδησιακά μέσα από διαδοχικές αρνήσεις.

    • @ultra

      Μπορώ να φανταστώ 4 διαφορετικές επιλογές (αν υπάρχουν και άλλες πέραν αυτών, δεκτή η συμπλήρωση) που έχει ένα άτομο απέναντι στην κοινωνία, όταν ΔΕΝ την γουστάρει:

      1) αποχωρώ εκτός της, και πάω και ζω α) μόνος μου ή β) με άλλους ομοϊδεάτες κλπ
      2) ζω εντός της σχηματίζοντας μία νήσο επιβίωσης α) με φίλους-κλπ ή β) με υπηρέτες των αναγκών μου
      3) της βάζω φωτιά και την καταστρέφω, διότι πχ μου κατέστρεψε την ζωή
      4) προσπαθώ να την αλλάξω ώστε να μπορέσω να ζήσω εντός της αξιοπρεπώς

      Εσύ που τοποθετείς τον εαυτό σου;

      Θραξ Αναρμόδιος

    • @ultra

      «Ούτε το κοινωνικό σου φύλο είσαι ελεύθερος να διαλέξεις, ούτε καν αν το σώμα σου θα έχει αυτά ή εκείνα τα χαρακτηριστικά δίχως εξαντλητική κριτική και τιμωρία. Ούτε το κορμί σου δεν ορίζεις ελεύθερα, ούτε τη συμπεριφορά σου.»

      Το φύλο ΔΕΝ νομίζω πως είναι προσωπική επιλογή. Δεν πιστεύω δηλαδή πως μπορεί να επιλέξει κάποιος το φύλο του ελεύθερα. Το φύλο είναι «προίκα» μιας ψυχο-σωματικής διαδικασίας. Διότι το φύλο είναι μια ψυχο-σωματική ιδιότητα. Αρκετά περίπλοκη μάλιστα.

      Υπάρχουν πρόσωπα ενός φύλου που νιώθουν ερωτική έλξη για πρόσωπα του ιδίου φύλου. Υπάρχουν πρόσωπα που νιώθουν ερωτική έλξη για πρόσωπα και των δύο φύλων. Υπάρχουν ακόμα πρόσωπα που νιώθουν ταυτόχρονα ερωτική έλξη για πολλά άλλα πρόσωπα (εν παραλλήλω). Και υπάρχουν πρόσωπα που νιώθουν έλξη για ένα μόνο άλλο πρόσωπο (εν σειρά, αποκλειστικά). Οι παραλλαγές της φύσης πάνω στο ζήτημα είναι σχεδόν άπειρες και οι «προθέσεις» της ανεξιχνίαστες για μας.

      Το φύλο όμως σχετίζεται και με την άμεση αναπαραγωγή της ζωής. Δεν είναι κάτι εντελώς ξεκομμένο. Αφορά και άλλους «παίκτες» του ανθρώπινου δράματος, πέραν του ενός προσώπου.

      Οι κοινωνίες δηλαδή, ως οργανισμοί, ενδιαφέρονται για την άμεση φυσική αναπαραγωγή τους. Ετσι τουλάχιστον φαίνεται να δρουν, ακόμα κι όταν ΔΕΝ υπάρχει κάποιος εξουσιασμός που να τις κατευθύνει προς κάπου. Πρόκεται για το συλλογικό ένστικτο επιβίωσης. Οι κοινωνίες δηλαδή θα εκδήλωναν, λόγω αυτού του ενστίκτου, έντονη «δυσφορία» προς κάθε συμπεριφορά κάποιων μελών τους που θα έθετε σε κίνδυνο την αναπαραγωγή (=ύπαρξη) τους, ακόμα και αν δεν υπήρχαν θεσμοί όπως η θρησκεία ή το κράτος.

      Φυσικά ο παντοειδής εξουσιασμός θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε «αδυναμία» ή «ιδιαιτερότητα» ενός προσώπου. Με πολύ διαφορετικές προθέσεις όμως από οτι η ίδια η κοινωνία, όπως εξήγησα παραπάνω. Και για πολύ διαφορετικά συμφέροντα.

      Δεν δικαιολογώ. Προσπαθώ κι εγώ να καταλάβω πέντε πράγματα σ’ αυτή τη ζωή που μου έτυχε, και να τα βάλω σε μια τάξη μέσα στο μυαλό μου.

      «Όσο για τη σύγκριση και την ταύτιση Θάτσερ με Στίρνερ, δε δείχνει σε μένα προσωπικά παρά έλλειψη εμβάθυνσης στις φιλοσοφίες, τα προτάγματα, τις θεωρήσεις ζωής, και τους σκοπούς και τις επιδιώξεις του καθενός.»

      Δεν έκρυψα ποτέ ούτε την ρηχότητά μου, ούτε την άγνοιά μου. Δηλαδή, αν μη τι άλλο, πριν καταδικαστώ, επιμένω να θεωρηθώ ως ένας έντιμος άνθρωπος.

      Θραξ Αναρμόδιος

      • απο τη στιγμη που υπαρχουν λεσβιες γκει τρανς αμφισεξουαλικοι σημαινει πως το φυλο ειναι κοινωνικο. και αλλο το φυλο αλλο η αναπαραγωγη! δια του μιμητισμου προτυπων ο ανθρωπος επιλεγει το φυλο του

        • @Anarmodios, όσο και πάνω στη διευκρίνηση από Biafra. Αναρμόδιε, γεννιόμαστε με τα χαρακτηριστικά ενός φύλου. Εκτός από το γεγονός ότι υπάρχουν και intersex σώματα και άνθρωποι δηλαδή, τα γεννητικά όργανα καθορίζουν απλά το βιολογικό φύλο. Το κοινωνικό φύλο όμως εμπεριέχει κάθε είδους πίεση για εναρμόνιση καθορισμένων συμπεριφορών που εξωτερικεύουν το βιολογικό φύλο. Αυτές δεν τις διαλέξαμε εμείς, τις επέλεξε η κοινωνία. Δηλαδή, τα πρέπει έρχονται να ορίσουν συμπεριφορές σύμφωνα με τον κώδικα που έχει η κοινωνία. Αν παρεκκλίνεις του κώδικα προτύπων, ασφαλώς και τιμωρείσαι κοινωνικά, άρα δέχεσαι εξωτερικές και εσωτερικές πιέσεις για τροποποιήσεις μέσω εξαναγκασμού. Διάφορες μορφές ελέγχου είναι η κατακραυγή, το κουτσομπολιό, ενώ το τελευταίο* και όχι πάντα καταφύγιο της κοινωνίας είναι και η σωματική βία έναντι του διαφορετικού. Άρα το κοινωνικό φύλο έχει να κάνει με τις έννοιες και τις αναπαραστάσεις της αρρενωπότητας και της θηλυκότητας.
          Για να λάβεις πληροφορίες και να κατανοήσεις περισσότερο αρχικά, προτείνω socialpsychology.wordpress.com θα σε βοηθήσει γιατί έχει αναλυτικά και διάφορες αλλες παραμέτρους, όπως στερεότυπα και στερεοτυπικές συμπεριφορές, ρόλος οικογένειας στην συνέργεια για την εκμάθυνση του πρέποντος* (sic) κοινωνικού φύλου.
          Οι όροι άρχισαν να χρησιμοποιούνται από φεμινίστριες τη δεκαετία του 60 με σκοπό να γίνει κατανοητό πως το φύλο έχει χαρακτηριστικά που έχουν σχέση με την πατριαρχία και να ειδωθεί επιτέλους ως μία «κυρίαρχη κοινωνικοπολιτισμική κατηγορία ιεράρχησης και ταξινόμησης των υποκειμένων»

          Αν μελετήσεις περισσότερο, θα καταλάβεις πολλά για τα παιχνίδια της κοινωνίας και τις επιβολές της πάνω στο υποκείμενο που σου έγραφα παραπάνω. Ψάξτο και μετά μιλάμε πάλι για το τι σόι *ελευθερία* έχουμε.

  13. xristos k panagia, pauli!!! 😯

    αυτο κι αν ηταν εκπληξη! που τον ξερεις/εμαθες εσυ παιδακι μου τον στιρνερ???!!!! 😯

    η αληθεια ειναι οτι κι εγω δεν τον ηξερα απο…παντα! πριν απο λιγα χρονια μου τον εμαθαν κι εμενα… μου εδωσαν αυτο το βιβλιο σε φωτοτυπια (για καποιον εχμμ λογο καποια εμμ *περιεργα* βιβλια κυκλοφορουν απο χερι σε χερι σε φωτοτυπιες :roll:)

    οταν λοιπον αρχισα να το διαβαζω, ετσι αθωο κι ευαισθητο νυχτεριδοειδες που ειμαι, επαθα…ΣΟΚ!!!!
    δεν πιστευα οτι υπαρχει αυτο, οτι μπορουσε καποιος πραγματικα να γραψει (και να..πιστευει!) τετοια πραγματα.. μισομυημενη στον νιτσε ημουν παρολαυτα, αλλα το σοκ ηταν…σοκ!!!

    λιγο αργοτερα ομως και με τη σωστη..καθοδηγηση, νομιζω οτι τον καταλαβα λιγο καλυτερα τον κυριο στιρνερ και τον ξεπαρεξηγησα λιγακι 😉

  14. Αυτό που ανακάλυψα πρόσφατα είναι η σκληρή κριτική του Camus στον Stirner. Και στενοχωρέθηκα γμτ. Η αιχμή ήταν η υπεράσπιση της ηθικής στην αναρχία από τον Camus, που πίστευε πως δεν μπορεί και δεν πρέπει ένας αναρχικός να εγκαταλείψει την έννοια της ηθικής και της συνείδησης. Την προσπάθεια αυτή έκανε και στο Rebel, ενώ στάθηκε πολύ αυστηρά απέναντι στον Στίρνερ, κατηγορώντας τον ως μεθυσμένο με την καταστροφή. Η πλάκα είναι πως η προσωπικότητα του Στίρνερ ήταν λέει τόσο ήπια, ευγενής, καλοστεκούμενος, φιλοσοφώντας και μην γυρεύοντας όπως λέμε τον καβγά. Είναι αξιοπερίεργο που μία τέτοια φιλοσοφία βγήκε από μία «αόρατη» προσωπικότητα, που δεν έβγαζε ούτε σκληράδα και αγένεια ποτέ.Τον περίμενα δηλαδή πιο «οξύ», πράγμα που δεν ήταν σαν παρουσία. Ο Καμύ πίστευε πως ένας υπαρξιστής που είχε ξεκόψει και από κάποια spooks δλδ, δεν επιτρεπόταν παρολα αυτά να ξεπεράσει ένα όριο, ή να περάσει στην άλλη πλευρά, έβαζε εκεί ένα φράγμα. Αν βρω περισσότερα και ενδιαφέροντα θα γράψω.

    • πολυ ενδιαφερον σχολιο. εξαιρετικο βασικα! 😉

      ναι, στον «επαναστατημενο ανθρωπο» ο καμυ κανει την κριτικη που λες στον στιρνερ, η/και αλλου?! ε λογικη και αναμενομενη (και σεβαστη) η συγκεκριμενη κριτικη απο τον συγκεκριμενο φιλοσοφο 😉

      που επιβεβαιωνει ομως αυτο που λεμε, οτι ο στιρνερ ειναι σε μεγαλο βαθμο παρεξηγημενος. δλδ θελει συγκεκριμενο τροπο διαβασματος και ερμηνειας 🙂

  15. Διαβάζοντας τα σχόλια, βλέπω το μέγεθος της παρεξήγησης που, κατά τη γνώμη μου, υπάρχει γύρω από τον Στίρνερ. Και ασφαλώς φταίει και το συγκεκριμένο απόσπασμα, που λιγάκι προκλητικά 🙂 παρέθεσα. Αλλά είναι απλώς ένα απόσπασμα.
    Τον Στίρνερ τον ανακάλυψα πριν από τρία χρόνια και ήδη είχα καταλήξει σε ίδιες βασικές απόψεις με τις δικές του πριν τον διαβάσω. Έχει ενδιαφέρον να παραθέσω τη δική μου ορολογία σε σχέση με αυτή του Στίρνερ. Για παράδειγμα, χρησιμοποιούσα και χρησιμοποιώ τον όρο «Μεγάλη Ζωή» που απηχεί σχεδόν το ίδιο νόημα με την «υπέρτατη ουσία» του Στίρνερ. Επομένως είμαι πολύ κατάλληλος να γράψω ένα κείμενο υπεράσπισης του Στίρνερ, και θα το κάνω 🙂 .
    Και στο θέμα της ηθικής, κατά τη γνώμη μου, είναι παρεξηγημένος ο Στίρνερ. Ο Στίρνερ δεν είναι ανήθικος. Αλλά ούτε και ηθικός με τη κλασική έννοια: Με την έννοια δηλαδή που σημαίνει ότι η ηθική αποκόπτεται από συγκεκριμένες περιπτώσεις και συγκεκριμένους ανθρώπους, για να υπηρετήσει μια υπερανθρώπινη ηθική, μια ηθική – φετίχ. Και η «αναρχική ηθική» μπορεί να είναι και αυτή μια ηθική – φετίχ, μια «υπέρτατη ουσία», όπως την εννοεί ο Στίρνερ ή μια «Μεγάλη Ζωή», πάνω από τις επιμέρους συγκεκριμένες «μικρές» ανθρώπινες ζωές, όπως την λέω εγώ.
    Στο θέμα της ηθικής ο Στίρνερ πράγματι με βοήθησε να λύσω το πρόβλημα αυτό: Πως μπορεί να είναι κανείς ηθικός, με την ηθική που ο ίδιος έχει ορίσει για τον εαυτό του και που ταυτόχρονα αυτή η ηθική δεν γίνεται ένα νέο δόγμα, μια Μεγάλη Ζωή που απαιτεί να καθορίζει τις επιμέρους ανθρώπινες ζωές με απόλυτο τρόπο και για πάντα.
    Τελικά ο Στίρνερ, κατά τη γνώμη μου, είναι πραγματικός ανθρωπιστής! Μόνο που ζητά ο «ανθρωπισμός» να μην καταλήξει σε μια νέα αντιανθρώπινη καταπίεση. Γιατί για να υπηρετούν τις μεγάλες ιδέες, όπως αυτή του «ανθρωπισμού», οι άνθρωποι έχουν αποδειχθεί ικανοί να παραβλέπουν, ακόμη και με εξοντωτικό τρόπο, τους συγκεκριμένους ανθρώπους, τις συγκεκριμένες «μικρές» ανθρώπινες ζωές…
    .

    • πραγματικα ωραιο σχολιο.. 😯

      μα…τι επαθε το παουλι?! το φωτισε το αγιο πνευμα??!!! 😛 😛 😛

      (ενταξει, οκ και παρεξηγημενος και ζουζουνι ο στιρνερ, μην τρελαθουμε ομως κιολας 😉 )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s