Ψάχνοντας ελπίδες στα σκουπίδια: μία άποψη

http://wp.me/pPn6Y-fA8

… και, μάλιστα, πολύ ενδιαφέρουσα. Που υποστηρίζεται θερμά από πολλούς Οικονομολόγους, αλλά και από πολύ κόσμο, χωρίς κάποια ιδιαίτερη ειδίκευση στα Οικονομικά (αν κι εκπαιδευτήκαμε όλοι δεόντως τα τελευταία 3 χρόνια…) που, όμως, βλέπει & ζει τα πράγματα από κοντά, τα βιώνει ο ίδιος (σε αντίθεση με τους καλοπληρωμένους βουλευτές, τη Μέρκελ ή τη Λαγκάρντ).

Από τον Καρτέσιο.

[…] «Με την Ελλάδα, ως αυτόνομη ύπαρξη δεν είναι κανείς. Και δεν είναι, γιατί όποιος αποφασίσει να πει την πικρή αλήθεια δε θα δει όχι κυβέρνηση, αλλά ούτε ψηφοδέλτιό του στις επόμενες εκλογές.» […]

Μας λένε ψέματα. Σιγά το νέο. Καμία ανάκαμψη δεν πρόκειται να έρθει. Αυτοί που το πιστεύουν είναι οι ίδιοι που πιστεύουν ότι οι Ινδιάνοι χόρευαν το χορό της βροχής κι ύστερα έβρεχε. Ελπίδες στα σκουπίδια του Στουρνάρα ψάχνουμε. Από κάπου να κρατηθούμε ψάχνουμε.

Μιλάνε για «εσωτερική υποτίμηση» και δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτά που έχουν υποτιμηθεί είναι οι ζωές μας, η αλήθεια και η δημοκρατία. Παλιότερα, οι κυβερνήσεις απλώς μας έλεγαν ψέματα. Οι τρεις τελευταίες κυβερνήσεις δε μας δίνουν καν λογαριασμό για το τι κάνουν.

Δε μας εξηγούν. Δεν μας ενημερώνουν. Διότι απλώς δεν υπάρχει στόχος. Αυτό που κάνουν είναι να κρατάνε καθυστέρηση μέχρι τις γερμανικές εκλογές κι ύστερα ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

 

Όμως και ποιος να μας πει την αλήθεια; Η κυβέρνηση είναι με τη Μέρκελ και η αξιωματική αντιπολίτευση με τη Λαγκάρντ. Το πράγμα ξεκαθαρίζει όλο και περισσότερο. Με την Ελλάδα, ως αυτόνομη ύπαρξη δεν είναι κανείς. Και δεν είναι, γιατί όποιος αποφασίσει να πει την πικρή αλήθεια δε θα δει όχι κυβέρνηση, αλλά ούτε ψηφοδέλτιό του στις επόμενες εκλογές.

 

Με το ευρώ τελειώσαμε. Τόσο ήταν. Δε μπορούμε να συζητάμε ότι θα υπάρξει ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας μ’ ένα τόσο ακριβό νόμισμα. Δεν το αντέχει η πλάτη μας. Καλό ήταν για να σαλιαρίσουμε με τους ισχυρούς, όμως δε μας παίρνει άλλο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να συνεχίζει το όραμα της «μαμάς της», δηλαδή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα  που ιδρύθηκε για να μονοπωλήσουν την αγορά και την οικονομία της Ευρώπης 5 κεντροευρωπαϊκές χώρες και η Ιταλία, που χώνεται όπου βρει κι ύστερα τρώει τα μούτρα της.

 

Ξεχάστηκαν εύκολα και γρήγορα τα περί εξόδου από το ευρώ και της επιστροφής στη δραχμή. Δεν τα θέλουν αυτά οι «νοικοκυραίοι». Δεν τ’ αντέχει η ψυχή τους. Βλέπετε, αν αποφάσιζε η Ελλάδα να φύγει από την ευρωζώνη, γεννιόταν πλέον ένας άλλος μονόδρομος. Θα έπρεπε να στηριχθεί αποκλειστικά στις δικές της δυνάμεις. Τουτέστιν στη δική της παραγωγή, άρα στην ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα.

 

Πώς, όμως, μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να βασιστεί στην αγροτική της ανάπτυξη την ώρα που οι ποσότητες των παραγόμενων προϊόντων καθορίζονται αυστηρά από τις Βρυξέλλες; Τόσες ελιές θα παράγεις, τόσα σταφύλια, τόσο σιτάρι, τόσα καΐκια επιτρέπεται να έχεις, τα υπόλοιπα θα τα κάνεις καυσόξυλα.  Απαγορεύεται διά ροπάλου και ποινών να παράγεις περισσότερα, να έχεις περισσότερα καΐκια. Με αυστηρά καθορισμένες ποσότητες παραγωγής, όμως, πόσο ανταγωνιστικός μπορείς να γίνεις στις εξαγωγές;

 

 

Η απάντηση είναι απλή: Καθόλου!

Άρα για ποιον ανταγωνισμό μιλάμε και σε τί;

 

Όταν, λοιπόν, μας λένε ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει ανταγωνιστική δεν εννοούν κάτι άλλο πέρα απ’ το να παράγει ανταγωνιστικά φθηνότερο εργατικό δυναμικό. Να παράγει, δηλαδή, χέρια. Όλο το υπόλοιπο σώμα του εργαζόμενου είναι τελείως άχρηστο. Με απλά λόγια, η επιστροφή στη δραχμή από μόνη της δε λέει τίποτα αν η έξοδος από την ευρωζώνη δε συνοδεύεται κι από την έξοδο από την Ε.Ε.

 

Εδώ τώρα τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ζόρικα. Δεν υπάρχει περίπτωση να πείσεις την ελληνική κοινωνία ότι αυτή είναι η μόνη λύση, αν θέλει να εξασφαλίσει προοπτικές και ελπίδα στην επόμενη γενιά.

 

Αυτά τα «θες να γίνουμε Αλβανία του Χότζα» είναι μαλακίες που τις έχω βαρεθεί, ειδικά από ανθρώπους που μας έχουν καταντήσει βρωμοπουτανάκια της Μέρκελ και πιθανόν αύριο της Λαγκάρντ. Όπως και να το δούμε, απ’ όπου κι αν το πιάσουμε, ΑΝ το κάνουμε σοβαρά θα καταλήξουμε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση για να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι σε ελεύθερη χώρα.

 

Επίσης, μια τέτοια αλλαγή δεν μπορεί να προέλθει μέσα από εκλογές. Αυτό το παιχνίδι είναι τόσο στημένο που σου δίνει επιλογές μόνο από το καλάθι της συνέχισης της ίδιας πολιτικής με ελάχιστες διαφοροποιήσεις μεταξύ τους για να υπάρχει και το οπαδικό ενδιαφέρον.

 

Όταν, λοιπόν, γράφω συνέχεια ότι δεν υπάρχει ελπίδα, εννοώ απλά ότι δεν υπάρχει ελπίδα εντός ευρωζώνης και Ε.Ε. Δεν είμαι ένας καταθλιπτικός που τα βλέπει όλα μαύρα. Την πραγματικότητα βλέπω και τα στοιχεία. Το καταλαβαίνω. Είναι αδιανόητο να πείσεις κάποιον που ονειρεύεται πότε θα έρθει το Σάββατο για να κάνει spa, μανικιούρ και πεντικιούρ ότι θα πρέπει να χώσει τα φροντισμένα του δάχτυλα στο χωράφι. Αυτό το κάνει μόνο σε ακριβοπληρωμένες εκδρομές για να μπορεί ύστερα να λέει στους φίλους του ότι έπαιξε για μια εβδομάδα τον αγρότη και ήταν πολύ ουάου εμπειρία.

 

Τα υπόλοιπα περί αναδιαπραγματεύσεων του Μνημονίου, ανακάμψεων της οικονομίας και λάμψεων στην άκρη του τούνελ, είναι παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Σήμερα η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να ακούσει ριζικές λύσεις. Αρκείται στο να βολεύεται με μεσοβέζικα λόγια και υποσχέσεις ενώ μέσα μου πιστεύω ότι αντιλαμβάνεται πως κάθε λίγο κατεβαίνει κι ένα σκαλί προς τον τάφο της. Δυστυχώς,  ακόμη και ως βρωμοπουτανάκια της Μέρκελ και της Λαγκάρντ δεν έχουμε μέλλον. Ημερομηνία λήξης έχουμε όπως όλες οι πουτάνες για τους νταβατζήδες τους.

Πηγή: Καρτέσιος

*

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ψάχνοντας ελπίδες στα σκουπίδια: μία άποψη

  1. Καλά αυτά αλλά ο συγγραφέας βλέπει πολύ τηλεόραση και έχει επηρεαστεί από αυτήν περισσότερο από όσο φαντάζεται κι ας ισχυρίζεται το αντίθετο.

    Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΕΙΝΑΕΙ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΕΙ ΜΑΓΚΑ ΜΟΥ! Αυτό φαίνεται από παντού. Και όλο και χειροτερευει όπως επισημαίνει το άρθρο. ΆΡΑ; Άρα το να δεχτεί τώρα ο λαός ΑΛΗΘΕΙΕΣ είναι περισσότερο από ποτέ εφικτό.

    Και όχι τις μισές αλήθεις που προβάλει ΚΑΙ αυτός ο συγγραφέας. Δεν είναι το θέμα εδώ ποιος νοιάζεται για την Ελλάδα με αποκλειστικό κριτήριο την επιστροφή στην δραχμή. Αυτά είναι φλιναφήματα για να χαϊδεύουμε αυτιά και που δεν βλέπουν το θέμα στην ολοτητα του. Και η ολότητα τώρα λέει ΌΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΞΕΓΕΡΘΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΕΔΩ αναζητώντας ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ τέτοιες που μπορούν να προκύψουν με την συνεργασία όσων μοχθούν και πασχίζουν ΤΟΤΕ ΤΑ ΠΕΡΙ ΔΡΑΧΜΗΣ είναι αηδίες που βλέπουν ΟΙΚΟΝΟΜΙΣΤΙΚΑ ένα καθαρά ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

    Είμαστε στον αιώνα της απόλυτης αυτοματοποίησης, της ξέφρενης τεχνολογικής πρόοδου, της τρομερής συσσωρευμένης τεχνικής γνώσης που όλο επιταχύνεται. Βλέπουμε μόνο μια εταρεία (την google) με τους μόλις 50.000 εργαζόμενους τους να δημιουργεί καινοτομίες που μια ολοκληρη χώρα 10 εκατομμυρίων δεν μπορεί να κάνει ούτε στο ελάχιστο! Γιατί; Γιατί ενώ η τεχνολογία και η γνώση ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ μας αρκούν να είμαστε όλοι πλουσιοι και άνετοι εμείς πεινάμε και μιλάμε για ευρώ και δραχμές; Γιατί αυτά δεν τολμά να τα θίξει ο συγγραφέας;
    Μήπως γιατί κι αυτός είναι το ίδιο στενοκέφαλος, μονόπλευρος και αυταπατόμενος ΟΣΟ κι αυτοί που κατηγορεί;

    Δηλαδή η Ελληνική τραγωδία δεν έχει παγκόσμια αντήχηση; Δεν αφορά τον πλανήτη αλλά μόνο την χώρα που γίνεται; ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΝΕΟΖΗΛΑΝΔΟΥΣ ΣΕ VIDEOCHAT σαν να είναι δίπλα σου; Στην εποχή που οι τεχνολογικές καινοτομίες διασπείρονται ακαριαία;
    Ο συγγραφέας φαίνεται να ζει σε μια άχρονη εποχή και το μόνο που μας λέει είναι για την δραχμή!

    Ούτε καν μπορεί να διανοηθεί ότι μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΔΩ θα έχει τρομερό διεθνή αντίκτυπο σε έναν τόσο ρευστό και ενωμένο κόσμο όπως ο δικός μας του 2013.
    Έτσι όπως γράφει και επιχειρηματολογεί ο συγγραφέας δείχνει ότι ανήκει στον 20ο αιώνα ανίκανος να αντικρύσει την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ εποχή του, τις δυνατότητες και τους κινδύνους της.

    Κατά τα άλλα είναι τουλάχιστον ισοπεδωτική η ταυτιση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ που επιχειρεί. Αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας του ότι μιλάμε πια για μια φασιστική ΝΔ Που δεν σέβεται ούτε ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ; Τον ενδιαφέρει αυτή η διάσταση ή μήπως στην αναζήτηση του για τον ποιος νοιαζεται για την Ελλάδα αυτά τα δικαιώματα, η ίδια η ανθρώπινη αξιοπρέπεια που κουρελιάζεται εδώ καθημερινά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ;
    ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ; ΣΟΒΑΡΑ;

    Αυτά παθαίνει όμως κάποιος όταν βλέπει με τα οικονομίστικα γυαλιά του μια πραγματικότητα που είναι απείρως πλουσιότερη από τον στενοκέφαλο οικονομισμό.

    Συμφωνώ πάντως με τον συγγραφέα οτι η λύση δεν έρχεται με εκλογές.
    Έρχεται με σαρωτική κοινωνική εξέγερση, ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ. (γιατί;) Νομιμοπιούμαι κι εγώ τώρα να τον βαφτίσω βολεμένο και πουλημένο όπως κάνει αυτός αδιακριτα για αυτούς που τσουβαλιάζει στην επιφανειακή του κριτική;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s