Η μιζέρια της Αριστεράς στο εργατικό κίνημα: Η περίπτωση της σημερινής απεργίας στα λεωφορεία

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Στην Γενική Συνέλευση των οδηγών των λεωφορείων είχαν τεθεί σε μυστική ψηφοφορία τρεις προτάσεις για τις απεργιακές κινητοποιήσεις. 

– Η πρώτη πρόταση για μονοήμερη απεργία την Πέμπτη (31/1) συγκέντρωσε 730 ψήφους και Γενική Συνέλευση στις 14/2 
– Η δεύτερη πρόταση για διήμερη απεργία την Πέμπτη και την Παρασκευή και Γενική Συνέλευση την Παρασκευή συγκέντρωσε 586 ψήφους.
– Η τρίτη πρόταση για τριήμερη απεργιακή κινητοποίηση Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή και γενική Συνέλευση την Παρασκευή συγκέντρωσε 420 ψήφους.

Σημειώνουμε ότι 1006 ψήφους που συγκέντρωσαν η 2η και η 3η πρόταση, υποστήριξαν οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της Αριστεράς και ανεξάρτητοι (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!), ενώ την πρόταση για μονοήμερη απεργία και στη συνέχεια Γενική Συνέλευση στις καλένδες, υποστήριξαν από κοινού ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ, οι οποίες πριν λίγο καιρό στηρίζονταν από τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.

Είναι φανερή η αδυναμία των δυνάμεων της αριστεράς που έχουν την πλειοψηφία να συνεργαστούν απέναντι στις δυνάμεις του κρατικού συνδικαλισμού. Όμως δεν πρόκειται για αδυναμία αλλά για πρόθεση με στόχο την διακριτή πολιτική καταγραφή.

Αυτό αποδεικνύεται και από τους συνδικαλιστικούς χειρισμούς: Θα μπορούσε να είναι άλλη η ψηφοφορία για την ημερομηνία της Γενικής Συνέλευσης και άλλη για τις ημέρες της Απεργίας, αφού είναι διαφορετικά ζητήματα. Εξάλλου η μυστική ψηφοφορία θα μπορούσε να γίνει για τις ημέρες της απεργίας, ενώ για το θέμα της διεξαγωγής της γενικής συνέλευσης, για το οποίο υπήρχαν δύο προτάσεις, θα μπορούσε να αποφασιστεί και με φανερή ψηφοφορία. Αυτά είναι στοιχειώδη ζητήματα συνδικαλιστικής πρακτικής που δεν χρειάζεται να είναι κανείς έμπειρος συνδικαλιστής για να τα αντιληφθεί. Ο λόγος όμως ότι δεν έγιναν δύο διακριτές ψηφοφορίες δεν οφείλεται σε συνδικαλιστικά λάθη, αλλά σε πολιτικές προθέσεις και σε πολιτικές πρακτικές που θέτουν πάνω από τις ανάγκες του εργατικού κινήματος τους μικροπολιτικούς ηγεμονισμούς. 

Η πολιτική αδυναμία όλων δυνάμεων της Αριστεράς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από αγωνιστικές πλειοδοσίες. Καταγράφεται στην ανικανότητα να επιβάλει ως συνδικαλιστική πολιτική τον συντονισμό των εργαζομένων τόσο στο χώρο των ΜΜΜ, όσο και γενικότερα στο εργατικό κίνημα. Αυτό το ζήτημα έχει μεγάλη σημασία, γιατί αν η Αριστερά «ξεχνάει» σήμερα οι εργαζόμενοι θυμούνται, όταν κατέβαιναν  το προηγούμενο διάστημα στις μεγάλες κινητοποιήσεις, τότε μερικές φορές οι εργαζόμενοι στο ΜΜΜ και ιδιαίτερα στο ΜΕΤΡΟ, έπαιξαν το χαρτί της κυβέρνησης με μέσο την «απεργία», στερώντας στους άλλους εργαζόμενους την δυνατότητα να κατέβουν το κέντρο της Αθήνας και να διαδηλώσουν…

Η πολιτική αδυναμία των δυνάμεων της Αριστεράς καταγράφεται επίσης στην ανικανότητα να υπερβεί τις συνδικαλιστικές πρακτικές του κυβερνητικού συνδικαλισμού που εγκλωβίζουν τον αγώνα των εργαζομένων στα πολιτικά και ιδεολογικά πλαίσια που θέτει και διαχειρίζεται το κράτος

Αν τα ΜΜΜ θεωρούνται «κοινωνικό αγαθό» και όχι «παροχή υπηρεσίας» που προσδιορίζεται από ιδιωτικοοικονομικούς όρους, τότε οι εργαζόμενοι σε αυτά θα έπρεπε να προβάλουν και άλλα αιτήματα παράλληλα με τα εργασιακά τους. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν τις ημέρες της απεργίας να κυκλοφορούν τα ΜΜΜ αλλά να εξασφαλίσουν την δωρεάν μεταφορά των πολιτών. Και μπορούν να χρησιμοποιήσουν την εφευρετικότητα και την φαντασία τους για το πώς θα το κάνουν, όπως με την επικόλληση μονωτικής ταινίας ή την αφαίρεση ακυρωτικών μηχανημάτων από τα λεωφορεία και τον έλεγχο του χώρου της ακύρωσης των εισιτηρίων στους χώρους του ΜΕΤΡΟ.

Αν η Αριστερά δεν μπορεί να δράσει ενωμένα στα συνδικάτα είναι φανερό ότι ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να λειτουργήσει στα πλαίσια μιας πολιτικής γραμμής για την επιδίωξη του στόχου για μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» που θα σώσει την χώρα από την καταστροφή. Αυτό που συνέβη στο σωματείο των οδηγών είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Αυτό ας γίνει μάθημα για όσους στον ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν με αυτά τα δεδομένα την «κυβέρνηση της Αριστεράς» ως κυρίαρχη πολιτική επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ στο κοινοβουλευτικό πεδίο…

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ΠΗΓΗ: http://enosy.blogspot.gr/2013/01/blog-post_3228.html#more

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-fyW

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

2 σκέψεις σχετικά με το “Η μιζέρια της Αριστεράς στο εργατικό κίνημα: Η περίπτωση της σημερινής απεργίας στα λεωφορεία

  1. παραδόξως δεν διαφωνώ ιδιαιτερα και καταλαβαίνω ότι ο σύριζα έχει την σκυτάλη στην αριστερά αλλα όπως το καταλαβαίνω εξίσου ευθύνη έχουν όλες η παράταξης οποτε το μονο που θέλω είναι να μοιράζεται όταν υπάρχει η ευθύνη και το κράξιμο βαρέθηκα να τα ακούω και για τις δικες μου μαλακίες και για τον άλλον
    κατά τα αλλα έτσι όπως το διαβάζω δίκιο έχεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s