Για μιαν άλλη στρατηγική μεγάλης κοινωνικής αλλαγής – 2

Γράφει ο Παύλος

Το κείμενο αυτό σχολιάζει και, κατά τη γνώμη μου, λειτουργεί συμπληρωματικα στο κείμενο του Α. Κιουπκιολή: Για μιαν άλλη στρατηγική μεγάλης κοινωνικής αλλαγής – 1 που αναδημοσίευσα εδώ στους ΣΧΣ

Θεωρώ το παραπάνω κείμενο του Α. Κιουπκιολή πολύ σημαντικό, από την άποψη ότι προτείνει μια πολιτική στρατηγική που δεν βρίσκεται στο χώρο του ιδεατού, αλλά που στη πραγματικότητα και με διάφορους τρόπους, σε μερικά σημεία του κόσμου, έχει ήδη αρχίσει να υπάρχει. Επίσης, από την άποψη ότι στα θεμέλια της συλλογιστικής του βρίσκεται η θεώρηση της εξουσίας σαν κάτι που ξεπερνά το κρατικό μόρφωμα, της εξουσίας δηλαδή σαν μια ευρύτερη  στρατηγική κατάσταση που δεν τίθεται θέμα να ηττηθεί μια για πάντα και που η ανάδυση της μπορεί να συνοδεύει και τις πλέον απελευθερωτικές προθέσεις και πράξεις, όπως άλλωστε ήδη η ιστορία μας έχει δείξει πολλές φορές με τους πιο τραγικούς τρόπους.

Θεωρώ σε αυτό το σημείο πολύ σημαντικό να πω ότι, πλέον, μετά δηλαδή τις επανειλημμένες τραγικές ιστορικές αποτυχίες, όλοι εμείς που υποστηρίζουμε μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή οφείλουμε να σεβόμαστε απόλυτα την επιφυλακτικότητα των ανθρώπων απέναντι σε σχέδια μεγάλης κοινωνικής αλλαγής, μια και με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι τα σχέδια αυτά δεν θα οδηγήσουν σε παρόμοιες τραγωδίες και παρά τις προθέσεις μας.

Ο μόνος δε τρόπος που μπορεί να πείσει τους ανθρώπους, και εμάς τους ίδιους ακόμη, ότι πράγματι μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή είναι δυνατή χωρίς, πιθανότατα, τραγωδίες, είναι αυτός της πράξης.

Να δουν δηλαδή οι άνθρωποι με τα ίδια τους τα μάτια και να νοιώσουν με την ίδια τους την ύπαρξη ότι μια άλλη ζωή, πέρα από το παρόν εξουσιαστικό σύστημα είναι δυνατή.

Αυτό, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:

Με τη στρατηγική των «ρωγμών» και με τα «αυτοδύναμα κινήματα που προωθούν τη κοινωνική αυτοοργάνωση», στα οποία αναφέρεται το κείμενο του Α. Κιουπκιολή, αλλά και

Με την ενεργή εμπλοκή στους θεσμούς, με τη δημιουργία «θεσμικών κινημάτων» (κινημάτων δηλαδή «νέου τύπου» που δρουν μέσα στους θεσμούς) και την υποστήριξη «ουσιαστικών και στρατηγικών μεταρρυθμίσεων» (βλέπε: ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ (Πρώτο μέρος): Ο δρόμος των ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων)

Αυτός ο δεύτερος τρόπος υποδεικνύει καθαρά ότι δεν πρέπει να περιμένουμε από τη θεία χάρη «φιλικές» κυβερνήσεις. Αλλά, αντίθετα, ότι πρέπει τελικά να δημιουργήσουμε εμείς κυβερνήσεις “νέου τύπου”, σαν αποτέλεσμα δράσης των “θεσμικών κινημάτων, νέου τύπου, από τα πάνω”. Το ζήτημα της ανακλητότητας των εκπροσώπων οποιαδήποτε στιγμή, ο θεσμός της κλήρωσης εκπροσώπων, η περιορισμένη θητεία των εκπροσώπων, τα δημοψηφίσματα κλπ. θα είναι μέσα στο μίνιμουμ θέσεων αυτών των “θεσμικών κινημάτων, νέου τύπου, από τα πάνω” σε ότι αφορά το πολιτικό πεδίο.

Η άποψη μου μάλιστα, αυτή τη στιγμή, είναι ότι αν δεν μπορέσουν να συνυπάρξουν αυτοί οι δύο τρόποι – μέθοδοι μεγάλης κοινωνικής αλλαγής, το σχέδιο της μεγάλης κοινωνικής αλλαγής θα εκφυλιστεί:

Είτε οι «ρωγμές» και τα «αυτοδύναμα κινήματα» τελικά θα υποχωρήσουν και θα περιθωριοποιηθούν, χωρίς την ύπαρξη και τη βοήθεια των «θεσμικών κινημάτων» που επαναλαμβάνω θα δρουν μέσα στους θεσμούς επιχειρώντας ουσιαστικούς μετασχηματισμούς «από τα πάνω»

Είτε τα «θεσμικά κινήματα» μόνα τους, χωρίς ευρύτερα δηλαδή κοινωνικά κινήματα που επιχειρούν ήδη τη διαμόρφωση μιας άλλης κοινωνικής ζωής “από τα κάτω”, θα καταλήξουν σε ένα νέο κυβερνητισμό

Εδώ θέλω να κάνω μια παρατήρηση που συνάγεται από τις παραπάνω σκέψεις μου:

Το πιο πιθανό είναι τα “αυτοδύναμα κινήματα” από τα κάτω και τα “θεσμικά κινήματα” από τα πάνω, να έχουν διάφορους χρόνους και διαφορετικές αναπτύξεις.  Όμως,  το ζήτημα του συγχρονισμού τους, του συγχρονισμού δηλαδή της ανάπτυξης τους, θα είναι τελικά ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο για την τελική επιτυχία του σχεδίου της μεγάλης κοινωνικής αλλαγής.

Επιπλέον, τα δύο αυτά κινήματα θα περιέχουν και τα εξής δύο στοιχεία:

Παρακίνησης του ενός από το άλλο

– Αλλά και (επιθυμητού) ανταγωνισμού. Είναι προφανές ότι τα θεσμικά κινήματα, δρώντα στη καρδιά της εξουσίας, θα ελκύονται συνεχώς από τους πειρασμούς της. Επομένως τα “αυτοδύναμα κινήματα από τα κάτω” πρέπει να ελέγχουν συνεχώς τα “θεσμικά κινήματα από τα πάνω”. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι και στα “αυτοδύναμα κινήματα από τα κάτω” δεν θα εμφανισθούν κίνδυνοι ή και καταστάσεις κυριαρχίας. Θεωρώ μάλιστα πιθανό ότι “θεσμικά κινήματα από τα πάνω” θα μπορούσαν να αποτρέψουν κινδύνους αυταρχισμού στα πεδία των “από τα κάτω”.

Σε επόμενο κείμενο μου θα ασχοληθώ με την ελληνική περίπτωση, τις ιδιαιτερότητες της και την τελική μου πρόταση για την ανάγκη προσπάθειας δημιουργίας “θεσμικού κινήματος από τα πάνω”, που στην ελληνική περίπτωση θα μπορούσε σε δεύτερο χρόνο να ωθήσει σε ύπαρξη εύρωστων κοινωνικών και “αυτοδύναμων κινημάτων από τα κάτω”.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-fwd

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Για μιαν άλλη στρατηγική μεγάλης κοινωνικής αλλαγής – 2

  1. Για την επίλυση μιας παρεξήγησης που πιθανόν να γίνει απο την καλοπροαίρετη κριτική που έκανα για τις συνελέυσεις γειτονιών και τον τρόπο λειτουργίας τους, απο τον τρόπο επικοινωνίας των μελών μεταξύ τους και την διαδικασία «στραγγαλισμού» του αυτόνομου τρόπου σκέψης του κάθε μέλους απο τον εκάστοτε «συντονιστή» ακολουθώντας την κομματική γραμμή, ήρθε εξουρανού το κείμενο του κ. Κιουπκιοκλή Α. και η Διακήρυξη των Michael Hardt και Antonio Negri που δεν γνώριζα καν την ύπαρξή της! Η αντίρρησή μου γα το όλο θέμα των Συνελεύσεων (Ανοιχτών, Λαϊκών) είναι ακριβώς αυτή στην ουσία της, η παρουσία τους είναι αναγκαία και χρήσιμη και θεμιτή αλλά ο ρόλος που έχουν να διαδραματίσουν είναι ο ακριβώς αντίθετος απο αυτόν που επιτελούν τώρα. Αντί να διαχέουν την πληροφόρηση στα έστω 10 μέλη της και την «ζύμωση» προτάσεων για το τι τύπου αντιδράσεις προτείνουν απέναντι στην κυβερνητική εξουσία, απο τα πάνω προς τα κάτω, να μεταφέρουν απο τα κάτω τις προτάσεις της κοινωνίας για την ζύμωση των ιδεών και την επεξεργασία των αντιδράσεων που θα έχουν μαζικό χαρακτήρα και θα καταρρίπτουν τα μικροκομματικά στεγανά μιας χιλιοκομματιασμένης ιδεολογίας που την έχει αντιμετωπίσει ως κομμάτι ύφασμα η κάθε μεγάλη ή μικρο κομματική ηγεσία για να ράψει το δικό της «κοστούμι» στα δικά της μέτρα. Έτσι φτιάχνονται οι κυβερνήσεις απο κάτω προς τα πάνω…Γιατί όσο καλές προθέσεις και να έχει μια αυριανή κυβερνητική κομματική ηγεσία θα ψάχνει λαό για να την εφαρμόσει! Ότι συνέβη και με το ΠΑΣΟΚ απο το 1981 και μετά… Εξάλλου και η Αναρχία να ερχόταν μια μέρα …ή μια νύχτα…πάλι ανθρώπους θα έψαχνε να βρει ηθικούς, τίμιους, ευσυνείδητους, καθαρούς και αμόλυντους απο εξουσιαστικά ψίγματα φιλοδοξίας…Με λίγα λόγια καμμιά ιδεολογία δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αν ο καθένας δεν απαλλαγεί απο τα δεσμά του…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s