Τρία ερωτήματα προς τους «Κύκλους Παραβατικών»

Γράφει ο Παύλος

(Εδώ έχω δημοσιεύσει τη προκήρυξη τους: Η προκήρυξη ανάληψης ευθύνης από τους Κύκλους Παραβατικών κλπ. )

Λένε οι «Κύκλοι Παραβατικών»:

«Οι δολοφόνοι δεν φοράνε μόνο την στολή του μπάτσου αλλά βρίσκονται “κρυμμένοι” παντού, στα τηλεοπτικά παράθυρα, στα αστυνομικά τμήματα, στα γραφεία των πολυεθνικών, στα επιστημονικά εργαστήρια, στις υπουργικές καρέκλες, στις μάζες των εθνικοφρόνων μικροαστών, στο δάχτυλο του ρουφιάνου που καταδίδει, στις βίλες των πλουσίων»

Και παρακάτω:

«Αν ρίξεις μια ματιά γύρω σου, δε θα αντικρίσεις τίποτα παραπάνω από μια υποκρισία. Σχέσεις μεταξύ ανθρώπων με συμφέρον, κέρδος, εκδίκηση ντυμένες πάντα στα καλά ρούχα της υποκρισίας. Τα χρήματα αγοράζουν τα αισθήματα, οι ευαίσθητοι χρεωκοπούν και η καταπιταλιστική μηχανή επελαύνει ισοπεδώνοντας τις ζωές μας. Φτύνοντας ό,τι περισσεύει στα παγκάκια, στα ψυχιατρικά άσυλα, στις παραισθήσειες των ναρκωτικών, στις φυλακές. Αλλά κι όταν κλείνει η πόρτα του διαμερίσματος σου, ζεις στο δικό σου μικρόκοσμο αφήνοντας έξω αδιάφορα και προκλητικά όλους του κόσμου τους απόκληρους. Μήπως είσαι κι εσύ ένοχος, στο βαθμό που σου αναλογεί;»

Από τα παραπάνω είναι προφανές το τελικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν οι «Κύκλοι Παραβατικών», ακόμη και για τον εαυτό τους, και πολύ σωστά: Από μια μεριά, τουλάχιστον, όπως λένε «αναγκαστικά όλοι μας αποτελούμε κομμάτι της πραγματικότητας την οποία συντηρούμε μέσα από την συμμετοχή μας στον καταναλωτικό κύκλο, την μισθωτή εργασία, κλπ.».

Τοποθετώντας τώρα τον εαυτό τους στον αναρχισμό («ως αναρχικοί», λένε οι ίδιοι), αγωνιούν να σπάσουν αυτό το κύκλο ζωής που τους φαίνεται φαύλος.

Επιθυμούν να τοποθετηθούν σε μιαν άλλη πραγματικότητα που θα είναι αγνή από τους μηχανισμούς του καπιταλισμού και της εξουσίας, μια πραγματικότητα καθαρά αντιεξουσιαστική. Στο κείμενο φαίνεται καθαρά η επιθυμία λύτρωσης. Και με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό;

Καταρχήν φαίνεται ότι και οι ίδιοι δεν πιστεύουν ότι μια πλήρως αντιεξουσιαστική ζωή, για τους λόγους που εξήγησαν παραπάνω, είναι δυνατή μέσα στο παρόν σύστημα (άραγε σε οποιαδήποτε κοινωνία, ακόμη και την πιο ελεύθερη, είναι δυνατή μια ζωή πλήρους αντιεξουσίας;). Το μόνο δυνατό είναι κάποιοι «χρόνοι αντιεξουσίας». Και πως θα δημιουργηθούν αυτοί οι χρόνοι ατόφιας αντιεξουσίας; Θα δημιουργηθούν με τη δημιουργία «φόβου». Λένε οι ίδιοι:

«Ας αλλάξει “στρατόπεδο” ο φόβος»

εννοώντας ότι ο φόβος και ο τρόμος πρέπει να εξαπολυθεί τώρα προς τους εκπροσώπους της εξουσίας.

Εδώ αρχίζουν, κατά τη γνώμη μου, τα προβλήματα. Καταρχήν ο φόβος και ο τρόμος είναι παραδοσιακά όπλα της κυριαρχίας. Είναι δυνατόν να γίνουν και όπλα της ελευθερίας; Αυτοί που δίνουν καταφατική απάντηση στο ερώτημα αυτό το δικαιολογούν λέγοντας ότι ναι, αν ο φόβος και ο τρόμος στραφούν προς τους εκπροσώπους της εξουσίας.

….

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΩΤΗ

Η ανάλυση που κάνατε προηγουμένως, εσείς οι «Κύκλοι Παραβατικών», σας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι «όλοι», επομένως και εσείς, αποτελούν «κομμάτι» του συστήματος. Αφού αποτελείτε και εσείς, έστω και στους μη «αντιεξουσιαστικούς χρόνους», κομμάτι του συστήματος, μήπως έχετε μετρήσει με κάποιον τρόπο πόσο ακριβώς συνεισφέρετε εσείς και πόσο οποιοσδήποτε άλλος στην αναπαραγωγή του συστήματος εξουσίας και έχετε βρει ότι εσείς είσαστε οι λιγότερο συνυπεύθυνοι στην εξουσία και επομένως δικαιούστε να εξαπολύετε τον φόβο προς άλλους συνυπεύθυνους; Σε αυτή τη περίπτωση πρέπει να προσδιορίσετε τη μονάδα μέτρησης και τον τρόπο μέτρησης για την ευθύνη του καθενός στην αναπαραγωγή του συστήματος εξουσίας και να τα καταθέσετε δημόσια. Αλλιώς, χωρίς καμία μέτρηση, πως είσαστε τόσο σίγουροι και προπαντός πως είμαστε εμείς, ότι εσείς είσαστε λιγότερο υπεύθυνοι από αυτούς ενάντια στους οποίους εξαπολύετε τον φόβο;

Γιατί εδώ πρέπει να γίνει καθαρό ότι υπάρχει ξεκάθαρη σύγκρουση συμφερόντων, που ακόμη και στα καπιταλιστικά πλαίσια διώκεται:

Αυτός που δικάζει είναι και ο ίδιος πιθανός ένοχος.

Πως ακριβώς ξεπερνάτε αυτή την αντινομία;

Επιπλέον πως ξέρει κανείς ότι δεν προστατεύετε – δηλαδή δεν εξαπολύετε τον φόβο σε συγγενείς ή αγαπημένα σας πρόσωπα, τα οποία είναι πιθανά περισσότερο υπεύθυνα, από αυτούς που έχετε εσείς μόνοι σας επιλέξει με αδιαφανή τρόπο, στην αναπαραγωγή του συστήματος εξουσίας;

Τέτοιες αντινομίες δημιουργούνται πολλές.

Έχετε κάποια απάντηση;

Μήπως σκοπεύετε να εξαπολύσετε φόβο και στον εαυτό σας; Αλλά αυτό δεν μπορείτε να το κάνετε γιατί θα έπρεπε να το γνωστοποιήσετε δημόσια ως απόδειξη και τότε θα αποκαλυπτόσαστε και η καριέρα του δικαστή θα τέλειωνε αμέσως.

Επομένως, υπάρχει κάποια απάντηση;

Γιατί ευθέως σας κατηγορώ, με βάση το παραπάνω σκεπτικό, για στήσιμο κράτους και εξουσίας χειρότερης από αυτή την οποία αντιμάχεστε, στο βαθμό που εκείνη σε οποιαδήποτε περίπτωση εξασφαλίζει περισσότερη διαφάνεια από τη δική σας!

….

ΕΡΩΤΗΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Πιστεύετε ότι ο φόβος και ο τρόμος μπορούν να μείνουν περιορισμένα μόνο σε αυτούς στους οποίους σε πρώτη φάση στοχεύουν;

Ένα απλό παράδειγμα:

Κάποιος κρατάει ένα όπλο απειλής. Μπορεί να είναι από μολότοφ μέχρι περίστροφο. Με αυτό στοχεύει ένα συγκεκριμένο στόχο. Ο φόβος και ο τρόμος εξαπολύονται τότε μόνο εναντίον του συγκεκριμένου στόχου ή απλώνονται σε ένα ευρύτερο πεδίο; Με λίγα λόγια ο τρόμος αφορά μόνο τον συγκεκριμένο στόχο ή οποιονδήποτε βρίσκεται στην ακτίνα βολής του όπλου;

Ο φόβος και ο τρόμος αναμφίβολα δεν αφορά μόνο τον συγκεκριμένο στόχο. Απλώνεται οπουδήποτε μπορεί να φτάσει το πεδίο του οποιουδήποτε όπλου. Και περιορίζει εξ αυτού, εξ αιτίας δηλαδή της διασποράς του φόβου και του τρόμου την ελευθερία οποιουδήποτε βρίσκεται μέσα σε αυτό το πεδίο. Άντε δηλ. να φέρεις αντίρρηση, ακόμη και αν δεν είσαι εσύ ο συγκεκριμένος στόχος, σε κάποιον που κρατάει όπλο και είσαι μέσα στο πεδίο βολής του.

Γι’ αυτό το λόγο η εξαπόλυση του φόβου και του τρόμου, στο βαθμό που περιορίζει γενικά και δραστικά την ελευθερία είναι όπλο της εξουσίας και, κατά τη γνώμη μου, ποτέ όπλο της αντιεξουσίας;

Εδώ έχετε κάποια απάντηση;

….

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΡΙΤΗ

Η αλήθεια του παραπάνω ισχυρισμού, ότι δηλαδή ο φόβος και ο τρόμος δεν μπορεί να είναι ποτέ στοχευμένοι, αλλά αντίθετα δημιουργούν ευρύ πεδίο απειλής και επομένως κυριαρχίας και εξουσίας, έχει αποδειχθεί με τραγικό τρόπο σε πολλές περιπτώσεις. Μία από αυτές τις τραγικές περιπτώσεις ήταν αυτή του Αξαρλιάν.

Και η Τρίτη ερώτηση είναι ακριβώς αυτή:

Πως ξεπερνάτε την περίπτωση Αξαρλιαν και μιλάτε για «αντάρτη Σ. Ξηρό»;

Ή με κάποια μονάδα μέτρησης η ζωή του Σ. Ξηρού έχει περισσότερη αξία από του Αξαρλιάν. Και δεν εννοώ ότι δεν πρέπει να απελευθερωθεί ο Σ. Ξηρός στη κατάσταση που είναι. Αλλά, ο τρόπος αναφοράς στο αίτημα απελευθέρωσης, δικαιώνει τον Σ, Ξηρό με μια ηρωική αύρα. Αλλά αλλοίμονο αν οποιοσδήποτε είναι γενικά μαχητής και μάλιστα ένοπλος είναι και μαχητής της ελευθερίας. Απ’ αυτή την άποψη και ο Μπρέιβικ αναμφίβολα «αντάρτης» είναι.

….

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΜΟΥ

Οι «Κύκλοι Παραβατικών», όπως και όλη αυτή η φιλοσοφία που στηρίζει αυτές τις δράσεις, έχουν καταλυτικές αντιφάσεις μέσα τους. Και τελικά δεν σκοπεύουν, παρά την αναρχική ρητορική, στην αντεξουσία. Αντίθετα, ήδη από τώρα, χτίζουν μια νέα εξουσία, ένα αντίπαλο είδωλο του κράτους, με την νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική εξουσία του σε πλήρη διάταξη και μάλιστα συγχωνευμένα, όπως ούτε το χειρότερο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης του καπιταλισμού δεν κάνει.

Περιμένω αντίλογο.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-fqw

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

14 σκέψεις σχετικά με το “Τρία ερωτήματα προς τους «Κύκλους Παραβατικών»

  1. Το ιντιμίντια πέρασε τελικά το κείμενο στα κρυμμένα:
    Θέλω να πω ότι το κείμενο αυτό έχει δημοσιευτεί και στο ιντιμίντια:
    https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1449646
    Το ιντιμίντια ενήργησε σωστά. Δημοσίευσε και τα δυο κείμενα, όπως ακριβώς όφειλε.
    Θεωρώ τη κίνηση αυτή απαράδεκτη!

  2. Μία παρατήρηση:
    Ας υποθέσουμε ότι παρουσιάζεται η εξής περίπτωση:
    Κάποιος καρδιοπαθής ο οποίος είναι υποχρεωμένος να πληρώνει συμμετοχή για τα φάρμακα του, με χρήματα που δεν έχει, συναντά έναν μεγαλοδημοσιογράφο στο δρόμο του, από αυτούς που έχουν υποστηρίξει με θέρμη τα μνημόνια, επομένως και τη πιθανή δική του θανατική καταδίκη.
    Ας υποθέσουμε ακόμη ότι προβαίνει εναντίον του σε κάποια βίαιη ενέργεια, οπλισμένος από την οργή και την απελπισία του.
    Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι και αυτός εξαπολύει φόβο και τρόμο.
    Η δεύτερη παρατήρηση, όμως, είναι ότι πρόκειται για κάτι στιγμιαίο, χωρίς γενικότερους σχεδιασμούς και χωρίς να αναλαμβάνει την αντιπροσώπευση κάποιας πολιτικής πρότασης.
    Αντίθετα, οι Κύκλοι Παραβατικών αναλαμβάνουν να οργανώσουν και νομιμοποιήσουν τον φόβο και τον τρόμο και μάλιστα επιθυμώντας με μπόλικη δόση αυθαιρεσίας να εκπροσωπήσουν ένα ευρύτερο σύνολο (τους αναρχικούς ή τους εξουσιαζόμενους κλπ.).
    Η δική μου αντιμετώπιση στις δύο περιπτώσεις που εξετάζω πρόκειται να είναι τελείως διαφορετική. Εκτός αν από επιχειρήματα πεισθώ για κάτι άλλο.
    Ένα (δικό μου) συμπέρασμα:
    Όταν οργανώνουμε μια πολιτική ενέργεια, πρέπει πάντα να προσέχουμε να μην αντιγράφουμε τα πρότυπα της εξουσίας και του κράτους. Και ο κίνδυνος μιας τέτοιας αντιγραφής είναι πολύ μεγάλος, γιατί όπως πολύ συγκινητικά περιγράφουν οι Κύκλοι Παραβατικών, αυτό είναι που κυρίως έχουμε μάθει. Και επομένως άθελα αναπαράγουμε.
    Την ελευθερία είναι που δεν γνωρίζουμε. Και στην καλύτερη ακόμη περίπτωση, δεν την γνωρίζουμε αρκετά, τόσο δηλαδή ώστε να είναι το δυνατό πρότυπο μας!

    • Δεν το αποκλείω. Ωστόσο η λογική αυτή υπάρχει μέσα στον «υπαρκτό αναρχικό χώρο»…
      Δες και τη συμπεριφορά του ιντιμίντια που πέρασε το κείμενο στα κρυμμένα, ενώ αρχικά το είχε δημοσιεύσει κανονικά

  3. Δυστυχώς, δεν έχει επανέλθει….
    Πρόκειται για μεγάλο ολίσθημα του ιντιμίντια, το οποίο δεν έχει κανένα δικαίωμα να ορίζει ποιά είναι η σωστή αναρχία. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του!

  4. Πρέπει να ευχαριστήσω για τα ηλεκτρονικά μηνύματα «ηθικής συμπαράστασης» σε σχέση με το ζήτημα που έχει δημιουργηθεί με το ιντιμίντια, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Γνωρίζω ότι έχω δίκιο. Το θέμα είναι πως θα αλλάξει η κατάσταση.
    Εδώ θέλω να πω το εξής:
    Συζητώντας με διάφορους φίλους αναρχικούς από διάφορες συλλογικότητες, όλοι – μα όλοι, έχουν έντονα παράπονα (το λέω με ήπιο τρόπο) από την κατάσταση στον «υπαρκτό αναρχικό χώρο», αλλά αυτά τα «παράπονα» δυστυχώς δεν δημοσιοποιούνται. Εξήγηση ουσιαστική δεν παίρνω. Ίσως το γενικό ρεζουμέ είναι το ότι δεν πιστεύουν ότι θα αλλάξει κάτι και επομένως δεν θέλουν να μπουν σε μπελάδες εντάσεων και συγκρούσεων. Έτσι ο καθένας ασχολείται με το τσαρδί του και η κατάσταση σέρνεται.
    Ε, επιτέλους αυτό κάποτε πρέπει να τελειώσει και τα πράγματα να ειπωθούν δημόσια, έτσι όπως νομίζει ο καθένας.

    • το επαναλαμβανομενο κ περα για περα απαραδεκτο σχολιο περι »υπαρκτου αναρχικου χωρου» σε συνδυασμο με την κατηγορια οτι ο σ.ξηρος σκοτωσε τον αξαρλιαν και να βγει επειδη ειναι αρρωστος και η συγκριση του με τον μπρειβικ νομιζω ειναι αρκετοι λογοι για να κοπει το αρθρο απο ινδυμεδια! το ιδιο θα εκανα! @Περαστικάκι αραγε μεγαλυτερο λαμογιο και συνομωσιολογος απο τον κουλογλου υπαρχει? επειδη τον καναν ρομπα για το οτι δουλεουν τσαμπα οι περισσοτεροι ενω ο ιδιος και καποιοι αλλοι βγαζουν φραγκακια το χαρακτηρισε ετσι ισχυει? μαντευουμε τωρα τι ψηφισε ο καθενας. εσυ τι ψηφισες μαγκα μεσω διαδικτυου? @Language_of_Reality ποια ειναι τα πραγματικα επαναστατικα στοιχεια?

  5. Τελικά το σάιτ αυτό έχει καταντήσει σχιζοφρενικό. Από τη μία διαβάζεις τον Blackpanther και από την άλλη τον Παύλο, και είναι λες και έχεις έναν άνθρωπο που επαναμεταδίδει κυρίαρχη ιδεολογία κανοντας παράλογα άλματα που ο ίδιος δικαιολογεί στον ίδιο (ξέρω πως έχω δικιο, απόλυτα αντικειμενικός, λολ) και βάζοντας τερατώδη δηθεν διλήμματα απλοικά και βλακώδη τύπου » Μπρέιβικ ή Ξηρός» είναι το ίδιο. Όχι, δεν ειναι. Εσύ τα κάνεις γιατί τελικά δεν ξέρεις ούτε συ τι ρόλο βαράς. Θέλεις λες την «εξυγίανση» του αναρχικού χώρου. Και ποιος χέστηκε δηλαδή, να μιλάς ως εκπρόσωπος ενός χώρου που δε γουστάρει τους εκπροσώπους. Το αποφάσισες εσύ πως κάποτε αυτό πρέπει να τελειώσει και έγινε? Πολύ δημοκρατικό.

    Και μετά, μία ερώτηση κρίσεως. Γιατί είπαμε ένα κίνημα πρέπει να ακολουθεί έναν τρόπο μάχης απέναντι στο κατεστημένο? Και όχι περισσότερους, που το κάνουν και πιο πλουραλιστικό και πιο ριζοσπαστικό και λιγότερο αναμενόμενο/προβλεπόμενο? Και γιατί οι τρόποι να μην έχουν να κάνουν παρά με τις ίδιες τις εποχές και τις καταστάσεις, που όπως αυτές αλλάζουν, αλλάζουν και οι τρόποι? Υπάρχει χρυσός κανόνας που πρέπει να ακολουθείται? Απέναντι σε μηχανές όπως το κράτος που νομιμοποιεί τη βία και έχει το μονοπώλιό της εσύ προτάσσεις έναν τρόπο που μένει αναλλοίωτος αιώνια, τη μία βία? Πολύ ανθρωπιστικό αλλά το κράτος καθώς φαίνεται χέστηκε για τον ανθρωπισμό. Και πώς ακριβώς θα μάθεις την ελευθερία όταν δεν σε αφήνουν να την αποκτήσεις? Θα περιμένεις να στη δώσουν με δική τους πρωτοβουλία? Θα έπρεπε να ανησυχείς που συμφωνεί μαζί σου ο pagal, αλλά φαίνεται πως έχεις χάσει την ικανότητα να κρίνεις πότε είναι ανησυχητικές τέτοιες συμφωνίες. Επιδιώκεται ένας ηθικός αφοπλισμός ομάδων που έχουν τη δυναμική να εκφράζουν τη δυσαρέσκεια των ανθρώπων με τρόπους όχι ενταγμένους στην επιβεβλημένη κανονικότητα, που έχουν την τόλμη να προτάσσουν διαφορετικές ματιές πάνω στην πραγματικότητα, να την αποδομούν. Επιδιώκεται το ξάπλωμα του αναρχικού χώρου σε έναν «δημοκρατικό» προκρούστειο πάγκο, για να κοπούν τα στοιχεία που μένουν πραγματικά επαναστατικά, και να επέλθει τελικά η αντιπροσωπευτικότητα και να πάψει να έχει κάτι το δικό του, το μοναδικό να προτείνει. Επιχειρείται πρώτα ο ηθικός του στιγματισμός ως ένας χώρος βίαιος, λες και η βία είναι πάντα παράλογη. Αυτό διδάσκει μίστερ η ιστορία? ΕΙΝΑΙ Η ΒΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΗ?

    • Language_of_Reality @ Επιδιώκεται το ξάπλωμα του αναρχικού χώρου σε έναν “δημοκρατικό” προκρούστειο πάγκο, για να κοπούν τα στοιχεία που μένουν πραγματικά επαναστατικά

      το μονο επαναστατικο που μπορει να προσφερει η αναρχια,ειναι η προταση και η πραχτικη μιας αλλης ηθικης και αισθητικης εμπειριας
      απ την αλλη οι διαφορες «πρωτοποειουλες», οι «προχωρημενοι» και οι δρωντες αντι ημων στο ονομα μας ομως, καμμια σχεση δεν εχουν με μια αλλη προταση και το μονο που κανουν ειναι να αναπαραγαγουν το εξουσιαστικο μοντελο
      η πορεια της τεταρτης ηταν η καλυτερη και μαζικοτερη που εκανε ποτε ο χωρος, στην επιστροφη συναντουσες μονο γελαστα προσωπα
      αν στην επομενη ο κοσμος ειναι ο μισος και υστερα ακομα λιγοτερος και παει λεγοντας ετσι, εσυ φροντισε να το αποδωσεις στον ταξικο εχθρο και στην αορατη εξουσια ωστε να συνεχισεις να κοιμασαι ησυχος θεωρωντας οτι εμεις οι συνεπεις ολα σωστα τα καναμε αφηνοντας στο απυροβλητο στο ονομα της σιωπης, οσους μιλουν για μας χωρις εμας

  6. Το σχόλιο σου δεν νοιώθω ότι με αφορά. Ούτε σαν εκπρόσωπος μιλώ, ούτε θέλω να μιλώ, ούτε εξυγίανση του αναρχικού χώρου ζητώ. Αυτοί είναι δικοί σου όροι και δικά σου λόγια. Εγώ μιλώ καθαρά πολιτικά, με πολιτικούς όρους και όχι νοσοκομειακούς.
    Ως προς το δεύτερο κομμάτι περί βίας πάλι εκτός τόπου και χρόνου είσαι σε σχεση με αυτά που υποστηρίζω. Επομένως θα συνιστούσα καλύτερη μελέτη των κειμένων μου ή την μη διαστρέβλωση τους.
    Όμως δες το εξής: Εδώ είχαμε κρούσμα λογοκρισίας από το ιντιμίντια, το οποίο αναλαμβάνει να ορίσει τη σωστή αναρχία. Αντίθετα εγώ δεν έκανα κάτι τέτοιο. Έβαλα σε ξεχωριστή ανάρτηση το κείμενο των παραβατικών, ώστε να έχουν τις ίδιες ακριβώς ευκαιρίες με τη δική μου άποψη, για τον αναγνώστη.
    Εκτός αν στο ιντιμίντια έχουν κυριαρχήσει κκεδικες απόψεις περί δικτατορίας του προλεταριάτου που εφαρμόζονται από τώρα.

    • Aν πραγματικά τώρα αντιλήφθηκες ότι ο πασόκος ο Κούλογλου είχε πέσει μέσα διάνα με τον όρο σταλινίμεντια, τότε δεν ξέρω τι να πω. Πάντως, έτσι για το χαβαλέ της ιστορίας, το πιο φαναταστικό αυτοτρολλάρισμα που είχαν κατορθώσει οι σταλινοφασίστες ήταν πέρυσι στο κεντρικό για την πορεία του Ιούνη που είχαν φωτό με στρατιώτισσα του ΔΣΕ (και στάλιν) και απο κάτω λεζάντα με την ετυμολογία του Γεωργαλά για τον «άνθρωπο» («ανω θρώσκω πόποκα») (και φασιστές και μάλιστα ελληνικής κοπής) 🙂 Τρελό γέλιο! Τους το σφύριξε τελικά ένας παλιος που ήξερε και τι ήταν ο ΔΣΕ και ποιος ήταν ο Γεργαλάς, γιατί τα φυντανια που έχουν φυτευτεί εκει πέρα το μόνο που ξέρουν απο αναρχία είναι η μαλακία με τον σούπερ ήρωα με τη μάσκα.

      Απ τη μια λυπάμαι όλα αυτά τα παιδάκια που θα πάνε σαν πρόβατα επί σφαγή για την δημιουργία (και συνακόλουθη καταστολή) του απαραίτητου εσωτερικού εχθρού, απ την άλλη πάλι άμα τα αναρχικά προτάγματά σου είναι οι μηδενιστικές ανορθολογικές παπάρες των σπφ και θεωρείς συντρόφους στρατόκαυλους και εμφανώς μπάτσους , ε λυπάμαι λιγότερο 🙂

      Και μην ξεχνάμε ε! Τι ψηφίσανε όλοι αυτοί τον Ιούνη? Μήπως ψηφίσαν Πασόκ(*)? Εεεε μήπως ?
      Χμμμμ… 🙂

      (*) Αποχή==Άκυρο==ΝΔ==Δημάρ==ΠΑσόκ [‘Οποιος διαφωνεί με την ταυτοτητα, προφανώς είτε δεν έχει τελειώσει την τρίτη δημοτικού χωρίς λαδοτενεκέ είτε δεν έχει διαβάσει τον εκλογικό νόμο , πιθανότατα και τα δύο ]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s