“Διαίρει και βασίλευε”–Το σύστημα κατάφερε τελικά να διχάσει. Όπως πάντα πολύ καλά το κατάφερνε.

wp.me/pPn6Y-eIm

Αυτό διακρίνω. Κι ανησυχώ. Πολύ.

Και βλέπω και πολύ φανατισμό σε κάποιους.

Και βλέπω ότι το παρατηρούν κι άλλοι:

και δεξιοί και αριστεροί και μαύροι και κόκκινοι.

Είναι κάτι, βέβαια, που πάντα υπήρχε.

Όταν κάποιος θέλει να μεταφέρει έναν μεγάλο και βαρύ βράχο, αλλά δεν μπορεί τι κάνει;

Τον σπάει σε μικρά κομμάτια και τα μεταφέρει με άνεση, όπου εκείνος πλέον επιθυμεί.

Ακριβώς με αυτό τον τρόπο λειτουργούν οι πολιτικές δυνάμεις, χωρίζοντάς μας σε πολιτικά στρατόπεδα, όπου, αφού μας έχουν κατηχήσει με τις δικές τους ιδεολογίες, τσακωνόμαστε μεταξύ μας λόγω διαφορετικών αντιλήψεων. Δεν είναι τυχαίο που έχουν δημιουργηθεί τόσα πολλά κόμματα, όσο περισσότερο διαιρεμένοι είμαστε τόσο καλύτερα γι’ αυτούς.

 

Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι δίνεται τόσο πολύ έμφαση στις διαφορές μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών υπαλλήλων;

Με αυτό τον τρόπο δημιουργούν δύο αντίπαλες παρατάξεις και τις βάζουν να “τρώγονται” μεταξύ τους.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με το επίκαιρο θέμα της μετανάστευσης, δημιουργώντας τεχνηέντως τον ρατσισμό, αφήνοντας να “τρώγονται” ρατσιστές με μη ρατσιστές.

 

 

Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι το θέμα της φοροδιαφυγής έχει πάρει τέτοια έκταση;

Γιατί είναι τόσο κακό να μην πάρει η κυβέρνηση τα χρήματα, από τους υπέρογκους φόρους που έβαλε;

Δεν επικροτείται σε καμιά περίπτωση η φοροδιαφυγή αλλά προσέξτε …Με αυτό τον τρόπο, αυτόματα δημιουργούν δύο αντίπαλες παρατάξεις.

Εκείνους που φοροδιαφεύγουν, είτε από επιλογή, είτε από ανάγκη και εκείνους που τους «καρφώνουν».

Μόνο τις πρώτες μέρες που κατηγόρησαν τους φοροδιαφεύγοντες για την ύπαρξη της οικονομικής κρίσης, έγιναν 17.948 καταγγελίες από γείτονες σε γείτονες, συγγενείς σε συγγενείς κτλ.

Όλα αυτά, επειδή η κυβέρνηση έπεισε το λαό, πως είναι δικό του φταίξιμο και λόγω της φοροδιαφυγής υπεγράφη η δανειακή σύμβαση.

Όχι.

Και στο υποθετικό σενάριο, που κανένας Έλληνας πολίτης δεν θα χρωστούσε ούτε ένα cent από φόρους, το χρέος θα ήταν πάλι το ίδιο.

Απλά θα βρίσκανε άλλο τέχνασμα, για να ενοχοποιήσουν τον λαό.

 

 

Η τεχνική του «Διαίρει και Βασίλευε» έχει ριζώσει παντού γύρω μας.

Ακόμα και στην έμφαση που δίνεται στα αθλητικά.

Διαφημίζουν τόσο έντονα τις αντίπαλες ομάδες, έτσι ώστε να εντείνουν τις διαφορές του λαού, βάση των αθλητικών προτιμήσεων.

Προσπαθούν να κάνουν τους αθλητικούς αγώνες να μοιάζουν σαν κάτι το συνταρακτικό, για την μελλοντική έκβαση της ζωής μας, έτσι ώστε να μη διοχετεύεται αλλού σημασία.

Γι’ αυτό άλλωστε είναι στις ειδήσεις.

 

 

Προσέξτε, μην παρεξηγήσετε τούτα τα λόγια.

Δεν επικρίνεται το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ ή άλλο άθλημα,

αλλά ο διασυρμός που έχουν υποστεί τα αθλήματα και

πως μέσα από αυτά, έχουν καταφέρει και έχουν διχάσει το λαό.

 

 

Ποιος ο λόγος πιστεύεται να δίνεται τέτοια έκταση, στο θέμα του τσιγάρου;

Θεωρείτε πως η κυβέρνηση ανησυχεί τόσο πολύ για την υγεία των Ελλήνων πολιτών…;

Μα έτσι δημιουργούν πάλι δύο αντίπαλες παρατάξεις, καπνιστές και μη καπνιστές και πάλι τους βάζουν να «τρώγονται» μεταξύ τους.

Εγκαθιδρύοντας αυτή την καταναγκαστική διακοπή του τσιγάρου, ο Έλληνας/ίδα καπνιστής/ρια έρχεται σε κατάσταση σύγχισης με τη δημιουργία μιας νέας εμμονής, άρα παύει να ασχολείται με νόμους υψηλότερης σημασίας. (Το 2010 το ποσοστό των καπνιστών στην Ελλάδα ήταν 40%).

 

 

Για να αποτελειώσουν ότι απέμεινε τι κάνουν;

Βγάζουν ένα δυσβάσταχτο φορολογικό νομοσχέδιο για εμάς τους πολίτες και εξαιρούν την Εκκλησία.

Γιατί;

Για να μπορούν να δημιουργήσουν εμφύλιες διαμάχες.

Με τούτο τον προπαγανδιστικό διατυμπανισμό από τα μεγάλα ΜΜΕ, οι πολίτες, έχοντας υποστεί την πλύση εγκεφάλου, βγαίνουν διαμαρτυρόμενοι και ζητάνε από την κυβέρνηση δικαιοσύνη.

Η κυβέρνηση αφού πέτυχε τον σκοπό της, ανακοινώνει πως θα φορολογηθεί τελικά και η Εκκλησία.

Μετέπειτα οι πολίτες διακατέχονται από ένα ουτοπικό συναίσθημα ικανοποίησης και ουδείς λόγος γίνεται, γιατί μπήκαν αυτοί οι φόροι.

Φυσικά, η υποβόσκουσα απέχθεια προς τον θεσμό της Εκκλησίας, συνεχίζει να εντείνεται υποσυνείδητα.

 

 

Ένα πρόσφατο τέχνασμα που χρησιμοποίησαν ήταν αυτό της μείωσης του κατώτερου μισθού.

Εκ πρώτης ματιάς, μοιάζει να είναι θέμα καθαρά οικονομικών…αλλά δεν είναι τόσο απλό.

Προσέξτε, η δικαιολογία της Τρόικα και της κυβερνήσεως ήταν πως με αυτό τον τρόπο, θα μειωθεί η ανεργία, διότι δίνοντας ο εργοδότης χαμηλότερο μισθό σε έναν υπάλληλό του, η επόμενη κίνησή του, θα είναι να προσλάβει ακόμα έναν υπάλληλο ή και περισσότερους.

Ναι…αυτός ο λογισμός μύγας, σε περίοδο ύφεσης, χρησιμοποιήθηκε σαν «υποστήριξη» για να φτάσει ο κατώτερος μισθός εκεί που έφτασε.

Ποια είναι όμως, η πραγματικότητα πίσω από αυτή την κίνηση;

 

 

Φυσικά είναι εξαιρετικά απίθανο, ένας εργοδότης να προσλάβει έστω και έναν υπάλληλο παραπάνω, διότι, πρώτον, αν δεν τον χρειάζεται (λόγω ύφεσης), γιατί να τον προσλάβει;

Και δεύτερον, ακόμα και να χρειάζεται έναν υπάλληλο, γιατί να μπει σε επιπλέον πρόσληψη, αν ο ένας υπάλληλος, του κάνει τη δουλειά δύο υπαλλήλων και μάλιστα πλέον, κατά 20% φθηνότερα.

Άρα τα επιπλέον χρήματα τα κρατάει ο εργοδότης.

Βέβαια, με αυτά δεν θα γίνει πλούσιος, μιας και πίσω από την κουρτίνα , πάντα παραμονεύουν νέοι δυσβάσταχτοι φόροι, ενώ ο απλός υπάλληλος έρχεται σε ακόμα ποιο δυσχερή κατάσταση από αυτή που ήταν.

Αυτός είναι ο τρόπος όπου, μια οικονομικά πολυταξική κοινωνία, γίνεται πλέον διταξική, με την ύπαρξη μιας ελίτ και με μια νεοέκπτωτη χαμηλή τάξη στη θέση της προηγούμενης που εντέλει, θα εξαλειφτεί τελείως … (αν το επιτρέψουμε…) …

Επιπρόσθετα, όσο θα περνάει ο καιρός, οι εσω-εργασιακές εντάσεις μεταξύ υπαλλήλων και εργοδοτών θα συνεχίσουν να εντείνονται και να κορυφώνονται.

 

 

Φυσικά αυτές είναι διαμάχες, που ξεχωριστά δεν βγάζουν και πολύ νόημα.

Αν όμως συμπτύξουμε αυτές που αναφέρθηκαν ως παράδειγμα, μαζί με τόσες άλλες που χρησιμοποιούνται, έχεις κοινώς μια κοινωνία, μπάχαλο…και ως εκ τούτου, εύκολα διαχειρίσιμη.

 

 

Αν σε κλειδώσουν σε ένα λευκό και άδειο δωμάτιο, μαζί με μια μύγα…τότε η μύγα γίνεται ο μισός σου κόσμος.

Αν σε αφήσουν ελεύθερο/η σε ένα δάσος…τα μάτια σου, δεν λαμβάνουν καν την κίνησή της.

Όλα έχουν να κάνουν, με την κατάσταση που μας περιβάλλει.
Τεχνηέντως.

 

Πηγή: e-nea24.blogspot.gr

Εμείς το διαβάσαμε στη  Μαύρη Λίστα

*

—————————————————————————————————————————————————-

*

 

Φωτο: mavrhlista

*

—————————————————————————————————————————————————-

*

«Διαίρει και βασίλευε».

Από έναν αθηναίο πολιτικό σ’ έναν άγγλο καρδινάλιο ­ και σε πολλούς άλλους.

Μάριος Πλωρίτης   30/03/1997

Αν σε ώρες κρίσιμων «εθνικών» ή εσωκομματικών προβλημάτων, φοριούνται επιδεικτικά τα άμφια της ενότητας, δεν παύει να κρύβεται πίσω τους το αντερί που λέγεται «Διαίρει και βασίλευε».

Όλοι εξαίρουν τα αγαθά της ομόνοιας και τα ολέθρια της διχόνοιας, αλλά και όλοι ξέρουν τις ακατονόμαστες χάρες της διχοστασίας, και ουκ ολίγοι τις χαίρονται ­ είτε την έχουν προκαλέσει οι ίδιοι, είτε επωφελούνται απ’ την εισβολή της.

Προπάντων, εκείνοι που, λογικά, θα είχαν λιγότερες ελπίδες να επικρατήσουν, αν δεν μαλλιοτραβιούνταν οι «επικρατέστεροι»… Παλιά αλήθεια, που την είχε πρωτοεκφέρει ο αθηναίος κωμικός ποιητής Κρατίνος, πρόδρομος του Αριστοφάνη: «Εν δε διχοστασίη καιΑνδροκλέης πολεμαρχεί» ­ «οταν πέφτει διχόνοια, κυβερνά ακόμα κι ο Ανδροκλής» ­ ένας πολιτικός και δημαγωγός που, ανάμεσα στ’ άλλα, είχε κατηγορήσει τον Αλκιβιάδη πως χλεύασε τα Ελευσίνια Μυστήρια.

 

 

Αλλά ο Αλκιβιάδης μάς ξαναφέρνει στο «Διαίρει και βασίλευε», γνωστό και με την τριπλή λατινική εκδοχή του: «Divide et impera», «Divide ut imperas» (… για να βασιλέψεις), «Divide ut regnes».

Αγνωστος είναι ο γεννήτωρ του «σοφού» αυτού αξιώματος, αλλά πολύ γνωστοί οι εφαρμοστές του:

Η ρωμαϊκή Σύγκλητος το ακολούθησε στην πρακτική πολιτική της ­ και, χάρη σ’ αυτό, ο μικρός εκείνος λαός της Ιταλίας κατάκτησε τον κόσμο, διαιρώντας τους αντιπάλους του και καταβάλλοντάς τους έναν-έναν…

Αργότερα, το έκανε ρητά έμβλημά του ο Λουδοβίκος 11ος της Γαλλίας (1423-83), προπάντων στις δοσοληψίες του με τους «ευγενείς» ­ που, τελικά, τους εκμηδένισε ολότελα.

 

 

Αλλά καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα:

Αντί για τον γάλλο βασιλιά, το αξίωμα αυτό χρεώθηκε από πολλούς στον «καταχθόνιο» Μακιαβέλλι ­ έστω κι αν ο φλωρεντίνος πολιτικός και συγγραφέας (45 χρόνια νεότερος απ’ τον Λουδοβίκο), δεν το είχε διακηρύξει ποτέ.

Τόνιζε, αντίθετα, πως «Ο λαός ενωμένος είναι δυνατός, χωρισμένος είναι αδύναμος» (από εκείνον, φαίνεται, πάρθηκε το σύνθημα των διαδηλώσεων και πορειών, «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος»…). Και μνημόνευε το χωρίο του Τίτου Λίβιου, «Ολοι μαζί ήταν γενναίοι, μα όταν άρχισε ο καθένας να σκέφτεται τον δικό του κίνδυνο, έγιναν δειλοί και πειθήνιοι»1.

 

 

Εκεί, όμως, όπου το αξίωμα θριάμβευσε ήταν η Αγγλία.

Και πρώτος ανάδοχός του στάθηκε ο καρδινάλιος Γούλσυ (Wolsey), αρχιεπίσκοπος της Υόρκης και πρωτοσύμβουλος του γυναικοφάγου βασιλιά Ερρίκου 8ου. Βλέποντας πως η Ισπανία και οι γερμανοί Αψβούργοι είχαν μονιάσει και κυριαρχούσαν στην Ευρώπη παραμερίζοντας την Αγγλία, ο δαιμόνιος καρδινάλιος θυμήθηκε το «Διαίρει και βασίλευε» και, εκεί στις αρχές του 16ου αιώνα, χάλκευσε το περιβόητο από τότε δόγμα της«ισορροπίας των δυνάμεων». Ηγουν:

«Πρέπει να εμποδίζουμε κάθε ευρωπαϊκό κράτος να γίνεται πολύ δυνατό, και να φροντίζουμε να διατηρούμε δύο ομάδες κρατών περίπου ισοδύναμες, υποστηρίζοντας πότε τη μια και πότε την άλλη, και μην αφήνοντας καμιάν απ’ αυτές να υπολογίζει με βεβαιότητα στη συνεχή υποστήριξη της Αγγλίας»2.

 

 

Το δόγμα αυτό ποιος δεν το ξέρει; ­ στάθηκε, από τότε, ο Πολικός Αστέρας της αγγλικής πολιτικής, συμπληρωμένο μ’ ένα άλλο, εξίσου «συνετό»:

«Ο πιο επίφοβος εμπορικός αντίπαλος, πρέπει να θεωρείται και ο κυριότερος πολιτικός εχθρός»…

Οπερ έδει δείξαι…

Kαι, εδώ, ξαναγυρίζουμε στους «προγόνους» μας.

Γιατί τον άγγλο καρδινάλιο τον είχε προλάβει, 19 αιώνες πριν, ο Αλκιβιάδης:

 

 

Την ώρα της μοιραίας εκστρατείας των Αθηναίων στη Σικελία που ο ίδιος είχε υποκινήσει, εκείνος ο πιο αμφιλεγόμενος και «χαρισματικός» αρχαίος πολιτικός, κατηγορήθηκε για ιεροσυλία και, αντί να γυρίσει στην Αθήνα και ν’ απολογηθεί, κατέφυγε στους «αιώνιους» αντιπάλους της πατρίδας του, τους Σπαρτιάτες.

Οπου και έγινε «λακωνικότερος των Λακώνων», δίνοντάς τους πολύτιμες πληροφορίες και συμβουλές για τον πόλεμο κατά της πατρίδας του ­ ενώ, παρεμπιπτόντως, «αποπλανούσε» στα κρυφά τη γυναίκα του βασιλιά Αγι, αφήνοντάς την και έγκυο…

Αλλά δεν άργησε να προδώσει και τους καινούργιους «φίλους» του και, δραπετεύοντας απ’ τις όχθες του Ευρώτα, βρήκε άσυλο στον πέρση σατράπη Τισαφέρνη.

Με αντάλλαγμα ­ τι άλλο; ­

συμβουλές εναντίον και των δύο Ελλήνων αντιμάχων, της Σπάρτης ου μην αλλά και της Αθήνας!

 

 

Συμβουλές που αποτελούν σχεδόν κατά λέξη πρόπλασμα του αξιώματος του Γούλσυ:

«Συμβούλευε ­ λέει ο Θουκυδίδης ­ τον Τισαφέρνη να μη βιαστεί να τελειώσει τον (πελοποννησιακό) πόλεμο, να μη φέρει τα φοινικικά πλοία που ετοίμαζε (για τους Σπαρτιάτες), ούτε να προσφέρει χρήματα για περισσότερους Ελληνες μισθοφόρους. Και τούτο για να μη δώσει στον έναν αντίπαλο (τη Σπάρτη) την κυριαρχία και στη στεριά και στη θάλασσα.

 

 

Αλλ’ αντίθετα, ν’ αφήσει την κυριαρχία μοιρασμένη στους δυο αντιπάλους (στην Αθήνα τη θάλασσα, στη Σπάρτη την ξηρά), ώστε να μπορεί ο πέρσης βασιλιάς (ο Δαρείος Β’), όταν τον ενοχλεί ο ένας τους, να ξεσηκώνει τον άλλον εναντίον του» (… «έχειν δ’ αμφοτέρους εάν δίχα την αρχήν, και βασιλεί εξείναι αεί επί τους αυτούς λυπηρούς τους ετέρους επάγειν»).

 

 

«Αν όμως ­ συνέχιζε τη συλλογιστική του ο Αλκιβιάδης ­ ο ένας απ’ τους δυο έχει την απόλυτη κυριαρχία στην ξηρά και τη θάλασσα, τότε ο βασιλιάς δεν θα έβρισκε συμμάχους για να γκρεμίσει αυτή τη μεγάλη δύναμη, εκτός αν αποφάσιζε ν’ αναλάβει μόνος του τον αγώνα εναντίον της, με μεγάλα έξοδα και κινδύνους.

Το πιο απλό συμπέραινε ο συμβουλάτορας ­ το πιο οικονομικό και το πιο σίγουρο, θα ήταν ν’ αφήσει τους Ελληνες ν’ αφανίζονται αναμεταξύ τους»(«Ευτελέστερον δε τάδ’ είναι βραχεί μορίω της δαπάνης και άμα της μεθ’ εαυτού ασφαλείας, αυτούς περί εαυτούς τους Ελληνας κατατρίψαι»3).

 

 

Όπως κι έγινε και γίνεται πάντα…

 

 

Δεν ξέρουμε αν ο ευρυμαθής Γούλσυ είχε ακουστά την περινούστατη αυτή κατήχηση.

Πράγμα απίθανο, αφού, στον καιρό του, ο Θουκυδίδης ήταν μάλλον άγνωστος, ενώ ο Πλούταρχος, που βιογράφησε τον Αλκιβιάδη, δεν μεταφράστηκε στ’ αγγλικά παρά μισόν αιώνα μετά τον θάνατο του καρδινάλιου4.

 

 

Ετσι ή αλλιώς, τα «μεγάλα πνεύματα» συναντήθηκαν, άλλη μια φορά.

Εκτός από τα μεγάλα ελληνικά πνεύματα, που δεν διδάχτηκαν τίποτα απ’ τις συνέπειες της αλκιβιάδειας συμβουλής, και της διχόνοιας γενικότερα.

Αντίθετα, ο Γούλσυ δίδαξε όχι μόνο τους συμπατριώτες και διαδόχους του, αλλά και όλους τους μεγάλους και μικρούς όλων των χωρών και των καιρών, που εφάρμοσαν κι εφαρμόζουν το αξίωμα κατά γράμμα και κατά κόρον.

 

 

Ετσι, η «ισορροπία δυνάμεων», παράγει ατέρμονες ανισορροπίες δυνατών και αδύναμων, δικαίων και αδικιών, «κοινών» λαών και «περιούσιων» τοιούτων…

 

 

Ωστόσο, ο Γούλσυ άφησε και μιαν άλλη υποθήκη ­ αν, τουλάχιστον, πιστέψουμε τον Σαίξπηρ, που έκανε τον καρδινάλιο ένα απ’ τα κύρια πρόσωπα του τελευταίου έργου του, «Ερρίκος 8ος».

Ο ελισαβετιανός δραματουργός τον ζωγραφίζει με διόλου ρόδινα χρώματα:

τον δείχνει αρχομανή, διπλοπρόσωπο, μηχανορράφο, εκδικητικό, άπληστο για χρήμα και τιμές, μισόδημο και μισητό στον αγγλικό δήμο.

 

 

Πριν απ’ το τέλος του, ωστόσο, μετανιωμένος για όσα έπραξε, ο Γούλσυ θα «αποχαιρετήσει τα μεγαλεία», σ’ έναν μονόλογο που είναι και το πιο γνωστό χωρίο του έργου (παραθέτω δύο αποσπάσματα):

«.. Χαίρε! χαίρε για πάντα, μεγαλείο μου!

Ετσι είν’ του ανθρώπου ο βίος: σήμερα πετάει

τ’ αβρά φύλλα των ελπίδων, αύριο τ’ άνθη και

φορεί πυκνές τις προφαντές τιμές απάνω του·

την τρίτη μέρα πέφτει πάγος, πάγος φονικός·

κι ενώ θαρρεί, ο μωρόπιστος, πως σιγουρότατα

το μεγαλείο του ωριμάζει, του παγώνει τη ρίζα

και τότε πέφτει, όπως εγώ (…) Μάταιη επίδειξη

και δόξα αυτού του κόσμου, σε μισώ: η καρδιά μου νιώθω

ξανανοίγει. Ω, τι άθλιος που ‘ναι ο φτωχός

που κρέμεται απ’ την εύνοια των ηγεμόνων!… »5

Και ο νοών νοείτω…-

 

 

-1. Διατριβές πάνω στην πρώτη δεκάδα του Τίτου Λίβιου. Βιβλ. Α’, 57.

 

– 2.Βλ. ενδεικτικά, Α. L. Morton, Α People’s History of England, Λονδίνο 1938, 1968, σελ. 177-8.

 

– 3. Η’, 46, 2-4. Βλ. και Πλουτάρχου, Αλκιβιάδης,25,1. Και J. De Romilly, Αλκιβιάδης, μετάφρ. Αθ-Μπ. Αθανασίου – Κ. Μηλιαρέση, Αστυ 1995, σελ. 154.

 

– 4. Ο Γούλσυ πέθανε το 1530. Τον Πλούταρχο μετάφρασε στα γαλλικά ο Jacques Amyot το 1559 κι απ’ αυτή τη μετάφραση τον μετέφερε στα αγγλικά ο Thomas North, το 1779. – 5. Πράξη Γ’, σκηνή 2. Μετάφρ. Β. Ρώτα-Β. Δαμιανάκου, Ικαρος 1972.

 

 

Υ.Γ. Και αφού ο λόγος για τον Σαίξπηρ, ας μου επιτραπεί μια παρατήρηση-διόρθωση: Στο ένθετο του «Βήματος» για τα Βιβλία (23.3) και στο άρθρο του κ. Ν. Μπακουνάκη για το βιβλίο της Βιβιάν Φορρεστέ«Η οικονομική φρίκη» (σελ. 16), γράφεται πως η γαλλίδα συγγραφέας«κάνει αναφορά… στον Σαίξπηρ, ιδιαίτερα στην περίφημη φράση του Αριελ«η κόλαση δεν υπάρχει, όλοι οι δαίμονες είναι εδώ». Ετσι, παρουσιάζεται ο Σαίξπηρ σαν πρόδρομος της επίσης περίφημης φράσης του Σαρτρ στο «Κεκλεισμένων των θυρών»: «Η κόλαση είναι οι άλλοι».

 

Η σαιξπηρική φράση, όμως («Τρικυμία», Α’ Πράξη, σκηνή 2, στίχος 214), είναι διαφορετική: ο Αριελ, ιστορώντας στον Πρόσπερο το ναυάγιο του πλοίου του αδερφού του, επαναλαμβάνει την κραυγή του Φερδινάνδου, καθώς αυτός πηδούσε στη θάλασσα: «Hell is empty, and all the devils are here!», μ’ άλλα λόγια: η φρίκη της θύελλας ήταν τόση που λες και όλοι οι δαίμονες έφυγαν απ’ την κόλαση κι ήρθαν εδώ. Ετσι την μεταφράζουν και ο Β. Ρώτας («Ο Αδης άδειασε, κι είναι όλοι εδώ οι διαβόλοι») και ο Ν. Προεστόπουλος («Η κόλαση άδειασε, κι οι διαόλοι όλοι μπήκαν εδώ») και ο Τ. Ρούσσος («Η κόλαση έχει αδειάσει, κι εδώ όλοι οισατανάδες συναχτήκαν»). Θα ήταν, άλλωστε, πολύ περίεργο ν’ αρνιόταν ο Σαίξπηρ την ύπαρξη της κόλασης, σε μια εποχή τόσο θεοσεβούμενη, όπως η δική του. Θα κινδύνευε να τον πάρουν οι επίγειοι διαβόλοι…

 

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ (που χάθηκε…) / Συγγραφέας άρθρου: Μάριος Πλωρίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  30/03/1997   00:00

Εμείς το διαβάσαμε στη  Μαύρη Λίστα  και πάλι

και γουστάραμε.

*

12 σκέψεις σχετικά με το ““Διαίρει και βασίλευε”–Το σύστημα κατάφερε τελικά να διχάσει. Όπως πάντα πολύ καλά το κατάφερνε.

  1. Όταν κάποιος θέλει να μεταφέρει ένα μεγάλο και βαρύ βράχο και δεν μπορεί, τι κάνει?
    Κάθεται στη σκιά του και κάνει τσιγάρο? χαχα
    «Όταν σε κλειδώσουν σε ένα δωμάτιο με μια μύγα, η μύγα γίνεται ο μισός σου κόσμος.» Αυτό είναι φιλοσοφημένο.
    Όπως και το κοινωνία μπάχαλο, εύκολα διαχειρίσιμη. Έχει ζουμί η ανάρτηση.

    • @ultra
      Σεπτεμβρίου 20, 2012 στις 15:57
      >>>
      Αν δε σου αρέσει,
      μην τη διαβάζεις.
      Δεν σε υποχρεώνει κανείς.

      Δεν έχεις το δικαίωμα, όμως, να προσβάλλεις τα παιδιά που την έγραψαν,
      ούτε φυσικά και τον Μάριο Πλωρίτη
      (δεν είναι δική μου, αναδημοσίευση κάνω).

      Γιατί προσβάλλεις το σύνολο της ανάρτησης με αυτά που λες.

      Ένα μήνυμα θέλω να περάσω, τούβλο.
      Ότι τσακώνεστε σαν τους ηλίθιους και δεν βλέπετε ότι σας έχουν πάρει
      όχι μόνο τα σώβρακα πια,
      αλλά και τους κώλους.

      Αφού γουστάρεις, συνέχισε έτσι.
      Εξυπνάκια.

      • αυτο βλεπεις εσυ ?
        καποιους να τσακωνονται σαν ηλιθιοι ?
        λογικο …
        λογικοτατο για καποιον που συμμεριζεται αποψεις σαν κι αυτες του κειμενου οπου ολες οι αντιθεσεις ειναι ψευδες και ανυπαρκτες και δημιουργηματα του συστηματος
        λογικοτατο για οποιον δεχεται πως για τις πολιτικες αντιθεσεις υπευθυνοι ειναι τα πολιτικα κομματα που μας χωριζουν σε ιδεολογιες και οχι η πραγματικοτητα που μας χωριζει σε ταξεις, σε πλουσιους και φτωχους,σε εκμεταλευτες και εκμεταλευμενους, σε εξουσιαστες και εξουσιαζομενους,
        λογικοτατο για οποιον δεχεται οτι η διακριση σε ρατσιστες και αντιρατσιστες ειναι τεχνικη,λες και δεν υπαρχει, λες και ειμαστε ολοι το ιδιο

        κανεναν δεν θελουμε να προσβαλουμε,μπορουμε ομως αραγε να διαφωνουμε με καποιον που βαφτιζει την μειωση του μισθου τεχνασμα !!!!!!!!!!!!!
        μπορουμε να κρινουμε ως σουπα και φτηνο λαικιστικο ισοπεδωτισμο καποιον που ανακατευει τις διακρισεις αριστερα-δεξια, ρατσιστες-αντιρατσιστες ,με τις γαβρος-βαζελος,καπνιστης-αντικαπνιστης κλπ

        εχω δικαιωμα να πω οτι ολα αυτα ειναι μπουρδες και επικινδυνες απολιτικ ισοπεδωσεις η θα προσβληθουν τα παιδια και το σύνολο της ανάρτησης ????

        και μια ερωτηση ακομα :
        ο Πλωριτης ειναι υπερανω κριτικης ?
        μπορουμε να σχολιασουμε το κειμενο του λεγοντας οτι ειναι αλλα αντ αλλων «διδασκαλια»και οτι αξιακα φωτιζεται απο την εποχη και στο περιβαλλον στο οποιο γραφτηκε,δλδ στα 1993 του ανατελοντος «εκσυγχρονιστικου» πασοκοσημιτισμου …
        μπορουμε να υπενθυμισουμε αραγε πως ζουμε σε ακυρη συνθηκη απο τοτε ?
        πως ζουμε ημερες πληρους κρισης, εκπτωσης και «πολεμου», ημερες κατοχης με κανονικους γκαουλαιτερ, προθυμους σφιγγοκωλαριους, ασφυοκαμπτες και αρκετη προπαγανδα του στυλ «ολοι αδελφια ειμαστε και να ειμεθα ενωμενοι να περασει η μπορα … » η θα ειναι προσβολη ?

        ημαρτον κιολας
        α και μη μου πεις αν δεν μ αρεσει μη το διαβαζω
        το ξερω οτι δεν με υποχρεωνει κανεις
        αλλα και συ να ξερεις οτι εκτος του στριβειν και στρουθοκαμηλιζειν υπαρχειν και το παραμενειν και κρινειν

        • @ ο ανηψιος του Occam
          Σεπτεμβρίου 21, 2012 στις 01:33
          >>>
          βαριέμαι να σου απαντήσω
          με κουράζεις

          ας απαντήσει κάνας άλλος

          γιατί είσαι νευρικός και με αγχώνεις

          γιατί δεν γράφεις την άποψή σου πιο ήρεμα;
          πάω να διαβάσω τι γράφεις και αγχώνομαι…
          ζορίζομαι…

          πού είναι ο γνώριμος και αγαπητός σε όλους μας αλεχάντρο;

          τί έγινε και τα ΄χεις πάρει έτσι τελευταία;
          έχεις μείνει χωρίς δουλειά κι έχεις αγχωθεί;

          δεν ήσουν έτσι νευρικός

          μην αγχώνεσαι

          έχουμε πέσει όλοι κάτω
          όλοι στα ίδια είμαστε

          σημασία έχει να ξανασηκωθούμε

          φτιάξε τη διάθεσή σου
          από μόνος σου προσπάθησε

          έχει σημασία να μην αφήνουμε τους εαυτούς μας να μας παίρνει από κάτω

          μια και μπηκα, ας γράψω 2 κουβέντες

          τί παίζει με αυτή την ανάρτηση:
          μου άρεσε πολύ ένα σχόλιο αυτών των παιδιών του μπλογκ
          θαύμασα τη δυναμική τους
          αυτό εδώ

          ήταν το πιο ωραίο και το πιο αληθινό σχόλιο που διάβασα στην ανάρτηση εκείνη
          για μένα
          δεν ξέρω γι άλλους

          ήθελα να παρουσιάσω το μπλογκ τους εδώ
          μου άρεσε αυτή η ανάρτηση
          γιατί αντιπροσώπευε αυτό που με απασχολούσε
          & με βασάνιζε αυτές τις μέρες
          με όλα αυτά που είδα να γράφονται
          αυτό το «διαίρει & βασίλευε»

          γι΄αυτό συνδύασα αυτές τις 2 αναρτήσεις

          ο Πλωρίτης αντιπροσωπεύει για μένα μία εποχή
          που το βήμα ήταν πιο «λόγιο»
          πασοκ βαμμένο πάντα μεν, κυβερνητικό,
          σκασίλα μου, ποτέ δεν διάβασα, βέβαια, τα πολιτικά του
          αλλά είχε και κάποια πολύ καλά άρθρα
          κάποιων που σέβονταν τον εαυτό τους και τους αναγνώστες
          μου θυμίζει εκείνη την εποχή που
          κατεβαίναμε βόλτα σάββατο βράδυ στο Σύνταγμα
          για να πάρουμε βήμα-ελευθεροτυπία
          ή στη Θεσσαλονίκη, Τσιμισκή (σωστά, Θράκα;)
          και αράζαμε και διαβάζαμε
          μέχρι που σταμάτησα να τις αγοράζω,
          γιατί αγανάκτησα
          κι απογοητεύτηκα
          Αυτό.

          Τώρα,
          όταν γράφει κάποιος κάτι,
          μην ξύνετε τα νύχια σας να βρείτε κάποιο πρόβλημα πάντα
          μην αποθαρρύνετε αυτούς που προσπαθούν
          Προσωπικά,
          έχω προσπαθήσει να παρουσιάσω και να συστήσω άλλα μπλογκ που μου άρεσαν

          Όταν νιώθω πραγματικά την ανάγκη να εκφράσω κάτι
          το κάνω και από μόνος μου
          αν, όμως, πετύχω κάτι ήδη γραμμένο
          που αντιπροσωπεύει αυτό που θέλω να εκφράσω
          παραθέτω αυτό
          Δηλαδή, τί θα γίνει αν προσθέσω εγώ ένα νέο κείμενο;
          Και γιατί να μη στηρίξω την ΄γνώμη κάποιου
          την άποψή του
          αφού βρίσκω ότι δεν τα λέει άσχημα;

          Υπάρχουν, βέβαια, και περιπτώσεις
          όπου παραθέτω κείμενα που δεν συμφωνώ
          και τα παρουσιάζω εδώ
          σε στυλ «κοιτάχτε τι λέει αυτός…δεν πάει καλά»
          σα να το διαβάζαμε μαζί, δηλαδή

          στην παρούσα ανάρτηση, φυσικά,
          δεν συμβαίνει αυτό

          αυτά τα παιδια κάνουν μία ωραία προσπάθεια
          και τους γουστάρω
          με ότι είδα μέχρι τώρα, οπωσδήποτε
          με κάλυψαν και στο «διαίρει & βασίλευε»
          που με θλίβει παρατηρώντας το γύρω μου συνέχεια
          οπότε
          voilà

          σου απάντησα, τελικά
          σε παραπέρα φιλοσοφίες δεν έχω διάθεση να μπω αυτή τη στιγμή

          συγνώμη που σου γράφω βαριεστημένα
          αλλά με αγχώνεις τελευταία…
          και δεν την παλεύω με το άγχος και τη νευρικότητα

          γιατί, ρε γμτ…;
          να μη μας παίρνει από κάτω…

          • δεν ειπα να μην ανεβασεις το αρθρο, απο που ως που αλλωστε θα σου πω εγω τι θα κανεις
            ημαρτον
            δεν μου πεφτει κανενας λογος, για το ποιο μπλογκ σ αρεσει και ποιο οχι

            κατι αλλο ειπα και το ειπα με σαφη τροπο
            ειπα οτι το κειμενο ειναι σουπα
            ανακατευει στη κατσαρολα τα παντα

            στη κοινωνια υπαρχουν πραγματικες αντιθεσεις, υπαρχουν ομως και οι πλασματικες,οι κατασκευασμενες

            οι αντιθεσεις δημοκρατες- φασιστες, εξουσιαστες – υπηκοους, αφεντικα -δουλοι κλπ ηταν και θα ειναι υπαρκτες και πραγματικες

            οι αντιθεσεις ομως, γαβροι-βαζελοι, λευκοι-κινεζοι, βουδιστες- μουσλιμ, δημοσιοι-ιδιωτικοι κλπ ειναι κατασκευες

            φυσικα και υπαρχει το διαιρει και βασιλευε
            ΟΥΔΕΙΣ ΤΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ
            αυτο ομως που ισχυριζομαι ειναι 2 πραμματα

            1) οτι το διαιρει και βασιλευε, εκπορευεται εκ της Εξουσιας και εχει σαν παραληπτες τους υπ-ηκοους, αρα ηδη θεμελιωνεται μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ αντιθεση
            2) οτι το διαιρει και βασιλευε, γινεται με την προωθηση της πολωσης στις κατασκευασμενες διακρισεις και οχι στις πραγματικες

            Με αλλα λογια ΜΑΣ ΛΕΝΕ ειστε γαβροι και βαζελοι,βγαλτε τα ματια σας
            Ενω αντιθετως ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ειστε δουλοι και αυτοι ειναι αφεντικα, εξεγερθειτε

            κατανοητος ?
            το ελπιζω γιατι και εγω βαριεμαι και δεν θα επανελθω
            οποιος θελει να καταλαβει καταλαβαινει
            οποιος δεν θελει ,100 χρονια τ αυγατιζει

            αυτα

            • @ ο ανηψιος του Occam
              Σεπτεμβρίου 21, 2012 στις 03:25
              >>>
              κατανοητός.

              Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις, Αλεχάντρο.
              Σ΄ευχαριστούμε.
              Θα τα περάσω μέσα στην ανάρτηση.

              ΥΓ: είδες το σχόλιο του τυπά; Μπες δέστο.
              Δυνατός.
              (Το 1ο κείμενο της ανάρτησης δεν είναι δικό του.
              Αναδημοσίευση από αλλού, εγώ το διάβασα στο μπλογκ του.)

  2. Εμ, θες να μου πεις πού ακριβώς πρόσβαλλα τα παιδιά και σένα και το Μάριο Πλωρίτη? λολ δλδ
    Ή δεν έχεις χιούμορ, ή δεν έχεις καθόλου χιούμορ.

  3. Plus,εφόσον εσύ χρησιμοποίησες χαρακτηρισμούς όπως τούβλο και εξυπνάκια, μου χρωστάς και συγγνώμη. Αλλά επειδή είμαι φιλοσοφημένο άτομο,σε συγχωρώ εμπαθή τύπε.(άρπαξε την ευκαιρία, γιατί είμαι και κυκλοθυμικό τούβλο)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s