Μια αναρχική ματιά και άποψη για τον Μελιγαλά κλπ.

Αναδημοσιεύει ο Παύλος

Μία αιματηρή πορεία του Ε.Λ.Α.Σ. (Πύργος, Καλαμάτα, Μελιγαλάς…)

Είναι γνωστή η πορεία της αριστεράς και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής κατά την διάρκεια της κατοχής αλλά και μετά από αυτήν. Έχουμε ήδη αναφερθεί στα «Δεκεμβριανά» σε προηγούμενο φύλλο της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (φύλλο 78). Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως κάθε πλευρά τής αριστεράς είναι εξουσιαστική. Αυτό, είναι σημαντικό να μη μας διαφεύγει. Επειδή η πρισματική εικόνα, πολλές φορές, καλλιεργεί ψευδαισθήσεις και με δεδομένο πως αριστερά και βία αποδίδονται συνήθως με μια λέξη που ακούει στο όνομα ΚΚΕ, καλό είναι να λαμβάνεται υπ’ όψιν πως η άσκηση της εξουσιαστικής βίας έχει κι αυτή πολλές όψεις, από την άμεση έως και τις πλέον συγκεκαλυμμένες εκδηλώσεις της. Το αν σε πολλές περιπτώσεις η πρωτοκαθεδρία της άμεσης εξουσιαστικής βίας (κυρίως) παραχωρήθηκε στο ΚΚΕ δεν απαλλάσσει από την συνευθύνη τις υπόλοιπες πλευρές και φορείς της αριστεράς, που όχι μόνο ανέχτηκαν αλλά και ενθάρρυναν, με τον ιδιαίτερο τρόπο τους κάθε φορά, την εγκληματική του δραστηριότητα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά συγκροτούσαν μαζί του και μέτωπα.

Δεν έχει σημασία αν κατά το αρχικό διάστημα της περιόδου στην οποία αναφερόμαστε ο αριθμός ή η κοινωνική επιρροή της αριστεράς γενικότερα ήταν περιορισμένη. Σημασία έχει η μεθοδολογία και το ιδεολογικό-πολιτικό της περιεχόμενο, που έδωσε στην τετραετία της κατοχής την δυνατότητα να εκφραστεί το εγκληματικό της πρόσωπο δια μέσου της κομμουνιστικής της εκδοχής. Άλλωστε, στο ΕΑΜ δεν συμμετείχαν μόνο κομμουνιστές, αλλά και πολλοί αριστεροί. Θύτες και θύματα (π.χ. τροτσκιστές και διαφωνούντες με το ΚΚΕ που καταδιώχτηκαν ή δολοφονήθηκαν απ’ αυτό) ανήκαν και ανήκουν στην ίδια εξουσιαστική συνομοταξία. Οι όποιες φωτεινές, πράγματι, εξαιρέσεις (Στίνας) επιβεβαιώνουν δυστυχώς τον κανόνα.

Στην απέναντι πλευρά ήταν οι εθνικόφρονες, οι κάθε είδους απόχρωσης δημοκράτες, οι απολυταρχικοί, οι δικτάτορες κ.λπ., το άλλο πρόσωπο της εξουσίας

Όσο περισσότερο προσεγγίζει κάποιος την μία ή την άλλη πλευρά, τόσο αλλοτριώνεται από τις εξουσιαστικές απόψεις, διαβρώνεται από τη μεθοδολογία τους και βουλιάζει στο τέλμα του κρατισμού και της κυριαρχίας.

Αυτές οι επισημάνσεις έχουν μεγάλη σημασία για εμάς τους αναρχικούς.

Εάν θέλουμε πραγματικά να διατηρήσουμε την πηγαία και πρωτογενή ουσία της απελευθερωτικής σκέψης και του ήθους που πηγάζει από την αναρχική θεώρηση και στάση ζωής και αγώνα, οφείλουμε να προβάλλουμε την αλήθεια, σε κάθε πτυχή του ιστορικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Να παραμένουμε πολέμιοι κάθε εξουσίας και γι’ αυτό το λόγο να μην ανήκουμε και να μην εντασσόμαστε σε κανένα στρατόπεδο και σε κανένα κίνημα.

Ας στέλνουν τα αναθήματα από τις «νίκες» τους οι κάθε είδους τύραννοι. Είναι τιμή μας, ως αναρχικών, η μη υποταγή μας στο ψέμα και τη μισαλλοδοξία. Είναι τιμή μας να μην ακολουθούμε την κάθε κινηματική σημαία, που προσκαλεί στην υποταγή και στην αποδοχή των κελευσμάτων τής κάθε είδους αριστερής ή αριστερόφρονης συμμαχίας, όπου η αφομοίωση απ’ αυτήν επιτρέπει μόνο ψευδαισθήσεις διαφορετικότητας. Είναι μέσα στη θέση που επιλέξαμε ως αναρχικοί να είμαστε πολέμιοι του κάθε εξουσιαστικού εγκλήματος. Άλλωστε, η αναρχία δεν έχει σχέση με κανενός είδους αριστερά ή δεξιά.

Έτσι, δεν σιωπούμε και δεν ανεχόμαστε τις εξοργιστικές, μισαλλόδοξες, εξουσιαστικές στάσεις και πρακτικές και ως εκ τούτου ανταγωνιστικές προς την ανθρώπινη υπόσταση και την προσπάθεια για ένα κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο. Δεν ταιριάζει στους αναρχικούς η υιοθέτηση του «θριαμβευτικού» συνθήματος ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ, αλλά και κάθε παρόμοιας λογικής που θριαμβολογεί για δολοφονίες, βιασμούς, σφαγές ανυπεράσπιστων ανθρώπων και δολοφονίες αιχμαλώτων.

Αναφερόμαστε, εν προκειμένω, σε μία από τις πλέον σκοτεινές στιγμές της κατοχικής περιόδου που αρχίζει τυπικά στις 18 Ιουνίου του 1943, όπου με τον νόμο 260/1943 συστήνονται τα τάγματα ασφαλείας με σκοπό να βοηθήσουν τα γερμανικά στρατεύματα για την τήρηση της τάξης αλλά και απέναντι στον ΕΛΑΣ. Ένα μήνα μετά η Ιταλία οδεύει προς την συνθηκολόγηση. Η βοήθεια που προσέφεραν τα τάγματα της κυβέρνησης Ράλλη, ήταν πράγματι μεγάλη λόγω και της τοπικής γνώσης και των προσώπων. Ο ισχυρισμός των υποστηρικτών των ταγμάτων ασφαλείας είναι πως με την συγκρότηση τους προετοιμαζόταν το έδαφος για την παράδοση της εξουσίας στη νόμιμη εθνική κυβέρνηση, μετά την αναμενόμενη κατάρρευση του Άξονα.

Σαφώς και αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι ψέμα, αν ληφθεί υπ’ όψιν πως η κυριαρχία του ΕΛΑΣ ήταν δεδομένη, αλλά και από το ότι μετά την αποχώρηση των γερμανών από τις μεγάλες πόλεις της Πελοποννήσου (Πύργο, Καλαμάτα, κ.λπ.) τα τάγματα ασφαλείας στις περισσότερες περιπτώσεις αρνήθηκαν να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ, αν και είχαν περικυκλωθεί, υποστηρίζοντας πως θα παραδοθούν με τον οπλισμό τους στη νόμιμη κυβέρνηση.

Είναι, επίσης, γεγονός πως σε πολλές περιπτώσεις τα τάγματα ασφαλείας έδρασαν μαζί με τις δυνάμεις κατοχής εναντίον των ΕΛΑΣιτών, όπως και το ότι δεν είναι λίγες οι φορές όπου ξεπέρασαν σε ζήλο τους γερμανούς κατακτητές, ως προς την εφαρμογή αντιποίνων.

Σαν αποτέλεσμα της δράσης των Ταγμάτων Ασφαλείας «που ήταν πολύ σοβαρή και τα τμήματα του ΕΛΑΣ πιέζονταν σκληρά από την συνδυασμένη ενέργεια γερμανών και ταγματασφαλιτών»[1] στέλνεται στην Πελοπόννησο ο Βελουχιώτης στα τέλη Απριλίου του 1944.

Αυτή η αποστολή είχε σαν αποτέλεσμα τα πλέον αιματηρά συμβάντα του τελευταίου μήνα της γερμανικής κατοχής, στα οποία την πρώτη θέση έχουν αυτά του Μελιγαλά.

Ας δούμε πιο συγκεκριμένα πως κύλησαν τα γεγονότα.

Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το Μελιγαλά στις 4-9-1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Στις 8 Σεπτεμβρίου ο ΕΛΑΣ αφού περικυκλώνει τον Πύργο εξαπολύει επίθεση, μετά από την άρνηση τού εκεί Τάγματος Ασφαλείας, που βρισκόταν υπό την Διοίκηση του ταγματάρχη Κοκκώνη, να παραδοθεί. Στις μάχες που ακολούθησαν ο Κοκκώνης σκοτώνεται, αλλά οι ταγματασφαλίτες συνεχίζουν να μάχονται για 48 ολόκληρες ώρες. Γύρω στους 250 κατόρθωσαν να διαφύγουν και να φτάσουν στην Πάτρα, ενώ περίπου 120 σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν.

Ταυτόχρονα, στις 9 Σεπτεμβρίου 1944, ο ΕΛΑΣ πραγματοποίησε επίθεση στην Καλαμάτα και την κατέλαβε, μετά από ολοήμερη μάχη με τον εκεί λόχο ασφαλείας και τη χωροφυλακή. Κατά τις μάχες σκοτώθηκε ο διοικητής του 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Ι. Σέρβος. Της κατάληψης επακολούθησαν συλλήψεις και δολοφονίες.[2]

Οι ταγματασφαλίτες υποχώρησαν προς τους Γαργαλιάνους και προς τον Μελιγαλά, που θεωρούνταν ισχυρό σημείο στηρίγματος τους, αφού τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς είχαν αντιμετωπίσει με επιτυχία τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, που επιχείρησαν να τον εκπορθήσουν.[3]

Οι αποχωρήσαντες αποτελούνταν από ταγματασφαλίτες αλλά και άμαχο πληθυσμό της Καλαμάτας. Ο αριθμός των κατοίκων του Μελιγαλά έφθανε τις 3.000. Μετά, όμως, από την προσέλευση όσων έφυγαν από την Καλαμάτα και τις γύρω περιοχές, οι εκτιμήσεις ανεβάζουν σε τριπλάσιο τον αριθμό όσων βρίσκονταν εκεί κατά τη διάρκεια της εφόδου των ΕΛΑΣιτών. Είναι ένας, πράγματι μεγάλος αριθμός, ο οποίος δικαιολογεί τις διάφορες μαρτυρίες, που δημιουργούν σύγχυση σε σχέση με τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων της σφαγής, που επακολούθησε μετά την εισβολή του ΕΛΑΣ στον Μελιγαλά, δίνοντας την ευκαιρία στους αριθμολάγνους συνηγόρους υπεράσπισης των σφαγών να «ανακαλύπτουν» αντιφάσεις και να «παίζουν» με τους αριθμούς προσπαθώντας να επικαλύψουν την ουσία, που είναι αυτή η απερίγραπτη σφαγή.

Μετά την Καλαμάτα οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ (8ο και 9ο Σύνταγμα) στράφηκαν στον Μελιγαλά τον οποίο και περικύκλωσαν. «Ακολούθησε τριήμερη μάχη αποτέλεσμα της οποίας ήταν να αλωθή η ισχυρότατη θέσις και να σφαγούν όλοι οι υπερασπισταί της. Αλλά και ο ΕΛΑΣ είχε πάνω από 100 νεκρούς».[4] Άλλες αναφορές ανεβάζουν ακόμα περισσότερο τον αριθμό των νεκρών ΕΛΑΣιτών (μεταξύ 120 και 200) και των τραυματιών, από τους οποίους αρκετοί πέθαναν μετά την μάχη, κάτι που είναι βέβαιο πως έπαιξε ρόλο στη εκδικητική μανία των κομμουνιστών.

Το τί επακολούθησε στη συνέχεια έχει περιγραφεί και επιβεβαιωθεί από πολλές πλευρές (ΕΑΜίτικες και μη) και συνεπώς είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί. Τραυματίες που βρίσκονταν στο νοσοκομείο καθώς και όλο το ιατρικό προσωπικό κατακρεουργούνται. Όσοι γλύτωσαν (γυναικόπαιδα και ταγματασφαλίτες) από το πρώτο κύμα εγκληματικής μανίας φυλακίστηκαν σε διάφορους χώρους. Γίνονται καταστροφές και λεηλασίες. Ταγματασφαλίτες και άμαχοι διατάσσονται με χωνιά να αφήσουν τα σπίτια τους ανοικτά και να συγκεντρωθούν σε δύο σημεία, στο Μπεζεστένι (την πανηγυρίστρα του Μελιγαλά) και στο κέντρο της πόλης.

Ντόπιοι αντάρτες του ΕΛΑΣ και πολιτοφύλακες του ΕΑΜ, πήραν αιχμάλωτους κατά ομάδες και τους μετέφεραν στα γύρω χωριά: Μερόπη, Σολάκιο, Ανθούσα, Νεοχώρι, Οιχαλία, Σκάλα, αλλά και μακρύτερα μέχρι τη Μεσσήνη, όπου και δολοφονήθηκαν μπροστά στους συγκεντρωμένους χωριανούς τους.

Ανάμεσα στους σκοτωμένους υπάρχουν δεκάδες πολυμελείς οικογένειες. Η οικογένεια Αλιφέρη από τα Τσουκαλέϊκα με 7 θύματα, Γρουσουζάκου από το Πεταλίδι με 7 θύματα, Κουτσίκου από τη Μικρομάνη με 8 θύματα, Μυλωνά από το Νεοχώρι με 9 θύματα μεταξύ 20 και 70 ετών, Σγουμπόπουλου από τη Μερόπη με 5 θύματα από 24 έως 85 ετών.

Σε 300 ανέρχονται οι σφαγιασθέντες κάτοικοι του Μελιγαλά. Αρκετές είναι οι οικογένειες και στο Μελιγαλά που έχασαν πάνω από ένα μέλος τους. Το Κοπανάκι είχε το λιγότερο 75 θύματα, το Διαβολίτσι 50, και τα μικρά χωριά Νεοχώρι και Μερόπη, 55 και 15 αντίστοιχα. Τουλάχιστον 60 χωριά και κωμοπόλεις της Άνω Μεσσηνίας είχαν πάνω από 10 θύματα.

Δέκα οκτώ άτομα που είχαν διαφύγει από τη κατειλημμένη Καλαμάτα, οδηγούνται πίσω και αφήνονται να λυντσαριστούν, στις 17 Σεπτεμβρίου. Τα πτώματα τους κρεμάστηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Οι σφαγές διήρκεσαν τέσσερα εικοσιτετράωρα. Οι περιγραφές είναι ανατριχιαστικές. Οι σκοτωμένοι δεν ρίχτηκαν μόνο στην γνωστή «πηγάδα» αλλά και σε άλλα πηγάδια που υπήρχαν στην περιοχή.

Αυτοί που κατακρεουργήθηκαν δεν ήταν μόνο ταγματασφαλίτες αλλά και άμαχοι, τις εκτελέσεις δεν τις έκαναν αδέσποτα στοιχεία της περιοχής, αλλά αντάρτες με την έγκριση του Βελουχιώτη, οι φόνοι δεν ήταν τυχαίες αυτοδικίες, αλλά οργανωμένες εκτελέσεις.[5] Η σφαγή ήταν προμελετημένη όπως επιβεβαιώνουν στελέχη του ΕΑΜ Μεσσηνίας «…τόσον ο Άρης όσον και ο Κουλαμπάς έβαλαν πόστα τα στελέχη του ΕΛΑΣ γιατί δεν «εξετελέσθησαν όλοι επί τόπου, αλλά τους έπιασαν ζωντανούς. […] Ο Άρης και οι αντιπρόσωποι του κόμματος Κουλαμπάς και Ν. Μπελογιάννης είχαν πάρει την απόφασιν. Όλοι έπρεπε να εκτελεσθούν…».[6] Ο δε Βελουχιώτης όταν, μεταξύ των κρατουμένων, ανεγνώρισε τον χωροφύλακα Χαράλαμπο Κουτσόγιαννη από τη Στερεά Ελλάδα «…διέταξε έναν αντάρτη και τον πήρε…»

Η επίσημη λίστα καταγράφει 1.144 ονόματα, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν ότι «Στον Μελιγαλά, 1.400 άντρες, γυναίκες και παιδιά και περίπου 50 αξιωματικοί των ΤΑ σφαγιάστηκαν».[7] Υπάρχουν ακόμα αναφορές που μιλούν για 1.700 ή για 2.000 και παραπάνω.

Είναι γεγονός πως η θέση ήταν ιδιαίτερα οχυρή και η κατάληψη της θα απαιτούσε χρόνο και πολλές επιχειρήσεις εκ μέρους του ΕΛΑΣ. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ρίχτηκαν στη μάχη εφεδρείες. Ως προς τον τρόπο με τον οποίο έγινε η κατάληψη της κωμόπολης υπάρχει μία εκδοχή πως έγινε κατόπιν προδοσίας. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Οι αποτυχημένες προσπάθειες των κομμουνιστών να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα θα προκαλούσαν γέλια σε άλλες περιπτώσεις. Ας δούμε, λοιπόν, τι γράφει ένας απ’ αυτούς: «Αιχμάλωτοι στη φονική αυτή μάχη δεν ήταν δυνατόν να υπάρξουν. Οι ταγματασφαλίτες πετσοκόφτηκαν μαχόμενοι ως την τελευταία στιγμή από θέση σε θέση. Τα σώματά τους ρίχτηκαν με ανάθεμα για το αδικοχυμένο αίμα από τους βασανισμένους κατοίκους της περιοχής στην περιλάλητη πηγάδα».[8] Στην συνέχεια, ο ίδιος, κατεβάζει και τον αριθμό των σκοτωμένων ΕΛΑΣιτών σε 60 (στρογγυλά! Ούτε ένας παραπάνω, ούτε ένας παρακάτω, σύμφωνα με τις «μετρήσεις» του ανακοινωθέντος του ΕΛΑΣ που ανεβάζει τους νεκρούς του σε 60 και τους ταγματασφαλίτες σε 800.). «Κι ας είχε ο ΕΛΑΣ στη μάχη αυτή τις πιο πολλές απώλειες: 60 νεκρούς και 150 τραυματίες». Είναι φανερό πως στους 800 συμπεριλαμβάνονται και κάποιοι από τους σφαγιασθέντες μετά την κατάληψη του Μελιγαλά.

Η έλλειψη συμφωνίας ανάμεσα στους κομμουνιστές για τον τρόπο με τον οποίο αλώθηκε ο Μελιγαλάς είναι χαρακτηριστική: «Όταν όμως από το ύψωμα ακούγεται μια ριπή των ανταρτών προς τα μέσα, στο Μελιγαλά, αμέσως αρχίζουν να χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών και ν’ ανεμίζουν στον αέρα κάτασπρα σεντόνια. Ο Μελιγαλάς έπεσε…».[9] Όπου, πάει περίπατο το «μαχόμενοι από θέση σε θέση». Αν, μάλιστα, ισχύει και το ότι απελευθερώθηκαν 200 ΕΑΜίτες που κρατούνταν αιχμάλωτοι (ενώ θα μπορούσαν να έχουν σφαγιασθεί από τους ταγματασφαλίτες), τότε η αγριότητα των ΕΛΑΣιτών, που συναγωνίστηκε και ξεπέρασε κατά πολύ αυτή των αντιπάλων τους, βρίσκεται σε ακόμα πιο απομακρυσμένο σημείο από αυτό της αντεκδίκησης ή των αντιποίνων.

Αν για τους κομμουνιστές τα όσα διαδραματίστηκαν είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από καταισχύνη, για δε τους εθνικόφρονες αφορμή για να επιδείξουν την αγριότητα των αντιπάλων τους (όπου προφανώς σ’ αυτή την περίπτωση υστέρησαν), όσοι μπορούν να αντιληφθούν την βαθύτερη ουσία αυτών των αποτρόπαιων καταστάσεων, διαπιστώνουν τι σημαίνει εξουσία, μανία για κυριαρχία, φανατισμός, ανελευθερία, απανθρωπιά.

Και φυσικά όλα αυτά έγιναν και πάλι χωρίς κάποιο ουσιαστικό αντίκρισμα, όπως π.χ. την κατάληψη της εξουσίας από τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Επειδή είναι γνωστό πως όλο αυτό το εγκληματικό όργιο βοήθησε στο να επιταχυνθεί και να εφαρμοσθεί η συμφωνία της Καζέρτας, την οποία το ΚΚΕ έκανε αποδεκτή χωρίς επιφύλαξη (εκτός από τον Δεσποτόπουλο, ο οποίος τελικά απέσυρε τις αντιρρήσεις του). Αλλά και οι προηγούμενες συμφωνίες ουσιαστικά αποδεχόντουσαν την ανασυγκρότηση του κράτους μέσα από την κυβέρνησης εθνικής ενότητας, στην οποία θα συμμετείχε το ΚΚΕ.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την συμφωνία της Καζέρτας, που τροποποιούσε το βρετανικό Σχέδιο «Μάνα», θα στέλνονταν έλληνες υπουργοί σε διάφορες «ευαίσθητες» περιοχές. Δινόταν προτεραιότητα στην Πελοπόννησο όπου θα στελνόταν εκπρόσωπος της κυβέρνησης μαζί με βρετανούς κομάντο, την δε Πάτρα θα καταλάμβαναν βρετανικά στρατεύματα. Ο ΕΛΑΣ θα τελούσε υπό τις άμεσες διαταγές του στρατηγού Σκόμπυ. Στην περιοχή (που ανήκε στον ΕΛΑΣ θα διοριζόταν στρατιωτικός διοικητής από το Γ.Σ. του ΕΛΑΣ τον οποίο θα ενέκρινε η ελληνική κυβέρνηση και θα ήταν κάτω από τις διαταγές του Σκόμπυ. Όπως γράφει ο Σαράφης είχε γίνει σαφές πως ο Βελουχιώτης δεν ήταν ανεκτός ως διοικητής. Η συμφωνία της Καζέρτας ήταν σαφής παράδοση των πόλεων χωρίς κάποιο αντάλλαγμα, παρά μόνο την επιβεβαίωση της συμμετοχής στην διαχείριση της εξουσίας.

Είναι λογικό να αναρωτηθεί κάποιος «για ποιο λόγο έγινε όλο αυτό το μακελειό;». Η απάντηση που δίνουν οι εθνικόφρονες είναι πως ο ΕΛΑΣ ήθελε να πάρει με πλάγιο τρόπο την εξουσία και να έχει στο χέρι την κυβέρνηση. Ισχυρίζονται, μάλιστα, πως αν δεν υπήρχε η αντίσταση των ταγμάτων ασφαλείας η επικράτηση τους ΕΛΑΣ θα ήταν ολοκληρωτική.

Τα πραγματικά, όμως, περιστατικά δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο. Αν ο ισχυρισμός αυτός είναι αλήθεια τότε για ποιο λόγο το ΚΚΕ να υπογράψει την Συμφωνίας της Καζέρτας, όπου ο ΕΛΑΣ υπαγόταν άμεσα στην αγγλική διοίκηση; Δεν θα μπορούσε να αντιτάξει τις δυνάμεις του και να απαιτήσει αυτό που (υποτίθεται πως) επιδίωκε, αφού ήταν σίγουρο πως καμία δύναμη δεν μπορούσε να το σταματήσει εκείνη τη στιγμή; Κάτι τέτοιο δεν έγινε.

Επομένως, είναι προφανές πως το ΚΚΕ έδρασε ως κρατικός παράγων που ανταγωνίστηκε με τα τάγματα ασφαλείας στο κατά πόσον θα φανεί πιο υποτακτικός στους νόμιμους ιδιοκτήτες του κράτους. Έτσι παρέδωσε σαν καλό παιδί (στον εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης και τους βρετανούς κομάντο) τις «κατακτήσεις» του.

Η προθυμία του ΕΛΑΣ στην εφαρμογή της Συμφωνίας υπήρξε άμεση. Η υποτακτικότητα του Βελουχιώτη στην αντιπροσωπεία της κυβέρνησης υπό τον Π. Κανελλόπουλο είναι χαρακτηριστική και θυμίζει το ρητό: Αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω! «Οφείλω να παραδεχθώ, ότι ο αδίστακτος εις αιματηράς πράξεις Άρης Βελουχιώτης εσταμάτησεν από της αφίξεώς μου εις την Πελοπόννησον (27 Σεπτεμβρίου 1944) και της συναντήσεώς μου μετ’ αυτού, τας εκτελέσεις και τας σφαγάς».[10]

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1944, ημέρα υπογραφής αυτής της Συμφωνίας ο ΕΛΑΣ είχε ήδη καταλάβει τους Γαργαλιάνους ακολουθώντας την ίδια διαδικασία σφαγών που είχε προηγηθεί στο Πύργο, την Καλαμάτα και τον Μελιγαλά. Οι τελευταίες «επιχειρήσεις» έγιναν στην Πύλο ένα περίπου εικοσιτετράωρο πριν από τον ερχομό του Π. Κανελλόπουλου (27 Σεπτεμβρίου) που συνέπεσε με την πολιορκία της Τρίπολης από τον ΕΛΑΣ.

Εκεί τα τάγματα ασφαλείας, που τελούσαν υπό την διοίκηση του συνταγματάρχη Διον. Παπαδόγκωνα, παραδόθηκαν τελικά στις 29 Σεπτεμβρίου σε αντιπροσωπεία της κυβέρνησης εθνικής ενότητας υπό τον Π. Κανελλόπουλο, παρουσία των Άγγλων και του ΕΛΑΣ (Τσικλητήρας και Παπαγεωργίου).

Αξιοσημείωτη πάντως είναι η δήλωση του Παπαδόγκωνα κατά την παράδοσή του: «Εύχομαι να φθάση η ημέρα της απολογίας μου δια να δηλώσω τις πταίει και πόσον κατεπατήθη ο έντιμος στρατιώτης Παπαδόγκωνας. Εξ όλων των σημείων, τολμώ να το είπω, από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους Αθηνών, Καΐρου και περί τον Βασιλέα είχομεν συνεχώς την ενθάρρυνσιν ότι η αποστολή μας είναι πατριωτική, να προβαίνομεν αδιστάκτως εις την εκτέλεσιν υψίστου πατριωτικού έργου εναντίον της απειλής του κομμουνισμού. Δεν μπορώ αυτήν την στιγμήν να αναφέρω και το όνομα του ατόμου, το οποίον υπήρξε σύνδεσμός μας. Κατά την στιγμήν της δίκης μου θα μιλήσω ανοικτά δια να μάθη ο κόσμος την αλήθειαν».[11] Όντας υπόλογος μεταφέρθηκε στην Αθήνα όπου κατά τα Δεκεμβριανά σκοτώθηκε από αδέσποτη(;) σφαίρα.

«[…] Η πολιορκία της Τριπόλεως κατόπιν διημέρου αγωνιώδους παρεμβάσεώς μου, ελύθη ομαλώς δια της παραδόσεως του ισχυρού υπό τον συνταγματάρχην Παπαδόγκωνα Τάγματος Ασφαλείας. Ο αρχηγός του Τάγματος και όλοι οι αξιωματικοί εστάλησαν, φέροντες τα ατομικά των όπλα.[…] Το βαρύ αιματηρόν επεισόδιον του Μυστρά, όπου είχε καταφύγει άλλο Τάγμα Ασφαλείας, εσημειώθη, αφού πλέον, απελευθερωθείσης της πρωτευούσης, κατηυθυνόμην ή και είχα φθάσει εις τας Αθήνας. Αφορμή άλλως τε, τούτου υπήρξε το γεγονός, ότι επεχείρησεν το Τάγμα, παρά την διαταγήν που είχα εκδώσει, όπως μείνει ακίνητον όπου ευρίσκετο, να μετακινηθή, πράγμα το οποίον εξεμεταλλεύθησαν οι Ελασίται δια να μη σεβασθούν και την προς αυτούς εκδοθείσαν διαταγήν αποχής από κάθε ένοπλον ενέργειαν».[12]

Εκτός από την Τρίπολη, οι δυνάμεις των ταγμάτων ασφαλείας είχαν συμπτυχθεί πλέον στην Πάτρα και την Κόρινθο. Στην Πάτρα οι ταγματασφαλίτες εγκατέλειψαν τους 350 γερμανούς που βρίσκονταν εκεί (οι οποίοι μετακινήθηκαν με πλοιάρια στη Στερεά Ελλάδα δύο μέρες μετά) και παραδόθηκαν στην νόμιμη εξουσία. Ακολούθησε θριαμβευτική είσοδος στην πόλη του Κανελλόπουλου, με την συνοδεία του πειθήνιου Βελουχιώτη. Στις 9 Οκτωβρίου 1944 εκκενώθηκε και η Κόρινθος.

Με αυτό τον τρόπο έληξε ένα ακόμα μακελειό. Εδώ χρειάζεται να γίνει αναφορά στο ότι οι πρώτοι που προώθησαν την άποψη για τον «προδοτικό» ρόλο των ταγμάτων ασφαλείας ήταν οι Άγγλοι. Οι ΚΚΕδες είναι που την υιοθέτησαν με πάθος. Παρ’ όλα αυτά οι εγγλέζοι τα στήριξαν και τα χρηματοδότησαν κατά την διάρκεια της κατοχής. Ιδιαίτερη μνεία για τα τάγματα ασφαλείας υπάρχει στην συμφωνία της Καζέρτας όπου ορίζεται ότι: τα τάγματα ασφαλείας θα θεωρηθούν ως εχθρικοί σχηματισμοί, εκτός εάν παραδοθούν. Επομένως, μόνο ανόητοι θα μπορούσαν να πιστέψουν πως οι Άγγλοι και οι εξουσιαστές του ελλαδικού χώρου θα άφηναν ανοιχτό το έδαφος στο ΚΚΕ, μετά την απελευθέρωση. Προφανώς αυτό το γνώριζε και το ίδιο το κόμμα πολύ καλά.

Εδώ, λοιπόν, γίνεται φανερό το εξουσιαστικό παιχνίδι όλων των πλευρών για μια καλύτερη θέση μέσα στο υπό ανασυγκρότηση κράτος, (που όμως προκάλεσε τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων) αποδείχνοντας πως η εξουσία σε κάθε της μορφή είναι απεχθέστατη και αντιανθρώπινη.

Ας σημειωθεί το γεγονός πως από τις 30 Αυγούστου έως τις 27 Σεπτεμβρίου 1944 ο ΕΛΑΣ δεν πραγματοποίησε, στο Μωρηά, καμία επίθεση εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων, που βρισκόντουσαν εκείνο το διάστημα σε κατάσταση απαγκίστρωσης. Είναι προφανές ότι αυτή δεν ήταν μια πρωτοβουλία του Γενικού Στρατηγείου. Υπήρχαν εντολές άνωθεν που ακολουθούσαν συμφωνίες, οι οποίες είχαν γίνει «κάτω από το τραπέζι» για την ασφαλή αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, τουλάχιστον για μια ορισμένη περίοδο και σε σχέση με ορισμένες «επίμαχες» περιοχές.

Εξετάζοντας από την ουσιαστική τους σκοπιά τα γεγονότα στο Μελιγαλά –αλλά και αλλού– δεν θα σταθούμε στην αριθμητική προσέγγιση των θυμάτων για να εκτιμηθεί το μέγεθος της κτηνωδίας. Και πολύ λιγότεροι να ήταν οι σφαγιασθέντες πάλι η ουσία παραμένει ίδια. Σημασία έχει, πέρα από οποιαδήποτε προσθαφαίρεση νεκρών και σκοπιμότητες που κρύβονται ή προωθούνται, το ότι δολοφονήθηκαν με τον πλέον βάρβαρο τρόπο (κλαδευτήρια, μαχαίρια κ.λπ.) άνδρες γυναίκες και παιδιά αντιπάλων, οι οποίοι είχαν επίσης αιχμαλωτισθεί. Η κτηνωδία εθριάμβευσε!

Αυτό που ισχύει, για όσους θέλουν να δημιουργήσουν έναν κόσμο ελευθερίας, που δεν μετρούν την νίκη ή την επιτυχία τους με σωρούς πτωμάτων από υπαρκτούς ή ανύπαρκτους εχθρούς, είναι το ότι αν ο σεβασμός προς τους άμαχους είναι ύψιστη υποχρέωση, τότε υπέρτατος σεβασμός οφείλεται και προς τους αιχμαλώτους, όποιοι κι αν είναι. Επειδή η αιχμαλωσία είναι το τέλος του πολέμου γι’ αυτόν που την υφίσταται. Είναι, πλέον, και αυτός άμαχος και μάλιστα πιο ευάλωτος, αφού είναι και αιχμαλωτισμένος.

Η σφαγή στον Μελιγαλά δεν αποτελεί ούτε τίτλο τιμής, ούτε γεγονός για το οποίο μπορεί να νοιώσει κάποιος περηφάνια και χαρά. Είναι ένα συμβάν που βάθυνε ακόμα περισσότερο τα χαντάκια, όπου θα θάβονταν χιλιάδες άνθρωποι και θα κυλούσαν ποταμοί αίματος, τα επόμενα 5 χρόνια. Μια ακόμη θυσία στο Μολώχ του κράτους και της κυριαρχίας. Τα δύο πρόσωπα της εξουσίας συγκρούστηκαν και το ένα αποδείχτηκε πιο αποτρόπαιο από το άλλο.

Ως αναρχικοί δεν έχουμε να επιχαίρουμε για την εκδικητική μανία της μιας πλευράς προς την άλλη. Επειδή, όταν λέμε ότι είμαστε ενάντια σε κάθε εξουσία το εννοούμε…

Συσπείρωση Αναρχικών

Παραπομπές

1. Σ. Σαράφη, Ο ΕΛΑΣ.
2. Δ. Χαριτόπουλου, Άρης ο Αρχηγός των ατάκτων τόμος Α΄.
3. Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 23/5/1964, σ.5.
4. Σολ. Γρηγοριάδη, Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδος 1941-1967, τόμος Β΄.
5. Σ. ΞΙΑΡΧΟΣ, Η αλήθεια για τον Μελιγαλά.
6. Γιάννη Καραμουζούνη, Πατριώτες και προδότες στο Μωριά, Τρίπολις 1950.
7. Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού.
8. Γιάννη Γ. Χατζηπαναγιώτου (Καπετάν Θωμά), Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ.
9. Κ. Μπρούσαλη, Η Πελοπόννησος στο πρώτο αντάρτικο.
10. Π. Κανελλόπουλος, Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου.
11. Η. Παπαστεριόπουλου, Ο Μωρηάς στα Όπλα.
12. Π. Κανελλόπουλος, Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου.
……………………………………………………………………………………………………………………………………………….
 
Πηγή: http://anarchypress.wordpress.com/2012/09/13/%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AE-%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5-%CE%BB-%CE%B1-%CF%83-%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%BA/
…………………………………………………………………………………………………………………………………………..
Σύντομος δικός μας σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-eH4
………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
Για επικοινωνία: ormithiella@hotmail.gr……………………………………………………………………………………………………………………………………….

125 σκέψεις σχετικά με το “Μια αναρχική ματιά και άποψη για τον Μελιγαλά κλπ.

  1. μιλαμε για τους πλεον καμμενους της αναρχικης αρχειοθηκης! μιλαμε για τα πλεον εξουσιαστικα και καπελωτικα ατομα στην πραξη! ολοι οι αναρχικοι εν ελλαδι τους εχουν γυρισει την πλατη!

  2. kalo mou gluko mou pauli, ηταν ΠΟΛΕΜΟΣ.
    και σε εναν πολεμο γινονται αυτα. και σε εναν πολεμο οι νικητες ειναι παντα αυτοι που κανουν τις μεγαλυτερες θηριωδιες.

    και οι νικητες στον πολεμο αυτο δεν ηταν (δυστυχως για ολους μας) ο ΕΛΑΣ, αλλα οι ακροδεξιοι παρακρατικοι που σκοτωναν γυναικες, ανταρτισσες, τους εκοβαν τα κεφαλια και τα κρεμουσαν απο τα μακρια μαυρα τους μαλλια στις σελες των αλογων τους.

    αυτοι δηλαδη οι ιδιοι δηλαδη και οι απογονοι τους που μας κυβερνουν και σημερα (οι σαμαροβενιζελοχρυσαυγιτες)

    (οσο για την αρχειοθηκη, εεεε χμμμμ λυπαμαι αλλα ψιλοσυμφωνω με biafra. ισως παλιοτερα να μην ηταν ετσι, σημερα ομως…….)

  3. Δεν είμαι ικανοποιημένος από το κείμενο Παύλο.

    Θα επισημάνω 2-3 πραματάκια αλλά… δεν θέλω να μπλέξω (φάγαμε μήνες στο παρελθόν αλλού, με το θέμα).

    Το κύριο πρόβλημα συνοψίζεται ίσως σε ένα σημείο. Εκεί που δικαιολογεί τους Ταγματασφαλίτες ο αρθρογράφος σε κεντρικό ιδεολογικό ψέμα (των απογόνων και υποστηρικτών τους) σήμερα.

    …Ο ισχυρισμός των υποστηρικτών των ταγμάτων ασφαλείας είναι πως με την συγκρότηση τους προετοιμαζόταν το έδαφος για την παράδοση της εξουσίας στη νόμιμη εθνική κυβέρνηση, μετά την αναμενόμενη κατάρρευση του Άξονα.

    Σαφώς και αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι ψέμα, αν ληφθεί υπ’ όψιν πως η κυριαρχία του ΕΛΑΣ ήταν δεδομένη, αλλά και από το ότι μετά την αποχώρηση των γερμανών από τις μεγάλες πόλεις της Πελοποννήσου (Πύργο, Καλαμάτα, κ.λπ.) τα τάγματα ασφαλείας στις περισσότερες περιπτώσεις αρνήθηκαν να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ, αν και είχαν περικυκλωθεί, υποστηρίζοντας πως θα παραδοθούν με τον οπλισμό τους στη νόμιμη κυβέρνηση.

    Μαλακίες τούμπανα (και ακροδεξιά προπαγάνδα, σόρυ).

    Τα τάγματα δέχτηκαν να ορκιστούν τυφλή πίστη στον Χίτλερ και επίσης εκτελούσαν «παραδειγματικά» αμάχους σωρηδόν, έκαναν επίσης απίστευτα εγκλήματα και εξυπηρέτησαν και ταξικά συμφέροντα, κ.ο.κ.
    Βασικά δεν τους ενδιέφερε βέβαια και τόσο, αν νικούσαν ή όχι οι Γερμανοί τον πόλεμο. Ηταν κομμουνιστοφάγοι περισσότερο από κάθετι άλλο. Αλλά αυτό δεν αποτελεί κανενός είδους δικαιολογία και ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ. Ισα-ίσα σημαίνει ότι προετοιμάζονταν για επαναφορά σε χειρότερη μορφή του ΝΤΟΠΙΟΥ φασισμού (σε στυλ Μεταξά, κλπ.)

    Είναι ΤΕΛΕΙΩΣ γελοίο το εδάφιο που παράθεσα (και λίγα είπα).

    Επίσης μου έρχονται στο νου τα εξής

    1) Δεν υφίσταται θέμα ηθικής καταδίκης για «έγκλημα εκ προμελέτης». ΦΥΣΙΚΑ και έπρεπε να εκτελέσει ο ΕΛΑΣ τους δωσίλογους που επί μεγάλο διάστημα είχαν διαπράξει πολύ χειρότερα και εκτεταμένα εγκλήματα. Σεβασμός της ζωής αιχμαλώτων υπήρχε από τον ΕΛΑΣ (αλλού), αν παραδινόντουσαν (ή δεν είχαν λερώσει τα χέρια τους με αποδεδειγμένα εγκλήματα). Αλλά το κύριο βάρος στο Μελιγαλά ήταν η εκτέλεση πραγματικών αποβρασμάτων που είχαν ορκιστεί να υπηρετούν τον Φύρερ κι έκαναν χειρότερα αντίποινα ακόμη κι απ’τους Γερμανούς σε βάρος αμάχων.

    2) Εγιναν έρευνες για όσους εκτελέσθηκαν στην πηγάδα, διάβασε ΤΙ λέει ο «Ιός» με στοιχεία που διασταυρώνονται κι αλλού. Μόνο ένας εκτελεσμένος ήταν έφηβος. Οι συντριπτικά περισσότεροι ήταν ενήλικες άντρες, που αποκλειεται να μην ήταν και μάχιμοι ταγματασφαλίτες (αν δεν ήταν θα την κοπανούσαν από πολύ πιο πριν). ΓΙΑΤΙ ο συγγραφέας δεν παραθέτει λινκ, παρά μόνο αόριστες παραπομπές σε βιβλία εκτός διαδικτύου? Πολύ ύποπτο, ή πολύ πρόχειρο

    3) Ειναι τελείως λάθος το κείμενο στις τελικές διαπιστώσεις του. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν χαίρεται για την Πηγάδα (από την πλευρά των αντι-φασιστών). Το σύνθημα «Εαμ., Ελάς, Μελιγαλάς» πολύ το καταδικάζει ηθικολογικά και το παίρνει ΠΟΛΥ στα σοβαρά ο αρθρογράφος, που είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ύποπτος, διότι τα ίδια σχεδόν λέει και κάποιος Ιωάννης Μπουγάς που… τάχει πρήξει σε πολύ κόσμο, έχοντας γράψει και βιβλίο, σε μπλογκ μεγάλης κυκλοφορίας. Εγώ έχω πει επανειλλημένα «μην ανησυχείτε έχει πολύ χώρο ΚΑΙ για σας η πηγάδα ΑΚΟΜΑ…» (το θεωρώ κι αστείο)

    4) Δεν ζούμε πια σε εκείνη την εποχή και θέματα εξουσιαστικότητας κλπ. απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή σήμερα, όαν εξετάζουμε άλλες ιστορικές περιόδους (αναχρονισμός).

    5) Το μόνο που προσωπικά θεωρώ έγκλημα πολέμου είναι τα ενδεχόμενα βασανιστήρια (αν υπήρξαν) καθώς και τις εκτελέσεις ολόκληρων οικογενειών (ταγματαλητών). Αν και… με όσα βλέπω να συμβαίνουν ΣΗΜΕΡΑ αναρωτιέμαι συχνά, αν… έπρεπε να είχαν ξεκληρίσει κι ΑΛΛΕΣ δωσιλογικές φασιστο-οικογένειες ώστε να μην υπάρχουν οι βλαστοί τους σήμερα (αυτό το σκέφτομαι μόνο όταν νευριάζω όμως -χεχε).

    (κι ακόμη δεν άρχισα, υπάρχουν δεκάδες άλλα «θεματάκια», αλλά… βαριέμαι. Το κύριο πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν «κομπάζει» για την Πηγάδα, δυσάρεστη είναι, ΟΧΙ ευχάριστη. Το πρόβλημα έιναι ότι οι ακροδεξιοί δημιουργούν θόρυβο και υποστηρίζουν ψεύδη).

    Και για να δείτε ΤΙ με… νευριάζει, λοιπόν, δείτε αυτό

    • @Παύλο, δεν μπήκαν τα quotes σωστά, και το σχόλιό μου ΜΠΕΡΔΕΥΕΙ όπως εμφανίστηκε.
      Ξαναγράφω σωστά το πρώτο τμήμα του, μέχρι εκεί που εμφανίζεται σωστό.

      ———————–

      (είπα)
      Δεν είμαι ικανοποιημένος από το κείμενο Παύλο.

      Θα επισημάνω 2-3 πραματάκια αλλά… δεν θέλω να μπλέξω (φάγαμε μήνες στο παρελθόν αλλού, με το θέμα).
      Το κύριο πρόβλημα συνοψίζεται ίσως σε ένα σημείο. Εκεί που δικαιολογεί τους Ταγματασφαλίτες ο αρθρογράφος σε κεντρικό ιδεολογικό ψέμα (των απογόνων και υποστηρικτών τους) σήμερα.

      ———-
      …Ο ισχυρισμός των υποστηρικτών των ταγμάτων ασφαλείας είναι πως με την συγκρότηση τους προετοιμαζόταν το έδαφος για την παράδοση της εξουσίας στη νόμιμη εθνική κυβέρνηση, μετά την αναμενόμενη κατάρρευση του Άξονα.

      Σαφώς και αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι ψέμα, αν ληφθεί υπ’ όψιν πως η κυριαρχία του ΕΛΑΣ ήταν δεδομένη, αλλά και από το ότι μετά την αποχώρηση των γερμανών από τις μεγάλες πόλεις της Πελοποννήσου (Πύργο, Καλαμάτα, κ.λπ.) τα τάγματα ασφαλείας στις περισσότερες περιπτώσεις αρνήθηκαν να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ, αν και είχαν περικυκλωθεί, υποστηρίζοντας πως θα παραδοθούν με τον οπλισμό τους στη νόμιμη κυβέρνηση.
      ————-

      Μαλακίες τούμπανα (και ακροδεξιά προπαγάνδα, σόρυ).
      […]

  4. Σχόλιο μεταφερμένο από αλλού:
    παύλος
    Σεπτεμβρίου 18, 2012 στις 11:46
    Δεν δέχομαι στο όνομα καμμίας επανάστασης και κανενός αγώνα τις εκτελέσεις αόπλων ανθρώπων. Σκοτωμοί γίνονται μόνο στο πεδίο της μάχης. Το ότι η Δεξιά, οι Γεμανοί, τα Τ.Α., οι συνεργάτες των Γερμανών έκαναν εκτελέσεις αυτό δεν νομιμοποιεί την Αριστερά ή οποιονδήποτε να κάνει το ίδιο. Δεν υπάρχει περίπτωση καθεστώς που θα αναδυθεί μέσα από την άσκηση βίας και τις εκτελέσεις να είναι καθεστώς ελευθερίας. Θα πρόκειται για καθεστώς καταπίεσης. Όπως άλλωστε θα ήταν το καθεστώς, καθεστώς ανελευθερίας, αν κέρδιζε τον πόλεμο η Αριστερά. Αμφιβάλετε ότι θα υπήρχαν αριστεροί Μακρόνησοι και αριστερές ΕΣΑ; Από μια άποψη λοιπόν καλύτερα που έχασε η Αριστερά και έτσι διατήρησε κάποιο ηθικό πλεονέκτημα. Αλλιώς η Αρτιστερά αυτή τη στιγμή θα είχε την υπόληψη που έχει στις χώρες της Ανατ. Ευρώπης και των Βαλκανίων.
    Παρεμπιπτόντως περί ΟΠΛΑ έχει ακούσει κανείς τίποτα; Ξέρει για τις εκτελέσεις που έγιναν αριστερών αντιφρονούντων; Για μένα και μια μόνη τέτοια εκτέλεση δείχνει το βαθύτατο πρόβλημα που υπάρχει. Η Αριστερά δεν ήταν φορέας απελευθέρωσης, αλλά φορέας νέας εξουσίας και νέας υποδούλωσης. Πιστεύει κανείς ότι το κόμμα του Ζαχαριάδη είχε για την Ελλάδα σκοπό να δημιουργήσει κάποια πραγματικά ελεύθερη Ελλάδα;

    • άλλο ΟΠΛΑ άλλο ΕΛΑΣ!
      Εντελώς διαφορετικοί σχηματισμοί που λειτουργούσαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο.
      Το ένα ήταν η μυστική αστυνομία του ΚΚΕ που σκότωνε συνήθως αντιφρονούντες, το άλλο γνήσιο παλλαϊκό εθελοντικό αντάρτικο σώμα. Ο Στίνας που μπέρδεψε αυτά τα δυο έγραψε τις μεγαλύτερες ανοησίες…

      Συμφωνώ ότι η σφαγή αμαχων δεν δικαιολογείται με κανένα τρόπο και για αυτό αναδημοσίευσα ένα εξαίσιο κείμενο που αναφέρεται στην σφαγή (ή καλύτερα ολοκαύτωμα…) της Τριπολιτσάς που παρουσιάζεται ακόμη με αμίμητο θράσος εδώ σαν μια απελευθερωτική ενέργεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821…

  5. ΠΑΥΛΟ, ΜΑΥΡΕ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ,

    ΕΙΣΑΣΤΕ ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑΖΙΣΤΕΣ ΔΕΞΙΟΙ.

    ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΝΑΡΧΙΑ ΟΥΤΕ ΜΕ ΚΙΝΗΜΑ ΓΕΝΙΚΑ.

    Αυτό είναι το γενικό σας πλάνο:

    Εκμεταλευόμαστε το σύνθημα «Κάτω οι κάθε είδους εξουσιαστές» των αναρχικών και το πάτε έντεχνα και λάου λάου στη θεωρία του αριστερού και κόκκινου φασισμού και μετά εξισώνετε τους ναζιστές με τους αγωνιστές και βγάζετε άγιους τους πρώτους και ρεμάλια τους δεύτερους.

    Η προπαγάνδα σας είναι επιπέδου ΧΟΥΝΤΙΚΩΝ και Χρυσαυγιτών.

    Τολμήσατε, ρε ναζίσταροι, να εξισώσατε τα παιδιά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου με τους σκοτωμένους σε μάχη ή εκτελεσμένους προδότες Ταγματασφαλίτες του Μελιγαλά!!!

    Παίρνετε τα στοιχεία σας από τις πιο φανατικές πηγές της ¨προδοτικής «εθνικοφροσύνης».

    Παίζετε πούστικο παιχνίδι, ποτέ δεν απαντάτε στις επιμέρους ερωτήσεις για να γίνει διάλογος, το γυρίζετε σε γελάκια, όταν πρόκειται για σοβαρά θέματα και γενικά κάνετε μια αντι-αριστερή προπαγάνδα, χωρίς να κάνετε αντίστοιχη αντι-δεξιά. Μιλάτε για το έθνος μας αλλά θεωρείτε εχθρό τον Άρη, τον ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ και θύματα τους προδότες ταγματασφαλίτες. Δε βρέθηκε ρε αλήτες, ούτε ένα πράγμα καλό να πείτε για την εθνική αντίσταη;Ούτε μία μάχη με τους Γερμανούς; Δε βρέθηκε ούτε μία περίπτωση βασανισμένου στη Μακρόνησο ικανή να σας κάνει να αφιερώσετα μιά γραμμή; Ο Ρίτσος, ο Κούνδουρος, ο Μίκης, ο Βέγγος, δεν αναρωτηθήκατε πως πέρασαν στη Μακρόνησο από τους ΔΕΞΙΟΥΣ; Πως την κοπάνησαν από την Ελλάδα να σωθούν (με το Ματαρόα) ο Καστοριάδης, η Αρβελέρ,ο Κώστας Αξελός, ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος, ο Αριστομένης Προβελέγγιος, Μάνος Ζαχαρίας, ο γλύπτης Μέμος Μακρής, Ντίκος Βυζάντιος, ο Δημήτρης Χωραφάς,η Ελλη Αλεξίου, Κριαράς και Σταμάτιος Καρατζάς, ο Ιάνης Ξενάκης, ο οποίος είχε τραυματιστεί στο μάτι στα Δεκεμβριανά, που ήταν ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ και ότι κι αν ήταν εκείνοι βρέθηκαν στην πλευρά του λαού και οι Χίτες στη πλευρά των κακών.

    Δεν είπατε ποτε για τα δόντια του Μάνου Χατζιδάκη που του τα έσπασε με υποκόπανο Χίτης.

    Το πιο γελοίο είναι οτι το παίζετε…αναρχικοί. Αναρχικοί χαφιέδες.

    Απορώ, τόσο κουτόχορτο τρωνε οι αναγνώστες σας;

    • δεν μας χέζεις ρε νταλάρα
      να δούμε τί άλλο θ΄ακούσουμε από εσένα εδώ μέσα
      κολλημένε

      ΥΓ: βρίσε όσο θες/ δεν πρόκειται να σου απαντήσω,
      όσο διατηρείς αυτό το χαμηλό επίπεδο συζήτησης γεμάτο επιθετικότητα /
      επίσης: μην με ανακατεύεις σε όποια κουβέντα συμμετέχεις
      ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ
      ΜΗ ΒΑΖΕΙΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΑ!

      κολλημένε άνθρωπε!

      συνέχισε έτσι!

      (κρίμα, γιατί έχεις ενδιαφέροντα πράγματα να πεις & που θα ήταν σημαντικό για όλους μας να τα ακούσουμε,
      όμως ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΡΟΠΟ να μας τα μεταδώσεις)

      συνέχισε έτσι! και δεν πρόκειται να καταφέρεις απολύτως τίποτα! 0!

  6. ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΙΓΑΛΑ. (Από το Jungle report) και όχι από τα φιλο-ναζιστικά μπλογκ τα δικά σας.

    Ο βόθρος άνοιξε για τα καλά. Από τα δυσώδη έγκατά του δεν ξεπήδησαν μόνο τα θρασύδειλα κρατικοδίαιτα «λεβεντόπαιδα» με τους σουγιάδες και τα στυλιάρια, αλλά και οι παππούδες τους, αυτά τα θλιβερά φαντάσματα του παρελθόντος που όλοι νόμιζαν ότι είχαν εξαφανιστεί.

    Όλοι μαζί τώρα λυσσομανούν για μια καθολική «ρεβάνς», που θα τους επιτρέψει να επαναφέρουν την προ του 1974 κυριαρχία τους την οποία πριν τέσσερις περίπου δεκαετίες έχασαν μέσα από τα χέρια τους, όταν η ιστορία και η κοινωνία τους έθεσε στο περιθώριο.

    Και ποιος είναι ο καλύτερος δρόμος για αυτή τη ρεβάνς, αν όχι ο βιασμός της ιστορίας; Καιρός λοιπόν να επανέλθει στα σχολικά βιβλία το ιδεολόγημα του «κόκκινου τρόμου» και η αποκατάσταση των γερμανοτσολιάδων ως «αντιστασιακών κατά του ερυθρού φασισμού». Ένα ιδεολόγημα που άλλωστε βρίσκει σύμφωνη την αστική τάξη της χώρας, η οποία, για χάρη της μακροημέρευσής της στην εξουσία, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τη φασιστική πανούκλα ως κυματοθραύστη των δυνάμεων της αντίστασης, με την ανιστόρητη θεωρία περί «άκρων».

    Επειδή όμως η ιστορία δεν κόβεται και ράβεται στα μέτρα του κάθε νοσταλγού του τρίτου ράιχ, ας θυμηθούμε τι συνέβη στον Μελιγαλά. Εκεί όπου οι βρικόλακες συναθροίζονται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες για να ανανεώσουν τον γεμάτο μίσος όρκο τους για έναν νέο εμφύλιο.

    Μια μέρα λοιπόν σαν τη σημερινή αναδημοσιεύουμε μέρος ενός παλιότερου αφιερώματος του «Ιού» για τη μάχη του Μελιγαλά. Ένα ιστορικό κείμενο που αποδομεί τα τερατώδη αναχρονιστικά μυθεύματα τόσο των «εκατοντάδων γυναικόπαιδων» που σφαγιάστηκαν με κονσερβοκούτια, όσο και των «αθώων Ελλήνων πατριωτών, των σφαγιασθέντων υπό των κομμουνιστοσυμμοριτών».

    Εδω έχει εικόνα

    Ευχαριστήρια απάντηση των Χίτλερ και Χίμλερ προς τον συνταγματάρχη Παπαδόγκωνα.
    Ο τελευταίος είχε στείλει στον Χίτλερ συγχαρητήρια επιστολή για τη διάσωσή του από την
    απόπειρα δολοφονίας εναντίον του στις 20 Ιουλίου 1944. Η επιστολή έγραφε μεταξύ άλλων:
    «Από της ιεράς γης της αρχαίας Σπάρτης, εκ της οποίας προήλθεν η δραξ των ηρώων του Λεωνίδου,
    η οποία έσωσε τον ευρωπαϊκόν πολιτισμόν, υψούται η προσευχή μας: »Κύριε, διαφύλασσε τον Φύρερ!»».
    (Καθημερινή 27.7.44)

    Εδω έχει εικόνα
    Γερμανοί και ταγματασφαλίτες σε κοινές εξορμήσεις.
    Πάνω: επιχείρηση των «ευζώνων» στον Κάλαμο Αττικής.
    Κάτω: σκηνή σε «οπλισμένο» χωριό του ΕΕΣ στη Μακεδονία.

    Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΣΤΟ ΜΕΛΙΓΑΛΑ

    Η μαύρη εθνική Πηγάδα

    Για δεκαετίες υπήρξε το σύμβολο του επίσημου αντικομμουνισμού και της διατεταγμένα επιλεκτικής μνήμης του «κράτους των εθνικοφρόνων». Τη δεκαετία του ’80 λειτούργησε ως χώρος συσπείρωσης των νοσταλγών της παλιάς καλής εποχής. Ηρθαν κατόπιν οι καιροί της «εθνικής συμφιλίωσης», και η Πηγάδα του Μελιγαλά πέρασε στα αζήτητα.

    Μόνο περιθωριακές ακροδεξιές γκρούπες ταξιδεύουν πια κάθε Σεπτέμβρη, για να δώσουν τον τόνο σε μια επιμνημόσυνη τελετή χωρίς πολιτικό αντίκρισμα για τους διεκδικητές του «μεσαίου χώρου».

    Ένας από τους τελευταίους εν ζωή πρωτεργάτες
    της «εθνοσωτηρίου» στον χώρο της πηγάδας.

    Το απωθημένο παρελθόν

    Αυτό που κανείς -εκτός από τους ίδιους τους ναζί- δεν φαίνεται (ή δεν θέλει) να θυμάται, είναι ποιοι ακριβώς είναι θαμμένοι στην περίφημη Πηγάδα. Η επιλεκτική αυτή αμνησία δεν είναι καθόλου περίεργη.

    Η διακριτική αποσιώπηση της ταυτότητας των νεκρών αποτελεί συστατικό στοιχείο των «μνημοσύνων» του Μελιγαλά ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και συνδέεται με τη γενικότερη στρατηγική βάσει της οποίας επιχειρήθηκε στη χώρα μας η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.

    Με δυο λόγια: αυτό που συνήθως αποκρύπτει η φιλολογία περί «αθώων θυμάτων» είναι (α) το ιστορικό γεγονός ότι ο Μελιγαλάς υπήρξε βάση και ορμητήριο των ένοπλων συνεργατών της Βέρμαχτ που το 1943-44 έπνιξαν στο αίμα τη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς και (β) ότι το μακελειό του 1944 ήταν το αποτέλεσμα μιας από τις σκληρότερες μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ, με εξουσιοδότηση του συμμαχικού στρατηγείου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

    *Κωμόπολη 2.482 κατοίκων το 1940, ο Μελιγαλάς χρησιμοποιήθηκε το 1941-43 ως βάση ιταλών καραμπινιέρων (1941-43) και μιας διλοχίας γερμανικού στρατού (1943-44).

    *Οταν την άνοιξη του 1944 οι Γερμανοί συγκρότησαν τα Τάγματα Ασφαλείας, ένοπλους δωσιλογικούς σχηματισμούς με αποστολή την «αξιοποίηση της αντικομμουνιστικής μερίδας του ελληνικού λαού» για τη μετατροπή της αντιφασιστικής Αντίστασης σε εμφύλιο πόλεμο και την «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος», εγκαταστάθηκε εκεί το 3ο Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά. Την υποστήριξή του ανέλαβε μια «πολιτική επιτροπή», με πρόεδρο τον πολιτευτή Περικλή Μπούτο και μέλη τον κοινοτάρχη, δυο δικηγόρους κι ένα γιατρό (Θεοδωρόπουλος 2001, σ. 133-4).

    Ο τρόπος με τον οποίο «αξιοποιήθηκε» από τους ναζί αυτή η δωσίλογη «μερίδα του ελληνικού λαού» ήταν αναμενόμενος: Δεν πρόλαβε να εγκατασταθεί το Τάγμα στο Μελιγαλά, και τα γερμανικά αρχεία καταγράφουν τη συμμετοχή του σε «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» των κατοχικών στρατευμάτων. Στηριγμένοι στη Βέρμαχτ, οι ταγματασφαλίτες αναλαμβάνουν να κονιορτοποιήσουν τη μαζική βάση του ΕΑΜ με μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις και κάψιμο σπιτιών, εγκαινιάζοντας ένα φαύλο κύκλο βίας και αντεκδικήσεων, που θα οδηγήσει στις εκτελέσεις των ημερών της Απελευθέρωσης.

    Εδω έχει εικόνα

    Ιλίσσια 5.4.1944. Ταγματασφαλίτης ποζάρει χαμογελαστός
    στο φακό, μπροστά σε έναν από τους πέντε απαγχονισμένους
    επονίτες της ημέρας.

    Εδω έχει εικόνα

    Για τον φόνο του στρατηγού Κρεντς από τον ΕΛΑΣ, τα Τάγματα «εφόνευσαν αυτοβούλως»
    100 άτομα περισσότερα απ’ όσα είχαν διατάξει οι Γερμανοί…

    Η μάχη και η σφαγή

    Η συμβολή τους στην πολεμική προσπάθεια του Αξονα υπήρξε ουσιαστική. Δεν είναι μόνο ο προϊστάμενός τους, αντιστράτηγος των SS Βάλτερ Σιμάνα που, στην τελική έκθεσή του προς τον Χίμλερ (2.11.44), διαπιστώνει ότι τα Τάγματα Ασφαλείας «ήταν πολύτιμες βοηθητικές μονάδες στην ενεργό καταπολέμηση των συμμοριών». Βρετανική έκθεση του 1944 τονίζει πως «η τοπική γνώση των προσώπων και του χώρου από τα Τάγματα Ασφαλείας, τους προσδίδει μοναδική αξία για τους Γερμανούς, που μπορούν έτσι να κρατήσουν την Ελλάδα με έναν ελάχιστο αριθμό δυνάμεων», (ΔΙΣ 1998, σ. 43). Αποκαλυπτική είναι τέλος η πρακτική της Βέρμαχτ να περιλαμβάνει τους νεκρούς, τραυματίες ή αγνοούμενους ταγματασφαλίτες στους πίνακες των δικών της απωλειών.

    *Για τη στάση του πληθυσμού, αρκετά εύγλωττες είναι οι μεταπολεμικές αναμνήσεις του υποδιοικητή του Τάγματος Μελιγαλά, ταγματάρχη Καζάκου, για τις εκκαθαριστικές του καλοκαιριού του 1944 στον Ταΰγετο: «Η επιχείρησις αύτη απέβη άκαρπος», σημειώνει, «καθ’ όσον ο ΕΛΑΣ είχεν οργανώσει σχεδόν ολόκληρον την ύπαιθρον (Μεσσηνίας και Λακωνίας) από του εργάτου μέχρι του ανωτάτου τιτλούχου, ώστε επληροφορήθη εγκαίρως φαίνεται την όλην προπαρασκευήν» των Γερμανών και των συνεργατών τους.

    Αντισυνταγματάρχης πλέον του ελληνικού στρατού, ο συντάκτης των παραπάνω γραμμών φροντίζει πάντως να διευκρινίσει, εν έτει 1955, ότι «η στάσις των Αρχών κατοχής υπήρξε ειλικρινής και φιλική» απέναντι στη μονάδα του (ΔΙΣ 1998, σ. 193). Αναφερόμενος πάλι στην αποχώρηση της Βέρμαχτ, δεν διστάζει να καταγγείλει τους Γερμανούς για «προδοτικήν στάσιν» (σ. 197).

    *Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το Μελιγαλά στις 4.9.1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Ο ΕΛΑΣ μπήκε στην μεσσηνιακή πρωτεύουσα στις 9 Σεπτεμβρίου, μετά ολοήμερη μάχη με τον εκεί «λόχο ασφαλείας» και τη χωροφυλακή. Στις 13 Σεπτεμβρίου ήρθε η σειρά του Μελιγαλά, όπου είχαν οχυρωθεί οι εναπομείναντες ταγματασφαλίτες. Οταν η ηγεσία τους απέρριψε το κάλεσμα του ΕΑΜ να καταθέσουν τα όπλα και να τεθούν στη διάθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, το λόγο είχαν τα όπλα. Οι αντίπαλες δυνάμεις ήταν ισοδύναμες αριθμητικά (1.000-1.200 ένοπλοι εκατέρωθεν), ενώ οι αντάρτες διέθεταν την υποστήριξη χιλιάδων χωρικών του εφεδρικού ΕΛΑΣ, που συνέρρεαν από τα πέριξ με αυτοσχέδιο οπλισμό.

    Η μάχη κράτησε τρεις ολόκληρες μέρες (13-15.9.44). Το τελικό ανακοινωθέν του ΕΛΑΣ αναφέρει ότι σκοτώθηκαν 60 αντάρτες και 800 «ράλληδες». Ο δεύτερος αριθμός περιλαμβάνει προφανώς χοντρικά και τους εκτελεσμένους των επόμενων ημερών.

    *Παρά τις αντιφάσεις, τις υπερβολές και τις αποσιωπήσεις τους, οι διαθέσιμες αφηγήσεις δίνουν μια γενική ιδέα όσων συνέβησαν μετά τη μάχη: Αρχικά σημειώθηκαν σποραδικοί φόνοι και καταστροφές περιουσιών. Ακολούθησε το ξεκαθάρισμα των συλληφθέντων με συνοπτικές διαδικασίες, από μια επιτροπή με επικεφαλής τους δικηγόρους Βασίλη Μπράβο και Γιάννη Καραμούζη. Από σημειώματα που δημοσιεύθηκαν αργότερα στον τοπικό εθνικόφρονα τύπο προκύπτει ότι αποφασιστικό ρόλο σ’ αυτή τη διαδικασία έπαιξαν οι τοπικές οργανώσεις της Εθνικής Πολιτοφυλακής, στις οποίες είχε ανατεθεί η συγκέντρωση στοιχείων για την προηγούμενη δράση κάθε αιχμαλώτου. Οσοι καταδικάζονταν οδηγούνταν σε ένα εγκαταλειμμένο ξεροπήγαδο έξω απ’ την κωμόπολη (την «Πηγάδα») κι εκτελούνταν.

    *Πόσοι ήταν; Το 1945, το ιατροδικαστικό συνεργείο του Καψάσκη ανακοίνωσε ότι ξέθαψε 708 πτώματα. Στο μνημείο είναι γραμμένα 787 ονόματα από 61 πόλεις και χωριά. Η εθνικόφρων φιλολογία προβάλλει φυσικά πολύ μεγαλύτερα νούμερα: «περί τους 1.500 εις την Πηγάδα» μετρά ο Κώστας Καραλής (1958), «περί τα 1.800 άτομα πάσης ηλικίας και φύλου» βρίσκουν το Αρχηγείο Χωροφυλακής (1962) και ο καθηγητής Απόστολος Δασκαλάκης (1973), 1.900 τους θέλει ο Κων/νος Αντωνίου (1965), «άνω των 3.500 κατά τους μετριωτάτους υπολογισμούς» τους προτιμά η χουντική ιστορία του ΓΕΣ (1973). Ο Κοσμάς Αντωνόπουλος, πάλι, αναφέρει 2.100 «δολοφονηθέντες», παραθέτει όμως τα στοιχεία μόλις 699. Το βιβλίο που διανέμει ο «Σύλλογος Θυμάτων» περιέχει 1.144 ονόματα, ο συγγραφέας του όμως δείχνει μάλλον αναποφάσιστος: αλλού μιλάει για 1.500 νεκρούς (σ. 118), αλλού για «1.500 και πλέον» (σ. 115), αλλού για πάνω από 2.000 (σ. 26 & 166) κι αλλού για «5.000 εκατέρωθεν» (σ. 23). Σε κάθε περίπτωση, οι αριθμοί περιλαμβάνουν όχι μόνο τους «σφαγιασθέντες» αλλά και τους νεκρούς της τριήμερης μάχης.

    *Την αντίθετη τάση επιδεικνύουν οι συγγραφείς της εαμικής πλευράς. Η αναλυτικότερη σχετική πηγή υπολογίζει 120 σκοτωμένους στη μάχη και 280-350 εκτελεσμένους στην Πηγάδα (Ξιάρχος 1982, σ. 38), ενώ δεν λείπουν αναφορές μέχρι και σε 1.200 νεκρούς.

    *Πιο ενδιαφέρουσα απ’ αυτή την… κολοκυθιά αποδεικνύεται η εξέταση του καταλόγου της έκδοσης του «Συλλόγου Θυμάτων». Σε σύνολο 1.144 ονομάτων (οι 108 κάτοικοι Μελιγαλά) υπάρχουν μόνο 18 γυναίκες, 18 ηλικιωμένοι, ένας έφηβος και κανένα παιδί. Ολοι οι υπόλοιποι, το 96,8% του συνόλου, είναι άντρες λίγο πολύ μάχιμης ηλικίας. Κάθε άλλο παρά σφαγή «γυναικόπαιδων», δηλαδή…

    εδω έχει εικ΄’ονα

    Μέρες απελευθέρωσης.
    Πάνω: προκηρύξεις της συμμαχικής αεροπορίας
    καταγγέλλουν τα Τάγματα Ασφαλείας.
    Κάτω: Πολίτες καλωσορίζουν τους Βρετανούς
    ζητώντας κάθαρση του ένοπλου δωσιλογισμού.

    Μνημόσυνο ακατονόμαστων

    Ευθύς εξαρχής, οι εκδηλώσεις στη μνήμη των «σφαγιασθέντων» πήραν ρεβανσιστικό χαρακτήρα.

    *Το πρώτο μνημόσυνο (24.6.45) καταλήγει σε απόπειρα λιντσαρίσματος των αντιστασιακών που κρατούνταν στη φυλακή της κωμόπολης (Β. Κλεφτόγιαννης, «Οπως τα ‘ζησα», σ. 143-4).

    *Από το Σεπτέμβριο του 1945 η τελετή τυποποιείται, με φαινομενικό οργανωτή την κοινότητα και ουσιαστικό τη νομαρχία. Συμμετέχουν οι πολιτικές, εκκλησιαστικές, αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές, τοπικοί πολιτικοί, τα σχολεία. Επί χούντας θα καθιερωθεί και αθλητικό τουρνουά ποδοσφαίρου και ανώμαλου δρόμου, με κύπελλα που αθλοθέτησαν τοπικοί παράγοντες και οι κυλινδρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» («Θάρρος» 17.9.67).

    *Παράλληλα, «διευθετείται» ο χώρος των εκδηλώσεων. Βασιλικό διάταγμα του 1953 συστήνει ερανική επιτροπή με πρόεδρο το μητροπολίτη και μέλη το νομάρχη, το διοικητή Χωροφυλακής κ.ά. Από τον δημοσιευμένο απολογισμό του εράνου, πληροφορούμαστε ότι τη μερίδα του λέοντος «συνεισέφεραν» τα σχολεία και οι φαντάροι: 244.413 και 65.529 δρχ. αντίστοιχα, σε σύνολο 332.614 («Σημαία» 19.9.54). Μ’ αυτά τα λεφτά χτίζεται παρεκκλήσι, «καλλωπίζεται» η Πηγάδα και υψώνεται ένας τεράστιος σταυρός.

    Η τελική διαμόρφωση (μάντρες, πάρκινγκ κ.λπ.) θα γίνει επί χούντας, με πιστώσεις και επίβλεψη Ασλανίδη.

    *Η χουντική επταετία γνωρίζει άλλωστε το απόγειο του ιδιότυπου αυτού γιορτασμού. Το 1967 το μνημόσυνο τιμά με την παρουσία του ο Παττακός, εξηγώντας ότι «η 21η Απριλίου απέτρεψε νέον Μελιγαλάν» και ανακοινώνοντας την αναβάθμιση της κοινότητας των 1.800 κατοίκων σε «ιστορικό» δήμο («Εθνος» 18.9.67).

    *Το 1968 παρευρίσκεται πρώτη φορά ο «ανώτατος άρχων» της χώρας, στο πρόσωπο του αντιβασιλιά Ζωιτάκη («Θάρρος» 24.9.68). Το 1969, η επιμνημόσυνη λειτουργία μεταφέρεται από την κεντρική εκκλησία της κωμόπολης στο χώρο της Πηγάδας και η τροχαία εκδίδει προληπτικές οδηγίες για την κυκλοφορία («Θάρρος» 21.9.69).

    *Το 1973, ενόψει φιλελευθεροποίησης, οι αρχές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για το μνημόσυνο. Ειδικά δρομολόγια λεωφορείων και τρένων μεταφέρουν «προσκυνητάς» απ’ τους γύρω νομούς («Θάρρος» 14-16.9.73).

    Αποκαλυπτικότερη είναι η «φρονηματιστική» λειτουργία της Πηγάδας τον υπόλοιπο χρόνο. Από τις τακτικές καταχωρίσεις του δελτίου πληροφοριών της νομαρχίας, πληροφορούμαστε ότι μεταφέρονται ομαδικά εκεί για «προσκύνημα» φαντάροι, ευέλπιδες, σπουδαστές επαγγελματικών σχολών, «κλιμάκια φοιτητών», δημόσιοι υπάλληλοι, φιλοξενούμενοι της «Εθνικής Εστίας», ταξιδιώτες των προγραμμάτων του «Εθνικού ιδρύματος» και -φυσικά- ολόκληρα σχολεία.

    *Μετά τη Μεταπολίτευση ο επίσημος γιορτασμός συνεχίζεται, χωρίς ιδιαίτερους ενθουσιασμούς. Τον τόνο δίνουν τώρα οι δυναμικές εμφανίσεις της ακροδεξιάς: βασιλόφρονες που διαβεβαιώνουν ότι «σύντομα θα επιστρέψει ο Κωνσταντίνος», χουντικοί που προπηλακίζουν τον κοινοτάρχη «διότι ανεφέρθη στην αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού» (1976) και γιουχάρουν το νομάρχη (1977), χιτλερικοί που ψαρεύουν στα θολά νερά μιας εθνικοφροσύνης σοκαρισμένης απ’ την περιθωριοποίησή της… Ο τοπικός τύπος καταγράφει τα συνθήματα: «Τη λύση θα δώσει ο στρατός», «Ο Φλωράκης στο Γουδί», «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

    *Ο κύκλος κλείνει το 1982, όταν το υπ. Εσωτερικών γνωστοποιεί στο δήμο τον τερματισμό της συμμετοχής των επίσημων κρατικών αρχών, «επειδή οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούσαν κηρύγματα μισαλλοδοξίας και τροφοδοτούσαν επί 40 χρόνια το διχασμό». Τη σκυτάλη στην οργάνωση του μνημοσύνου παίρνει πια ο «Σύλλογος Θυμάτων Πηγάδας», που ιδρύθηκε το 1980.

    *Από κοντά και η Ν.Δ., που βλέπει το μνημόσυνο του 1982 ως τη δέουσα απάντηση στην επίσημη αναγνώριση της εαμικής Αντίστασης. Ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει π.χ. με ειδικό δελτίο τύπου την έλευσή του «για να παραστεί στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές» («Ελευθερία» 18.9.82). Σταδιακά, ωστόσο, η λογική του «μεσαίου χώρου» επικρατεί και τα φερέλπιδα στελέχη αποφεύγουν πια να δίνουν το παρών.

    Η σταδιακή αυτή περιθωριοποίηση έχει, ωστόσο, ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα: πρώτη φορά τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και οι πεσόντες ταγματασφαλίτες «τιμώνται» ως τέτοιοι. Ενα χαρακτηριστικό των επίσημων γιορτασμών ήταν η διακριτική αποφυγή κάθε αναφοράς στα δωσίλογα Τάγματα Ασφαλείας, με την προσφυγή σε εξωραϊστικά σχήματα λόγου: «αγρίως σφαγιασθέντες υπό αναρχικών στοιχείων», «μαρτυρικώς σφαγιασθέντες εθνικόφρονες πατριώτες», «θυσιασθέντες διά το μεγαλείον και την ελευθερίαν της Πατρίδος», «Ηρωες και Μάρτυρες οίτινες προσεφέρθησαν ολοκαύτωμα εις τον βωμόν της υπερτάτης θυσίας», ακόμη και «αδίκως σφαγιασθέντες διά την ελευθερίαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα»!

    *Μετά το 1982, αντίθετα, οι ομιλητές του «απολίτικου», «οικογενειακού» μνημοσύνου δεν αισθάνονται τέτοιου είδους αναστολές: «Το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ υπήρξε χειρότερος κατακτητής από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς» διαβάζουμε π.χ. στον πανηγυρικό που εκφώνησε το 1999 η Ειρήνη Δορκοφίκη, διαβεβαιώνοντας τους συγκεντρωμένους ότι ο χαρακτηρισμός των ταγματασφαλιτών ως «προδοτών» και «συνεργατών των κατακτητών» δεν είναι παρά «αισχρή συκοφαντία» των κομμουνιστών και λοιπών «ευρωλιγούρηδων».

    Στην ομιλία πάλι του 1997, ο δικηγόρος Βασίλειος Δημαρέσης ξεκαθαρίζει: «Οι ηρωικοί νεκροί μας δεν πολέμησαν με Ελληνες, διότι οι Κομμουνιστές έπαυσαν να είναι Ελληνες, τα εγκλήματά τους είναι εγκλήματα ξένων, εγκλήματα γενοκτονίας»!

    Αραγε, τι απ’ όλα αυτά θα μπορούσαν να «αμαυρώσουν» οι επίσημοι νοσταλγοί του Χίτλερ;

    Ποιος άλλος θα μπορούσε να τιμήσει καλύτερα
    τους νεκρούς του Μελιγαλά, αν όχι οι ατόφιοι ναζιστές;

    Τα ξεχασμένα θύματα

    Μια ελάχιστα γνωστή πτυχή της τραγωδίας του Μελιγαλά αφορά τα θύματα των «αγρίως σφαγιασθέντων» ταγματασφαλιτών της Πηγάδας. Εδρα ιταλών καραμπινιέρων, γερμανικής διλοχίας και του Τάγματος Ασφαλείας, η κωμόπολη χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ως στρατόπεδο συγκέντρωσης, χώρος βασανιστηρίων και τόπος εκτελέσεων αντιστασιακών και ομήρων. Η απουσία μιας ολοκληρωμένης καταγραφής όσων σκοτώθηκαν απ’ τους ταγματασφαλίτες είναι αποκαλυπτική για το κλίμα που επικράτησε στην περιοχή, τόσο κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια όσο και αργότερα. Καταφανώς ελλιπή, τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ωστόσο διαφωτιστικά.

    Ο απολογητής των ταγματασφαλιτών Κοσμάς Αντωνόπουλος παραθέτει τα ονόματα 27 ατόμων που εκτελέστηκαν στο Μελιγαλά από τις κατοχικές δυνάμεις. Οι 6 είναι κάτοικοι της κωμόπολης. Από τον πίνακα απουσιάζουν ωστόσο τα περισσότερα ονόματα που γνωρίζουμε από άλλες πηγές («Η Ελληνική Αντίστασις 1941-1945», Αθήναι 1964).

    Στο «Μεσσηνιακό βιογραφικό λεξικό» του Νίκου Καράμπελα (1962) αναφέρονται τα ονόματα 16 εκτελεσμένων στο Μελιγαλά το 1943-44. Στο δικό του βιβλίο ο Σπύρος Ξιάρχος καταγράφει τρεις ομαδικές εκτελέσεις 22 ατόμων κι άλλους 23 μεμονωμένους φόνους («Η αλήθεια για το Μελιγαλά», Καλαμάτα 1982, σ. 46-47). Απροσδιόριστο παραμένει, τέλος, πόσοι απ’ τους 924 εκτελεσμένους Μεσσήνιους που μνημονεύονται σε πρόσφατη έκδοση, θανατώθηκαν στην έδρα του Τάγματος (Τάσος Αποστολόπουλος, «Μεσσηνιακή εκατόμβη 1940-1944», Καλαμάτα 2000).

    Αποκαλυπτικότερες είναι κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες: Στις 27.4.44 ο ΕΛΑΣ Λακωνίας σκότωσε σε ενέδρα τον γερμανό στρατηγό Κρεντς και 3 συνοδούς του. Ο «Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος» διέταξε σε αντίποινα τον τουφεκισμό 200 «κομμουνιστών» στο σκοπευτήριο της Καισαριανής κι όσων χωρικών θα συναντούσαν τα στρατεύματά του στην ύπαιθρο μεταξύ Μολάων και Σπάρτης. Οπως διαβάζουμε στη σχετική ανακοίνωση, οι ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκωνα έσπευσαν να τιμήσουν με τον τρόπο τους τη μνήμη του γερμανού στρατηγού: «Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς» («Καθημερινή» 30.4.44). Σαράντα απ’ αυτές τις «αυτόβουλες» εκτελέσεις έγιναν από το Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά την Πρωτομαγιά του 1944 – τριάντα στην Καλαμάτα και δέκα στο νεκροταφείο του Μελιγαλά. Μεταξύ των τελευταίων ήταν και μια 18χρονη επονίτισσα, η Ασπασία Ξιάρχου, από τη γειτονική Ανθούσα. Είχε πιαστεί (και βασανιστεί) από τους ταγματασφαλίτες ενώ επέστρεφε από την Καλαμάτα για το μνημόσυνο της μάνας της. Ενας κρατούμενος διέφυγε και, την επομένη, εκτελέστηκαν στη θέση του άλλοι δύο (Γιάννης Σχινάς, «Η εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία», Αθήνα 1984, σ. 98-99).

    Ακολούθησε στις 15.6.44 ο τουφεκισμός 10 κρατουμένων στο Μελιγαλά (ανάμεσά τους 2 γυναίκες κι ένας ηλικιωμένος ανάπηρος) -σε αντίποινα, προφανώς, για το θανάσιμο τραυματισμό του ταγματασφαλίτη ταγματάρχη Γεωργανά στην Καλαμάτα. Την επομένη, 27 κρατούμενοι, 22 άντρες και 5 γυναίκες, τουφεκίστηκαν από το λόχο Καλαμάτας στις όχθες του Νέδοντα.

    Δυόμισι δεκαετίες μετά την επίσημη αναγνώριση της ΕΑΜικής Αντίστασης, μάταια θ’ αναζητήσει κανείς στο Μελιγαλά ή τα περίχωρά του κάποιο μνημείο γι’ αυτούς τους πεσόντες. «Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι τέτοιο», ήταν η απάντηση του προέδρου του «Συλλόγου Θυμάτων Πηγάδας» κ. Μανιάτη, όταν τον ρωτήσαμε για τους εκτελεσμένους από το Τάγμα Ασφαλείας. Στην Καλαμάτα, μια λιτή στήλη (χωρίς ονόματα ή αριθμούς) στήθηκε από το Δήμο στο χώρο των εκτελέσεων, μακριά από τα μάτια του κοινού, μόλις το 2002. Η επιγραφή κάνει λόγο για «εκτελεσθέντες πατριώτες από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους», αποφεύγει όμως να αναφέρει την ακριβή ταυτότητα των εκτελεστών.

    Επιστρέφοντας στην Αθήνα, σταματήσαμε στο επιβλητικό μνημείο για τους 204 εκτελεσμένους της Παλιόχουνης, λίγο πριν από τη Μεγαλόπολη. Απ’ αυτούς, οι 154 είχαν συλληφθεί από ταγματασφαλίτες στην Καλαμάτα και τουφεκίστηκαν απ’ τη Βέρμαχτ σε αντίποινα για την καταστροφή γερμανικής φάλαγγας απ’ τον ΕΛΑΣ. Το τμήμα της επιγραφής που πληροφορεί ότι σκοτώθηκαν «από τους Γερμανούς» έχει σβηστεί με φαιοπράσινη μπογιά.

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ

    Τάσος Κωστόπουλος
    «Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη» (Αθήνα 2005, εκδ. «Φιλίστωρ»).
    Η κατοχική δράση των ταγματασφαλιτών, οι διασυνδέσεις και η αντιμετώπισή τους από το μεταπολεμικό «κράτος των εθνικοφρόνων». Εμφαση στην επιχειρηματολογία και τα ιδεολογήματα με τα οποία επιχειρήθηκε (και επιχειρείται ξανά στις μέρες μας) η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.

    Ηλίας Θεοδωρόπουλος
    «Η πηγάδα του Μελιγαλά» (2α έκδοσις, Αθήνα 2001).
    Προπαγανδιστική έκδοση που διανέμεται από το «Σύλλογο Θυμάτων Πηγάδας Μελιγαλά». Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο αναλυτικός πίνακας με τα στοιχεία των σκοτωμένων και οι φιλοχουντικές κορόνες του συγγραφέα.

    Σπύρος Ξιάρχος
    «Η αλήθεια για το Μελιγαλά» (Καλαμάτα, Μάιος 1982).
    Περιγραφή της μάχης του Μελιγαλά από ένα τοπικό εαμικό στέλεχος. Χρήσιμη, κυρίως γιατί διασώζει πολλές κρίσιμες «λεπτομέρειες» που η κυρίαρχη αφήγηση κατά κανόνα αποσιωπά.

    Διονύσιος Παπαδόπουλος
    «Η ιστορία των Ταγμάτων Ασφαλείας» (εφημ. «Μεσσηνία» 19.5-8.9.1952).
    Η εκδοχή του (επιζήσαντος) διοικητή των ταγματασφαλιτών του Μελιγαλά, δημοσιευμένη λίγο μετά την αποστρατεία και απαλλαγή του για το αποτυχημένο πραξικόπημα του ΙΔΕΑ. Ακολούθησε η περιγραφή της αιχμαλωσίας και της διάσωσής του, την οποία ο ίδιος αποδίδει στις σχέσεις του με την Ιντέλιτζενς Σέρβις («Μεσσηνία» 15.9-17.11.1952).

    Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης» (Αθήνα 1998, 8 τόμοι).
    Στον 8ο τόμο περιλαμβάνεται η μεταπολεμική (1955) εξιστόρηση της δράσης του Τάγματος Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά από τον (επιζήσαντα) υποδιοικητή του, Παναγιώτη Καζάκο.

    Βασίλης Κλεφτόγιαννης
    «Οπως τα ‘ζησα. Μαρτυρία μιας βασανιστικής πορείας» (Αθήνα 1994).
    Αυτοβιογραφία ενός ελασίτη από το Μελιγαλά που πήρε μέρος στις μάχες με τους ταγματασφαλίτες της κωμόπολης.

    • Στους οχετούς σου και τις διαστρεβλώσεις σου δεν πρόκειται να απαντήσω. Το ότι επιτρέπω να υπάρχουν τα σχόλια σου, όπως και οποιουδήποτε άλλου ξερνάει ίδιο επίπεδο με σένα, δείχνει απλώς την άποψη που έχω για την ελευθερία.
      Εγώ θέλω να επαναλάβω για πολλοστή φορά το εξής: Όπως το λενινιστικό και το σταλινικό καθεστώς δεν μπορούν να δικαιωθούν επειδή διαδέχθηκαν το τσαρικό καθεστώς, αλλά κρίνονται από το τι έπραξαν τα ίδια, έτσι και η Αριστερά, το ΕΑΜ. ο Βελουχιώτης κλπ. δεν μπορούν να κριθούν από το τι έπραξε η Δεξιά και τα Τ.Α. κλπ., αλλά κρίνονται αυτόνομα από τις πράξεις τους.
      Επίσης, αναφέρετε ότι ο έφηβος εκτελεσμένος στον Μελιγαλά ήταν μόνο ένας(!!). Δεν θυμάμαι. Ας υποθέσουμε ότι είναι έτσι. Δεν είμαι διατεθειμένος να το προσπεράσω. Η αξία μιας ανθρώπινης ζωής είναι μοναδική και για μένα είτε ένας είτε είκοσι είτε εκατό είτε χίλιοι είναι το ίδιο. Επειδή λοιπόν ξεπερνιώνται με ευκολία τέτοιες «λεπτομέρειες» γι’ αυτό βρισκόμαστε στο σημερινό χάλι – με ευθύνη όλων και όχι μόνο των λεγόμενων καθεστωτικών.

      • Τι λες ρε χαμενε που κανεις και χαρι στις αντιθετες φωνες

        Δημοκρατη του κωλου που μας ανεχεσαι κιολας και δειχνεις το επιπεδο σου

        Αειντε …

          • ΒlackΜediterraneanPirate

            πιο χαλαρά
            και μη μου κανεις συστασεις
            αλλου αυτα …

            θα μιλαω οποτε θελω και οπως θελω και εσυ/σεις μπορειτε να κανετε επισης οτι θελετε,να απαντατε,να με αγνοειτε,να με μπαναρετε κλπ

            και κατι τελευταιο επειδη δεν το πιασες μαλλον…
            δεν ημουνα καθολου μα καθολου επιθετικος με συνομιλιτη καποιον που ταυτιζει χιτες με ανταρτες, βασανιστες με θυματα, συμμοριες με κινηματα, επειδη ντεμεκ ολοι ειμαστε ανθρωποι και ελληνες και παιδια του θεου και δεν ξερω τι αλλο εχει στη κουτρα του

            οπως ισως προσεξες, δεν χρησιμοποιησα εκφρασεις οπως «ντροπη» και τα τοιαυτα αντ αυτου επελεξα το πλεον ηπιο σεναριο, δλδ οτι εχω να κανω με εναν ανοητο που νομιζει πως ειναι δημοκρατης αλλα μη αντιλαμβανομενος καν οτι η δημοκρατια δεν ειναι σουπα οπου ολοι ειναι ιδιοι/α, εντελει ειναι δημοκρατης του κωλου η αλλως πως gtp

            το αλλο σεναριο,οπου ο ηρωας μας δεν ειναι ανοητος, φανταζεσαι πιο ειναι ?

      • Παύλο, πιστεύω ότι θα πρέπει να σε προβληματίσουν οι ενστάσεις που διατυπώνονται από αναγνώστες ή/και συνσχολιαστές του μπλογκ, άσχετα από το ύφος τους. Ανεξάρτητα από το ύφος τους, το περιεχόμενό τους είναι κοινό και γι’ αυτό στη θέση σου θα αναρωτιόμουν πού βρίσκεται η αλήθεια τους.

        • Ενδιαφέροντα αυτά που επισημαίνεις, αγαπημένη μου φίλη eréndira.
          Το ύφος, όμως, έχει μεγάλη σημασία, γιατί καταστρέφει το διάλογο & τη συζήτηση (που, διαφορετικά, θα είχε πολύ ενδιαφέρον) και οδηγεί σε έναν αχταρμά, που δεν βγάζει κανένα αποτέλεσμα.
          Πια, δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη συζήτηση, όταν προηγείται του σχολίου σειρά εκτόξευσης προσβολών κάθε είδους και απειλών (βλέπε ΖΑΚ). Επίσης, αποπροσανατολίζει συστηματικά το θέμα των σχολίων & της συζήτησης κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο, πέρα από τ΄ότι χαμηλώνει το επίπεδο…

          • συμφωνω απολυτα με τον πειρατη στο θεμα του υφους. ειναι θεμα αρχης. να μην κανουμε ο,τι μας εκαναν καποια στιγμη καποιοι. να μαθουν ολοι να συζητανε! 😉

            πριν δυο χρονια περιπου υπηρχε και στο indy η συζητηση για το μελιγαλα και ηταν ενας που υποστηριζε πανω κατω αυτα που λεει και το (αθλιο) κειμενο της αρχειοθηκης, λεγοντας οτι ειχε παει ο ιδιος (!) στην περιοχη και ειχε κανει αυτοψια και ερευνα (!) και οτι οι ντοπιοι του τα ειχαν επιβεβαιωσει. ο,τι να ναι δλδ, αλλα η συζητηση κρατηθηκε σε καλο σχετικα επιπεδο χωρις ιδιαιτερους χαρακτηρισμους, κατινιασεις κλπ.
            οριστε, μεχρι και στο indy εμαθαν να συζητανε! 😛

            (αν και, για να πω την αληθεια, μου λειπει το παλιο indy, στην αγνη παιδικη ηλικια του, τοτε που γραφαμε ο,τι ασχετη βλακεια μας ερχοταν και την αφηναν… αχ, νοσταλγια…αχχ)

            • πραγματι …
              σπουδαιο πραμα το υφος
              που πας ρε καραμητρο χυμα στο κυμα σα το γομαρι, σα βλαχος
              βαλε λιγο υφος στη παραμυθα σου

              • και για να στο πω κι αλλιως, επειδη προφανως καταλαβαινεις τι ειπωθηκε και τι οχι και ποιος εχει υφος και ποιος ειναι τραμπακουλας, αστο καλυτερα και μη προσπαθεις να στρογγυλευσεις τπτ

                αστο καλυτερα να ξεχαστει, η να φτιαξει απο μονο του

                οσο το σκαλιζεις/ετε τοσο χειροτερο γινεται

                ακου να μαθουμε να συζηταμε … και στο ιντυ εγινε η ιδια κουβεντα με επιπεδο
                μαλλον δεν σκεφτηκες να κοιταξεις στα κρυμμενα να δεις τι γινοταν … λεω εγω τωρα

        • παύλο, δεν πιστεύω απλά ότι θα πρέπει να σε προβληματίσουν οι ενστάσεις, πιστεύω ότι αυτό πρέπει να γίνει Χτες. Δίνεις την εντύπωση ή βαλτού ή άσχετου, που ενώ ο κόσμος καίγεται εκείνος ψειρίζει τη μαιμού.
          Και ενώ κατ΄εσέ μάλλον είσαι πιο δημοκράτης και αναλώνεσαι σε διαδικασίες ομφαλοσκόπησης προσπαθώντας να εντοπίσεις τα ίχνη του φασίστα μέσα σου, γιατί δεν το κάνεις σε κάνα ημερολόγιο, να μην αποσπάς την προσοχή σε ανθρώπους που ψάχνουν να βρουν τρόπους συνένωσης αντί για εσωστρεφείς διαδικασίες?Το καλύτερο άκαιρος, το χειρότερο ασφαλίτης ή γλυκοκοιτάζων τα νεοναζί. διαλέγεις και παίρνεις. Είσαι σίγουρος ότι ξέρεις σε τι καιρούς ζούμε και σε ποια χώρα παρεμπιπτόντως? Δεν είναι Ινδία την εποχή του Γκάντι, είναι Ελλάδα την εποχή του μνημονίου και της ανόδου των νεοναζί.

      • Με την ευκαιρία να διατυπώσω (ξανά, αλλά από άλλη σκοπιά) τη δική μου ένσταση:

        Εδώ ο κόσμος χάνεται από την επέλαση του ναζισμού στην ελληνική κοινωνία (πρωτίστως) και την ελληνική πολιτική (δευτερεύον για μένα, το σημαντικό είναι η ναζιστοποίηση της κοινωνίας). Ο ρατσισμός και η ρατσιστική βία σαρώνουν. Οι Έλληνες πέρασαν πλέον από το «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…» στο «είμαι ρατσιστής και…». Οι κουβέντες πολλών -για να μην πω «ΤΩΝ πολλών»- σχετικά με τη χρυσή αυγή στρέφονται γύρω από το «καλά που υπάρχει η χρυσή αυγή, κι ας το παρακάνει μερικές φορές σφάζοντας». Το έγκλημα περνάει σε δεύτερη μοίρα, θεωρείται δευτερεύον, και ο κόσμος κάθεται να κρίνει και να αξιολογεί (θετικά συνήθως) επιμέρους δράσεις μιας εξ ορισμού ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ οργάνωσης (πείτε την κόμμα ή ό,τι θέλετε, λίγη σημασία έχει πλέον).

        Παράλληλα, με την αρωγή της χρυσής αυγής που στοχοποιεί αθώους και στρέφει την προσοχή σε επιούσια ζητήματα (όλο διαστρεβλώσεις) το κράτος/τρόικα/κεφάλαιο διαλύει τα πάντα σε αυτή τη χώρα (και όχι μόνο). Ακυρώνει κεκτημένα δεκαετιών ή και αιώνων και μας οδηγεί στην πλήρη εξαθλίωση. Για να μη μακρηγορώ, ουσιαστικά μας οδηγεί στον κυριολεκτικό αφανισμό.

        Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, μοναδική λύση φαίνεται να είναι η ενότητα, η ακύρωση του ατομικισμού (σε παγκόσμιο επίπεδο) και όλων αυτών που τον στηρίζουν, δηλαδή τουλάχιστον το να πάψουν να λειτουργούν διαχωριστικά οι θρησκείες, τα έθνη, τα κράτη, οι ομάδες, οι προτιμήσεις κλπ, δηλαδή το να αντιμετωπίσουμε τα πανανθρώπινα ζητήματα όλοι μαζί και όχι ο ένας εναντίον του άλλου. Αυτή τη στιγμή δύο είναι τα στρατόπεδα: με τη ζωή ή με τον θάνατο. Κι ο καθένας παίρνει θέση. Αν, λοιπόν, τώρα ο λόγος μας ενισχύει τους διαχωρισμούς (προσοχή, δεν αναφέρομαι στις επισημάνσεις που βοηθάνε να ξεχωρίσουν τα δύο στρατόπεδα, αλλά στον εθνικισμό και όλα εκείνα που επισημαίνει ο κόσμος που διαβάζει το μπλογκ), αυτομάτως τασσόμαστε στο στρατόπεδο του θανάτου, παρέα με τους χρυσαυγίτες και τους υπόλοιπους κήρυκες του μίσους. Κι ας είναι ο λόγας μας ντυμένος με «ειρηνιστική» ρητορική.

        Δεν είναι ώρα να κάνουμε το συνήγορο του διαβόλου. Τη δουλειά την έχει αναλάβει ο ίδιος. Είναι ώρα να υπερασπιστούμε τη ζωή. Και, ναι, βρισκόμαστε σε πόλεμο. Όσο οξύμωρο κι αν φαίνεται να υπερασπίζεσαι τη ζωή πολεμώντας, δεν μπορείς να δεχτείς τον θάνατο για να μην πολεμήσεις.

  7. Βρε χουντικέ ναζίσταρε, όλες οι πλευρές είχαν στρατευμένους έφηβους, που σκοτώθηκαν στις μάχες. Ότι αρουσιάζεις το Μελιγαλά είναι ΨΕΜΜΑΤΑ, αυτά τα λένε οι ίδιοι οι Ταγματασφαλίτες. Σου έχω τις πηγές επάνω άντε διάβασε.
    Και αυτά που λες είναι παράλογα , μόνο ένας τυφλωμένος, βαμμένος «ιδεολόγος» της εθνικοφροσύνης τα ισχυρίζεται, για να μην πει την αλήθεια: ότι πιστεύει πως το ΕΑΜ ήταν οι κακοί .
    Τελικά ή με τους Έλληνες είσαστε ή με τους Γερμανούς; Ε, οι Ταγματασφαλίτες ΗΤΑΝΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ.

    Είναι σαν να λες ότι επειδή στην επανάσταση του 21 οι κλέφτες σφάξανε τα γυναικόπαιδα στην Άλωση της Τριπολιτσάς (που εκεί ΌΝΤΩΣ τα σφάξανε, όχι όπως στο Μελιγαλά, που είναι ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ των χουντικών-δοσίλογων) και επειδή λοιπόνοι Έλληνες κάνανε διάφορα, πύργους με κεφάλια Τούρκων στρατιωτών ας πούμε:

    Ω, οι Τούρκοι και οι Έλληνες ήταν βίαιοι και για μας φταίγαν και οι δύο. Δε παίρνουμε το μέρος κανενός. Και δε μας λέει τίποτα το ’21 αφού έστω και ένα πασαδόπουλο έπεσε στη μάχη.

    ΑΠΟ ΔΩ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ,Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ Η ΧΑΦΙΕΔΟΣΥΝΗ ΣΑΣ.

    Και για να μη λέτε μαλακίες, δεν ανήκα ούτε ανήκω σε κανένα κόμμα της αριστεράς ή της δεξιάς ,είμαι ελευθερος άνθρωπος, ούτε αναρχικός είμαι, , και αν οι «αναρχικοί» είναι σα και σας τότς Γενική αΑσφάλεια Αθηνών δε χρειάζεται.

    ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ,
    ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΜΕ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ .

    • @ZAK
      Σεπτεμβρίου 18, 2012 στις 16:44
      Και πρέπει να βρίζεις, βρε ηλίθιε, για να μας πεις την άποψή σου;
      Γιατί χαμηλώνεις τη σημασία όλων αυτών των μεγάλων θεμάτων
      με την ΑΣΧΗΜΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΣΟΥ;;;

      Σε γνώσεις, σκίζεις, χωρίς αμφιβολία.
      Σε συμπεριφορά, είσαι ο τελευταίος:
      ΜΑΘΕ ΝΑ ΦΕΡΕΣΑΙ, ΤΟΥΒΛΟ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΑΣΕΙΣ ΠΟΛΛΑ
      ΚΙ ΕΣΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΣΟΥΝ

      *λυπάμαι πολύ που μιλάω έτσι, αλλά μόνο στη γλώσσα σου καταλαβαίνεις εσύ

      • Ερέντιρα θα σου απαντήσω:
        Κάποιες «ενστάσεις» που διατυπώνονται με τον τρόπο που διατυπώνονται, κατά τη δική μου άποψη, στηρίζουν αυταρχικές και φασιστικές τελικά απόψεις. Γιατί τελικά την Χ.Α. την φέρει ο καθένας από εμάς μέσα του, και δεν είναι μόνο αυτοί που αυτοαποκαλούνται Χ.Α. Αυτή την αλήθεια πολλοί θέλουν να την αποκρύψουν με σκοπό να γίνουν τελικά ΧΑ. στη θέση της Χ.Α.
        Επομένως, κατά τη γνώμη μου, οι απλοικοί διαχωρισμοί που εσύ κάνεις είναι μάλλον έωλοι και δεν ευνοούν, πάντα κατά την άποψη μου, την πραγματική αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου, που είναι κάτι πολύ ευρύτερο από την ΧΑ. και που αυτή την ευρύτητα πολλοί επιζητούν να την αποκρύψουν

        • Για μένα επαναλαμβάνω είναι στρατηγικό σφάλμα η συρρίκνωση του φασιστικού φαινομένου στην ΧΑ. Σε αυτό το σφάλμα δεν σκοπεύω να υποπέσω εγώ.
          Παρεμπιπτόντως υπάρχουν πολλοί που συμμερίζονται τις απόψεις μου. Για το γιατί δεν εκφράζονται και εδώ δημόσια θα δώσω μιαν απάντηση που μου την έχουν πει πολλοί και πολλές φορές: Δεν σκοπεύουν να πέσουν στο χαμηλό επίπεδο στο οποίο οδηγούνται πολλές φορές οι συζητήσεις…

          • ασφαλως και ειναι πολλοί αυτοι που συμμερίζονται τις απόψεις σου
            παραδεχομαι μαλιστα οτι ειστε η πλειοψηφια και μαλλον η συντριπτικη πλειοψηφια

          • Και ειλικρινά ερέντιρα το βρίσκω τελείως άτοπο να επιχειρείς κάποιου είδους παροτρύνσεις προς τη δική μου μεριά, όταν αυτό το «ύφος», όπως τεχνικά και ουδέτερα το αποκαλείς, είναι τελικά η ουσία. Αλήθεια πόσο πραγματικά σε πειράζει η φασιστική νοοτροπία ή τα αντιφασιστικά ανακλαστικά σου ξεσηκώνονται μόνο στα ξυρισμένα κεφάλια και στις μαύρες μπλούζες;

            • Το θέμα είναι ότι στηλιτεύεις ΥΓΙΕΣΤΑΤΑ αντανακλαστικά απέναντι σε ΥΠΑΡΚΤΟΥΣ κινδύνους. Και αυτά προσπαθείς να μας αναδείξεις ως κακά αντανακλαστικά. βγάλε άκρη.

          • το αστείο πάντως Παύλο είναι ότι όσο εσύ βλέπεις ‘συρρικνωση’ του φασιστικού φαινομένου στην χρυσή αυγή, τόσο αυτή μεγαλώνει την επιρροή της καταπίνοντας όλο τον φασισμο της ελληνικής κοινωνίας που ναι υπήρχε πριν την χρυσή αυγή!

            Όσο δεν θες να δεις συγκεκριμένα και απτά το φασιστικό φαινόμενο σαν συγκεκριμένη πολιτική απειλή και σαν πρακτική του ελληνικού κράτους τόσο θα κυνηγάς ανεμόμυλους ξεχυλώνοντας το πολιτικό φαινόμενο του φασισμού μπερδεύοντας τον με τον κοινωνικό φασισμό που δυναστεύει το ανθρώπινο γένος εδώ και χιλιετίες και είναι ένα εντελώς άλλης τάξης πρόβλημα.

            Σου έχω προτείνει πολλάκις να διαβάσεις την μαζική ψυχολογία του φασισμού του Βίλχελμ Ράιχ που άπτεται του θέματος του ‘φασιστα που πρέπει να σκοτώσει ο καθένας μέσα του’
            Εκεί διευκρινίζεται η πηγή του φασισμού στις ανθρώπινες μάζες μέσα στην καταπιεστική οικογένεια και στην σεξουαλική καταπίεση-εκπόρνευση.

            Ο φασισμός είναι εδώ ΠΟΛΙΤΙΚΆ με την χρυσή αυγή και ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ μέσα στην αθλιότητα των μαζών και την επίκτητη ανημπόρια τους να ορίσουν την ζωή τους.
            Το να συσκοτίζεις αυτά τα δυο και να μην θέλεις να δεις την συγκεκριμένη πολιτική του διάσταση (που τροφοδοτειται αδιακοπα από την κοινωνική αλλά έχει και την δική του αυτονομία που τον κάνει πολύ πιο επικίνδυνο) σημαίνει απλά ότι αφήνεις τον πολιτικό φασισμό να αλωνίζει δημιουργώντας εφησυχασμό για την δράση και σχετικοποιώντας τον απαράδεκτα.

            Επί του θέματος.
            Απάντησε μου: Αν εσύ ζούσες στο 1941-1945 που θα ήσουν; Με τον ΕΛΑΣ ή με τους Χίτες; Ή πουθενά; Τελικά το βιετνάμ κατά του ναζισμού που έκανε εδώ το ΕΛΑΣ ήταν δικαιωμένο ιστορικά ή όχι; Απλές απαντήσεις περιμένω…

    • γενικά για το ολοκαύτωμα της Τριπολιτσάς ελάχιστοι ξέρουν εδώ την ιστορική αλήθεια και καλά έκανες και το ανέφερες γιατί πρέπει να μαθευτεί επιτέλους!
      Και όχι εκείνο το ολοκαύτωμα δεν δικαιολογείται με τίπιοτα και με καμιά επαναστατική επίκληση και σίγουρα το μέγεθος, η έκταση και η στόχευση εκείνου του ολοκαυτώματος δεν έχει καμιά σχέση με τα γεγονότα που έγιναν στον Μελιγάλα…

      Κατά τα άλλα Σταύρο έχεις μείνει ίδιος και απαράλλαχτος! Εύκολα βγάζεις το ανάθεμα και εύκολα συκοφαντείς. Μακάρι στην πραγματική ζωή σου να πολεμάς ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ με ένα κλάσμα της ενεργητικότητας που έχεις δείξει εδώ. Δες και την απάντηση στο τέλος και ηρέμησε. Κι εγώ διαφωνώ κατά καιρούς με αυτά που έχεουν ανεβάσει εδώ ο Παύλος ή άλλοι συνσχολιαστές μου αλλά δεν παθιάζομαι με τόσο φανατικό και άγονο τρόπο που στην τελική θα αδυνάτιζε τα δικά μου επιχειρήματα και την σοβαρότητα της διαφωνίας μου.

      • @Blackpanther: «…γενικά για το ολοκαύτωμα της Τριπολιτσάς ελάχιστοι ξέρουν εδώ την ιστορική αλήθεια και καλά έκανες και το ανέφερες γιατί πρέπει να μαθευτεί επιτέλους!»


        «Ο τουρκικός πληθυσμός της Τριπολιτσάς είχε ελεεινή τύχη. Οι Ελληνες προχώρησαν σε σφαγές και βιαιότητες. Επρόκειτο για μια εκδίκηση και αιματηρή εξόφληση των λογαριασμών της μακρόχρονης τυραννίας. Οι οπλαρχηγοί δεν κατόρθωσαν να συγκρατήσουν τους μανιασμένους επαναστάτες»

        Χ. Θεοδωρίδου – Α. Λαζάρου: Ιστορία ελληνική και ευρωπαϊκή των νέων χρόνων.
        Οργανισμός εκδόσεως διδακτικών βιβλίων, Αθήναι 1977

        Το βιβλίο που διδάχτηκα εγώ στο σχολείο που πήγα. Το οποίο διδασκόταν για χρόνια νομίζω.

        Θραξ Αναρμόδιος

        • διάβασε αναρμόδιε και αυτό που ανέβασα για την τριπολιτσά. Τα παρουσιάζει κάπως αλλιώς τα γεγονότα και σίγουρα χωρίς τις δικαιολογίες και τις παραλέιψεις του συνοπτικού αποσπάσματος που έβαλες…

          • @Πάνθηρας: «διάβασε αναρμόδιε και αυτό που ανέβασα για την τριπολιτσά.»

            Θα το διαβάσω. Είναι μεγάλο λίγο και πρέπει να βρω χρόνο.

            Η δική μου απάντηση στο σχόλιο αυτό σχετικά με το πόσοι ξέρουν την «ιστορική αλήθεια» για το τι έγινε με την άλωση της Τρίπολης, ήταν πως το σχολικό βιβλίο της ιστορίας του 1977, μπορεί να μην έδινε τις λεπτομέρειες της σφαγής εκείνες που θα άφηναν ικανοποιημένο κάποιον μισέλληνα, σαν αρκετούς που σχολιάζουν εδώ, αλλά δεν την αποσιωπούσε κιόλας, ώστε να μην γίνει «ιστορικά γνωστή».

            Το βιβλίο μου (και τα έχω ακόμη αυτά τα βιβλία του σχολείου) μίλαγε ξεκάθαρα για την «ελεεινή τύχη» που επεφύλαξαν «στον πληθυσμό της Τριπολιτσάς» οι «σφαγές και οι βιαιότητες των ελλήνων», ακόμα κιαν έβρισκε ως εξήγηση την «εκδίκηση και την αιματηρή εξόφληση» για την «μακρόχρονη τυραννία».

            Δεν λέει το σχολικό βιβλίο που διδαχθήκαμε για συνωστισμούς. Για σφαγές μιλάει.

            Αρα λοιπόν δεν ξέρει, όποιος δεν θέλει να ξέρει. Κι εγώ είμαι από κείνους που ξέρουν. Και λεπτομέρειες. Εξάλλου είχαμε ρωτήσει και τον καθηγητή τότε τι σήμαινε αυτή η παράγραφος. Αλλά και άλλα πολλά, που δεν είναι του παρόντος.

            Ετσι το να ισχυρίζεται κάποιος πως ελάχιστοι ξέρουν για την σφαγή της Τριπολης, όπως κάνει το σχόλιό σου εδώ, είναι ανακριβές. Και να γιατί.

            Διότι ελάχιστοι ξέρουν και για την σφαγή του ελληνικού πληθυσμού στην Νάουσα από τα στρατεύματα των οθωμανών που έγινε λίγους μήνες νωρίτερα από την Τρίπολη και ήταν εξίσου αποτρόπαιη.

            Μερικοί ούτε για την Χίο και τα Ψαρά γνωρίζουν. Η πλειοψηφία δεν γνωρίζει καν τι ήταν τα ορλωφικά, όχι απλώς τις σφαγές που ακολούθησαν τα ορλωφικά. Οχι όμως γιατί δεν τα διδάχτηκαν.

            Το ότι «δεν τα γνωρίζουν» δεν σημαίνει αναγκαστικά αποσιώπηση της ιστορικής αλήθειας. Σημαίνει αμορφωσιά. Και απουσια γνώσης της ιστορίας.

            Θραξ Αναρμόδιος

  8. Ταδε εφη πιτσιρικος
    Εμφύλιος για πάντα

    Το τελευταίο διάστημα δεν είναι λίγοι αυτοί που εκφράζουν την ανησυχία τους για το ενδεχόμενο να οδηγηθεί η Ελλάδα σε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο. Βέβαια, η Ελλάδα είναι διαρκώς σε εμφύλιο πόλεμο και αυτό είναι που την κάνει εξαιρετικά συναρπαστική, ενδιαφέρουσα και μοναδική.

    Πραγματικά, δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που να είναι όλοι εναντίον όλων.
    Γιατί το κύριο χαρακτηριστικό του ελληνικού εμφυλίου είναι πως κάθε Έλληνας είναι εναντίον όλων των άλλων Ελλήνων.
    Βέβαια, υπάρχουν κατά καιρούς πρόσκαιρες συμμαχίες αλλά αυτό που κυριαρχεί είναι το όλοι εναντίον όλων.
    Θέλω να καθησυχάσω όλους όσοι τρέμουν στην ιδέα πως στην Ελλάδα θα υπάρξει εμφύλιος σπαραγμός.
    Αρχικά, θέλω να ξεκαθαρίσω πως όλοι οι πόλεμοι εμφύλιοι είναι. Άνθρωποι είμαστε όλοι. Ή προσπαθούμε να γίνουμε.
    Για να στηρίξω τον συλλογισμό μου, όμως, θα δεχτώ την έννοια του εμφυλίου πολέμου, όπως τον ορίζει η πλειοψηφία.
    Σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο με όπλα μεταξύ των Ελλήνων, κανείς δεν θα μπορεί να μιλάει για εμφύλιο πόλεμο.
    Λογικά, από τη μία πλευρά θα είναι οι δημοκράτες και από την άλλη οι φασίστες.
    Τα μέλη της Χρυσής Αυγής είναι νεοναζιστές, πιστεύουν στη φυλετική καθαρότητα και την υπεροχή, και θεωρούν πως ανήκουν στην αρία φυλή.
    Οι υπόλοιποι Έλληνες –όταν είναι νηφάλιοι τουλάχιστον- δεν πιστεύουν πως ανήκουν στην αρία φυλή.
    Βέβαια, κι εγώ, αν ήμουν ευνοημένος από τη φύση και είχα την κατατομή και τον σωματότυπο του Μιχαλολιάκου, θα πίστευα πως είμαι κάτι ξεχωριστό και ανήκω σε μια πολύ σούπερ φυλή αλλά είμαι εντελώς στραβοχυμένος, νάνος και άσχημος, οπότε δεν με παίρνει να το παίζω Άριος γιατί θα γελάνε όλοι μαζί μου.
    Μια και οι χρυσαυγίτες λοιπόν είναι ξεχωριστή φυλή, ένας πόλεμος μαζί τους δεν θα είναι εμφύλιος πόλεμος.
    Θα είναι πόλεμος μεταξύ δυο ξεχωριστών φυλών.
    Άρα, μπορούμε να τους καθαρίσουμε χωρίς ενοχές.
    Και αυτοί εμάς.

  9. Η αληθεια ειναι οτι πολλα αρνητικα εχουν ειπωθει για τη συσπειρωση αναρχικων,τουλαχιστον κατα τη γνωμη μου ειναι οι μοναδικοι που παραμενουν σταθεροι στις αποψεις τους εδω και χρονια συμφωνει ή διαφωνει καποιος μαζι τους.Προφανως καποιοι(βλ.ΖΑΚ) δεν καταλαβαν την ουσια του κειμενου και το τι θελει ακριβωςνα πει,μιλαει για τη σταση του αναρχικου απεναντι σε τετοια γεγοοτα σδεν παιρνει θεση υπερ ταγματασφαλιτων και δοσιλογων,ελεος…

    • ΣΠΙΘΟΥΡΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
      προφανώς έχεις δίκιο στην παρατήρηση σου. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες για τον ΖΑΚ και τον κάθε ΖΑΚ. Γιατί ο πραγματικός στόχος τους είναι να επιβάλλουν να λέει ο άλλος αυτό ακριβώς που έχουν σα σωστό στο μυαλό τους και δεν είναι ικανοποιημένοι με τίποτα λιγότερο από αυτό.

  10. 1). Παύλε δεν προσέφερες καθόλου καλή υπηρεσία ανα-δημοσιεύοντας ένα τέτοιο κείμενο σε αυτή την συγκυρία και ιδίως μετά την προηγούμενη συζήτηση. Ερεθίζεις κι αυτόν τον ΖΑΚ και δεν υπάρχει λόγος
    2). Οι προθεσμίες που είχαμε για να αποφύγουμε την πόλωση περάσανε. Από δω και μπρος μόνο να ευχηθούμε μπορούμε να μην υπάρξει ο «τυχαίος σπινθήρας» και να μην πετύχουν τα σχέδια της ολιγαρχίας για την μεταμόρφωση της τωρινής αποσταθεροποίησης, στο χάος εκείνο που πιστεύει πως θα της επιτρέψει να εμφανιστεί ως σωτήρας και κυβερνήτης μας.
    3). Οταν οι φτωχοί άνθρωποι σκοτώνουν άλλους φτωχούς ανθρώπους, σε πολέμους και εμφυλίους, κερδισμένοι βγαίνουν οι πλούσιοι και γίνονται πλουσιώτεροι
    4). Στην σύγκρουση, η οποία έχει σκοπό την φυσική εξόντωση του αντιπάλου, δεν μπορεί να τηρηθεί ούτε η εντιμότητα, ούτε καμμία ηθική. Είτε πρόκειται για πόλεμο κανονικό, με ντουφέκια, είτε πρόκειται για σύγκρουσεις στο δρόμο, με ρόπαλα και μαχαίρια.
    5). Για να κερδηθεί μια σύγκρουση που έχει στόχο την φυσική εκμηδένιση του αντιπάλου, θα συμβεί συχνά να χυθεί αίμα δικαίων και αδίκων, και η έννοια έγκλημα να χάσει το νόημά της. Κάθε δισταγμός μπροστά σε μια αποτρόπαιη πράξη είναι μια ήττα στο πεδίο της σύγκρουσης και μια νίκη του αντιπαλου
    6). Η σύγκρουση που επιδιώκει την φυσική εκμηδένιση του αντιπάλου και που εκ των υστέρων εξετάζεται μέσα από την λογική μιας ειρηνικής περιόδου, δεν μπορεί να ιδωθεί χωρίς παραμόρφωση
    7). Τις συγκρούσεις αυτού του τύπου καθώς και τους πολέμους, τις πληρώνουν συνήθως εκείνοι που φταίνε λιγώτερο: οι άμαχοι. Που συνήθως είναι και οι φτωχοί. Οι πλούσιοι πάντα βρίσκουν τρόπο και οι καταστροφές αυτές τους αγγίζουν λιγώτερο.
    8). Οι φανατικοί χαίρονται με το αίμα και με την κατοχή και χρήση της υπέρτατης εξουσίας: του θανάτου επί των άλλων. Ο φανατισμός είναι μεταδοτικός. Γεωμετρικά.
    9). Οι λογικοί δεν κατάφεραν ποτέ να κερδίσουν τους φανατικούς ως τώρα. Ούτε τζακ-ποτ. Για κάποιο λόγο οι φανατικοί έτσι και πολλαπλασιαστούν μέχρι μια κρίσιμη μάζα, μετά η εξάπλωσή τους ακολουθεί έναν αφηνιασμένο ρυθμό. Στο τέλος αυτοκαταστρέφονται διότι αλληλοσυγκρούονται μεταξύ τους. Αλλά την νύφη την πληρώνουν κι άλλοι μαζί τους που αρκετά συχνά είναι και άσχετοι.
    10). Για τους νεώτερους. Χαμογελάστε. Ηρθε η ώρα να κάνετε πολύ μεγάλα λάθη. Ισως να πάρετε μέρος και σε εγκλήματα. Προσπαθείστε να το αποφύγετε. Ο ασφαλέστερος τρόπος είναι να μην αφήσετε την οργή, το μίσος και τον φόβο να σας κυριεύσει. Θα έλεγα να διαβάσετε ιστορία αλλά δεν προλαβαίνετε τώρα. Αλλά και χρόνος να υπήρχε ασφαλές συμπέρασμα από την ανάγνωση της ιστορίας δεν βγαίνει.
    11) Προς νεώτερους και πάλι: μην αποφασίσετε ποια πλευρά θα ακολουθήσετε μέχρι να αρχίσει η πραγματική σύγκρουση, ώστε να διαφυλάξετε κατά το δυνατόν την πνευματική και πολιτική σας αυτοτέλεια. Οταν ξεκινήσει η σύγκρουση και το αίμα, και πια δεν υπάρχει ανάσχεση του κακού, το να παραμεινει κανείς ουδέτερος είναι η μέγιστη ανοησία. Πολιτική και προσωπική. Και η αρχαία δημοκρατική παράδοση το απαγορεύει κιόλας. Αν μας κληρώσει λοιπόν ο πρώτος λαχνός για την κόλαση, κι είναι στη δική σας και τη δική μου γενιά, ζυγίστε σωστά την πλευρά που θα πάτε. Εγώ, για παράδειγμα, δεν θάμαι με δωσίλογους και με ταγματασφαλίτες, αλλά αυτό δεν διασφαλίζει και στο τι θα μεταμορφωθώ μέσα σε μια τέτοια σύγκρουση, αμα μας κληρώσει. Και δε νομίζω πως θα γίνω καλύτερος.
    12). Ολοι οι εξουσιαστές, δεξιοί και αριστεροί, έχουν έναν μοναδικό και μάλιστα κοινό εχθρό: τον λαό που προσπαθεί να συγκροτηθεί σε δήμο και σε πολιτικό θεσμό και να πάρει αυτός -και όχι κάνα σοφό κόμμα, γεν. γραμματέας ή φύρερ- την εξουσία. Οπότε όταν βλέπουμε δυο εχθρικούς στρατούς, όπως στην περίπτωση της επανάστασης των Ζηλωτών της Θεσσαλονίκης όπου δυο αντίθετοι εχθρικοί στρατοί ενώθηκαν για να πολιορκήσουν την αυτο-κυβερνώμενη πόλη, να μπορούμε να διακρίνουμε τι συμβαίνει.
    13). Το τελευταίο πράγμα που θα μας παραδώσουν οι εξουσιαστές ολιγαρχικοί όλων των πλευρών και των παρατάξεων, θα είναι η εξουσία. Συνήθως πετυχαίνουν να ματώνουν τα ονόματα των τόπων και των χρόνων. Πολλές φορές και με αδελφικό αίμα. Φορτώνουν τις κοινωνίες με τραύματα που δύσκολα επουλώνονται. Μόνο και μόνο για να αποτρέψουν αυτό που εχθρεύονται: την συγκρότησή μας σε δήμο και την επιβολή της λαϊκής κυριαρχίας και λαϊκής εξουσίας. Γι’ αυτό και από το τελευταίο που θα παραιτηθούν θα είναι ο διαχωρισμός μας σε αριστερούς και δεξιούς. Θα επιμείνουν πως πρέπει να παραμείνουμε στα μαντριά των παρατάξεών τους. Γι’ αυτό ανασύρουν και παροξύνουν τα εμφυλιοπολεμικά μας τραύματα. Είναι μια παλιά τους επένδυση. Τοκισμένη. Σε αίμα. Το παλιό τους τέχνασμα.
    14). Το μέλημά μας πρέπει να είναι να διαχειριζόμαστε με τέτοιον τρόπο τις διαφορές μας ώστε να μην χρειαστεί να τις λύνουμε αποκεφαλίζοντας τους «αντιπάλους» μας.

    Θραξ Αναρμόδιος

  11. Σταύρο ηρέμησε και άφησε τους χαρακτηρισμούς αλλού.
    Το κείμενο είναι της αναρχικής αρχειοθήκης και όχι του Παύλου. Άρα η κριτική σου εκεί πρέπει να απευθυνθεί.
    Το κείμενο όντως είναι κακό.
    Μιλάει ότι η σφαγή στον Μελιγαλά έγινε με την έγκριση του Βελουχιώτη ΕΝΩ όλα τα ιστορικά τεκμήρια αποδεικνύουν το αντίθετο. Ότι τότε ο Βελουχιώτης είχε δώσει όλες τις οδηγίες να μην γίνει τέτοιου είδους σφαγή. (και γνωρίζουμε ότι σε αναρίθμητες άλλες περιπτώσεις ο ίδιος είχε αποτρέψει τέτοιου είδους αδιάκριτες σφαγές)
    Επίσης μιλάει υποτιμητικά και απαράδεκτα για τον ΕΛΑΣ όταν αυτός ήταν ένας εθελοντικός στρατός ανταρτών (ο μοναδικός στο είδος του στην ελληνική ιστορία) που συγκροτήθηκε από τον Άρη πάνω σε αρχές αυτοοργάνωσης και περιφρόνησης των επίσημων αξιωμάτων,
    Χάρη στον ΕΛΑΣ μπόρεσε να υπάρξει η απελευθερωμένη ελληνικη ύπαιθρος στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής και μπόρεσε εκεί να ανθίσει η άμεση δημοκρατία των λαϊκών συνελεύσεων, τα λαϊκά δικαστήρια, η ίδια η πραγματικότητα της αυτοοργάνωσης.
    Επιπλέον ο ΕΛΑΣ είχε αυτόνομη λειτουργία σε σχέση με το ΚΚΕ ως το σημείο να φοβίζει τρομερά την ηγεσία του ΚΚΕ και η συμφωνία της Βάρκιζας ήταν ακριβώς η προδοτική συμφωνία αυτού του κόμματος να τον εξαφανίσει. (αφήνοντας ανεξέλεγκτη και ατιμώρητη την δράση των ντόπιων ναζιστών για χρόνια ολόκληρα…)

    Όντως ο Μελιγαλάς δεν είναι κάτι που κανείς μπορεί να είναι περήφανος και να επικαλείται σαν περιστατικό του αγώνα για την ελευθερία αλλά επίσης όντως η μνήμη του χρησιμοποιηθηκε με τον πιο εκδικητικό τρόπο από τους φασίστες για να λυντσάρουν, βιάσουν, βασανίσουν και αποκεφαλίσουν γνήσιους αγωνιστές της ελευθερίας.
    Αν μπορεί να βρεθεί μια δικαιολογια για αυτόν βρίσκεται στο κλίμα τρόμου και αλλεπάλληλων σφαγών που γνώρισε η Πελοπόννησος στα χρόνια της κατοχής (που μας έδωσε τα φρικτά γεγονότα του Δίστομου και των Καλαβρύτων ανάμεσα σε άλλα) και στα οξυμένα πάθη της εποχής. Αλλά αυτό είναι αιτιολόγηση και όχι δικαιολόγηση.
    Ο ΕΛΑΣ αμαυρώθηκε από αυτόν και δεν αναδείχτηκε…
    Και αυτό είναι κρίμα γιατί συνολικά ο ΕΛΑΣ ήταν ό,τι καλύτερο έχει δημιουργήσει η Ελληνική Ιστορία σαν σώμα αντιστασης και κοινωνικής απελευθέρωσης…

    ΥΓ Σταύρο αν θες να συνεισφέρεις άλλου είδους κείμενα στους σχολιαστές χωρίς σύνορα, είσαι ελεύθερος να το κάνεις και αυτό ισχύει και για όσους άλλους θέλουν να συνεισφέρουν θετικά στις δημοσιεύσεις αυτού του πολυμπλόγκ. Παραμένει ανοιχτό σε νέες πένες όπως πάντα. Αλλά όταν βρίζεις και χαρακτηρίζεις με τέτοιο φανατισμό το μόνο που καταφέρνεις είναι να αδυνατίζεις τα δικά σου επιχειρήματα πολλά εκ των οποίων συμφωνώ προσωπικά…

  12. Δε γνωρίζω πολλά για τα γεγονότα του Μελιγαλά και τα λίγα που ξέρω τα μαθα τελευταία από διάφορες αναρτήσεις σε μπλογκ κυρίως αριστερής κατεύθυνσης.
    Η παρούσα συζήτηση όμως μου κέντρισε την περιέργεια και πήγα έψαξα τα αποτελέσματα των εκλογών στο δήμο του Μελιγαλά (νυν Δήμος Οιχαλίας) πιστεύοντας πως το που-πως ψήφισαν οι ντόπιοι συσχετίζεται με την άποψη τους για τα γεγονότα τα οποία, είτε τα έζησαν, είτε έχουν οικογενειακές αναφορές γι αυτά από αυτούς που τα έζησαν και τα διηγήθηκαν
    Τα εκλογικά αποτελέσματα λοιπόν δείχνουν πως ο κόσμος εκεί ψηφίζει κάργα δεξιά !!!
    Συγκεκριμένα:Απ τη μία η ΝΔ με 46+% στο δήμο και 42-% στη Μεσσηνία (καλύτερη επίδοση σ όλη την Ελλάδα) και η Χ.Α με 8,7% απ τα υψηλότερα ποσοστά στην επικράτεια
    Κι απ την άλλη ΚΚΕ 3,4% κι ο Σύριζας 18,6 και τα δύο ποσοστά απ τα χαμηλότερα στη χώρα
    Οπότε οι ντόπιοι προφανώς δε θεωρούν δίκαια τη σφαγή-τιμωρία που επιβλήθηκε απ τους νικητές
    Και οι ντόπιοι -μάλλον- γνωρίζουν καλύτερα κι απ τον «Ιό» κι απ το Jungle report κι απ τους ταλιμπάν της «επανάστασης» που γράφουν εδώ μέσα, το τι ακριβώς συνέβη και πόσο δίκαιο ήταν.

    *Καλά κάνει ο Παύλος και τα γράφει !….δε κατάλαβα το τι ακριβώς του προτείνουν μερικοί….να θάβονται κάτω απ ο χαλί δυσάρεστα γεγονότα?….ή να παραποιούνται προκειμένου να γίνουν αρεστά σε κάποιο «δεύτερο γραφείο»?

    **Μένω άφωνος με την πρόταση Σουργελοντεόν για προληπτική εκτέλεση-ξεκλήρισμα οικογενειών !!!

  13. Πώς δικαιολογείς ή αιτιολογείς καλύτερα τις ψήφους στη χρυσή αυγή στα Καλάβρυτα και στο Δίστομο, ως δίκαια ψήφο των κατοίκων όταν οι ναζί ξεκλήρισαν οικογένειες? Έχεις πάει ποτέ να ρίξεις καμιά ματιά, ή μη μου πεις πως δωδεκάχρονα και δεκατριάχρονα αγόρια ήταν επαναστάτες που έπρεπε να φύγουν από τη μέση?Ήταν γενοκτονία και στυγνές δολοφονίες από κατακτητή. Φυσικά αφού είσαι δίχως μνήμη, η μνήμη σου εύκολα χειραγωγείται με θαφτά ή έντεχνα παρουσιασμένα γεγονότα και ασύδοτες απλοικές ερμηνείες. Οι ψήφοι είναι αποτέλεσμα προπαγάνδας, αμείλικτης μάλιστα, που στοχοποιεί τους πλέον αδύναμους, τους από κάτω, από τους από πάνω. Βομβαρδισμός μίσους από καθάρματα κερδοσκόπους που τους συμφέρει από τη μία να μείνουμε υποτελείς, από την άλλη να βάζουν τα χρυσαυγίτικα μακριά τους χέρια να κάνουν τη δυσάρεστη μεν, απαραίτητη ( γι αυτούς) δουλειά. Όπου δουλειά δολοφονίες, μαφιόζικες τακτικές και δράσεις, τρομοκράτηση πολιτών, στοχοποίηση μεταναστών, με το φόβο και την αυθαιρεσία αυτόκλητων σωτήρων,είτε πολιτικών είτε παρακρατικών. Το θέμα με τον έλληνα είναι να καταλάβει ότι δε χρειάζεται σωτήρες ούτε σε πολιτικό επίπεδο ούτε σε προσωπικό/γειτονιάς και συνοικίας. Να κατανοήσει ότι οι εξουσιαστές εξουσιάζουν δίχως ηθική, δεν είναι απαραίτητο να υποτασσόμαστε ως συμπεριφορές και να μας διαπλάθουν σε τέρατα ίδια με τη μούρη τους.

    Τέλος, τόση πρεμούρα για εξισώσεις πλευρών που δεν εξισώνονται ηθικά μοιάζει ανέντιμη και με κάθε άλλο παρά καθαρή πρόθεση, και η επιλογή της χρονικής στιγμής με παρόμοιες τακτικές ακροδεξιών φαντάζει το λιγότερο αν όχι σε σας σε πολλούς που σας διαβάζουν παράταιρη. Ας μιλήσουν κι άλλα άτομα επί του προκειμένου αν το επιθυμούν.

    • «τόση πρεμούρα για εξισώσεις πλευρών»
      Δεν γίνεται καμμιά εξίσωση πλευρών, γιατί δεν είναι το θέμα οποιαδήποτε σύγκριση. Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως η πλευρά που υποστηρίζει ότι μάχεται για ένα καλύτερο κόσμο δεν θα ενεργεί με τρόπους και μεθόδους του κόσμου που θέλει να καταργήσει. Εδώ έχουμε τεράστιες ιστορικές αποτυχίες και καμμία επανάσταση που πέτυχε δεν μπόρεσε να φέρει καλύτερη κοινωνία. Μάλλον προς τα χειρότερα τα κατάφερε. Και ακόμη αναρωτιόμαστε γιατί πρέπει να αναρωτιόμαστε;

      • Και δεν συμφωνώ με πάνθηρα για το ότι ο ΕΛΑΣ ήταν αγνός εγκλημάτων. Θυμίζω ότι πάντως είχε ιεραρχική οργάνωση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν δεν είχε, εγκλήματα δεν θα γινόντουσαν. Να θυμίσω εδώ τις εκτελέσεις από αναρχικούς, στον εμφύλιο της Ισπανίας, ιερέων και μοναχών…

        • Στον ΕΛΑΣ γίνονταν συνελεύσεις των μονάδων του και αποφάσιζαν από κοινού. Επίσης ήταν πάντα δομημένος στην εθελοντική συμμετοχή και όχι στην υποχρεωτική.
          Το ΚΚΕ προσπάθησε να του βάλει ιεραρχίες που η ζωντανή του δράση απέκρουε. Είπα εγώ ότι δεν έκανε εγκλήματα; Αλλά είπα οτι ήταν ό,τι καλύτερο και πιο αγωνιστικό έβγαλε η ιστορία αυτού του τοπου. Διαφωνείς με αυτό; Εσύ τότε που θα ήσουν; Εγώ ασυζητητί στον ΕΛΑΣ πάντως.

  14. Γκουροποίηση στις μεθόδους που επιλέγει κινηματικά ο κάθε χώρος επιχειρείται? Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις αλλά είμαστε σε πόλεμο ήδη. Αν αυτό που ζεί το πόπολο που έγραψε και ένας άλλος συνσχολιαστής δεν είναι επίθεση μετωπική από πολλές πλευρές, τι άλλο είναι? Δεν ξέρω αν η ιστορία προχωρά με αναίμακτους πολέμους,η αλήθεια είναι ότι προσωπικά αμφιβάλλω.Ποιος θα ορίσει τελικά τι είναι η καλύτερη κοινωνία? Μα δεν είναι μία για όλους. Ίσως το πρόβλημα να έγκειται εκεί,στη διαφοροποίηση του τελικού οράματος.Αλλά και δε γίνεται αλλιώς νομίζω, αφού ο καθένας έχει και διαφορετικές προσλαμβάνουσες και άλλους τρόπους ανάλυσης εκτίμησης των πραγμάτων.
    Κάτω από τη μπότα του κατακτητή όμως, δεν έχει και πολλές επιλογές, αν δε του αφήνουν χώρο να ζει και ν’αναπνέει σαν άνθρωπος και όχι σαν πράγμα, το πράγμα θα αντεπιτεθεί κάποια στιγμή και πρέπει να το κάνει. και δεν ξέρω αν πρέπει να τιθασεύεται αυτό από δημοκράτες, καλή η κριτική αλλά και καλύτερη η αναγνώριση των συνθηκών και ακόμη πολύ πιο καλή η συνεργασία των από κάτω έστω σε βασικά πράγματα, δε μπορεί αυτή η διάσπαση σε χρονοβόρες μεταξύ μας διαμάχες, που σαν ζύμωση μπορεί και να εμπεριέχει και γόνιμα στοιχεία, δεν αμφιβάλλω, το θέμα είναι μπορούν χώροι να βρουν τόπο να συγκλίνουν, αν όχι τώρα, πότε?

  15. Παύλο, δεν έχω τίποτε το προσωπικό μαζί σου επίσης θα ήθελα να ξέρεις.Όμως το ότι σχηματοποιείται ένα τοπίο που είναι θολό ως προς τα κίνητρα, αυτή την εντύπωση δίνει σε μένα.

    • Εγώ σου προτείνω να σκεφτείς κατά πόσο αυτό που έγραψες σε τιμά προσωπικά και επίσης πόσο τιμά την ελευθερία της σκέψης. Παιδιά είναι απλό το θέμα: Άμα είναι να επιβληθεί αστυνομία σκέψης, ας το αναλάβει η Χ.Α. να μην μαλώνουμε και μεταξύ μας…

  16. δεν ξέρω αν με τιμά προσωπικά, αλλά αλήθεια, γιατί τιμά εσένα η προπαγάνδιση των «εγκλημάτων» από τις δύο πλευρές, αυτών που αντιστάθηκαν με τον κατακτητή τους με όσους τον καλωσόρισαν, γιατί συντάσσεσαι με το πλευρό όσων επιλέγουν την αντίσταση να την παραμορφώνουν ηθικά ως αθέμιτη στις μεθόδους της? Είναι ίδιες οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες ώστε να τις συγκρίνουμε γραφικά μέσα στο χρόνο δίχως να λαμβάνουμε υπόψιν μας τις διαφορές? Να δώσω ένα άλλο παράδειγμα πιο απλό,τι το ίδιο έχει ένας που θα καθάριζε ένα έκτρωμα της ανθρωπότητας όπως ο χίτλερ με έναν που θα υποτασσόταν και θα γινόταν εχθρός των συντοπιτών του? Εσύ τον χίτλερ μπορεί να μην ήθελες να τον φας, άλλοι θα ήθελαν και με σάλτσα μάλιστα. Τι σε κάνει ανώτερο αυτού που θα τον έτρωγε? Η ιστορία θα τον είχε αναδείξει νομίζω ως άνθρωπο που θα είχε σταματήσει το δρόμο μιας δολοφονικής μηχανής και όχι ως άνθρωπο που επέλεξε το βίαιο δρόμο και είχε γίνει ίσος κι όμοιος.

    • @ultra

      Η θα αποδεχθείς τον δικό μου κυνισμό για τις συγκρούσεις και τα εγκλήματα που συμβαίνουν εξ αιτίας αυτών (ανεξαρτήτως πλευράς) ή θα κρίνεις όλα τα εγκλήματα ως εγκλήματα ανεξαρτήτως περιστάσεων (ανεξαρτήτως πλευράς) όπως κάνει ο Παύλος. (Και θα μάθεις και να σέβεσαι ΚΑΙ τις δύο απόψεις, ακόμα κι αν διαφωνείς μαζί τους)

      Εσύ όμως θες και την πίττα σωστή και τον σκύλο χορτάτο.

      Κι άμα δεν καταλαβαίνεις από λογική, μην τα βάζεις με τον Παύλο, και μην αφήνεις υπονοούμενα για χιτλερισμούς και φασισμούς ως ρετσινιές στον καθένα. Ομολόγησε ανοιχτά: ότι κάνει η δική μου πλευρά ΔΕΝ είναι έγκλημα. Οτι κάνουν οι εχθρικές μου πλευρές ΕΙΝΑΙ έγκλημα, να μην βασανιζόμαστε κιόλας, και να μην θεωρούμε κι εμείς ότι παρακολουθούμε και κάποια σοβαρή συζήτηση.

      Και κοίτα να μην διαστρέψεις κι αυτά που λέω κι εγώ τώρα και τα δώσεις ….άλλες προεκτάσεις που δεν είπα.

      Τι ΔΕΝ είπα: Δεν είπα πως τα εγκλήματα ΔΕΝ είναι εγκλήματα. Τα εγκλήματα παραμένουν εγκλήματα παρόλο που τα κάνω εγώ ή όποιος άλλος, ή τα θεωρώ δικαιολογημένα ή όχι, ή έστω οι περιστάσεις τα καθιστούν αναγκαία ή όχι.

      Τι άλλο ΔΕΝ είπα: πως τα εγκλήματα ΔΕΝ έχουμε τάξη μεγέθους και ένταση.

      Αρχίζω και σας βαριέμαι μάγκες. Πολύ.

      Υπάρχει μια πολιτική ανηθικότητα διάχυτη. Και είναι εντελώς απροκάλυπτη και γεμάτη βία. Φασιστική.

      Θραξ Αναρμόδιος

  17. οχι μονο ειναι το ιδιο αριστερα – δεξια, αλλα λεει ο εθνικοσοσιαλισμος ειναι αριστερα !!!!
    διοτι ειναι σοσιαλιστες !!!
    ετσι τη χρυση αυγη μην την χρεωνεται στη δεξια , αλλα στην αριστερα,διοτι ειναι αριστεροι !!!!!!!

    οχι οχι, αυτα δεν τα ειπαν οι συνηθεις συντακτες
    τα ειπε ο Αδωνις

    απολαυστε εγγυημενα 🙂
    [audio src="http://www.real.gr/VideoViewer.aspx?FileType=4&FileName=174420.mp3" /]

  18. kakomoiroi aristeroi asxolithite me thn aristera kai ta komata kai apokomata
    mia zwh sthn mizeria tis politikhs kai ton psematwn
    gia sas mia apopshkai h alhtheia einai dhnath mono otan exete na metrisete polla kefalia apo katw
    ntroph

    • «Απάντησε μου: Αν εσύ ζούσες στο 1941-1945 που θα ήσουν; Με τον ΕΛΑΣ ή με τους Χίτες; Ή πουθενά;»
      Θα σου απαντήσω ειλικρινά. Θα ήμουνα με το ΕΑΜ. Αλλά ελπίζω να διατηρούσα την στάση που εγώ θεωρώ ηθική. Άλλωστε, όπως πιθανά έχω ξαναπει, η άμεση οικογενειακή μου ιστορία συναρτάται με το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και την Αριστερά. Με Μακρονήσους, βασανιστήρια, εικονικές εκτελέσεις κλπ. Επομένως έχω πληθώρα αφηγήσεων από πρώτο χέρι. Και όταν εγώ τους μίλαγα 18-25 ετών για ταξικό πόλεμο και για εμφύλιο με γείωναν με τις αφηγήσεις τους κανονικότατα. Έ, μετά τα 25 άρχισα να συνειδητοποιώ καλύτερα τι έλεγαν οι αφηγήσεις τους.
      Για παράδειγμα έχω επίσης άλλο συγγενή όχι τόσο κοντινό ο οποίος εκτελέσθηκε από τον ΕΛΑΣ. Θα σας πω τη γνώμη των ΕΑΜιτών συγγενών: Ήταν καφετζής (δεξιός αλλά χωρίς δράση) και εκτελέσθηκε μετά από κάρφωμα του ΕΑΜίτη ανταγωνιστή καφετζή. Αυτό το έμαθαν οι δικοί μου (οι ΕΑΜίτες) μετά από προσωπική τους έρευνα σε αυτούς που τον εκτέλεσαν. Ήταν τεράστια η απογοήτευση τους. Επιπλέον κατηγορήθηκαν από τους άλλους συγγενείς ότι δεν απέτρεψαν την εκτέλεση και για δεκαετίες το ενδοσυγγενικό κλίμα ήταν πολύ άσχημο και όχι μόνο. Ιστορίες τραγικές. Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι δεν ήξεραν το τι σκόπευε να κάνει η συγκεκριμένη ομάδα του ΕΛΑΣ.
      Θα μπορούσα να πω πολλές ιστορίες, αλλά δεν σκοπεύω να κηλιδώσω τη μνήμη των δικών μου ανθρώπων, με το να πεταχθεί κάποιος φανατικός και να αρχίσει τα τρελά του…
      Όμως αν κανείς έχει ζήσει μέσα στην ευρύτερη οικογένεια τις αφηγήσεις και το κλίμα που βίωσα εγώ, θα ήταν μάλλον αδύνατο να χαίρεται με εμφυλίους κλπ.

      • Μα, ποιος ΧΑΙΡΕΤΑΙ με εμφύλιους, Παύλο; Καταλήγεις σε πολύ αυθαίρετα συμπεράσματα. Με εμφύλιους χαίρονται -προφανώς, αφού τους αποζητούν, όπως και τον πόλεμο γενικότερα- οι χρυσαυγίτες.

        • Διαφωνώ. Πιστεύω ότι και στην άλλη πλευρά χαίρονται. Και ο λόγος είναι ότι έτσι ελπίζουν να αυγατίσουν το χαμηλό πολιτικό τους κεφάλαιο. Και σχολιαστές εδώ μέσα το έχουν υποστηρίξει και άμεσα και έμμεσα!

      • Εννοείται ότι για την εκτέλεση που μίλησα δεν έγινε κανένα, ούτε «λαικό», δικαστήριο. Η συγκεκριμένη ομάδα του ΕΛΑΣ τον πήρε από το σπίτι του λέγοντας ότι απλώς θέλει να του κάνει κάποιες ερωτήσεις ο τάδε καπετάνιος. Τον εκτέλεσαν έξω από τη πόλη (επαρχιακή) στη ψύχρα…

  19. Υπόψην ότι όταν γράφω Σταύρο και του απαντώ αναφέρομαι στον ζακ. Νομίζω ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον σταύρο που έγραφε παλιότερα σαν σχολιαστής εδώ. Αν κάνω λάθος να με διορθώσει ο ίδιος.

    • Κάνεις λάθος, δεν κατάλαβες ακριβώς, αλλά δεν έχει σημασία.Το ξανάπα. Όλους όσους ταυτίζουν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου και του Έπους της Εθνικής Αντίστασης με τους σκοτωμένους βασανιστές, προδότες,δοσίλογους ματωβαμμένους Γερμανοτσολιάδες του Μελιγαλά,και μάλιστα αδυνατούν να απαντήσουν σε επιχειρήματα, αν ήταν γνωστοί μου θα τους έκοβα την καλημέρα κι αν είχαν έρθει στην ομάδα μου θα τους πέταγα έξω γιατί θα ήταν ή ασφαλίτες ή κρυφοί χρυσαυγίτες και οι ακόλουθοί τους, οι χρήσιμοι ηλίθιοι που προετοιμάζουν την δια της πολιτικής και Ιστορικής λοβοτομής νίκη της δεξιάς στην επερχόμενη σύγκρουση.
      Άρα, τέρμα μ΄αυτό το μπλογκ.

  20. προς αντιδρωντες αριστεριστες και αριστερους,

    η αγνοια της ιστορίας αλλα και της οποιας ιδεολογίας οσο περναει καιρος περιοριζεται σε λιγες γραμμες κομματικης περιληψης ή ακομα και κινηματικου στρογγυλεματος. δεν ειναι κακο αν «βραζει» το αιμα σας απλα με το καιρο οταν οξυνεται η αντιληψη (ευχομαι να ειναι ετσι) το σιχαινεστε με αποτελεσμα να γινεις ενας «γλυκουλης» ψηφοφορος με «αγωνιστικα» παρασημα.
    φυσικα η πολιτικη ανωριμοτητα ειναι εμφανης οταν το μονο επιχειρημα ειναι μια λεξη.. φασιστας.

    οσον αφορα τις ιστορικες καταγραφες, ειναι καθαρα υποκειμενικες και επηρεάζονται απο τη γωνια θεασης.το να αρνεισαι να αποδεχτεις τη κτηνωδια με γνωμονα τη χριστιανικη μαλακια του «οφθαλμος αντι οφθαλμου» σε οδηγει στο σκοταδισμο, καταληγοντας ή φερεφωνο υποκειμενο ή εξουσιαστης.

    η αναρχικη αντιληψη, ο αναρχικος λογος και συσσωρευμενες εμπειριες των αναρχικων δεν ειχαν, δεν εχουν και δε θα εχουν τιποτα κοινο με τον οπαδισμο των κινηματων καθως και τον παραμερισμο της ανθρωπινης απο τη συλλογικη συνειδηση.

  21. Αν διαβάσει κανεις προσεκτικά τις παραπομπές που υπάρχουν στο κείμενο θα διαπιστώσει ότι σημαντικές πληροφορίες προέρχονται από βιβλία που έχουν γράψει στελέχη του ΕΑΜ στην Πελοπόννησο.Κάντε ένα απλό γκουγκλ και θα δείτε. Όσο για την ανεξαρτησία του ΕΛΑΣ, αρκεί να αναλογισθείτε ότι ο ίδιος ο Μπελογιάννης καθοδηγούσε τις σφαγές στο Μελιγαλά.
    Έχω τη γνώμη ότι το κείμενο είναι πέρα για πέρα αναρχικό και δεν υποκύπτει στον πειρασμό να χαϊδέψει ούτε τους ταγματασφαλήτες ούτε του ΕΛΑΣίτες-ΚΚΕδες.

    • @villas
      Τα περί ΕΛΑΣιτών-ΚΚΕδων δεν στέκουν πουθενά από την ιστορία και είναι μια ιστορική κατασκευη που βόλεψε τους χίτες αυτής της χώρας.
      Το ποσοστο’μελών του ΚΚΕ στον ΕΛΑΣ δεν ξεπέρασε ποτέ το 10% και αυτοί πάλι ήταν στο πιο αγνό κομμάτι της κομματικης βάσης του ΚΚΕ. (Μην ξεχνάμε ότι εκείνη την εποχή το ΚΚΕ έφτασε να έχει μισό εκατομμύριο μέλη όντας το πιο μαζικό κόμμα της ελληνικής ιστορίας και η μεγάλη πλειοψηφία των μελών του ήταν αγνοί αγωνιστές που ρίσκαραν την ζωή τους σε έναν αντιστασιακό αγώνα και δεν είχε σχέση με τις ραδιουργίες και την γραφειοκρατία της ηγεσίας του ΚΚΕ που υέγραψε την βάρκιζα…)
      Αυτό το γνωρίζαν και οι φίλοι και οι εχθροί του ΚΚΕ. Η ίδια η ηγεσία του φοβόταν την αυτονομία και την δυναμική του ΕΛΑΣ και ήταν εξαιρετικα καχύποπτο και εχθρικό προς τον ιδρυτή του ΕΛΑΣ τον Άρη. (αυτοί μια μέρα θα περάσουν από πάνω μας όπως είχε πει ένα ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ…)

      Επαναλαμβάνω ότι ο ΕΛΑΣ ήταν ό,τι πιο γνήσιο και δυναμικό σαν αντιστασιακό σώμα που έχει βγάλει ποτέ η Ελληνική ιστορία.
      Η δράση του βασιζόταν στις συνελεύσεις βάσεις των μονάδων του και η λειτουργία του ήταν αυστηρά εθελοντική (σε αντίθεση με τον ΔΣΕ που έφτιαξε αργότερα το ΚΚΕ στον εμφύλιο…)
      Κονταροχτυπήθηκε στα ίσια με τους γερμανούς ναζιστές και τα ομογάλακτα αδέρφια του τους ταγματασφαλίτες ενώ η δράση του προστάτευε χωριά που λειτουργούσαν με όρους λαϊκούς συνελεύσεων, αυτοοργάνωσης και λαϊκών δικαστηρίων. Χωριά που απότομα αγκάλιασαν τις ιδέες και τις πρακτικές της ελευθερίας και της αλληλοβοηθειας απελευθερωνοντας – αναμεσα σε άλλα- και τις γυνάικες από τις πνιγερές καταπιεστικές αντιλήψεις και πρακτικές που τις δυνάστευαν.

      Να μηδενίσουμε αυτή την δράση του, παρουσιάζοντας τον σαν αιμοδιψή και τυφλά εκδικητικό γενικεύοντας αυθαίρετα το οξυμένο και ανεξέλεγκτο γεγονός του μελιγαλά όπως κάνει η αρχειοθήκη ισοδυναμεί με το να ακυρώνουμε την ουσία της δράσης του σχετικοποιώντας απαράδεκτα τα λαθη και τα εγκλήματα του με τις φρικαλεότητες των ναζιστών της εποχής.
      Είναι απλά απαράδεκτο αυτό!
      Και επιπλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για τον μελιγαλά χωρίς αυτό που ακολουθησε (την βάρκιζα…) και ξεχνώντας τα όργια εγκλημάτων, βασανισμών, δολοφονιών και αποκεφαλισμών που έκαναν οι ντόπιοι συνεργάτες των ναζί εις βάρος αγωνιστών της ελευθερίας που μια προδοτική συμφωνία τους αφόπλισε καιτους παρέδωσε στα νύχια σαδιστών δολοφονων.
      Έχουν πληρώσει πολλαπλάσια οι αγωνιστές όσα έγιναν στον μελιγαλά και για πολλά χρόνια (από ομαδικά λυντσαρίσματα μέχρι αδιακριτες μαζικές δολοφονίες) Το ότι το κείμενο δεν τον αναφέρει αυτό είναι απλά ντροπή του.
      Όπως και μέγιστο ατόπημα είναι του Παύλου να φέρνει αυτό το παλιό ανιστόρητο κείμενο για να παραδώσει μαθήματα ανθρωπιστικής ηθικής για τους πιο λάθους λόγους με τον πιο λάθος τρόπο.
      Ό,τι είχα να γράψω για το θέμα (που δεν μπορεί με τίποτα να απομονωθεί από την ευρυτερη ιστορία και την τρομερή εποποιία αντίστασης του 1942-1944) το έγραψα εδώ: https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2012/07/20/greekvietnamagainstnazism/

      Ο μελιγαλάς ήταν μια ανεξέλεγκτη εκδίκηση ενάντια σε ανθρώπους που συνεργάστηκαν με ναζιστικά τέρατα που πέταγαν μωρά στο οδοστρωμα και βίαζαν και ξεκοίλιαζαν έγγυες γυναικες σε δίστομο, καλαβρυτα και αλλού.
      Ήταν κάτι που θα μπορούσε -έστω δύσκολα- να αποφευχθεί ή τουλάχιστον να μην πάρει την έκταση που πήρε.
      Αλλά άλλο αυτο κι άλλο να μηδενίζεις το πιο ένδοξο κίνημα αντίστασης που πέρασε για 30 χρόνια τα πάνδεινα στα χέρια δοσίλογων και βασανιστών μετά την βάρκιζα…

  22. εκτος απ την διακριση των ανθρωπων σε Ελληνες και μισελληνες, θα προτεινα και την παρακατω διακριση:

    αυτων που πλενουν τα χερια τους πριν πιασουν το πουλι τους για να κατουρησουν και αυτων που τα πλενουν μετα, αφου το πιασανε
    φυσικα υπαρχουν και αυτοι που δεν τα πλενουν ποτε
    οπως και αυτοι που τα πλενουν παντα
    και αυτοι που τα πλενουν κατα τυχη

    αυτο σαν μια μικρη απαντηση στους φανατικα επιμενοντες στην ελληνικοτητα τους, που ομως ανηκουν στην περσικη δοξασια των Μανιχαιστων, αγνοωντας φανατικα τις αποχρωσεις των χρωματων …

    αστειοι φανατικοι, καταλαβετε το επιτελους ο κοσμος δεν γυρναει γυρω σας
    δεν ειστε το κεντρο του

  23. Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον,τη συζήτηση που γίνεται με αφορμή το παραπάνω άρθρο.Σε διαφορετικές και μάλλον παλαιότερες εποχές δέν θα ασχολιόμουν καθόλου.
    Θεωρώ ότι με την ασχολία μας με το συγκεκριμένο άρθρο πέφτουμε στην γνωστή δίνη της αυτοενοχοποίησης για κάποιες ομολογουμένως άσχημες καταστάσεις.Κι αυτά ανήκουν και πρέπει να ανήκουν στο παρελθόν.Γιατί να κάνουμε τη χάρη στους υπερασπιστές της δήθεν αντεξουσίας,ή στους υπερασπιστές του δωσιλογισμού αυτή τη χάρη;
    Και λέω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω του ότι οι καιροί είναι δύσκολοι,και εμείς όλοι που κατατάσσουμε τον εαυτό μας ενάντια στο σύστημα,και υπερασπιζόμαστε διαφορετικές ιδέες και αντιλήψεις ασχέτως ιδεολογικής ρίζας,θα πρέπει να ξέρετε όλοι σας πως δέν έχουμε πιά την «πολυτέλεια» να διαλαλούμε τις προφανώς αντίθετες απόψεις μας και να αναλωνόμαστε κυρίως γύρω απο αυτές,κι όχι απο τα πραγματικά προβλήματα που θα επιλυθούν μονάχα απο την ένωσή μας και την προσήλωσή μας στον κοινό εχθρό που δέν είναι άλλος απο τους διαπλεκόμενους και αδίστακτους πολιτικούς,την πολιτική τους και τελευταίως την ανησυχητική άνοδο του φασισμού ώς φυσικό κοινωνικό επακόλουθο,της καταρρέουσας κοινωνίας που εναγωνίως αναζητά τον σωτήρα-τιμωρό της.
    Αναμφίβολα απο κάτι τέτοιες συζητήσεις ανοίγονται και θίγονται ταυτόχρονα πολλά ζητήματα.
    Οι μεγάλες αλήθειες βγαίνουν πάντα στην επιφάνεια.
    Η αδυναμία της επίσημης αριστεράς να αντιμετωπίσει της σύγχρονες προκλήσεις του άφαντου λαϊκού κινήματος,οι αντιφάσεις των αναρχικών μέσα στην εξήγηση και εν τέλει την πρακτική τους απέναντι στα κοινωνικά ζητήματα,η αδιαλλαξία του υπερκομματικού ΚΚΕ,και φυσικά,όταν έρχεται η στιγμή της βίας,τότε κάποιοι αρχίζουν την φλυαρία για το δίκαιο και το άδικο,την ηθική και την λογική μέσα στην επαναστατική άμυνα αλλά καί επίθεση.
    Θα μιλήσω για το τώρα.Όχι σάν αναρχικός,ούτε σάν αριστερός γιατι δέν είμαι τίποτα απο τα δύο ώς κατάταξη.Σάν άνθρωπος δικαιωματικά.
    Προφανώς ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται σχεδόν μονίμως σε απόγνωση και άμυνα έχει δύο επιλογές.
    Την πλήρη υποταγή ή την εξέγερση.Οι τρόποι με τους οποίους θα επιτευχθούν η μία ή η άλλη κατάσταση εξαρτάται αποκλειστικά απο τις δυνάμεις εκείνες που εξουσιάζουν,που ορίζουν τις τύχες των ανθρώπων.
    Για να γίνω κατανοητός προς αποφυγή παρεξηγήσεων:
    Άν στο Σύνταγμα στη μεγαλύτερη διαδήλωση π.χ. εμφανιζόταν ένας πολιτικός που θα μοίραζε χρήμα στ’αλήθεια όμως,η συντριπτική πλειοψηφία θα γυρνούσε ευτυχισμένη στο κρεβατάκι της εκείνη την άσχημη νύχτα…
    Όμως αυτό δέν συνέβη.Αντ’αυτού τους πνίξανε στα χημικά…
    Όσο λοιπόν η εξουσία και η κάθε εξουσία θα γίνεται πιεστική προς αυτούς που θέλουν ή δέν θέλουν να κυβερνώνται,με τον τρόπο που μάθανε 40 χρόνια,η κοινωνία θα αντιδρά βίαια με απρόβλεπτες συνέπειες.Άλλοι κάτω απο ένα ιδεολογικό μανδύα κι άλλοι απο ένστικτο.
    Απο την σημερινή κατάσταση θα πρέπει να κρατήσουμε δύο πράγματα,που έχουν άμεση σχέση με την βία και την εξουσία.
    Φλέγον ζήτημα και διαχρονικά ζητούμενο στους κόλπους των επαναστατών.
    Κάποιοι μάλλον δεν έχουν κατανοήσει πως βρισκόμαστε σε πόλεμο!Ναί σε κοινωνικό πόλεμο.Το να συζητάμε για το ήθος και την πιθανή συμπόνοια απέναντι στους καταπιεστές μας,στους χρόνιους βιαστές μας,όχι μόνο είναι οξύμωρο,αλλά μας οδηγεί στην ίδια παράνοια που οδήγησε έναν ολόκληρο κοιμισμένο λαό στη σφαγή του.
    Προσωπικά θα είμαι ξεκάθαρος.Δέν είμαι ειρηνιστής.Ούτε αντεξουσιαστής.Άν μου δοθεί η ευκαιρία να κατατροπώσω και να ξεμπερδεύω μιά και καλή με τα γαμημένα αφεντικά μου,θα ενδώσω με όλη μου τη δύναμη,για να τους στείλω εκεί που ανήκουν.Στην κόλαση!
    Άν χρειαστεί μιά ολόκληρη κοινωνία να έρθει στην εξουσία για να επιβληθεί μιάς μερίδας λαμόγιων και απατεώνων που κανονίζουν τις ζωές μας,έ τότε είναι ιερό καθήκον να το κάνει.
    Κι άν κάποιους τους ξενίζει η βία σε συνθήκες κοινωνικού πολέμου,τότε αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι υποκριτές,προδότες και δειλοί που γνώρισε η ιστορία.Όχι γιατί δέν ενέδωσαν οι ίδιοι στην βία,αλλά γιατί απέτυχαν να δούν τον κόσμο,όπως ακριβώς είναι.Δηλαδή με όλη του την καλυμμένη ασχήμια και την καθημερινή του πολύμορφη βία σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.
    Είναι πολύ όμορφη κι ακριβή η ειρήνη για να είναι αληθινή.Ίσως όταν θα υπάρξει ένας καθαρός κόσμος αμόλυντος απο κάθε είδους εκμεταλλευτή να έλθει…
    Μέχρι τότε,καμμιά ειρήνη με τ’αφεντικά!Καλύτερα θύτης παρά θύμα!

    • Νομίζω ότι ακολουθείς τη τραγική και εντελώς αποτυχημένη λογική των κλασικών επαναστατών. Γιατί να καταργηθεί άραγε η συγκεκριμένη τωρινή εξουσία αν πρόκειται να δημιουργηθεί μια άλλη, πιθανά χειρότερη;
      Και ως προς το τελευταίο: Προσπάθεια να μην είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο (ούτε θύμα ούτε θύτης). Και για να γίνει αυτό δεν σκοπεύω να επαναλάβω τα τραγικά λάθη και δεν είμαι επομένως υπέρ καμμιάς ενότητας που στρέφεται εναντίον των τωρινών αφεντικών για να δημιουργηθούν καινούρια που μπορεί να είναι πράγματι και στην ιδανική εκδοχή κάποιοι σημερινοί καταπιεσμένοι.
      Και έτσι προκλητικά: Από τους δυτικούς επαναστάτες που σφαγιάζουν, προτιμώ τους βουδιστές μοναχούς που αυτοπυρπολούνται!!

  24. allo prama na polemas, kai allo prama na skotwneis aixmalwtoys
    o aixmalwtos einai amaxos kai aoplos
    ama kapoioi theloyn na moiasoyn toso poly sto hthos ton nazi na pane kateytheian ekei kai na kanoyn ekathariseis

  25. Μια πασιφασιστικη αποψη για τον Μελιγαλά, οι συντάκτες ειναι η ντροπη της «αναρχίας» και η αναδημοσίευση αυτου του παλιου αθλιου δημοσιεύματος τέτοιες μέρες που ο ναζισμός εχει κοινωνική οσμωση απαράδεκτη. Τα θερμά μου συλληπητήρια

  26. Να καταδικάσουμε και την κατάληψη της Καγκελαρίας απο τον Ερυθρο Στρατο! ξερετε ποσα γυναικοπαιδα σκοτώθηκαν εκει? Ο Χιτλερ ειχε ντυσει στρατιώτες 16χρονα ….οταν τα «ερυθρα τερατα» που ειναι το «ιδιο» με τους «ναζί» κατα το «Πορδοσάλτε» και «Πασχω» Ευαγγέλιο κατέλαβαν το Βερολίνο……πιο Ψαριανός πεθαίνεις

  27. με αυτη τη δημοσίευση μολις κανατε τους ΣΧΣ διασημους σε ολη την φασιστικη μπλογκοσφαιρα της Ελλάδας…οι μισοι ΣΑΣ επισκέπτες απο δω και περα θα είναι χρυσαυγίτες….

    • το οι μισοί ΣΑΣ επισκέπτες δεν το κατάλαβα ρε marx.
      Δεν είσαι και εσύ σε αυτό το μπλογκ; Δεν έχεις σελίδα σου εδώ:
      https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/author/marxfactor/
      Και μάλιστα δεν είσαι από τους παλιοτερους εδώ, παλιότερος από τον Παύλο;
      Εγώ λέω να βοηθήσεις και εσύ όπως τόσο καλά έχεις βοηθήσει στο παρελθον με εμπλουτισμό αυτού του μπλογκ με δημοσιευσεις σου και να αλλάξεις τα φώτα σε οσους ενδεχόμενους ναζιστές μας επισκέπτονται.

      Κατά τα άλλα συμμερίζομαι την άποψη σου και διάβασα με ενδιαφέρον όσα έγραψες.
      Θεωρώ κι εγώ την ανάρσυση αυτού του άρθρου σε αυτή την περίοδο απαράδεκτη. Αλλά δεν γίνεται να συμφωνούμε με ό,τι ανεβάζουν συνσχολιαστές μας ούτε με την στιγμή που επιλέγουν να το κάνουν.
      Αυτό επαφίεται στην δική τους πρωτoβουλία και κρίση και όπως ξέρεις εδώ δεν υπάρχει θέμα να λογοκριθεί κάποιος σχολιαστής από κάποιον άλλο. (ολοκληρη διάσπαση έγινε στο μπλογκ για να κατοχυρωθεί αυτό…)

  28. Αναχρειακη Αρχιδοθηκη…..και ντεμεκ ανιστόρητοι ακομα και στα νουμερά τους ακόμα και για το ποιοι ακριβώς εσφαξαν ποιους εκει. Ο Μελιγαλας σαν χωριο πολυ πριν την κατοχή ηταν προνομιακο πλουσιο και καταπιεζε τα γυρω φτωχα χωρια μιλάμε για μισος ταξικο δεκαετιων …το γεγονος οτι αυτο το χωριο διάλεξαν σαν εδρα τα ταγματα αλητείας και οι προδότες δεν ηταν τυχαίο πολυ πριν τη μαχη , εκει ηταν το κεντρο των αφεντικων των εξουσιοδουλων των προνομιουχων των χαφιέδων και των ρουφιάνων της περιοχής. Ενω τους εγινε 3 φορες προταση για παράδοση προτιμησαν τη μαχη γιατι? ξεραν οτι εκτος απο τον οργανωμενο ΕΛΑΣ γυρω ειχαν μαζευτει χωρικοι απο τα αλλα χωριά που ειχαν παλια θέματα μαζί τους οπως δολοφονημενοι βασανισμένοι και εξαφανισμένοι συγγενεις, καταστραμμένες ζωες απο τη χρόνια κλεψια των Μελιγαλιωτών απέναντι στα γυρω χωριά ,συνεργασια με τον κατακτητη και αλλα πολλα αισχη οπως βιασμοι κακοποιησεις εξανδραποδισμοι και καταστροφες ξενων περιουσιών απο τις ορδες των ναζι και των μικροαστειων κατοικων αυτου του χωριού. Ξεραν οτι αν χάνανε θα τους εκτελούσαν. Παρολ’αυτα ολοι οι εκτελεσθέντες ηταν κυριως αντρες ναζι προδοτες εκτος απο 18 γυναίκες και εναν εφηβο…..Τα δάκρυα δεν ταιριάζουν στον αντιφασιστικο αγώνα…μαθετε ιστορια και παρατήστε τα καμμένα μυαλα των αχρειων δηθεν «αναρχικων». Και γιατι τοσο καιρο δεν εγινε ουτε ενα μνημοσυνο για τα θυματα του κατακτητη στον Μελιγαλα? για τους 56 ανδρες γυναικες και παιδια που βασανιστηκαν βιάστηκαν και σκοτώθηκαν στις φυλακες των ταγματαλητών ενω ηταν επίσης «αιχμάλωτοι»? για τους 180 Ελασίτες που πεθαναν στη μαχη εναντιον των προδοτών?…αει στα τσακιδια χαμουρες

    • Καταρχήν το κείμενο είναι καινούργιας παραγωγής: 13/9/2012
      Κατά δεύτερον μιλώντας με αναρχικούς διαφόρων ομάδων και συλλογικοτήτων έχω διαπιστώσει ότι η εκτόξευση και των πιο βαριών αλληλοκατηγοριών είναι μια πραγματικότητα του υπαρκτού αναρχικού χώρου. Και λυπάμαι γι’ αυτό γιατί όταν φτάνουν στο σημείο αναρχικές οντότητες να μπαίνουν σε διαδικασία αλληλοσκοτωμού, βλέπε γεγονότα Θεσσαλονίκης, τότε καταλαβαίνει κανείς γιατί απόλυτα φυσιολογικά ο φασισμός, σαν πολιτισμικό πριν απ’ όλα φαινόμενο, είναι εκτεταμένος
      Κατά τρίτο όπως επισημάνθηκε και παραπάνω το κείμενο δεν έχει γραφτεί για να αθωώσει τους ταγματασφαλίτες.
      Κατά τέταρτο όχι απλώς ο κάθε αναρχικός, αλλά ο κάθε άνθρωπος που υπερασπίζει τις πιο απλές αξίες του ανθρωπισμού οφείλει να μην προσπερνά οποιαδήποτε αδικία και έγκλημα
      Κατά πέμπτο, αυτό το τελευταίο αποκτά ιδαίτερη σημασία στις μέρες μας, γιατί στο όνομα δήθεν του αντιφασιστικού αγώνα, ομάδες και πολιτικές οντότητες καλούν σε αντιπαραθέσεις ίδιου ήθους με τις φασιστικές πραχτικές
      Θεωρώ το κείμενο που ανέβασα τίμιο και δεν μ’ ενδιαφέρει ποιός το έχει γράψει, μια και δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να βγάλει άκρη μέσα στις εξαπολύόμενες αλληλοκατηγορίες

  29. Ξέρετε τι πρόσεξα;;;
    Οτι το τμήμα του κειμένου τους που μιλάνε για οικογένειες σφαγιασθέντων (και ασφαλώς δεν δίνουν παραπομπές) προέρχεται κάτα πάσα πιθανότητα από κείμενο του (ακροδεξιού και απολογητή των τ/αλητών) Γιάννη Μπουγά.

    Βρείτε τις ομοιότητες 🙂

    http://panosz.wordpress.com/2009/09/11/civil_war-23/

    Στα θύματα περιλαμβάνονται δεκάδες πολυμελείς οικογένειες από τα γύρω χωριά. Η οικογένεια Αλιφέρη από τα Τσουκαλέϊκα με 7 θύματα, Γρουσουζάκου από το Πεταλίδι με 7 θύματα, Καστανά από το Νεοχώρι με 9 θύματα μεταξύ 16 και 50 ετών, Κουτσίκου από τη Μικρομάνη με 8 θύματα, Μυλωνά από το Νεοχώρι με 9 θύματα μεταξύ 20 και 70 ετών, Σγουμπόπουλου από τη Μερόπη με 5 θύματα από 24 έως 85 ετών.

    Και παρακάτω.

    Και βέβαια, βγάζει μάτι η αντιεπιστημονική πρακτική να βάζουν παραπομπές μόνον όπου θέλουν αυτοί, και σε άλλα σημαντικά σημεία με σημαντικούς ισχυρισμούς να μην βάζουν καθόλου παραπομπές.

    Οσο για τις «πηγές», που φαίνεται από μακριά ότι δεν έχουν διαβάσει οι ίδιοι τα βιβλία που παραθέτουν, αλλά έχουν βρει τα quotes από άλλα κείμενα,
    τι να πρωτοπούμε;;;
    Δεν υπάρχει «Καραμουζούνης», αλλά Καραμούζης, μετά βλέπουμε το αναξιόπιστο «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού» και κερασάκι στην τούρτα ο Κανελλόπουλος.

    Για την ουσία του κειμένου, είναι ανιστόρητη και κατάπτυστη η ταύτιση του ΕΑΜικού κινήματος με τους κάθε είδους «εξουσιαστές», τα λένε και άλλοι παραπάνω, ας μην επαναλαμβανόμαστε.

    Αν θέλετε, δείτε κι εδώ μια παρόμοια συζήτηση, υπάρχουν πολλά στοιχεία:

  30. ena apo ta komatia poy oloi edw pera arnhste na syzhthsetai einai oti to keimeno anaferete se aixmalwtoys kai oti oi aixmalwtoi einai pia htimenoi kai aoploi kai ayto den toys kathista pia maxwmenoys. ara poio katharma einai aytos poy ektelei enan amaxo ekeinh thn stigmh? oi tagmatasfalites to kanane ara efoson kai oi elasites epidwthikane se ayto bravo toys kataferan na moiasoyn stoys exthroys toys

    • locopapet
      Σεπτεμβρίου 20, 2012 στις 15:21
      «ena apo ta komatia poy oloi edw pera arnhste na syzhthsetai einai oti to keimeno anaferete se aixmalwtoys»
      Φίλε μου το έχω αναφέρει σε σχόλιο μου:
      «Δεν δέχομαι στο όνομα καμμίας επανάστασης και κανενός αγώνα τις εκτελέσεις αόπλων ανθρώπων. Σκοτωμοί γίνονται μόνο στο πεδίο της μάχης»

  31. Μήπως, λέω μήπως, αναλωνόμαστε άδικα κυνηγώντας σκιές του παρελθόντος? Σκαλίζουμε το παρελθόν, με το οποίο μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού δεν έχουν καμία επαφή πλέον. Δεν το κρίνω, κάνω μια διαπίστωση. Τα σημερινά προβλήματα είναι άλλα. Άσε που μπορεί να είναι και καλή παγιδούλα για να αναζωπύρωση θαμμένων τσεκουριών, ίσως και να συμφέρει τους από πάνω. Στο εδώ και τώρα είναι πολύ περισσότερα αυτά που μας ενώνουν και είναι οι κλέφτες του παρόντος μας που πρέπει να τους δοθεί το μήνυμα πως ή θα πάψουν να μας βλέπουν σαν εξιλαστήρια θύματα, ή θα γίνουν αυτοί τα θύματα, και οι νεοναζί που εκμεταλλεύονται την κρατική θαλπωρή που τους προσφέρεται άπλετα, τις άψογες σχέσεις τους με τα σώματα ασφαλείας και τα λοιπά. Επιστροφή στο παρόν προτείνω, κρατώντας τα μαθήματα από το παρελθόν, όμως μη μετατρέποντάς το σε παρόν, γιατί δεν είναι.

    • Μας δουλεύεις ρε φίλε;
      Αυτά δεν σας έλεγα εγώ προχθές και μου το γυρίζατε εσύ & ο Σταύρος-Ζακ στον εμφύλιο;
      Τώρα έρχεσαι στα λόγια μου.
      Και θυμήθηκες να γυρίσεις στο παρόν…

      Άντε, εξυπνάκια.
      Καταστρέφεις τις συζητήσεις στο blog
      κι έρχεσαι μετά και ζητάς και τα ρέστα.

        • @eréndira
          Σεπτεμβρίου 20, 2012 στις 16:59

          Συμφωνώ μαζί σου.
          Όταν μιλάνε σοβαρά,
          τα σχόλιά τους είναι και ουσιαστικά και εποικοδομητικά,
          ανεξάρτητα απ΄το αν συμφωνούν όλοι με την άποψή τους.
          Αυτή είναι η άποψή τους & πρέπει να γίνεται σεβαστή.
          Και, αναμφισβήτητα, ΕΧΟΥΝ άποψη.

          Όταν, όμως, τους βγαίνει το «φανατικό»
          κι αρχίζουν και μπεμπεκίζουν & ειρωνεύονται,
          γίνονται ενοχλητικοί.

          Αναφέρομαι, φυσικά σε ultra & Σταύρο-Ζακ
          που συμμετείχαν στις συζητήσεις των τελευταίων αναρτήσεων.

  32. Συγγνώμη, φίλοι/ες του μπλογκ, έχετε moderation στα σχόλια ή το δικό μου πήγε άπατο;;;
    Το βάζω ξανά, ζητώ συγγνώμη, μπορείτε να σβήσετε το διπλό:

    Ξέρετε τι πρόσεξα;;;
    Οτι το τμήμα του κειμένου τους που μιλάνε για οικογένειες σφαγιασθέντων (και ασφαλώς δεν δίνουν παραπομπές) προέρχεται κάτα πάσα πιθανότητα από κείμενο του (ακροδεξιού και απολογητή των τ/αλητών) Γιάννη Μπουγά.

    Βρείτε τις ομοιότητες 🙂

    http://panosz.wordpress.com/2009/09/11/civil_war-23/

    Στα θύματα περιλαμβάνονται δεκάδες πολυμελείς οικογένειες από τα γύρω χωριά. Η οικογένεια Αλιφέρη από τα Τσουκαλέϊκα με 7 θύματα, Γρουσουζάκου από το Πεταλίδι με 7 θύματα, Καστανά από το Νεοχώρι με 9 θύματα μεταξύ 16 και 50 ετών, Κουτσίκου από τη Μικρομάνη με 8 θύματα, Μυλωνά από το Νεοχώρι με 9 θύματα μεταξύ 20 και 70 ετών, Σγουμπόπουλου από τη Μερόπη με 5 θύματα από 24 έως 85 ετών.

    Και παρακάτω.

    Και βέβαια, βγάζει μάτι η αντιεπιστημονική πρακτική να βάζουν παραπομπές μόνον όπου θέλουν αυτοί, και σε άλλα σημαντικά σημεία με σημαντικούς ισχυρισμούς να μην βάζουν καθόλου παραπομπές.

    Οσο για τις «πηγές», που φαίνεται από μακριά ότι δεν έχουν διαβάσει οι ίδιοι τα βιβλία που παραθέτουν, αλλά έχουν βρει τα quotes από άλλα κείμενα,
    τι να πρωτοπούμε;;;
    Δεν υπάρχει «Καραμουζούνης», αλλά Καραμούζης, μετά βλέπουμε το αναξιόπιστο «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού» και κερασάκι στην τούρτα ο Κανελλόπουλος.

    Για την ουσία του κειμένου, είναι ανιστόρητη και κατάπτυστη η ταύτιση του ΕΑΜικού κινήματος με τους κάθε είδους «εξουσιαστές», τα λένε και άλλοι παραπάνω, ας μην επαναλαμβανόμαστε.

    Αν θέλετε, δείτε κι εδώ μια παρόμοια συζήτηση, υπάρχουν πολλά στοιχεία:

  33. Αυτό ήθελες να πεις, αλλά δε μου μετέφερες το μήνυμά σου.Αν κάθε αντίθετη άποψη από τη δική σου σου φαίνεται ότι καταστρέφει το μπλογκ, μάλλον έχεις αρχίσει να αναπτύσσεις μαζί του λανθασμένη σχέση.

  34. Γεια χαρά! Μπήκα στον πειρασμό να σχολιάσω και εγώ γιατί έκανα μια διαπίστωση που θα ήθελα κάπου να την εκφράσω. Η διαπίστωσή μου λοιπόν είναι ότι μετά από όλα τα σχόλια που διάβασα εδώ αλλά και στο indymedia φτάνω στο σημείο να πω ότι ο λεγόμενος »χώρος» έχει αλωθεί από αριστερές αντιλήψεις! Διαπιστώνω επίσης ότι πολλοί που αποκαλούνται αναρχικοί εδώ μέσα ονειρεύονται κονσερβοκούτια και εκτελέσεις αιχμαλώτων και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τη σχέση έχουν όλα αυτά με την αναρχία;
    Ποια επανάσταση;;; Από ανθρώπους που είναι διψασμένοι για αίμα και εκδίκηση δεν θέλω τίποτα, γιατί αυτό που ευαγγελίζονται τελικά είναι θηριωδίες (τύπου Μελιγαλά και Διστόμου αντίστοιχα) για να κυριαρχήσουν!

    υγ. Τους ναζίδες και τον φασισμό θα μπορούσαμε να τους είχαμε αποφύγει μόνο εάν δεν αναπαραγάγαμε το εξουσιαστικό μοντέλο της αριστεράς ενώ δηλώναμε αναρχικοί! Ούτε με περισσότερες σφαλιάρες θα φεύγανε ούτε με την ρατσιστική αριστερή αντιμετώπιση του τύπου »οι καλοί μετανάστες» και »οι κακοί έλληνες».

    Κρατήστε την αριστερά μην σας φύγει…αλλά μην μιλάτε για αναρχία!

    • Θεωρώ τις απόψεις των ultra και ΖΑΚ ενδιαφέρουσες, πλην των σημείων εκείνων που εκτρέπονται σε χαρακτηρισμούς τελείως απαράδεχτους. Θέλω να θυμίσω ότι η κατηγορία περί «ασφαλίτη» εναντίον όποιου με τις απόψεις του διαφωνούμε, προέρχεται από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας της Αριστεράς και είναι ο αντίποδας της κατηγορίας του «αντεθνικού στοιχείου» και του «πράχτορα της Μόσχας» από την άλλη πλευρά, την οποία ενώ τόσο μάχεστε τελικά καταντάτε να συναντιέστε.
      Θέλω να ελπίζω ότι τουλάχιστον ο ultra, γνωρίζοντας μας περισσότερο, θα καταλάβει ότι μάλλον έκανε σφάλμα και έτσι θα μας βοηθήσει περισσότερο στη συνέχεια με ενδιαφέρουσες σκέψεις χωρίς μισαλλοδοξία.

  35. κι εγώ το ελπίζω να ξετουβλωθώ, χα χα
    Επίσης θα πρέπει να ξέρετε ότι το χιούμορ δεν απαγορεύεται.:P
    αλλά μερικούς δε θέλω να τους γνωρίσω εντούτοις (δεν πάει για σένα), άλλες/ους ελπίζω να σας γνωρίσω περισσότερο στο μέλλον. Κι εσένα πράχτορα της Μόσχας! λολ

  36. Ο Marx Factor γράφει και ωραία. Αλλά όντας μακριά από την Ελλάδα έχει καιρό να γράψει. Από την άλλη έχουμε επίσης και την απουσία του Αρσέν Λουπέν για επαγγελματικούς λόγους. Αυτοί οι 2 μαζί με τον Πάνθηρα συγκροτούν την ακραιφνή επαναστατική πτέρυγα του μπλόγκ. Έτσι με την ηχηρή απουσία των δύο η επαναστατικότητα του μπλογκ έχει αδυνατίσει και όλο το βάρος έχει πέσει στον πάνθηρα. Απ’ ότι μούλεγε η μητέρα του, ο καυμένος ο πάνθηρας έχει ρέψει ξενυχτώντας και τρώγοντας ελάχιστα από το άγχος του να φτιάχνει επαναστατικά σχόλια και κείμενα προκειμένου να ανεβάσει την πεσμένη επαναστατικότητα του μπλογκ. Αλλά τι να πρωτοπρολάβει… Έτσι η χλιαρή πτέρυγα του μπλογκ (εγώ, ο αναρμόδιος και ο πειρατής) έχουμε βρει το πεδίο ελεύθερο και το μπλογκ έχει καταντήσει, όπως βλέπετε, αρκετά ανθρωπιστικό (για έναν επαναστάτη αυτό είναι μομφή) και πασιφιστικό (αυτό κι αν είναι μομφή)…
    🙂 🙂 🙂 🙂

    • @Παύλος: «…Έτσι η χλιαρή πτέρυγα του μπλογκ (εγώ, ο αναρμόδιος και ο πειρατής) έχουμε βρει το πεδίο ελεύθερο…»

      Χλιαρός είσαι και φαίνεσαι. Εγώ είμαι επαναστάτης (του πληκτρολογίου). Μόνο εσύ δεν το βλέπεις…

      Θραξ Αναρμόδιος

  37. θελο να κανω παραπονα.
    Πηγα να κανω trackbar αλλα δεν μπωρεσα.
    Εκανα like αλλα δεν φενετε.
    Υθελα να κρατεισω τους σχολειαστες φιλους μου αλλα δεν μπορο.
    Η wordpress φτευ;

  38. Κάτι ακόμη και πολύ βασικό για μένα που είναι και ένας από τους πιο ουσιαστικούς λόγους που είμαι υπέρ τέτοιων δημοσιεύσεων:

    Το να συζητάμε το παρελθόν το βρίσκω πάντα χρήσιμο και επίκαιρο, ιδίως όταν είναι δυσάρεστο. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και με ανθρώπους που έχουμε παρόμοιες ιδέες αναπτύσσουμε αρκετές φορές έντονες αντιπαλότητες και οι σιωπηλές και χωρίς αίμα σφαγές δυστυχώς συμβαίνουν και σε αυτές τις περιπτώσεις. Όποιος έχει δραστηριοποιηθεί στους πολιτικούς χώρους, εύκολα θα θυμηθεί ακόμη και «σφαγές» ομοιδεατών «αιχμαλώτων». Μήπως λοιπόν το να συλλογιζόμαστε, σε βάθος, τέτοια ιστορικά γεγονότα είναι, πολύ περισσότερο και από την αναθεώρηση της ιστορίας, τελικά χρήσιμο και για τις σημερινές μας πολιτικές δράσεις και για τις καθημερινές μας πολιτικές πραχτικές ;

  39. Ποιος σφαγιασμός αμάχων και πράσσειν άλογα, δεν θα μπω σε συγκεκριμένες λεπτομέρειες, γαι τις οποίες ούτε ο συγγραφέας του κειμένου έδωσε καμία σημασία, δύο πράγματα θα πω:
    Στον ταξικό πόλεμο δεν υπ’αρχουν άμαχοι.
    Στην πηγάδα χωράνε δυο κροστάνδες.

  40. σόρυ που ίσως ξεθάβω το κείμενο αλλα εγώ συμφωνώ απόλυτα με αυτά που γράφονται όπως και με την σύνδεση της χειρότερης μορφής της αριστεράς με την αναρχία. Δυστηχώς, δεν είχα ποτε την ευκαιρία να το συζητίσω αυτό με (πρωην) φίλους η και γνωστούς μου ακόμα, φοβούμενος της κατηγορίες και όχι μόνο, καθώς όλοι ήταν «αναρχικοί» και δεν δέχοντουσαν τέτοιες απόψεις…
    Αναφέρομαι λοιπόν στους αναρχικούς (ως πρώην) που γράφουν συνθήματα όπως εαμ, ελας μελιγαλάς και τους ρωτάω να αναρωτιθούν δύο πράγματα. 1. Είναι απόλυτα σίγουροι πως ταυτίζονταν αρχικά με αυτές τις ιδέες και όχι πως ταυτίστικαν αργότερα λόγω φίλων-γνωστών «ομοιδεατών» τους; 2. Κι αν ναι τότε τι είναι πραγματικά αυτο το οποίο απεχθάνονται στον φασισμό;

  41. καθώς όλοι ήταν “αναρχικοί” =αριστεροί κομματόσκυλα με αναρχικό προσωπείο για να υπονομεύουν την Αναρχία. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας …βγάλτε τους την κουκούλα!

  42. Είναι ντροπή να διαβάζουμε τέτοια κείμενα που πάνε να ξεπλύνουν τα εγκλήματα των ναζί ταγματασφαλιτών, δεν είμαι ούτε ήμουν ποτέ ΚΚΕ, αλλά η μαλακία κάποιων αυτοαποκαλούμενων αναρχικών πρέπει να έχει και όρια…. Κάθε εποχή κρίνεται με τα μέτρα της συγκεκριμένης εποχής…όσο για το ντεφαιτισμό του Στίνα ήταν όπως αποδείχθηκε εκτός εποχής, γι’ αυτό και η απήχησή του ήταν τόσο μικρή. Σε πολεμικές/επαναστατικές περιόδους, εγκλήματα γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται και από τις δύο πλευρές, αλλά το θέμα είναι ποιος έχει το δίκιο με το μέρος του. Αλλιώς, θα πρέπει να ακυρώσουμε κάθε επανάσταση ή επαναστατική στιγμή του παρελθόντος (Γαλλική επανάσταση, εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους, Οκτωβριανή επανάσταση, αναρχική επανάσταση 1936 στην Ισπανία, κ.λπ.)

  43. «Δεν είμαι διατεθειμένος να το προσπεράσω. Η αξία μιας ανθρώπινης ζωής είναι μοναδική και για μένα είτε ένας είτε είκοσι είτε εκατό είτε χίλιοι είναι το ίδιο».

    Ηθικολογιες και συναισθηματικες παπαριές.Ελπιζω παύλο τις ιδιες αποψεις να μη τις εχεις για τους ισλαμοπηθικους γιατι δεν μας βλεπω καλα.Ας προσεχαν λοιπον να μην ξεκινουσαν τη βία, δεν τους φταιει κανενας, μονοι τους φαγαν το κεφάλι τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s