Φοβήθηκαν μπας και πτωχεύσει η Ελλάδα Ή μήπως χάσουν το κομπόδεμα?

Αφιερωμένο εξαιρετικά

Βλέπω μια θλίψη σήμερα στα μάτια πολλών. Νέων ανθρώπων. Εμείς οι παλιοί έχουμε γίνει και λίγο πιο χοντρόπετσοι, στην ηλιθιότητα που κυκλοφορεί γύρω μας. Οι νέοι όμως τώρα ψήνονται στο τι ακριβώς συμβαίνει. Και δεν μιλάω φυσικά για τους νέους που ούτε τους νοιάζει, ούτε ασχολούνται καν με τα κοινά. Μιλάω γι΄εκείνους που το αίμα τους βράζει, οι ευαισθησίες χτυπάνε κόκκινο, εκείνους που νοιάζονται για τη ζωή και για ότι υπάρχει γύρω τους. Εκείνους που θέλουν να ανακατεύονται και να ζήσουν άλλη ζωή. Όχι σαν κουρδισμένες μαριονέτες. Αλλά σαν άνθρωποι. Με αξιοπρέπεια. Με θάρρος. Ελεύθεροι. Αυτοί οι νέοι λοιπόν σήμερα είναι πολύ θλιμμένοι και οργισμένοι.

Νοιώθουν προδομένοι όχι από τους προδότες αλλά από τους γονείς τους, τους δασκάλους τους, από όλους εκείνους που κιότεψαν. Το κοριτσάκι δεν πήρε την απάντηση που ήθελε από το δάσκαλο. Ο δάσκαλος μάλλον την ώρα που κρέμονταν απο τα χείλη του οι μαθητές του, βιαζόταν να πάει σπίτι να παίξει στοίχημα.

Όσο μεγαλώνει κανείς συνειδητοποιεί πως το πλήθος είναι ένας αόριστος όρος που μέσα του κρύβει και βρώμα κι αρώματα.  Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Το ίδιο πλήθος  τη μια στιγμή μπορεί να πουλάει ελπίδες και μετά από λίγο να σε ρίχνει στη πιο σκοτεινή άβυσσο. ΟΙ επί μέρους μονάδες είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά.  Οι λίγες μονάδες που μοσχοβολανε μες τη βρώμα.  Και γι΄αυτές πρέπει να νοιάζεται κάποιος και να νοιώθει θλίψη αν τον προδόσουν, αν  κιοτέψουν, αν ξεφτιλίσουν τη ταυτότητά τους. Τα μη καμμένα χαρτιά. Εκείνα που ακόμα έχουν δικαίωμα να αποδείξουν κάτι και δεν έχουν πάρει την ευκαιρία τους. Δεν πρέπει ένα νέο παιδί να απογοητεύεται από ένα καμένο χαρτί. Αρκεί να μελετήσει την ιστορία κάποιου για να κρίνει πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει. Οι γέροι είναι προβλέψιμοι και για το καλό και για το κακό. Γιατί η ζωή δίνει άπειρες ευκαιρίες για να αποδείξει κάποιος τι είναι.  Όσο πιο πολύ λοιπόν παρατηρεί κανείς γύρω του  τους μεγαλύτερους τόσο βλέπει καμμένα χαρτιά κι ελάχιστα που το λέει ακόμα η ψυχή τους. Γιατί αν δεν ήταν καμμένοι δεν θα είχαν οδηγήσει τους νέους σ΄αυτό το τοπίο γεμάτο στάχτη. Έναν άλλο κόσμο θα είχαν ήδη φτιάξει.
Το αποτέλεσμα το χθεσινό δεν είναι όπως άλλες φορές. Είναι ένα αποτέλεσμα μεγάλου φόβου του πλήθους των νοικοκύρηδων. Οι νέοι άνθρωποι δεν τα έχουν ζήσει αυτά αλλά οι παλιότεροι θυμήθηκαν αμέσως εκείνες τις εποχές που ο κόσμος ζούσε σε μια τρομοκρατία μπας κι έρθουν οι κομμουνιστές και του πάρουν το σπίτι. Ήταν πανεύκολο να ξυπνήσει κανείς τον παλιό φόβο σε νέα έκδοση. Και να τρομοκρατήσει εκείνους που κουβαλάνε ένα κομπόδεμα ακόμα. Χθες δεν σας πρόδωσαν οι απολυμένοι, οι εξαθλιωμένοι, οι αγανακτισμένοι, όλοι εκείνοι που έχουν υποστεί ένα σωρό δεινά από τότε που έφεραν το κωλομνημόνιο.
Σας πρόδωσαν οι νοικοκυραίοι, οι συνήθεις ύποπτοι μικροαστοί με τους μικρούς ορίζοντες, που είναι η διαχρονικά,  εύκολη λεία . Που τρέμουν μην μπουν στον αριθμό των εξαθλιωμένων. Εκείνοι που κρατάνε σφιχτά τη ζωούλα τους με όποιο κόστος, τυλιγμένη με το κομποδεματάκι που έκαναν για να κοιμούνται επάνω του.
Τίποτα δεν έγινε έτσι απλά. Κι αυτά τα φοβιτσιάρικα ανθρωπάκια είδαν για λίγο το φως στην άκρη του τούνελ αλλά πέσανε επάνω τους σαν τα αρπακτικά. Ξέρετε πόσοι και με πόσους ποικίλους τρόπους απειλήθηκαν αυτές τις μέρες? Από διάφορους. Από τις τράπεζες που ο Αλέξης θα τους άρπαζε τα χρηματάκια τους, από τις δουλίτσες τους που θα τις έχαναν τη Δευτέρα αν έβγαινε ο Αλέξης,  Οι γιαγιούλες και οι παππούδες που άκουγαν ήδη τα άλογα των κόκκινων να καλπάζουν με τα κονσερβοκούτια στα χέρια!!! Και χίλια δυο άλλα.  Πάτησαν εκεί που πόναγαν. Αυτά τα ανθρωπάκια δεν έχουν πρόβλημα για μεγάλες έννοιες που αφανίζονται στην νέα εποχή της επέλασης των άψυχων αγορών, δικαιοσύνη, ισονομία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, πατρίδα, υπερηφάνεια και άλλες αρετές.
Αυτά τα φοβισμένα ανθρωπάκια έχουν έναν ορίζοντα γεμάτο από υποκοριστικά στα οποία η λέξη μεγαλοπρέπεια φαντάζει εντελώς παράταιρη….
Μην θλίβεστε. Μην υποχωρείτε.  Ο κάθε άνθρωπος παλεύει για τα δικά του ιδανικά. Αυτά που θεωρεί αρετές για τη δική του ζωή. Αυτά που τον ορίζουν. Και θα πρέπει να παλεύει γι΄αυτά ακόμα κι αν είναι ο τελευταίος στο κόσμο που τα πιστεύει. Όταν αυτά είναι εμπνευσμένα από μεγάλες έννοιες, διαχρονικές που ορίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη σε ένα επίπεδο ψηλά, στο φως κι όχι σε σκοτεινούς υπονόμους.
Δεν υπάρχει λόγος απογοήτευσης. Κάποιος είχε πει ότι μορφωμένος είναι ένας άνθρωπος όταν μπορεί να έχει υπομονή με τους αμόρφωτους. Και σαν αμόρφωτους μην θεωρείτε τους ανθρώπους που δεν έχουν βγάλει ένα σχολείο. Καμιά σχέση.  Αμόρφωτος είναι ένας πολίτης που έχει μπερδέψει την έννοια της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του με τη διαφύλαξη με κάθε τρόπο των αδυναμιών του. Με λίγα λόγια κάποιος που είναι μέσα σ΄ενα σπίτι που καίγονται άνθρωποι κι αντί να σώσει έναν οποιονδήποτε βρει μπροστά του, βουτάει και σώνει ένα τσαντάκι με λεφτά, είναι αμόρφωτος, αστοιχείωτος, κούφιος.
Χτες εν μέσω μιας μεγάλης ανθρωπιστικής κρίσης που μετράει ήδη δυόμιση χιλιάδες αυτοκτονίες, ενάμιση εκατομμύριο ανέργους, τέσσερα εκατομμύρια πτωχευμένους, άστεγους, πεινασμένους, αρρώστους που πεθαίνουν αβοήθητοι, μια πατρίδα που ξεπουλιέται φτηνιάρικα και γρήγορα σαν να θέλει κάποιος να ξεμπερδέψει μαζί της, κάποιοι επέλεξαν το τσαντάκι τους.
Δεν χρειάζεται να τσαντίζεστε. Σ’αυτή τη κρίση κανένα τσαντάκι δεν θα μείνει άθικτο αργά ή γρήγορα. Μόνο οι μεγάλες τεράστιες βαλίτσες που ταξίδεψαν και ταξιδεύουν σε μέρη μακρινά και τα προϊόντα απάτης και κλοπής θα αποφύγουν τη κρίση. Και όχι μόνο. Θα αυγατίσουν τα κέρδη.
Όλα τα υπόλοιπα άθλια και μίζερα τσαντάκια θα καούν. Κι όσο και να τα σκεπάζουν με τη τιμή τους αυτά τα ανθρωπάκια σύντομα θα καταλάβουν πως κάποιοι τους χρησιμοποίησαν για 24 ώρες. Τίποτα περισσότερο. Οπως φυσάς τη μύξα σ΄ενα χαρτομάντιλο. Ε, δεν το κάνεις και εικόνισμα στη συνέχεια. Το πετάς.

Ε λοιπόν ήδη πεταμένοι είναι.

 

Πηγή : Ιστορίες Συνωμοσίας

5 σκέψεις σχετικά με το “Φοβήθηκαν μπας και πτωχεύσει η Ελλάδα Ή μήπως χάσουν το κομπόδεμα?

  1. Πολύ καλό το κείμενο, arsenelupin. Και τα λέει όλα ο στίχος από το ‘Άμοιρε γείτονα’:
    «… κάποτε ορκιζόμουνα πως θα σε γλίτωνα…»

    Αμ, δε γίνονται έτσι τα πράγματα, με ‘εμπνευσμένες’ πρωτοπορίες – δε σώζεις κανέναν αν δε θέλει και ο ίδιος να σωθεί, ή αν το ‘σώσιμο’ έχει άλλη έννοια γι’ αυτόν απ’ ότι για σένα. Και φυσικά δεν τον σώζεις όταν τα λόγια δεν έχουν σχέση καμιά σχέση με τις πράξεις. Και μου φαίνεται αστείο να μιλάμε για τους αναρχικούς που δεν ψήφισαν, αντί να μιλάμε για το τι δεν έκανε η αριστερά για να πείσει όλους τους άλλους ως το 38%. Για παράδειγμα, διάβασα πάλι ένα σχόλιο στο ίντι για το πέσιμο των χα στο περίπτερο του σύριζα στον Πειραιά. Κόσμος μαζεμένος, κάποιοι αντέδρασαν στους χα, αλλά και πολλοί άλλοι συριζαίοι τα έβαλαν μ’ αυτούς που αντέδρασαν, γιατί λέει «αυτοί δεν αντιδρούν στις προκλήσεις των χα ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ» (!!!), εννοώντας τους αναρχικούς. Άψογο, έτσι;;; Ή μήπως βγήκε ανακοίνωση από σύριζα για το μαχαίρωμα του μετανάστη στο μετρό χθες;;; Κάπου πήρε το μάτι μου ότι είπε ο τσίπρας ότι θα συνεργαστεί με τον σαμαρά ενάντια στους χα!!! Ισχύει ή είναι μούφα;;; Γιατί, αν ισχύει, καλύτερα να μην το σχολιάσω…

    Περνάω ένα σχόλιο από ιντιμίντια, από τη συζήτηση:
    https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1407763
    θεωρώντας πως είναι από τις καλύτερες περιπτώσεις όσων δεν ψήφισαν (χωρίς να είναι αναρχικοί/αντιεξουσιαστές).

    «Ρώτησα έναν 22χρονο άσχετο με μας γιατί δεν ψήφισε. Η απάντησή του είναι αυτή:

    «Καταρχάς καλημέρα, θέλω να πώ οτι χτές όντως δεν ψήφισα… το θέμα είναι το γιατί…

    δεν ψήφισα γιατί κανείς απο αυτούς δεν με έπισε οτι έχει τα κάκαλα να κάνει κάτι…
    δεν ψήφισα γιατίκανείς απο αυτούς δεν με έπισε οτι δεν είναι φερέφωνο αμερικάνων ρώσων κινέζων η όπως αλλιώς θέλετε πείτε τους…
    δεν ψήφισα γιατί δεν θέλω μέσα απο μια ψήφο μου σε κάποιο «μικρό» κομμα να ενισχύσω τα «μεγάλα»…
    δεν ψήφισα γιατί δεν θέλω κι άλλους μπάτσους να με προστατεύουν…
    δεν ψήφισα γιατί θέλω αν σε κάποια στιγμή της ζωής μου με ρωτήσουν τα παιδιά μου(λέμε τώρα) τι έκανες εσυ μπαμπά? να μπορώ τουλάχιστον να τους απαντήσω οτι δεν τους ψήφισα, δεν συμμετήχα σε αυτήν την παρωδία…
    δεν ψήφισα γιατί όταν αρνούνται να συνεργαστούν για το «καλό» της χώρας( βλέπε προηγούμενες εκλογές) μου θυμίζουν λίγο παιδάκια νηπιαγωγίου(εγώ θα είμαι ο αρχηγός των ινδιάνων αλλιώς δεν παίζουμε)…
    δεν ψήφισα γιατί αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ήταν παράνομες..
    και στην τελική δεν ψήφισα γιατί ίσως οι ινδιάνοι να μην χρειάζονται αρχηγό… ειδικά ένα τέτοιον αρχηγό(η ηγέτη)….»

    Αυτός είναι που θα πούμε μπανάκια ή παραλιακια; Εγώ λέω ότι αυτός είναι ο μελλοντικός μας σύντροφος και δεν το ξέρει ακόμα. Το γιατί δεν το ξέρει ακόμα, είναι δικό μας θέμα να το δούμε. Τι ανοίγματα έχουμε κάνει στην κοινωνία, πως τα κάναμε, πως προβάλαμε τις θέσεις μας κλπ κλπ.

    έχουμε δουλειά σύντροφοι.»

    • Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο συμφωνώ μαζί σου!!!
      Αυτό ακριβώς συμβαίνει! Πρέπει να πλησιάσει ο κόσμος ο ένας τον άλλο και υπάρχουν τρόποι και τα κατάλληλα άτομα.
      Και όπως λες κι εσύ: έχουμε πολλή δουλειά σύντροφοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s