Δεκαέξι ώρες ,επτά λεπτά και λίγα δευτερόλεπτα από τη ζωή του κύριου τάδε.

Ζεις σε ένα πολύ άνετο σπίτι. Άνετο ο Θεός να το κάνει μπροστά σε αυτά που βλέπεις στα περιοδικά αρχιτεκτονικής και διακόσμησης ,ή αντικρίζεις με τα μάτια σου όταν περιδιαβαίνεις τα ακριβά προάστια. Κάπου διάβασες πως αν προσπαθήσεις σκληρά θα αποκτήσεις και εσύ ένα τέτοιο, αλλά για την ώρα η πεζή πραγματικότητα του ξυπνητηριού είναι μάλλον ισχυρότερη από τα όνειρα που σου πουλάνε τα περιοδικά. Σε αποκαλούν κύριο οι σεβαστοί πελάτες στη δουλειά ,αλλά αυτή τη στιγμή πρέπει να σηκωθείς από το κρεβάτι όπως ο κάθε κοινός θνητός. Ονειρεύτηκες πάλι στον ύπνο σου, όμως ο ξύπνιος σου παραμένει εφιαλτικά συνηθισμένος ό,τι και να κάνεις.

Κάνεις το ένα περπατημένο βήμα πίσω από το άλλο, μέχρι να σε οδηγήσει αυτό στο γνωστό μονοπάτι της καθημερινής εργασίας. Πρέπει να είναι περιποιημένη η ρουτίνα γιατί αλλιώς το αφεντικό θα σταροβομουτσουνιάσει και δεν είναι εποχή για ρίσκα. Το ένα βήμα πίσω από το άλλο ,η μια σκέψη πίσω από την άλλη,αγάλι-αγάλι  θα σε φέρουν φρεσκοξυρσμένο  μπροστά στο αυτοκίνητο,ή σε κάποιο ταξί για να μποτιλιαριστείς πάλι μαζί με κάτι χιλιάδες ακούγοντας το ραδιόφωνο να ξερνάει έναν ακόμα κίτρινο τυφώνα ενημέρωσης, επενδεδυμένο με μια συνηθισμένη φιουτουριστική εμπορική μουσική καλλιτεχνία,από αυτές που θέλει ο κόσμος. Δε μπορεί, το μέλλον θα είναι μια χαρά στρωμένο μέχρι να φτάσεις στο γραφείο. Δε μπορεί, θα επιβιώσεις της τρομοκρατίας που τόσο μανιασμένα μεταδίδουν οι εκφωνητές .Δε θα εκραγεί μια βόμβα στο διάβα σου,δεν θα σε μαχαιρώσει ένας αλγερινός,δεν θα σου επιτεθούν οι τούρκοι φονιάδες ,δε θα πτωχεύσει η χώρα .Όλοι οι υπόλοιποι εχθροί σου και ο μοναδικός φίλος το αφεντικό σου και ο εκφωνητής που γνωρίζει γιατί έχει εκπαιδευτεί με λύσσα στα γνωστά ΙΕΚ. Πέρα από όλα τα άλλα, έχεις να λύσεις και τα γκομενικά .Μα γιατί δεν είναι η ζωή όπως ατα σίριαλ του Παπακαλιάτη όπου οι άνθρωποι συλλογίζονται μόνο το πήδημα της περασμένης νύχτας;

Φυσικά στην εποχή της ελεύθερης ραδιοφωνίας μπορείς απλά να αλλάξεις σταθμό ώστε να ακούσεις τις χιλιοπαιγμένες λίστες των δισκογραφικών από διαφορετική συχνότητα ,ξανά και ξανά ,μαζί με τα τελευταία συναρπαστικά νέα της καταναλωτικής κουλτούρας,από τους συγχρόνους παράγωγους που μπορεί να μην ξέρουν που πάνε τα πέντε από μουσική ,αλλά είναι άριστοι στο να σε καθοδηγήσουν στο που θα ξοδέψεις τα χρήματα σου. Δε θα μείνεις απογοητευμένος ,άσχετα αν τα ξανάκουσες αυτά χτες, προχτές,πριν μια εβδομάδα,τον προηγούμενο μήνα. Δόξα τω θεό θα πας στη δουλειά και θα γλυτώσεις τουλάχιστον από την πλύση των τηλεοπτικών πρωινάδικων που καταστρέφουν το μυαλό των ανθρώπων.

Στο φανάρι ένας ακόμα αγέλαστος σύγχρονος άθλιος θα σου θυμίσει το που θα είχες καταλήξει αν δεν προσπαθούσες τόσο σκληρά. Ευτυχώς υπάρχουν και οι cladestinos να σου απαλύνουν τον πόνο της καθημερινότητας και να σου βγάζουν λάδι τις επιλογές. Το πρόβλημα είναι πως παρόλες τις σκληρές προσπάθειες, ο μισθός ανέβαινε με δέκατα τις καλές εποχές και τώρα κατεβαίνει με εκατοστά. Το αφεντικό σου ανακάλυψε καινούρια μαθηματικά και βάφτισε χωρίς να σε ρωτήσει ,το δωδεκάωρο εξάωρο. Πάλι καλά που δεν φοράς σιδερένια μπάλα στα πόδια ,αλλά κρατάς smartphone και είσαι ελεύθερος να διαλέξεις.

Στο γραφείο οι συζητήσεις πάνε και παρέρχονται. Από θέματα άσχετα μέχρι πολύ σοβαρά όπως το ποδοσφαιρικό τουρνουά ,ή ο φασισμός που μάλλον ήρθε για να μείνει. Τα ίδια σοβαρά θέματα που αφορούν την κερδοφορία της εταιρίας, επαναλαμβάνονται μέχρι να γίνουν η δεύτερη φύση. Ο προϊστάμενος με τα γαλόνια απειλεί συνεχώς με περικοπές ,και από το στόμα του η πρόταση “αύξηση στις πωλήσεις” είναι η μοναδική λύση στην κρίση,μια λύση που του πήρε δέκα ολόκληρα χρόνια μελέτης σε ακριβά πανεπιστήμια για να την μάθει.Το αφεντικό πιέζει ασφυκτικά ,τα χαμόγελα κρύβουν τα συναδελφικά μαχαίρια και η υπόσχεση για μια εταιρική αναγέννηση στα meeting, αίρει τις έχθρες προς στιγμή.

Η εργατική τάξη πέταξε τις σιδερένιες μπάλες αλλά απέκτησε ένα συρτάρι γεμάτο φάρμακα και συνθετικές βιταμίνες,ψυχολόγους και γκουρού έτοιμους να της δώσουν την ώθηση εκείνη που θα την ξανακάνει χρήσιμη για τα αφεντικά. Κάποια στιγμή η απόλυση ενός ακόμα συναδέλφου γίνεται θέμα προς συζήτηση. Μετά από λίγες στιγμές αποτελεί ήδη μια κακιά ανάμνηση. Ένας ακόμα αποθηκευμένος αριθμός στο κινητό, ο οποίος μάλλον δεν θα χρειαστεί να τον ξανακαλέσεις ποτέ. Έρχεται και το Σαβατοκυριακο. Thank God its Friday και ώρα να μπουν τα γνωστά σχέδια ξανά στο τραπέζι.

H μέρα περασε δίχως να το καταλάβεις.Το βράδυ από την παρακάτω καφετέρια ακούγονται νταούλια και ο κόσμος γλεντάει. Ένας ακόμα φόρος τιμής σε όσους με τόσο πάθος και λυρισμό έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο. Ένα ακόμα μνημείο για όσους δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν την επιτυχημένη τους διαδρομή στον κόσμο αυτό και βρεθήκανε με ένα βρόμικο σάκο να περιφέρονται στις πλατείες. Είναι όμως καλοκαίρι και δεν θα κινδυνέψουν από το κρύο.

Άλλη μια παραγωγική μέρα πέρασε χωρίς τίποτα να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα.Ευτυχώς σου είπε πως σε αγαπάει και θέλει να σε παντρευτεί ρε χαζό , για όσο καιρό έχεις ακόμα δουλειά.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Δεκαέξι ώρες ,επτά λεπτά και λίγα δευτερόλεπτα από τη ζωή του κύριου τάδε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s