Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ -4-

Η γυναίκα δε σταματά να κλαίει

έχει διαρκώς στραμμένα τα όμορφα μάτια της

στο άπειρο.

Έχει από καιρό συμφιλιωθεί με τα νοήματα

και τις λέξεις και έχει αποσυρθεί δίνοντας

χρόνο στον εραστή της.

Ξεγυμνώθηκε παλιότερα όταν της είχαν

κλέψει το φόβο αφήνοντας ανέγγιχτη

την μνήμη που φυλούσε σε ένα

παλιό κιτρινισμένο χαρτί.

Η σιωπή της η ομπρέλα με τις παιδικές καρδούλες

που την προστάτευε από την αστροβροχή

και η σκοτεινή σελήνη του φθινοπώρου

έκρυβαν καλά τον έρωτά της

από τα αδιάκριτα βλέμματα της απώλειας.

Μπορεί να προέρχεται από την επιθυμία

του ατελείωτου μπορεί ένα σούρουπο

από την βεράντα του σπιτιού της

να ταξίδευε στη γενέθλια γη 

που από κει κληρονόμησε το πάθος

της αιώνιας κόρης.

Δεν θέλει να παρηγορηθεί θέλει να χορτάσει

το σώμα της και να διψάσει τα χείλη της

από τη σύντομη νύχτα του παρελθόντος.

2 σκέψεις σχετικά με το “Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ -4-

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s