Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ -2-

Ψίθυρος.

Εδώ το φως δεν νοιάζεται για το ασήμαντο

εδώ οι φλέβες των χεριών αναζητούν την παιδική γραφή.

Η γλώσσα δεν υπερηφανεύεται και τολμάει

να δωροδοκεί την συναλλαγή.

Η κόκκινη γραμμή τυλίγεται στα δάχτυλα του φθινοπώρου

και διατηρεί την αναζήτηση των ύστερων μελωδιών

δίχως να ικετεύει τον έρωτα που αναπαύεται ελεύθερος

να υφαίνει τρυφερά τον μύθο του.

Αέρας.

Οι Σειρήνες καλούν την Χίμαιρα και ο ποιητής

ανάβει τα κεριά εμπρός στον καθρέπτη της Λήθης

και έπειτα προσεύχεται κρατώντας ευλαβικά στα χέρια του

την πάνινη κούκλα ενός κοριτσιού που την ξέχασε

στο δωμάτιό του.

Ο νεαρός εραστής της φυγής με θέρμη

έχοντας δοκιμάσει παραισθησιογόνα υποταγής

ασχολείται με την φωτοσύνθεση.

Η διαρκής αγωνία το όμορφο σώμα

της παιδικής γραφής, η αποκάλυψη της ομορφιάς

βρήκαν έναν τόπο άφθονο από την έλλειψη της γνώσης.

Οι γελαστές παιδικές εικόνες δεν έκαναν λάθος.

Τυλίχτηκαν γύρω από το αίνιγμα της γέννησης

και δεν δήλωσαν λιποταξία.

2 σκέψεις σχετικά με το “Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ -2-

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s