Το σύστημα, κι όποιος άλλος, θα πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα πως οι πολίτες αντί για ένταξη στην δεξιά ή την αριστερά προτιμούν να έχουν απόψεις και δεξιές και αριστερές. Ταυτόχρονα.

Ο λαός πάει να κάνει κάτι. Πολύ σημαντικό και πρωτοφανές.

Μεγάλα στρώματα του λαού υπερβαίνουν τους παλιούς διαχωρισμούς και την ένταξη δεξιά-αριστερά. Οι νεώτεροι μάλιστα, ένα από τα πιο πληττόμενα και σίγουρα το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, δεν μπήκαν ποτέ στην λογική των κομματικών και παραταξιακών διαχωρισμών που μπήκαμε κάποιοι από μας τους παλιότερους.

Αυτή η ρήξη με το παλιό διαχωριστικό παρελθόν δεν σημαίνει πως τα τμήματα αυτά του λαού, που βγαίνουν από τα ιδεολογικά-κομματικά-παραταξιακά μαντριά, δεν αντιλαμβάνονται πως η κοινωνία είναι βασικά χωρισμένη σε δυο «κόμματα»: των πλουσίων και των φτωχών. Των μόνιμα σε φορολογική ασυλία και των μόνιμα αιμοδοτών του δημόσιου ταμείου. Των μόνιμα κερδισμένων και των μόνιμα εκμεταλλευομένων.

«Η πλάκα είναι» δηλαδή πως αυτή η συνειδητοποίηση ξεφεύγει από τα παλιά δεξιά-αριστερά στεγανά. Συμβαίνει ταυτόχρονα και σε «δεξιούς» και σε «αριστερούς» πολίτες. Οι «δεξιοί» πολίτες δεν φοβούνται πια να πούνε την λέξη καπιταλισμός σήμερα. Την λέξη αδικία. Την λέξη εκμετάλλευση. Και οι «αριστεροί» πολίτες ανακαλούν τον πατριωτισμό της αντίστασης και τον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα.

Την «ιδεολογική άβυσσο» την συντηρούν οι κομματικές ηγεσίες. Για τα λαϊκά στρώματα σημαίνει όλο και λιγώτερα πράγματα. Ολο και περισσότεροι «δεξιοί» κι «αριστεροί» πολίτες συναντώνται πολιτικά έχοντας κοινά αιτήματα για την οικονομία και για μια σειρά άλλα θέματα. Ακόμη και θέματα που για την μια ή την άλλη πλευρά ήταν μέχρι χθες το απόλυτο ταμπού.

Κι είναι θέμα χρόνου, μεγάλα τμήματα του λαού, να φτάσουν σε μια ευρεία συναίνεση ακόμα και για τα πιο ακανθώδη και αμφιλεγόμενα ζητήματα. Και να αναζητήσουν έναν δημοκρατικό τρόπο ώστε να παίρνουν αποφάσεις για εκείνα τα ζητήματα για τα οποία δεν υπάρχει πλατειά συναίνεση μεταξύ τους.

Η πραγματική δημοκρατία γίνεται πια αίτημα της κοινωνίας. Και η δημοκρατία καθιστά την κομματική-παραταξιακή ένταξη λιγώτερο χρήσιμη, κι αναδεικνύει επιτέλους την αξία του να έχει ο κάθε ξεχωριστός πολίτης δεξιές ή αριστερές απόψεις και θέσεις.

Η σήψη και η διαφθορά, η μόνιμη πολιτική κοροϊδία κι όλα τα φαινόμενα εκείνα για τα οποία ο κοινοβουλευτισμός είναι ο βιότοπος και που ταυτόχρονα τον απαξιώνουν, δεν αφήνουν ελπίδες στο σύστημα πως θα καταφέρει να ξαναμαντρώσει στον ίδιο βαθμό τους πολίτες στο δίπολο αριστερά-δεξιά. Να τους ξανα-διχάσει. Ωστε να συνεχίσει να τους ελέγχει.

Το σύστημα, κι όποιος άλλος, θα πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα πως όλο και περισσότεροι «αριστεροί» πολίτες θα έχουν και ορισμένες «δεξιές» θέσεις και πως όλο και περισσότεροι «δεξιοί» πολίτες θα έχουν και ορισμένες «αριστερές» θέσεις.

Είναι μια προετοιμασία αυτή, την οποία κάνει ο λαός μας, για το επόμενο βήμα του: την πραγματική δημοκρατία.

Την δημοκρατία που βασίζεται στις απόψεις των πολιτών και όχι στην εκ των προτέρων ένταξή τους στην δεξιά ή την αριστερά, δηλαδή στην εκ των προτέρων δογματική πολιτική τοποθέτηση και ένταξη, και στα ψυχολογικά αδιέξοδα που συχνά αυτή η ένταξη οδηγεί. .

Στην δημοκρατία των απόψεων των πολιτών, που αλλάζουν και ξανα-αλλάζουν και διαρκώς διαφοροποιούνται, που συγκρούονται με άλλες απόψεις, δοκιμάζονται και δοκιμάζουν, ακυρώνουν παλιές ιδέες, διαμορφώνουν και γεννούν νέες.

Ο λαϊκός άνθρωπος οργώνει το έδαφος από το οποίο θα ξεπηδήσει ο πολίτης. Και μάλιστα το κάνει ερήμην των κομμάτων. Τα οποία μόνο να χάσουν έχουν από αυτή την διαδικασία, την οποία ο λαός μας έχει θέσει ήδη σε κίνηση.

Ο λαός μας προετοιμάζεται για την αληθινή πολιτική, λέγοντας βαθμιαία όχι στον οπαδισμό. Προετοιμάζεται για την αληθινή πολιτική των πολιτών. Και όχι των εκ προοιμίου οπαδών του κάθε κόμματος και κομματάρχη.

Ο λαός μας προετοιμάζεται για να συγκροτήσει αυτό που ο Αριστοτέλης ονομάζει «πολιτική κοινωνία».

Θραξ Αναρμόδιος

http://wp.me/pPn6Y-dHH

13 σκέψεις σχετικά με το “Το σύστημα, κι όποιος άλλος, θα πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα πως οι πολίτες αντί για ένταξη στην δεξιά ή την αριστερά προτιμούν να έχουν απόψεις και δεξιές και αριστερές. Ταυτόχρονα.

  1. Δεν είμαστε “όλοι μαζί”..Υπάρχουν και ταξικές διαφορές και διαφορετικά ταξικά συμφέροντα

    “There’s a class war, all right, but it’s my class, the rich class, that’s making war, and we’re winning.”
    Warren Buffett

    “Υπάρχει ταξικός πόλεμος, εντάξει, αλλά η δική μου η τάξη, η πλούσια τάξη που κάνει πόλεμο και κερδίζουμε”!
    Γουόρεμ Μπάφετ 2008. Εκατομμυριούχος – φιλάνθρωπος

    ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΡΙΝΤ. «ΟΙ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΣΥΓKΛΟΝΙΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»

    Ρωσία 1917 στην Οκτωβριανή

    [..Πήγαμε στην πόλη. Στην έξοδο του σταθμού στέκονταν δύο στρατιώτες με εφόπλου λόγχη. Τους είχαν περικυκλώσει καμία εκατοστή έμποροι, υπάλληλοι, και φοιτητές. Όλο αυτό το πλήθος τους έβριζε και τους φώναζε. Οι στρατιώτες στέκονταν αμήχανοι σαν παιδιά που τα τιμωρούν άδικα.

    Την επίθεση την κατεύθυνε ένας ψηλός νεαρός με στολή φοιτητή, με μία υπεροπτική έκφραση στο πρόσωπο.
    – «Νομίζω, ότι ξέρετε καλά», έλεγε προκλητικά, «πως σηκώνοντας τα όπλα ενάντια στα αδέλφια σας, γίνεστε όπλο στα χέρια των ληστών και των προδοτών».

    – «Όχι αδελφάκι», απάντησε σοβαρά ο στρατιώτης. «Εσείς δεν καταλαβαίνετε. Αφού στον κόσμο υπάρχουν δύο τάξεις: το προλεταριάτο και η αστική τάξη. Δεν είναι έτσι; Εμείς …>

    – «Το ξέρω αυτό το ανόητο παραμύθι!» τον διέκοψε απότομα ο φοιτητής. «Οι αμόρφωτοι μουζίκοι σαν και εσένα, άκουσαν αυτά τα συνθήματα, μα ποιος τα λέει, και τι σημαίνουν, αυτό δεν το ξέρετε. Γι αυτό παπαγαλίζεις!». Το πλήθος γελούσε. «Κι εγώ είμαι μαρξιστής! Σου λέω, πως αυτό δεν είναι σοσσιαλισμός. Είναι απλώς αναρχία και ωφελεί τους Γερμανούς».

    – «Μάλιστα καταλαβαίνω», απάντησε ο στρατιώτης, Στο μέτωπό του έτρεχε ιδρώτας. «Εσείς, όπως φαίνεται, είστε άνθρωπος μορφωμένος, και εγώ ένας απλός άνθρωπος. Μόνο που νομίζω..»

    – «Εσύ», τον διέκοψε περιφρονητικά ο φοιτητής, «πιστεύεις αληθινά πως ο Λένιν είναι πραγματικά φίλος του προλεταριάτου;»

    – «Μάλιστα το πιστεύω», απάντησε ο στρατιώτης. Του φάνηκε πολύ βαρύ.

    – «Καλά φιλαράκο! Ξέρεις όμως πως ο Λένιν τον έστειλαν από την Γερμανία σ’ένα σφραγισμένο βαγόνι; Ξέρεις πως ο Λένιν παίρνει χρήματα από τους Γερμανούς;»

    – «Ε αυτό δεν το ξέρω», απάντησε με πείσμα ο στρατιώτης.«Όμως μου φαίνεται πως ο Λένιν λέει ακριβώς εκείνο που ήθελα να ακούσω. Και όλος ο απλός λαός μιλάει έτσι. Αφού υπάρχουν δύο τάξεις: η αστική τάξη και το προλεταριάτο..»

    – «Βλάκα! Εγώ, αδελφέ, δύο χρόνια ήμουν κλεισμένος στο Σλίσεμπουργκ για την επανάσταση, όταν εσύ πυροβολούσες ακόμα τους επαναστάτες και έψελνες το “θεέ, φύλαγε τον τσάρο!” Ονομάζομαι Βασίλης Γκεοργκίεβιτς Πάνιν. Δεν άκουσες καμιά φορά για μένα;»

    – «Δεν άκουσα και να με συγχωρείς..», απάντησε ταπεινά ο στρατιώτης. «Βλέπεις, είμαι άνθρωπος αμόρφωτος. Εσείς πρέπει να είστε μεγάλος ήρωας..»

    – «Αυτό ακριβώς», απάντησε με βεβαιότητα ο φοιτητής. «Και παλεύω ενάντια στους μπολεσεβίκους, γιατί αυτοί θα καταστρέψουν τη Ρωσία και την ελεύθερη επανάστασή μας. Τι έχεις να πεις τώρα;»
    Ο στρατιώτης έξυσε τον σβέρκο του.

    – «Δεν μπορώ να πω τίποτα!». Το πρόσωπό του ήταν κουρασμένο από την πνευματική υπερένταση. «Κατά τη γνώμη μου η υπόθεση είναι ξεκάθαρη, μόνο που εγώ είμαι αμόρφωτος άνθρωπος!.. Η κατάληξη είναι έτσι: υπάρχουν δύο τάξεις το προλεταριάτο και η αστική τάξη..»

    – «Ξανά μου άρχισες με αυτή την ανόητη συνταγή!» τσίριξε ο φοιτητής

    – «..μόνο δύο τάξεις», συνέχισε με πείσμα ο στρατιώτης. «Και όποιος δεν είναι με την μία, σημαίνει ότι είναι με την άλλη»..]

    Ότι έλεγε ένας Ρώσος αμόρφωτος φτωχός στρατιώτης το 1917, τα λέει. με άλλα λόγια, ένας Αμερικανός ζάμπλουτος μορφωμένος, «φιλάνθρωπος» το 2008

  2. Αυτό συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια.Και συμβαίνει επειδή τα κόμματα μεταλλάχτηκαν. Μέσα στη Δεξιά οι περισσότεροι είναι Ντόρες, πασοκοποιημένοι κι ενοχικοί. Στην Αριστερά είναι καμουφλαρισμένοι νεοταξίτες, αβανταδόροι της παγκοσμιοποίησης και των σχεδίων ισλαμοεποικισμού της Ευρώπης. Επειδή μετά την πτώση της ΕΣΣΔ χρηματοδοτούνται από άλλα κέντρα πλέον. Το πρόβλημα είναι ότι οι ψηφοφόροι δεν μεταλλάχτηκαν. Έχουν τις ίδιες ανάγκες κι επιθυμίες. Κι οι μεν πλούσιοι εκπροσωπούνται από τα κόμματα αφού το σύστημα γι αυτούς δουλεύει, οι δε φτωχότεροι δεν εκπροσωπούνται πια. Ζητούν ένα κόμμα αριστερό ως προς τα εργασιακά και την άρνηση των μνημονίων, αλλά δεξιό σε όλα τα υπόλοιπα και κυρίως λαθρό και εγκληματικότητα. Τέτοιο κόμμα δεν υπάρχει. Κι είναι απορίας άξιο γιατί δεν δημιουργήθηκε τόσα χρόνια τώρα. Γιατί μας εξαναγκάζουν να καταφεύγουμε στη Χρυσή Αυγή ή να ψηφίζουμε με βαριά καρδιά είτε τη λαθρολάγνα κι εγκληματολάγνα Αριστερά με δόλωμα την αντιμνημονιακή της ρητορεία, είτε την πασοκονεοδημοκρατία με δόλωμα τη (φρούδα) ελπίδα για δημόσια τάξη ή για κάνα ρουσφέτι…
    Αλλά τί ρωτάω.Εδώ ούτε δημοψηφίσματα δεν επιτρέπονται, θα επέτρεπαν να εκπροσωπηθεί και να εκφραστεί ο λαουτζίκος;

    • «Επειδή μετά την πτώση της ΕΣΣΔ χρηματοδοτούνται από άλλα κέντρα πλέον. »

      Highlight: οι εγχώριοι ακροδεξιοί πιστεύουν ότι, για κάποιον άγνωστο και αδιευκρίνιστο λόγο, παρά τις άπειρες διασπάσεις του ΚΚΕ από τον Εμφύλιο ως το 1991, η ΕΣΣΔ συνέχιζε να έχει σχέσεις με ΟΛΑ τα κόμματα που προέκυπταν, ακόμα και αυτά που την κατήγγειλαν, ακόμα και με όσα άρχιζαν να συγκλίνουν με τη σοσιαλδημοκρατία!

      …………
      «Ζητούν ένα κόμμα αριστερό ως προς τα εργασιακά και την άρνηση των μνημονίων, αλλά δεξιό σε όλα τα υπόλοιπα και κυρίως λαθρό και εγκληματικότητα.»

      Εθνικοσοσιαλισμός δηλαδή…

    • πoioi ακριβως σε εξαναγκαζουν ρε προβατο να στηριξεις χρυση αυγη; και μην ανησυχεις κομματικοι σχηματικοι ετσι οπως τους περιγραφεις εχουν δημιουργει πριν μερικες δεκαετιες και σφαγιασαν μερικα εκατομμυρια ανθρωπους

      στο γεωγραφικο διαμερισμα που ονομαζεις «πατριδα» σου, στο ελλαδισταν δηλαδη, εκαψαν εκατονταδες χωρια(μπορω να σου παραθεσω ημερομηνιες και ονοματα) και σφαγιασαν χιλιαδες ανθρωπους

      αν εσυ τωρα θες να συνεναισεις σε αυτα τα εγκληματα με την ψηφο σου, να εισαι σιγουρος οτι εκτος απο τους επισημους νεοναζι, θα τσακισουμε και εσενα και οποιονδηποτε αλλο μικροαστουλακο τους αβανταρει

      αν εισαι τρολ, τοτε αυτο που κανεις δεν ειναι καθολου αστειο και ουτε για τρολαρισμα δε θα πρεπε να γραφεις τετοια πραγματα ξεφτυλησμενε

  3. epeigon-simantiki kataggelia

    oi koukouloforoi tou syriza kai oi koummounistes twn eksarxeiwn paresuran, ksesikwsan (!) kai eksanagkasan tous ellines navtergates na apergisoun avrio prwtomagia, dinontas ena megalo pligma ston tourismo tis omorfis xwras mas, kathws kai stin eikona tis panemorfis xwras mas sto ekswteriko 🙄

    katastrofi… etsi katastrefetai i oikonomia mas kai kaneis den kanei tpt… 🙄

  4. “…Η πλάκα είναι” δηλαδή πως αυτή η συνειδητοποίηση (δυο “κόμματα”: των πλουσίων και των φτωχών) ξεφεύγει από τα παλιά δεξιά-αριστερά στεγανά…»

    Στην Ελλάδα, «παλιά», η μεν αριστερά μαχόταν τους πλούσιους, η δεξιά υπερασπιζόταν τους πλούσιους, είχε πάει με το μέρος των Γερμανών και εκτελούσε τους αριστερούς επειδή υπερασπιζόντουσαν τους φτωχούς , και το πασόκ έλεγε πως ήταν αριστερό αλλά ήταν δεξιό.

    Μόνο αν αποτινάξει από πάνω του κανείς τη δεξιά εντελώς, τότε μπορεί να μιλάει για πλούσιους και φτωχούς.Δεν μπορεί να έρθει με «τις δεξιές του ιδέες» και να μιλάει για οτιδήποτε άλλο παρά για ρεμούλα. Ένας αριστερός όμως(εν τη ευρεία εννοία) μπορεί να κάνει κριτική στην αριστερά, αλλά δεν έχει λόγο να αποτινάξει από πάνω του την αριστερή του καταβολή. Τι δηλαδή να απαρνηθεί; Το εαμ, τα μακρονήσια, το 114, την Τασκένδη, τον Πέτρουλα, το Μίκη Θοδωράκη, τον Λαμπράκη, το Πολυτεχνείο;

    Άρα, ο «αριστερός και ο δεξιός μαζί» άκυρο. Συμφωνώ, οτι ο λαός (οι φτωχοί) πρέπει να είναι ενωμένοι. Αλλά τι νόημα έχει αυτό το «ιδεολογικά-κομματικά-παραταξιακά μαντριά»; Όταν διαχωριστούν οι πλούσιοι από δώ κι οι φτωχοί από κει, αυτόματα δε θα έχουμε δύο παρατάξεις;Και δύο -τουλάχιστον- ιδεολογίες. ( Δε θα είναι δύο θα είναι εκατόν δύο) Όπως και στην αρχαία Αθήνα; Και δε θα οργανωθούν όπως πάντα οργανώνονται οι άνθρωποι; Θα έχουν και αργηγούς. Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι. Κάποιοι έχουν ταλέντα αρχηγού και κάποιοι όχι. Και κάποιοι έχουν μεγαλύτερη διαθεσιμότητα για τα κοινά και κάποιοι καμία.

    Τώρα αν έχεις στο μυαλό σου μία κοινωνία που την αποτελούν «καθαροί¨, «άσπιλοι» τέλειοι πολίτες, ατύχησες.

    Διαβάζοντας το κείμενό σου , Αναρμόδιε, θυμήθηκα τη λέξη: Βολουνταρισμός (ή κάπως έτσι): επειδή θέλουμε πολύ να συμβαίνει κάτι , νομίζουμε ότι συμβαίνει και στην πραγματικότητα.

    Θέλουμε η Ελλάδα να απαλλαγεί από το «αριστερά-δεξιά» και νομίζουμε ότι αρκεί να το πούμε στους άλλους και αυριο μεθαύριο όλοι θα πουν : μα τι χαζοί που είμαστε , μπορεί ο παππούς μου να ήταν στα SS, που λέει το γνωστό τραγουδάκι, αλλά τώρα θα λέω οτι είμαι αδερφός με τον αριστερό.

    Δεν γίνεται αυτό. Και γώ που ποτέ δεν πίστεψα μικρός ούτε στον Αη-Βασίλη, θα ήθελα να πάω στη Μέση Ανατολή και να τους πω, βρε κουτά, τι σφαζόσαστε, αφού δεν υπάρχει Γιαχβέ, ούτε Αλλάχ .Και να πουνε, ναι βρε παιδί μου, πως μας διέφυγε…Και να κάνουν ειρήνη. Αλλά δεν είναι έτσι η πραγματική ζωή.

    Μου θυμίζεις κάτι τέτοιο:

  5. Εγώ νομίζω πως βολουνταρισμό (βουλησιαρχία) έχουμε όταν κάποιος (πρόσωπο ή οργάνωση) πιστεύει πως μπορεί να πετύχει αυτό που ΘΕΛΕΙ (volo = θέλω) ανεξάρτητα από το ιστορικό πλαίσιο, δηλαδή τις γνωστές στον μαρξισμό αντικειμενικές συνθήκες.

    Το κειμενάκι αυτό, για να με υπερασπιστώ κιόλας ως οφείλω (λολ), μόνο αυτό δεν κάνει. Ισα ίσα που προσπαθεί να επισημάνει και να ανιχνεύσει μια αλλαγή που συμβαίνει ψυχολογικο-κοινωνικά. Καθαρά εμπειρικά πάντα φυσικά, μια και δεν έχω κάνει …μετρήσεις.

    Δηλαδή το κειμενάκι αυτό δεν προτείνει κάποια πράξη ή δράση (βασικό προκειμένου περί κλπ κλπ) αλλά προσπαθεί να αντιδιαστείλει το σετ των απόψεων που έχει ο καθένας μας έναντι της εκ των προτέρων και εκ προοιμίου ένταξης εφ’ όλης της ύλης πως-να-το-πω σε ένα άλλο και μάλιστα προκαθορισμένο σετ απόψεων. Την ελευθερία της σκέψης του να έχω επιλογές εκτός δεδομένου πλαισίου υπερασπίζεται.

    Ολα αυτά δεν έχουν να κάνουν με τα εμβληματικά πρόσωπα, γεγονότα ή τόπους που ανέφερες. Τέτοια ζητήματα πάντα ανύψωναν και πάντα θα ανυψώνουν ψυχολογικά φράγματα μια και σχετίζονται με έντονα βιώματα. Και είναι λογικό κάτι τέτοιο, ιδίως για όσους έχουν τέτοια βιώματα ή τους έχουν μεταφερθεί.

    Αλλά έχουν να κάνουν με την σύνθεση των απόψεων και των ιδεών σχετικά με διάφορα πολιτικά, οικονομικά και εν γένει κοινωνικά ζητήματα. Και εν τέλει με το να μην βλέπω τον άλλον, ο οποίος μάλιστα βρίσκεται και στην ίδια οικονομική κατάσταση και άρα ταξική θέση με μένα, ως αδυσώπητο εχθρό, εξαιτίας διαφορετικών εκτιμήσεων και απόψεων. Αλλά ως εν δυνάμει συνεργάτη και συν-πολίτη.

    Παράδειγμα: μπορεί στις μέρες μας ένα «δεξιός» πολίτης να είναι υπέρ της εθνικοποίησης των τραπεζών, που είναι μια μάλλον αριστερή ιδέα μια και θέτει το κοινωνικό πράγματι αγαθό της πίστωσης (προκειμένου περί μιας εμπορευματικής κοινωνίας) στην διάθεση της κοινωνίας.

    Οι διάφορες ιδέες των πολιτών, στην παρούσα πολιτική διαρρύθμιση (λολ), δηλαδή τον κοινοβουλευτισμό, αλλά και σε κάθε οργάνωση όπως κόμμα, συνδικάτο κλπ μια και όλα αυτά είναι οργανωμένα με κοινοβουλευτισμό, μακράς θητείας μάλιστα που επιτρέπει και την επ’ αόριστον επανεκλογή, δηλαδή με ολιγαρχία, μικρή σημασία έχουν, έως καμμία.

    Το μόνο που έχει σημασία σε ένα τέτοιο ολιγαρχικό-εξουσιαστικό περιβάλλον είναι οι απόψεις-θέσεις-ιδέες της ηγεσίας. Οχι του πολίτη-μέλους-ψηφοφόρου. Εκτός κι αν άλλαξε αυτό και δεν το αντελήφθην. Ο πολίτης στον κοινοβουλευτισμό (του πολιτεύματος-κόμματος-σωματείου-φυσιολοατρικού ομίλου) δεν παράγει πολιτική. Την υφίσταται.

    Οι διάφορες ιδέες των πολιτών-μελών θα είχαν πράγματι αξία και βαρύτητα μόνο σε ένα πραγματικα δημοκρατικό περιβάλλον. Σε μια γενική συνέλευση πολιτών ή μελών ας πούμε η οποία θα ΔΙΕΤΑΖΕ με τις αποφάσεις της μια βραχείας θητείας, ανακλητή και χωρίς δυνατόητα επανεκλογής, ηγεσία.

    Τώρα γίνεται ακριβώς το ανάποδο και μάλιστα παντού. Πολίτευμα, κόμμα, συνδικάτα. Εχει δημιουργηθεί παντού μια εξουσιαστική-ολιγαρχική κλίκα που μένει στην ηγεσία δεκαετίες και που το μόνο που έχει σημασία είναι οι δικές της απόψεις και θέσεις. Και ελάχιστα οι απόψεις των αποκάτω.

    Διαπιστώνω λοιπόν πως υπάρχει μια τάση οι πολίτες να φύγουν από αυτό το εξουσιαστικό σχήμα. Για μια σειρά από λόγους που έχουν να κάνουν από την δημογραφία (λολ) μέχρι την ψυχολογία. Και πλέον για κάποιους, διότι ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως ισχύει για όλους, έχουν σημασία οι επιμέρους απόψεις και όχι η εφ όλης της ύλης αβλεπί ένταξη. Αυτή την επισήμανση έκανα.

    Θραξ Αναρμόδιος

    ΥΓ. Υπάρχει και η βουλησιαρχία στον Νίτσε αλλά εκεί, όσο θυμάμαι, έχει μεν μια παρόμοια σημασία, λίγο πιο …επικίνδυνη ίσως. Πιο γκάου.

  6. @anarmodios

    Η θέση «δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά» είναι ακραία δεξιά θέση

    Αν είδες το video μερικές ερωτήσεις

    Αλωνίζαν ή όχι τα «εθνίκια» στο πάνω Σύνταγμα, κρυμμένοι πίσω από την ιδιότητα του «αγανακτησμένου ελληναρά»; Χαιρετάνε ή όχι ναζιστικά μαζί με τον εθνικό ύμνο; Πανυγηρίζουν ή όχι πως «δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά μόνο κόκαλα ελλήνων τα ιερά»;

    Εδώ λοιπόν οι διάφοροι «αριστεροί συνταγματολάγνοι» τι λένε; Δεν βλέπουν τίποτα, δεν τους ξέρουν τους κυρίους; Αλλιώς, δεν σου βγαίνει το σχήμα. Όποιο σχήμα έχει ο καθένας στο κεφάλι του. Είτε του «νέου ΕΑΜ που χτίζεται στο Σύνταγμα», γιατί πώς να συνυπάρχουν οι εαμήτες με τουςνοσταλγούς των χίτων και των ταγματασφαλιτών;

  7. «Και οι “αριστεροί” πολίτες ανακαλούν τον πατριωτισμό της αντίστασης και τον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα.»

    ναι, θα συμφωνησω αλλα να συμπληρωσω οτι κατα 110% η αριστερα θα το πληρωσει και θα το μετανιωσει οικτρα αυτο το λαθος της (δηλαδη αυτη την «πατριωτικη» της στροφη)

  8. @Xanadu

    Ενάντια στην λογική της κατοχής των νέων ΕΑΜ κλπ
    Κύριος εκφραστής του ΕΑΜ με παλιές «αριστερές περγαμηνές» ο Καζάκης.
    Τώρα κάνει μέτωπο με τον Παπαθεμελή.

    Παραμένει υβριστής όλης της αριστεράς
    (ΚΚΕ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΕΕΚ κ.α.) και της σοσιαλδημοκρατίας (ΣΥΡΙΖΑ)

    Απέναντι στον «εθνικοπατριωτικό» του Καζάκη υπάρχει ο ταξικός λόγος
    Υπάρχουν επιχειρήματα και σε σχόλια από το «ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ»

    Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011
    Η πολιτική μυωπία του Δ. Καζάκη
    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/12/blog-post_4498.html

    Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011
    Για τον ρόλο του ΕΠΑΜ και του Δ. Καζάκη
    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/12/blog-post_2936.html

    Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012
    Με το «κομβοσχοίνι» και το… θείο έλεος
    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2012/01/blog-post_5948.html

    Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012
    Ο «αντιμνημονιακός» μπαχτσές του Καζάκη
    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2012/03/blog-post_3974.html

    Κυριακή, 22 Απριλίου 2012
    Αντί για νέο ΕΑΜ μια σύγχρονη «Βάρκιζα» με τη δεξιά πολιτική
    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2012/04/blog-post_7239.html

    Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012
    Επιστολή αποχώρησης μελών του πυρήνα Πολυτεχνείου Κρήτης από το ΕΠΑΜ
    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2012/04/blog-post_7165.html

    Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012
    Το νέο ΕΑΜ των Καζάκη-Παπαθεμελή και η συγνώμη του Δ. Πατέλη
    Τελικά υπήρχε, μας ενημερώνει ο Δ. Πατέλης, συζήτηση του Καζάκη με τον Καμμένο για κοινή εκλογική κάθοδο. Πάντα σύμφωνα με το μέχρι πρότινος στέλεχος του ΕΠΑΜ, υπήρχαν και μια σειρά άλλες στάσεις και συμπεριφορές που καταδεικνύουν μια ιδιαίτερα προβληματική πολιτική φυσιογνωμία, άσχετη, ξένη και εχθρική με τα ήθη και τις αντιλήψεις της Αριστεράς και του κινήματος.

    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2012/05/blog-post_6584.html

    Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012
    Οταν αυτοαποκαλύπτεται ο τυχοδιώκτης και σαλτιμπάγκος Καζάκης
    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2012/05/blog-post_9072.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s