27 Απριλίου 1941-Γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα. Αφιέρωμα: Η Αθήνα της Κατοχής / 27 april, 1941: German troops invade Athens

Links (περισσότερα links, παρακάτω)

1. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ-Ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος, η Γερμανική Εισβολή & η Αντίσταση

2. Αφιέρωμα: Η ΑΘΗΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ (Καθημερινή-Ένθετο Επτά Ημέρες)

Ένας εύζωνας πέφτει από την Ακρόπολη για να μην παραδοθεί στους Ναζί

27 Απριλίου 1941 ημέρα Κυριακή. Η ημέρα όπου τα πρώτα Γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα.

Επιτροπή των αρχών της πόλεως δηλώνει στον επικεφαλής Γερμανό Αξιωματικό Χέρμαν φον Σέφεν στο καφενείο «Παρθενών» που βρισκόταν στην συμβολή Κηφισίας και Αλεξάνδρας στους Αμπελοκήπους (το σήμερινο κτίριο στο νούμερο 6 της οδού Κηφισίας), ότι η Αθήνα είναι ανοχύρωτη πόλη.

Ο πνευματικός κόσμος πενθεί. Ο Βασίλης Τσιτσάνης εμπνέεται την “Συννεφιασμένη Κυριακή”, η Πηνελόπη Δέλτα γίνεται τραγική αυτόχειρας παίρνοντας δηλητήριο, ενώ είχαν ήδη προηγηθεί άλλες δύο απόπειρες αυτοκτονίας στο παρελθόν. Θα κηδευτεί στο κήπο του σπιτιού της, κατόπιν δικού της αιτήματος σε ιδιόχειρο σημείωμα με μια μικρή τελετή που τελεί ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος. Στον τάφο της θα  χαραχτεί μόνο μια λέξη… ΣIΩΠH.

Ο εύζωνας Κουκίδης  πέφτει από τον βράχο της Ακρόπολης  την ίδια μέρα -μια ιστορία που έχει έντονα αμφισβητηθεί και έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις στην σύγχρονη εποχή για την τεκμηρίωση της.

Ο Ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών δια στόματος Κώστα Σταυρόπουλου ανακοινώνει:

«Έλληνες, ύστερα από λίγα λεπτά ο ραδιοφωνικός μας σταθμός δεν θα είναι ελληνικός… αδέρφια ψηλά τις καρδιές…»

Κ. Σταυρόπουλος: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ

Η προσωρινή Γερμανική Διοίκηση εγκαθίσταται για λίγο στο ξενοδοχείο» Μεγάλη Βρετανία» ενώ γερμανικό απόσπασμα ανεβαίνει στην Ακρόπολη, και υπό τον λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς , υψώνει την Γερμανική Σημαία με το αγκυλωτό σταυρό. Η θέα της σημαίας με στην σβάστικα από το παράθυρο της Αρχιεπισκοπής είναι αβά­σταχτη κάνοντας τον αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο να γράψει στο ημερολόγιο του, «είμαι περίλυπος μέχρι θανάτου».

Ο τότε αρχιεπίσκοπος αρνείται πεισματικά να τελέσει δοξολογία στην μητρόπολη για την άφιξη των Γερμανών σε αίτημα του τότε Δημάρχου Αθηναίων και διώχνει κακήν κακώς τον απεσταλμένο του.

Βιβλιογραφία / Αρθρα  / Διαδίκτυο-Links

  1. Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού (1989) “Ευρετήριο Πολεμικών Γεγονότων του Ελληνικού Έθνους”, Γενικό Επιτελείο Στρατού.
  2.  Γ. Μαλούχος, «Ακρόπολη 27 Απριλίου 1941, ποιος θυμάται τον Κουκίδη» Εφημερίδα το Βήμα 27/04/2011
  3.   Γ. Νικολόπουλος « Στο καφενείο μας παραδόθηκε η Αθήνα», Εφημερίδα το Βήμα 24/04/2010
  4. Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Δ. Μαρμαρινός- Δντης Θρησκευτικού ΓΕΝ, “27 Απριλίου 1941- Η στάση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρύσανθου έναντι των γερμανών κατακτητών ” , Τράπεζα Ιδεών  27/12/2012 ( )
  5. Youtude μέσω  του Χρήστη imavridis66 “Η Τελευταία Εκπομπή”
  6. Αντιβαρο – Inveria σχετικά με τον θάνατο της Πηνελόπης Δέλτα
  7. Ιστολόγιο του Κ. Σαραντάκου με αναφορά της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού περί Κουκίδη)

Πηγές Φωτογραφιών

1. Ιστοσελίδα NewsIt (Οι Γερμανοί στο Σύνταγμα)

Πηγή:  hellenicmarines.wordpress.com

*

Βασίλης Τσιτσάνης / Μαρίκα Νίνου-Συννεφιασμένη Κυριακή

*


*

Όταν ο εύζωνας έπεσε από την Ακρόπολη

για να μην παραδοθεί

Ένας εύζωνας πέφτει από την Ακρόπολη για να μην παραδοθεί στους Ναζί

27.04.2012  06:00  iefimerida.gr

Ξημερώνει Κυριακή του Θωμά, όμως η Αθήνα δεν δείχνει να ασχολείται με τις γιορτές. Η πόλη είναι έρημη και όλα τα σπίτια και τα μαγαζιά κλειστά. Γιατί; Οι Γερμανοί έχουν εισβάλλει στην Αττική και είναι καθ’οδόν για την πρωτεύουσα.

Οι Αθηναίοι πραγματικά δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν και οι περισσότεροι αυτοβούλως αποφασίζουν να μείνουν μέσα στα σπίτια τους όχι μόνο να γα μην κινδυνεύσουν από τους Γερμανούς, αλλά κυρίως για να δείξουν στους κατακτητές πως δεν είναι ευπρόσδεκτοι.

Είναι λίγο μετά τις 8 το πρωί και οι Ναζί κατευθύνονται προς την Ακρόπολη προκειμένου να υψώσουν στον Ιερό Βράχο την ναζιστική τους σημαία που θα υποδηλώνει πως αυτός ο τόπος είναι υπό την κυριαρχία του Γ’ Ράιχ και των «ανώτερων» φυλετικά Γερμανών. Πάνω στην Ακρόπολη διαδραματίστηκαν ορισμένα γεγονότα που αγγίζουν τα όρια του μύθου (με την αρχαία αλλά και με την σύγχρονη ερμηνεία του όρου).

 

 

Λέγεται λοιπόν πως οι Ναζί στην Ακρόπολη βρήκαν έναν εύζωνα ονόματι Κωνσταντίνο Κουκίδη (ή Κουκκίδη) να φυλάει τον Ιερό Βράχο. Τον διέταξαν λοιπόν να υποστείλει την ελληνική σημαία, να την παραδώσει στους Γερμανούς και να υψώσει την ναζιστική. Αυτός βουρκωμένος και βουβός, κατεβάζει την γαλανόλευκη, διπλώνεται με αυτήν και τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο πέφτει από τα τείχη, προκειμένου να μην παραδοθεί ο ίδιος, αλλά και να μην βρεθεί «ταπεινωμένο» το εθνικό σύμβολο στα χέρια του κατακτητή.

Ωραία όλα αυτά και πολύ συγκινητικά, όμως, όπως προαναφέρθηκε, η ιστορία αυτή αγγίζει τα όρια του μύθου και αυτό διότι υπάρχουν πολλές μαρτυρίες και δεδομένα που αμφισβητούν την ύπαρξη του ανθρώπου αυτού, του προσώπου και άρα και του γεγονότος.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος παρευρισκόμενος σε τηλεοπτική εκπομπή της ΕΤ1 στις 26 Απριλίου του 2000 ως δήμαρχος Αθηναίων, παραδέχθηκε πως όσο και εάν έψαξε στοιχεία για τον συγκεκριμένο εύζωνα, δεν βρέθηκαν. Εν τω μεταξύ τα ίδια υποστήριξε και ο εκπρόσωπος της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) ο οποίος τόνισε πως παρά την εκτεταμένη έρευνα συλλογής στοιχείων για τον Κωνσταντίνο Κουκίδη δεν βρέθηκε τίποτα που να αποδεικνύει την ύπαρξή του. Όπως υποστηρίχθηκε μάλιστα, στρατιώτης με αυτό το όνομα δεν βρέθηκε ούτε καν στα στοιχεία του Στρατού.

Από την άλλη υπάρχουν μαρτυρίες ανθρώπων οι οποίοι υποστηρίζουν πως το νέο διαδόθηκε γρήγορα στην κατακτημένη Αθήνα και πως ήταν αληθινό. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, στα απομνημονεύματά του, αναφέρει ότι: «Ο Έλλην φρουρός τής Ελληνικής σημαίας επί τής Ακροπόλεως, μή θελήσας νά παραστή μάρτυς τού θλιβερού θεάματος τής αναρτήσεως τής εχθρικής σημαίας, ώρμησεν εκ τής Ακροπόλεως κρημνισθείς καί εφονεύθη. Εκάθησα στό γραφείον μου περίλυπος μέχρι θανάτου καί δακρύων…».

Όπως επίσης στο γεγονός αναφέρεται και η βρετανική εφημερίδα «Daily Mail» σε δημοσίευμα με τίτλο «A Greek carries his flag to the death» (Ένας Έλληνας φέρει την σημαία του έως τον θάνατο) στις 9 Ιουνίου 1941. Στο άρθρο δηλώνεται:«Ο Κώστας Κουκίδης, Έλληνας στρατιώτης ο οποίος φρουρούσε το εθνικό σύμβολο των Ελλήνων πάνω στην Ακρόπολη, τυλιγμένος με την Γαλανόλευκη, εφόρμησε στο κενό και αυτοκτόνησε (27/4/1941)».

Επίσης και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Cambridge, Νίκολας Χάμοντ και αξιωματικός Ειδικών Επιχειρήσεων Καΐρου στην Ελλάδα κατά την Κατοχή, αναφέρει πως: «Την 27ην Απριλίου 1941, λίγο προτού χαράξει, όλα ήσαν κλειστά. Τότε έμαθα ότι οι Γερμανοί διέταξαν τον φρουρό τής Ακροπόλεως να κατεβάσει το ελληνικό σύμβολο. Πράγματι, εκείνος την υπέστειλε. Τυλίχθηκε με αυτήν και αυτοκτόνησε, πέφτοντας από τον βράχο…».

Η αλήθεια είναι πως ακόμη δεν έχει αποδειχθεί και ίσως δεν θα αποδειχθεί ποτέ η ύπαρξη του Κωνσταντίνου Κουκίδη. Ίσως είναι ένας από τους αρκετούς εθνικούς (ωφέλιμους ομολογουμένως) μύθους τους οποίους έχουμε προκειμένου να δίνουμε μία πιο ρομαντική νότα στην ανάγνωση της Ιστορίας. Όπως και να έχει η πίστη στο εάν υπήρξε ο εύζωνας αυτός ή όχι επαφίεται στον αναγνώστη της Ιστορίας.

Ωστόσο είτε ο Κουκίδης υπήρξε είτε όχι, δεν ήταν ο μόνος που προτίμησε τον θάνατο από το να ζήσει σκλαβωμένος υπό ναζιστικό ζυγό. Την ίδια μέρα η Πηνελόπη Δέλτα πίνει δηλητήριο στο σπίτι της και αυτοκτονεί, ενώ σημειώνεται πως ο Βασίλης Τσιτσάνης εμπνεύστηκε από την συγκεκριμένη ημέρα για να γράψει το αριστούργημά του «Συννεφιασμένη Κυριακή».

Πηγή:  iefimerida.gr

9 σκέψεις σχετικά με το “27 Απριλίου 1941-Γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα. Αφιέρωμα: Η Αθήνα της Κατοχής / 27 april, 1941: German troops invade Athens

  1. Επιμένεις δεξιά , ΒlackΜediterraneanPirate.

    Όταν γράψεις και για την μεγάλη εθνική και λαϊκή ψυχική ανάταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, τότε θα δικαιούσαι και να γράψεις για άλλα εθνικά θέματα.

    «δεν ήταν ο μόνος που προτίμησε τον θάνατο από το να ζήσει σκλαβωμένος υπό ναζιστικό ζυγό»

    και ένα ωραίο πρόσφατο, νομίζω από Social Waste

    Έχεις και δύο χόακες εδώ.

    Το ένα είναι ο Κουκίδης.Ουδέποτε υπήρξε, το αναφέρεις και συ. Το μύθο συντηρούν οι ακρο-δεξιοί (και συ μαζί τους αμφισβητείς την αποδεδειγμένη του ανυπαρξία) για να επισκιάσουν την ιστορία με τους Γλέζο-Σάντα. Εδώ οι αποδείξεις, από άρθρο στο μπλογκ «οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία»:

    «…Χρειάζονται άραγε περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία από τη μαρτυρία του διευθυντή της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού αντιστρατήγου Κακουδάκη, σε τηλεοπτική εκπομπή το 2000, ότι «Διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρξε την περίοδο εκείνη στρατιώτης με το όνομα Κουκίδης Κωνσταντίνος. Στείλαμε έγγραφα σε όλες τις μονάδες, στο ληξιαρχείο, παντού. Πήγαμε στην Πλάκα να ζητήσουμε πληροφορίες. Πραγματική μαρτυρία ως σήμερα δεν έχει υπάρξει»; Επίσης, ο τότε επιλοχίας των ευζώνων Α. Μαχιμάρης αρνήθηκε ότι υπήρξε εύζωνος με το όνομα αυτό…»

    http://sarantakos.wordpress.com/2011/04/29/koukidis/

    Το άλλο είναι για τον Τσιτσάνη. Δεν έγραψε τη Συννεφιασμένη Κυριακή για καμιά Κατοχή. Απλά περιγράφει την ανησυχία λαϊκού ζευγαρακιού για τον καιρό. Τα 30, 40, 50’s τα απένταρα νεαρά ζευγάρια είχαν μόνο μία μορφή διασκέδασης: Ύπαιθρο, παγκάκι και στραγάλια. Και το βράδυ, περαιτέρω μπαλαμούτιασμα. Έ, όταν έβρεχε,γι αυτούς ήταν μεγάλη καταστροφή.

    • Εύκολη κριτική από έναν που δεν δημοσιεύει αλλα μόνο σχολιάζει σε άλλους που δημοσιεύουν. Γιατί δεν κάνεις μια δική σου δημοαιευση;Τα παιδιά εδώ έχω διαβάσει σου παραχωρούν το σάιτ για κείμενο σου. Που είναι αυτό;

  2. Ξεκόλλα φίλε Σταύρο.
    Δεν υποστηρίζω ότι υπήρξε ο Κωνσταντίνος Κουκίδης. Απλώς κάνω αναφορά στο θέμα.
    Το τελευταίο άρθρο της ανάρτησης κάνει αναφορά εκτενέστατη στο γεγονός ότι πιθανότατα δεν υπήρξε ο στρατιώτης αυτός. Αναφέρει μάλιστα και 3-4 πηγές που το αποδεικνύουν.

    Στη 2η παράγραφο σημειώνεται:»…η ιστορία αυτή αγγίζει τα όρια του μύθου και αυτό διότι υπάρχουν πολλές μαρτυρίες και δεδομένα που αμφισβητούν την ύπαρξη του ανθρώπου αυτού».

    Για μένα και όσους δεν γνωρίζαμε την ύπαρξη του εν λόγω μύθου, έχει ενδιαφέρον που μας γνωστοποιήθηκε.

    Ξέρω, του έριξες μια βιαστική ματιά… Κανένα πρόβλημα.
    Να μην κατηγορείς, όμως.

    Τί σας πιάνει και κατηγορείτε κάποιοι;

    Σε λίγο που θα περάσω σε ανάρτηση την πολύ ενδιαφέρουσα διακαναλική συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα, θα συνεχίσεις να με κατηγορείς;;;

    Μη γίνεσαι μονόχνωτος και μην κατηγορείς. Σε παρακαλώ κι επιμένω.

    Στην ανάρτηση αυτή γίνεται μία γενική αναφορά στην εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα.
    Δεν γνωρίζουμε όλοι Ιστορία το ίδιο καλά.
    Ούτε έχουμε όλοι την ίδια ηλικία και πείρα.

    Για κάποιους, η πρόταση για το ανάγνωσμα αυτό, θα αποτελέσει μία πρώτη επαφή σχετικά με το προκείμενο θέμα.

    Έχουμε γράψει και παλιότερα στο μπλογκ για το θέμα της Αντίστασης.
    Και είναι ένα θέμα που καταπιανόμαστε κι επανερχόμαστε χωρίς σταματημό.
    Πάντα υπάρχει κάποια αφορμή, κάποια επέτειος, αφιέρωμα, ιστορικό γεγονός.
    Όλοι αναγνωρίζουμε τη μεγάλη προσφορά των ανθρώπων αυτών που θυσιάστηκαν για μας, για την αξιοπρέπεια, τα δικαιώματά μας και τον τόπο.
    Είναι τόσα πολλά που μπορούμε να πούμε, που δεν χωράει ούτε αυτό το μπλογκ, ούτε άλλα χιλιάδες σαν κι αυτό.
    Θα επανέθουμε και πάλι σχετικά, σύντομα.

    Για τον αείμνηστο Λάκη Σάντα & για το Μανόλη Γλέζο, ο θαυμασμός και η εκτίμηση, εμένα προσωπικά, αλλά και όλων είναι ΜΕΓΑΛΗ.
    Έχουμε γράψει σχετικά, θα γράψουμε & θα ξανα-γράψουμε και θα γράφουμε συνέχεια και πάντα.

    Για να βεβαιωθείς, βάλε στο Google το εξής:
    Μανόλης Γλέζος Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα
    ή
    Λάκης Σάντας Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα.

    Θα δεις τα άρθρα που θα σου παρουσιάσει.

    2 παραδείγματα:

    Έμπνευση Ζωής 2: Αγώνας, Απλότητα και Σεμνότητα. Λάκης Σάντας & Μανώλης Γλέζος.
    BlackMediterraneanPirate 09-05-2011 05:00

    Αφιέρωμα στον Λάκη Σάντα
    ΒlackMediterraneanPirate 02-05-2011
    *

  3. OK.
    Πάντως δεν του έριξα βιαστική ματιά, αλλά (όπως αντιγράφω από το ίδιο μπλογκ) υπάρχουν τόσες άλλες ιστορίες με κατοχή…

    «…Ο Κουκίδης είναι ανύπαρκτος αλλά υπήρχαν τόσοι και τόσοι υπαρκτοί ήρωες –και όχι μόνο άνθρωποι που αυτοκτόνησαν σαν υπέρτατη διαμαρτυρία, όπως η Πηνελόπη Δέλτα, όχι μόνο όσοι κινδύνεψαν βοηθώντας κυνηγημένους, αλλά και τόσοι και τόσοι που έδωσαν τη ζωή τους πολεμώντας τους ναζί στα βουνά και στις πόλεις, κι αν θέλουμε κι ένα όνομα να ξεχωρίσουμε τον κομμουνιστή Ναπολέοντα Σουκατζίδη, διερμηνέα στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, που διάβασε το όνομά του στον κατάλογο των διακοσίων εκτελεσμένων, κι όταν ο Γερμανός διοικητής τον διάταξε να βγει από τις γραμμές των μελλοθάνατων εκείνος αρνήθηκε αν επρόκειτο να μπει κάποιος άλλος στη θέση του. Και εκτελέστηκε.

    Αλλά βέβαια, όταν οι απόντες, οι δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες έγιναν υπουργοί και πρωθυπουργοί δεν θα μπορούσαν να έχουν για ήρωα τον Σουκατζίδη –την ίδια ώρα που έστηναν στον τοίχο όσους συντρόφους του δεν πρόλαβαν να ξεκάνουν οι Γερμανοί. Οπότε, καλύτερα ο Κουκίδης που είναι και ανύπαρκτος…»

    Θέλουν προσοχή το τι γράφουμε κάθε φορά, γιατί εποχή της αθωότητας έχει περάσει πια και τώρα έχει έρθει η εποχή της ανηλεούς πολιτικής εξαπάτησης και του ψέματος από παντού και γι αυτό καλό είναι να φωτίζουμε τα πράγματα και όχι να τα μπερδεύουμε.

    Και να παίρνουμε θέση για την ιστορία. Το «δε βαριέσαι, αριστερά και Δεξιά είναι όλοι ίδιοι» βοηθάει την άνοδο των ναζιστο-περίεργων.

    Έ, όχι, δεν ξέρω τι γίνεται στην Πολωνία και ποιος είναι χειρότερος ιστορικά, ο «Δεξιός» ή ο «Αριστερός», πάντως στην Ελλάδα είχαμε τη χειρότερη δεξιά, που πέρασε ποτέ από την Ευρώπη. Και αυτό είναι κομμάτι του «ποιοί έμαστε» και βασική αιτία αυτών που τραβάμε σήμερα. Είμαστε ενας πατημένος κάτω λαός, για να ξανασηκωθούμε και να αποφασίσουμε που θα πάμε, πρέπει να ξέρουμε που είμαστε και από που ήρθαμε. Και οπωσδήποτε να ξεχωρίσουμε, να φανεί ποιος από μας θέλει το καλό της Ελλάδας και ποιος υποκρίνεται με τους 300 του Λεωνίδα και τους «σπαρτιάτικους» ναζιστικούς χαιρετισμούς.

    Να, από το ντοκυμανταίρ του Κούλογλου, για τις εκτελέσεις. Τι οι 300 του Λεωνίδα και τι Ζάλογγο και τρίχες. Κι όχι μόνο από εχθρούς αλλά, αφού έφυγαν οι εχθροί, από τους Έλληνες συνεργάτες τους .Οι οποίοι συνεργάτες και τα παιδιά τους ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑΝΕ ΑΚΟΜΑ .

    Κοίτα τον Λαζαρίδη, που τώρα, μεγάλος, θυμάται όταν δεκαεξάχρονος καταδικασμένος σε θάνατο σφύριζε Μπερλιόζ στη φυλακή.*

    * ότι τα θέματα αυτά όλα συζητιούνται, είναι άλλο ζήτημα, αλλά αφορά «εμάς» το λαό και όχι «αυτούς», με τους σπαρτιάτικους ναζι-χαιρετισμούς.

  4. Συμφωνώ σε πολλά.
    Οπότε, επειδή όλοι μας δεν είμαστε «φωτεινοί παντογνώστες», το καλύτερο είναι, όταν κάποιος γνωρίζει κάτι περισσότερο ή λεπτομέρειες που μας διαφεύγουν ή που θα έπρεπε να γνωρίζουμε ή λεπτομέρειες που δεν είχαμε τη χρονική δυνατότητα να προσθέσουμε, να παραθέτει links & κείμενα στα σχόλια, όπως έκανες ακριβώς παραπάνω.

    Αυτό κάνουμε μεταξύ μας: ανταλλάσσουμε ιδέες.
    Και μέσα από την κριτική, διαμορφώνουμε γνώση και άποψη.

    Δηλαδή, φίλε Σταύρο,
    και απευθύνομαι φυσικά και σε άλλους συν-σχολιαστές ή αναγνώστες,
    καλό θα είναι, αντί να κριτικάρουμε την προσπάθεια κάποιου ή να τον κατηγορούμε,
    αντί γι΄αυτό,
    να παραθέτουμε επιπρόσθετα την ιδιαίτερη άποψή μας & τις παραπάνω λεπτομέρειες που γνωρίζουμε
    αναφορικά με κάποιο θέμα,
    ώστε να βοηθήσουμε τον συν-σχολιαστή ή αναγνώστη να διαμορφώσει πληρέστερη γνώση & ικανότερη άποψη.

    Η ανάρτηση χτίζεται και «πάει πακέτο» με τα σχόλιά της.
    Όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για κάποιο θέμα, θα διαβάσουν μέχρι και την τελευταία οξεία απ΄το σύνολο μιας ανάρτησης.

    Πολύ ενδιαφέροντα όσα μας γράφεις παραπάνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s