Εισαγωγή στο Ανθρώπινο Ζήτημα

Το κείμενο γεννήθηκε αρχικά από την ανάγκη να κριτικαριστεί μια άποψη που ήθελε να παντρέψει τις έννοιες του αναρχισμού και του πατριωτισμού παρουσιάζοντας  αυτό το πάντρεμα σαν καινοτόμο και σωστό.

Στο τέλος όμως έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό και σε αυτό καταθέτω σκέψεις που με κατατρέχουν για δεκαετίες όπως με στοιχείωσαν μελετώντας ριζοσπάστες και επαναστάτες στοχαστές και την ίδια την ανθρώπινη ιστορία αλλά και όπως δοκιμάστηκαν μέσα σε ζωντανά κοινωνικά και πολιτικά κινήματα και μέσα στην δράση μου σε αυτά.

Μαζί με το την αλήθεια ρε και το εξέγερση, μαζική ψυχολογία και φασισμός το τοποθετώ στα κείμενα αναφοράς μου και περισσότερο από τα άλλα δυο θίγω και τοποθετούμαι σε πληθώρα ζητημάτων, προβλημάτων και εννοιών.

Περισσότερο αυτό το κείμενο είναι μια απόπειρα να απαντηθεί το γιατί το ανθρώπινο ζώο και η κοινωνία του βρίσκεται σε αυτή την αθλιότητα και αν και πώς θα μπορούσε να την υπερβεί.

Γιατί η σημερινή ανθρώπινη αθλιότητα είναι ένα δεδομένο που υπάρχει αντικειμενικά.Εκδηλώνεται και εκφράζεται τόσο στο ίδιο το είδος και την σχέση που έχει αυτό με τον εαυτό του όσο και στο διαρκές έγκλημα που κάνει στην ευρύτερη φύση και το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.

Είναι μια αθλιότητα που έχει ποτίσει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αλλοτριώνοντας και βρωμίζοντας τις πιο θεμελιακές δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης, τον ίδιο τον έρωτα και την εργασία.

Αθλιότητα που κυριαρχεί και πολιτικά και οικονομικά και ακόμη χειρότερα στην ίδια την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου.

Αθλιότητα που έχει ακρωτηριάσει και βιάσει στον μέσο άνθρωπο, όλες τις κλίσεις, τις ικανότητες και κυρίως την ίδια την ζωική του ευθύνη να αυτορυθμίζεται και να είναι αυτεξούσιος.

Αθλιότητα που δεν είναι καινούργια ιστορικά και μας έρχεται ύστερα από χιλιετίες ασταμάτητης καταπίεσης και διακρίσεων αλλά που τώρα έχει να αλληλεπιδράσει με εργαλεία και τεχνικές που ήταν άγνωστες σε όλη την προηγούμενη ανθρώπινη ιστορία.

Αθλιότητα που έχει μετατρέψει το ανθρώπινο είδος σε ένα είδος τερατώδους ιού που πίνει το αίμα όλου του πλανήτη κατακρεουργώντας την σάρκα του.

Το όλο ζήτημα τίθεται αναγκαστικά με όρους επείγοντος ακριβώς γιατί στην σημερινή εποχή είμαστε η πρώτη γενιά που σαν μαθητευόμενος μάγος έχει παραγωγικές τεχνικές, γνώσεις, εργαλεία και μέσα επικοινωνίας τέτοια που είναι ικανά για τον χειρότερο όλεθρο και για την πιο ευφάνταστη ουτοπία.

Αναγκαστικά επειδή ζούμε στην πιο τεχνολογική εποχή που γνωρίζουμε ότι έχει υπάρξει, η στάση μας και η άποψη μας για την τεχνολογία είναι κομβικό ζήτημα.

Όμως εδώ προτρέχω. Και αυτό το θέμα θα το πιάσω παρακάτω με την αρμόζουσα προσοχή και σημασία.

Το κείμενο βρίσκεται ακόμη στα προκαταρκτικά του σημεία και εδώ έχουν σημασία οι προκαταρκτικές σκέψεις.

Όταν πας να αγγίξεις ζητήματα τόσο σοβαρά όσο η Ζωή, η Κοινωνία, η σχέση των δυο, η Φύση και η σχέση όλων με αυτή τότε όσο κι αν έχεις μελετήσει και έχεις κατασταλάξει δεν μπορείς πάλι παρά να νιώθεις ανήσυχος.

Για τέτοια ζητήματα που σηκώνουν τόσες διχογνωμίες και αντιπαραθέσεις, το λάθος είναι εύκολο. Μια μεγαλύτερη έμφαση σε κάτι που δεν το αξίζει, μια υποτίμηση ενός άλλου πιο σημαντικού παράγοντα, ανούσιοι πλατιασμοί και κακή χρήση παραδειγμάτων, μια λάθος αιώρηση σε απολυτότητες και σχετικισμούς, η ίδια η χρήση εννοιών που έχουν φθαρεί και διαστραφεί, όλα αυτά και άλλα συναφή, εύκολα οδηγούν σε μια παρουσίαση του ζητήματος που αστοχεί και χάνει την βαθύτερη ουσία.

Περί Ιστορίας, νομοτελειών της και υποκειμενικού παράγοντα…

Υπήρξε μια εποχή πιο αθώα και τελικά με ολέθριες αυταπάτες που ήταν γενικά πιστευτό ότι αν χρησιμοποιήσεις κάποιες έννοιες με κάποιο αποδείξιμα σωστό τρόπο και αν εισάγεις στην λειτουργία της έννοιας την κίνηση και την σχέση της με την ολότητα τότε φτάνεις στην λύση του κοινωνικού ζητήματος. Αυτό φιλοσοφικά έκανε ο Λούκατς με την διαλεκτική στο ιστορία και ταξική συνείδηση. Με αυτή την νοοτροπία γαλουχήθηκαν για δεκαετίες γενιές και γενιές αγωνιστών που απέκτησαν θρησκευτική βεβαιότητα ότι κάποτε η γη θα γίνει κόκκινη και αυτό έχει αποδειχτεί διαλεκτικά.Δεν χρειαζόταν να είχαν διαβάσει αυτό το βιβλίο.Είχαν ποτιστεί με το πνεύμα ότι έχει αποδειχτεί με τον διαλεκτικό και τον ιστορικό υλισμό ότι ανεξάρτητα από τις προσωρινές αντιξοότητες, αντιφάσεις και ήττες στο τέλος όλη η Ιστορία κινείται κι ας μη το ξέρει προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης της.

Αυτό το πνεύμα είναι ακόμη ζωντανό στην αριστερά έστω κι αν το 1989 με την κατάρρευση των (μετα)σταλινικών καθεστώτων κλόνισε την αυτοπεποίθηση του.Είναι μια αντίληψη που έχει φτιάξει μια Ιστορία που έχει αποφασίσει για αυτήν πριν από αυτή και έχει μετατρέψει όλα τα ανθρώπινα υποκείμενα σε εκτελεστικά εργαλεία υλοποίησης της.Εκεί η Ιστορική Συνείδηση δεν είναι τίποτα άλλο από την συνειδητοποίηση μιας νομοτέλειας που υπάρχει για να την συνειδητοποιείς και την συνειδητοποιείς γιατί υπάρχει.

Θυμάμαι,όταν στα 1996 είχα διαβάσει το Ιστορία και Ταξική συνείδηση, την συντριπτική επίδραση που είχε πάνω μου.Ξαφνικά ένιωσα ότι όχι μόνο η επανάσταση είναι αναπόφευκτη αλλά και με έναν μαγικό τρόπο και επίκαιρη. Και ότι ό,τι κι αν συμβαίνει δεν είναι παρά άλλη μια ώθηση για να φτάσουμε κοντύτερα σε αυτή.

Μετά από 15 χρόνια συνειδητοποιώ την αυταπάτη μου.Τελικά ισχύει ότι η Ιστορία γράφεται από τα ζωντανά ανθρώπινα υποκείμενα γιατί αυτά αποφάσισαν να την γράψουν με την δράση τους. Περισσότερο αυτό μετράει παρά το τι έχουν σαν σκέψεις και παραστάσεις στο κεφάλι τους κι αν λ.χ δρουν γιατί πιστεύουν θρησκευτικά την ιστορικά και ταξική συνείδηση σαν πρόθυμα όργανα μιας επιθυμητής νομοτέλειας ή αν δρουν γιατί πιστεύουν στην ατομική τους ευθύνη και νιώθουν ότι αυτό που κάνουν είναι πρωτότυπο και αυτόνομο.

Δεν ισχύει ότι υπάρχει μια ανθρώπινη ιστορία που κινείται από απρόσωπες νομοτέλειες που αναγκαστικά οδηγούν είτε σε κοινωνικό θρίαμβο είτε σε κοινωνικό όλεθρο. Η ιστορία κινείται από τις ενέργειες του καθένα και της καθεμιάς κι αν σήμερα οι περισσότεροι έχουν εκχωρήσει αυτό το μερίδιο της ιστορικής τους ευθύνης στην κοινωνική υποταγή και δουλεία αυτό δεν είναι ικανό να ακυρώσει την προηγούμενη αλήθεια.Γιατί την στιγμή που ο καθένας συνειδητοποιήσει με οποιοδήποτε τρόπο την ιστορική του ευθύνη και δράσει ανάλογα και κατά βούληση τότε έχει δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό ιστορικό γεγονός.Κι όσο περισσότεροι και από κοινού δρουν έτσι τόσο πυκνώνουν και δυναμώνουν τα ιστορικά γεγονότα.

Δεν ισχύει επίσης ότι η Ιστορία είναι κάτι απρόσωπο και γενικό.Πάντα σε αυτήν δρουν συγκεκριμένα πρόσωπα σε συγκεκριμένες συνθήκες κάνοντας συγκεκριμένες ενέργεις.

Ισχύει όμως ότι η Ιστορία είναι ισοδύναμη με την κοινωνική αλλαγή, ότι είναι κάτι ρευστό και αβέβαιο και ότι η παράδοση βαραίνει σαν εφιάλτης στις επόμενες γενιές.

Όμως μιλάμε για την Ιστορία, τονίζοντας ότι αυτή δεν νοείται χωρίς συγκεκριμένους ανθρώπους, αποδίδοντας στο κάθε άνθρωπο μερίδιο ιστορικής ευθύνης και προβάλλοντας το ρευστό της χαρακτήρα ενώ καλά καλά δεν έχουμε ορίσει τι είναι ο άνθρωπος που κάνει την ιστορία, ποια η θέση του μέσα στην φύση και ποια η ίδια του η φύση.

Περί Ανθρώπινης Φύσης και μεταβλητότητας της…(και η σημασία της ζωικής συνείδησης)

Και αυτά είναι ζωτικά θέματα σημαντικότερα κι από την ίδια την ιστορία, θέματα που ο πολιτικός λόγος φοβάται να αγγίξει ή όταν τα αγγίζει μας σερβίρει τις πιο χοντροκομμένες κοινοτοπίες.

Γιατί είναι πια κοινοτοπία να λέμε ότι ο άνθρωπος είναι προϊόν των κοινωνικών συνθηκών και ότι σε άλλες κοινωνικές συνθήκες εμφανίζονται διαφορετικοί τύποι ανθρώπων χωρίς να απαντάμε στο πιο ουσιώδες:με τι πρωτογενής ανθρώπινη φύση αλλεπιδρά η κοινωνικός παράγοντας και από ποια ηλικία αρχίζει αυτή η κοινωνική επέμβαση σε αυτή την φύση;

Γιατί ανεξάτητα κοινωνικού συστήματος, υπάρχουν βιολογικές σταθερές που όσο κι αν θέλει να τροποποιήσει, να αλλάξει και να παραμορφώσει μια κοινωνία με τις συνήθειες, τα έθιμα και τις νοοτροπίες της, υπάρχει ένα όριο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί.

Ο άνθρωπος ανεξαρτήτου κοινωνικού συστήματος έχει ανάγκες και λειτουργίες αναπνοής, τροφής, προφύλαξης από το κρύο, σεξουαλικότητας, έντερα και στομάχι, καρδιά και αίμα. Λειτουργίες και ενέργειες που του θυμίζουν την ζωική του καταγωγή, την σοκαριστική όταν πρωτοδιατυπώθηκε αλήθεια ότι ως ον είναι τμήμα του ευρύτερου ζωικού βασιλείου.

Κι αυτό είναι το πρώτο που χρειάζεται να έχουμε στον νου μας όταν πάμε να στοχαστούμε πάνω στον άνθρωπο και στα προβλήματα του.Ότι αυτός είναι ένα ξεχωριστό ζώο,ίσως με πιο έντονα και περισσότερα ένστικτα από τα υπόλοιπα ζώα, ανατομία που τον βοηθά στην κατασκευή και χρήση εργαλείων, εγκέφαλο που τον εφοδιάζει με γλωσικό ένστικτο και έτσι την ικανότητα της δομημένης αναλυτικής, περιγραφικής και συμβολικής επικοινωνίας, αλλά πάντα ένα άλλο ζώο.

Ο Άνθρωπος ακόμη και τώρα που έχει δείξει πόσο αυτοκαταστροφικός και ολέθριος για το είδος του και τον πλανήτη μπορεί να γίνει, βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι είναι κάτι ξεχωριστό και μοναδικά θεϊκό που μπορεί να κοιτά τα άλλα ζώα με απαξίωση, περιφρόνηση και οίκτο και να τα θεωρεί όχι μόνο κατώτερα του αλλά και άλλης τάξης ζωή που δεν μπορεί να συγκριθεί με την δική του.

Κι ας έχει αποδειχτεί ότι σε βιοχημικό επίπεδο μοιράζεται τα ίδια δομικά υλικά της ζωής κι ας μοιράζεται μαζί τους κοινά ένστικτα, κι ας αναγνωρίζει σε αυτά κοινές συναισθηματικές λειτουργίες άγχους, οργής, επιθυμίας, θλίψης και ηδονής.

Αυτή του η ιδέα ότι μπορεί να είναι ο θεός που αποφασίζει για την μοίρα όλου του υπόλοιπου ζωικού βασιλείου μαζί με την ακόμη πιο ολέθρια ιδέα του να νομίζει ότι μπορεί να υποκαταστήσει το ζωικό με το μηχανικό ευθύνονται για το οικολογικό ολοκαύτωμα που συντελείται σε καθημερινή βάση.

Αυτές οι ιδέες έχουν αποκτήσει τρομερή κοινωνική δύναμη σε μια ανθρώπινη κοινωνία που αντιμετωπίζει το ίδιο το είδος της με διακρίσεις ανώτερου και κατώτερου, ρατσισμούς και σεξισμούς, μια ανθρώπινη κοινωνία που συνεχώς εισάγει την εξέλιξη του μηχανικού όχι για να ανακουφίσει την κοινωνία ως σύνολο αλλά για να πλουτίσει λίγους εξαθλιώνοντας τους πολλούς.

Μια κοινωνία που έγινε τόσο καχύποπτη και φοβική με το ίδιο το είδος της ώστε να στήσει τερατώδεις μηχανισμούς παρακολούθησης και ελέγχου. Μια κοινωνία που ενσταλάζει στο άτομο την αίσθηση της ασημαντότητας του και της αδύναμιας του απέναντι σε συντριπτικά υπέρτερους δαιδαλώδεις ιεραρχικούς μηχανισμούς.

Μια κοινωνία που εμπορικοποίησε την ίδια την πράξη της γέννησης φορτώνοντας στα παιδιά της φόβους, περιορισμούς, ντροπές και κούφιες νουθεσίες.

Μια κοινωνία που μετέτρεψε τις κοινωνικές ανάγκες και την ικανοποίηση τους σε ζήτημα χρηματικών συναλλαγών και αδιάκοπης αναζήτησης του χρήματος.

Μια κοινωνία που πρακτικά έχει ποινικοποίησει την φύση και τους καρπούς της ενώ νομιμοποίησε τις πιο φρικαλέες τεχνικές και συσκευές αφανισμού.

Μια κοινωνία που τα κάνει όλα αυτά έχοντας με μυριάδες τρόπους αποσπάσει την συνενοχή και συγκατάθεση του κοινωνικού συνόλου και έχοντας εσωτερικεύσει στον καθένα την νοοτροπία, το αξιακό της σύστημα και τον τρόπο σκέψη της.

Ένα αυτοπαγιδευμένο κοινωνικό Ζώο…

Ναι!Το ανθρώπινο ζώο έχει βρεθεί σε μια παγίδα που η καθημερινότητα του την συντηρεί και την κάνει αφάνταστα δύσκολη για να δραπετεύσει από αυτήν.

Μπλεγμένο σε μια κοινωνία που του έχει αρνηθεί τα θεμελιωδέστερα δικαιώματα του, πεταγμένο σε μια θεατρική αρένα που πρέπει να βρει και να παίξει τον ρόλο του για να πάρει το χρήμα που θα του επιτρέψει να ζήσει, σε μια διαρκή προσποίηση που καταπονεί το νευρικό του σύστημα και αφυδατώνει τον ψυχικό του κόσμο, σε ένα στημένο παιχνίδι στο όποιο πρέπει να συμπράξει γιατί αλλιώς απειλείται με ανείπωτους ξεπεσμούς και την ίδια την απειλή του θανάτου.

Και από μικρό παιδί τον προετοιμάζουν για να αποδεχτεί αυτή την καταστάση, να ενταχτεί σε αυτή με τους καλύτερους δυνατούς όρους, διαπαιδαγωγημένος να επιδιώκει αυτή την αφομοίωση, αυτή την κοινωνική υποταγή που θα του εξασφαλίσει την επιβίωση του αλλά και την αποφυγή της κοινωνικής απαξίωσης και στιγματισμού.

Σε αυτή την διαδικασία αφομοίωσης, θα πάει κόντρα στα ίδια τα ένστικτα του, θα μάθει να τα υποτάσσει όπως ο άνθρωπος υποτάσσει τα άλλα ζώα, θα οικοδομήσει μέσα του μια δευτερογενής ζωή που θα αποζητά το εύκολο, θα θέλγεται από το αρπακτικό και θα στέκεται αδιάφορα ή και σαδιστικά απέναντι στην άλλη Ζωή.

Αρνούμενως τα βαθύτερα ένστικτα του αυτά που για δεκάδες χιλιάδες χρόνια έφτιαξαν κοινωνίες πιο ανθρώπινες και συνεργατικές, ενεργοποιεί δευτερογενή ένστικτα από τα οποία θρέφεται ο σημερινός πολιτισμός.

Χρησιμοθηρία, ανάγκη να άρχει ή να άρχεται, πορνικότητα και ηθικισμό, υπεροχή του έχειν στο είναι, ματαιοδοξία και απληστεία, μνησικακία και μικροπρέπεια.

Από αυτά τα δευτερογενή ένστικτα δημιουργούνται δευτερογενείς ανάγκες καταναλωτισμού, επίδειξης και επιβεβαίωσης όπως διεγείρονται και από μια κολλοσσιαία μηχανή μάρκετινγκ.

Μικρά παιδιά κρίνουν τους συνομιλικους τους από το πόσο καλά ντύνονται ή πόσα παιχνίδια έχουν, εφτάχρονα έχουν προλάβει να γίνουν τέρατα κατανάλωσης που νιώθουν ανικανόποιητα όσα δώρα κι αν παίρνουν, μια ολόκληρη νέα γενιά παιδιών μαθαίνει ότι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι σπουδαιότερα από τα φυσικά παιχνίδια με την άμμο και τα κουβαδάκια, το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα θα τους αρνηθεί τις σωματικές τους λειτουργίες και την ανάγκη να παίζουν και να γνωρίζονται ουσιαστικά μεταξύ τους για να τους φορτώσει κοινότοπες τεχνικές γνώσεις που διδάσκονται με τρόπο που καταστρέφουν την φυσική περιέργεια και κάνουν το σχολείο αυτό το βαρετό μέρος που μισείται από τα παιδιά.

Ας το ξανατονίσουμε.

Το ανθρώπινο ζώο είναι παγιδευμένο σε μια κοινωνική οργάνωση που το συντρίβει και μέσα στην παγίδα του γίνεται συνένοχο αυτής κοινωνικής οργάνωσης που ξεδιάντροπα καταστρέφει την φύση στο όνομα της προόδου και της ανάπτυξης.

Ανάγκη να ριζοσπαστικοποιηθεί εκ νέου η Επαναστατική Πολιτική…

Η Επαναστατική πολιτική προσπαθεί να δώσει μια διέξοδο και ένα σχέδιο διαφυγής από αυτή την παγίδα όμως συχνά και η ίδια εκφύλιζεται σε δεκανίκι αυτής της παγίδας. Πολλές φορές δημιουργεί την ελπίδα και την υπόσχεση υπέρβασης της παγίδας αλλά ως τώρα δεν έχει κατορθώσει να υλοποιήσει αυτή την υπόσχεση παρότι το παλεύει για αιώνες.

Η Επαναστατική πολιτική μάλιστα έφτασε σε κάποιες ιστορικές περιοδους να δημιουργήσει το δικό της ιερατείο εξανδραποδισμού κι ας βασιζόταν τυπικά σε κείμενα που ήταν ενάντια σε τέτοιους σφετερισμούς.

Γιατί συνέβη αυτό;

Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την φύση της πολιτικής που διχάζει, απολυτοποιεί και διαφθείρει και περισσότερο στην δομική ανικανότητα του μέσου ανθρώπου να στηρίξει κοινωνικά πειράματα που βασίζονται στην αυτοοργάνωση και στην αυτορύθμιση.

Κάποιοι αμβισβητούν αυτή την δομική ανικανότητα και μάλιστα την θεωρουν ως έννοια απαξιωτική για την κοινωνία και τις δυνατότητες της.Όμως αυτή υπάρχει γιατί διαφορετικά ήδη θα είχαμε καταφέρει να φέρουμε κοινωνίες αυτοοργάνωσης και ελευθερίας. Το να αναφερόμαστε σε αυτή την δομική ανικανότητα δεν το κάνουμε για να θεμελιώσουμε κάποιου είδους κοινωνικό πεσσιμισμό που ακυρώνει τις ιστορικές προοπτικές της ατομικής και κοινωνικής απελευθερώσης, ούτε για να μειώσουμε τον παράγοντα των μειοψηφικών οργανωμένων δυνάμεων που με το χρήμα και την εξουσία έχουν μπαστακωθεί στο σώμα της κοινωνίας και δεν το αφήνουν να αναπνεύσει.

Το αναφέρουμε πρώτον γιατί αναγνωρίζουμε ότι αυτός ο παράγοντας υπάρχει, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Δεύτερο για να δώσουμε εξήγηση γιατί υπάρχει.(εξήγηση που έχει ήδη δωθεί και αφορά τον τρόπο που μια οργανωμένη κοινωνία σκοτώνει το αυθόρμητο, το πρωτοβουλιακό, το ζωικό σε κάθε ξεχωριστό άνθρωπο από τα μικράτατα του)

Και τρίτο και σημαντικότερο για να δείξουμε ότι αυτό μπορεί να αλλάξει όσο κι αν είναι δύσκολο συνολικά για μια κοινωνία να απαλλαχτεί από αυτό.

Το αναφέρουμε όμως και για έναν άλλο λόγο που δίνει άλλη διάσταση στην ανθρώπινη ιστορία.

Η δομική ανικανότητα που έχει φωλιάσει στον μέσο άνθρωπο (αυτό που ο Βίλχελμ Ράιχ έλεγε βιολογική απολίθωση) είναι αυτή που του στερεί πρωτογενώς την ενέργεια και την ικανότητα να παλέψει για να φύγει από την παγίδα του.

Είναι αυτή που του εγκολπώνει τις ολέθριες δοξασίες ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ότι έτσι ήταν τα πράγματα πάντα κι έτσι θα μείνουν, έτσι είναι ο άνθρωπος, κακός και φοβιτσιάρης, που διψά για εξουσία και την υπηρετεί όταν δεν την έχει κλπ

Κι αναφέρουμε την δομική ανικανότητα του μέσου ανθρώπου ως βιολογικό γεγονός έτσι όπως αυτό έχει επικρατήσει στην φύση του ύστερα από την κοινωνική επέμβαση που δέχτηκε αυτή.

Ως βιολογικό γεγονός εξαρτά και αφορά τις ίδιες τις πρωταρχικές βιολογικές του λειτουργίες.Πώς αναπνέει(ή δεν αναπνέει!), πώς βιώνει την σεξουαλικότητα του αλλά και το ίδιο το στομάχι του, τελικά πώς νιώθει και αντιλαμβάνεται την ίδια την βιοφυσική του λειτουργία που ονομάζουμε αίσθηση της ζωής.

Και στον δομικά ανίκανο άνθρωπο να αυτεξουσιαστεί και να συνεργαστεί ορθολογικά με το είδος του, όλες αυτές οι λειτουργίες σε διαφόρους βαθμούς είναι πειραγμένες, άρρωστες, πονεμένες, φραγμένες και καταπιεσμένες.

Για να το θέσουμε διαφορετικά και πιο θετικά, στον άνθρωπο που ΔΕΝ είναι δομικά ανίκανος να αυτοκυβερνηθεί και αντίθετα είναι προικισμένος με την ικανότητα της αυτορύθμισης και της αυτενέργειας, πολύ πιο πιθανά έχει την ευτυχία να βιώνει την αναπνοή, την σεξουαλικότητα και το ίδιο το ρεύμα της ζωής του αλλιώς.

Δεν είναι τυχαίο ότι άνθρωποι σαν τον Ντουρούττι, τον Τρότσκι, τον Τσε Γκεβάρα, τον Μαρξ και τον Μπακούνιν ανεξάρτητα αν συμφωνεί κάποιος με τις ιδέες και τις δρασεις τους (και διάλεξα επίτηδες ανθρώπους με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες και διαδρομές) ήταν άνθρωποι με απελευθερωμένη ζωικότητα και ανεπτυγμένη αισθαντικότητα τέτοια που να μαρτυρά ότι έχουμε να κάνουμε με ισχυρά αυτορυθμισμένα ανθρώπινα ζώα που κατάφεραν να νικήσουν τις κοινωνικές δυνάμεις που κατέβαλαν τον μέσο άνθρωπο και τον υποβίβασαν στην κοινωνική υποδούλωση και κομφορμισμό.

Το ίδιο μπορώ να γράψω ότι ισχύει σε προσωπικό επίπεδο και για πολλούς συντρόφους που είναι στους πυρήνες της φωτιάς και είχα την τύχη να γνωρίσω σε άλλη εποχή.Ανεξάρτητα αν διαφωνώ με τους μεθόδους πάλης και την θεωρητική δικαιολόγηση τους, αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση σε αυτούς όταν ήταν ακόμη 18χρονοι έφηβοι στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ ήταν ακριβώς ότι ήταν ελεύθεροι, ζωντανοί οργανισμοί χωρίς ίχνος από την δομική ανικανότητα του μέσου ανθρώπου.Και είναι τρομερό έγκλημα ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι κλεισμένοι σε κελιά…

Αυτό το θέμα, η μεταβλητότητα της ανθρώπινης φύσης και πώς συγκεκριμένα υποδουλώνεται από κοινωνικές δυνάμεις αλλά και το τι συνιστά ελεύθερη και υπεύθυνη ανθρώπινη φύση και πώς μπορεί μια τέτοια να αναδυθεί από μια προηγούμενα υποδουλωμένη φύση, έχει τρομερά συσκοτιστεί και υποτιμηθεί από τον επαναστατικό πολιτικό λόγο που αρέσκεται να γράφει τόνους κειμένους για ταξικές αναλύσεις και για το κακό και αυθαίρετο της εξουσίας αλλά που φοβάται να αναφερθεί  συγκεκριμένα και χειροπιαστά στις ζωικές λειτουργίες που μας καθιστούν ελεύθερους ή υποδουλωμένους.

Ίσως γιατί αν το έκανε τότε θα έπρεπε να αναθεωρήσει πάρα πολλά για τις εμφάσεις του και τις στοχεύσεις και να μετατοπίσει το κέντρο βάρους από το πολιτικό στο κοινωνικό και το ατομικό.

Κι άλλωστε πόσο δύσκολο είναι αυτό από μόνο του!Και πόσοι μπορούν πραγματικά να το κάνουν;

Πόσοι δεν είναι έρμαια συνηθειών και νοοτροπιών αυτής της κοινωνίας κι ας κηρύττουν τα πιο επαναστατικά;

Πόσοι είναι πραγματικά ευτυχισμένοι με την ερωτική τους ζωή ώστε να μην τους δημιουργεί ενόχληση η συζήτηση πάνω στο θέμα;

Πόσοι δεν είναι εξαρτημένοι από ουσίες νόμιμες και παράνομες που θίγουν και την υγεία και την αξιοπρέπεια και την ανεξάρτησια τους;

Πόσοι πραγματικά έχουν ξεπεράσει την ανάγκη του χρήματος και στέκονται πραγματικά εχθρικά στην ύπαρξη του;

Πόσοι άλλοι δεν κουβαλούν τις μικροτήτες τους, τους μικροανταγωνισμούς τους, τις κακίες τους κι ας πιστεύουν τα πιο ωραία για την κοινωνική απελευθέρωση;

Ποιος είναι αναμάρτητος; Γιατι να τα συζητάμε αυτά; Σάμπως όλοι δεν έχουμε βρωμίσει από αυτή την κοινωνία, τις συνήθειες της, την τιποτολογία της, τα θεάματα και τους στημένους ρόλους της;

Κι έτσι ο πολιτικός λόγος αφήνει τα ζητήματα που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου, αυτά τα θέματα δηλαδή που καίνε τον κάθε άνθρωπο, την σεξουαλικότητα του, τις μικρές ταπεινές ενασχολήσεις του, τον ίδιο τον μπερδεμένο συναισθηματικό του κόσμο στο σκοτάδι, στον σχετικισμό και τελικά στην σιωπή.

Εδώ φτάσαμε τα ίδια τα συναισθήματα να θεωρούνται φασιστικό υλικό (επειδή ο φασισμός μπόρεσε να τα χρησιμοποιήσει για τους δικούς του σκοπούς) στιγματισμένα ως απατηλά, επίφοβα και αναξιόπιστα όταν σε αυτά στην λειτουργία και στην κίνηση τους βρίσκεται το μυστικό ενός ελεύθερου και ενός υποδουλωμένου ανθρώπου.

Φτάσαμε η σεξουαλική πείνα, αθλιότητα και ανικανότητα και ο κοινωνικός τους ρόλος που διαιωνίζει αυταρχισμούς και παράλογες κοινωνίες να εξαφανίζονται σε έναν σεξουαλικό σχετικισμό που είτε θεωρεί το θέμα λυμένο μετά την αναγνώριση των δικαιωμάτων των γυναικών και των ομοφυλόφιλων είτε ακόμη χειρότερα νομιμοποιεί την πορνογραφία και προωθεί για σεξουαλική απελευθερωση την ιδέα όλοι να γαμιόμαστε με όλους.

Φτάσαμε να μην μπορεί να οριστεί με σαφηνεία τι είναι φασιστικό και να θεωρούνται κραυγαλέα φασιστικά θεάματα όπως το εμπορικό ποδόσφαιρο πεδία κοινωνικής αντίστασης και ζύμωσης.

Φτάσαμε το θέμα της διατροφής και των επιλογών μας σε αυτή να έχει καθοριστεί από μια υπερβιομηχανία κρέατος και ολοκαυτώματος ζωικών οργανισμών και να θεωρείται όποιος καταγγέλει αυτό το έγκλημα γραφικός χορτοφάγος που πουλάει lifestyle και αποπροσανατολίζει από τον ταξικό αγώνα.

Φτάσαμε η δικτατορία του αμαξιού μεσα στις πόλεις και η  μετατροπή αυτών των πόλεων σε αυτοκινητοπόλεις προκειμένου να εξπυπηρετηθούν οι ανάγκες κυκλοφορίας τους να θεωρείται δεδομένη εως και επιθυμητή ενώ οι καθημερινά δολοφονημένοι από το σύστημα χαοτικής αυτοκίνησης να μην αξίζουν καν να μνημομεύνοται σαν νεκροί.

Όχι ότι δεν έχουν βγει κείμενα και δράσεις που δεν έχουν στιγματίσει όλα αυτά και δεν έχουν αναδείξει τις κρυφές και ανείπωτες όψεις της καθημερινής καταπίεσης που καθηλώνουν το κοινωνικό σύνολο στον κομφορμισμό και στην αθλιότητα.

Είναι όμως που αυτά τα κείμενα και δράσεις είναι ακόμη σχετικα λιγοστά και ωχριούν μπροστά στον ποταμό κειμένων που προβάλουν τις κλασικές ταξικές και αντεξουσιαστικές αναλύσεις.

Να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι στο θέμα της ατομικής και κοινωνικής απελευθέρωσης…

Το ξέρουμε ότι η άρχουσα τάξη είναι στο σύνολο της σιχαμένη και ένοχη.Το ξέρουμε ότι οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί είναι καλά οργανωμένοι με μεθοδικά μας πνίγουν.Δεν είναι καιρός όμως να ασχοληθούμε τι έχει εμποδίσει τον μέσο άνθρωπο να τα ανατρέψει όλα αυτά και να φέρει κάτι άλλο; Τι πραγματικά τον καθηλώνει και τι πραγματικά τον απελευθερώνει; Δεν είναι καιρος να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι; Πιο αυτοκριτικοί στους ίδιους τους ευτούς μας; Να θέσουμε στον εαυτό μας πρώτα ότι το να είναι ελεύθερος και κοινωνικός αγωνιστής προαπαιτεί μια ξεχωριστή μάχη με ό,τι προσωπικά μας περιοριζει, μας ελέγχει και μας αλλοτριώνει; Μήπως ήρθε ο καιρός τώρα που το σύστημα τους καταρρέει οικονομικά να ξανακοιτάξουμε τις συνήθειες, τους εθισμούς και τις αδυναμίες μας , τις εσώτερες νοοτροπίες μας που δημιουργούν τον δούλο, τον μπάτσο, τον αφέντη και τον εξουσιαστή;

Μήπως με το να μην το κάνουμε αυτό σε τελική ανάλυση πλήττουμε το επαναστατικό δυναμικό μιας κοινωνίας, την ικανότητα της να φέρει κάτι άλλο πραγματικά ελεύθερο και μήπως τελικά έτσι δεν γινόμαστε εμείς φαφλατάδες και υποκριτές που από την μια λέμε με έπαρση παχυά λόγια για κοινωνική απελευθέρωση και από την άλλη συχνά σε ατομική βάση είμαστε δούλοι, μπάτσοι αφέντες και εξουσιαστές;

Τελικά η δικαιολογία ότι ζούμε σε μια άθλια κοινωνία και είμαστε η εικόνα της πόσο μπορεί να σταθεί σε ανθρώπους που πραγματικά αποζητούν την ελευθερία τους ατομικά και κοινωνικά; Και πόσο αυτό δεν είναι ο πιο ύπουλος τρόπος να γινόμαστε συνένοχοι μιας κοινωνίας που στα λόγια την αναθεματίζουμε;

Η διαπίστωση για πολλούς είναι δυσάρεστη και έχουν επινοηθεί τόνοι σοφιστικών επιχειρημάτων για να αναιρεθεί, όμως η ουσία παραμένει ότι αυτό που κάνουμε κάθε στιγμή στην καθημερινή μας ζωή με όλες τις επιλογές και τα διλήμματα της καθορίζει στο ακέραιο αν πολεμάμε την παγίδα που έχουμε βρεθεί και έμπρακτα δραπετεύουμε από αυτή ή αν την ενισχύουμε και την διαιωνίζουμε.

Αν είμαστε επιεικείς με προσωπικές μας επιλογές που μας καθιστούν κοινωνικά συνένοχους τότε είμαστε και επιεικείς με τήν ίδια την κοινωνία της αθλιότητας.

Και επειδή η επαναστατικότητα όπως αναλύθηκε παραπάνω σχετίζεται άμεσα με την απελευθερωμένη ανθρώπινη βιολογία και επομένως είναι κάτι που πρωταρχικά ζεις και αισθάνεσαι και μετά σκέφτεσαι πάνω σε αυτή, κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από τον ίδιο τον εαυτό του. Μπορεί να τον κοροϊδεύει καθημερινά και να βαφτίζει τους μικροσυμβιβασμούς και τις αδυναμίες του αναγκαία κακά που δεν μπορεί να τους ξεφύγει αλλά αυτή η κοροϊδία δεν γίνεται ατιμώρητα για τον ίδιο τον οργανισμό του που σε πρωτογενές επίπεδο λειτουργεί με τους απλούς κανόνες του ζωντανού.Kαι αυτοί οι απλοί κανόνες της ζωής που λειτουργούν σε κάθε μορφή ζωής από το πρωτόπλασμα ως τον άνθρωπο (να μαζεύεται όταν νιώθει κίνδυνο και να απλώνεται όταν νιώθει ευχαρίστηση) όταν παραβιάζονται για να εξυπηρετηθούν άσχετοι κοινωνικοί σκοποί, φέρνουν παραμορφώσεις και αρρώστιες στο ζωντανό ενώ του επιβάλλουν κοινωνικά το ψεύτικο, το κίβδηλο και το προσποιητό.

Ας ειπωθεί με παρρησία!Ο κοινωνικός επαναστάτης δεν είναι άλλος από αυτόν που ξαναφέρνει στο ζωικό  την φυσική του λειτουργία απωθώντας ότι πάει να το υποδουλώσει και να το διαστρέψει. Ένας πραγματικός επαναστάτης δεν μπορεί παρά να είναι συνεπής με τον ίδιο το εαυτό του και τις εσώτερες λειτουργίες του. Αυτές τις λειτουργίες που ανεμπόδιστα δημιούργησαν τους καλλιτέχνες, τους ανθρωπιστές επιστήμονες, τους μαχητές της ζωής και που φραγμένες σε συνολικό κοινωνικό επίπεδο έφεραν τον ευθυνόφοβο μπερδεμένο και αιώνια μαζεμένο ανθρωπάκο.

Ναι!Οι επαναστάτες κινδυνεύοουν από πρόωρη δολοφονία, από τον εγκλεισμό και το κηνύγι της εξουσίας. Όμως δεν κινδυνεύουν από πρόωρη γήρανση, από νευρώσεις της πλήξης και της ρουτίνας, από το υπαρξιακό κενό που φέρνει την κατάθλιψη, από την ασχήμια που έρχεται από τα άκαμπτα πρόσωπα μάσκες που εκτελούν διαταγές, από την αίσθηση της βρωμιάς και της σαπίλας που φέρνει η κοινωνική υποταγή και υποκρισία.

Από όλα αυτά κινδυνεύουν όλοι αυτοί που σε διάφορους βαθμούς έχουν υποκύψει στο κοινωνικά παράλογο, αποθεώνουν το κοινωνικά ανούσιο και έχουν δέσει την ζωή τους μέσα σε αφεντικά και προσταγές, ακολουθώντας νοσηρές κανονικότητες που αδειάζουν την ύπαρξη από τα βαθύτερα νοήματα και αισθήματα της.

Είμαστε όμως ακόμη στα προκαταρκτικά του κειμένου και έχουμε μόνο δείξει ότι ο άνθρωπος έιναι τμήμα του ζωικού βασιλείου, ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να αναιρεθεί από τον άνθρωπο αυτή η φυσική ζωικότητα είτε από τον θρησκευτικό μυστικισμό, είτε από την μηχανιστική επιστήμη που ακόμη ονειρεύεται να φτιάξει ένα μηχανικό ισοδύναμο της ζωής, είτε από ουτοπίες που θεωρούν τον άνθρωπο λευκή κόλλα που μπορούν να της γράψουν ό,τι θέλουν, μοιραία θα οδηγήσει όχι στον αφανισμό της ζωικότητας αλλά στην εμφάνιση μιας άλλης που είναι πολύ πιο βρώμικη, προσποιητή και αρπαχτική.

Μια από τις μεγαλύτερες ειρωνείες του χριστιανισμού και του πολέμου του στην σάρκα και της αναγωγής των επιθυμιών της σε κάτι διαβολικό ήταν ότι όντως έφερε τον διάολο μέσα στο ανθρώπινο σώμα και ψυχή. Γιατί οι διασυρμένες σεξουαλικές λειτουργίες που θέλησε ο χριστιανισμός να εξαφανίσει με την αποχή επανήλθαν δριμύτερες σε μια μορφή παραμορφωμένη και υποκριτική, αρπακτική και λάγνα. Και έτσι ο πόλεμος ενάντι στην ζωικότητα του ανθρώπου που έγινε αναθεματίζοντας την βρώμικη σάρκα κατάντησε να φέρει αυτή την βρώμικη λάγνα σάρκα σαν μια πραγματικότητα.

Ο σεξουαλικός συντηρητισμος και η πορνογραφία φαίνονται να είναι στους αντίποδες ενώ είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Η καταπίεσμενη σάρκα ξεσπά πορνικά και θρέφει την πορνογραφία ενώ η βρωμιά της πορνογραφίας ενοχοποιεί το σεξ και ωθεί στον σεξουαλικό συντηρητισμό.

Η λύση δεν μπορεί να είναι στην υπέρβαση του ζωικού αλλά αντίθετα στην απελευθέρωση του και στην εναρμόνιση του με την φυσική άδολη ροή της ζωής.

Το φλέγον ζήτημα για το ανθρώπινο ζώο είναι πια να ξαναβρεί αυτή την χαμένη λησμονημένη και συκοφαντημένη πρωτοταγής ζωικότητα βρίσκοντας την ισορροπία του με τα άλλα ζωικά είδη και με τον ίδιο τον πλανήτη.Είναι η κοινωνία που λειτουργώντας με απάνθρωπες αρχές τον σπρώχνει στο να πνίξει το ζωικό του δυναμικό και να αντιμετώπισει τον συνάνθρωπο του αλλά και τα ξαδέρφια του από τα άλλα είδη σαν εχθρούς ή αντικείμενα εκμετάλλευσης. Μια τέτοια αντιζωική κοινωνία που δεν σέβεται την ζωή και την υποβιβάζει στην αξία του άψυχου ενώ ανυψώνει τα άψυχα εμπορεύματα σε στάτους ανώτερο από της ίδιας της ζωής δεν μπορεί παρά να αλλάξει προσανατολισμό και λειτουργία μόνο μετά από δεκάδες κοινωνικές μάχες και εξεγέρσεις και μετά από μια πορεία που θα πάρει στην καλύτερη περίπτωση πολλές δεκαετίες.

Γιατί ακόμη είμαστε στην φάση που τα θέματα τίθενται στην άχλη του πολιτικού λόγου που μας έχει εγκλωβίσει σε σχήματα σκέψης και αντίληψης που δεν δίνουν καμιά πραγματική διέξοδο.

Και μόλις αποκτάμε δειλά δειλά την λεγόμενη

ΚΟΣΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (εδώ η έννοια χρησιμοποιείται όχι μυστικιστικά και χωρίς  την new age φόρτιση της…)

Αν η μια θεμελιακή διατύπωση για το ανθρώπινο ζήτημα είναι ότι ο άνθρωπος προέρχεται και είναι τμήμα του ζωικού βασιλείου και ότι συνεπώς πρέπει να βρει έναν τρόπο να ξανανιώσει σαν ζώο όλα τα θέματα χωρίς να είναι η καταστροφή και ο όλεθρος για το ίδιο το είδος του και για τα υπόλοιπα ζώα και τον πλανήτη, μια άλλη εξίσου σημαντική θεμελιακή διατύπωση είναι ότι ο άνθρωπος είναι ένα από τα ζώα ενός πλανήτη που βρίσκεται σε ένα ηλιακό σύστημα ανάμεσα σε τρισεκατομμύρια άλλα πλανητικά συστήματα.

Ότι δηλαδή κατοικεί σε έναν ευρύτερο χώρο απειροελάχιστο τμήμα του οποίου είναι ο πλανήτης του που είναι ασύλληπτα απέραντος, επιταχυνόμενα διαστελόμενος και για τον οποίο μόλις τον τελευταίο καιρό πήρε μια ιδέα της υπάρξης του και που αγνοεί ακόμη πολλά και κατά πάσα πιθανότητα τα πιο σημαντικά για την συνολική λειτουργία του και ιστορία του.

Αυτή η συνειδητοποίηση λέγεται κοσμική συνείδηση και είναι θεμελιακή για την αυτεπίγνωση του ανθρώπινου ζώου όσο και το ότι προέρχεται από άλλα ζώα.

Για την ανθρωπότητα είναι μια σοκαριστικά καινούργια συνειδητοποίηση που αρνείται  ακόμη να εξετάσει τις συνέπειες της.Να μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος με την παραδοσιακή αλαζονεία του είχε τοποθετήσει την γη στο κέντρο του σύμπαντος ενώ αγνοούσε μέχρι πολύ πρόσφατα σε πόσο μεγάλο και απίστευτο σε μυστήρια σύμπαν κατοικεί.

Η κοσμική συνείδηση όταν επιτέλους γίνει κτήμα του μέσου ανθρώπου και όχι μια τρομακτική υποψία που αρνείται να εξετάσει στα σοβαρά θα βοηθήσει πρώτα πρώτα στην επανενοποίηση του είδους και στην αλλαγή της στάσης του στον ίδιο τον πλανήτη.

Ενδεχόμενα μετά από αιώνες να οδηγήσει σε επέκταση της ζωής από την γη σε άλλους πλανήτες, όμως μέχρι τότε θα αρκούσε να ενστάλαζε στο συγκλονισμένο ανθρώπινο ζώο μια αίσθηση ταπεινότητας και δίψας να διαφυλάξει τον δικό του ασήμαντο και τιποτένιο σε συμπαντική κλίμακα πλανήτη.

Η Κοσμική Συνείδηση είναι το αντίθετο της αλαζονικής εθνικής, ρατσιστικής ή σπεσιστικής συνείδησης και κατά ένα τρόπο ο πιο θανάσιμος εχθρός τους. Ως ποιότητα συνείδησης ωθεί στην ενοποίηση ενός ολόκληρου σύμπαντος την στιγμή που οι άλλες συνειδήσεις είναι συγκριτικά αξιοθρήνητα στενοκέφαλες και διχαστικές.

Η κοσμική συνείδηση δίνει έναν προορισμό στο ανθρώπινο ζώο που είναι διαμετρικά αντίθετος από αυτόν της σημερινής κοινωνίας.

Σκέφτεται με όρους δισεκατομμύριων χρόνων και ασχολείται με το μέλλον και την περιπέτεια της ζωής μέσα σε ένα αχανές σύμπαν προτάσσοντας το αναντικατάστατο της ζωής.Δέχεται την ίδια την ζωή σαν ένα κοσμικό γεγονός του σύμπάντος όπως αυτή πρωτοδημιουργήθηκε μέσα στο χάος και έτσι αντιμετωπίζει το ίδιο το σύμπαν σαν μια αέναη δημιουργία ζωής, εξετάζοντας σοβαρά το ενδεχόμενο η ζωή να υπάρχει σε εκατομμύρια διαφορετικά σημεία του, είτε σε ανθρώπινη μορφή είτε σε άλλη.

Η Κοσμική συνείδηση επιπλέον είναι η μόνη που μπορεί να συμφιλιώσει τον Άνθρωπο με το γεγονός του Θανάτου καθώς τον ατενίζει σαν πραγματικότητα που συμβαίνει σε ένα σύμπαν που ενεργειακά τίποτα δεν χάνεται. Κι έτσι δίνει μια πιο ορθολογική παρηγοριά στην απώλεια του από αυτή που προσφέρει η δογματική θρησκεία.

Δεν ξέρουμε πώς θα αντιδρούσαν οι αρχαίοι αν μάθαιναν θετικά ότι υπάρχει αυτό το σύμπαν που σήμερα γνωρίζουμε και πόσο αυτό θα άλλαζε τις στάσεις τους και τις νοοτροπίες τους, όμως ξέρουμε ότι στην δική μας εποχή αυτή η ενημέρωση έχει κατορθωθεί να μην είναι τμήμα της γενικότερης φιλοσοφίας του ανθρώπου.

Περισσότερο έχει χρησιμοποιηθεί η σημερινή συμπαντική γνώση να τροφοδοτήσει μια αξιοθρήνητη συνομωσιολογική ουφολογία που αποδίδει στους εξωγήινους τα σημερινά χάλια του ανθρώπου παρά έχει επηρεάσει βαθιά τον άνθρωπο να δει αλλιώς το είδος του, τον πλανήτη του και την ίδια την ζωή. Αυτό εξηγείται από την βαθιά παθολογία του σημερινού ανθρώπου να βράζει μικρόψυχα στο ζουμί του και στον μικρόκοσμο του ενώ αν στρέψει τα μάτια του ψηλά θα αντικρύσει το άπειρο…

Όμως καθώς φτάσαμε σε καθημερινή βάση να ανακαλύπτονται εξωηλιακοί πλανήτες κι ενώ ήδη άνθρωποι έχουν περπατήσει στο διάστημα βλέποντας την γη απ’έξω, η κοσμική συνείδηση βρίσκει τρόπους να τρυπώνει από παντού.

Είναι τμήμα της αυτεπίγνωσης του ανθρώπινου Ζώου που τον εφοδιάζει με άλλες ευθύνες και ενοράσεις.

Τόσο η κοσμική συνείδηση όσο και το συμπλήρωμα της η ζωική συνείδηση έρχονται να συναντήσουν τον άνθρωπο ενώ αυτός αναζητά τις εσώτερες κινητήριες δυνάμεις του.

[Κανονικά αυτές οι δυο συμπληρωματικές συνειδήσεις θα έπρεπε να είναι φυσικό του τμήμα από την παιδική του ηλικία απαντώντας στα θεμελιώδη ερωτήματα του από που έρχεται (Ζωική Συνείδηση) και που βρίσκεται (Κοσμική Συνείδηση).

Τότε είναι όμως που παρεμβαίνει κατηχητικά το εκπαιδευτικό σύστημα για να τον μπουκώσει με τις ψευδείς συνειδήσεις του πατριωτισμού και της δογματικής θρησκείας. Κι ύστερα αναρωτιόμαστε για την παντοδυναμία αυτών των ιδεολογιών στους ενήλικους…Ενώ αφήνουμε τα παιδιά μας εκτεθιμένα στον στρεβλό συγκινησιακό  κόσμο αυτών των ιδεολογιών που χαράσσουν την ψυχή τους με τους εφιάλτες, τα ψέματα και τις απολυτότητες τους.Όμως πάλι προτρέχουμε για ένα θέμα που θα αναλυθεί αργότερα με την πρέπουσα προσοχή]

Αυτές οι κινητήριες δυνάμεις του είναι συγκεκριμένες και ονοματίζονται.

ΕΡΩΤΑΣ-ΕΡΓΑΣΙΑ-ΓΝΩΣΗ

Μια πρόγευση του κυρίως κειμένου…

Το κείμενο είναι ήδη αρκετά μεγάλο για να είναι εισαγωγικό και κάπου εδώ θα σταματήσουμε.

Όταν θα ολοκληρωθεί θα εξετάσει συγκεκριμένα αυτές τις εσώτερες δυνάμεις του ανθρώπου που λειτουργούν ανεξάρτητα κοινωνικής οργάνωσης και που η κοινωνική οργάνωση είτε τις καταπιέζει και τις υποβιβάζει είτε τις ελευθερώνει και τις αναδεικνύει.

Θα δούμε το θέμα Τεχνολογισμός και εργαλεία εξετάζοντας κριτικά όλες τις διάθεσιμες απόψεις, από αυτές των πρωτογονιστών που αντιμάχονται κάθε τεχνολογία σαν κοινωνική κατάρα (απόψεις που έχουν εκφραστεί με ενάργεια στο technological slavery του Theodore J. Kaczynski, a.k.a. «The Unabomber) ως αυτές που θα ήθελαν ακόμη μεγαλύτερη επιτάχυνση της τεχνολογικής προόδου βλέποντας σε αυτήν την μόνη σωστηρία του ανθρώπου, θα κοιτάξουμε το θέμα  αναρχισμός και αναρχία και πώς σχετίζεται με τον αγώνα του ανθρώπου να αυτοπροσδιοριστεί και να παλέψει για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του, θα αναλύσουμε το θέμα του οικονομισμού, του χρηματισμού και της ελευθερίας, θα στοχαστούμε πάνω στην τριπλή φύση του ανθρώπου(ερωτική, κοινωνική και μοναχική), θα ξαναπιάσουμε το θέμα πορνογραφία, πουριτανισμός και σεξουαλικότητα  ενώ  ξεχωριστό κεφάλαιο θα υπάρξει στο θέμα πάλη των τάξεων και διαταξική διαπάλη (το πιο μπερδεμένο όλων κι ενώ έχουν γραφτεί γι’αυτό τα περισσότερα!)

Δεν θα μπορούσε σε ένα τέτοιο βιβλίο να απουσιάσει το ζήτημα των ιδεολογιών και ειδικά του πατριωτισμού αφού αρχικά το κείμενο ήταν να ονοματιστεί αναρχισμός, πατριωτισμός και το ανθρώπινο ζήτημα. 

Ο πατριωτισμός ως η πρώτη ιδεολογία που ενσταλλάζεται κατηχητικά στον άνθρωπο από την πολύ πρώιμη ηλικία του είναι μοιραία η πιο μαζική και αντιφατική ιδεολογία της εποχής μας. Ιδεολογία που επικαλούνται οι πάνω και οι κάτω, οι αριστεροί και οι δεξιοί, οι πολιτικά ενεργοί και οι πολιτικά απαθείς, οι πιο καλοπροαίρετοι και οι πιο κακοπροαίρετοι. Αλλά αυτά θα τα δούμε καλύτερα στο κυρίως κείμενο.

 

13 σκέψεις σχετικά με το “Εισαγωγή στο Ανθρώπινο Ζήτημα

  1. wtf?
    Ένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά και υπαρξιακά κείμενα της εποχής μας ή κάνω λάθος;

    Πολυβόλο από ανοίκειες αλήθειες είναι αυτό το κείμενο!
    Αναρωτιέμαι πώς θα είναι το κύριο μέρος του μετά από τέτοια εισαγωγή!

  2. Πραγματικά υποκλίνομαι στα κείμενα σου,black panther,τόσο για την γνώση που εμπεριέχουν,οσο και για την ακριβή περιγραφή του θέματος.Αυτά τα κείμενα οδηγούν το νου στην κατανόηση του κόσμου,βήμα- βήμα χωρίς να παρεκλίνουν καθόλου απο το θέμα.Απίστευτος στοχαστής.

  3. Βουτιά σε βαθιά νερά Πάνθηρα, έτσι;

    Ούτε εγώ πιστεύω ότι η αδράνεια του κόσμου οφείλεται στο ότι δεν έχει διαβάσει ταξικές αναλύσεις και συμφωνώ μαζί σου ότι πολιτικό/κοινωνικό/ατομικό είναι αλληλένδετα πεδία (γι’ αυτό και σίγουρα γινόμαστε συνένοχοι με κάποιες πρακτικές μας, ειδικά αν αρνούμαστε να τις σκεφτούμε).
    Η αντίληψη «δεν μπορώ να κάνω τίποτε, τίποτε δεν αλλάζει, ας κοιτάξω τον εαυτό μου» εσωτερικεύεται από πολύ νωρίς (οικογένεια, εκπαίδευση και παντοδύναμα ΜΜΕ). Βέβαια, έχει ενισχυθεί πολύ από την απογοήτευση του κόσμου από (αριστερά) κόμματα και συνδικαλιστικούς φορείς με τις αυταπάτες, την εργαλειακή αντιμετώπιση, τα παιχνίδια εξουσίας κλπ.
    Αυτό που δεν καταλαβαίνω, όμως, είναι γιατί τονίζεις τόσο πολύ τη ζωική φύση μας (παρόλο που εδώ κι εκεί νομίζω πως το αναιρείς κάπως). Όχι ότι δε συμφωνώ, αλλά νομίζω ότι παραβλέπεις το θέμα της γλώσσας και την αλληλεπίδραση γλώσσας/σκέψης/συναισθημάτων. Θέλω να πω, η αδυναμία των ανθρώπων για αυτόνομη δράση και η υποταγή στο γενικώς αποδεκτό είναι «ψυχοσωματική» – υποτάσσεται αρχικά το συναίσθημα και η σκέψη και κατόπιν το σώμα (αν υποταχτεί το σώμα). Και μια πολύ κοινή διαστρέβλωση είναι ότι πρώτα σκεφτόμαστε και εκλογικεύουμε και μετά αισθανόμαστε/δρούμε/ζούμε, αντί να συμβαίνει το αντίστροφο ή αυτά να λειτουργούν κάπως πιο παράλληλα. Άλλωστε, τη «σωστή» σκέψη επικροτεί η κοινωνία. Αν λοιπόν, για παράδειγμα, ανασαίνεις σωστά (εντάξει, υπερβάλλω εδώ, αλλά θέλω να καταλάβω τι εννοείς) αυτή η διαστρέβλωση δεν αλλάζει. Πρέπει να συνειδητοποιήσει κανείς μόνος του το αδιέξοδο του σκέφτομαι-ζω για να πάει στο ζω-σκέφτομαι.

    Κατά τα άλλα, αυτό το περί «ίσων δικαιωμάτων» πολύ φοριέται και κρύβει ένα σωρό εξουσιαστικές λογικές και πρακτικές (ρατσισμός, σεξισμός, ομοφοβία, απαξιωτικά σχόλια για λάιφστάιλ χορτοφάγους/ δράσεις για τη γούνα κλπ.) Και έχεις απόλυτο δίκιο για το τρίπτυχο σεξουαλική καταπίεση-πορνογραφία-σεξουαλικός συντηρητισμός. Το θέμα όμως δεν είναι να απαγορευτεί η πορνογραφία ή η πορνεία (διάβαζα τη σχετική συζήτηση στο ιντιμίντια τελευταία) αλλά να μην έχουν απήχηση, έτσι δεν είναι; (Θα σε πουν ηθικιστή βέβαια όσοι θεωρούν όλες τις εργασίες ίδιες…) Επίσης, σίγουρα θα ωφελούσε ένα άνοιγμα από νωρίς στα περί ζωικής και συμπαντικής συνείδησης. Αλλά πλακώνει βλέπεις ο πατριωτισμός στο σχολείο (όχι δεν προέρχεσαι εξελικτικά από τους πίθηκους αλλά από τους αρχαίους έλληνες), η θρησκεία (ο θεός σ’ έφτιαξε κι όχι ένα τυχαίο συμβάν), το ελληνοχριστιανικό ιδεώδες και μετά τρέχα γύρευε… Όμως, όπως λες κι εσύ, η συμπαντική επίγνωση είναι ορθολογική. Εμένα π.χ. με βοηθάει περισσότερο να σκέφτομαι: εδώ αρχίζουν όλα συνειδητά κι εδώ τελειώνουν, οπότε… κανονίζει ο καθένας την πορεία του.

    ΥΓ1. Πολύ καλό το «Τετραγωνισμένα Φύλλα» – δεν το ήξερα.
    ΥΓ2. Αλλά Πάνθηρα -σοβαρά τώρα- μήπως με τέτοιες συζητήσεις αποπροσανατολίζουμε τον ταξικό αγώνα;;;!!!

  4. Ειναι δυσκολο στην προσπάθεια για κοινωνική απελευθέρωση,να περιλαμβάνετε και η ατομική ολοκλήρωση.Αλλά μόνο οταν κάποιος ειναι ολοκληρωμένος σαν ανθρωπος μπορεί εμψυχώσει τους αλλους,να τους συνεπάρει και να τους δείξει την πραγματική τους φύση.Αλλα νομίζω οτι μόνο βιωματικά μπορούν να ενσταλαχτούν στην συνείδηση αυτές οι αλήθειες που περιγράφει το κείμενο,αλλοιώς κινδυνεύουν να γίνουν θεωρητικές γνώσεις στις οποίες μπορεί να συμφωνήσει το μυαλό,αλλα οχι και η ψυχή[συναίσθημα],και επειδή το σώμα ειναι αδιαχώριστο απο την ψυχή,εκει ερχεται η αναγκαιότητα της αγάπης του σωματος και οχι της κακοποίησης του, που ειναι η πορνογραφία,και ο συμβιβασμός στην σεξουαλικότητα που καλύπτει την μοναξιά η αναζητά την επιβεβαίωση.Αραγε πόση απελπισία και αδιέξοδο χρειάζεται ενας ανθρωπος για υποβάλλει στον ευατό του αυτά τα ερωτήματα,και να πάει κόντρα στην ψυχιατρική που θεωρεί το υπαρξιακό αγχος ασθένεια και οχι μήνυμα απο την Ζωή.

  5. Άκρως λανθασμένη ανάλυση, αντιδραστική και επικίνδυνη πολιτικά, γιατί μυστικοποιεί τη φύση και τα ανθρώπινα ένστικτα όπως κάνει και η κοινωνιοβιολογία, ενώ στην ουσία δαιμονοποιεί την κοινωνική οργάνωση ως πηγή καταπίεσης.Καλύτερος τίτλος για το άρθρο θα ήταν: »Από τον ντετερμινισμό των ιστορικών διαδικασιών στον ντετερμινισμό της φύσης (και η ελευθερία πάει περίπατο)».
    Τα παρακάτω αποσπάσματα από το άρθρο το αποδεικνύουν:

    »Αρνούμενος τα βαθύτερα ένστικτα του αυτά που για δεκάδες χιλιάδες χρόνια έφτιαξαν κοινωνίες πιο ανθρώπινες και συνεργατικές, ενεργοποιεί δευτερογενή ένστικτα από τα οποία θρέφεται ο σημερινός πολιτισμός΄΄.
    »..ελεύθερη και υπεύθυνη ανθρώπινη φύση».
    »..ζωικές λειτουργίες που μας καθιστούν ελεύθερους ή υποδουλωμένους».
    »..Η λύση δεν μπορεί να είναι στην υπέρβαση του ζωικού αλλά αντίθετα στην απελευθέρωση του και στην εναρμόνιση του με την φυσική άδολη ροή της ζωής».
    ».. τις εσώτερες δυνάμεις του ανθρώπου που λειτουργούν ανεξάρτητα κοινωνικής οργάνωσης και που η κοινωνική οργάνωση είτε τις καταπιέζει και τις υποβιβάζει είτε τις ελευθερώνει και τις αναδεικνύει».

    Άγις

    • Το κείμενο είναι το αντίθετο της κοινωνιοβιολογίας κι αν έχεις μελετήσει κοινωνιοβιολογία σε βιβλία όπως του Ντεσμοντ Μόρις ο γυμνός πίθηκος θα έπρεπε να το ξέρεις.
      Εδώ δεν υποστηρίζεται όπως από τους κοινωνιοβιολόγους ότι η ανθρώπινη φύση είναι δομικά μοχθηρή και ανταγωνιστική και επομένως οι κοινωνίες του ανθρώπου αντανακλούν αυτά τα αναλλοίωτα στοιχεία της αλλά το ακριβώς αντίθετο. Ότι η κοινωνία με την ταξική ιεραρχική της οργάνωση έχει πνίξει την ελεύθερη ροή της ανθρώπινης φύσης επιβάλλοντας μια δευτερογενής φύση που παίρνεται από τους κοινωνιοβιολόγους σαν δεδομένη.

      Η ανθρώπινη κοινωνία δεν δαιμονοποιείται γενικά και αόριστα αλλά αυτό που κριτικάρεται είναι η συγκεκριμένη κοινωνία που στέκεται εχθρικά και αρπακτικά σε αυτό που συνιστά ανθρωπινότητα στον πυρήνα της.

      Θα σου συνιστουσα να μελέταγες το έργο του Βίλχελμ Ράιχ το οποίο φαίνεται ότι αγνοείς στο σύνολο του.
      Προφανώς για σένα η ζωικότητα είναι ανάθεμα που πρέπει να εξοστρακιστεί και έτσι κόβεις από το κείμενο μου την πρόταση που θεωρεί την υπέρβαση αυτής της ζωικότητας σαν απατηλή.
      Λες κι εσύ ή εγώ ή οποιοσδήποτε θα μπορούσε να υπερβεί την ζωικότητα του!
      Και λες και αυτό δεν έχει οδηγήσει σε τρομερά τερατουργήματα στο παρελθόν!

      Ναι οι ζωικές λειτουργίες υπάρχουν μέσα μας.κι αν εσύ φίλε μου τις αρνείσαι τόσο το χειρότερο για σένα…
      Και ναι οι δυνάμεις του έρωτα, της εργασίας και της γνώσης υπάρχουν σε κάθε κοινωνία είτε ελεύθερη είτε καταπιεστική και το θέμα παραμένει ποια κοινωνία θέλουμε κι αν αυτές οι δυνάμεις θέλουμε να καταπιέζονται ή να αναδεικνύονται.

      Συνεπώς φίλε μου ο αντιδραστικός είσαι εσύ, ως τον βαθμό να βλέπεις την φύση σου σαν πολιτικά επικίνδυνη…

  6. Τίποτα από όσα υποθέτεις δεν τα έχω πει. Η κοινωνιοβιολογία έχει διάφορες τάσεις άλλες βλέπουν τη φύση ως μοχθηρή και άλλες ως το βασίλειο της ελευθερίας και της αλληλεγγύης. Το κοινό στοιχείο σε όλες αυτές τις αναλύσεις είναι ο καθορισμός της ανθρώπινης συμπεριφοράς από τα ένστικτα, τη φύση ή τα γονίδια. »Η φυσική άδολη ροή της ζωής» που λες κι εσύ ….

  7. Κάνουμε την συζήτηση παράλληλα και στο ιντιμίντια όπως βλέπω και αυτό είναι καλό.
    Θέλω πρώτα να μου υποδείξεις ΕΝΑΝ κοινωνιοβιολόγο που να θεωρεί την φύση σαν βασίλειο ελευθερίας και της αλληλεγγύης,.
    Έστω έναν και να μην μιλάς γενικά.
    Γιατί όλη η κοινωνιοβιολογία είναι στηριγμένη στους πιο αντιδραστικούς που μπορείς να φανταστείς και αυτό από τότε που την είχε πρωτοκαταγγείλει ο Βίλχελμ Ράιχ.

    Η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται από πολλούς παράγοντες και πρώτιστα από την ζωικότητα της.
    Αμφιβάλεις πάνω σε αυτό; Τότε αμφιβάλεις για την σεξουαλικότητα σου το στομάχι σου και τα έντερα σου και ζεις σε έναν πλατωνικό κόσμο που τα έχεις υπερβεί ολα αυτά.
    Ο ίδιος ο Μαρξ είχε ξεκινήσει από υλιστικούς παράγοντες που ενσωμάτωναν τα ένστικτα του ανθρώπου λέγοντας ότι ένας άνθρωπος πρέπει πρώτα να φάει να έχει στέγη και να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή του πριν όλα τα άλλα.
    Επομένως;
    Θα με διαφωτίσεις εσύ από τι καθορίζεται η ανθρώπινη συμπεριφορά πριν βγάλεις εύκολα και αβίαστα αυτό το κείμενο αντιδραστικό και πολιτικά επικίνδυνο;
    Εδώ σε θέλω!

    • και ήταν ο Μαρξ που είχε αναγνωρίσει πρωτοπόρα τον Δαρβίνο όταν αυτός είχε εντάξει τον άνθρωπο και την καταγωγή του στο ζωικό βασίλειο.
      Για σένα λοιπόν αυτός δεν έρχεται από αυτό και δεν μοιράζεται με αυτό κοινές λειτουργίες;
      Πρέπει να αρνηθεί την ζωικότητα του και να την αντικαταστήσει με τι;
      Πότε έγινε αυτό και πώς μπορεί να γίνει;

  8. Δεν είναι προφανές ότι από τη στιγμή που οι ανθρώπινες ομάδες εγκατέλειψαν την παρέα των ανώτερων πιθήκων, διαμόρφωσαν ανάγκες άλλες από τις βιολογικές; Κ. Καστοριάδης

    Ο Βίλχελμ Ράϊχ δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κριτικούς της κοινωνιοβιολογίας γιατί ούτως ή άλλως η κοινωνιοβιολογία συγκροτείται ως επιστήμη τη δεκαετία του ’70 από τον E.O. Wilson ο οποίος έγραψε το βιβλίο μανιφέστο της νέας θεωρίας »Κοινωνιοβιολογία – Η νέα σύνθεση (1975). Άλλος γνωστός εκπρόσωπος της κοινωνιοβιολογίας είναι ο R. Dawkins με το πασίγνωστο πια »Το εγωιστικό γονίδιο» (1976). Πρόδρομος της κοινωνιοβιολογίας είναι η επιστήμη της ηθολογίας η οποία συγκροτείται το 1930 και εστιάζει τις μελέτες της στην ενστικτώδη βάση της συμπεριφοράς των ζώων. Σύμφωνα με τον Konrad Lorenz ο πολιτισμός είναι ένα εποικοδόμημα στηριγμένο στα ένστικτα όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί μέσω της φυσικής επιλογής. Τη δεκαετία του ’60 στην προσπάθεια να ξεπεραστούν οι απλοϊκές ερμηνείες των ηθολόγων, την ηθολογία διαδέχεται η »οικολογία της συμπεριφοράς» η οποία επικεντρώθηκε στη μελέτη των μοντέλων της συλλογής τροφής (Desmond Morris »Ο γυμνός πίθηκος» 1970). Στην »οικολογία της συμπεριφοράς», η οποία είναι ο άμεσος πρόδρομος της κοινωνιοβιολογίας, υποστηρίζεται η άποψη ότι » η ανθρώπινη φύση πρέπει να αναζητηθεί στις κοινωνίες των κυνηγών – τροφοσυλλεκτών και ότι τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης έχουν δια της επιλογής καταγραφεί στο γενετικό υλικό του ανθρώπου».
    Η σύγχρονη εξέλιξη της κοινωνιοβιολογίας ονομάζεται » εξελικτική ψυχολογία» στην οποία γίνεται προσπάθεια η κοινωνιοβιολογία να αποκαθαρθεί από τις ρατσιστικές ερμηνείες της δίνοντας έμφαση στις έννοιες της αλληλοβοήθειας και του αλτρουισμού. Τα ονόματα που εκπροσωπούν αυτήν την τάση είναι οι Leda Cosmides, John Tuby, Steven Pinker (ζήτησες ένα όνομα σου δίνω τρία).
    Σε σχέση με τα υπόλοιπα ερωτήματά σου απαντάω πολύ συνοπτικά για να μη βάζεις λόγια στο στόμα μου που δεν έχω πει ούτε υποστηρίζω.
    Τον Ράϊχ τον έχω μελετήσει. Δεν έχει σε όλα δίκιο. Στην ουσία είναι ήδη ξεπερασμένος.
    Η ζωικότητα δεν είναι για μένα ανάθεμα ούτε όμως και ο πρώτιστος παράγοντας που καθορίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά όπως λες καταλήγοντας σε ένα νέο μανιχαϊσμό – ντετερμινισμό. Ο πολιτισμικός και ο ζωικός λεγόμενος παράγοντας συνήθως αλληλοπλέκονται. Συνήθως μάλιστα οι πολιτισμικοί παράγοντες είναι περισσότερο καθοριστικοί στις ανθρώπινες κοινωνίες. Ο πολιτισμός είναι η ανθρώπινη ιδιαιτερότητα. Αυτό δεν υποβιβάζει ούτε ακυρώνει τη ζωικότητα της ανθρώπινης κατάστασης.

    Οι βασικότεροι κριτικοί της κοινωνιοβιολογίας παρέχουν πλείστα παραδείγματα ενάντια και στις δικές σου απλοϊκές ερμηνείες. Ανάμεσά τους διακρίνω τους: Marshall Sahlins, R. Lewontin, S. J. Gould, Steven Rose.
    Η κριτική επίσης του Μαλατέστα στο Κροπότκιν αγνοείται προκλητικά από το σύνολο των απόψεων σαν τις δικές σου (πριμιτιβιστές, πρωτογονιστές, νεοχίπηδες »αναρχικοί» κ.α).

    φιλικά

  9. Συγγνώμη που άργησα να σου απαντήσω αλλά ήμουν 6 μέρες συνεχόμενα στον δρόμο και δεν είχα μεγάλη επαφή με το ίντερνετ. Την λίγη που είχα την θυσίασα σε νέα κείμενα για την επικαιρότητα και την αναγκη να κατέβουμε στους δρόμους.

    Εδώ μιλάς όμορφα και λες σωστά πράγματα αλλα είσαι εσύ που με έχεις παρεξηγήσει φιλε μου και όχι εγώ!.

    Μου αναφερεις για Marshall Sahlins, R. Lewontin, S. J. Gould, Steven Rose. ανθρώπους δηλαδή που σέβομαι έχω διαβάσει και μελετήσει και που και αυτοί δεν θα είχαν αντίρρηση στο κείμενο μου (αν θες τους το κοινοποιεις εσυ και δες τις απαντήσεις τους!) αλλά που επιχειρήματα και από αυτούς έχω πάρει για το περιεχομένο του κειμένου μου!

    Ξέχασες από την τρελοπαρέα τον Steven Pinker που έχει γράψει το γλωσσικό ένστικτο και ήταν μαθητής του Τσόμσκι!

    Και ξεχνας το βασικότερο!

    Ότι αυτό είναι απλά ένα εισαγωγικό κείμενο για το ανθρωπινο ζήτημα και οχι το κυριως κείμενο.

    Εδώ τέθηκαν απλά κάποια βασικά. Η ζωική και κοσμική καταγωγή του ανθρώπου!

    Όταν το κείμενο μιλήσει πιο συγκεκριμένα για την κοινωνία, την πολιτική και την οικονομία εκεί να κρίνεις ολοκληρωμένα.

    Και δυστυχώς ενώ φαίνεσαι μορφωμένος και ψαγμένος άνθρωπος δεν έχεις να μου πεις κάτι καινουργιο αλλά ούτε προσπαθείς να καταλάβεις βαθύτερα αυτό που διάβασες.

    Το απορρίπτεις με δυο ταμπέλες και δυο κακους χαρακτηρισμούς (αντιδραστικό που αναγεται στην κοινωνιοβιολογία ! ενώ είναι το αντίθετο και είναι βιοκοινωνιολογία!)

    και δεν κατέχεις καν το θέμα και τις οπτικές του.

    Μάθε ότι οι αναρχικοι της Αγγλίας αγκάλιασαν τα κείμενα του Βίλχελμ Ράιχ γιατί είχαν πολλά κοινα με τα καλύτερα του Κροπότκιν και ότι ο Ράιχ σαν συνολικό θεωρητικό και πρακτικό έργο ήταν μια ριζοσπαστική επέκταση συλλογιστικών, στοχασμών και παρατηρήσεων του Κροπότκιν.

    Χτυπάμε και οι δυο το ίδιο (κοινωνιοβιολογία) ενώ εσύ βλέπεις στο κείμενο μου προκείμενες της κοινωνιοβιολογίας!

    Το αντίθετο όμως ισχύει!

    Το κείμενο είναι καταπέλτης ενάντια στην κοινωνιοβιολογία και πρεσβεύει την βιοκοινωνιολογία. Αυτή που υπάρχει στην μαζική ψυχολογία του φασισμού, στην σεξουαλική επανάσταση και σε άλλα βιβλία του Βίλχελμ Ράιχ (που τα κατέκλεψαν χωρίς να τα έχουν καταλάβει οι σιτουασιονιστές, ο έριχ φρομ και ο μπουκτσίν και ο μαρξισμός του μαρκούζε…)ω

    Αλλά πάει και πέρα από αυτό και συνθέτει πολλά απελευθερωτικά ρεύματα σκέψης της εποχής μας.ί

    Δώστου λίγο μεγαλύτερη προσοχή πριν μου κάνεις μάθημα για το τι είναι η κοινωνιοβιολογία.

    Σαν κίνημα θεωρητικό ναι ήρθε τότε που λες αλλά σαν άποψη υπήρχε με διάφορες εκδοχές από τον 18αιώνα. (και η ευγονική ένα παρακλάδι του ήταν έστω με άλλο όνομα…)

    (και το τρομερό αν σου λέει κάτι είναι ότι ο Βίλχελμ Ράιχ την είχε καταγγείλει σαν όρο (κοινωνιοβιολογία)πριν καν αυτός ο όρος γίνει θεωρητικό κίνημα των αναγωγιστών!Αν αυτο σου λέει κάτι για το πώς έχουμε πιάσει το θέμα στο αναφέρω…)

  10. Γράφεις:Τον Ράϊχ τον έχω μελετήσει. Δεν έχει σε όλα δίκιο. Στην ουσία είναι ήδη ξεπερασμένος.

    Η ζωικότητα δεν είναι για μένα ανάθεμα ούτε όμως και ο πρώτιστος παράγοντας που καθορίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά όπως λες καταλήγοντας σε ένα νέο μανιχαϊσμό – ντετερμινισμό!

    και σε ρωτώ ! Από ποιον ξεπεράστηκε ο Βίλχελμ Ράιχ και πότε;Εδω είμαστε ακόμη στην φάση να καταλάβουμε τι είπε και ξέρουμε ότι η δεκαετία του 60 και οι στοχαστές της τον κατάλαβε λειψά και λάθος!

    Και σε ρωτω ξανα!

    Ποιος είναι αυτός ο ρημάδης πρώτιστος παράγοντας στον άνθρωπο αν όχι η ζωικότητα του; (δηλαδη η αναπνοή του, το στομαχι του, η καρδια ο εγκεφαλος του που τελικά αυτός σε μπερδεύει 😉 Μείνε εσύ πέντε λεπτά χωρίς αναπνοή και μετά πες μου αν η ζωικότητα είναι ή δεν είναι πρώτιστος παράγοντας της ίδιας της ζωής και της κοινωνίας που δημιουργεί.

    Και κάνεις λάθος να βάζεις τον pinker στους κοινωνιοβιολόγους.

    Είναι σε κάποιες σελίδες του αλλά σε κάποιες άλλες είναι πολύ καλύτερος από αυτό…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s