Δόμνα Σαμίου / Dómna Samíou (1928-2012)

13-03-2012  wp.me/pPn6Y-ddY

12-10-1928  / 10-03-2012 

Είναι μαγικό ν΄αποχαιρετάς κάποιον τραγουδώντας μαζί του…

Σ΄ευχαριστώ για τη μουσική που μας έμαθες,

που με συντρόφεψες στα έργα μου & στα ταξίδια μου,

στις καλές & τις κακές στιγμές μου

Δόμνα Σαμίου

Δόμνα Σαμίου – Δεν είν’ αυγή να σηκωθώ (Μικρασιάτικο) / Minor Asia

Δεν είν’ αυγή να σηκωθώ να μην αναστενάξω,
έβγα ήλιε μου κι έλα μίλιε μου
να γείρω στο προσκέφαλο κι από καρδιάς να κλάψω,


έβγα να σε δω να παρηγορηθώ.

Στ’ Aλάτσατα ‘ναι ένα βουνό, Kαρανταή το λένε,
έλα ταίρι μου και πιάσ’ το χέρι μου
που παν οι Aλατσατιανές και τον καημό τους λένε,
πάπια, χήνα μου νά ‘χεις το κρίμα μου.

*Αργό, καθιστικό τραγούδι από την περιοχή της Ερυθραίας, της Μικράς Ασίας.
Περιλαμβάνεται στο CD «Μικρασιάτικα τραγούδια» (1991).

*

*

Η Δόμνα Σαμίου μιλάει για τη ζωή της

*

*

Δόμνα Σαμίου-Από τα γλυκά σου μάτια ( Μικρά Ασία – Σμύρνη )

*

Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Παραδοσιακό
Εκτελέσεις: Δόμνα Σαμίου

Από τα γλυκά σου μάτια
τρέχει αθάνατο νερό σεβντίμ αμάν
και σου γύρεψα λιγάκι
και δε μου ‘δωσες να πιω

Ολμάζ πιπίνι μου Ολμάζ
να με πεθάνεις πολεμάς
να με πεθάνεις πολεμάς
Ολμάζ πιπίνι μου Ολμάζ

Είπα σου μη με πειράζεις
κι άσε με στο χάλι μου σεβντίμ αμάν
και το νου μου τον επήρες
από το κεφάλι μου

Έλα να πάμε μάτια μου
κι ας φέρουν τα κομμάτια μου
κι ας φέρουν τα κομμάτια μου
έλα να πάμε μάτια μου

Άφες με γλυκιά μου αγάπη
ν’ακουμπήσω απάνω σου σεβντίμ αμάν
και τερμάνι εγώ δεν έχω
να θωρώ τα κάλλη σου

Έλα να πάμε κει που λες
που κάνουν τα πουλιά φωλιές
που κάνουν τα πουλιά φωλιές
έλα να πάμε κει που λες

*

*

Δόμνα Σαμίου – Αμάν γκελ αμάν / Μικρασιάτικο (Της Τριανταφυλλιάς τα φύλλα)

*

Tης τριανταφυλλιάς τα φύλλα θα τα κάνω φορεσιά,
να τα βάλω να περάσω, να σου κάψω την καρδιά.

Σένα τα λέγω κι άκου τα,
πάρε χαρτί και γράψε τα.

Aπεφάσισα πουλί μου, απεφάσισε και συ,
δυο καρδιές να γίνουν ένα, ένα σώμα μια ψυχή.

Σένα τα δίνω τα φλουριά,
μαύρα μου μάτια και γλυκά.

Από την εκπομπή «Μουσικό Οδοιπορικό», αφιέρωμα στη Μικρά Ασία, ΕΡΤ, 1977.
Το τραγούδι έμαθε η Δόμνα Σαμίου από τη μητέρα της Μαρία, πρόσφυγα από το χωριό Μπαϊντίρι της Σμύρνης.
Την συνοδεύουν οι μουσικοί: Στέφανος Βαρτάνης, βιολί, Νίκος Στεφανίδης, κανονάκι, Μαθιός Μπαλαμπάνης, τουμπελέκι.
Περιλαμβάνεται στο LP «Έχε γεια Παναγιά» (1974)http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=6.

*

*

Από το έργο της Δόμνας Σαμίου

Μ’ έχεις μπερντεμένο (Κωνσταντινούπολης) / Εξαιρετική ερμηνεία από τον Ισίδωρο Συντελή

Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου

*

M’ έχεις μπερντεμένο, μ’ έχεις,
ωσάν τη μέλισσα,
σκλάβος κι αγοραστής σου, μικρό μου,
εγώ εβαζιέστησα.

M’ έχεις μπερντεμένο, μ’ έχεις,
το νου και την καρδιά,
σκλάβο θα με πουλήσεις, μικρό μου,
μέσα στη Mπαρμπαριά.

Δίσκος: Μικρασιάτικα Τραγούδια-Δόμνα Σαμίου
Ισίδωρος Συντελής: Τραγούδι
Σωκράτης Σινόπουλος: Πολίτικη λύρα
Ανιές Αγκοπιάν: Κανονάκι
Ιωάννα Άντριους: Ούτι
Ανδρέας Παππάς: Μπεντίρ

Προέλευση: Κωνσταντινούπολη
Θέμα: Ερωτικός καημός
Ταξινόμηση: Της αγάπης

*

*

Δόμνα Σαμίου-Όσο βαρούν τα σίδερα (από την Κρητική Παράδοση)

Όσο βαρούν τα σίδερα βαρούν τα μαύρα ρούχα
γιατί τα φόρεσα κι εγώ για μια ν-αγάπη που ‘χα.

Είχα και υστερήθηκα, θυμούμαι και στενάζω
άνοιξε γη μέσα να μπω, κόσμο να μην κοιτάζω.

*

Από την εκπομπή «Μουσικό Οδοιπορικό», αφιέρωμα στη Δυτική Κρήτη. Το απόσπασμα γυρίστηκε στα Χανιά.

Τη Δόμνα Σαμίου συνοδεύει με λαούτο ο Νικόλαος Κολιακουδάκης.
Περιλαμβάνεται στο LP «Έχε γεια Παναγιά» (1974)http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=6

*

*

Από το έργο της Δόμνας Σαμίου

Χορός κουταλιών -(Μικρασιάτικο) / Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου

*

Οργανικός σκοπός από τη Σίλλη Ικονίου. Κονιάληδες και Καππαδόκες συνήθιζαν να κρατούν κουτάλια για να ακολουθούν τον ρυθμό, χορεύοντας συνήθως αντικρυστά…

A Greek folk song from the Greek refugees of Asia Minor… Called «Horos ton koutalion» and means «The dance of spoons» beacause they used spoons in order to keep the rythm…

*

*

*

Από το έργο της Δόμνας Σαμίου

Ρουμπαλιά-Παραδοσιακό Μικράς Ασίας

*

Παραδοσιακό από τη Μικρά Ασία
Το τραγούδι κατέγραψε η Δόμνα Σαμίου στο Μελί Μεγάρων Αττικής από τη Μαρία Καραμπλάκα και ομάδα γυναικών, το 1981.
Μαρία Καραμπλάκα: Τραγούδι
Ομάδα Γυναικών από το Μελί Μεγάρων Αττικής: Χορωδία
Από το δίσκο: «Μικρασιάτικα τραγούδια/Greek songs of Asia Minor», 1992

Mια γαρουφαλιά μου στείλαν, Ρουμπαλιά, Ρουμπαλιά*
ν-από μέσ’ απ’ τη Φραγκιά

κι είν’ η γλάστρα μαρμαρένια, Ρουμπαλιά,Ρουμπαλιά
τα γαρούφαλα χρυσά.

Νύχτιωσε και βγήκαν τ’ άστρα και θα με σκοτώσουνε,
βάλε, φως μου, ριτζατζήδες** ίσως με γλυτώσουνε.

Μαριγώ μου και ντουντού*** μου και Μελιωτοπούλα μου,
να σε ζωγραφίσω θέλω στην καπνοσακκούλα μου.

* Ρουμπαλιά: γυναικείο όνομα
** ριτζατζήδες: μεσολαβητές
*** ντουντού: προσωνυμία που δινότανε άλλοτε στις γυναίκες

()

*

*

Από το έργο της Δόμνας Σαμίου

Ρουμπαλιά – Γαρουφαλιά – (Μικρασιάτικα τραγούδια) / 

Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου

*

Παραδοσιακό τραγούδι της Μικράς Ασίας, το οποίο ήταν αγαπητό σε ολόκληρη την Ιωνία και αντίκρυ στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Συγκεκριμένα πρόκειται για ένα χασάπικο από το Μιχαλίτσι Βιθυνίας.

Ερμηνεύει η Δόμνα Σαμίου και την συνοδεύει ομάδα κοριτσιών του Ομίλου Ελληνικών Λαϊκών Χορών Ελένη Τσαούλη. Το τραγούδι είναι δημοσιευμένο στο βιβλίο «26 Δημώδη Ελληνικά Άσματα από του στόματος του Ελληνικού Λαού» Αθήνα 1905.
Greek folk music from the Greek refugees of Asia Minor. ( )

*

*

Δόμνα Σαμίου – Άτταρης (Μικράς Ασίας)

*

Όρκο ‘καμα στην Παναγιά, ωχ αμάν, σεβνταλή μ’ αμάν
πια να μην τραγουδήσω, άτταρης, αμάν αμάν, άτταρης.

Να σας παινέσω ήθελα, μα σεις ‘στε παινεμένα, 
απέ τα νύχια ως την κορφή είστε ζωγραφισμένα.

Τραγούδι από την Ερυθραία της Μικράς Ασίας.

Το κατέγραψε η Δόμνα Σαμίου στη Νέα Ερυθραία Αττικής, από την Κλεονίκη Τζοανάκη, το 1977.

Περιλαμβάνεται στο LP «Μικρασιάτικα τραγούδια 1»http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=13.

Απόσπασμα από τη συναυλία «Περνά περνά η μέλισσα», που πραγματοποιήθηκε στο Ηρώδειο το 2001, με τη συμμετοχή δώδεκα παιδικών ομάδων από όλη την Ελλάδα και μεταδόθηκε από την ΕΡΤ.

Τη Δόμνα Σαμίου συνοδεύουν οι μουσικοί: Νίκος Φιλιππίδης, κλαρίνο, Κυριάκος Γκουβέντας, βιολί, Πάνος Δημητρακόπουλος, κανονάκι, Σωκράτης Σινόπουλος, λάφτα, Κώστας Φιλιππίδης, λαούτο, Γιώργος Γευγελής, τουμπελέκι.
Χορεύουν παιδιά του χορευτικού ομίλου του Πνευματικού Κέντρου Νέας Ερυθραίας.
Σκηνοθεσία, Δάφνη Τζαφέρη.

*

*

Δόμνα Σαμίου – Έχε γεια Παναγιά (ζωντανό)

«…γύρω στα 1998, ένας άλλος φίλος μου από την Ίμβρο μου είπε ότι ο στίχος δεν ήταν «Έχε γεια Παναγιά» αλλά «Έχε γεια, πάντα γεια». Κατά πόσον είναι σωστό κι αυτό δεν ξέρω, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που ο ανώνυμος λαός αλλάζει κάτι το οποίο δεν του πάει καλά σ’ ένα τραγούδι.» [ Δόμνα Σαμίου (2000)].

*

*

Δόμνα Σαμίου – Έχε γεια Παναγιά (με μουσικούς & εκπληκτική εισαγωγή)-1973

*

*

Δόμνα Σαμίου – Στη Σμύρνη μες την Αρμενιά (Μικράς Ασίας)

*

Στη Σμύρνη μες στην Aρμενιά έχω κι εγώ κι ορίζω
ένα κλωνί βασιλικό νερό να ποτίζω.

Την καρδιά μ’ έχεις καμένη και δε με πονείς
λυπήσου με και πάψε να με βασανείς.

Δεν ημπορώ τα μάτια μου ψηλά να τα σηκώσω
και της καμένης μου καρδιάς παρηγοριά να δώσω.

Θέλεις να πεθάνω, να με φάει η μαύρη γης
άλλαξε τη γνώμη σ’ κι άρχισε να με πονείς.

Τραγούδι από τη Μικρά Ασία.

Απόσπασμα από τη συναυλία «Μουσικές των Ελλήνων» που πραγματοποιήθηκε στο Ηρώδειο το 1996 και μεταδόθηκε από την ΕΤ1. Σκηνοθεσία Μάχη Λιδωρικιώτη.
Περιλαμβάνεται στο LP «Στης πικροδάφνης τον ανθό» (1976)http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=9.

Τη Δόμνα Σαμίου συνοδεύουν οι μουσικοί: Νίκος Φιλιππίδης, κλαρίνο, Γιώργος Μαρινάκης, βιολί, Πάνος Δημητρακόπουλος, κανονάκι, Σωκράτης Σινόπουλος, λάφτα, Κώστας Φιλιππίδης, λαούτο, Γιώργος Γευγελής, τουμπελέκι.

Για περισσότερες πληροφορίες της συναυλίας: http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.concerts&id=399
*

*

Δόμνα Σαμίου-Αποφάσισα να γίνω (Μικράς Ασίας)

*

Τραγούδι της αγάπης από τη Μικρά Ασία.
Δίσκος: Κανελόριζα
Δόμνα Σαμίου: Τραγούδι
Σωκράτης Σινόπουλος: Πολίτικη λύρα
Θανάσης Στεργίου: Κανονάκι
Περικλής Παπαπετρόπουλος: Ταμπουράς
Haig Yazdjian :Ούτι
Βαγγέλης Καρίπης:Μπεντίρ

*

*

Δόμνα Σαμίου-Κανελόριζα (Μικράς Ασίας)

*

*

Δόμνα Σαμίου – Ο Μεμέτης 

*

Λαϊκό τραγούδι από τα παράλια της Μικράς Ασίας.
Τη Δόμνα Σαμίου συνοδεύουν οι μουσικοί: Ηλίας Σούκας, βιολί, Χρήστος Κωνσταντίνου, μπουζούκι, Νίκος Καρατάσος, σαντούρι, Βασίλης Κατράκος, λαούτο, Κώστας Πίτσιος, κιθάρα, Γιάννης Αγαπητός, κόντρα μπάσο, Ανδρέας Παππάς, κρουστά. ()

Πού πας Μεμέτη και Μαριώ
βιολία βαρούν και πάω να δω.
Μεμέτη μου, Μεμέτη μου
τι θα γενεί το ντέρτι μου.

Μες του Μεμέτη την αυλή
σκοτώσαν ένα μερακλή.
Μεμέτη μου, Μεμέτη μου
νταλγκά μου και σεκλέτι μου.

Μεμέτη μου στη πίστη σου
πάρε και με στο σπίτι σου.
Πού πας Μεμέτη μου, πού πας
και μένα πού με παρατάς.

*

*

Δόμνα Σαμίου – Μοναχογιός ο Κωσταντής

(Τραγούδι του Ακριτικού κύκλου από την Προποντίδα και την Ανατολική Θράκη)

*

*

Δόμνα Σαμίου – Μαρμαρινός καρσιλαμάς

*

Aς βαστάξει αυτός ο μπάλος, ας βαστάξει ως το πρωί

να χορέψουν τα κορίτσια με τα ταίρια τους μαζί.

A, μπερμπερίμ ογλάν
γκελ, μποϊνουμά ντολάν(*).

Mαύρα μου μάτια και γλυκά γιατί ‘στε κακιωμένα,
μήπως και σας εμάλωσε η μάνα σας για μένα.

Mάτια και φρύδια έβλεπα και πίστευα ο καημένος
μα τις καρδιές δεν ήξερα και βγήκα γελασμένος.

Kι όταν λείπεις λύπην έχω κι όταν έρθεις χαίρομαι,
άσπρο τριανταφυλλάκι τον ανθό σου ‘ρέγομαι.

(*) A, μπερμπερίμ ογλάν γκελ, μποϊνουμά ντολάν (a, berberim oğlan, gel boynuma dolan) : Αχ, μπαρμπεράκι μου / έλα, αγκάλιασε το λαιμό μου.

Τραγούδι από την Προποντίδα. Η Δόμνα Σαμίου το κατέγραψε στο Νέο Μαρμαρά Χαλκιδικής από ομάδα γυναικών, το 1982.
Τραγουδούν: Έλλη Γκιζγκή, Μαρία Λάζογλου και χορωδία του Αθλητικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου «Προποντίς» από το Νέο Μαρμαρά Χαλκιδικής.
Παίζουν οι μουσικοί: Πέτρος Αθανασόπουλος-Καλύβας, κλαρίνο, Στάθης Κουκουλάρης, βιολί, Βασίλης Κατράκος, λαούτο, Μαθιός Μπαλαμπάνης, τουμπελέκι. Περιλαμβάνεται στο LP «Μικρασιάτικα τραγούδια 1» (1984).

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=13.

*

*

*Καλλιτεχνικός  Σύλλογος  Δημοτικής  Μουσικής  Δόμνα Σαμίου

Ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ιδρύθηκε το 1981 με κύριο στόχο τη διάσωση και διάδοση της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Το Διοικητικό του Συμβούλιο έχει πρόεδρο τη Δόμνα Σαμίου και αποτελείται από επτά τακτικά και δύο αναπληρωματικά μέλη.

Στη σημερινή του σύνθεση συμμετέχουν οι: Κούλα Γιαζιτζόγλου, Χρυσάνθη Ζαφειροπούλου, Αναστασία Μπατινάκη, Γιούλη Παπαθεοδώρου, Τασία Παπανικολάου, Μάνια Σεφεριάδη, Μιράντα Τερζοπούλου, Δάφνη Τζαφέρη.

*

*

Μουσικό Οδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου -περιοχή της Μικράς Ασίας

Μουσική εκπομπή , Τηλεόραση , ΕΡΤ , 1977

Το «Μουσικό Οδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου» ήταν μια σειρά εκπομπών που προβλήθηκαν στην ΕΡΤ το 1976-1977. Κάθε επεισόδιο ήταν αφιερωμένο στη μουσική και χορευτική παράδοση κάποιας διαφορετικής περιοχής της Ελλάδας.

Τα παραπάνω μικρασιάτικα τραγούδια είναι από το επεισόδιο που ήταν αφιερωμένο στην περιοχή της Μικράς Ασίας και ειδικότερα στα παράλια. Η Δόμνα Σαμίου αναφέρεται λεπτομερώς στην ιστορική, λαογραφική αλλά και μουσική παράδοση της περιοχής ενώ παράλληλα παρουσιάζονται τραγούδια και χοροί της περιοχής.

Η εκπομπή ξεκινά με τη Δόμνα Σαμίου να τραγουδά το Δεν είναι αυγή να σηκωθώ.

Ο Στέφανος Βαρτάνης, βιολί, ο Νίκος Στεφανίδης, κανονάκι, και ο Μαθιός Μπαλαμπάνης, τουμπελέκι, παίζουν και ένας άντρας χορεύει απτάλικο ζεϊμπέκικο.

Ακούμε το Αϊβαλιώτικο ζεϊμπέκικο από τους ίδιους μουσικούς ενώ βλέπουμε πλάνα από περιοχές που εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες στην Αθήνα.

Συζήτηση με τον Μάρκο Δραγούμη για τα μικρασιάτικα τραγούδια και το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών.

Ο Μάρκος Δραγούμης βάζει παλιά ηχογράφηση του τραγουδιού Μια μαύρη πέτρα του γιαλού, από τα Βουρλά, που το τραγουδάει ο Στέφος Ξεπαστός. Είναι τραγούδι του τραπεζιού, δηλαδή δεν χορεύεται.

Στη συνέχεια ακούμε ένα Νανούρισμα από τις Φώκιες, που τραγουδάει η Ειρήνη Μπογιατζή.

Τέλος, ένα Μοιρολόι από την ίδια, το οποίο αναφέρεται στην καταστροφή της Σμύρνης.

Πλάνα από φωτογραφίες της Σμύρνης να καίγεται και των ανθρώπων στο λιμάνι.

Η Στέλλα Βαρθαλίτου, που κατάγεται από αστική οικογένεια της Σμύρνης, παλαιότερα τραγουδούσε στο κέντρο του Μουρούζη (γωνία Αθηνάς και Παλλάδος) και στο ζαχαροπλαστείο Μπάγκειο στην Ομόνοια. Τραγουδά την Μπουρνοβαλιά και σαντούρι παίζει ο Παναγιώτης Τατάρης.

Στην Ηλιούπολη Θεσσαλονίκης ο Γιάννης Στεφανουδάκης, που κατάγεται από το Καράμπουρνου της Ερυθραίας μας δείχνει παραδοσιακές ενδυμασίες της περιοχής και διάφορα άλλα υφαντά.

Ακούμε σκοπούς από τον Μήτσο Μαχαίρα, από την Έφεσσο, που παίζει σαντούρι, χωρίς όμως μπαγκέτες αλλά με τα χέρια του όπως το κανονάκι και μένει στο Φάληρο της Θεσσαλονίκης. Παλαιότερα τραγουδούσε και έπαιζε σαντούρι για τον καραγκιοζοπαίχτη Χαρίλαο.

Βρισκόμαστε σε ταβέρνα όπου η μουσική παίζεται με λατέρνα και ένας άντρας χορεύει.

Στη Νέα Ερυθραία Αττικής η Κλεονίκη Τζοανάκη, που παίζει και τουμπελέκι, τραγουδάει τηνΑλατσατιανή.

Στην Κοκκινιά ο Ηλίας Βουρλάκος κι ο Γιάννης Αγορόπουλος τραγουδούν το αργό τραγούδι Σαν τα μάρμαρα της Πόλης που ’ναι στη Αγιά Σοφιά σε σμυρναίικη παραλλαγή.

Η Δόμνα Σαμίου τραγουδά το Αμάν γκελ αμάν [δείτε το βίντεο] το οποίο έμαθε από τη μητέρα της. Την συνοδεύουν οι μουσικοί: Στέφανος Βαρτάνης, βιολί, Νίκος Στεφανίδης, κανονάκι, και Μαθιός Μπαλαμπάνης, τουμπελέκι,

Ακούμε τον Νίκο Στεφανίδη να παίζει κανονάκι.

*

Ρούμελη

Δόμνα Σαμίου-Ρούσα Παπαδιά

(*Ρούσα στ΄αρβανίτικα είναι η ξανθιά)

*

*

Πελοπόννησος

Δόμνα Σαμίου-Όλα τα πουλάκια ζυγά-ζυγά

*

Όλα τα πουλάκια, κι αμάν-αμάν,
όλα τα πουλάκια ζυγά-ζυγά
όλα τα πουλάκια ζυγά-ζυγά
τα χελιδονάκια ζευγαρωτά.

Το ‘ρημο τ’ αηδόνι το μοναχό 
περπατεί στους κάμπους με τον αϊτό.

Περπατεί και λέει και κελαηδεί,
βρε Μεσολογγίτη πραματευτή.

Πού τήνε διαλέχτεις αυτήν τη νιά
την ξανθομαλλούσα την Πατρινιά.

Aπ’ την Πόλη ερχόμουν κι απ’ τα νησιά 
κι απ’ τη γειτονιά της επέρασα.

Τα βασιλικά της επότιζε 
και τις ματζουράνες εδρόσιζε.

Μου ‘κοψε κλωνάρι και μου ‘δωσε, 
μου ‘πε κι ένα λόγο που μ’ άρεσε.

Στείλε προξενήτρες στη μάνα μου 
και προξενητάδες στο μπάρμπα μου.

Καλαματιανός Πελοποννήσου.

Απόσπασμα από τη συναυλία «Η Δόμνα Σαμίου τραγουδά τη φύση και τον έρωτα» που πραγματοποιήθηκε στο Ηρώδειο, το 2005.
Τη Δόμνα Σαμίου συνοδεύει η χορωδία του Καλλιτεχνικού Συλλόγου Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου.
Χορεύει ο Χορευτικός Όμιλος «Περπερούνα».

Συνοδεύουν οι μουσικοί: Θοδωρής Γεωργόπουλος, φλογέρα, Νίκος Οικονομίδης, βιολί, Σωκράτης Σινόπουλος, λάφτα, Κυριάκος Ταπάκης, λαούτο, Βαγγέλης Καρίπης, νταούλι

Περιλαμβάνεται στο CD «Της φύσης και του έρωτα» (2006)http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=27 και στο DVD «Η Δόμνα Σαμίου τραγουδά τη φύση και τον έρωτα» (2007). Σκηνοθεσία Δάφνη Τζαφέρη.
Για περισσότερες πληροφορίες της συναυλίας: http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.concerts&id=404

*

*

Ήπειρος / Μακεδονία

Δόμνα Σαμίου – Σαμαρίνα

*

Eσείς, μωρέ, παιδιά κλεφτόπουλα,
παιδιά της Σαμαρίνας
μωρέ, παιδιά καημένα κι ας είστε λερωμένα.

Κι αν πάτε απάνω στα βουνά κατά τη Σαμαρίνα,
ντουφέκια να μη ρίξετε, τραγούδια να μην πείτε,
κι αν σας ρωτήσει η μάνα μου κι η δόλια η αδερφή μου,
μην πείτε πως σκοτώθηκα, πως είμαι σκοτωμένος,
μόν’ πείτε πως παντρεύτηκα, πως είμαι παντρεμένος,
πήρα την πλάκα πεθερά, τη μαύρη γης γυναίκα.

Απόσπασμα από τη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Νεστόριο της Καστοριάς, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Ρίβερ Πάρτυ ’95», το 1995 και μεταδόθηκε από την ΕΡΤ. Σκηνοθεσία, Μίκα Ζαχαροπούλου.

Τη Δόμνα Σαμίου συνοδεύουν οι μουσικοί: Νίκος Φιλιππίδης, κλαρίνο, Γιώργος Μαρινάκης, βιολί, Νίκος Καρατάσος, σαντούρι, Κώστας Φιλιππίδης, λαούτο, Γιώργος Γευγελής, τουμπελέκι.
Περιλαμβάνεται στο LP «Ξενιτεμένο μου πουλί» (1980)http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=11.

Για περισσότερες πληροφορίες της συναυλίας: http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.concerts&id=412

*

*

Ήπειρος

Δόμνα Σαμιου – Γιάννη μου το Μαντίλι σου

*

*

Δόμνα Σαμίου (καταγραφή/ μουσικό οδοιπορικό)-Πωγωνίσιο τσακιστό

Από την εκπομπή «Μουσικό Οδοιπορικό», αφιέρωμα στην Ήπειρο, ΕΡΤ, 1977.

Το απόσπασμα γυρίστηκε στο χωριό Παρακάλαμος.

Παίζουν οι μουσικοί: Χρήστος Χαλιγιάννης, κλαρίνο, Κώστας Χαλιγιάννης, βιολί, Βασίλης Χαλιγιάννης, λαούτο και Θανάσης Χαλιγιάννης, ντέφι.

*

*

Μακεδονία

Παραδοσιακό Μακεδονίτικο & Σύγχρονο Τραγούδι / fusión

Διονύσης Σαββόπουλος  &  Δόμνα Σαμίου – Μαύρη Θάλασσα / Δω στα λιανοχορταρούδια

*

Τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα
φέρνουνε μηνύματα για μιαν αγάπη που ‘χα
και στις φλέβες μου βαθιά μαύρη θάλασσα σαν αίμα
λέει λόγια πικραμένα

Δω στα λια- κι αμάν αμάν,
δω στα λιανοχορταρούδια.
Δω στα λιανοχορταρούδια,
τι τρανός χορός θα γένει.

Κανένα πλάσμα του Θεού δεν ζει σε τέτοιο βάθος
όπου σ’ αγάπησα πολύ κι απόμεινα μονάχος
Μαύρη θάλασσα κλειστή και ψυχή μου χαρισμένη
σ’ όποιον πολύ σε θέλει

Σαν γαϊτά- κι αμάν αμάν,
σα γαϊτάνι θα παγαίνει.
Σαν γαϊτάνι θα παγαίνει,
πέντι πέρδικες πετούσαν.

Στα μάγια και στα όνειρα, καμπάνα και καντήλα
Πόλη, Βάρνα, Οδησσός, Κωστάντζα και Μπραίλα
και σε χρόνο μυστικό σαν ηφαίστειο του Αίμου


λεγεώνες του πολέμου

Στίχοι: Δω στα λιανοχορταρούδια

Δω στα λια- κι αμάν αμάν,
δω στα λιανοχορταρούδια.
Δω στα λιανοχορταρούδια,
τι τρανός χορός θα γένει.

Σαν γαϊτά- κι αμάν αμάν,
σα γαϊτάνι θα παγαίνει.
Σαν γαϊτάνι θα παγαίνει,
πέντε πέρδικες πετούσαν.

Μες τον κά- κι αμάν αμάν,
μες τον κάμπο όλο γυρνούσαν.
Μες τον κάμπο όλο γυρνούσαν,
για τα μας τα δυο ρωτούσαν.

Ποια είν’ η ά- κι αμάν αμάν,
ποια είν’ η άσπρη ποια είν’ η ρούσα.
Ποια είν’ η άσπρη ποια είν’ η ρούσα,
ποια είν’ η γαϊτανοφρυδούσα.

*

*

Δόμνα Σαμίου – Να το πούμε ένα (Μικράς Ασίας, που διαδόθηκε & τραγουδιέται πολύ στη Μακεδονία)

*

[*Το τραγουδούσαμε φοιτητές στου «Ίγκλις» & πάθαινε πανικό όταν το ξεκινούσαμε  στις 02:00, γιατί ήθελε να κλείσει κι αυτό τράβαγε πολύ…]

Nα το πούμε ένα, να το πούμε ένα
ένα είναι τ’ αηδόνι, κι αυτό γλυκά λαλεί.
Nα το πούμε δύο, να το πούμε δύο
δύο πέρδικες στ’ αλώνι
κι ένα είναι τ’ αηδόνι, κι αυτό γλυκά λαλεί.

Nα το πούμε τρία, να το πούμε τρία
τρία η Aγιά Tριάδα
δύο πέρδικες στ’ αλώνι
κι ένα είναι τ’ αηδόνι, κι αυτό γλυκά λαλεί.

Nα το πούμε τέσσερα, να το πούμε τέσσερα
τέσσερα βυζιά η γελάδα
τρία η Aγιά Tριάδα
δύο πέρδικες στ’ αλώνι
κι ένα είναι τ’ αηδόνι, κι αυτό γλυκά λαλεί. 

Nα το πούμε πέντε, να το πούμε πέντε
πέντε δάχτυλα στο χέρι
τέσσερα βυζιά η γελάδα
τρία η Aγιά Tριάδα…..

Nα το πούμε έξι, να το πούμε έξι
έξι αυγά ο τσουρτσουλιάνος
πέντε δάχτυλα στο χέρι
τέσσερα βυζιά η γελάδα…..

Nα το πούμε εφτά, να το πούμε εφτά
εφτά μέρες η βδομάδα
έξι αυγά ο τσουρτσουλιάνος
πέντε δάχτυλα στο χέρι…..

Nα το πούμε οχτώ, να το πούμε οχτώ
οχτώ πόδια το χταπόδι
εφτά μέρες η βδομάδα
έξι αυγά ο τσουρτσουλιάνος…..

Nα το πούμε εννιά, να το πούμε εννιά
εννιά μήνες η γυναίκα
οχτώ πόδια το χταπόδι
εφτά μέρες η βδομάδα…..

Nα το πούμε δέκα, να το πούμε δέκα
δέκα μήνες η γαϊδάρα
εννιά μήνες η γυναίκα
οχτώ πόδια το χταπόδι…..

Nα το πούμε έντεκα, να το πούμε έντεκα
έντεκα οι μπαλαδόροι
δέκα μήνες η γαϊδάρα
εννιά μήνες η γυναίκα…..

Nα το πούμε δώδεκα, να το πούμε δώδεκα
δώδεκα μήνες ο χρόνος
έντεκα οι μπαλαδόροι
δέκα μήνες η γαϊδάρα……

Τραγούδι από τη Μικρά Ασία.
Ανήκει στον τύπο των τραγουδιών που ταξινομούνται ως «Αριθμητικά», με την έννοια ότι οι στίχοι τους αναπτύσονται σε μια ανιούσα και παράλληλα κατιούσα αριθμητική κλίμακα, διευκολύνοντας με την επανάληψη τα παιδιά στην εκμάθησή τους.
Επιπλέον ο κάθε αριθμός συνδέεται με μια χρήσιμη πρακτική πληροφορία της οποίας η απομνημόνευση, ως εκπαιδευτική διαδικασία και ως περιεχόμενο, διδάσκει διπλά τα παιδιά.

Τραγουδάει ο Ορφέας Τσίλιας και ομάδα παιδιών του 9ου Δημοτικού σχολείου Νέας Σμύρνης. Περιλαμβάνεται στο CD/DVD «Ο κυρ βοριάς… και άλλα τραγούδια για παιδιά» (2007). Σκηνοθεσία, Δάφνη Τζαφέρη.

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=29

*

*

Θράκη

Δόμνα Σαμίου (καταγραφή/ μουσικό οδοιπορικό) – Μαντηλάτος Θράκης-1996

Συγκαθιστός χορός από τη Θράκη. Γυρίστηκε στο χωριό Δοξιπάρα Ορεστιάδας.
Παίζει κλαρίνο ο Χρήστος Κουρούδης και τον συνοδεύουν οι γιοί του στο ούτι και το τουμπελέκι.

*

*

Αρβανίτικα

Δόμνα Σαμίου – Νε βρέστε νε νιέ κούτσουρε (Në vreshtë në një kuçurë) (Αρβανίτικο)

*

Në vreshtë në një kuçurë
Νε βρέστε νε νιε κούτσουρε
këndon një zog i bukurë 
κεντόν νιε ζόγκ ι μπούκουρε 

Në vreshtë në një dardhë 
Νε βρέστε νε νιε ντάρδε 
këndon një zog i bardhë
κεντόν νιε ζόγκ ι μπάρδε 

Në vreshtë në një midhalie 
Νε βρέστε νε νιε μιγδαλιέ 
këndon ajo mavridhere
κεντόν αιο μαυριδερέ

Në vreshtë në një pjeshkë
Νε βρέστε νε νιε πιέσκε 
këndon një zog e zeshkë 
κεντόν νιε ζόγκ ε ζέσκε

*

*

Αρβανίτικα Τραγούδια-Δόμνα Σαμίου

*

*

Κρήτη

Ο δάσκαλος Φουσταλιέρης σε σόλο μπουλγαρί / Δόμνα Σαμίου (συνέντευξη & καταγραφή)

Από την εκπομπή «Μουσικό Οδοιπορικό», αφιέρωμα στο Ρέθυμνο, ΕΡΤ 1977.

Παίζει ο Στέλιος Φουσταλιεράκης.

*

*

Δόμνα Σαμίου-Όσο βαρούν τα σίδερα 

Όσο βαρούν τα σίδερα βαρούν τα μαύρα ρούχα
γιατί τα φόρεσα κι εγώ για μια ν-αγάπη που ‘χα.

Είχα και υστερήθηκα, θυμούμαι και στενάζω
άνοιξε γη μέσα να μπω, κόσμο να μην κοιτάζω.

*

Από την εκπομπή «Μουσικό Οδοιπορικό», αφιέρωμα στη Δυτική Κρήτη. Το απόσπασμα γυρίστηκε στα Χανιά.

Τη Δόμνα Σαμίου συνοδεύει με λαούτο ο Νικόλαος Κολιακουδάκης.
Περιλαμβάνεται στο LP «Έχε γεια Παναγιά» (1974) http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=6

*

*

Νησιά

Δόμνα Σαμίου – Tζιβαέρι (Της Ξενιτιάς)

*

*

Δόμνα Σαμίου-Το πονεμένο στήθος μου

Αργό συρτό καλαματιανό Ανατολικού Αιγαίου.

*

*

Δόμνα Σαμίου-Kαράβι-καραβάκι- Παραδοσιακό Χίου  

*

*

Δόμνα Σαμίου-Αρμενάκι-1976

*

*

ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ- ΑΝΙΕΡΑ ΙΕΡΑ -Καβοντορίτικο (Νότιος Εύβοια / Αιγαίο)

Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου

*

*

Δόμνα Σαμίου – Πώς το τρίβουν το πιπέρι (Αποκριάτικα)

*

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη  την 1 Ιούλ 2010

Το πασίγνωστο αυτό τραγούδι, σήμα κατατεθέν κάθε αποκριάτικου γλεντιού, συνδυάζει τέλεια το μαγικό με το κωμικό στοιχείο, προκαλώντας άφθονο γέλιο και κέφι. Το τραγούδι συνοδεύει αργό αντρικό χορό «στα τρία», όπου τα βήματα εναλλάσσονται με ομαδικές μιμητικές τελετουργικές κινήσεις.

Απόσπασμα από τη συναυλία «Τα Αποκριάτικα με τη Δόμνα Σαμίου» που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης το 2003. Τη Δόμνα Σαμίου συνοδεύει η χορωδία του Καλλιτεχνικού Συλλόγου Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου. Χορεύει ο Χορευτικός Όμιλος «Περπερούνα».
Συνοδεύουν οι μουσικοί Νίκος Φιλιππίδης, κλαρίνο, Γιώργος Μαρινάκης, βιολί, Σωκράτης Σινόπουλος, λάφτα, Κώστας Φιλιππίδης, λαούτο, Ανδρέας Παππάς, νταούλι.

Περιλαμβάνεται στο CD «Τα Αποκριάτικα» (1994)http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=21 και στο DVD «Τα Αποκριάτικα με τη Δόμνα Σαμίου» (2009). Σκηνοθεσία, Δάφνη Τζαφέρη.

Για περισσότερες πληροφορίες της συναυλίας: http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.concerts&id=421

*

*

ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ – ΤΑ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΑΝΙΕΡΑ ΙΕΡΑ / Από όλη την Ελλάδα (FULL ALBUM)

*

1. ΚΑΛΕΣΜΑ – 0:00
2. ΤΟΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟ ‘ΧΟΥΝΕ (Νάξου) – 1:05
3. ΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΟΝΤΥΛΩ (Μικράς Ασίας) – 4:09
4. ΜΠΑΛΟΣ (Χορός Κυκλάδων, οργανικό) – 6:16
5. ΤΙΣ ΜΙΓΑΛΙΣ ΑΠΟΥΚΡΙΕΣ (Τυρνάβου) – 11:28
6. ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΤΟ ΛΕΝΕ ΓΙΩΤΑ (Δρυμού Ελασσόνας) – 13:54
7. ΘΕΙΑ ΜΟΥ ΝΙΚΟΛΑΚΑΙΝΑ (Καρύστου) – 15:24
8. ΠΕΝΤΕ ΔΕΚΑ ΠΑΠΑΔΙΕΣ (Καστοριάς) – 19:25
9. Ο ΓΙΑΝΝΑΡΟΣ ΕΠΟΘΑΝΕ (Καρπάθου) – 22:27
10. ΠΥΡΓΟΥΣΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ (Χίου, Οργανικό) – 26:25
11. ΕΝΑ ΜΟΥΝΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΣΙΑ (Δρυμού Ελασσόνας) – 27:21
12. ΣΑΡΑΝΤΑ Μ’ΝΙΑ ΜΙ ΚΥΚΛΟΥΣΑΝ (Κοζάνης) – 28:54
13. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ Ο ΕΡΗΜΟΣ (Θράκης) – 31:36
14. ΝΑ ‘ΜΟΥΝ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ (Στερεάς Ελλάδας) – 35:14
15. ΕΝΑ ΜΟΥΝΙ ΠΑΝΕΥΤΗΚΕ (Τυρνάβου) – 38:21
16. ΛΙΒΑΝΑΤΕΪΚΟ ΚΑΓΚΕΛΙ (Χορός Ρούμελης, οργανικό) – 39:40
17. ΓΙ’ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ (Μακεδονίας) – 42:38
18. ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ ΗΡΚΟΥΝΤΑΝΕ (Πάτμου) – 44:23
19. ΟΥ ΠΑΠΠΟΥΣ ΟΥ ΡΑΓΚΑΒΕΛΑΣ (Κοζάνης) – 47:38
20. ΤΗΝ ΤΡΑΝΗ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΙΑ (Δρυμού Ελασσόνας) – 51:39
21. ΓΕΡΑΣΑ, ΜΩΡΕ ΠΑΙΔΙΑ (Ρούμελης) – 52:56
22. ΠΩΣ ΤΟ ΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟ ΠΙΠΕΡΙ (Ηπείρου) – 58:40
23. ΚΑΒΟΝΤΟΡΙΤΙΚΟ (Χορός Εύβοιας, οργανικό) – 01:03:37
24. ΠΕΘΑΝ’ Ο ΚΡΕΑΣ (Ρούμελης) – 01:09:35

*

*

ΤΑ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ-Δόμνα Σαμίου

Αλλη μια ωραια εκπομπη της Δομνας Σαμιου που εκανε για την Δημοσια τηλεοραση το 1996-97 κι αυτη τη φορα τολμησε και μπραβο της να δωσει στον Ελληνα τα ηθη και τα εθιμα οπως ακριβως τραγουδιουνται σε διαφορες περιοχες της Ελληνικης επικρατειας.
Η εκπομπη γυριστηκε στην Ταβερνα ΤΑ ΠΛΑΤΑΝΙΑ που βρισκεται στην Αγια Παρασκευη. (  )

*

*

ΕΛΛΑΔΑ

Τα «Αντρικά Μουνάτα» και το… δικαστήριο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012

στα  tanea.gr

Η διαδρομή της Δόμνας Σαμίου στην καταγραφή και διάδοση της παράδοσης δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Το 2004 βρέθηκε κατηγορούμενη επειδή ο πρωτοψάλτης από το Μεσολόγγι Θόδωρος Ακρίδας της υπέβαλε μήνυση, στέλνοντας και επιστολές σε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Πρωθυπουργό και Αρχιεπίσκοπο Πάσης Ελλάδος, επειδή θεώρησε πως τα «Αντρικά Μουνάτα» (τολμηρά σεξουαλικά τραγούδια της Αποκριάς) που η Σαμίου παρουσίαζε σε εκπομπή της ΕΤ3, ήταν ανήθικα. «Πορνό και χυδαία είναι αυτά που βλέπουμε στα περιοδικά καθημερινά, στην τηλεόραση, η ζωή όπως έγινε», έλεγε η ίδια τότε στα «ΝΕΑ» (στη Βίκυ Χαρισοπούλου). «Σήμερα η ανατροπή είναι η αλήθεια, η αυθεντικότητα των ήχων και των λέξεων που χρειάζεται την Αποκριά για να λεχθεί».
Λεπτομέρεια: η εκπομπή εκείνη ήταν η μαγνητοσκοπημένη μετάδοση συναυλίας της Δόμνας με τα εν λόγω τραγούδια από το Μέγαρο Μουσικής της Θεσσαλονίκης το 2003. Μάλιστα, το 1995 είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκο με τον τίτλο «Τα αποκριάτικα – ανίερα ιερά».
«Ορια στην τέχνη δεν πρέπει να μπαίνουν. Φύγετε κυρία Σαμίου», είπαν οι δικαστές μόλις την αντίκρισαν στην αίθουσα του δικαστηρίου σε μια υπόθεση όπου μεγάλο κομμάτι του πνευματικού κόσμου τάχθηκε μαχητικά υπέρ της.
*
*
—————————————————————————————————————————————————-

*

*

Δόμνα Σαμίου – Τι νοσταλγείς;

*

*

Η Δόμνα Σαμίου μιλάει για τη ζωή της- Ακούγεται το τραγούδι «Θέλω ν’ ανέβω στα ψηλά»

[ Το τραγούδι που ακούγεται «Θέλω ν’ ανέβω στα ψηλά» είναι από τη Λέσβο. Η Δόμνα Σαμίου το κατέγραψε στο Σκουτάρο από τη δεκάχρονη Φιλισία Βουρτζούμη και τη γιαγιά της, το 1975.

Ακούγεται μέρος του τραγουδιού κατά τη διάρκεια αφήγησης της Δόμνας Σαμίου, στην εκπομπή «Παρασκήνιο», ΕΡΤ, 1980.
Περιλαμβάνεται στο LP «Περπερούνα» (1980). ]

*

*

Δόμνα Σαμίου – Η Δόμνα μιλάει για την Δόμνα

*

*

Δόμνα Σαμίου – Αλέξανδρος κι βασιλιάς

Aλέξαντρος, μπρ’ αμάν αμάν, Aλέξαντρος κι ο βασιλιάς
Aλέξης αντρειωμένος – κι ο μικρο-Kωσταντίνος

μαζ’ έτρουγαν, μαζί έπιναν, μαζί χαροκοπιούνταν.
Kει πό ‘τρουγαν κει ‘πόπιναν και κει π’ χαροκοπιούνταν
λαλιά τ’ς ήρθι ‘πού του Θιό, λαλιά ‘πού τα ουράνια.
– Θα πάρει Tούρκος το ψωμί, θα σέβ’ και μες στην Πόλη.
– ‘Nτα βγουν τα ψάρια ‘π’ του νταβά
κι ο πέτ’νος ‘πού το ντέντζιρ’
Θα πάρει ο Tούρκος το ψωμί, θα σέβ’ και μες στην Πόλη.
Bγήκαν τα ψάρια ‘π’ του νταβά
κι ο πέτ’νος ‘πού το ντέντζιρ’
πήρε κι ο Tούρκος το ψωμί, σέβηκι μες στην Πόλη.

Από την εκπομπή «Μουσικό Οδοιπορικό», αφιέρωμα στη Θράκη, Έβρος, ΕΡΤ, 1977.

Το απόσπασμα γυρίστηκε στην Καρωτή.
Τραγουδούν η μπάμπω Βάγια με τις συγχωριανές της Αφροδίτη και Δήμητρα.

Το τραγούδι αφηγείται ποιητικά έναν από τους πιο γνωστούς θρύλους της Άλωσης.
Τραγουδισμένο από τον Βαγγέλη Δημούδη, περιλαμβάνεται στο CD «Ο κυρ Βοριάς… και άλλα τραγούδια για παιδιά» (2007)http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=29.

Για περισσότερες πληροφορίες της εκπομπής: http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.shows&id=281.

 )

*

*

Δόμνα Σαμίου – Καρσιλαμάς

*

*

Δόμνα Σαμίου – Το βιολί και το κλαρίνο

*

*

Δόμνα Σαμίου – Στροφή των νέων προς την παράδοση τα τελευταία χρόνια. Γιατί;

*

*

Δόμνα Σαμίου – Η αλλοίωση του δημοτικού τραγουδιού

*

*

Δόμνα Σαμίου – Το κακοποιημένο δημοτικό τραγούδι

*

*

Δόμνα Σαμίου – Η Δόμνα μιλάει για το δίσκο Περπερούνα

*

*

Δόμνα Σαμίου – Στην επαρχία ακούνε δημοτικό τραγούδι;

*

*

Δόμνα Σαμίου – Η αστικοποίηση σκοτώνει το δημοτικό τραγούδι

*

*

Δόμνα Σαμίου – Γιατί δεν τραγουδάμε

*

*

Εκπομπές-Αφιερώματα
» Η Δόμνα και τα εγγόνια της»
Nτοκυμαντέρ που προβλήθηκε από την ΕΡΤ με αφορμή τα ογδοντάχρονα της Δόμνας Σαμίου.
Σκηνοθεσία : Δάφνη Τζαφέρη
Κείμενα -Αφήγηση : Γιώργος Παπαδάκης
Ειδική συμμετοχή : Ελευθερία Αρβανιτάκη
Εμφανίζονται οι μουσικοί:
Σωκράτης Σινόπουλος
Γιώργος Μαρινάκης
Νίκος Οικονομίδης
Θοδωρής Γεωργόπουλος
Νίκος Μέρμιγκας
Θωμάς Κωνσταντίνου
Ουρανία Λαμπροπούλου
Κυριάκος Ταπάκης
Πάνος Δημητρακόπουλος
Βαγγέλης Καρίπης
Συμμετέχει ο χορός ιεροψαλτών « ΚΑΛΟΦΩΝΑΡΗΔΕΣ » υπο την διεύθυνση του Πρωτοψάλτου Γιώργου Ρεμούνδου.
» Η Δόμνα και τα εγγόνια της»  Μέρος 1/6
*
*
Links
*
*
*
Μουσικό οδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου
Έτος έναρξης προβολής: 1976
Κανάλι Προβολής: ΕΡΤ
Links >>>
Παρουσίαση: Δόμνα Σαμίου- Αρχείο ΕΡΤ (& livemovies.gr )
*
*
*
Δόμνα Σαμίου-Η ζωή της

 *

*

Η Δόμνα Σαμίου γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1928 στην Καισαριανή της Αθήνας.

Οι γονείς της ήταν μικρασιάτες πρόσφυγες από το Μπαϊντίρι, χωριό της περιοχής της Σμύρνης.

H μητέρα της ήρθε στην Ελλάδα το 1922, ο πατέρας της, αιχμάλωτος στρατιώτης, λίγο αργότερα, με την Ανταλλαγή. Έζησε τα παιδικά της χρόνια μέσα στις απάνθρωπες αλλά παράλληλα πολύ ανθρώπινες και αλληλέγγυες συνθήκες της προσφυγιάς, κι εκεί απέκτησε τα λαϊκά ερείσματα της προσωπικότητάς της και την ατόφια συμμετοχικότητά της. Στο περιβάλλον αυτό είχε τα πρώτα μουσικά της ακούσματα απ’ τα οποία και πήγασε η αγάπη της για την παραδοσιακή μουσική.

Σε ηλικία 13 ετών η Δόμνα Σαμίου έχει την πρώτη διδακτική επαφή με τη βυζαντινή και τη δημοτική μουσική αλλά και με τη λογική της επιτόπιας έρευνας, μαθητεύοντας κοντά στον Σίμωνα Καρά, στο «Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής», ενώ παράλληλα φοιτά στο νυχτερινό Γυμνάσιο.

Ως μέλος της χορωδίας του Σίμωνα Καρά αρχίζει η σχέση της και με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας/Ε.Ι.Ρ όπου αργότερα, το 1954, προσλαμβάνεται στο Τμήμα Εθνικής Μουσικής. Από τη θέση αυτή γνωρίζει τους σημαντικότερους λαϊκούς μουσικούς, οι οποίοι την εποχή εκείνη της εσωτερικής μετανάστευσης συρρέουν στην Αθήνα απ’ όλες τις περιοχές της Ελλάδας, και τους οποίους το ΤΕΜ ηχογραφεί για τις εκπομπές του. Έτσι η Δόμνα εξοικειώνεται με όλα τα τοπικά μουσικά ιδιώματα. Παράλληλα κάνει μουσική επιμέλεια σε εκδόσεις δίσκων, θεατρικές εκπομπές, κινηματογραφικές ταινίες. Το 1963 αρχίζει τα ταξίδια της στην επαρχία για επιτόπιες καταγραφές και συγκέντρωση μουσικού υλικού για το προσωπικό της αρχείο με δικά της μηχανήματα.

Το 1971 παραιτείται από την Ραδιοφωνία.

Την ίδια χρονιά-σταθμό αποδέχεται την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου και πρωτοεμφανίζεται στο νεανικό και αντιχουντικό Ροντέο, δίνοντας μια μεγάλη έκτοτε στροφή στη σχέση των νέων με την παραδοσιακή μουσική. Τις σημαντικές αυτές εμφανίσεις ακολουθεί η συμμετοχή στο Φεστιβάλ Μπαχ στο Λονδίνο, οργανωμένο από τη Λίλα Λαλάντη. Η λαμπρή καλλιτεχνική καριέρα της Δόμνας Σαμίου έχει ξεκινήσει θριαμβευτικά. «Πέρασε η ντροπή που είχαν για το δημοτικό τραγούδι», όπως δηλώνει σε συνέντευξή της η ίδια.

*

*

Το 1974 αρχίζει η συνεργασία με την Columbia και οι αλλεπάλληλες εκδόσεις LP. Το 1976-77 με σκηνοθέτες τον Φώτο Λαμπρινό και τον Ανδρέα Θωμόπουλο γυρίζουν στην ελληνική επαρχία είκοσι επεισόδια για την εκπομπή της ΕΡΤ «Μουσικό οδοιπορικό».

Το 1981 ιδρύεται ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής – Δόμνα Σαμίου με σκοπό την διάσωση και προβολή της παραδοσιακής μουσικής και κυρίως την έκδοση δίσκων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων με αυστηρές επιστημονικές και ποιοτικές προδιαγραφές, μακρυά από τις απαιτήσεις των εμπορικών εταιριών.

Το έργο της ξεπερνά πια τα ελληνικά σύνορα. Εκδίδονται δίσκοι της στη Γαλλία και τη Σουηδία. Επί σαράντα περίπου χρόνια πραγματοποιεί σειρά συναυλιών από την Αυστραλία μέχρι τη Νότια Αμερική που όχι μόνο συγκινούν τους Έλληνες της Διασποράς αλλά και αποκαλύπτουν στους ξένους μια ποιοτική «ελληνική μουσική δίχως μπουζούκι», όπως γράφτηκε σε κάποια κριτική συναυλίας της στη Σουηδία.

Στο εσωτερικό της Ελλάδας οι εμφανίσεις της σε συναυλίες κάθε είδους και με κάθε αφορμή είναι αναρίθμητες καθώς και οι τιμητικές προσκλήσεις και τα αφιερώματα, όπως π.χ. η επετειακή παράσταση για τα 70 της χρόνια: «Η Δόμνα Σαμίου στο Μέγαρο Μουσικής: η γνωστή και άγνωστη Δόμνα», τον Οκτώβριο του 1998.

Για τις ποικίλες δραστηριότητες της συνεργάζεται με τους πιο καταξιωμένους Έλληνες και ξένους μουσικούς, μουσικολόγους, λαογράφους, εθνομουσικολόγους αλλά και διδάσκει, μυεί και αναδεικνύει πρωτόβγαλτους νέους καλλιτέχνες. Aπό το 1994 δίνει μαθήματα δημοτικού τραγουδιού για ενήλικες στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Οργάνων της Αθήνας. Πάμπολλες είναι επίσης οι πρωτοβουλίες της και έμπρακτη και ανιδιοτελής η προσφορά της σχετικά με την βελτίωση της μουσικής εκπαίδευσης των παιδιών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αίτημα παιδαγωγικά πρωταρχικό και επιτακτικό κατά την ίδια.

*

*

Καταξιωμένη και αγαπητή για την προσφορά και την προσήνια της είδε το έργο της να αναγνωρίζεται πολλαπλά και τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, με αποκορύφωση την απονομή μεταλλίου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο το 2005.

Περιστοιχιζόμενη από τους συνεργάτες, φίλους και υποστηρικτές της η Δόμνα συνεχίζει το έργο της με εκδόσεις υπομνηματισμένων με αναλυτικά κείμενα θεματικών CD, την οργάνωση του ανέκδοτου προσωπικού Αρχείου της και την προετοιμασία για ανάρτησή του στο διαδίκτυο. ( Πηγή:  domnasamiou.gr )

*

*

>>>Μια ζωή σαν παραμύθι

*

Καισαριανή: το πορτρέτο ενός προσφυγικού συνοικισμού τη δεκαετία του ’30  domnasamiou.gr )

*

*

Ο Γιάννος και η Μαριγώ σ’ ένα σχολειό πηγαίναν….

Γεννήθηκα στην Καισαριανή το 1928. Οι γονείς μου ήτανε Μικρασιάτες. Η μητέρα μου ήρθε το ’22 μαζί με τους πρόσφυγες, ήρθε μόνη της εδώ με διάφορους πατριώτες και γνωστούς. Έφυγε από το χωριό, το Μπαϊντίρι, πήγε στη Σμύρνη, απ’ ό,τι μου έλεγε, κρυβόντουσαν από το ένα σπίτι στο άλλο, μετά έπιασε φωτιά…

O πατέρας μου έμεινε αιχμάλωτος στη Μικρά Ασία και γύρισε μετά από ένα χρόνο με την Ανταλλαγή των πληθυσμών. Στην αρχή η μητέρα μου, όπως όλοι οι πρόσφυγες έμενε σε αποθήκες, σε σχολεία, μετά τους δώσανε αντίσκηνα στην Καισαριανή. Υπάρχει μια φωτογραφία στο Δήμο της Καισαριανής που υπάρχουν τα αντίσκηνα, που είναι η πρώτη φάση. Ερχόμενος ο πατέρας μου από τη Μικρά Ασία, τους βγάλανε στον Πειραιά με το καράβι και άρχισε ο καημένος να ρωτάει πού υπάρχουνε Μπαϊντιριανές. Βρέθηκε μια Μπαϊντιριανιά, συχωριανή της μάνας μου, η οποία ήξερε πού μένει η μάνα μου, τον πήρε και τον οδήγησε και τον έφερε στην Καισαριανή. Φαντάζεσαι τη συγκίνηση και των δύο, ο πατέρας με τσουβάλια και με ψείρα κουκουνάρι… Συναντήθηκαν λοιπόν ο Γιάννης κι η Μαρία. Η μάνα μου δεν ήξερε αν ζούσε ή αν πέθανε. Απ’ ό,τι μου έλεγε πήγαινε και ρωτούσε κάποια μέντιουμ να της πει αν ζει, και της έλεγε ότι ζει και να μην ανησυχεί. Και τον έβλεπε, λέει, να ταΐζει καμήλες, και όντως τον είχανε οι Τούρκοι στο στρατό να ταΐζει καμήλες.

*

*

Τέλος πάντων ήρθε λοιπόν ο πατέρας μου και απ’ ό,τι μου ’λεγε η μάνα μου βάλανε γκαζοτενεκέδες και τάβλες να κάνουνε οι άνθρωποι κρεβάτι μες στο αντίσκηνο να κοιμηθούνε. Εντωμεταξύ είχανε φτιάξει και την εκκλησία, τον άγιο Νικόλαο. Ο πατέρας μου ήτανε, ας το πούμε, θρησκόληπτος, του άρεσε πολύ η εκκλησιαστική μουσική και η εκκλησία. Μια και ήτανε κοντά το αντίσκηνο στην εκκλησία, πήγαινε την Κυριακή να παρακολουθήσει τη λειτουργία αλλά και πολλές φορές το απόγευμα που γίνονταν βαφτίσια και γάμοι…

*

Παλάτια θα σου χτίσω εγώ να σ’ έχω μέσα Μαριγώ…

Μια Κυριακή απόγευμα γινότανε ένας γάμος και ο πατέρας μου, σαν διασκέδαση το είχε ο άνθρωπος, πού να πάει, καφενεία δεν πήγαινε, δεν έπινε, πήγε λοιπόν στην εκκλησία να παρακολουθήσει το γάμο. Η μάνα μου έμεινε στο αντίσκηνο, ήτανε έγκυος τότε στην αδερφή μου. Περίμενε να γυρίσει ο Γιάγκος, πήγε δέκα, πήγε έντεκα, πήγε δώδεκα, πήγε μία, η εκκλησία ήταν κλειστή, δεν υπήρχε κανείς μέσα. Τι έγινε ο Γιάγκος, πού πήγε ο Γιάγκος, ανησυχούσε η κακομοίρα, δεν ήξερε τι να κάνει, δεν κοιμήθηκε περιμένοντας τον Γιάγκο. Πρωί πρωί ο Γιάγκος έρχεται. «Πού ήσουνα;» του λέει ανήσυχη. «Σώπα, της λέει, στην εκκλησία που ήμουνα άκουσα ότι δίνουν τις παράγκες και έφυγα απ’ το γάμο και έτρεξα και μπήκα σε μια παράγκα κι έκατσα για να μην μου την πάρει άλλος». Κι έμεινε μέχρι το πρωί ο καημένος. Του τη δώσανε, την πήρε μόνος του, δεν ξέρω, ευτυχώς ήτανε στην άκρη, ακριανή παράγκα, οπότε είχε και παράθυρο προς το στενάκι και είχαμε και αέρα και φως. Έτσι πήρε την παράγκα ο Γιάγκος. Το πρωί παρακάλεσε εκεί μια γειτόνισσα να προσέχει να μην του την πάρει κανείς κι έτρεξε γρήγορα να το πει στη Μαρία, να κουβαλήσουν τα πράγματα.

Ο πατέρας μου στη Μικρά Ασία έραβε γαϊτάνια στα γιλέκα γύρω γύρω, αυτή ήταν η δουλειά του. Όταν ήρθε εδώ δεν είχε ο άνθρωπος δουλειά και τότε η μάνα μου του πήρε δυο καλάθια και στο ένα έβαλε λεμόνια και στο άλλο αυγά. Και κείνος ντρεπότανε να πάει να τα πουλήσει κι έκλαιγε φαίνεται, αλλά η μάνα μου δυναμική, του έλεγε «Τι θα γίνει εδώ πέρα, θα δουλεύω μόνο εγώ; Κοτζάμ άντρας εσύ, μπρος, να πας να τα πουλήσεις». Τι να ’κανε ο φουκαράς, πήρε τα καλάθια και γύριζε τις γειτονιές, τα πούλησε τη μια φορά, γύρισε ευχαριστημένος και πήρε άλλα, ξαναγύρισε. Στην αρχή έκανε αυτό, μετά έγινε οδοκαθαριστής στο Δήμο Αθηναίων, στην οδό Αιόλου σκούπιζε τα πεζοδρόμια. Αλλά επειδή κάθε τόσο άλλαζε ο δήμαρχος -θυμάμαι τον Κοτζιά έλεγε κι ένα άλλο όνομα έλεγε- έπεφτε ο Κοτζιάς και ερχόταν ένας άλλος και κάθε που άλλαζε ο δήμαρχος σταματούσε κι αυτός να δουλεύει. Τώρα ο Κοτζιάς τον έβαζε, ο άλλος τον έβαζε; Δεν ξέρω. Έτσι δεν είχε μόνιμη δουλειά και πολλές φορές καθόταν, και η καημένη η μάνα μου δούλευε για να βοηθήσει το σπίτι. Η αδελφή μου πήγαινε σε μια γειτόνισσα που ήτανε μοδίστρα και μάθαινε, είχαμε και μία θεία στη Νέα Ιωνία που και κείνη ήτανε μοδίστρα και πήγαινε και κει και μάθαινε, αλλά δεν πρόλαβε να δουλέψει.

Ο πατέρας μου ήτανε βενιζελικός. Έλεγε ότι «και να με πνίξουν στη θάλασσα, εγώ θα βγάζω το δάχτυλό μου και θα φωνάζω Βενιζέλο». Όλοι οι Μικρασιάτες ήτανε βενιζελικοί, καλώς ή κακώς δεν ξέρω, η ιστορία θα το πει, τέλος πάντων. Η Καισαριανή βέβαια ήταν αριστερή. Εγώ αν έμενα στην Καισαριανή μπορεί και να μη ζούσα τώρα. Έφυγα μικρή, δεκατριών χρονών το ’41, αν έμενα σίγουρα θα είχα ανακατευτεί και μπορεί να μην υπήρχα, θά ’χα μπλέξει, κάπου θα την είχα φάει…

*


Καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία…

Στην παράγκα γεννήθηκε η αδερφή μου, στην παράγκα γεννήθηκα κι εγώ, με μαμή βέβαια, όπως κάνανε παλιά στη Μικρά Ασία -πού νοσοκομεία και μαιευτήρια βέβαια, δεν υπήρχανε, μαμές υπήρχανε και ξεγεννούσανε τις γυναίκες.

*

*

Απ’ ό,τι θυμάμαι, από μικρό μικρό παιδάκι εκεί στην Καισαριανή μέναμε σε παράγκα. Κι όχι μόνο εμείς, ένα μεγάλο μέρος των προσφύγων της Μικράς Ασίας που τους εγκαταστήσανε στην Καισαριανή, από ένα σημείο και κάτω μας είχανε κάνει παράγκες. Δηλαδή ένα δωμάτιο, μια παράγκα, είχανε δώσει στην κάθε οικογένεια, ανεξάρτητα από τον αριθμό των ατόμων της κάθε οικογένειας. Ομολογώ διαστάσεις δεν θυμάμαι, τέσσερα επί τέσσερα, τρία επί τέσσερα, δεν ξέρω, ήμουνα παιδάκι. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι ήτανε ένα δωμάτιο. Ήτανε οι παράγκες η μια πλάι στην άλλη και αν θυμούμαι καλά ήταν η δική μας, της θείας Ελενίτσας πλάι, μετά της κυρα-Βαγγελιώς, μετά της Μαρίας, μετά της κυρίας Αρχοντούλας και μετά της κυρίας Ολυμπίας, άρα ήτανε έξι οι παράγκες από τη μια πλευρά και έξι αντίστοιχα από την άλλη, την πίσω πλευρά. Μας χώριζε μια μεσοτοιχία από ξύλο, από τάβλες. Δηλαδή αν ροχάλιζε ο πίσω ή διαγώνια ο άλλος ο γείτονας, εμείς ακούγαμε το ροχαλητό και οτιδήποτε άλλους κρότους σίγουρα τους ακούγαμε.

Θυμάμαι, πίσω ακριβώς από μας έμενε μια οικογένεια, η μητέρα, η κόρη κι ο γιος, και φαίνεται η μάνα είχε ερωμένο ένα χωροφύλακα και υπήρχε ένα κουτσομπολιό εκεί γύρω. Η κόρη ήταν νέα κοπελίτσα, γύρω στα δεκαέξι-δεκαεφτά χρονών και τροφαντή. Και καταλαβαίνεις τώρα κοιμούντανε στο ίδιο δωμάτιο, η μάνα, ο ερωμένος και η κόρη. Ο γιος κάποια στιγμή έφυγε από το σπίτι. Κι εγώ παιδάκι άκουγα διάφορα κουτσομπολιά, χωρίς να καταλαβαίνω και πολύ πολύ.

Πλάι στην παράγκα ο πατέρας μου είχε κάνει μια κουζινίτσα από γκαζοτενεκέδες. Είχε ανοίξει γκαζοτενεκέδες και είχε φτιάξει απέξω μια κουζινούλα ώστε να μπορεί η μητέρα μου εκεί να μαγειρεύει, τρώγαμε εκεί σαν τραπεζαρία. Εκεί είχε μια σκάφη και κάθε Σάββατο μας έπλενε, μας έκανε μπουγάδα όλους, από τον πατέρα μου μέχρι την αδελφή μου και μένα. Είχε ένα βαρέλι μεγάλο μες στην κουζίνα όπου μάζευε βρόχινο νερό, γιατί με το βρόχινο νερό καθαρίζανε τα μαλλιά καλύτερα, ή και τα ρούχα που έπλενε ήταν καλύτερα.

Υπήρχε στη γειτονιά μας οικογένεια με οχτώ παιδιά και η γυναίκα λεγόταν Κωσταντία και τη φωνάζαμε Κωσταντία η λαδού, διότι το κουζινάκι που έφτιαξε ο άντρας της, το έκανε μπακάλικο και πουλούσε λάδι και τη φωνάζαμε Κωσταντία η λαδού, βγάζαν παρατσούκλια. Φαντάσου λοιπόν το χώρο! Σ’ αυτό το δωμάτιο μέσα, οχτώ παιδιά και δύο οι γονείς δέκα και το κουζινάκι να κάνει χρήση μπακάλικου….

Σ’ αυτό το κουζινάκι θυμάμαι πολλές φορές είχαμε φιλοξενήσει, είχαμε κοιμίσει διάφορους γνωστούς και πατριώτες από τη Μικρά Ασία που δεν τολμούσαν να πάνε πιο πάνω που ήταν το σπίτι τους γιατί τους κυνηγούσανε, μπλόκα, και το ’να και τ’ άλλο. Για λόγους πολιτικούς καθαρά, ήτανε οι άνθρωποι κομμουνιστές. Κανονικά πήγαιναν στη δουλειά τους, πιο ψηλά από μας ήταν το σπίτι τους -και αυτονών παράγκα- αλλά μαθαίνανε στην Αθήνα, πριν γυρίσουν το απόγευμα να επιστρέψουν στο σπίτι, «μην πάτε απάνω γιατί έχει μπλόκο» και αυτοί μένανε πιο κάτω και πολλές φορές μένανε στο σπίτι μας. Και επειδή ήταν ακριβώς πίσω μας αυτός ο χωροφύλακας, ο πατέρας μου έτρεμε ο φουκαράς και θυμάμαι που μου έλεγε «Κακομοίρα μου, μην πας το πρωί που θα βγεις στη γειτονιά και πεις στα παιδιά ότι κοιμήθηκε ο θείος τάδε…».Θέλω να πω ότι όλα ακούγονταν και τα μάθαινε ο ένας από τον άλλον πολύ εύκολα με αυτή την κατασκευή των σπιτιών.

Αυτές οι παράγκες σχημάτιζαν τετράγωνο και υπήρχανε είσοδοι που έμπαινες μέσα στο τετράγωνο αλλά ήταν πολύ στενές, μόνο ποδήλατο μπορούσε να περάσει ή γαϊδουράκι και σούστα το πολύ πολύ, αλλά όχι αυτοκίνητο. Στη μέση λοιπόν αυτού του τετραγώνου, σε κάθε τετράγωνο, υπήρχαν τα κοινά καμπινέ. Ήταν κι αυτά χωρισμένα στη μέση, η μια μεριά ήταν των ανδρών, η άλλη των γυναικών. Βέβαια οι άνθρωποι αναγκαζόντουσαν μέσα στα σπίτια τους τη νύχτα να έχουνε κάποιο δοχείο και την άλλη μέρα το πρωί όλες οι γειτόνισες πηγαίνανε παρέλαση να αδειάσουνε όλα αυτά μέσα εκεί. Υπήρχε και ένας κοινός βόθρος που πήγαιναν μέσα όλα αυτά και το βυτίο εκκενώσεως βόθρων που ήταν του Δήμου αργούσε πολλές φορές να ’ρθει κι ο βόθρος γέμιζε και ξεχείλιζε και δυσοσμίες…

Νερό βεβαίως δεν είχαμε στις παράγκες. Υπήρχαν βρύσες κοινές, κοινοτικές, σε κάποιες γωνίες, όπου γύρω γύρω από τη σωλήνα ήτανε τσιμέντο. Θυμάμαι που πηγαίναμε να πάρουμε νερό. Η μητέρα μου δούλευε η καημένη για να βοηθήσει τον πατέρα μου και έλειπε όλη τη μέρα. Επειδή αυτό το νερό ερχόταν ορισμένες ώρες της ημέρας, ερχόταν, ας πούμε, δέκα με δώδεκα ή μία με τρεις, και έπρεπε όλοι, κυρίως οι γυναίκες να τρέξουν να γεμίσουνε τους τενεκέδες. Είχαμε γκαζοτενεκέδες και στη μέση από τη μια μεριά ως την άλλη ένα ξύλινο στρογγυλό χέρι, ή με κουβάδες. Επειδή έλειπε η μητέρα μου και η αδερφή μου μάθαινε μοδίστρα και δεν ήταν στο σπίτι, κουβαλούσα εγώ τις περισσότερες φορές το νερό για όλη την οικογένεια. Κάναμε ουρά λοιπόν και θυμάμαι την εξής εικόνα: από νωρίς πηγαίναν οι γυναίκες και βάζανε τους τενεκέδες τους στην ουρά, τον έναν πίσω από τον άλλον. Την ώρα λοιπόν που ερχόταν το νερό, πηγαίναμε εκεί και βεβαίως πολλές φορές πήγαινε η μία να κλέψει τη σειρά της άλλης και παίζονταν οι γκαζοτενεκέδες και χτύπαγε η μια και άνοιγε το κεφάλι της άλλης. Ήτανε μια Αρμένισσα που την είχαμε βγάλει «Το καμένο κρεμμύδι», γιατί ερχόταν με τον τενεκέ και προφασιζόταν και μας παρακαλούσε να την αφήσουμε να πάει να πάρει το νερό γιατί έχει αφήσει το κρεμμύδι στη φωτιά και θα καεί.

Μέχρι το ’40 και ’41 που έγινε η Κατοχή και έφυγα εγώ από το σπίτι, αλλά και μέχρι το ’44 που κάηκε όλη η γειτονιά μου, δεν θυμούμαι ποτέ να είπαν ότι βάλανε νερό μέσα στα σπίτια. Νομίζω ότι το ίδιο πράγμα θα ίσχυε και για τις άλλες γειτονιές που ήταν πάνω από μας, όπου τα λέγαμε εμείς «τα χτιστά». Διότι από ένα σημείο και μετά υπήρχανε πάλι προσφυγικά σπίτια αλλά ήτανε χτιστά με πλίνθους. Άλλα διόροφα και άλλα μονόροφα, που υπάρχουν ακόμα και σήμερα και τα οποία φοβάμαι ότι όπου νάναι θα τα γκρεμίσουνε για να χτίσουν πολυκατοικίες. Και τώρα πάω και τα επισκέπτομαι πολλές φορές και περνάω και συγκινούμαι ιδιαιτέρως. Και αυτά «τα χτιστά» που λέμε, το ίδιο σύστημα και αυτοί: πολύ μικρά δωμάτια, έξω από τα δωμάτια αυτά έχουν τα μικρά τα κουζινάκια που σκύβεις για να μπεις μέσα. Απορώ αυτοί οι άνθρωποι πώς χωρούνε μέσα εκεί. Φοβούμαι λοιπόν ότι και αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν τις ανέσεις.

Πιο πάνω από μας υπήρχε ένα ρέμα που έχει κλειστεί τώρα, εκεί ήταν «τα Αρμένικα». Είχε μια αρμένικη εκκλησία με τον Αρμένη τον παπά και μέσα στην εκκλησία είχαν οι Αρμένηδες το σχολείο τους. Και μεις βρωμόπαιδα, όταν περνούσαμε από κει πειράζαμε τα Αρμενόπουλα. Θυμάμαι τον Αρμένη τον παπά που ερχόταν σε μια οικογένεια που καθόταν κοντά μας και τους έκανε επίσκεψη. Μια εποχή, τώρα ούτε που θυμάμαι πότε, ομαδικά φύγανε οι Αρμεναίοι και πήγανε στη Ρωσία, αυτό άκουγα να λένε. Σ’ αυτή την περιοχή που ήτανε το ρέμα θυμάμαι ήταν ένα εργοστασιάκι που έφτιαχνε χαλιά και όταν περνούσα το ρέμα για να πάω στο σχολείο θυμάμαι ότι ήταν όλο κόκκινα, πράσινα, μπογιές χυμένες….

*


Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί…

…. Από φτώχεια τώρα καταλαβαίνετε τι γινότανε. Θυμάμαι πάρα πολλές φορές ότι τα βράδια δεν είχαμε τίποτα στο σπίτι να φάμε και παίρναμε μια ρέγγα από τον μπακάλη κι ο πατέρας μου άναβε μια εφημερίδα για να την ψήσει και τρώγαμε τέσσερα άτομα, τρώγαμε μια ρέγγα και τα τέσσερα άτομα, πίναμε και μπόλικο νερό γιατί ήτανε αλμυρή η ρέγγα, φούσκωνε η κοιλιά μας και κοιμόμασταν.

Από ρούχα; Εγώ θυμάμαι ότι παπούτσια μας παίρνανε μια φορά το χρόνο και κείνο αν καταφέρναν να τα πάρουνε.

Το χειμώνα η παράγκα έτρεχε γιατί εμείς ήμασταν στην πιο χαμηλή στάθμη. Υπήρχαν άλλες παράγκες, όχι καν χτιστά σπίτια, παράγκες που ήτανε απέναντί μας και επειδή αυτοί οι άνθρωποι είχαν κάποια καλύτερη οικονομική άνεση από μας, έβαλαν κεραμίδια για να αποφύγουν το νερό που έμπαινε. Ενώ σε μας τους υπόλοιπους κάθε φθινόπωρο μας έδινε η δημαρχία από ένα τόπι πισσόχαρτο, ανέβαιναν οι νοικοκυραίοι και άπλωναν αυτό το πισσόχαρτο, έβαζαν πήχες και το κάρφωναν, αλλά με πολύ δυνατό αέρα σκιζόταν το πισσόχαρτο και η βροχή έμπαινε μέσα. Όπου η κακομοίρα η μάνα μου έπαιρνε τσουκάλια, τεντζερέδια, κατσαρόλια και τα ’βαζε όπου έτρεχε το νερό κι έσταζε. Θυμάμαι πολλές φορές έσταζε και πάνω στο κρεβάτι που κοιμόμουνα με την αδερφή μου. Τύλιγε τότε η μάνα το στρώμα ρολό για να μη βραχεί και μουχλιάσει, το ’κανε στην άκρη και μας έβαζε επάνω και κάποιες βραδιές ξενυχτούσαμε πάνω στο στρώμα.

Αυτό το πρόβλημα ήτανε μόνιμο μέχρι που κάηκε η παράγκα. Υπήρχε λοιπόν υγρασία μέσα στην παράγκα και προσπαθούσε η μάνα μου να τη ζεστάνει μ’ αυτόν τον τρόπο: Αγόραζε καρβουνόσκονη, τα υπολείμματα του ήμερου κάρβουνου, όχι του κωκ, από τον μπάρμπα-Αλέκο, αγόραζε και ασβέστη, τα έπλαθε μαζί και τα έκανε μπαλάκια σαν ψωμάκια, τα στέγνωνε στον ήλιο και αυτά όταν ξεραινόντουσαν, τα φύλαγε σε κάτι τενεκέδες μέσα και το χειμώνα τα έβαζε στο μαγκάλι. Η μάνα μου είχε και φουφού. Ένα στρογγυλό βαρελάκι, το είχε χτίσει ο πατέρας μου με τούβλα και το είχε κάνει φουφού. Εκεί μαγείρευε η μάνα μου, εκεί έβραζε και το νερό για να κάνει μπουγάδα, μπουγάδα στη σκάφη, είχε και το κοφίνι, έβαζε τα ρούχα μέσα και το σταχτόπανο από πάνω και τα περεχούσε. Για φως βέβαια είχαμε λάμπες, μπρούτζινη η καλή μας λάμπα -μάλιστα με έβαζε η μάνα μου να τη γυαλίζω με στάχτη και λεμόνι- και στην κουζίνα μέσα ήταν σαν αυτές τις γυάλινες τις στρογγυλές.

*


Φτώχεια κι αν έχεις θύματα, κρύβεις ψυχές μ’ αισθήματα…

Φυσικό είναι, όλοι οι γείτονές μου ήτανε Μικρασιάτες. Αυτοί οι άνθρωποι που ήρθαν από κει, παρόλο τον καημό που είχανε, παρόλο τον πόνο που χάσανε την πατρίδα τους και τα σπίτια τους και τα έχει τους, βρήκανε δουλειά σιγά σιγά

εδώ και το κέφι δεν τους έλειπε.

*

 

*

Πήγαιναν στις ταβέρνες που δημιουργήθηκαν εκεί γύρω, πίναν το κρασάκι τους, το ουζάκι τους, τραγουδούσανε. Ήτανε πάρα πολύ εγκάρδιοι. Γινόταν, ας πούμε, ένας γάμος. Όλοι μαζί βοηθούσαν στο γάμο, στρώνανε τα τραπέζια στην αυλή, φορούσανε στη μέση τους οι άντρες τραπεζομάντιλα και κάνανε τα γκαρσόνια. Ή αν γεννούσε μια γυναίκα, τρέχανε όλες οι γειτόνισσες να βοηθήσουνε τη λεχώνα να γεννήσει, να της πλύνουν τα ρούχα, να της πλύνουν τα πιάτα, να μαγειρέψουνε. Ή αν γινότανε κηδεία πάλι όλοι τρέχανε να βοηθήσουνε. Δεν είναι αυτό το σημερινό, που μένεις σε μια πολυκατοικία και δεν ξέρεις ποιος κάθεται από πάνω, ποιος κάθεται από κάτω, ποιος κάθεται πλάι. Εκεί γνώριζε ο ένας τον άλλον στη γειτονιά και όλοι συντρέχανε ο ένας τον άλλον, να βοηθήσουνε.

Είχαμε διάφορους τύπους εκεί στο συνοικισμό. Πρώτα πρώτα θυμάμαι τον πεσβάντη. Ο πεσβάντης είναι προφανώς λέξη τούρκικη. Λοιπόν τώρα αυτός ο νυχτοφύλακας φορούσε μια χακί κιλότα, όπως φοράνε οι Κρητικοί και μαύρα στιβάνια που φορούσαν κυρίως οι Βουρλιώτες -γιατί είχαμε στη γειτονιά κι έναν άλλον γείτονα από τα Βουρλά και φορούσε το ίδιο ρούχο. Αυτός λοιπόν γύριζε τις νύχτες τρεις φορές, κατά τις έντεκα, κατά τη μία και κατά τις τρεις. Ούτε μίλαγε ούτε φώναζε, απλώς κρατούσε ένα στρογγυλό ξύλο, μια μπαστούνα στρογγυλή χοντρή και όπου είχε επισημάνει πέτρες κάτω στο χώμα, σήκωνε ψηλά τη μπαστούνα για να κάνει μπάπ δυο τρεις φορές ώστε ο κλέφτης που τον άκουγε να φύγει. Κρατούσε λοιπόν τη μπαστούνα πρώτον για να ειδοποιήσει τον κλέφτη, «φύγε γιατί έρχομαι», και φαντάζομαι την είχε και σαν αμυντικό όπλο ή σαν επιθετικό.Τις Κυριακές τα μεσημέρια γύριζε και του δίναμε από μια δραχμή, αυτή ήταν η αμοιβή του.

Τον μόνο «κλέφτη» που θυμάμαι ήταν ο «Ψαχούλας». Αυτός ο κακομοίρης, τα καλοκαίρια επειδή έκανε πολύ ζέστη μες στην παράγκα, οι περισσότεροι άνθρωποι κοιμόντουσαν έξω, στρώνανε κάτω ή βγάζανε μικρά ντιβανάκια ή αν είχανε κάνει κάποιο μικρό πεζουλάκι έξω από το σπίτι, στρώνανε εκεί πέρα και κοιμόντουσαν ή αφήνανε τις πόρτες και τα παράθυρα ανοιχτά. Αυτός ο Ψαχούλας δεν έκλεβε τίποτα, απλώς πήγαινε όπου είχε κυρίες ή κοπέλες και έβαζε το χεράκι του κάτω από τα σεντόνια κι έπιανε κάνα πόδι, κάνα μπούτι και λέγανε, «ο Ψαχούλας παρουσιάστηκε πάλι απόψε».

Ένας άλλος τύπος ήταν ο τελάλης. Αυτό που έχουμε σήμερα και μας τρελαίνουν τ’ αυτιά τηλεόραση και ραδιόφωνο με διαφημίσεις που έχουν γίνει πια επιστήμη, τότε ήταν ένας αόμματος -τον θυμάμαι πολύ καλά- τον κουβαλούσε ένα παιδάκι και με το μπαστούνι του και πήγαινε στις γωνίες των τετραγώνων στις γειτονιές και διαφήμιζε και τον πλήρωνε φαντάζομαι ο διαφημιζόμενος. Είχαμε ένα χασάπικο στην Καισαριανή, πολύ γνωστό, του Στραβαρίδη, και φώναζε ο τελάλης, κυρίως τα Σάββατα, γιατί το Σάββατο πήγαινε ο κόσμος και ψώνιζε: «Σήμερα στου Στραβαρίδη το χασάπικο θα βρείτε βοδινό με τριάντα δραχμές ή αρνί με τόσο» ή «χάθηκε ένα παιδάκι και όποιος το βρει να το φέρει στην αστυνομία».

Όχι μόνο εμείς αλλά όλοι εκεί οι άνθρωποι δεν είχαμε την ευχέρεια την οικονομική να τρώμε το κρέας που τρώνε σήμερα. Παίρναμε λοιπόν μια φορά την εβδομάδα, δηλαδή η Κυριακή ήταν μεγάλη μέρα για μας: την Κυριακή έπρεπε να βάλουμε τα καλά μας ρούχα, την Κυριακή έπρεπε να ξυριστεί ο πατέρας μου για να πάει στην εκκλησία, άλλαζε όλη η ψυχική μας διάθεση.

Eνώ τις καθημερινές τρώγαμε όσπρια, πρασόρυζο, σπανακόρυζο, ρέγγες που τις έκαναν στην εφημερίδα, κάποια σαλάτα, σούπες διάφορες, μπακαλιάρο ξερό, αυτά ήταν τα φαγιά, αυτά θυμάμαι. Βέβαια το καλοκαίρι ήτανε οι μελιτζάνες, οι μπάμιες, όλα αυτά, αλλά όχι όπως τα κάνουν τώρα όλα τουρλού, το τουρλού δεν το ξέραμε, μελιτζάνες χωριστά, μπάμιες χωριστά, δηλαδή ένα τσουκάλι με ένα είδος φαγητού.

Από γλυκά η μάνα μου έκανε του κουταλιού. Ραβανί, μπακλαβάδες και τέτοια δεν έκανε. Το καλοκαίρι έπαιρνε σταφύλι και έκανε σταφύλι γλυκό ή έπαιρνε καρπούζι ή το φλούδι από το νεράντζι και το έκανε ρολό, καρουλάκι το έλεγε. Επίσης η μάνα μου έκανε κάτι άλλο. Το καλοκαίρι έπαιρνε μελιτζάνες μακρουλές, τις έκοβε στη μέση, τις άδειαζε και τις περνούσε με μια βελόνα, αρμαθιές, έπαιρνε μπάμιες τις περνούσε από το κεφαλάκι με τη βελόνα και τα κρεμούσε, τα ξέραινε και τα είχε για το χειμώνα. Τα ζεμάταγε και τα μαγείρευε. Επίσης κάναμε τραχανάδες, κάναμε ντοματοπελτέ, παίρναν ντομάτες οι γυναίκες και το καλοκαίρι όλη η γειτονιά μύριζε ξυνή ντομάτα, γιατί πάνω στις στέγες από τις παράγκες -που έτσι να κάνανε έφταναν τη σκεπή- απλώνανε απάνω εκεί τα ταψιά. Κάνανε λοιπόν τον τραχανά, τον πελτέ και κάνανε και φιδέ, κάνανε ζυμάρι με αλεύρι και είχανε τα καλμπούρια, τα κόσκινα τα λέγαμε καλμπούρια. Επίσης η μάνα μου έκανε και ελιές τσακιστές που τις αγόραζε στη λαϊκή αγορά. Υπήρχε λαϊκή αγορά στο Παγκράτι και πηγαίνανε εκεί οι γυναίκες και κουβαλάγανε πράγματα, μάλιστα η χαρά μου σαν παιδάκι ήταν να με πάρουν στη λαϊκή αγορά, διασκέδαζα πάρα πολύ. Έκανε ακόμη γαύρο, τον έκανε παστό.

Οι γυναίκες πλέκανε, βέβαια, το πιτσίνι το λεγόμενο. Η θεία Ελενίτσα, αυτή συνεχώς με το βελονάκι έκανε ροδέλες και τις ροδέλες τις ένωνε και δεν ξέρω τι άλλο τις έκανε. Η μάνα μου είχε κουρτινάκια στο παράθυρο, στην εταζερίτσα είχε. Κάτω υπήρχανε κουρελούδες.


Φεγγαράκι μου λαμπρό…

Σχολείο πήγα στην αρχή σε μια παράγκα -όπως και η εκκλησία ήτανε παράγκα, δεν ήταν αυτό το μεγαθήριο που υπάρχει τώρα-, μετά χτίστηκε το σχολείο του Βενιζέλου,

*

*

επάνω στην Καισαριανή και τα υπόλοιπα χρόνια τα πέρασα εκεί.

Δεν θυμούμαι, γιατί ήμουν παιδάκι, δεν μπορούσα να ξεχωρίσω και να ξέρω αν τα παιδιά ήταν κι από άλλες περιοχές της Ελλάδας, αλλά προφανώς ήτανε μόνο παιδιά των προσφύγων. Στη γειτονιά είχαμε Αρμεναίους και είχαμε αργότερα, δεν ξέρω πώς και γιατί είχαν έρθει, και μια, την κυρά Στέλλα που τη λέγαμε «η Μυτιληνιά», η οποία ήταν από τη Μυτιλήνη, αλλά επειδή δεν ήτανε Μικρασιάτισσα ήτανε δαχτυλοδειχτούμενη και όταν θέλαμε να πούμε για τα παιδιά της, λέγαμε, «της Στέλλας της Μυτιληνιάς ο γιος, ας πούμε, έκανε αυτό»…

Διάβασμα με τη λάμπα, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι δεν μ’ άρεσαν ποτέ τα γράμματα. Στο σπίτι άλλο από μια Σύνοψη και την εφημερίδα που διάβαζε ο πατέρας μου… Η Σύνοψη, η Αποκάλυψη του αγίου Ιωάννου, και με βάζανε παιδάκι να τους τα διαβάζω αυτά και δεν καταλάβαινα τι λέγανε. Η μάνα μου δεν ήξερε γράμματα καθόλου, εγώ της έμαθα να βάζει την υπογραφή της. Ο πατέρας μου είχε βγάλει το δημοτικό σχολείο στο Μπαϊντίρι, διάβαζε την εφημερίδα κανονικά, αλλά βιβλία δεν είχαμε στο σπίτι μας, μόνο του σχολείου τα βιβλία. Την έννοια μορφωμένος την εποχή εκείνη στην Καισαριανή, τη δίνανε στα παιδιά που πήγαιναν στο Γυμνάσιο.

Στην τάξη μου ήμαστε καμμιά τριανταριά παιδιά, είχαμε δασκάλα την κυρία Σωσώ, ήταν μάλιστα και κουτσή. Υπήρχε και η «Ιματιοθήκη του Μαθητή» που κάθε χρόνο ερχόντουσαν και μας μοίραζαν στα άπορα παιδάκια, έπαιρνα κι εγώ, από μια ποδιά, αυτές τις μπλε που μας κουμπώναν από πίσω και παπούτσια με βακέτα. Αυτό υπήρχε μέχρι που έβγαλα το δημοτικό. Μια εποχή μας είχανε και συσσίτιο, είχαμε μια πετσέτα, το πιάτο μας… Το σχολείο στέγαζε τρία δημοτικά, εγώ ήμουνα στο Τρίτο… Απέναντι ήταν το γήπεδο που παίζανε εκεί τα παιδιά μπάλα, κούνιες, τσουλήθρες. Θυμάμαι μια κυρία που ερχόταν και τη λέγανε «η Αμερικάνα» και μας μοίραζε γάλατα βλάχα ζαχαρούχο στις γυναίκες για τα παιδιά τους, αυτό βέβαια πριν την Κατοχή. Μάζευε τις μανάδες σε κάποια αίθουσα και τους έκανε μαθήματα για τα παιδιά. Πηγαίνανε ένα απόγευμα μες στη βδομάδα οι μανάδες…

(Πηγή:  domnasamiou.gr ) 

*

*

Οι διηγήσεις της Δόμνας για τη ζωή της >>>Η Δόμνα μιλάει για τη Δόμνα

Μια ζωή σαν παραμύθι

Links (Πηγή:  domnasamiou.gr ) 

Η Δόμνα ακούει και μαθαίνει μουσική Βίντεο
Η Δόμνα μεγαλώνει. Η οικογένεια Ζάννου και ο Σίμων Καράς
Άστεγη στα Δεκεμβριανά
Κοντά στον Σίμωνα Καρά. Η συνάντηση με την παραδοσιακή μουσική
Η συνάντηση με τη ραδιοφωνία και τη δισκογραφία Βίντεο
Επόμενος σταθμός: το Ροντέο του Σαββόπουλου. Ξεπερνώντας τη ντροπή για το δημοτικό τραγούδι Εικόνες
Μπαίνοντας στο στούντιο
Η Δόμνα στον κόσμο Εικόνες
Η Δόμνα μιλάει για τη δημοτική μουσική

*

*

Οι διηγήσεις  για τη ζωή & το έργο της Δόμνας >>>

Άλλοι μιλάνε για τη Δόμνα

Links (Πηγή:  domnasamiou.gr )

Γιώργος Ε. Παπαδάκης: Άξια της πιο μεγάλης τιμής που οφείλεται σε αφοσιωμένους ανθρώπους
Περικλής Κοροβέσης: Φαινόμενο που δημιουργείται από συνθήκες απροσδιόριστες
Άρης Φακίνος: Σώζει απ’ τη λήθη εκατοντάδες τραγουδιών
Διονύσης Σαββόπουλος: Ανήκει στη μουσική ενός άλλου χρόνου Βίντεο
Μιράντα Τερζοπούλου: Η γνωστή και η άγνωστη Δόμνα Σαμίου
Νίκος Διονυσόπουλος: Κράμα μοναδικό
Σωκράτης Σινόπουλος: Σχέση μαθητείας και αλληλοσεβασμός
Γιώργος Παπαστεφάνου: Κομμάτι του νεοελληνικού πολιτισμού Βίντεο
Ελένη Μπίστικα (Τήλεφος): Δόμνα αηδόνα και σάλπιγγα μαζί!
Σταύρος Θοδωράκης: Είναι πάντα εδώ
Τέα Βασιλειάδου: Φυλακτό ατίμητο
Γιάννης Κ. Λύρας: Η αρχετυπική φωνή της Δόμνας Σαμίου

*

*

Links-Το έργο της Δόμνας Σαμίου 

Στη Δισκογραφία παρουσιάζονται οι δίσκοι βινυλίου και ακτίνας (LP και CD)  που επιμελήθηκε και εξέδωσε η Δόμνα Σαμίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, είτε με το Σύλλογό της είτε με άλλες δισκογραφικές εταιρείες. Η χρονική απόσταση που χωρίζει τις συλλογές μεταξύ τους κάνει αισθητή την αλλαγή των αντιλήψεων γύρω από την παραδοσιακή μουσική, την ηχοληψία και την αισθητική στην έκδοση των δίσκων.

Στα Τραγούδια περιέχονται όλα τα μουσικά κομμάτια της δισκογραφίας αλφαβητικά. Έχουν κατηγοριοποιηθεί και ταξινομηθεί με βάση βιβλιογραφικές πληροφορίες και τις πληροφορίες καταγραφής τους. Για κάθε τραγούδι υπάρχει μικρό ηχητικό δείγμα, οι στίχοι και τεκμηριωτικό υλικό. Υπάρχει δυνατότητα αναζήτησης βάσει του τίτλου, των στίχων και του διαθέσιμου υλικού.

Η ενότητα Συναυλίες περιλαμβάνει μια επιλογή από τις περίπου χίλιες συναυλίες που πραγματοποίησε η Δόμνα Σαμίου από το 1960 ως το 2005, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παρουσιάζονται ομαδοποιημένες, ανάλογα με το χώρο και το θέμα τους, με όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες όπως προγράμματα, αφίσες, φωτογραφίες, σχετικές αναφορές στον Τύπο κ.ά.

Στις Εκπομπές γίνεται αναφορά στη σειρά  «Μουσικό Οδοιπορικό», την οποία πραγματοποίησε η Δόμνα για την Ελληνική Τηλεόραση. Παρουσιάζεται με σχόλια ως προς το περιεχόμενό της και συνοδευτικό υλικό όπου υπάρχει.

Στην ενότητα Συνεργάτες παρουσιάζονται όλοι όσοι συνεργάστηκαν κατά καιρούς με τη Δόμνα. Οι πληροφορίες για το βιογραφικό τους σημείωμα, το οποίο διαμορφώθηκε σύμφωνα με τις ανάγκες του ιστοχώρου, αντλήθηκαν είτε από τους ίδιους είτε από άλλες πηγές. Για τον κάθε συνεργάτη υπάρχει αναλυτικός κατάλογος με τις συνεργασίες του, σχετικά δημοσιεύματα και φωτογραφίες.

Η ενότητα Δημοσιεύματα περιέχει το σύνολο των άρθρων από τον ελληνικό και ξένο Τύπο και αποσπάσματα από τις απομαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις της Δόμνας Σαμίου που φιλοξενούνται στο παρόντα ιστοχώρο. Όλοι οι τίτλοι συνοδεύονται από το διαθέσιμο τεκμηριωτικό υλικό και έχουν εμπλουτισθεί με συνδέσεις (link), ανάλογα με τις αναφορές τους, για να διευκολύνεται η πλοήγηση και η αναζήτηση της πληροφορίας από τον επισκέπτη.

(Πηγή:  domnasamiou.gr )

*

*

Σχετικοί σύνδεσμοι / Links

Ακαδημία Αθηνών – Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας
www.academyofathens.gr – www.kentrolaografias.gr

ΕΡΤ – Ψηφιακό αρχείο
www.ert-archives.gr

Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών
www.kms.org.gr

Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος «Λίλιαν Βουδούρη»
www.mmb.org.gr

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
www.megaron.gr

Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φοίβου Ανωγεινάκη – Κέντρο Εθνομουσικολογίας 
www.instruments-museum.gr

Μουσείο Μπενάκη
http://www.benaki.gr

Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο Μέλπως Μερλιέ
www.mla.gr

Πελοπονησιακό Λαογραφικό ίδρυμα «Βασίλειος Παπαντωνίου»
www.pli.gr

(Πηγή:  domnasamiou.gr )

*

*

Αφιερώματα στη Δόμνα Σαμίου
(Πηγή: rizospastis.gr)
 

Εκπομπές αφιερωμένες στη μνήμη της Δόμνας Σαμίου, μίας από τις σημαντικότερες μορφές της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, θα μεταδώσει σήμερα η ΕΤ1 και η ΝΕΤ.Συγκεκριμένα,

(αναφερόμαστε στην ημερομηνία 13-03-2012)>>>

-στις 18.00, η ΕΤ1 θα προβάλλει  ένα «Πολιτιστικό μουσικό Οδοιπορικό» με τη Δόμνα Σαμίου,

-στις 19.00, η ΝΕΤ στο πλαίσιο της εκπομπής «Στα άκρα» θα μεταδώσει μία συνέντευξή της,

-στις 21.00, θα προβληθεί το σχετικό επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «Η ιστορία των χρόνων μου».

Το 1966 διάλεξε η Δόμνα Σαμίου για να ξεκινήσει ένα διαρκές ταξίδι σ’ όλη την Ελλάδα, υπάλληλος τότε του ΕΙΡ, με μόνη παρέα την αγάπη της για το παραδοσιακό ελληνικό τραγούδι και ένα μαγνητόφωνο που με δικά της έξοδα αγόρασε. Τη χρονιά που η τηλεόραση έκανε τα πρώτα της βήματα, συνέβη το φοβερό ναυάγιο του «Ηρακλείου» στη Φαλκονέρα, άρχισε η δίκη του «Ασπίδα», ανετέθη η εξουσία σε υπηρεσιακή κυβέρνηση με σκοπό να διεξαχθούν εκλογές μέσα στο 1967, εκλογές που δεν έγιναν ποτέ. Και η Δόμνα Σαμίου συνέχισε να καταγράφει και να διασώζει στο μαγνητόφωνο της πράγματα μοναδικά, που σήμερα αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για την ιστορία της ελληνικής μουσικής.

Παράλληλα, το Αρχείο της ΕΡΤ τιμώντας τη μνήμη της Δόμνας Σαμίου, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει μέσω των ιστοσελίδων http://www.ert-archives.gr και http://www.ert.gr, το σχετικό επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «Η ιστορία των χρόνων μου».

Στο ντοκιμαντέρ, η Δόμνα Σαμίου επικεντρώνεται στο 1966, χρονιά κατά την οποία εργαζόταν στο Εθνικό Ιδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) και ταξίδευε σε όλη την Ελλάδα για να καταγράψει και να διασώσει στο μαγνητόφωνό της την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Αναφέρεται στους πρόσφυγες γονείς της, στην αγάπη που καλλιέργησε από παιδί για την παραδοσιακή μουσική, στη μακρόχρονη μαθητεία της δίπλα στο μεγάλο μουσικό διδάσκαλο Σίμωνα Καρά, στη συνεργασία της με τη δισκογραφική εταιρεία «ΛΥΡΑ» του Αλέκου Πατσιφά και στη γνωριμία και συνεργασία της με το νεαρό τότε Διονύση Σαββόπουλο.

Στη διάρκεια της εκπομπής, η Δόμνα Σαμίου αναφέρεται εκτενώς στον αγώνα της να καταγράψει και να διασώσει την παραδοσιακή ελληνική μουσική, ενώ ερμηνεύει δημοτικά τραγούδια με το δικό της μοναδικό τρόπο.

*

*

(*Αν σας ενδιαφέρει κάποια από τις παραπάνω εκπομπές & δεν μπορέσετε ή δεν τις έχετε παρακολουθήσει, 

τσεκάρετε νέες μας ενημερώσεις, θα περάσουμε links στο internet, για να μπορέσετε να τις βρείτε.)

*

*

*

Η κυρά Δόμνα δεν είναι πια ανάμεσά μας. Έφυγε το βράδυ του Σαββάτου για το μεγάλο ταξίδι. Όμως θα συνεχίσει να μιλά, να πετά και ν΄αγγίζει τις ψυχές όλων εκείνων που την αγάπησαν για τη φωτεινή τέχνη της και την πολύτιμη προσφορά της.

Η κηδεία της θα γίνει σήμερα Τρίτη 13 Μαρτίου στις 15:00, στο νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης.

Παράκληση σε αυτούς που θέλουν να τιμήσουν τη μνήμη της, αντί για στεφάνι, τα χρήματα να δοθούν στο Σύλλογο Βοήθειας Παιδιών Αιθιοπίας – Lalibela και στο Κοσμέτειο Ίδρυμα για τις ανάγκες των απόρων Κωνσταντινοπολιτών.

Domna Samiou, Greece’s foremost exponent of traditional music -who did more than anyone in modern times to research, perform, preserve and disseminate the country’s musical folklore- died, following a short illness. The funeral will take place on Tuesday 13 Mar 2012, 15:00, at the cemetery of Nea Smyrni. (domnasamiou.gr)

*

*

(Θα ακολουθήσει νέα ενημέρωση με links από εκπομπές & συνεντεύξεις της Δόμνας Σαμίου)

Τελευταία Ενημέρωση:  19:00 (στο τέλος της ανάρτησης: εκπομπές & η βιογραφία της: Μια ζωή σαν παραμύθι),

14-03-2012 (προσθήκη τραγουδιών)

*

*

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Δόμνα Σαμίου / Dómna Samíou (1928-2012)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s