Χωροχρόνος ανοιχτός στην ουτοπία

ΝΤΟΥέΝΤΕ ΦΑΚΕΛΟΣ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι της Μαρίας Ταταράκη. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Ρήξεις» το 1996, χρονιά μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων. Αισίως φτάσαμε στο 2012. Η διαχρονικότητά του είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η αλήθεια επιβεβαιώνεται.

▲ Αναφορά της συγγραφέως στο ποίημα «Αργοναύτες» του Γιώργου Σεφέρη.

Αχ, εσύ τρυφερέ γέροντα, Παλαιέ των ημερών μας. Μιλούσες για πράγματα που δεν βλέπαμε και ‘μεις καγχάζαμε. Καθηλωμένοι στις πεποιθήσεις μας.

Αδιαπέραστοι και αμετάκλητοι. Σαν χελώνες. Θωρακισμένοι στο κέλυφος της ματαιότητας που είναι το εγώ, εμείς ζήσαμε το θαύμα της συνύπαρξης ο καθένας για τον εαυτό του. Ανέπαφοι, αδαπάνητοι.

Κακοί μαθητές ενός παράξενου Ζήνωνα.

Έτσι συναντιόμαστε, χρόνια τώρα, σε γενικές συνελεύσεις κι αλλού, ώσπου να συντριβούν οι ασύμπτωτοι πόθοι μας πάνω στα σκληρά κελύφη.

Αλλά τώρα εδώ, στην καρδιά του Φθινοπώρου, ένας νέος κύκλος ανοίγει για μας μ’ ορμή. Συγκρότημα Τζαβέλα, οργανωτική ένα, το κτιριακό, οι άνεργοι συνάδελφοι και ‘κείνος ο μικρός μαθητής του νυχτερινού που αυτοκτόνησε από μοναξιά, ο σύντροφος που διαλύθηκε, σαν να ‘ταν το μυαλό του κόκκοι άμμου.

Κι ο άλλος, ο σεσημασμένος εξάγγελος, να μας εκπροσωπεί, λέει, στην ΟΛΜΕ ξεστομίζοντας από καθέδρας λογύδρια για τον αγωνιστή Τεμπονέρα.

Αλλά κι εμείς. Χρόνια τώρα. Τα ιδιαίτερά μας -αυτά τα σκοτεινά αντικείμενα του πόθου μας- κι οι υπερωρίες που δεν αρνηθήκαμε. Οι φωτιές που δεν ανάψαμε μέσα σε αίθουσες διδασκαλίας, οι μαθητές μας που περιφρονήσαμε και καταστείλαμε, τα άθλια βιβλία που διαιωνίσαμε.

Η φρίκη του κόσμου που μας περιέβαλε, που την είπαμε ευσχήμως κτιριακό, και την καθημερινοποιήσαμε χαμηλώνοντας στο ύψος της και το ανάστημά μας. Οι σφραγίδες που ενθέρμως φυλάξαμε, και τα κάδρα των ωραίων νεκρών που ξεσκονίσαμε.

Γενική συνέλευση τώρα. Το προεδρείο. Οι ομιλητές. Απαγορεύονται οι ερωτήσεις. Να μην πυροδοτείται ο διάλογος συνάδελφοι. Θα τηρηθεί αυστηρά το τρίλεπτο. Χωράει τα πάντα. Και τις σιωπές και τις αμηχανίες. Σφιχτές διαδικασίες. Το κοινό που αδημονεί και κουράζεται. Φώτα. Φύγαμε, πάμε! Προγραμματιστές της ίδιας μας της υπόστασης, συναντιόμαστε σε χρόνους μιας γλυκερής ημιπαρανομίας, με προηγούμενη πάντα την κραταιά νομιμότητα. Οικογένεια, καριέρα, αποδοχή, σύγκλιση προς το «πολιτικώς ορθόν». Αχθοφόροι ενός φαιδρού «πολιτικώς ορθού», συναντιόμαστε σε τοπία όπου καμιά Ποιητική δεν ψηλαφείται, καμιά μελλούμενη Πολιτεία δεν τραγουδιέται. Γιατί εμείς «ονειρευόμαστε με σύστημα». Ένα τυχαίο άθροισμα σημείων η συντροφιά μας. Όχι ενδιαίτημα σημασίας και νοήματος αλλά σπηλιά, όπου κανένα ρίγος δεν θα μας διαπεράσει και κανένας έρωτας δεν θα μας βρει να μας προεκτείνει.

Τώρα, βετεράνοι εμείς, εμείς που κάποτε κατοικήσαμε τα όνειρά μας, εκφωνούμε σφιχτούς τρίλεπτους, κι είναι σα να κλείνουμε με σημασία το μάτι στο κοινό μας. Τσακίζει κόκκαλα η συναλλαγή. Γίνεται αδυσώπητος ο αδαπάνητος.

Γιατί δεν είναι άξιον το ανεξαργύρωτον, είπαμε.

Και το σώμα πήρε το σχήμα της ιδιοτέλειας και γερνάμε σκληρά, υψώνοντας το κεφάλι, προβάλλοντας το σαγόνι, φουσκώνοντας το στήθος, σαν για να ξεχωρίσουμε, μα στ’ αλήθεια για να αποφύγουμε τη στάθμη μιας θάλασσας που μας ρουφά ανεπαισθήτως.

Γιατί ξεχάσαμε πως η φορά της νέας ζωής περνά μες από τον Άλλο. Γιατί αγαπήσαμε τηβέννους και μικρόφωνα κι ένα πουκάμισο αδειανό.

Γιατί αποστηθίσαμε τον Μαρξ ή τον Πιερ Μπουρντιέ αλλά μας έθελξε η Πόπη Τσουκάτου και το σύστημά της.

Και στην υγρασία των ματιών του Νίκου, του Σταμάτη, της Μπίας, της Ελένης, της Ηλέκτρας, της Ρωξάνης δεν καθρεφτίστηκε ποτέ η ψυχή μας.

Και δεν είδαμε. Πως υπάρχει ένας τρόπος ν’ απορείς και να διακρίνεσαι ενώ εμπιστεύεσαι.

Κι ο τρόπος αυτός μαθαίνεται στην αλληλεγγύη.

Εκεί όπου ο χωρόχρονος δεν είναι χρήμα ή σύστημα αλλά ένα ηρακλείτειο παιδί ανοιχτό στην Ουτοπία.

Γιατί εδώ, στη τρομερή κόψη της Ουτοπίας που είναι η Σχέση γεννιέται η ψυχή των πραγμάτων και η φωτεινή Ιστορία των ανθρώπων.

Στα σκοτεινά, τις νύχτες, εκτινάσσονται μυαλά, σαν να ‘ταν κόκκοι άμμου.

http://duendemagazine.gr/issue/12/article/200/Χωροχρόνος+ανοιχτός+στην+ουτοπία.html

Advertisements

2 thoughts on “Χωροχρόνος ανοιχτός στην ουτοπία

  1. Kαινούργιος συγγραφέας στους σχολιαστές;
    Ωραία! και η πρώτη δημοσίευση του υποσχόμενη!
    Ελπιζω να ακολουθήσουν και άλλες.
    Συνολικά αναγνωρίζω ότι το blog σας πάει πολύ καλά και οι καινούργιοι σχολιαστές του είναι υψηλού επιπέδου.

  2. «Εκεί όπου ο χωρόχρονος δεν είναι χρήμα ή σύστημα αλλά ένα ηρακλείτειο παιδί ανοιχτό στην Ουτοπία.

    Γιατί εδώ, στη τρομερή κόψη της Ουτοπίας που είναι η Σχέση γεννιέται η ψυχή των πραγμάτων και η φωτεινή Ιστορία των ανθρώπων»
    !!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s