Ο ψυχίατρος & ψυχαναλυτής-ψυχοθεραπευτής Ματθαίος Γιωσαφάτ, αναλύει με ήρεμη δύναμη τις ανθρώπινες σχέσεις και μιλά για τον Έρωτα σε εποχές κρίσης (και όχι μόνο). 3 ενδιαφέρουσες εκπομπές & 14 ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις-άρθρα για να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

BlackMediterraneanPirate   02-01-2012    13:00

short  link    wp.me/pPn6Y-c8S

Εκπομπή 1: NetWeek, Παρουσίαση Έλλη Στάη (ΝΕΤ / 24-10-2011)

*

*

 

O Ματθαίος Γιωσαφάτ στην Εκπομπή «ΣΤΑ  ΑΚΡΑ» (ΝΕΤ/παρουσίαση: Βίκυ Φλέσσα) – Βίντεο 1

 

*

*

*
*
*
*

—————————————————————————————————————————————————-

 

 

Ψυχ-αναλύοντας την εθνική μας μιζέρια

Δευτέρα, 15 Μάρτιος 2010 07:00   Συνεντεύξεις
*

 

 

 

*

 

Ο ψυχίατρος  Ματθαίος Γιωσαφάτ συνιστά ψυχραιμία για τις συνέπειες της κρίσης καθώς, όπως λέει, «οι επαναστάσεις ξεκινούν από νευρωτικούς»…

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ εντύπωσή μας. Πράγματι το κλίμα εκεί έξω έχει αλλάξει. Προς το χειρότερο. Η οικονομική κρίση, που εδώ και ενάμιση χρόνο έχει γίνει καθημερινότητα, η ύφεση, τα μέτρα αντιμετώπισης του ελλείμματος, η φτώχεια, η μείωση της αγοραστικής δύναμης… Αιτίες και αφορμές υπάρχουν πολλές για να μας χαλούν τη διάθεση, να μαυρίζουν το τοπίο και να οδηγούν σε ομαδική κατάθλιψη. Τις ψυχικές και ψυχολογικές επιπτώσεις, τις ατομικές και μαζικές αντιδράσεις, εσωστρεφείς ή μη, τις βιώνουμε  και τις σχολιάζουμε με φίλους και γνωστούς σε καθημερινή βάση. Επειδή όμως η γνώμη ενός ειδικού πάντοτε βοηθάει, “ξαπλώσαμε” στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή. Ο κ. Ματθαίος Γιωσαφάτ είναι ψυχίατρος, ψυχαναλυτής-ψυχοθεραπευτής, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας. Η συζήτηση μαζί του ήταν διαφωτιστική, βοηθητική για να κατανοήσουμε τις συμπεριφορές μας απέναντι, π.χ., σε ό,τι θεωρούμε άδικο. Η κρίση, βέβαια, είναι ακόμη εδώ, αλλά, όπως θα έλεγε και ο κ. Γιωσαφάτ, δεν είναι δα και για να αυτοκτονούμε.

 

 

– Θα μπορούσατε να προσδιορίσετε τις επιπτώσεις, σε συναισθηματικό επίπεδο, που μπορεί να έχει η κρίση στη ζωή μας; Σε έναν άνθρωπο που χάνει τη δουλειά του, για παράδειγμα…

«Αγχος, θυμός, αίσθηση απαξίας του εαυτού. Την αντίθετη αίσθηση κερδίζουμε με τη δουλειά και την πληρωμή- ειδικά οι άνδρες νιώθουν άχρηστοι όταν είναι άνεργοι. Ολα αυτά, βεβαίως, ισχύουν για έναν ώριμο άνθρωπο. Στην αντίθετη περίπτωση, δεν αποκλείονται έντονες αντιδράσεις, κατάθλιψη ή αντικοινωνικές συμπεριφορές, που ενδέχεται να προκαλέσουν έκρυθμες καταστάσεις. Οι επαναστάσεις ξεκινούν από νευρωτικούς ανθρώπους. Από εκείνους που τους διέπει σε υπερθετικό βαθμό το άγχος του θανάτου, η αίσθηση της αδικίας. Παίζει ιδιαίτερο ρόλο ο δεύτερος χρόνος της παιδικής ηλικίας, αν και κατά πόσον έχει επιλυθεί το ζήτημα κυριαρχίας γονέα- παιδιού. Θα σας παραπέμψω σε ένα γνωστό τραγούδι του Νταλάρα: “Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας, γιατί τ΄ άδικο το ζούμε, μέσα από την κούνια μας” ».

 

 

– Στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, που επεξεργάστηκε και έφερε πριν από λίγες ημέρες στο φως η Μη Κυβερνητική Οργάνωση Κλίμακα, δείχνουν αύξηση των αυτοκτονιών στη χώρα μας το 2008: μία αυτοκτονία την ημέρα. Εκτιμάτε ότι αν η ύφεση βαθύνει, μπορεί να δούμε ακραία φαινόμενα;

«Είναι πολύπλευρο το θέμα, αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχει λόγος ανησυχίας. Στην Ελλάδα, σε γενικές γραμμές, το ποσοστό αυτοκτονιών δεν είναι υψηλό. Οι αυτόχειρες είναι προβληματικοί άνθρωποι που μεγεθύνουν το αίσθημα απελπισίας και θυμού σε περιόδους κρίσης. Κατά κανόνα, αυτός που αυτοκτονεί έχει ήδη το “σπέρμα” μέσα του».

 

 

– Στο κραχ του 1929 σημειώθηκαν 23.000 αυτοκτονίες σε έναν χρόνο, πολλές από αυτές με τρόπο θεαματικό, από ουρανοξύστες.Επιμένετε στην προβληματική φύση όλων αυτών των ανθρώπων;

«Ναι. Οι υπόλοιποι ό,τι και αν συμβεί, όσα προβλήματα και να έχουν, δεν αυτοκτονούν. Θα κλάψουν, θα πονέσουν, θα βρίσουν, αλλά δεν αυτοκτονούν. Ολοι μεγαλώνουμε ως παιδιά σε περιβάλλοντα με προβλήματα, ένα 30% του πληθυσμού πάσχει ωστόσο από έντονες νευρώσεις. Οσοι επιλέγουν ως λύση την αυτοκτονία, είναι σαφώς πιο ευάλωτοι στις συνιστώσες της κρίσης, και παρουσιάζουν ακραίες αντιδράσεις. Γνωρίζετε την περίπτωση του φοιτητή στην Ιταλία, που είχε αυτοπυρποληθεί επί χούντας; Απεδείχθη ότι είχε συναισθηματικά προβλήματα. Θυμάστε τον κινέζο φοιτητή που στάθηκε μπροστά στο τανκ, αυτοκτονώντας στην ουσία, στην πλατεία Τιανανμέν; Δεν το έκανε από ηρωισμό. Κάτι άλλο κρύβεται από πίσω. Πολλές φορές, οι ήρωες είναι θύματα».

 

 

– Με βάση τα λεγόμενά σας, θα μπορούσε προκλητικά να πει κανείς ότι αν είχαμε κατακτήσει την πλήρη ωριμότητα, δεν θα είχε συμβεί καμία αλλαγή στην Ιστορία.

«Τα βήματα στην Ιστορία δεν γίνονται με επαναστάσεις, αλλά με βαθμιαίες, εξελικτικές διαδικασίες αλλαγών. Και είναι επαναστατικό αυτό που λέω. Πάρτε για παράδειγμα κράτη, όπως η Σουηδία και η Δανία, τα οποία φροντίζουν τους πολίτες τους πολύ περισσότερο απ΄ όσο τους φρόντιζε το κομμουνιστικό καθεστώς. Αλλαγές επέρχονται όταν ωριμάζει το κράτος. Στην Ελλάδα, η ιδέα ότι η επανάσταση φέρνει κάτι καλό, κινείται στο πλαίσιο μιας εγχώριας, αριστερίστικης λογικής. Στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, δεν επικρατεί η ίδια αντίληψη».

 

 

– Η ψυχανάλυση δεν είναι υπό μία έννοια πράξη επαναστατική; Αποσκοπεί στην προσωπική ελευθερία, όταν οι κοινωνικές συνθήκες απαιτούν συμβιβασμούς, σε βάρος της πραγματικής ανάπτυξης του ανθρώπου.

«Καλή ερώτηση. Η ψυχανάλυση είναι όντως απελευθερωτική διαδικασία- το θεραπευτικό της κομμάτι είναι το λιγότερο. Εξηγεί τα κοινωνικά φαινόμενα αλλά και ενδυναμώνει το “εγώ”, μας κάνει πιο προσαρμοστικούς στον κοινωνικό χωροχρόνο, πιο ενεργητικούς, ικανούς να επιφέρουμε αλλαγές. Ενεργούς πολίτες. Οι νευρωσικοί άνθρωποι δεν ασχολούνται παρά μόνο με τον εαυτόν τους, οι υγιείς είναι περισσότερο κοινωνιοκεντρικοί. Τους απασχολεί η πορεία της χώρας τους».

 

 

Πιστεύετε ότι οι Ελληνες, ως λαός, θα ενηλικιωθεί με την κρίση;

«Θέλει γενεές η ενηλικίωση. Είμαστε ανώριμοι. Πιο νευρωτικοί, επιθετικοί και στερημένοι συναισθηματικά από ό,τι οι υπόλοιποι Δυτικοευρωπαίοι. Είναι περίεργος ο τρόπος που μεγαλώνουν οι ελληνίδες μάνες τα παιδιά τους. Δεν πρόκειται για στενή, καλή σχέση. Αν οι Ελληνες είχαν υγιή σχέση με τη μάνα τους, θα αγαπούσαν περισσότερο και τις γυναίκες. Η γονεϊκή αγάπη παίρνει τη μορφή υπερπροστασίας, μετατρέπεται σε όπλο, η χρήση του οποίου γίνεται κατά το δοκούν, και κατά περίσταση».

 

 

– Είναι ένδειξη ανωριμότητας η υπεκφυγή από τις βασικές υποχρεώσεις του πολίτη, η φοροδιαφυγή για παράδειγμα;

«Είναι αμοραλισμός, φαινόμενο που κυριαρχεί εδώ στην Ελλάδα. Πάσχουμε όμως και από κοινωνική ανωριμότητα, από άκρατο εγωκεντρισμό. “Να πάρω εγώ, να βγάλω εγώ…”, με το κράτος- ενίοτε και τους πλούσιους- στην απέναντι όχθη. Δεν λύνεται έτσι το πρόβλημα. Στην Αγγλία έχει υπολογισθεί ότι αν έπαιρναν τα λεφτά των οικονομικά εύρωστων και τα μοίραζαν, κάθε πολίτης θα εδικαιούτο μόλις 10 λίρες παραπάνω. Για να καταλήξω όμως στο ότι η κρίση έχει τη δύναμη να ξεχαρβαλώσει έναν λαό, αν είναι δυνατή. Δεν αποκλείεται, στην πιο ήπια εκδοχή της, να επιφέρει κοινωνικές αλλαγές. Εξαρτάται κυρίως από την πολιτική εξουσία και τους εκπροσώπους της. Πώς θα τη διαχειριστούν».

 

 

– Υποθέτω ότι για σαςλύση είναι η ενδοσκόπηση. Δεν είναι όμως δαπανηρό το «σπορ» σε τόσο χαλεπούς καιρούς;

«Μη νομίζετε ότι θα μειωθεί η τάση για ψυχανάλυση. Θα σας διαβεβαίωνα και για το αντίθετο. Οσο αναπτύσσεται ένας λαός και ωριμάζει, θέλει να καταλάβει τον εαυτόν του. Να είστε σίγουρη, δε, ότι οι θεραπευτές θα κατεβάσουν τις τιμές τους. Εξάλλου υπάρχουν και λιγότερο ακριβές λύσεις, τα ομαδικά γκρουπ, οι βραχείες ψυχοθεραπείες, οι θεραπείες οικογενειακού τύπου. Αξίζει τον κόπο, πάντως, να σκεφθεί κανείς πόσα θα γλίτωνε το κράτος αν οι πολίτες του μεγάλωναν σωστά. Εχουμε δώσει ως κλάδος, και προσωπικά, μάχες για να παραταθεί στον ένα χρόνο η γονική άδεια- έστω και χωρίς αμοιβήστον ιδιωτικό τομέα. Στο πρώτο έτος του παιδιού, και μέσα από την επαφή με τη μητέρα, δημιουργείται το αίσθημα ασφάλειας, η βασική αίσθηση ζωής».

 

 

– Εκτιμάτε ότι η κρίση θα έχει αντίκτυπο στη σεξουαλική συμπεριφορά μας;

«Εμείς οι άνθρωποι, σεξ κάνουμε όλες τις εποχές. Ειδικά σε δύσκολες περιόδους, οπότε και δεν πάει κανείς στην ταβέρνα όσες φορές συνήθιζε, δεν αποκλείεται να κάτσει σπίτι του και να κάνει σεξ. Στην Αγγλία, τον καιρό του Μπλιτς, οι γεννήσεις είχαν αυξηθεί. Και εμείς όμως, ως φτωχή χώρα στο παρελθόν, κάναμε 5-6 παιδιά. Ε, και δεν νομίζω να φθάσουμε σε τέτοια επίπεδα πείνας, σωματικής καχεξίας ώστε να μην μπορούμε- οργανικά πια- να κάνουμε σεξ!».

 

 

&

—————————————————————————————————————————————————-

 

 

Μερικές σκέψεις για τη μοντέρνα οικογένεια και το μέλλον της

Τετάρτη, 20 Ιανουάριος 2010 07:00   Άρθρα
*

*

Ματθαίος Γιωσαφάτ*«Ένα μόνο πάθος υπάρχει που ικανοποιεί την ανάγκη του ανθρώπου για την ενότητα με τον κόσμο και για την ταυτόχρονη απόκτηση μιας αίσθησης ακεραιότητας και ατομικότητας.  Το πάθος αυτό είναι η αγάπη».  Έριχ Φρομ, Η υγιής κοινωνία, (μτφρ. Δ,Θεοδωρακάτος), εκδ. Μπουκουμάνη, Αθήνα 1973. 

Μερικά βασικά ερωτήματα
Ακούγεται και γράφεται συχνά σήμερα ότι σύντομα επέρχετια στην εποχή μας ο θάνατος της οικογένειας. Υπάρχει τεράστιος αριθμός διαζυγίων (50% στον Δυτικό κόσμο, 27% στην Ελλάδα, ποσοστό συνεχώς ανερχόμενο), η μονογαμική σχέση δεν υπάρχει ούτε για τις περισσότερες γυναίκες, οι σύζυγοι δεν έχουν χρόνο για τη σχέση τους, ούτε για τα παιδιά τους.

Οι οικογένειες δεν ενδιαφέρονται να μεγαλώσουν παιδιά κι ο μέσος όρος είναι ένα παιδί για κάθε οικογένεια (1,2 για την ακρίβεια). Πολλές γυναίκες δεν θέλουν καθόλου παιδιά κι αφοσιώνονται στην καριέρα τους. Άλλες δεν θέλουν να παντρευτούν και συχνά κάνουν ένα παιδί (για να εκπληρώσουν κάποια βιολογική ή άλλη ανάγκη τους) χωρίς να θέλουν να παντρευτούν τον πατέρα του. Σε πολλές χώρες (Αγγλία π.χ.) το ποσοστό φτάνει το 31%. Πάρα πολλά παιδιά της σύγχρονης οικογένειας παρουσιάζουν έντονα και συχνά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα (νευρωτική κατάθλιψη, αίσθηση κενού, αδιαφορία για καριέρα, αδιαφορία για σχέσεις, εθισμό στο αλκοόλ ή τα ναρκωτικά) και μια μεγάλη γκάμα βίαιης και παραπτωματικής συμπεριφοράς.Για πολλούς λοιπόν οι σημερινές ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες δεν ευνοούν πλέον την ύπαρξη αυτού του θεσμού, και έτσι σιγά σιγά αυτός οδηγείται σ’ ένα μοιραίο τέλος. Άλλες απόψεις ισχυρίζονται ότι μεν αυτό το είδος του γάμου θα πεθάνει, αλλά θα βρεθούν άλλες μορφές οικογένειας πιο ταιριαστές με τις σημερινές συνθήκες (π.χ. τα κιμπούτζ που δοκιμάστηκαν στο Ισραήλ). Υπάρχουν άλλοι που λένε ότι απλώς η οικογένεια περνάει μια μεταβατική φάση, θα αναμορφωθεί, θα προσαρμοσθεί στις νέες συνθήκες και θα επιβιώσει ανανεωμένη, γιατί είναι μια βασική ανάγκη του ανθρώπου.Μια πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή
Ο άνθρωπος είναι αγελαίο ζώο σαν όλα σχεδόν α ανώτερα θηλαστικά κι έτσι, απ’ότι γνωρίζουμε, ζούσε πάντα σε κάποιας μορφής οικογένεια. Οι λόγοι που τον ώθησαν (αυτόν και τα άλλα θηλαστικά) σε δημιουργία οικογενειακών μορφών συλλογικής ζωής μπορούν να διαχωριστούν σε τρεις κατηγορίες:1. Βιολογικοί λόγοι
Ο βασικότερος λόγος ύπαρξης κάθε ατόμου είναι, απ’ ότι φαίνεται, η διαιώνιση του είδους. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε στην κλίμακα διαφοροποίησης των θηλαστικών, τόσο μεγαλύτερο χρόνο ανατροφής των απογόνων τους έχουμε. Το ανθρώπινο είδος παραμένει αβοήθητο μετά τη γέννησή του για πολλά χρόνια, και έτσι χρειάζεται απαραίτητα την παρουσία γονιού, συνηθέστατα της μητέρας, για την επιβίωση, ανατροφή και προστασία του.Η γυναίκα είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιβιώσει χωρίς τη βοήθεια ενός αρσενικού-κυνηγού που θα φέρει τροφή σ’αυτήν και τα παιδιά της και θα τους προστατεύσει με τη δύναμή του (παλαιότερα μυϊκή, τώρα οικονομική κ.λ.π.) από τους εξωτερικούς κινδύνους. Για να ωθήσει τον άντρα σ’αυτή τη θέση βασικό ρόλο παίζει η σεξουαλικότητα – αλλά όχι μόνο. Είναι γνωστό ότι όλα τα θηλυκά θηλαστικά δεν έχουν οργασμό, δεν έχουν ευχαρίστηση από τη σεξουαλική πράξη. Έχουν οίστρο, μια περίοδο δηλαδή που οι ορμονικές επιταγές επιβάλλουν να δεχτούν το σεξ. Είναι επίσης γνωστό ότι οι περίοδοι οίστρου συχνά είναι πάρα πολύ αραιές (κάθε 1-2 χρόνια).

Στο ανθρώπινο είδος όμως η γυναίκα παίρνει ευχαρίστηση, έχει οργασμό και είναι διαθέσιμη για σεξουαλική επαφή όποτε το θελήσει. Αυτό οφείλεται, κατά την προσωπική μου άποψη (ίσως το έχουν πει κι άλλοι και να έκανα μια πλημμελή αναδίφηση της βιβλιογραφίας), σε μια γονιδιακή αλλαγή ώστε να προσαρμοσθεί με τη Δαρβινική έννοια και να έχει τη δυνατότητα για σεξ ανά πάσα στιγμή κι έτσι να μπορέσει να κρατήσει τον άντρα «στο σπίτι».

Η βαθμιαία αποκτημένη δυνατότητα ευχαρίστησης επέτεινε τις αλλαγές αυτές.

2. Κοινωνικοί λόγοι
Η ανάγκη επιβίωσης απέναντι σ’ένα εχθρικό περιβάλλον ανάγκασε τους ανθρώπους να δημιουργήσουν ομάδες, φυλές με κοινούς δεσμούς και αλληλοβοήθεια. Η ανάγκη όμως σεξουαλικής ικανοποίησης και η (ασυνείδητη) ανάγκη διαιώνισης του είδους (να μεταδώσει τα γονίδιά του που είναι η μόνη μορφή αθανασίας) δημιούργησαν μια κατάσταση όπου το ισχυρότερο αρσενικό είχε όλα τα θηλυκά της ομάδας, την καλύτερη τροφή κλπ). Αυτό είναι η κύρια μορφή οικογένειας στα περισσότερα ανώτερα θηλαστικά. Ο άνθρωπος όμως δημιούργησε τότε την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση απέναντι στο καπιταλιστικό μονοπωλιακό κατεστημένο του ισχυρού αρσενικού: Η επανάσταση με βίαιες (φόνος του πατέρα) ή άλλες διαδικασίες οδήγησε στη δημιουργία οικογένειας. Κάθε αρσενικός θα μπορούσε να έχει κι αυτός μια γυναίκα και να δημιουργεί τα δικά του παιδιά. Αυτό νομιμοποιήθηκε σιγά σιγά με τη δημιουργία παραδόσεων και νόμων (ου μοιχεύσεις, ουκ επιθυμήσεις τη γυναίκα του πλησίον σου κλπ).

Έτσι η δημιουργία οικογένειας έφερε μεγαλύτερη αρμονία στη φυλή και καλύτερη συνεργασία ισχυρών και αδυνάτων. Ήταν μια από τις πρώτες μορφές δημοκρατίας. Βέβαια, αυτή η σημαντική εξέλιξη έγινε, ως συνήθως, εις βάρος των γυναικών. Κι έτσι στην εποχή μας, τα τελευταία 50 χρόνια, έχουμε τη δεύτερη σημαντική επανάσταση του ανθρώπινου είδους, τη φεμινιστική! Η γυναίκα άρχισε να δουλεύει, να είναι οικονομικά ανεξάρτητη, να μπορεί να ελέγχει την αναπαραγωγική της λειτουργία (το «χάπι») και αυτό έφερε πάρα πολλά καλά στη σημερινή κοινωνία αλλά και προβλήματα, στα οποία θα αναφερθώ λίγο αργότερα.

3. Ψυχολογικοί λόγοι
Οι ψυχολογικοί λόγοι συνδέονται ασφαλώς και αλληλοεπηρεάζονται με τους κοινωνικούς και βιολογικούς, που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Επειδή το ανθρώπινο βρέφος είναι απόλυτα εξαρτημένο για την επιβίωσή του από τη μητέρα του, υπάρχει η ανάγκη να κάνει δεσμό σωματοψυχικό με τη μητέρα αυτή (attachment). Σήμερα, γνωρίζουμε πάρα πολλά στοιχεία για τον δεσμό αυτό που είναι πολύπλοκος, αρχίζει από την ενδομήτρια ζωή και καταλήγει στην ενηλικίωση, περνώντας από πολλές φάσεις.

Δυσκολίες στη διάρκεια αυτών των φάσεων, και ιδιαίτερα στη διάρκεια του πρώτου χρόνου της ζωής, θα έχουν πολύ σημαντικές επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία του ατόμου. Υπάρχουν βέβαια και πάρα πολλές άλλες ψυχολογικές παράμετροι, όπως π.χ. η παιδική σεξουαλικότητα, αλλά τόνισα κυρίως τη δημιουργία δεσμού γιατί αυτή έχει σημαντικότατο ρόλο στα προβλήματα της σημερινής οικογένειας.

Οι βιολογικοί λόγοι δεν μεταβάλλονται εύκολα. Υπάρχουν ασφαλώς γονιδιακές μεταβολές, αλλά παίρνουν χιλιάδες χρόνια. Το ίδιο περίπου αφορά και τους ψυχολογικούς λόγους, παρόλο που μερικοί μπορούν να προσαρμοστούν ευκολότερα, αλλά πάλι χρειάζονται χιλιάδες χρόνια.

Αυτοί που μεταβάλλονται συνεχώς, άλλοτε ταχύτερα άλλοτε λιγότερο, είναι οι κοινωνικοί παράγοντες. Ξεχωρίζω τους παράγοντες αυτούς σε δύο αδρές κατηγορίες, αυτούς που επηρεάζουν κυρίως την οικογένεια εσωτερικά και εκείνους που την επηρεάζουν εξωτερικά ή γενικότερα.

Θα εξετάσουμε τώρα πολύ περιληπτικά μερικούς από τους παράγοντες αυτούς, που επηρεάζουν καταλυτικά τη σημερινή οικογένεια και θα καθορίσουν την πορεία και το μέλλον της.

Παράγοντες που επηρεάζουν την εσωτερική ζωή της οικογένειας
Υπάρχουν έντονες αλλαγές στον γάμο, τις ερωτικές σχέσεις και την ανατροφή των παιδιών. Σε μέγιστο βαθμό οι αλλαγές αυτές οφείλονται στη φεμινιστική επανάσταση – τη δεύτερη μεγάλη κοινωνική επανάσταση στην ιστορία του ανθρώπου. Η απελευθέρωση της γυναίκας στον Δυτικό κόσμο επήλθε για οικονομικούς λόγους. Στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο οι γυναίκες εργάστηκαν και συνέχισαν και μετά από αυτόν.

Η οικονομική ανεξαρτησία ήταν ο κύριος μοχλός που μετέτρεψε τη γυναίκα από ουσιαστικά υποτελή του άνδρα σε ισότιμο σύντροφο. Οι γυναίκες επιζητούν τώρα καριέρα, δεν θέλουν να κάνουν πολλά παιδιά, αρκετές φορές καθόλου. Η σχέση με τον άνδρα άλλαξε ριζικά. Παλιότερα σε αιτήσεις διαζυγίου ήταν 1 στις 20 περιπτώσεις που ζητούσε η γυναίκα διαζύγιο. Τώρα είναι 15-16 φορές στις 20.

Η γυναίκα επιζητεί μεγαλύτερη σεξουαλική ελευθερία και ικανοποίηση. Ο αριθμός των γυναικών που έχουν μία ή περισσότερες φορές εξωσυζυγικές σχέσεις κυμαίνονται από 20-70%, ανάλογα με τις χώρες και τις στατιστικές. (Το αντίστοιχο ποσοστό των ανδρών φτάνει το 90%, αλλά αυτό ήταν πάντα έτσι.).

Ο γάμος, ως θεσμός, έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα. Λόγω της εργασίας και των δύο συντρόφων έχουν σπάνιες ευκαιρίες και λίγο χρόνο να είναι μαζί και να σφυρηλατήσουν σιγά σιγά μια πιο ολοκληρωμένη σχέση.

Επειδή τα άτομα, και ιδίως οι γυναίκες, ζητούν μια καλύτερη ποιότητα σχέσης, όταν δεν τη βρίσκουν καταφεύγουν εύκολα στο διαζύγιο. Οι νέες κοπέλες είναι συνήθως πιο κυριαρχικές σήμερα απέναντι στους νέους (ακόμη και στην πάλαι ποτέ ανδροκρατική Ελλάδα), κι αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα στις σχέσεις. Οι νέοι έχουν αναπτύξει αμυντικά μια αδιαφορία για το σεξ και αντιμετωπίζουν συχνά προβλήματα όπως ανικανότητα.

Συχνά, παρά τη μεγάλη σεξουαλική ελευθερία, πάρα πολλοί νέοι και πάρα πολλές νέες είναι μόνοι και νιώθουν μοναξιά. Οι επαφές γίνονται σχετικά απρόσωπα μέσω του Internet, αλλά μου έχει κάνει εντύπωση ότι συχνά μιλούν πολύ στο Διαδίκτυο αλλά αποφεύγουν να συναντηθούν.

Το κύριο όμως πρόβλημα για μένα είναι η ανατροφή των παιδιών. Πρώτα είχαμε την εκτεταμένη οικογένεια με κύριο πρόσωπο τη μητέρα, αλλά και τον πατέρα, τους συγγενείς, τη γειτονιά. Τώρα η οικογένεια αυτή τείνει να εκλείψει στις μεγάλες πόλεις. Μεταβήκαμε, στην πυρηνική οικογένεια (συνήθως μητέρα-πατέρας κι ένα παιδί, σπανιότερα δύο). Αυτό έχει μειονεκτήματα πολλά, αλλά έγινε πολύ χειρότερο από την ανάγκη να έχουμε άλλα πρόσωπα να φροντίζουν το παιδί λόγω της εργασίας της μητέρας. Τα πρόσωπα αυτά είναι συχνά άλλης εθνικότητας και πολλές φορές αλλάζουν. Έτσι έχουμε σήμερα μια καινούργια μορφή οικογένειας, την οποία ονομάζω «νέο-εκτεταμένη», όπου γονείς, η εναλλασσόμενη βοηθός (πολλές φορές μία το πρωί και άλλη το απόγευμα), σπανιότερα κάποιες ώρες με γιαγιά και παππού, όταν υπάρχουν και είναι διαθέσιμοι, αποτελούν μια ετερόκλητη «οικογένεια» με διαφορετικές συμπεριφορές προς το παιδί. Το παιδί όμως χρειάζεται ένα πρόσωπο με την ίδια γλώσσα, φωνή, τρόπο χειρισμού, μυρωδιά, δέρμα κ.λ.π. ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει δεσμό που θα αποτελεί τη βάση της κατοπινής του ασφάλειας.

Τα σημερινά παιδιά σ’ένα μεγάλο ποσοστό δεν δημιουργούν αυτόν τον ασφαλή δεσμό με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα ψυχικό κενό μέσα τους, που τα δυσκολεύει να κάνουν ουσιαστικές σχέσεις-δεσμούς με άλλους ανθρώπους. Άλλα παιδιά αποσύρονται και προσπαθούν να καλύψουν το κενό με ουσίες (αλκοόλ-φαγητό-ναρκωτικά) και άλλα επιζητούν μια συνεχή διέγερση που τη βρίσκουν συχνά στη βία και στην παραπτωματική συμπεριφορά.

Ο πατέρας, που ενδιαφέρεται σήμερα περισσότερο για τα παιδιά του, όταν παίρνει διαζύγιο ενδιαφέρεται πολύ λιγότερο γιατί κατά κανόνα ξαναπαντρεύεται και έχει άλλα παιδιά.

Έτσι έχουμε σήμερα:
Μονογονεϊκές οικογένειες που συνήθως αποτελούνται από τη μητέρα και ένα-δύο παιδιά, αλλά και
Πολυγονεϊκές οικογένειες όπου διαζύγια και δεύτεροι ή και τρίτοι γάμοι δημιουργούν ένα «συνονθύλευμα» οικογενειακό. Τα παιδιά έχουν ένα φυσικό πατέρα, ένα «νέο πατέρα» από τον καινούργιο γάμο της μητέρας και συχνά κι έναν ακόμη «νεότερο πατέρα» από τον δεύτερο γάμο της. Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο στο εξωτερικό, αλλά αυξάνεται ταχύτατα και στη χώρα μας.

Υπάρχει εδώ και ένα άλλο «μπέρδεμα» με τις αδελφικές σχέσεις. Γνήσια αδέλφια, αδέλφια που έφερε ο πατέρας από τον προηγούμενο γάμο, αδέλφια από τον καινούργιο γάμο (ετεροθαλή). Υπάρχουν προβλήματα έντονα για το ποια είναι η θέση του κάθε παιδιού στην καινούργια, ανασυστημένη οικογένεια. Σε πολλές έρευνες (και μία εκτεταμένη που είχαμε κάνει στην κλινική μου – Κέντρο Οικογενειακής Ψυχιατρικής) στο Λονδίνο, περίπου 80% των παιδιών που προσέρχονταν στην κλινική ήταν παιδιά από διαζευγμένα ζευγάρια. Αλλά και για τους γονείς υπάρχουν περαιτέρω προβλήματα: π.χ. ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα απέναντι στα παιδιά του προηγούμενου γάμου της νέας του γυναίκας και αντίστροφα. Τα προβλήματα αυτά επιτείνονται όταν έχουμε πολυεθνικές οικογένειες, γάμους μεταξύ ατόμων διαφορετικής φυλής, χρώματος, κουλτούρας και θρησκείας. Αυξάνονται ταχύτατα και στην Ελλάδα όπου ήδη το 10% του πληθυσμού είναι μετανάστες. Τα προβλήματα δεν είναι τόσο μεταξύ του ζευγαριού, αλλά αφορούν κυρίως τα παιδιά ου αντιμετωπίζουν προβλήματα στο σχολείο. (Πολλά τέτοια παιδιά δεν είναι εύκολα αποδεκτά από άλλα παιδιά που ανήκουν π.χ. σε μια φυλή. Παιδιά από λευκό και μαύρο γονιό δεν είναι αποδεκτά ούτε από τα μαύρα ούτε από τα λευκά παιδιά. Το ίδιο όσον αφορά θρησκεία, κουλτούρα κ.λ.π.).

Η ανατροφή αυτών των παιδιών συχνά είναι πολύ δύσκολη, γιατί είναι πολύ δύσκολο για κάθε γονιό να ξυφύγει από τους εσωτερικούς περιορισμούς (συχνά ασυνείδητους) που έχει από τη δική του ανατροφή.

Τα προβλήματα αυτά είναι έντονα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης που βίωσαν το μεταναστευτικό ρεύμα νωρίτερα, αλλά είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα εμφανιστούν και στη χώρα μας. Συνήθως τα προβλήματα γίνονται έντονα στα παιδιά, που βιώνουν ένα συγκεχυμένο ρόλο κι έννοια ταυτότητας. Που ανήκουν; Στη χώρα των γονιών τους; Στην καινούργια χώρα όπου γεννήθηκαν;

Στις μεταναστευτικές οικογένειες τα προβλήματα γίνονται έντονα στη δεύτερη αυτή γενιά των παιδιών, που γεννήθηκαν π.χ. στην Ελλάδα, αλλά δεν είναι εύκολα αποδεκτά στο σχολείο και στη δουλειά – ανήκουν συνήθως και σε μια κατώτερη οικονομικά τάξη. Αυτό δημιουργεί συχνά θυμό με τους γονείς τους, με τον εαυτό τους, αλλά κυρίως με τη νέα πατρίδα τους. Αυτό οδηγεί σε αυξημένη χρήση ουσιών και επιθετικότητα (π.χ. τα παιδιά των προαστίων του Παρισιού, οι εξεγέρσεις στις διάφορες πόλεις της Αγγλίας κ.λ.π.). Συχνά ως αδιέξοδο αυτά τα παιδιά στρέφονται προς τη θρησκεία, ιδιαίτερα οι μουσουλμάνοι, μόνο που αυτό συνδυάζεται μερικές φορές με φανατισμό, εγκληματική και τρομοκρατική συμπεριφορά και εξεγέρσεις.

Εξωτερικοί παράγοντες (κοινωνικοί) που επηρεάζουν την οικογένεια
Όπως τόνισα και παραπάνω, όλοι οι παράγοντες αλληλοδιαπλέκονται. Θα ξεχωρίσω δύο τρεις από αυτούς που τους θεωρώ πολύ σημαντικούς.

1. Τηλεόραση

Είναι τεράστια, ως γνωστόν, η επίδραση της τηλεόρασης στη σημερινή κοινωνία σ’όλους τους τομείς. Οι άνθρωποι ζουν μια «δεύτερη ζωή» μέσα από την τηλεόραση με πολλά θετικά και αρνητικά στοιχεία που δεν θα αναλύσω εδώ.

Ένα είναι βέβαιο: Για ένα πολύ μεγάλο αριθμό παιδιών η τηλεόραση είναι συχνά μια δεύτερη οικογένεια, που τα επηρεάζει σημαντικότατα στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.

Ζούμε σ’έναν εικονικό κόσμο όπου είναι δύσκολο για τα παιδιά να ξεχωρίσουν τι είναι πραγματικό. Η βία είναι, ίσως, το σημαντικότερο πρόβλημα και, κατά την άποψή μου, όχι μόνο η βία των κινηματογραφικών ταινιών και των τηλεοπτικών σειρών, αλλά η πραγματική βία των ειδήσεων, τις οποίες βλέπουν όλα τα παιδιά και οι έφηβοι.

Ένα θετικό στοιχείο της τηλεόρασης είναι ότι οι γονείς ενημερώνονται για τις γνώσεις μας γύρω από τα ψυχολογικά θέματα και την ανατροφή των παιδιών. Δυστυχώς, όμως, οι συνηθισμένοι παρουσιαστές είναι ακατάλληλοι, και ο κόσμος μπερδεύεται και αδυνατεί να ξεχωρίσει τι είναι σωστό και τι όχι, βλέποντας και ακούγοντας συχνά αντιφατικές απόψεις και γνώσεις από αυτοδιοριζόμενους ειδικούς («σύμβουλοι» ψυχικής υγείας, γάμου, οικογένειας κ.λ.π.).

Η κατάρρευση των ιδεολογικών συστημάτων δημιούργησε σε όλους, αλλά ιδιαίτερα στη νεολαία, ένα ιδεολογικό κενό. Δεν υπάρχει ένα σύστημα ηθικών αξιών για να ρυθμίσουν τη ζωή τους. Η κοινωνική ζωή, όπου το άτομο βιώνει τη ζωή του μαζί με άλλους, έχει μειωθεί σημαντικά. Είναι η εποχή μιας εγωκεντρικής αντίληψης του κόσμου, όπου ο καταναλωτισμός (που ενισχύεται με διαφημίσεις κ.λ.π. από το καπιταλιστικό σύστημα) οδηγεί σε έναν υλικό «ψευδοευδαιμονισμό» χωρίς ουσιαστική απόλαυση της ζωής. Η πολιτική απωθεί τους νέους γατί είναι ψεύτικη, ξύλινη, αποπροσανατολιστική κι εξυπηρετεί κατά κανόνα τα συμφέροντα ορισμένων ομάδων. Το θρησκευτικό αίσθημα έχει κι αυτό καταρρεύσει και γίνεται ακόμη χειρότερο από τον τρόπο που πολιτεύονται η Εκκλησία και οι εκπρόσωποί της.

Η πολιτική απάθεια δημιουργεί φόβο στους πολίτες και ιδιαίτερα στους νέους. Η αντιπαράθεση Ανατολής-Δύσης με θρησκευτικό επικάλυμμα έχει δημιουργήσει την τρομοκρατία που σήμερα είναι άκρως επικίνδυνη λόγω και της πρόσβασης τρομοκρατικών ομάδων σε όπλα επικίνδυνα υψηλής τεχνολογίας. Ο πυρηνικός κίνδυνος που τρομοκράτησε τις αμέσως προηγούμενες γενιές υπάρχει και σήμερα από την τρομοκρατία ή και από ανεξέλεγκτα κράτη όπως η Β.Κορέα. Βέβαια και ο Δυτικός κόσμος έχει εμπλακεί σε πόλεμους συχνά άδικους και για όλους απροκάλυπτου συμφέροντος, όπως στο Ιράκ.

Το μέλλον της οικογένειας
Ανέφερα τηλεγραφικά μερικούς παράγοντες που επηρεάζουν τη σημερινή οικογένεια και τείνουν να δημιουργήσουν μια εικόνα πιθανώνς διάλυσής της.

Είναι δύσκολο να κάνει κανείς μελλοντολογικές προβλέψεις. Θα περιορισθώ σε μερικές καθαρά προσωπικές απόψεις. Πιστεύω ότι οι βιολογικοί παράγοντες είναι εξαιρετικά ισχυροί κι έτσι τα δύο φύλα πάντα θα πλησιάζουν το ένα το άλλο. Βέβαια δεν είναι απαραίτητο να κάνουν οικογένεια. Οι ψυχολογικοί λόγοι είναι αυτοί που θα διατηρήσουν την οικογένεια. Ο άνθρωπος μεγαλώνει και δημιουργεί έντονο δεσμό με τη μητέρα κι αργότερα με όλη την οικογένεια και τείνει να το επαναβιώσει όταν μεγαλώνει. Η ανατροφή των παιδιών φαίνεται να γίνεται καλύτερα σε μια οικογένεια, παρόλο που υπήρξαν κι άλλες μορφές (π.χ. αρχαία Σπάρτη, κιμπούτζ στο Ισραήλ).

Οι κοινωνικές συνθήκες της σύγχρονης εποχής ωθούν στη δημιουργία οικογένειας. Ο καταναλωτισμός που ωθεί σε εργασία πολύωρη άνδρες και γυναίκες, η έλλειψη κοινωνικού ιστού και κοινωνικής ζωής με απότοκο το κλείσιμο και την εγωκεντρικότητα προκαλούν ένα αίσθημα ψυχικής ερημιάς. Το μόνο μέρος όπου ο άνθρωπος νιώθει ασφαλής και σημαντικός είναι μέσα στην οικογένεια και στις σχέσεις που δημιουργεί εκεί.

Η παγκοσμιοποίηση και η κοινωνία της πληροφορικής μας έδωσαν και θα μας δώσουν πολλά, αλλά επέτειναν το αίσθημα μοναξιάς κι ασημαντότητας του κάθε ατόμου, ιδιαίτερα στους μεγάλους αστικούς χώρους όπου ζει σήμερα το 70% περίπου του συνολικού πληθυσμού. Ο φόβος του θανάτου και ο φόβος του AIDS μας κάνουν να θέλουμε να έχουμε μια μόνιμη σχέση για να τους αντιμετωπίσουμε από κοινού – όπως όταν είμαστε παιδιά.

Συμπερασματικά πιστεύω ότι η οικογένεια θα συνεχίσει να υπάρχει για το προβλέψιμο μέλλον, παρά τις δυσκολίες και τη σύγχυση σήμερα. Θα υπάρξουν πιθανώς κάποιες σημαντικές αλλαγές. Ίσως ο γάμος να μην είναι ισόβιος, αλλά για καθορισμένο διάστημα (έως ότου μεγαλώσουν τα παιδιά) και μετά να είναι δυνητικά ανανεώσιμος. Πιστεύω ότι η μονογαμικότητα θα υποστεί μια φυσιολογική έκλειψη. Ο άνθρωπος θα μπορεί να έχει μια σταθερή οικογένεια και κατά καιρούς κι άλλες σχέσεις. Αυτό, βέβαια, δημιουργεί προβλήματα γιατί και σήμερα αυτό συμβαίνει χωρίς να ομολογείται. Υψηλότατο ποσοστό ανδρών έχουν μία ή περισσότερες εξωσυζυγικές σχέσεις και αυξανόμενο ποσοστό γυναικών το ίδιο. Η κατάσταση αυτή νομίζω ότι θα γίνει φανερή και θα είναι κομμάτι της οικογενειακής ζωής για όσους το έχουν ανάγκη. Κι από το ποσοστό π.χ. των ανδρών (που είναι με βάση διεθνείς στατιστικές πάνω από 90%) φαίνεται ότι η ανάγκη αυτή είναι φυσιολογική και γι’αυτό υπάρχει σχεδόν σε όλα τα θηλαστικά, ακόμη και στα λίγα είδη που δημιουργούν ζευγάρια.

Πιστεύω ότι το Διαδίκτυο θα αποτελέσει, ίσως, τον πιο σημαντικό τρόπο για να βρίσκει κανείς συντρόφους. Και σήμερα το ποσοστό στο εξωτερικό είναι πολύ μεγάλο κι αυξάνεται συνεχώς και στην Ελλάδα. Θα βελτιωθούν, ίσως, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα γίνεται αυτό.

Επίλογος
Ανέφερα πολύ περιληπτικά πως βλέπουμε όλοι σήμερα τον γάμο και τη μοντέρνα οικογένεια. Πιστεύω όμως ότι ο σωστός γάμος και η σωστή οικογένεια παραμένουν και θα παραμείνουν ο μόνος τρόπος για τους περισσότερους ανθρώπους για να είναι όσο είναι δυνατόν ευτυχέστεροι. Είναι ο μόνος τρόπος ολοκλήρωσης της ψυχικής και σωματικής υγείας του ατόμου. Δυστυχώς, ο γάμος και η οικογένεια παρουσιάζουν εγγενώς πολλά προβλήματα, που έχουν σχέση με τις πρώιμες εμπειρίες του ατόμου μέσα στην οικογένειά του.

Γι’αυτό πιστεύω ότι θα πρέπει να υπάρχουν «μαθήματα ζωής» στα σχολεία και σχολές γονέων γι’αυτούς που πρόκειται να παντρευτούν. Το λέω χρόνια αυτό, φαίνεται ουτοπικό, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα γίνει. Θα είναι μία από τις ουσιαστικότερες αλλαγές που θα υπάρξουν στο μέλλον με ανυπολόγιστο όφελος για τον άνθρωπο σε ψυχικό και κοινωνικό επίπεδο.

«Γι’αυτό δίνει δυσκολίες, διάφορες δοκιμασίες, για να ασκηθούν στην υπομονή οι άνθρωποι.
Η υπομονή ξεκινά από την αγάπη. Για να υπομείνεις τον άλλον, πρέπει να τον πονέσεις.
Και βλέπω πως με την υπομονή σώζεται η οικογένεια» 
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Δ’, Οικογενειακή ζωή, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος». Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2005, σελ. 49 


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γιωσαφάτ Μ. (1985): «Καμικάζι»: Σεξουαλικότητα και επιθετικότητα πάνω σε δύο τροχούς», στο Έφηβος και Οικογένεια, επιμέλεια Ανθή Δοξιάδη-Τριπ, Εστία, Αθήνα.
Γιωσαφάτ Μ. (1987): «Ο κύκλος της ζωής της οικογένειας και η ανάπτυξη του παιδιού», στο Σύγχρονα Θέματα παιδοψυχιατρικής, επιμέλεια Γιάννης Τσιαντής και Σωτ. Μανωλόπουλος, Καστανιώτης, Αθήνα.
Dawkins R. (1989): The selfish Gene, Oxford Univ. Press, London.
Erikson E. (1965): Childhood and Society, Hogarth Press, London.
Kernberg O. (1974): «Barriers to falling and remaining in Love», J. Am. Psychianal. Assoc.
Lidz T. (1963): The family and human adaptation, Int. Univ. Press, N.York.

 

 

πηγές: http://www.encephalos.gr/full/46-4-04g.htm

&

Αντίφωνο

 

 

—————————————————————————————————————————————————-

 

 

 

*
*
*
*
—————————————————————————————————————————————————-
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗ
24.2.2010

Ματθαίος Γιωσαφάτ

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ είναι ο άνθρωπος στο ντιβάνι του οποίου θα ήθελαν οι περισσότεροι από μας να ξαπλώσουν. Ειδικά τώρα που η κρίση δείχνει να επηρεάζει και τα επίπεδα του στρες που έχουμε και την τσέπη μας. Ο Σταύρος Διοσκουρίδης κάθισε για λίγο απέναντί του, προσπαθώντας να ξεδιαλύνει αν η ψυχανάλυση είναι επιστήμη ή μια ακόμα ποπ κουλτούρα που πληρώνουμε ακριβά.

Φωτό: Παντελής Ζερβός
Φωτό: Παντελής Ζερβός
*
[…] «Ο Έλληνας είναι για αρπαχτές και έρωτα.
Στην αγάπη και τη μονιμότητα είναι ακόμα ανώριμος.» […]
*

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ είναι ο άνθρωπος στο ντιβάνι του οποίου θα ήθελαν οι περισσότεροι από μας να ξαπλώσουν. Ειδικά τώρα που η κρίση δείχνει (για την ώρα) να επηρεάζει περισσότερο τα επίπεδα του στρες που έχουμε παρά την τσέπη μας. Ο Σταύρος Διοσκουρίδης κάθισε για λίγο απέναντί του, προσπαθώντας να ξεδιαλύνει αν η ψυχανάλυση είναι επιστήμη ή μια ακόμα ποπ κουλτούρα που πληρώνουμε ακριβά.

Είναι η Ελλάδα στο ντιβάνι τελευταία εξαιτίας τις οικονομικής κρίσης;

Έχουν επικρατήσει φόβος και πανικός. Ο φόβος της πείνας. Δεν παθαίνει κανείς, όμως, ψυχικά προβλήματα από μια οικονομική κρίση. Στενοχωριέται, φωνάζει, απεργεί, αλλά τίποτα παραπάνω. Ίσα ίσα, σε περιόδους μεγάλου άγχους οικονομικού, επειδή μπαίνει σε προτεραιότητα, μειώνονται οι εσωτερικές ψυχικές αντιδράσεις. Η κατάθλιψη είναι εσωτερικό γεγονός. Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι έχουν πάρα πολλά προβλήματα όταν δεν έχουν πολλά εξωτερικά προβλήματα. Είναι φυσιολογικά αυτά τα αισθήματα, όχι παθολογικά.

Η κρίση δηλαδή σας κόβει τη δουλειά;

Κοιτάξτε, όταν βομβαρδίστηκε το Λονδίνο από τους Γερμανούς, εμφανίστηκε μεγάλη πτώση όλων των ψυχικών διαταραχών. Σε μικρές κρίσεις όπως αυτή απλά επιτείνεται το άγχος σε ανθρώπους που ήδη το έχουν. Οπότε αυτή η κρίση βοηθάει και τους ψυχιάτρους.

Μεγεθύνει το κόμπλεξ κατωτερότητας/ανωτερότητας του ελληνικού λαού απέναντι στους ξένους η τωρινή κατάσταση;

Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή. Πρέπει να πιάσουμε την ιστορία του ελληνικού λαού από την Τουρκοκρατία και έπειτα. Είμαστε ένας λαός ανώριμος. Με έντονες τάσεις παράνοιας, οπότε και χαμηλή αίσθηση αυτοεκτίμησης. Αυτό κάνει τους Έλληνες να υπεραμύνονται γιατί είτε νιώθουν πολύ χαμηλά είτε αισθήματα υπερβολικής ανωτερότητας, θεωρώντας πως όλοι και όλα εξαρτώνται από εμάς. Αυτά έχουν εμπλακεί και στην τελευταία κρίση. Κάναμε απατεωνιές. Από τους αγρότες που είχαν τρία δέντρα ροδάκινα και έπαιρναν επιδόματα για τρεις χιλιάδες. Εκεί οι ξένοι ήταν ηλίθιοι και εμείς ήμασταν σε θέση να τους κοροϊδεύουμε και να τα τσεπώνουμε. Η αρπαχτή είναι χαρακτηριστικό του Έλληνα. Μόνο που τώρα μας κατάλαβαν.

Ζήσαμε έντονα την κατάσταση το επιθυμητό να γίνει και αναγκαίο. Με την κρίση ίσως επιστρέψουμε πάλι στα χρόνια που το αναγκαίο είναι και το επιθυμητό;

Το πρώτο είναι δουλειά της διαφήμισης. Να γεμίσουν δηλαδή τα κενά που δημιουργούνται στους ανθρώπους από διάφορους λόγους (θρησκευτικούς, ιδεολογικούς) με καταναλωτικά προϊόντα. Αν έχεις ένα ωραίο αμάξι με μια γκόμενα δίπλα και φοράς σινιέ ρούχα, νιώθεις καλά. Τώρα στις κρίσεις συμβαίνει το αντίθετο. Στην κατοχή τρώγαμε κρέας μια φορά τον μήνα και ήταν ένα κόκαλο μέσα σε μια σούπα. Τώρα έχουμε κακομάθει. Δέκα χρόνια είχαμε την αίσθηση ότι στην Ελλάδα είμαστε πολύ πλούσιοι. Τώρα οι Έλληνες έχουν λεφτά, αλλά δεν έχει το κράτος. Το έχουμε καταληστέψει όλοι. Από τον λαό μέχρι και τους πολιτικούς. Άμα χρειαστεί να στριμωχτεί ο λαός, θα το κάνει. Είναι δύσκολο, όμως, να το αλλάξεις. Πάντα είχαμε επιθυμίες, αλλά δεν ήμασταν ώριμοι. Ωριμότητα δεν είναι να βλέπεις το επιθυμητό, αλλά το εφικτό.

Οι ανάγκες που δημιουργούνται σε μια κοινωνία επηρεάζουν τους κανόνες της ψυχανάλυσης;

Δεν υπάρχουν κανόνες στην ψυχανάλυση. Είναι ένας τρόπος για να εξετάζεις τα πράγματα διαχρονικά. Ο τρόπος κατανόησης του ανθρώπου γνωρίζοντας και μελετώντας τα ασυνείδητα κίνητρα του. Άλλαξαν οι κοινωνικές συνθήκες και κάθε αλλαγή έχει και τις συνέπειές της.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η εποχή της αφθονίας, δεν έφερε στο προσκήνιο και την ψυχανάλυση;

Όχι, όχι. Ο άνθρωπος είναι ένα ζώο που ανέπτυξε τον εγκέφαλό του και που προσπαθεί συνέχεια να καταλάβει από πού προέρχεται, πού πάει και τι είναι η ζωή. Με τη θρησκεία και την πολιτική, προσπαθεί να καταλάβει από το υπερπέραν μέχρι τη δομή της κοινωνίας. Δεν ήταν καινούργιο αυτό που έκανε ο Φρόιντ. Απλά αυτός ήταν που το συστηματοποίησε. Η ψυχανάλυση είναι μια επιστήμη που δεν απευθύνεται μόνο στις κυρίες του Κολωνακίου επειδή έχουν λεφτά.

Δεν συμβαίνει αυτό;

Παραμύθια. Έχει πρόβλημα ο άνθρωπος, γι’ αυτό πληρώνει. Δεν είναι σαν το κομμωτήριο. Είναι μια οδυνηρή διαδικασία. Δεν είναι μόνο θεραπεία. Η ψυχανάλυση είναι μια επιστήμη που προσπαθεί να καταλάβει τα ανθρώπινα. Τι είναι τέχνη; Γιατί κάνουμε πολέμους; Ποια είναι η ιστορική πορεία του ανθρώπου; Δεν είναι μια θεωρία για να ακουμπάς μερικά λεφτά.

Μπορεί να είναι επιστήμη, αλλά έχει καταλήξει να είναι και μια από τις μεγαλύτερες ποπ κουλτούρες της εποχής.

Δεν μπορώ να συμφωνήσω με αυτό. Αφού μελετά τα ανθρώπινα συναισθήματα, είναι φυσικό να το παίρνουμε έτσι. Φανταστείτε ότι στην Αθήνα υπάρχουν 50-60 σοβαροί ψυχαναλυτές και κυκλοφορούν άλλοι 6.000 που κάνουν τους ψυχαναλυτές. Όλοι οι άνθρωποι έχουν προβλήματα. Δεν υπάρχει κανείς απόλυτα υγιής. Μια μεγάλη ψυχαναλύτρια έλεγε πως για να σωθεί ο κόσμος πρέπει να ψυχαναλυθούν όλοι. Δεν είναι δυνατό αυτό. Εκτός από την πάλη των τάξεων, υπάρχει και αυτή των ανθρώπων. Το 80% των ζευγαριών «σκοτώνονται» στον γάμο. Αυτό σημαίνει πως έχουν πρόβλημα μέσα τους. Όπως κάνει κάποιος γυμναστική και επωφελείται το σώμα του, έτσι θα μπορούσε να επωφεληθεί η ζωή του, αν έκανε κάποιας μορφής ψυχανάλυση. Έχουμε προτείνει από χρόνια να γίνονται μαθήματα ζωής στα σχολεία, αλλά δεν έχουμε εισακουστεί. Για να απαντήσω σε αυτό που με ρωτήσατε, όμως, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να δίνει τόσα λεφτά για να πει πως συμμετείχε σε μια ποπ κουλτούρα. Τα δίνει γιατί έχει πρόβλημα.

Άρα, τη χρειαζόμαστε όλοι;

Αν είχατε λεφτά, θα σας βοηθούσε.

Οπότε μόνο οι πλούσιοι θα σωθούν;

Αν είναι αναγκαίο, υπάρχει το κράτος με τις κλινικές. Από εκεί και πέρα, αν είναι κάτι το ιδιωτικό, πρέπει να έχεις λεφτά. Αν θες να κάνεις γυμναστική στο Holmes, πληρώνεις αρκετά. Για να πάρεις ωραία ρούχα, χρειάζονται λεφτά. Δεν υπάρχει ισότητα στον κόσμο. Άλλος είναι ψηλός, άλλος κοντός, άλλος έξυπνος, άλλος όμορφος, άλλος πλούσιος. Ταξικά όλοι είμαστε κάπου. Άλλος γεννιέται εδώ και άλλος στην Αϊτή. Μερικά πράγματα είναι για πλούσιους. Αυτό που υποστηρίζω, όμως, είναι να γίνονται αυτά τα μαθήματα στα σχολεία. Και ασφαλώς υπάρχουν και μορφές που δεν χρειάζονται πολλά λεφτά. Ομαδικές θεραπείες και πολλά άλλα.

Η αγία ελληνική οικογένεια παραμένει ο πυρήνας της κοινωνίας;

Έχει αλλάξει, γιατί άλλαξαν και οι συνθήκες στην κοινωνία. Ο φεμινισμός έφερε μεγάλη αλλαγή. Ο τρόπος που ανατρέφουν τα παιδιά είναι καλύτερος γιατί ο κόσμος είναι πιο μορφωμένος. Η ελληνική οικογένεια είναι πολύ καλύτερη σήμερα απ’ ό,τι παλιά. Παλιά ήταν απαίσια. Από τις χειρότερες μορφές οικογένειας που υπήρχαν. Πατριαρχική, τα παιδιά δεν είχαν καμία σχέση με τους γονείς, η σχέση του αντρόγυνου ήταν ανύπαρκτη, οι άντρες αγαπούσαν και έκαναν επαφή μόνον με άλλους άντρες. Αυτή ήταν η «αγία ελληνική οικογένεια». Σήμερα οι σύζυγοι έχουν επαφή, γι’ αυτό χωρίζουν και πιο εύκολα. Δεν δέχονται μια σχέση που δεν τους ικανοποιεί. Επίσης, στα σημερινά αρνητικά είναι η εργασία της γυναίκας τα πρώτα χρόνια της ζωής του βρέφους.

Η μάνα, και αυτό έχει αποδειχθεί, πρέπει να είναι συνέχεια με το παιδί της τον πρώτο χρόνο. Είμαι φεμινιστής και έχω αγωνιστεί για χρόνια να δοθεί ένας μισθός στις μητέρες τον πρώτο χρόνο του παιδιού. Πράγμα που συμβαίνει μόνο στο Δημόσιο.

Έχετε υποστηρίξει πως ο Έλληνας δεν αγαπά παρά μόνο ερωτεύεται;

Είναι μια φράση που έχει αναπαραχθεί πολύ, αλλά δεν την εννοώ ακριβώς όπως την έχουν εξηγήσει. Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα ποικίλο. Μια μορφή έρωτα είναι όταν ψάχνεις τη μαμά που δεν είχες. Βρίσκεις μια γυναίκα και την εξιδανικεύεις και ύστερα τη διώχνεις, όταν βλέπεις πως δεν είναι αυτό που ήθελες. Αυτός είναι ο παθιασμένος έρωτας. Δεν έχει σχέση με αγάπη. Είναι ναρκισσιστικό. Η αγάπη απαιτεί μονιμότητα και συνδέεται άμεσα με την αγάπη που πρέπει να σου δείχνει η μητέρα σου τα πρώτα χρόνια της ζωής σου. Αν τη δέχτηκες, τότε είσαι σε θέση να αγαπήσεις και ν’ αγαπηθείς. Είναι μια ικανότητα που δεν την έχουν οι Έλληνες. Ερωτεύονται και έχουνε πάθη. Στα πάθη, όμως, δεν υπάρχει αγάπη.

Για ποιο λόγο ψυχαναλύονται οι Αθηναίοι;

Για διάφορους λόγους. Περισσότερο το άγχος. Οι γυναίκες κατά κανόνα για σχέσεις. Οι άντρες κυρίως για άγχος και σεξουαλικά προβλήματα, στύσης και πρόωρης εκσπερμάτισης. Είναι γενικά ανικανοποίητοι. Η νέα γενιά έχει πολλά σεξουαλικά προβλήματα γιατί δεν κάνει σεξ. Έρχονται συνέχεια μικρές κοπέλες από 14-18 χρονών που παραπονιούνται πως «ο άλλος μια φορά τον μήνα».

Γιατί οι Αθηναίες δεν θέλουν τους Αθηναίους;

Δεν θέλουν την ξεπέτα. Είναι συναισθηματικές. Ότι είναι όλες και ανά πάσα στιγμή διαθέσιμες τα γράφετε εσείς στα περιοδικά. Έχει επικρατήσει μια λάθος κουλτούρα πως είναι όλες πεινασμένες. Οι γυναίκες δεν είναι τόσο πολυγαμικές όσο οι άντρες. Ο άντρας από τη φύση του πρέπει να πάει με πολλά θηλυκά για να είναι βέβαιος πως έχει εξασφαλίσει την «αθανασία». Είναι μέσα στα γονίδιά του. Οι γυναίκες βιώνουν την «αθανασία» όταν εγκυμονούν. Οι άντρες δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Τα θηλυκά, αν δείτε στη φύση και όχι στην ανθρώπινη κοινωνία, δέχονται να κάνουν σεξ μόνο όταν βρίσκονται σε οίστρο. Το όνειρο των αντρών είναι το «ένα γρήγορο», ενώ οι γυναίκες ασυνείδητα θέλουν να κάνουν παιδιά και να βρουν κάποιον να τις αγαπήσει.

Όλα αυτά που υποτίθεται πως γνωρίζετε τα εφαρμόζετε και στα προσωπικά σας; Ζείτε την τέλεια ζωή;

Για να γίνεις ψυχαναλυτής πρέπει να κάνεις πέντε χρόνια, πέντε φορές την εβδομάδα ψυχανάλυση. Δεν αρκεί να είσαι ψυχίατρος ή ψυχολόγος για να ψυχαναλύσεις, χρειάζεται και μια χρονοβόρα εκπαίδευση που σε οδηγεί να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου. Από εκεί και πέρα όλα είναι ανθρώπινα. Γιατρός να είσαι, ξέρεις πως δεν ωφελεί το κοκορέτσι, αλλά το τρως.

Έρχεστε συχνά σε κόντρα με τους ασθενείς;

Αναπτύσσεται μια σχέση που έχει μέσα της και τα στοιχεία της κόντρας, της αγάπης, της κατανόησης. Ένας σωστός ψυχαναλυτής δεν μαλώνει με τους αρρώστους, αλλά δουλειά του είναι να εξηγεί. Μου λένε πολλές φορές «δεν με αγαπάτε, ενώ εγώ σας πληρώνω». Η αγάπη δεν είναι κάτι που μπορείς να το αγοράσεις.

 

 

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ εργάζεται ως ψυχοθεραπευτής. Είναι πρόεδρος και ιδρυτής της *Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης & Οικογενειακής Θεραπείας και έχει παρουσιάσει μέχρι στιγμής μεγάλο συγγραφικό, πανεπιστημιακό και εκπαιδευτικό έργο.
—————————————————————————————————————————————————-

Ματθαίος Γιωσαφατ

Συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Τζίνα Δαβιλά

*Η ραδιοφωνική συζήτηση έγινε στις 18-3-2011 στον «Παλμό 99.5»

«Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ ρίχνει τις μάσκες της ελληνικής κοινωνίας.

 Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζω, είναι ο μόνος ειδικός  που τόλμησε εντός ελληνικών τειχών να θίξει θέματα πολύ λεπτά και που καταλέγονται στα κατ’ επείγοντα της καθημερινότητας. Όχι βέβαια ότι θα μπορούσαν να το κάνουν  και πολλοί, δεδομένου ότι ψυχίατροι, ψυχαναλυτές –ψυχοθεραπευτές είναι  ε λ ά χ ι σ τ ο ι  στην Ελλάδα.  Σεξ, σχέσεις, γάμος, σχέσεις με το παιδί κλπ. Όλα στο «τραπέζι» και στο τελευταίο του βιβλίο από τις  εκδόσεις «Αρμός» «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια». Το θέμα είναι ποιος είναι έτοιμος να ακούσει και να παραδεχτεί αλήθειες που πάνω τους στηρίχτηκε και ακόμα στηρίζεται με λαθεμένο τρόπο ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός. Πώς είπατε; Διαφωνείτε; Μα είμαστε τελικά – εραστές, φίλοι, σύντροφοι, γονείς, επαγγελματίες – ό,τι μας έδωσε η μάνα μας στα πρώτα χρόνια της ζωής μας.

Είναι απαραίτητη τελικά η ψυχανάλυση;
Είναι αδύνατο να κάνουν όλοι οι άνθρωποι ψυχανάλυση. Σε κάθε οικογένεια υπάρχουν στερήσεις απογοητεύσεις κλπ όπου μας επηρεάζουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Προτείνω, λοιπόν, με την έννοια της σχολικής εκπαίδευσης να αφεθούν στην άκρη τα άχρηστα πράγματα και να γίνονται μαθήματα από τους παιδικούς σταθμούς, μαθήματα ζωής δηλαδή εισαγωγής στη ζωή πώς είναι ο εσωτερικός μας κόσμος, η σχέση μας πώς θα επιλέξουμε ένα σύντροφό, ένα  επάγγελμα και πώς θα γίνουμε στη ζωή μας πιο ευχαριστημένοι, ώστε να βρούμε ένα νόημα. Σήμερα το 30% των ανθρώπων χρήζουν ψυχοθεραπείας, λόγω προβλημάτων  που ξεκινούν από την παιδική ηλικία και δυσκολεύουν την ενήλικη ζωή. Πέρα από την «προίκα» που έχουμε όταν γεννιόμαστε, επηρεαζόμαστε κυρίως από τις εμπειρίες των πέντε πρώτων χρόνων και ειδικά του 1ου χρόνου.

Γάμος: πόσο δύσκολη υπόθεση είναι;
Ο καλός γάμος είναι η ευτυχέστερη και η πιο υγιεινή σχέση, που έχουμε στη ζωή μας. Οι άνθρωποι ζουν περισσότερο, δεν αρρωσταίνουν κλπ. Επειδή όμως η παιδική ηλικία είναι δύσκολη, συνήθως δεν έχουμε καλούς γάμους.

Για να διατηρηθεί ένας δύσκολος γάμος θα πρέπει να υπάρχει η τριγωνοποίηση, που σημαίνει είτε τρίτο πρόσωπο, που δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει ερωτική-σεξουαλική σχέση, είτε κάποια δραστηριότητα-ευεργεσίες κλπ, είτε η ενασχόληση με τη δουλειά. Παλιότερα η τριγωνοποίηση γινόταν μέσω  της εκτεταμένης οικογένειας. Το επικίνδυνο είναι η μητέρα να τριγωνοποιήσει τη κακή σχέση γάμου της  μέσα από τα παιδιά. Οι μητέρες που κοιμούνται με τα παιδιά τους, κάνουν πολύ κακό στα παιδιά τους και δυστυχώς αυτό συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα.
Διαφορετικά είτε οδηγούνται σε διαζύγιο, είτε υπάρχουν συνεχείς καυγάδες. Πάντως σε ένα διαζύγιο, αν δεν γίνει η θεραπεία διαζυγίου, η τάση είναι να επαναλάβουν τα άτομα τα ίδια λάθη. Η θεραπεία είναι κάτι που ενδείκνυται αρκεί κάποιος  να βρεις έναν καλό θεραπευτή. Διαφορετικά η ψυχοθεραπεία δεν έχει νόημα… […] Είναι ελάχιστοι οι θεραπευτές στην Ελλάδα.

Στην περίπτωση που είναι ειλημμένη απόφαση το διαζύγιο, υπάρχει για το παιδί ηλικιακά συγκριτικό πλεονέκτημα;
Απόλυτο δεν υπάρχει. Εξαρτάται από τις σχέσεις των γονιών. Χοντρικά οι ηλικίες από 6-10 με 12 γιατί το παιδί έχει τις παρέες του, τα έντονα έχουν καταλαγιάσει μέσα του και μετά τα 17 χρόνια, είναι οι πιο ‘‘καλές’’ ηλικίες. Όχι στην εφηβεία που αναβιώνουν τα προβλήματα της παιδικής  ηλικίας. Στην Ελλάδα συχνά τα διαζύγια είναι κάπως αιματηρά και στρέφονται ο ένας κατά του άλλου. Είναι απαραίτητο να υπάρχει η θεραπεία του διαζυγίου τότε, ώστε να καταλάβουν για ποιο λόγο χωρίζουν. Ακόμα και στις περιπτώσεις που παντρεύονται το άτομο που στάθηκε αφορμή για να χωρίσουν, χωρίς να έχουν κάνει ψυχοθεραπεία, θα ξαναέχουν τα ίδια προβλήματα. Εδώ η ψυχοθεραπεία βοηθά ώστε να κάνουμε καλύτερη επιλογή. Η επιλογή συντρόφου καθορίζει το γάμο και την πορεία των παιδιών αυτά θα αναφερθούν στο επόμενο βιβλίο μου.

Το δυνατό σημείο στο ζευγάρι: η επικοινωνία ή το σεξ;

Μόνο το σεξ σκέτο δεν στηρίζει κανένα ζευγάρι.. Γι αυτό και οι σχέσεις που στηρίζονται μόνο στο σεξ, εναλλάσσονται συνέχεια, πράγμα που συμβαίνει σήμερα και κυρίως στα νέα παιδιά που έχουν δυσκολίες. Μια 14χρόνη που έχει ήδη 20 εραστές ουσιαστικά έχει καταστραφεί, γιατί δεν μπορεί να κάνει μια σχέση.

Οι άνδρες στην αρχή θέλουν σεξ, μετά αγαπούν το άλλο πρόσωπο. Οι γυναίκες είναι διαφορετικές, θέλουν επικοινωνία, τρυφερότητα, κατανόηση και αν αγαπήσουν τον άνδρα, επιθυμούν και το σεξ, Αργότερα τα δύο αλληλοεπηρεάζονται και έχουν και καλή σεξουαλική ζωή και επικοινωνούν.
Ο άνδρες πολυγαμικός εκ φύσεως για να εξασφαλίσει την αθανασία του μέσω γονιδίων. Η γυναίκα θέλει πιο ολοκληρωμένη σχέση με ένα  άνδρα, θέλει την επικοινωνία, την  τρυφερότητα, την προσοχή του συζύγου και να φροντίζει τα παιδιά τους. Αν μια γυναίκα που δεν είναι ικανοποιούμενη με τον σύντροφο, πιο σπάνια θα πάει με άλλον.

Ποιο στοιχείο είναι σημαντικότερο για την ισορροπημένη ανάπτυξη ενός παιδιού: να έχει βιώσει ο γονιός αγάπη κατά την παιδική του ηλικία ή να έχει καλή σχέση με το σύντροφό του;
Αν οι γονείς έχουν βιώσει αγάπη τότε σχεδόν βέβαιο θα επιλέξουν σωστά το σύντροφο. Αν είχαμε μια καλή μαμά θα έχουμε και μια καλή γυναίκα ή έναν καλό  άντρα.
Ο βασικός ρόλος για την ανατροφή του παιδιού ανήκει στη μητέρα, ή σε εκείνο το πρόσωπο που θα αναλάβει την φροντίδα του μωρού. Μια καλή μαμά καθησυχάζει το παιδί με το βλέμμα της, το μικρό παίρνει ένα είδος θαυμασμού και αποδοχής. Χαϊδεύει το παιδί στον πρώτο χρόνο, όσο το ζητήσει, του δίνει ό,τι θέλει. Αν δεν τα πάρει τότε, τότε τα ζητάει υπερβολικά μια ζωή. Και τότε έχουμε και προβλήματα στον γάμο.
Η μητέρα πρέπει να νοιάζεται για το παιδί της σκεπτόμενη πρώτα το παιδί και όχι τον εαυτό της χωρίς να προβάλλει πάνω στο παιδί τις δικές της ελπίδες. Μια καλή μαμά,  αν και η ίδια έχει πάρει αγάπη, αντιλαμβάνεται διαισθητικά πότε το παιδί θέλει κάτι,. Το παιδί καταλαβαίνει τον ήχο, το ενδιαφέρον, το βλέμμα, τον τρόπο που του μιλάει η μαμά.. Τότε γίνεται πιο ήρεμο και δεν υπάρχει ο φόβος θανάτου. Ό,τι γίνεται και σε όλα τα ζώα δηλαδή, κάνουν ένα δεσμό μέσα στις πρώτες 2-3 ώρες, ζωής, διαφορετικά το παιδί εγκαταλείπεται και το τρώνε οι θηρευτές,
Είναι απαραίτητο να φροντίζει πάντα το μωρό το ίδιο πρόσωπο με την ίδια αφή, την ίδια μυρωδιά για να αποκτήσει το παιδί μια ασφάλεια για τον κόσμο ειδάλλως μπερδεύεται. Μια ελαττωματική μητέρα είναι καλύτερη από πέντε καλές.  Ο μπαμπάς χρειάζεται από το δεύτερο χρόνο και μετά. Στους πρώτους μήνες της ζωής του μωρού, πρέπει να βοηθά τη μητέρα, να τη στηρίζει και πρακτικά και ψυχολογικά. Να γίνει δηλαδή η μαμά της μαμάς. Να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και κλπ. Επειδή όμως οι άνδρες χάνουν το ενδιαφέρον της γυναίκας τους και παράλληλα είναι αμφίβολο αν έχουν οι ίδιοι πάρει αγάπη κατά την παιδική τους ηλικία, είτε ανταγωνίζονται το βρέφος είτε κάνουν εξωσυζυγικές σχέσεις.

Τα σφάλματα της ελληνίδας μάνας:
Το κύριο σφάλμα να μην μπορεί να ενδιαφέρεται πραγματικά για το παιδί της. Οι σχέσεις με τον άντρα της, τα οικονομικά  δηλητηριάζουν τη σχέση. Παλιότερα επειδή η γυναίκα δεν τα πήγαινε καλά με τον άνδρα της, ως μάνα έβλεπε στο γιο τον μελλοντικό της προστάτη  και σύμμαχο. Αυτός είναι ο περίφημος δεσμός της ελληνίδας με το γιό της. Αυτή η σχέση, βέβαια, δεν γινόταν για τις ανάγκες του παιδιού, αλλά για τις δικές της, πράγμα που καταλάβαινε το αγόρι αργότερα, συνειδητά ή ασυνείδητα, ότι δηλαδή όλη η φροντίδα ήταν για τις δικές της ανάγκες.   Αποτέλεσμα ότι ακόμα και σήμερα και άνδρες και γυναίκες δεν έχουν επιτυχημένες σχέσεις  και μάλιστα οι άνδρες δεν εμπιστεύονται τις γυναίκες. Για αυτό ευθύνεται η σχέση που ανέπτυξε η μάνα με τον γιό της. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα τραγούδια μιλάνε για την προδοσία, εγκατάλειψη και εκφράζουν παράπονα. Ουσιαστικά απευθύνονται στην μάνα.

Είναι ακριβό σπορ η ψυχοθεραπεία;
Η σωστή θεραπεία απαιτεί τέσσερις με πέντε την βδομάδα για να έχει αποτέλεσμα. Απαιτεί εκπαιδευμένο ψυχαναλυτή και ανάγκη για τέσσερις με πέντε φορές την εβδομάδα προσωπικής ψυχανάλυσης. Υπάρχουν κάποια προγράμματα που στοιχίζουν ελάχιστα ή και τίποτα, αλλά χρειάζονται προσοχή. Ούτε ο ψυχολόγος μπορεί να κάνει τον ψυχοθεραπευτή και ψυχαναλυτή, είναι άκρως επικίνδυνο και άξιο καταγγελίας. Ακόμα και ο ψυχίατρος και ο ψυχαναλυτής δεν μπορεί να είναι ψυχοθεραπευτής,  είναι επικίνδυνο.

Η θέση σας για τα αντικαταθλιπτικά:

Είναι φάρμακα με παρενέργειες και πρέπει να τα δίνει ειδικός ψυχίατρος για να παρακολουθεί και τη δοσολογία και την εξέλιξη. Κακώς δίνονται σαν ασπιρίνες από τα φαρμακεία. Απαγορεύεται να δίνονται χωρίς ιατρική συνταγή από ψυχίατρο και αν υπάρχει παρακολούθηση. Δεν θεραπεύουν μια κατάσταση, αλλά βοηθούν να νοιώσει κάποιος καλύτερα. Όμως χρειάζονται συνταγογράφηση από ειδικό και όχι από ψυχολόγο. Επαναλαμβάνω, πρέπει να παίρνονται μόνο κάτω από την καθοδήγηση ψυχίατρου.

Πόσο επώδυνο και κουραστικό είναι το επάγγελμα του ψυχοθεραπευτή;

Προσωπικά το απολαμβάνω. Τα δύο βασικά πράγματα στη ζωή είναι η επιλογή συντρόφου και επαγγέλματος. Αν δεν απολαμβάνει κάποιος  την σχέση με τη γυναίκα του και τη βαριέται, την απατά. Έτσι και με τη δουλειά, αν του εξασφαλίζει εσωτερικές ανάγκες, το αίσθημα της προσφοράς, την οικονομική αξιοπρέπεια και τον κοινωνικό θαυμασμό δεν τη βαριέται, δεν την απατά εύκολα, δεν κουράζεται. Παράλληλα παίρνει πολλά πράγματα και διορθώνονται όλα τα στερητικά σύνδρομα της παιδικής ηλικίας.

*Η ραδιοφωνική συζήτηση έγινε στις 18-3-2011 στον «Παλμό 99.5»

Πρόγραμμα Megaron Plus:

– Ματθαίος Γιωσαφάτ, ψυχίατρος-ψυχαναλυτής-ομαδικός αναλυτής και Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας θα δώσει ακόμη μια διάλεξη που αναμένεται με ζωηρό ενδιαφέρον από το κοινό του Megaron Plus. Θέμα της: ‘Τα στάδια ψυχικής ανάπτυξης του ενήλικου ατόμου και το νόημα της ζωής. (5/4, 7:00 μ.μ.)

– Κλήμης Ναυρίδης, Πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, καθηγητής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών θα μιλήσει με θέμα «Ψυχολογία της κρίσης». Η διάλεξη οργανώνεται σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας. (11/5, 7:00 μ.μ.)

*

*

Ματθαίος Γιωσαφάτ

Ψυχίατρος – Παιδοψυχίατρος

Υπεύθυνος Εκπαιδευτικού Προγράμματος & Πρόεδρος της Εταιρείας Εκπαιδεύτηκε και εργάσθηκε για 15 χρόνια στο Λονδίνο
1) Τέως Διευθυντής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας Αγγλίας (Finchley Child and Family Ρsychiatric Center, London).
2) Υποδιευθυντής (Senior Registar) στο Κέντρο Tavistock του Λονδίνου.
3) Τέως Διευθυντής Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής.
4) Δίπλωμα Ψυχολογικής Ιατρικής (D.Ρ.Μ.) Λονδίνου.
5) Ανώτατο Δίπλωμα Ψυχιατρικής (Μ.R.C. Psych) του Βασιλικού Κολεγίου Ψυχιάτρων Βρετανίας.
6) Διδακτικό Μέλος στο Βασιλικό Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
7) Μέλος του Βασιλικού Κολεγίου Ψυχιάτρων, της Παγκοσμίου Ψυχιατρικής Εταιρείας και πολλών άλλων Εταιρειών.
8) Ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδας.

Είναι μέλος μετά από κανονική εκπαίδευση, της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, της Εταιρείας Ομαδικής Αναλυτικής Ψυχοθεραπείας και της Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας του Λονδίνου.
Διετέλεσε Διευθυντής και Εκπαιδευτής – Αναλυτής, Υπεύθυνος Εκπαίδευσης στην Αναλυτική Ομαδική & Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία του Ινστιτούτου Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας Λονδίνου.
Υπήρξε Μέλος της Ομάδας Μεταπτυχιακής Εκπαίδευσης (Advanced Training) στην Ομαδική Ανάλυση της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας.
Είναι Ιδρυτικό Μέλος, πρώην Πρόεδρος και Μέλος της Εκπαιδευτικής Επιτροπής της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας. Μέλος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας, της Διεθνούς Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας και Μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ομαδικής Ψυχοθεραπείας.

Είναι συγγραφέας του βιβλίου:
-«Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια. Η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού και ο ρόλος των γονέων: Μια ψυχαναλυτική προσέγγιση» απο τις εκδόσεις «ΑΡΜΟΣ»

‘Εχει επιμεληθεί πλήθους βιβλίων σχετικά με τη Ψυχοδυναμική Προσέγγιση στη Ψυχοθεραπεία (Ατομική, Ομάδας και Οικογένειας).

Αναγνωρίζεται ως ο σημαντικότερος Ψυχαναλυτής στην Ελλάδα.

 

 

πηγές www.groupanalysis.gr , Megaron Pluswww.protagon.gr

—————————————————————————————————————————————————-

Μήπως ήρθε η ώρα επιτέλους να ωριμάσουμε;

της Άννας Ντούμα

Σε μια συνέντευξή του σε πρωινή εκπομπή, ο ψυχίατρος και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας, Ματθαίος Γιωσαφάτ, κλήθηκε να σχολιάσει τη σημερινή κατάσταση της χώρας εν μέσω Κρίσης. Ο κ. Γιωσαφάτ, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι οι Έλληνες κατηγοριοποιούνται σε δύο ομάδες, τους ανώριμους και τους ώριμους. Οι ανώριμοι, βλέποντας τα ατομικά τους συμφέροντα να θίγονται, αντιδρούν, φωνάζουν και απεργούν, ενώ οι ώριμοι έχουν πέσει σε κατάθλιψη.

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με την κατηγοριοποίηση. Οι ανώριμοι Έλληνες μου φέρνουν στο μυαλό την εικόνα ενός πεντάχρονου παιδιού που κλαίει και κοπανιέται μέσα στο σούπερ-μάρκετ γιατί η μαμά αρνείται να του πάρει παγωτό. Αδυνατεί να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους η μαμά δε θέλει να του πάρει παγωτό –γιατί φυσικά είναι πέντε χρονών- και δε σταματά, παρά μόνο όταν σιγουρευτεί ότι έχει περάσει το δικό του. Τι συμβαίνει όμως όταν έχεις να κάνεις με ενήλικες, που οφείλουν να είναι σκεπτόμενοι και συνειδητοποιημένοι;

Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα σημείο στην τοποθέτηση του κ. Γιωσαφάτ με το οποίο διαφωνώ κι αυτό έχει να κάνει με τους «ώριμους» αλλά καταθλιπτικούς Έλληνες. Σίγουρα «ώριμος» είναι εκείνος ο οποίος έχει συνειδητοποιήσει τη συμφορά και δεν αναλώνεται σε παλιομοδίτικες αντιδράσεις, που τις περισσότερες φορές ταλαιπωρούν το συνάνθρωπο χωρίς να πετυχαίνουν και κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Είναι λόγος όμως αυτός να πέφτεις στην κατάθλιψη; Η κατάθλιψη ακινητοποιεί, θολώνει το μυαλό και αδρανοποιεί. Κατάθλιψη σημαίνει σκοτάδι. Πώς μπορείς λοιπόν μέσα στην κατάθλιψή σου να δεις την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως εσύ νομίζεις ότι είναι και τον εαυτό σου όπως είναι και όχι όπως εσύ νομίζεις ότι είναι; Για μένα η κατάθλιψη είναι ένας μπερντές που κρύβει τη σκηνή στην οποία καλείσαι να ανέβεις και να παίξεις.

Αντιθέτως η ωριμότητα συνδέεται με την υπευθυνότητα, τη συνέπεια, την επιδεξιότητα και πάνω από όλα με την ανάπτυξη. Είναι όλες θετικές αξίες ενός ανθρώπου που έχει αποκτήσει εμπειρίες και δε νοείται να πέφτει σε κατάθλιψη. Ο ώριμος άνθρωπος πράττει, δραστηριοποιείται, βάζει στόχους και κάνει τα πάντα για να τους πετύχει. Δεν κάθεται στον καναπέ του και μυξοκλαίει για τη συμφορά που τον βρήκε. Δεν κατηγορεί- έστω και σιωπηρά-τους πάντες και τα πάντα που φταίνε για την κατάστασή του-τους πολιτικούς, τους ξένους, τους δημόσιους υπάλληλους, τον πατέρα του που δεν τον έστειλε έξω να σπουδάσει, τους φίλους του πατέρα του που λένε ψέματα στην Εφορία, τη μάνα που τον γέννησε. Ο ώριμος άνθρωπος δεν αγνοεί την πραγματικότητα, ούτε την υποτιμά. Ούτε όμως της δίνει και μεγαλύτερη αξία από αυτή που της πρέπει.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφερθώ στις ιστορίες δύο ανθρώπων που αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Είναι κατά κάποιο τρόπο η απάντησή μου σε όσους μιλούν για την ανεργία, η οποία έχει φέρει σε ακόμα πιο δυσμενή θέση συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, όπως οι νέοι και οι γυναίκες (κυρίως οι μητέρες).

Ο Γιώργος Καρνάς είναι 23 ετών, απόφοιτος του Τμήματος Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πειραιά. Συνέχισε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Cambridge της Αγγλίας, τις οποίες και ολοκλήρωσε και ξεκίνησε να ψάχνει για δουλειά στην Ελλάδα. Πέρασε από συνέντευξη μόνο από μια εταιρία από την οποία δεν πήρε καν απάντηση. Και τότε ήρθε το Facebook. Έστειλε βιογραφικό, τον κάλεσαν σε συνέντευξη (και μάλιστα με δικά τους έξοδα) και αυτή τη στιγμή έχει δεχτεί πρόταση για συνεργασία με τον αμερικανικό κολοσσό. Δε γιαούρτωσε κανέναν υπουργό ούτε έπεσε σε κατάθλιψη. Έψαξε και βρήκε την τύχη του αλλού. Θα μου πεις «Εντάξει, είναι ένας.» Ναι, ένας. Με δύο μάτια, δύο χέρια, δύο πόδια και ένα μυαλό. Ένας, που μεγάλωσε στη Μυτιλήνη και σπούδασε στην Αθήνα και στην Αγγλία όπως και τόσοι άλλοι νέοι.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα δεν το παραθέτω ως επιχείρημα υπέρ της μετανάστευσης, αλλά ως επιχείρημα κατά της ηττοπάθειας. Ο καθένας από εμάς κάνει τις επιλογές του. Ή μένει και παλεύει, ή φεύγει και παλεύει. Πάντως παλεύει.

Η Charlotte Fowkes είναι βρετανίδα μητέρα τριών παιδιών. Δούλευε ως προγραμματιστής σε μια εταιρία από την οποία την απέλυσαν γιατί δαπανούσε αρκετό χρόνο εκτός δουλειάς για να φροντίσει το άρρωστο παιδί της. Το 1998, έφτιαξε ένα website που το ονόμασε baby-cakes.com. Ήταν συνθέσεις από διάφορα είδη για μωρά (όπως παιχνίδια, ρούχα, μπιμπερό κτλ)που έμοιαζαν με τούρτα, χωρίς όμως να είναι γλυκό. Σήμερα δέχεται εκατοντάδες παραγγελίες από ανθρώπους που θέλουν να κάνουν ένα δώρο σε συγγενείς, φίλους, ή εργαζόμενους που περιμένουν μωρό.

(Στο http://www.powerhomebiz.com/OnlineSuccess/babycakes.htm μπορείς να διαβάσεις ολόκληρη τη συνέντευξή της για το πώς κατάφερε να μετατρέψει το χόμπι της σε κερδοφόρα επιχείρηση)

Κλείνοντας τη συνέντευξή της η Charlotte Fowkes είπε: «Πάντα μπορείς να βρεις μια άλλη δουλειά. Σε σπρώχνει να βρεις εναλλακτική και να ανακαλύψεις τα πράγματα που πάντα ήθελες να κάνεις.»

(ακολούθησε δημοσίευση στις 24/9/2011 στο Πρώτο Θέμα, http://www.protothema.gr)

 

 

Πηγή: http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=148016

 

 

—————————————————————————————————————————————————-

Τη ζωή τη δίνει η γυναίκα…

Απριλίου 7, 2011

Όπου η γυναίκα αναδεικνύεται πιο ολοκληρωμένη προσωπικότητα…Κατά τον Ματθαίο Γιωσαφάτ

*

Νικόλαος Γύζης, Γιάντες, Λάδι (1878)

*

“Το περίεργο είναι ο θεός εμφανίζεται πάντα αρσενικό, ενώ τη ζωή τη δίνει η γυναίκα. Οι γυναίκες παρηγορούν, αγαπούν, φροντίζουν και νοιάζονται, θα έπρεπε να είναι θεοί. Η θρησκεία έδινε μεγάλη ανακούφιση στον άνθρωπο, τον παρηγορούσε.”

(Μας το έστειλε ο φίλος Τάκης Ζ)

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

(από τη διάλεξη του Γιωσαφάτ στο Μέγαρο)

MEGARON PLUS -Τρίτη 5 Απριλίου 2011

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ είναι ψυχίατρος, παιδοψυχίατρος, ψυχαναλυτής και ομαδικός αναλυτής. Είναι Υπεύθυνος Εκπαιδευτικού Προγράμματος & Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας. Εκπαιδεύτηκε και εργάσθηκε για 15 χρόνια στο Λονδίνο.

Κατέχει Δίπλωμα Ψυχιατρικής Ιατρικής (D.Ρ.Μ.) από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και Ανώτατο Δίπλωμα Ψυχιατρικής (Μ.R.C. Psych) από το Βασιλικό Κολλέγιο Ψυχιάτρων Βρετανίας. Είναι τέως Διευθυντής στο Εθνικό Σΰστημα Υγείας Αγγλίας (Fincchley Child and Family Psychiatric Center, London), Υποδιευθυντής (Senior Registar) στο κέντρο Tavistoc του Λονδίνου και τέως Διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Είναι επίσης Διδακτικό μέλος στο Βασιλικό Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Μέλος του Βασιλικού Κολεγίου Ψυχιάτρων, της Παγκοσμίου Ψυχιατρικής Εταιρείας και πολλών άλλων εταιρειών.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρώτος Πρόεδρος της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδας. Είναι μέλος, μετά από κανονική εκπαίδευση, της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, της Εταιρείας Ομαδικής Αναλυτικής Ψυχοθεραπείας και της Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας του Λονδίνου. Διετέλεσε επίσης Διευθυντής και Εκπαιδευτής -Αναλυτής, Υπεύθυνος Εκπαίδευσης στην Αναλυτική Ομαδική και Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία του Ινστιτούτου Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας Λονδίνου, καθώς και μέλος της Ομάδας Μεταπτυχιακής Εκπαίδευσης (Advanced Training) στην Ομαδική Ανάλυση της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας. Είναι ιδρυτικό Μέλος, πρώην Πρόεδρος και Μέλος της Εκπαιδευτικής Επιτροπής της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, καθώς και Μέλος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας, της Διεθνούς Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας και της Διεθνούς Εταιρείας Ομαδικής Ψυχοθεραπείας.]

Aπόσπασμα από συνέντευξη του στη LIFO:

– Έχετε υποστηρίξει πως ο Έλληνας δεν αγαπά παρά μόνο ερωτεύεται;

– Είναι μια φράση ηου έχει αναπαραχθεί πολύ, αλλά δεν την εννοώ ακριβώς όπως την έχουν εξηγήσει. Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα ποικίλο. Μια μορφή έρωτα είναι όταν ψάχνεις τη μαμά που δεν είχες. Βρίσκεις μια γυναίκα και την εξιδανικεύεις και ύστερα τη διώχνεις, όταν βλέπεις πως δεν είναι αυτό που ήθελες. Αυτός είναι ο παθιασμένος έρωτας. Δεν έχει σχέση με αγάπη. Είναι ναρκισσιστικό. Η αγάπη απαιτεί μονιμότητα και συνδέεται άμεσα με την αγάπη που πρέπει να σου δείχνει η μητέρα σου τα πρώτα χρόνια της ζωής σου. Αν τη δέχτηκες, τότε είσαι σε θέση να αγαπήσεις και ν’ αγαπηθείς. Είναι μια ικανότητα που δεν την έχουν οι Έλληνες. Ερωτεύονται και έχουνε πάθη. Στα πάθη, όμως, δεν υπάρχει αγάπη.

*

*

και τώρα οι σημειώσεις από τη διάλεξη.

Τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μας είναι αυτά που καθορίζουν όλη τη πορεία μας (επιεικώς πενταετία, γιατί στην ουσία όλα συμβαίνουν τον 1° χρόνο)

Οι φάσεις της ψυχικής ανάπτυξης είναι τέσσερεις, ανά εικοσαετία: 1-20 νεανική, 20-40 ενήλικη (εδώ οι δεκαετίες 20-30 πρώτο στάδιο, 30-40 το δεύτερο στάδιο), 40-60 αναπτυγμένη (δεκαετία 40-50 είναι η 1Π μέση ηλικία και 50-60 η ώριμη μέση ηλικία), 60-80 η τελευταία, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που θα εξηγηθούν παρακάτω.

20-30: έρωτας, σεξουαλική ζωή, επιλογή συντρόφου, (εδώ μπαίνει η παγίδα της φύσης για να διαιωνιστούμε, να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδιά, γι’ αυτό όταν μεγαλώνουμε και περνά η αναπαραγωγική ηλικία ατονεί η σεξουαλικό ανάγκη), επάγγελμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ. Σε κάθε δεκαετία υπάρχει μια σταθερή γόνιμη περίοδος 7 χρόνων και 2-3 χρόνια κρίσης. Για τα πρώτα εφτά χρόνια έχουμε για γόνιμη περίοδο για σπουδές ή επάγγελμα που διαλέγουμε, και στα επόμενα τρία κρίση, ιδού, λοιπόν, η πρώτη κρίση των 30. Η πρώτη εξέταση στην κρίση αφορά ανθρώπους στα 30 που τον επισκέπτονται και ρωτούν: να παντρευτώ ή όχι, έχω τον κατάλληλο άνθρωπο ή όχι, να κάνω παιδιά ή όχι, έχω το κατάλληλο επάγγελμα για μένα ή όχι? Επίσης περιλαμβάνει ανθρώπους που δεν μπόρεσαν ακόμα να ξεκολλήσουν από το σπίτι τους (το πατρικό). Ή ακόμα ανθρώπους που ξεσπούν σε έντονες διαμάχες στο πατρικό τους. Συνήθως τότε πηγαίνουν στον ψυχαναλυτή. Επίσης τότε ξεσπούν τα θέματα από την παιδική ηλικία που ζουν μέσα μας, κι αυτά είναι ασύνειδα, άχρονα. Τότε εμφανίζονται και οι εγκληματικές συμπεριφορές καθώς και μεγάλες αλλαγές συμπεριφοράς.

30-40: α’ φάση ώριμης ζωής, ανάπτυξη επαγγ/κής ζωής, ανατροφή και ανάπτυξη της οικογένειας. Χάνεται η αίσθηση της υπαρξιακής μοναξιάς με τον ερχομό και το μεγάλωμα των παιδιών. Πα τη γυναίκα είναι πολύ σημαντικό στάδιο, βιολογικά και υπαρξιακά, Ο άνδρας δεν έχει τόση συμμετοχή γιατί βιολογικά δεν την αντιλαμβάνεται την αλλαγή αυτή και δεν την αναγνωρίζει. Αφιέρωσε στην κόρη του το τελευταίο βιβλίο του και της γράφει ότι την ευχαριστεί γιατί τον έμαθε να είναι πατέρας (όχι αναγκαστικά καλός πατέρας). Επίσης είναι πολύ σημαντικό το στάδιο αυτό στην ψυχική ένωση του ζευγαριού καθώς και στη σεξουαλική (αρκεί να μη δει ο άντρας τη γυναίκα του ως κάτι ιερό -μάνα- και δεν μπορεί να τον εμπνεύσει πια σεξουαλικά. Μεγάλη η συμμετοχή της γυναίκας σ’ αυτό), Είναι η περίοδος που δεν είσαι ακόμα κάτι πολύ σημαντικό στη δουλειά σου ή στο περιβάλλον σου, αλλά είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος για τα μικρά παιδιά σου. έτσι δημιουργείται η έννοια της φωλιάς. Δηλ. δεν με αναγνωρίζει κανείς στο δρόμο, δεν είμαι ακόμη σημαντικός στη δουλειά μου, αλλά όταν επιστρέφω όλοι στο σπίτι με αγαπούν. Αυτή η δεκαετία είναι ίσως η πιο ευτυχισμένη περίοδος του ενήλικα (γιατί δεν προλαβαίνει να δει πολύ μέσα του). Ο φόβος του θανάτου δε, είναι ακόμα μακριά. Πάλι έχουμε τα εφτά πρώτα γόνιμα χρόνια της φάσης αυτής και ακολουθούν τρία χρόνια κρίσης. 37-42 περίπου έχουμε μια μεγάλη κρίση, την κρίση των 40, που οφείλεται: στην συνειδητοποίηση της θνητότητας (πέρασε πολύ γρήγορα η καλή ζωή).

40-50: Στην ηλικία αυτή απιοτούν – κυρίως οι άνδρες και τα τελευταία χρόνια πολύ και οι γυναίκες. Η κρίση χτυπά κυρίως τους άνδρες, γιατί είναι πιο ευάλωτοι, πιο ανώριμοι, πεθαίνουν πιο γρήγορα, η γυναίκα έχει διπλό διαφορικό, πιο ανθεκτική, πιο συναισθηματική, ήρεμη γιατί έχει αφήσει τα γονίδια της σε απογόνους. Οι χωρισμοί είναι συνήθως γύρω στα 45-50. Πολλοί άντρες ξανά παντρεύονται στη συνέχεια, ενώ η γυναίκα μπορεί άνετα να ζει και μόνη της, για τον άντρα δεν είναι υποφερτό και ξαναπαντρεύεται ή συμβιώνει. Όμως ένα 30% από τους διαζευγμένους άντρες μετά από 2-3 χρόνια επιστρέφει στο σπίτι του. Κατάλαβε ότι εκεί έξω δεν θα βρει και τίποτα διαφορετικό από αυτό που άφησε, όπως ίσως νόμιζε, αν είχε έναν ικανοποιητικό γάμο. Είχε μια γυναίκα που γκρίνιαζε, αλλά διαπιστώνει ότι και η ερωμένη μετά από ένα διάστημα γκρινιάζει. Ετσι, προτιμά να επιστρέψει σε οικείες και βολικές καταστάσεις (σκέφτεται κατ’ εξοχήν υπό το πρίσμα αυτό).

Αναφέρει εδώ μια ιστορία με έναν ασθενή του άγγλο νομπελίστα, καθ. στο παν/μιο με γυναίκα δ/ντρια στο Βρεττανικό Μουσείο, Ανθρωποι πολύ μορφωμένοι με άνετη ζωή και πλούσιο κοινωνικό περίγυρο υψηλού επιπέδου. Πήγε ο καθηγητής στον Γιωσαφάτι, γιατί έλεγε ότι δεν παίρνει πια χαρά από τη ζωή του, ούτε από τη γυναίκα του. Μετά από καιρό ψυχανάλυσης έμαθε ο Πωσαφάτ ότι παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο και σκέφτηκε ότι απέτυχε μαζί του και δεν τον θεράπευσε. Πήγε και τον βρήκε αργότερα ο ίδιος. Του είπε ότι ήταν πανευτυχής, ότι παραιτήθηκε, χώρισε τη γυναίκα του, γνώρισε μια υπέροχη γυναίκα που του δίνει χαρά, μια απλή υπάλληλο, αγόρασε ένα σπίτι στην εξοχή κι έγινε αγγειοπλάστης, Την παντρεύτηκε και ποτέ στη ζωή του δεν ήταν τόσο ευτυχισμένος. Τον ρώτησε ο Γιωσαφατ: χαίρομαι, αλλά εγώ σου το προκάλεσα όλο αυτό, την ξαφνική αλλαγή? (Μέσα του ένοιωθε κάποια αμηχανία, να χαθεί ένα νόμπελ,..). Του απάντησε, ότι εκείνος τον έκανε να καταλάβει ότι τόσα χρόνια έκανε αυτό που ήθελε ο πατέρας του. Για κείνον τα έκανε όλα αυτά κι όταν το αντιλήφθηκε απλώς το άλλαξε. Εκείνος ήθελε πάντα να γίνει αγγειοπλάστης κι αντλούσε μεγάλη ευχαρίστηση από τη νέα του ζωή.

Στη δεκαετία αυτή χτυπούν η κατάθλιψη, υποχονδριακά σύνδρομα, καρδιακά, εγκεφαλικά. Οι άνδρες μαθαίνουν για ξαφνικούς θανάτους γνωστών τους και πανικοβάλλονται, Η θνητότητα είναι πλέον γεγονός. Αν δεν συμβαίνει τίποτε εξαιρετικό, όμως, έως τα 50 οι άνθρωποι είναι σχετικά ήρεμοι, γιατί έχουν πάρει αποφάσεις κλπ. Τα ζευγάρια κάνουν ένα είδος δεύτερου γάμου μεταξύ τους, γιατί ξαναανακαλύπτουν αν και πόσο αγαπιούνται. Τότε γίνεται ο ένας γονιός του άλλου. Όταν έχει τέτοιους ασθενείς, δεν μιλά για θεραπεία, αλλά για μετάφραση. Δηλ. προσπαθούν να ξανακούσουν ο ένας τον άλλον, να ξανααγαπηθούν, γιατί τώρα έχουν περισσότερο χρόνο μεταξύ τους. Αυτό οδηγεί και σε αυξημένη σεξουαλικότητα, γιατί αν αγαπάς, νοιώθεις πιο έντονη έλξη, ενισχύεται η οικειότητα, ξέρεις τις συνήθειες του άλλου. Στα 50 η κρίση είναι ομαλή και αφορά για πρώτη φορά θέματα υγείας. Τότε απευθυνόμαστε πρώτη φορά σε γιατρούς πολλών ειδικοτήτων.

50-60: Δομική φάση, ίσως η ευτυχέστερη και ηρεμότερη περίοδος. Οι άνθρωποι έχουν εξελιχθεί επαγ/κά, οικονομικά, έχουν μεγάλα παιδιά κι έχουν συμφιλιωθεί με το φόβο του

θανάτου.

60-70: Δύσκολη περίοδος, συνταξιοδότηση. Φοβερό πλήγμα. Ιδιαίτερα αν επιθυμείς να εργαστείς και σε διώχνουν αναγκαστικά. Αν δεν υπάρχουν εναλλακτικές ασχολίες στα 2-3 πρώτα χρόνια της σύνταξης, οι άντρες πεθαίνουν. Εχουμε πάλι κατάθλιψη, καρδιακά, εγκεφαλικά. Αν πεθάνει πρώτος ο άντρας, έχει καλά (γέλια στο ακροατήριο). Η γυναίκα πενθεί λίγο, αλλά σε λίγο συνέρχεται και συνεχίζει τη ζωή της. Αν πεθάνει πρώτη η γυναίκα, συνήθως σε 2-3 χρόνια ακολουθεί ο άνδρας. Είναι σαν να χάνουν τη μάνα τους. Το επιμύθιο είναι αν η σχέση με τη μάνα είναι καλή τον πρώτο χρόνο της ζωής σου. τότε μαθαίνεις ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι. Διαφορετικά ψάχνεις όλη σου τη ζωή. Συνήθως ένας ανώριμος τέτοιος άνδρας θα έχει μαζί του μια ανώριμη γυναίκα, γιατί καμιά άλλη δεν θα μπορεί να τον αντέξει. Είναι ανίκανος να δοθεί και ν’ αγαπήσει. Οι ώριμες γυναίκες δεν τον ελκύουν, γιατί τις φοβάται. Και θα περάσουν μια άθλια ζωή οι ανώριμοι αυτοί άνθρωποι σαν ζευγάρι. Δεν θα μπορούν ούτε να συνεννοηθούν, ούτε να αγαπηθούν.

Στα 70 ο χαιρετισμός μεταξύ ανδρών είναι; «μια χαρά σε βλέπω, πας καλά». Που σημαίνει: ζεις ακόμα και δεν είσαι και βαριά άρρωστος.

Το νόημα της ζωής

Η Θρησκεία: Το αναζητούσαν όλες οι θρησκείες, από τις πρωτόγονες τοτεμικές και πολυθεϊστικές, μέχρι τις βασικότερες (χριστιανισμός, ιουδαϊσμός, ισλάμ). Είναι πολύ δύσκολο το έθνος να συγκρατήσει τον κοινωνικό του ιστό, αν δεν υπάρχει ο φόβος του θεού, Ο άνθρωπος είναι γεμάτος ένστικτα. Δεν υπάρχει καλοσύνη κι αρετή. Ο φόβος του θεού επιβλήθηκε για να τιθασευτούν τα ένστικτα του, τα ορμέμφυτα (κυρίως η επιβίωση και η σεξουαλικότητα). Οπου δεν υπήρχε θεός τη θέση του θεού έπαιρνε ο δικτάτορας. Ο νόμος της ζούγκλας ισχύει παντού, Ο δυνατός θα κατατροπώσει τον αδύνατο, ο πλούσιος τον φτωχό, κ.ο,κ. οι συνθήκες αυτές δεν αλλάζουν ποτέ, Ο Φροϋντ είπε ότι η θεότητα είναι η προβολή της σχέσης γονιού-παιδιού. Το περίεργο είναι ο θεός εμφανίζεται πάντα αρσενικό, ενώ τη ζωή τη δίνει η γυναίκα. Οι γυναίκες παρηγορούν, αγαπούν, φροντίζουν και νοιάζονται, θα έπρεπε να είναι θεοί. Η θρησκεία έδινε μεγάλη ανακούφιση στον άνθρωπο, τον παρηγορούσε.

Η Φιλοσοφία: Ασχολήθηκε κυρίως με την ηθική τελείωση. Η αναγέννηση, ο διαφωτισμός ασχολήθηκε με την ύπαρξη μας χωρίς το θεό, χωρίς το φόβο του θεού. Ο άνθρωπος αναζήτησε μια ταυτότητα χωρίς μεσάζοντες, τη θέση του στον κόσμο και την Ιστορία, Οπου δεν υπήρχε θρησκεία, υπήρχε ένας πανίσχυρος δικτάτορας. Μετά το θεό στην ΕΣΣΔ τη θέση του πήρε ο Στάλιν (ο πατερούλης), τιμωρός και λατρευτικός.

Η Επιστήμη: Αμήχανη, μπροστά στο ακατανόητο του Σύμπαντος, Με τη μείωση της θρησκευτικότητας, υπάρχει αίσθημα κενού (οι πιο πολλοί ασθενείς του είναι πολύ νέοι). Δεν αγαπούν, δεν ενδιαφέρονται για τίποτε. Αυτό γίνεται επιθετικότητα, προς την κοινωνία, προς τους γονείς τους, προς τον ίδιο τους τον εαυτό τελικά. Ούτε η ψυχανάλυση έχει δώσει απαντήσεις.

 

 

Πηγή:

ΣΥΜΜΑΘΗΤΡΙΕΣ & ΦΙΛΕΣ

http://piercecollege1967.wordpress.com/2011/04/07/%CF%84%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1/

—————————————————————————————————————————————————-

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΓΙΩΣΑΦΑΤ – In Treatment

*
*
*
Γιατί δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τα μέτρα του ΔΝΤ, αλλά αρνούμαστε να εφαρμόσουμε την απαγόρευση του καπνίσματος; Πάσχουν όντως οι άντρες από το φόβο της δέσμευσης; Μπορεί μια σχέση να κρατήσει για πάντα;
Ζητήσαμε από τον ψυχίατρο – ψυχοθεραπευτή Ματθαίο Γιωσαφάτ να ξαπλώσει στο ντιβάνι τους Έλληνες για μια σύντομη ανάλυση.ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΓΑ ΦΙΛΙΠΠΑ (madame FIGARO, Ιανουάριος 2011)Νόμιζα ότι το δύσκολο κομμάτι του project «συνέντευξη με τον Ματθαίο Γιωσαφάτ» ήταν να τον πείσεις να σου μιλήσει. Λάθος. Τα δύσκολα άρχισαν όταν ύστερα από αρκετούς μήνες πίεσης δέχτηκε επιτέλους να δώσει τη συνέντευξη…
Τι να πρωτορωτήσεις έναν άνθρωπο που έχει απαντήσεις για τα περισσότερα μυστήρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς; Διαβάζοντας το βιβλίο του Μεγαλώνοντας Μέσα στην Ελληνική Οικογένεια, που κυκλοφόρησε πρόσφατα και που μάλλον πρέπει να διαβάσουμε όλοι –γονείς και μη-, μαθαίνεις πολλά για τη φύση του ανθρώπου, αλλά σου γεννιούνται και πολλές απορίες για τη ζωή σου ως ενήλικα. Του ζητήσαμε λοιπόν να μας λύσει μερικές που αφορούν τις σχέσεις μας, αλλά και τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα. Άλλωστε ο ίδιος πιστεύει ότι το πιο σημαντικό κομμάτι της ψυχανάλυσης δεν είναι τόσο η θεραπεία, όσο οι εξηγήσεις που δίνει για τα κίνητρα της ανθρώπινης συμπεριφοράς, τα οποία καθορίζουν την τέχνη, τις θρησκείες, την ιστορία και τα πολιτεύματά μας.Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα-Σε τι διαφέρουν οι απαντήσεις που δίνει η ψυχανάλυση για την εξέλιξη και την ιστορία του ανθρώπου από τις υπόλοιπες επιστήμες;
-Η ψυχανάλυση εξηγεί το «γιατί», οι υπόλοιπες επιστήμες το «πως». Δίνει εξηγήσεις που στηρίζονται στο γεγονός ότι η ανθρώπινη κατάσταση έχει δύο μορφές ψυχισμού: μία είναι η συνειδητή, που όλοι ξέρουμε, και μία η ασυνείδητη. Η ασυνείδητη φέρνει πράγματα από την κληρονομικότητα, τα γονίδια, την προϊστορία μας και επίσης πράγματα που απωθήθηκαν στην παιδική ηλικία, τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μας. Αυτά δημιουργούν έναν ψυχισμό ασυνείδητο, που είναι άχρονος.
-Γιατί πιστεύετε λοιπόν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση τώρα;
-Για πολλούς λόγους. Η Ελλάδα είναι ταλαίπωρη χώρα. Από τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους και μετά είχαμε δικτάτορες ή βασιλιάδες ή στρατιωτικούς. Τώρα έχουμε μια υπερίσχυση αναρχικών στοιχείων. Από την άλλη, δεν ξέρουμε να μεγαλώνουμε παιδιά, γι’ αυτό είμαστε μια κοινωνία πολύ μπερδεμένη. Όταν δεν είναι ώριμος ο κόσμος, χρειάζεται γονείς.
-Τι γίνεται λάθος στην ψυχική μας ανάπτυξη;
-Ο πολιτισμός έφερε πολλά καλά πράγματα, αλλά προϋποθέτει τη μερική απώθηση της σεξουαλικότητας, η οποία δεν είναι εύκολη και παίρνει άλλες μορφές. Όταν κάποιος δεν είναι ικανοποιημένος ερωτικά, τότε παλινδρομεί σε φάσεις της παιδικής ηλικίας, όπως η πρωκτική που θέλει δύναμη ή λεφτά ή η στοματική που θέλει εξάρτηση. Εξάρτηση είναι όλοι αυτοί που περιμένουν από το κράτος – τη μαμά. Τον πρώτο χρόνο η μαμά έχει το μονοπώλιο, το στήθος (το φαγητό). Από εκεί μαθαίνουμε ότι πρέπει να πληρώσουν οι πλούσιοι. Από την άλλη, μέχρι τώρα οι πολιτικοί έλεγαν «λεφτά θέλετε; Ψηφίστε μας». Δανείζονταν συνέχεια, μέχρι που έφτασε η εποχή που δεν μας έδιναν άλλα και πήγαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση επαιτώντας. Και εκεί φυσικά μας είπαν «επειδή ως κράτος δεν μπορείτε να τα καταφέρετε, θα έρθουμε εμείς να σας στρώσουμε».
-Δεν έχουμε δημοκρατία όπως νομίζουμε;
-Η δημοκρατία αυτή τη στιγμή είναι αναρχική. Μόνο στην Ελλάδα υπάρχει αυτή η δημοκρατία που κλείνεις όποτε θέλεις τους δρόμους επειδή έχεις κάποιο αίτημα, σωστό ή λάθος, και πεθαίνουν άνθρωποι μέσα στα ασθενοφόρα.
-Γιατί αυτά όμως συμβαίνουν μόνο εδώ; Ούτε την απαγόρευση του καπνίσματος δεν εφαρμόζουμε.
-Επειδή το κράτος δεν μπορεί να επέμβει. Φταίνε και πολλά κοινωνικά και πολιτικά στοιχεία, αλλά φταίει κι ο τρόπος που μεγαλώσαμε. Ο δεύτερος χρόνος της ζωής μας, η πρωκτική φάση όπου μαθαίνει κανείς από τη μητέρα του ότι δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει (από την ούρηση και τον έλεγχο των σφιγκτήρων μέχρι τη συμπεριφορά του), καθορίζει το αν θα γίνει κανείς υποτακτικός ή αναρχικός. Αν η μητέρα τότε δεν χειριστεί σωστά την κατάσταση και είναι είτε πολύ αυστηρή είτε πολύ χαλαρή, το παιδί- ανάλογα με το πόσο ισχυρά είναι τα γονίδιά του- μπορεί να γίνει υποτακτικό ή αντιδραστικό. Αργότερα η μητέρα γίνεται η κοινωνία και οι αντιδραστικοί εναντιώνονται σε αυτή.
-Τα μέτρα του ΔΝΤ τα δεχόμαστε χωρίς καμία αντίδραση όμως.
-Μα ακριβώς επειδή είμαστε υποτακτικοί ή αναρχικοί. Όταν είναι πολύ αυστηρός ο γονιός, γινόμαστε υποτακτικοί. Όταν δεν είναι, αντιδρούμε όπως ένα παιδάκι όταν οι γονείς του δεν μπορούν να του επιβληθούν. Τα παιδιά χρειάζονται να νιώθουν ασφαλή για να πειθαρχήσουν και να μάθουν τα όριά τους. Οπότε όταν κάνει κάτι ασφαλώς και τιμωρείται. Δεν το τιμωρείς λέγοντας «δεν σ’ αγαπώ», που είναι ένα άλλο λάθος που κάνουν οι Έλληνες γονείς. Έτσι συμβαίνει και σε μία χώρα. Όταν δεν τιμωρείται κανείς και για τίποτα, ξανακάνει τα ίδια.
-Τι αρχηγούς χρειαζόμαστε;
-Κάποιους που να μπορούν να επιβάλλουν πράγματα με δημοκρατικό τρόπο. Αλλά δημοκρατία δε σημαίνει ασυδοσία ούτε αναρχισμός.
-Άρα δεν τους έχουμε.
-Όχι. Ένας ανώριμος λαός εκλέγει και ανώριμους ηγέτες. Δεν είναι τυχαίο. Σε άλλες χώρες, όπως η Δανία, η Σουηδία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, όπου οι άνθρωποι είναι πιο ώριμοι, βγάζουν και πιο ώριμες κυβερνήσεις, που είναι πιο λογικές και φροντίζουν τον κόσμο τους. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο οικονομικό, γι’ αυτό χρειάζεται χρόνια για να αλλάξουμε, αν αλλάξουμε. Η δημοκρατία απαιτεί ωριμότητα.
-Πως μπορούμε να αλλάξουμε;
-Μεγαλώνοντας σωστά τα παιδιά μας, ώστε να μη γίνουν ούτε υποτακτικά ούτε αναρχικά, αλλά ώριμα κι ευτυχισμένα. Η διαπαιδαγώγηση είναι δύσκολη και γίνεται σιγά σιγά. Οι καλοί γονείς θέτουν κάποια όρια, ελαστικά αλλά βάζουν και τιμωρίες – το παιδί δέχεται υποδείξεις όταν αισθάνεται ότι η μητέρα το αγαπάει.

Οι σχέσεις στο ντιβάνι

-Για ποιους λόγους έρχονται οι γυναίκες σε σας και για ποιους οι άντρες;
-Πολλές γυναίκες έρχονται επειδή δυσκολεύονται με τις σχέσεις τους – και μέσα από τις σχέσεις φαίνονται τα προβλήματα που έχει κάποιος. Άλλες έχουν συμπτώματα όπως φοβίες ή κρίσεις πανικού. Οι άντρες έρχονται επειδή έχουν κατάθλιψη, ερωτικές ή σεξουαλικές δυσκολίες, συνήθως μετά το γάμο επειδή νιώθουν ότι έχουν παγιδευτεί.
-Θα προτείνατε στα ζευγάρια που σκέφτονται να χωρίσουν να συμβουλευτούν έναν ψυχοθεραπευτή;
-Ασφαλώς. Αυτό το λέμε divorce therapy (θεραπεία διαζυγίου). Καταρχάς πρέπει να έρθουν να δουν αν πρέπει να χωρίσουν, αν τα προβλήματά τους είναι πραγματικά ή νευρωτικά. Για παράδειγμα, αν κάποιος έχει εξωσυζυγική σχέση και δεν μπορεί να τη βολέψει –όπως κάνουν οι περισσότεροι-, αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα. Αν κάποιος δεν μπορεί να κάνει σεξ με τη γυναίκα του επειδή έχει πρόβλημα στη σχέση με τη μάνα του, αυτό μπορεί να λυθεί. Άρα η θεραπεία διαζυγίου γίνεται για να δείξεις σε κάποιον ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα που το πιθανότερο είναι ότι αν χωρίσει θα το επαναλάβει. Και η δεύτερη φορά είναι πολύ χειρότερη.
-Γιατί διαλέγουμε τον ίδιο τύπο άντρα;
-Επιλέγουμε την ίδια προσωπικότητα. Ξέρουμε από την ψυχανάλυση ότι όσο πιο ανώριμος είναι κανείς, τα προβλήματα επαναλαμβάνονται. Το ίδιο σενάριο που δημιουργείται στην παιδική ηλικία, το παίζουμε σε όλη μας τη ζωή με διαφορετικούς ηθοποιούς. Αν δεν το καταλάβεις αυτό και χωρίσεις, πάλι θα διαλέξεις το λάθος άνθρωπο. Μια τεράστια έρευνα που έγινε στην Αγγλία έδειξε ότι από τις γυναίκες που είχαν παντρευτεί αλκοολικό, το 80% επέλεξαν αλκοολικό για δεύτερη φορά, το 60% για τρίτη και το 40% για τέταρτη. Δεν έβαζαν μυαλό.
-Μπορείς να βάλεις μυαλό;
-Με θεραπεία. Να καταλάβεις γιατί.
-Πως ορίζεται μια καλή σχέση;-Μια σχέση στην οποία οι άνθρωποι είναι σχετικά ευχαριστημένοι από το τί παίρνει ο ένας από τον άλλον. Όταν είναι κανείς ικανοποιημένος, όπως όταν συμβαίνει στον πρώτο χρόνο με τη σχέση μητέρας-παιδιού, τότε μπορεί να αναπτυχθεί αγάπη. Αγάπη σημαίνει νοιάζομαι πραγματικά για τον άλλον – δεν έχει να κάνει με έρωτες και τέτοια. Σε μια καλή σχέση δέχεσαι και συμβιβάζεσαι με μερικά στοιχεία του άλλου, αφού τον επέλεξες. Αλλιώς μην τον παίρνεις.
-Αν δεν έχει υπάρξει καλή σχέση μητέρας-παιδιού;
-Τότε δεν έχω μάθει να αγαπάω και να επιλέγω έναν άνθρωπο που είναι σαν τη μητέρα που θα ήθελα να έχω. Όταν οι άνθρωποι είναι ανώριμοι, περιμένουν από τον άλλο να είναι τέλειος, ενώ εκείνοι δεν προσφέρουν τίποτα, και τότε αρχίζουν να κατηγορούν ο ένας τον άλλον. Αν δεν έχεις πάρει αυτά που πρέπει μικρός, είσαι αχόρταγος, περιμένεις από κάποιον να σε πάει στα ουράνια. Κι όταν δε σε πάει απογοητεύεσαι. Ο ανώριμος δεν αντέχει, θέλει το στήθος της μαμάς του 24 ώρες το 24ωρο.Ε, δε θα το’ χεις.
-Από αυτή την καλή σχέση μοιάζει να λείπει το πάθος.
-Το πάθος είναι αρρωστημένο συναίσθημα, δεν είναι πραγματικό, είναι instead of, όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό. Το έχουν μόνο οι ανώριμοι και προβληματικοί άνθρωποι. Σημαίνει ότι δε μπορώ να αγαπήσω κάποιον και δημιουργώ φαντασιωσικά αισθήματα. Είναι σα να μη μπορεί κάποιος να κάνει έρωτα κανονικά και τότε γίνεται λίγο διεστραμμένος.
-Ποιο είναι πραγματικό αίσθημα;
-Η αγάπη και το ερωτικό πάθος. Η αγάπη στηρίζεται στην ευγνωμοσύνη που αναπτύσσεται γύρω στον όγδοο μήνα στα παιδιά. Τότε αρχίζουν να δίνουν και στη μαμά φαγητό, π.χ. τους δίνει μια σοκολάτα και δίνουν και σε κείνη. Δηλαδή αυτή η γυναίκα μου έδωσε πράγματα και θέλω να της δώσω κι εγώ.
-Μπορεί μια σχέση να κρατήσει για πάντα;
-Αν σε έχει αγαπήσει η μάνα σου, αρχίζεις να την αγαπάς κι εσύ και να την αποδέχεσαι, ενώ καταλαβαίνεις ότι δεν είναι τέλεια. Και τότε μπορείς να αγαπήσεις κάποιον με τα ελαττώματά του, επειδή παίρνεις πράγματα. Είναι το σεξ, η ευχαρίστηση, μιλάτε, σε φροντίζει όταν αρρωσταίνεις και έτσι δημιουργείται μια ευγνωμοσύνη που είναι η αρχή της αγάπης σε ένα ζευγάρι. Από τη στιγμή που αρχίζεις να αγαπάς τον άλλον, αρχίζει μια περίοδος ρεαλιστικής εξιδανίκευσης, όπως κάνεις με το παιδί σου. Ξέρω ότι η κόρη μου δεν είναι η ωραιότερη στον κόσμο, αλλά για μένα είναι. Αυτό δε φεύγει ποτέ. Μπορείς να είσαι ερωτευμένος και να κάνεις σεξ με τον ίδιο άνθρωπο μια ζωή.
-Όλες οι σημερινές γυναίκες, δηλαδή, που δε βρίσκουν άντρες είναι ανώριμες;
-Όχι μόνο, υπάρχουν και πολλοί κοινωνικοί λόγοι. Οι γυναίκες δουλεύουν πολύ, δεν υπάρχουν πια πολλές ευκαιρίες να γνωρίσουν άντρες. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πια μέσω facebook και γενικά internet έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους που μπορεί να σου ταιριάζουν. Επίσης, οι Ελληνίδες μαμάδες έχουν τους γιους τους στο σπίτι και συχνά τους φροντίζουν μέχρι τα σαράντα. Και τέλος, τώρα πια το σεξ είναι πολύ ελεύθερο. Γιατί να παντρευτούν; Γι’ αυτό οι παλαιότερες κοινωνίες έκαναν το σεξ μη διαθέσιμο, για να παντρεύονται οι άντρες.
-Άρα πρέπει να κάνουμε το σεξ μη διαθέσιμο;
-Τότε την έχετε βάψει, γιατί υπάρχουν άλλες διαθέσιμες! Εγώ λέω πάντα να μην κοιμάστε την πρώτη βραδιά με κάποιον γιατί θα φύγει. Πρέπει να διατηρήσετε λίγο το μυστήριο. Μην περιμένετε όμως και πολύ, γιατί υπάρχουν πολλές άλλες –προς φοβερή ζήλια των παλαιοτέρων.
-Ας υποθέσουμε ότι βρίσκεις έναν άντρα. Πως θα τον κρατήσεις;
-Ο άντρας, εκτός από το σεξ, έχει ανάγκη και από μια μαμά, κάποιον που να τον αποδέχεται. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να γίνουμε ζευγάρι, γιατί υπάρχει ο φόβος του θανάτου. Ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε, αλλά θέλουμε να πηγαίνουμε προς τα’ κει πιασμένοι χέρι χέρι. Σε μια σωστή σχέση, λοιπόν, είσαι και παιδί και ενήλικη και μαμά. Όπως και ο άντρας μπαμπάς. Και τους τρεις ρόλους παίζουμε. Στο κρεβάτι λέμε χαζομάρες, υποκοριστικά, μετά κάνουμε έρωτα σαν ενήλικες, ψωνίζουμε, ταξιδεύουμε, μιλάμε, αλλά είναι απαραίτητη και η γονική σχέση –θέλεις κάποιον να σε φροντίσει, να σε προστατέψει.
-Υπάρχουν στην πραγματικότητα τόσο καλές σχέσεις;
-Το 10-20% των σχέσεων είναι καλές. Στην Ελλάδα λιγότερο. Οι γάμοι δεν είναι καλοί εδώ. Ένα 30% μένει για κοινωνικούς και οικονομικούς λόγους ή για τους γονείς. Έχω έναν ασθενή που είναι παντρεμένος με παιδιά και θέλει να χωρίσει επειδή είναι ερωτευμένος χρόνια με μια κοπέλα, αλλά φοβάται να το πει στη μαμά του.
-Γιατί οι γυναίκες κάνουν σχέσεις με παντρεμένους;
-Ε, είμαστε καλύτεροι! Πρώτον, γιατί πολλοί παντρεμένοι έχουν μια ευκολία να κάνουν σχέση. Δεύτερον, όταν είμαι παντρεμένος, στην ερωμένη μου την οποία βλέπω μία φορά την εβδομάδα δείχνω τις καλύτερες πλευρές του εαυτού μου. Οπότε, αν π.χ. δουλεύεις πολύ και δεν έχεις χρόνο για κανονική σχέση, αυτή η κατάσταση σε βολεύει.
-Δεν υπάρχει προβληματικό ψυχολογικό υπόβαθρο;-Υπάρχει. Παντρεμένους επιλέγουν και οι γυναίκες που έχουν δυσκολία να κάνουν μια μόνιμη, καθημερινή σχέση. Η πιο συνηθισμένη ψυχολογική κατάσταση είναι ένα άλυτο οιδιποδειακό πρόβλημα. Ο παντρεμένος εκπροσωπεί τον πατέρα που δεν είχες μικρή και τον έχεις τώρα, αλλά δεν επιτρέπεται να τον παντρευτείς. Παίζεις μαζί του αλλά το βράδυ κοιμάται με τη μαμά. Αυτό δημιουργεί την ελκυστικότητα του παντρεμένου. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που η ερωμένη χάνει το ενδιαφέρον της όταν ο άλλος χωρίσει. Είχα μία ασθενή που το έχασε τρεις φορές. Μόλις γύριζε αυτός στη γυναίκα του τον ήθελε και μόλις χώριζε, τον άφηνε.
-Ο «φόβος της δέσμευσης» είναι μια δικαιολογία για τους άντρες όταν δε θέλουν να κάνουν σχέσεις;
-Ποτέ δεν ήθελαν οι άντρες να κάνουν σχέσεις. Ο άντρας είναι φύσει πολυγαμικός, γιατί πρέπει να διαιωνίσει τον εαυτό του μέσα από τα γονίδιά του. Για να κάνεις σεξ φορτώνεσαι τη σχέση, τα παιδιά, τη διατροφή μιας γυναίκας. Και το λέω αυτό παρόλο που είμαι πραγματικά φεμινιστής. Έχει λοιπόν το φόβο της δέσμευσης για όλους αυτούς τους λόγους. Από την άλλη όμως, μεγαλώνει με τη μαμά, οπότε πάντα θέλει και μια μαμά κι αυτό τον παιδεύει. Γι’ αυτό δεν μπορεί να χωρίσει εύκολα. Αλλιώς θα χώριζε πολύ συχνά.
-Πως γίνεται ένας άνθρωπος να είναι επιτυχημένος στη δουλειά του και αποτυχημένος στις σχέσεις του;
-Οι σχέσεις έχουν να κάνουν με το πώς μεγάλωσες, όχι με την εξυπνάδα. Γι’ αυτό κάποιοι άνθρωποι που δυσκολεύονται στις σχέσεις τους αφοσιώνονται στη δουλειά, ώστε να πάρουν ικανοποίηση από’ κει. Άλλωστε το να κάνεις μια καλή καριέρα σημαίνει ναρκισσιστική αφοσίωση. Δε γίνεται να δουλεύεις δυο ώρες τη μέρα και να γίνεις τοπ.

 

Ελληνική οικογένεια

 

-Όλα εξαρτώνται, δηλαδή, από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας;
-Στο βιβλίο μου περιγράφω όλα τα στάδια που περνάει ένα βρέφος από τη στιγμή που συλλαμβάνεται. Ο πρώτος χρόνος είναι ο σπουδαιότερος στη ζωή του ανθρώπου –η σχέση με τη μητέρα παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο τότε-, αλλά και μέχρι τα πέντε του περίπου διαμορφώνει την προσωπικότητά του. Τον Απρίλιο θα μιλήσω στο Μέγαρο Μουσικής για τα στάδια ανάπτυξης της ψυχικής ζωής στον ενήλικα. Πως μπορεί, δηλαδή, να αλλάξουν κάποια στοιχεία ανάλογα με τις επιδράσεις: τη δουλειά, το σύντροφο, την οικονομική κατάσταση κ.τ.λ.
-Όσες μαμάδες διάβασαν το βιβλίο σας λένε «είμαι κακή μάνα». Καμία δε μπορεί να κάνει όλα όσα λέτε.
-Δεν είναι κακές, κάνουν ότι μπορούν. Εγώ συμπαθώ πολύ τις μητέρες. Είναι μια πολύ δύσκολη δουλειά, όπως και το να είσαι θεραπευτής. Σχεδόν όλοι θέλουν το καλό του παιδιού τους, αλλά κάνουν λάθη είτε από άγνοια είτε από εσωτερικευμένη ασυνείδητη επίδραση των δικών τους γονιών.
-Πως θα καταφέρω να είμαι καλή μητέρα αν η μαμά μου δεν ήταν;
-Θα δυσκολευτείτε λίγο! Γι’ αυτό λέμε ότι η νεύρωση είναι κληρονομική όχι από τα γονίδια, αλλά επειδή ο καθένας επηρεάζεται. Αλλά και πάλι έχουμε πιθανότητες. Μπορεί η μάνα μου να μην ήταν πολύ καλή, αλλά να ήταν ο πατέρας μου, μια θεία, μια δασκάλα, μια σύντροφος ή η αδερφή μου, που μου έδωσε όσα δεν πήρα από τη μάνα μου.
-Πως βλέπετε τις μονογονεϊκές οικογένειες;
-Δεν είναι το καλύτερο, αλλά αρκετά παιδιά μεγαλώνουν σωστά, γιατί πάντα υπάρχει ένας άντρας, σύντροφος, θείος, φίλος. Στην Αγγλία το 30% των γυναικών κάνουν παιδιά και δε θέλουν να παντρευτούν. Απλώς πρέπει να φροντίζει κανείς να υπάρχει και μια αντρική φιγούρα λιγότερο στον πρώτο και περισσότερο στο δεύτερο χρόνο κ.τ.λ.

 

 

Προσωπικά δεδομένα

 

-Είστε απολύτως θεραπευμένος;
-Ασφαλώς όχι. Δε θεραπεύει τα πάντα η ψυχανάλυση, είναι όμως μια σημαντική βοήθεια. Αλλά εγώ θεωρώ ψυχανάλυση τη γενική εφαρμογή της θεωρίας στην κοινωνία, η οποία είναι πολύ πιο σημαντική. Ως θεραπεία δεν είναι καταπληκτική και ούτε θα γίνει γιατί είναι με λόγια μόνο. Κάποια στιγμή θα συνδυάσουμε και καινούργια πράγματα, φάρμακα, νέα δεδομένα από τις νευροεπιστήμες. Ο άνθρωπος και ο εγκέφαλός του είναι πολύ πολύπλοκος, ώστε να τον κάνεις καλά με δυο κουβέντες. Το ότι γίνεται έστω και στο βαθμό που γίνεται σήμερα είναι θαύμα.
-Έχετε λύσει όλα τα προβλήματά σας;
-Όχι. Δεν έχω λύσει ένα βασικό: δεν θέλω να πεθάνω.
-Εσείς κάνατε όλα αυτά που συμβουλεύετε στους γονείς τώρα;
-Όχι, δε γεννήθηκα γνωρίζοντας όλα αυτά που ξέρω σήμερα. Θα ήθελα να είμαι καλύτερος σύζυγος, πατέρας, εραστής. Πιστεύω ότι κυρίως στη δουλειά μου έκανα ότι μπορούσα. Στους υπόλοιπους τομείς της ζωής μου, μάλλον δεν έκανα πάντα το καλύτερο.
-Η γυναίκα σας έχει παράπονα;
-Πολλά. Είμαι αρκετά έντιμος, αλλά δεν ήμουν πολύ καλός σύζυγος, επειδή δούλευα πολύ. Η γυναίκα μου ισχυρίζεται –και έχει απόλυτο δίκιο- ότι έγινα ειδικός στο γάμο επειδή είχαμε προβλήματα. Αναγκάστηκα να ψάξω τι γίνεται.
-Η κόρη σας;
-Δεν είχα το χρόνο που έπρεπε για τη κόρη μου, αλλά δε νομίζω ότι έχει τώρα πολλά προβλήματα. Η ίδια πάντως λέει ότι είμαι καλός μπαμπάς.
-Έχετε πάθη;
-Πολλά, αλλά όχι έντονα. Πάθος είναι και το να φάω ένα καλό φαγητό ή να καπνίσω –που δεν καπνίζω πια- και μου λείπει. Τα χρόνια που περνάνε, τα ταξίδια που δεν έκανα, οι γυναίκες που δε γνώρισα. Αλλά είμαι ευχαριστημένος.
-Τι φοβάστε;
-Τις αρρώστιες που έρχονται ή θα έρθουν. Το αναπόφευκτο τέλος.
-Τι θέλετε να σκέφτονται οι άνθρωποι για σας;
-Θέλω να με συμπαθούν, να αισθάνομαι ότι είμαι αρκετά έντιμος και ότι κάνω όσο καλύτερα μπορώ τη δουλειά μου. Και να με βρίσκουν ελκυστικό ως άνθρωπο οι άντρες κι ερωτικά ελκυστικό οι γυναίκες.
-Για ποιο πράγμα είστε περήφανος;
-Επειδή νοιάζομαι για τους ανθρώπους και προσπαθώ να τους βοηθήσω.
-Ύστερα από 40 χρόνια ως ψυχαναλυτής, τι μπορεί να σας εντυπωσιάσει;
-Με ενδιαφέρει ακόμα πολύ η δουλειά μου. Τα προβλήματα είναι περίπου ίδια, αλλά κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Μπορεί αυτά που ακούω να είναι συνηθισμένα, αλλά το καθένα είναι ένα αίνιγμα για μένα που με παρακινεί να το λύσω. Αυτό με κρατάει ζωντανό.
-Τι άλλο θα θέλατε από τη ζωή;
-Ήθελα να γίνω ο μεγάλος συγγραφέας του 20ού αιώνα και δεν έγινα, και απ’ ότι φαίνεται δε θα γίνω ούτε του 21ου. Θα ήθελα να ζούσα το μεγάλο έρωτα της ζωής μου, με μία καταπληκτική γυναίκα, η οποία θα με θέλει με όλα μου τα κουσούρια και με την οποία θα είμαι απόλυτα ικανοποιημένος, αλλά αυτό δεν υπάρχει. Θα ήθελα να είμαι πιο ψηλός, πιο όμορφος, πιο ελκυστικός, καλύτερος γιατρός από ότι είμαι. Όλα αυτά είναι «στη θάλασσα του ανεκπλήρωτου που τόσα μου κρατεί», όπως έγραψε και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου.
-Είστε ανικανοποίητος;
-Έχω μια δίψα για τη ζωή. Θέλω να τα ζήσω όλα.
-Έχετε βρει το νόημα της ζωής;
-Αυτό θα σας το αποκαλύψω στην επόμενη ομιλία μου στο μέγαρο Μουσικής, αλλιώς δεν θα έρθει κανένας.

 

Πηγή:
3feeet halkidiki news
—————————————————————————————————————————————————-

Επιλέξτε το σωστό ερωτικό σύντροφο

Από την Κατερίνα Μαγγανά

 

Πόσες δεν έχουμε πει την περίφημη φράση «μα γιατί τραβάω όλους τους προβληματικούς;». Μάθετε λοιπόν τις βαθύτερες αιτίες των ερωτικών σας επιλογών.
Συνήθως οι λόγοι που επικαλούμαστε για να εξηγήσουμε γιατί ερωτευτήκαμε ή και παντρευτήκαμε τον άνθρωπο που είναι δίπλα μας είναι προφανείς και κατανοητοί από το κοινωνικό πλαίσιο: ο χαρακτήρας, η μόρφωση, η εξωτερική εμφάνιση, η σεξουαλική επαφή, λόγοι οικονομικοί ή και κοινωνικοί.

 

Οι βαθύτεροι όμως λόγοι είναι καλά κρυμμένοι μέσα μας «Η επιλογή συντρόφου την οποία εμείς οι ψυχαναλυτές ονομάζουμε ανακλητική είναι η ωριμότερη, αυτή που οδηγεί στο μικρό ποσοστό του 10 με 20% που είναι οι ευτυχισμένοι γάμοι», εξηγεί ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής κ. Ματθαίος Γιωσαφάτ, ειδικός σε θέματα γάμου και οικογενειακής θεραπείας. «Τι σημαίνει αυτό; Όταν έχουμε μια καλή μαμά και περάσουμε καλά, μαθαίνουμε να συγχωρούμε και τα ελαττώματά της, όπως ένας ώριμος άνθρωπος. Αποδεχόμαστε λοιπόν και τα ελαττώματα του συντρόφου μας και φτιάχνουμε μια καλή σχέση. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε περάσει ομαλά και το οιδιπόδειο, δεν έχουμε μεγάλο άγχος αποχωρισμού, προδοσίας. Αποδεχόμαστε, π.χ., ότι η μαμά έκανε κι άλλο παιδί. Ή ξέρω ως παιδί ότι μ’ αγαπάει, αλλά ανακάλυψα ότι αγαπά και τον μπαμπά, αλλά κι εγώ αγαπάω τον μπαμπά, άρα όλοι αγαπιόμαστε! Οπότε θα κάνω κι εγώ το ίδιο όταν μεγαλώσω με το σύντροφό μου». Οι λόγοι λοιπόν της επιλογής του ερωτικού συντρόφου βασίζονται στη σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα, τη δική τους σχέση και τη σχέση μας μαζί τους.

 

Αναζητώντας τη ρίζα του προβλήματος
«Οι περισσότεροι μεγαλώνουμε με μαμάδες που δεν είναι επαρκείς, με μαμάδες που δεν έχουν μάθει να προσφέρουν αγάπη, να καταλαβαίνουν τις ανάγκες του μωρού», μας λέει ο κ. Γιωσαφάτ. «Και το μωρό επικοινωνεί με μη λεκτική συμπεριφορά για να ζητήσει αυτά που του λείπουν, κλαίει, αρρωσταίνει, γρατσουνάει, κλοτσάει κ.λπ. Στα ζευγάρια είναι πολύ έντονη αυτή η μεταβίβαση της πρώτης σχέσης, των πρώτων μη λεκτικών φόβων και συναισθημάτων. Γι’ αυτό και τα ζευγάρια μαλώνουν, ιδιαίτερα αν ο πρώτος χρόνος δεν ήταν καλός, αν ήταν στερημένος από ζεστασιά, χάδια, αγκαλιές. Ξέρετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να χαϊδέψουν τρυφερά ο ένας τον άλλο;». Η επιλογή λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις κουβαλά πάρα πολλά πράγματα που δεν έχουν λυθεί μέσα μας.

 

Στόχος η επιθυμητή μητέρα
«Τα προβλήματα της πρώτης μας σχέσης με τη μητέρα δημιουργούν και τους προβληματικούς έρωτες», υπογραμμίζει ο κ. Γιωσαφάτ. «Περιμένεις τότε όχι μόνο να βρεις μια κανονική γυναίκα, έναν κανονικό άντρα, αλλά ένα σύντροφο που θα την αντικαταστήσει σε καλύτερη έκδοση, θέλεις την επιθυμητή μητέρα. Αυτό δημιουργεί τον έρωτα, τον πιο παθιασμένο. Όχι όμως τον πραγματικό έρωτα. Γιατί σε αυτή την περίπτωση ψάχνουμε ένα ιδανικό που θα μας αγαπήσει, θα μας εκτιμήσει γι αυτό που είμαστε, όπως έπρεπε να το κάνει η μαμά. Κι όσο πιο πολύ περιμένει κανείς την επιθυμητή μητέρα, τόσο πιο πολύ την εξιδανικεύει. Είναι μια ναρκισσιστική ανάγκη. Όταν ακούσετε: Μια μόνο γυναίκα με έχει καταλάβει, εσύ, οι άλλες ήταν όλες… να καταλάβετε ότι πρέπει να απομακρυνθείτε γρήγορα απ αυτόν τον άνθρωπο! Σας βάζει στοιχεία που πιθανώς δεν έχετε!».

 

Διαλέγουμε αυτόν που μας μοιάζει
Έχετε σκεφτεί γιατί παραπονιόμαστε ότι τραβάμε μόνο προβληματικές περιπτώσεις στην ερωτική μας ζωή; Μήπως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι; «Γιατί δεν τράβηξες κανέναν άλλο; θα ρωτούσα εγώ», λέει ο κ. Γιωσαφάτ. «Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με κάποιον ωριμότερο ψυχικά από εμάς. Δεν θα συντονιστούμε. Και δεν έχει να κάνει ούτε με την ευφυϊα ούτε με την ικανότητά μας σε άλλους τομείς όπως το εργασιακό. Εκεί μπορεί να διαπρέπουμε. Άλλο όμως είναι η συναισθηματική ωριμότητα».

 

Ο πραγματικός έρωτας!
«Ο έρωτας κρατάει το πολύ ένα χρόνο», τονίζει ο κ. Γιωσαφάτ. «Ο ανακλητικός έρωτας, ο πρώτος για τον οποίο μιλήσαμε, που δεν είναι τόσο έντονος αρχικά, ωριμάζει σιγά σιγά. Αρχίζει ο ένας να ερωτεύεται τον άλλο με το χρόνο που του αφιερώνει και τον γνωρίζει. Αυτόν λέω εγώ πραγματικό έρωτα. Αντιλαμβάνομαι ότι ο άλλος είναι κάτι εξαιρετικό για μένα, γιατί με έπεισε και τον έπεισα γι αυτό».

 

Τα στάδια της ψυχικής ανάπτυξης
«Για να έχεις μια καλή σχέση πρέπει να περάσεις τις ανάγκες του πρώτου έτους, τη μεγάλη εξάρτηση. Δεν πήρα πολλά από τη μάνα μου στον πρώτο χρόνο; Τότε ψάχνω μια γυναίκα – μαμά. Δεν δίνω και τόση σημασία στο σεξουαλικό. Κι αυτή η σχέση δεν πάει καλά γιατί διαλέγεις παρόμοιο τύπο συντρόφου. Στην αρχή φαίνεται ότι ο ένας θα φροντίσει τον άλλο και μετά και οι δυο περιμένουν τον άλλο να τους φροντίσει», εξηγεί ο κ. Γιωσαφάτ. «Στο δεύτερο έτος, το πρωκτικό στάδιο, το παιδί μαθαίνει με τη μάνα την αυτονομία, είναι η περίοδος της εναντίωσης. Αν δεν πάει καλά, αργότερα στη σχέση ο ένας θα προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο! Το τρίτο στάδιο είναι το φαλλικό, όπου το σεξ πηγαίνει στα γεννητικά όργανα. Αν πάει κάτι στραβά, διαλέγεις μια γυναίκα που σου αρέσει σεξουαλικά, αλλά αυτό εξαντλείται γρήγορα. Κι από εκεί και πέρα έχεις άλλες ανάγκες που δεν σου τις καλύπτει. Ο τέταρτος χρόνος που πάλι δεν πάει καλά είναι ο οιδιποδειακός, στάδιο που στην ανάπτυξη αντιστοιχεί γύρω στα 5 χρόνια του παιδιού. Εκεί υπάρχει πρόβλημα γιατί δεν θέλεις πολύ ερωτικά το σύντροφό σου. Αν καταφέρεις και πάρεις κάποιον που σου θυμίζει τη μαμά (ή τον μπαμπά), έχεις προβλήματα σεξουαλικά: στύσης, πρόωρης εκσπερμάτισης κ.λπ.».

 

Ζήτημα ισορροπίας
«Μια καλή σχέση προϋποθέτει ότι έχουμε περάσει σχετικά ομαλά αυτά τα στάδια: θέλεις να έχεις ένα μίνιμουμ εξάρτησης, να έχεις αυτονομία, αλλά δεν σου αρέσει να πατάς τον άλλο στο λαιμό. Θέλεις να κάνεις σεξ και να σου αρέσει, δεν ικανοποιείσαι όμως μόνο με αυτό. Τότε η σχέση εξελίσσεται σε αγάπη, σε έρωτα και μπορεί να κρατήσει. Δεν περιμένεις τόσο πολλά από τον άλλο, ενώνεις δυο ζωές, οι οποίες όμως δεν γίνονται ποτέ μια», τονίζει ο κ. Γιωσαφάτ.

 

Και τώρα τι κάνουμε;
«Μπορεί να ακούγονται λίγο απαισιόδοξα όλα αυτά, αλλά είναι η πραγματικότητα», παρατηρεί ο κ. Γιωσαφάτ. «Το πρώτο πράγμα που λέω είναι να βρεις μια καλή μαμά, με την ψυχοθεραπεία, ατομικά ή σε ομάδες, που βοηθούν πάρα πολύ τους ανθρώπους. Λέω επίσης κι έχω παρεξηγηθεί γι αυτό να μπορούν οι γυναίκες να είναι κοντά στο παιδί τους τον πρώτο χρόνο της ζωής του. Προτείνω συχνά και κάτι που ακόμα μοιάζει ουτοπικό: να γίνονται μαθήματα ζωής από το δημοτικό στα σχολεία, υπό μορφή ομάδας με εκπαιδευμένους δασκάλους. Το άλλο βήμα είναι ο διάλογος, που είναι δύσκολο βέβαια. Πάντα είχαν οι άνθρωποι προβλήματα και πάντα έβρισκαν τρόπους να τα αντιμετωπίσουν. Πρέπει να είμαστε και λιγάκι αισιόδοξοι». ΄

 

Άλλο έρωτας, άλλο αγάπη
«Δυο άνθρωποι είναι καθρέφτης ο ένας για τον άλλο. Οι ερωτευμένοι κοιτάζονται και θαυμάζονται αυτό δεν είναι αγάπη! Είναι ένα πολύ ευχάριστο αίσθημα, που οδηγεί σχεδόν πάντα σε φασαρίες. Γιατί την επόμενη μέρα που θα τον/τη δείτε θα έχετε ήδη μια μικρή απογοήτευση. Στην πρώτη επαφή δεν ξέρουμε τίποτα για τον άλλο, όσο προχωρά η επαφή όμως αρχίζει η απο-εξιδανίκευση». Εκεί εμφανίζεται η εσωτερική παλινδρόμηση, που δηλώνει την τάση του ανθρώπου να υπαναχωρήσει φοβισμένος και να κλείσει τις πόρτες επικοινωνίας για τη νέα σχέση.

 

 

 

Πηγή: http://www.womenonly.gr/article.asp?catid=14190&subid=2&pubid=516207

—————————————————————————————————————————————————-
Οι ακανθώδεις σχέσεις του ζευγαριού
Ο Σοπενχάουερ κάποτε είπε ένα ανέκδοτο «Οταν ο χειμώνας είναι παγερός οι σκαντζόχοιροι ψάχνουν για λίγη ζεστασιά ακουμπώντας ο ένας πάνω στον άλλο. Μα του καθένα τα αγκάθια τρυπούν τις σάρκες του άλλου…

Δημοσίευση 10/12/2011 14:28
Ο Σοπενχάουερ κάποτε είπε ένα ανέκδοτο «Οταν ο χειμώνας είναι παγερός οι σκαντζόχοιροι ψάχνουν για λίγη ζεστασιά ακουμπώντας ο ένας πάνω στον άλλο. Μα του καθένα τα αγκάθια τρυπούν τις σάρκες του άλλου και τις ξεσκίζουν. Τότε οι σκαντζόχοιροι απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο, αλλά το κρύο τούς πεθαίνει. Σιγά σιγά όμως, με το πλησίασμα και την απομάκρυνση, την απομάκρυνση και το πλησίασμα, κατορθώνουν να βρουν τρόπο για να μην παγώσουν, κάτι σαν μία συμβιβαστική λύση ανάμεσα στον πόνο και την ανάγκη για ζεστασιά».
Το πρόσφατο βιβλίο των εκδόσεων «Καστανιώτη», «Θεραπεία ζεύγους», αυτό ακριβώς πραγματεύεται· πώς δηλαδή οι άνθρωποι θα μπορέσουν μέσα από την ψυχοθεραπευτική διαδικασία να πετύχουν να μην πληγώνουν ανεπανόρθωτα ο ένας τον άλλο. Μέσα από κείμενα γνωστών Ελλήνων ψυχαναλυτών και ψυχοθεραπευτών, με επιμέλεια και εισαγωγή των Βλάση Τομαρά, Χαράς Καραμανωλάκη και Ιωάννη Ζέρβα, αποτυπώνονται μια σειρά από ζητήματα και προσεγγίσεις που αφορούν τις σχέσεις του ζευγαριού.
Αρχίζουμε τη ζωή μας μεγαλώνοντας μέσα σε μυστικά που πολλές φορές ούτε και ίδιοι μπορούμε να εξηγήσουμε. Μυστικά, όπως αιμομειξίες, ναρκωτικά, εξώγαμα, ψυχική αρρώστια και πολλά άλλα. Ετσι δυσκολεύουμε τη ζωή μας, γιατί δεν εκφράζουμε την αλήθεια μας και με αυτόν τον τρόπο ξεγελάμε τη ζωή. Μέσα στις οικογένειες και στα ζευγάρια παίζονται κάθε λογής παιχνίδια, τρίγωνα δημιουργούνται, δυσλειτουργίες εμποδίζουν την έκφραση των συναισθημάτων.
Κάθε ζευγάρι έχει μέσα του, ενδοβάλλει, την ιστορία και τους μύθους της οικογένειάς του. Είναι μύθοι που κοιμούνται μέσα στις ιστορίες του κάθε ανθρώπου και γι’ αυτόν τον λόγο κανείς θεραπευτής δεν μπορεί να τους αγνοήσει. Δεν μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για ζευγάρι, χωρίς να έχομε αναφορά στην οικογένεια από την οποία προέρχεται. Ο μύθος, όπως μας λέει ο Levi Strauss, μιλάει για γεγονότα που συνέβησαν στην αρχή των πραγμάτων, πριν από πολύ χρόνο, αλλά η σπουδαιότητά του έγκειται στο ότι αποτελεί μια μόνιμη δομή που αναφέρεται τόσο στο παρελθόν όσο και στο παρόν, αλλά και στο μέλλον.
Ο μύθος δείχνει πώς δημιουργείται το άτομο και πώς αναδεικνύεται από το χάος και την ανυπαρξία. Θεμελιώνει έναν τρόπο συμπεριφοράς. Το παρελθόν εξηγεί το παρόν. Το ψυχικό τραύμα βρίσκεται πάντοτε μέσα σε αυτή την προβληματική, είναι αυτό που όλες οι ψυχοθεραπευτικές σχολές θα ήθελαν να θεραπεύσουν.
Οι οικογένειες είναι γεμάτες τρίγωνα. Ολοι έχουμε πληγωθεί βαθιά από αυτές τις τριγωνοποιήσεις που έχουμε ζήσει. Ολοι ψάχνουμε για έναν σύμμαχο που θα μας δώσει το δίκιο μας, θα πουλούσαμε τη ψυχή μας στον Διάβολο γι’ αυτό, κάποιος να μας δώσει δίκιο. Είναι και ένας από τους λόγους που οι οικογένειες και τα ζευγάρια θα πάνε στον ειδικό. Η πρώτη σκέψη για τον καθένα είναι πώς θα βρει το δίκιο του. Μετά, σιγά σιγά, μέσα από τη διαδικασία της θεραπείας, θα βρεθούν τα σύμβολα, οι μεταφορές, οι προβολές, τα μνημονικά ίχνη που θα δημιουργήσουν τις αναπαραστάσεις και θα βοηθήσουν τη θεραπευτική διαδικασία. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν οι άνθρωποι, οι οικογένειες, το ζευγάρι, να ανακαλύψουν τις ιδιαίτερες πλευρές των βιωμάτων τους, αυτές που τους δημιουργούν τόσα άγχη, ενοχές, κατάθλιψη. Στο βιβλίο θα διαπιστώσουμε ότι η δυναμική μιας σχέσης μέσα στον γάμο σχηματίζει μία συμβολική δομή που θα καθορίσει τις συναλλαγές και πολλές θα είναι οι φορές που θα εξουδετερωθούν οι λογικές πλευρές του εαυτού. Ετσι το ζευγάρι θα χορέψει πολλές φορές έναν χορό θανάτου, ο οποίος θα το γυρίσει χρόνια πίσω, στην παιδική του ηλικία. Τα συναισθήματα που θα φορτώσουμε στον σύντροφο μας ή τη σύντροφό μας, θα έχουν άμεση σχέση με τα πρόσωπα – κλειδιά της παιδικής μας ηλικίας. Ετσι μέσω της θεραπείας ζεύγους θα προσπαθήσουμε να λύσουμε ερωτήματα, όπως γιατί να φοβόμαστε να βιώσουμε τον θυμό μας για τους γονείς και τον βιώνουμε με τους συντρόφους και τα παιδιά μας;
Η οικογένεια, λοιπόν, μπορεί να θεωρηθεί μια μονάδα συναλλαγής. Μέσα στη δομή της ανταλλάσσονται συναισθήματα, όπως αγάπη, εμπιστοσύνη, ανθρώπινες αξίες, θυμοί, ματαιώσεις. Ολη η διαδικασία κατανομής των ικανοποιήσεων και των αξιών κατευθύνεται από τους γονείς. Πολλές φορές όμως, όταν υπάρχουν χάσματα και κλειστές επικοινωνίες, οι σχέσεις γίνονται μνησίκακες και εχθρικές. Εκείνο πάντως που είναι σημαντικό είναι να μπορούν τα άτομα να ματαιώνονται, γιατί μόνο με αυτό τον τρόπο μεγαλώνουν και αναπτύσσονται. Οι τρόποι συναλλαγής μέσα σε μια οικογένεια είναι πολύ σημαντικοί. Η Virginia Satir, σπουδαία οικογενειακή θεραπεύτρια, μίλησε πάρα πολύ εύστοχα γι’ αυτό. Περιγράφει πέντε τρόπους συναλλαγής που θεωρώ σημαντικό να τους αναφέρω: α) συμβιβαστικός, β) μομφής, γ) υπολογισμού, δ) παραπλάνησης, ε) ευθύτητας. Ολοι αυτοί οι τρόποι συναλλαγής δημιουργούνται εξαιτίας του φόβου της απώλειας του άλλου. Αυτός ο φόβος της απώλειας μας οδηγεί να κρύψουμε τις αδυναμίες μας με διάφορους τρόπους. Να συμβιβαστούμε για να μη θυμώσουν οι άλλοι, να κατηγορήσουμε για να φανούμε δυνατοί και έτσι εάν ο άλλος φύγει το σφάλμα είναι όλο δικό του. Να υπολογίσουμε έτσι ώστε η απειλή να αντιμετωπιστεί σαν να είναι ακίνδυνη, να παραπλανήσουμε αγνοώντας την απειλή και να συμπεριφερθούμε σαν να μην είμαστε εκεί. Η ασυμφωνία ανάμεσα στην προφορική και μη προφορική επικοινωνία παράγει διπλά μηνύματα. Ετσι από τέτοιες συμπεριφορές έχουμε αντίστοιχα αποτελέσματα. Συνήθως η συμβιβαστική ανταπόκριση προκαλεί φόβο, η επικριτική προκαλεί φθόνο, η παραπλανητική προκαλεί ένα περίεργο κέφι. Ετσι, αν προκαλέσω φόβο, ίσως με ακούσεις, αν σου προκαλέσω φθόνο, ίσως με λάβεις υπόψη σου, αν σου προκαλέσω κέφι, ίσως με ανεχθείς, όμως ούτε θα με αγαπήσεις ούτε θα με εμπιστευθείς.
Ζητήματα ανοιχτά, ζητήματα που απασχολούν τα ζεύγη, ζητήματα για τα οποία υπάρχουν διάφορες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις. Σε αυτές τις προσεγγίσεις, στις θεωρητικές συνισταμένες τους αλλά και στα ερωτήματα που προκύπτουν στην εφαρμογή τους είναι αφιερωμένο το βιβλίο. Το πρώτο μέρος του αφορά την ψυχαναλυτική προσέγγιση (κείμενα: Ματθαίος Γιωσαφάτ, Δημήτριος Ρήγας, Ειρήνη Ιωάννοβιτς· σχολιάστρια: Κάτια Χαραλαμπάκη). Το δεύτερο μέρος έχει ως αντικείμενο τη συμπεριφορική προσέγγιση (Νίκος Βαϊδάκης, Κώστας Παπασταμάτης, Χρήστος Δημητρακόπουλος· σχολιαστής: Μ. Γιωσαφάτ). Το τρίτο μέρος επικεντρώνεται στη συστημική προσέγγιση (Βαλέρια Πομίνι, Βλάσης Τομαράς, Κάτια Χαραλαμπάκη· σχολιαστής: Δημήτρης Ρήγας)
Εκείνο που είναι σημαντικό, είναι ότι οι συγγραφείς, οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικές προσεγγίσεις, προσπαθούν να βρουν κοινούς θεωρητικούς τόπους. Μία δηλαδή κοινή γλώσσα που θα φέρει κοντά τις διάφορες θεωρίες. Η διεπιστημονική επικοινωνία είναι πάντα καρποφόρα. Υπάρχουν λοιπόν κοινά σημεία σε θέματα, όπως η σημασία του μύθου, που φαίνεται να είναι απαραίτητη προϋπόθεση στη θεραπευτική διαδικασία, τουλάχιστον για τις δύο θεωρίες, την ψυχαναλυτική και τη συστημική. Ενα άλλο θεωρητικό θέμα που προσεγγίζεται είναι το θέμα των προβολών που γίνονται μέσα στα ζευγάρια. Και κυρίως γύρω από μία ιδιαίτερη μορφή προβολής, που λέγεται προβλητική ταύτιση. Πάνω σε αυτήν την άμυνα στηρίζεται μία πολύ εύθραυστη επικοινωνία, δηλαδή η επικοινωνία που υπάρχει ανάμεσα στο ζευγάρι θα στηριχτεί σε προβολές που θα στείλουν ο ένας στον άλλον. Το περιεχόμενό αυτών των προβολών θα βασίζεται σε παλιούς τραυματισμούς που έχουν κάθε σύντροφος ξεχωριστά. Είναι τραυματισμοί που δεν τους αντέχουν και έτσι τους στέλνει ο ένας στον άλλον, με σκοπό την ψυχική τους ανακούφιση. Είναι ένας σοβαρός αμυντικός μηχανισμός που αναλύεται μέσα στο βιβλίο. Ενα άλλο κοινό σημείο που υπάρχει είναι η σημασία των τριγωνοποιήσεων μέσα στις σχέσεις ενός ζευγαριού, όπως επίσης και η έννοια της αντιμεταβίβασης μέσα στη θεραπευτική διαδικασία, που μέχρι πριν από λίγο καιρό τη λάμβαναν υπόψη τους μόνον οι θεραπευτές που είχαν εκπαιδευτεί μέσα από την ψυχαναλυτική θεωρία. Πιστεύω ότι είναι ένα σημαντικό βιβλίο, όχι μόνο για τους ψυχοθεραπευτές, αλλά και για όσους θα ήθελαν να καταλάβουν τη λειτουργία των ανθρώπινων σχέσεων.
Δημοσίευση 10/12/2011 14:28
Πηγές: Ελευθεροτυπία & (εμείς το είδαμε>>)   &  www.psyhealth.gr
—————————————————————————————————————————————————-
Βιβλία Του Ματθαίου Γιωσαφάτ
*
*
*
*
*
*
*
*
*
—————————————————————————————————————————————————-

Ματθαίος Γιωσαφάτ : «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια»

 

 

 

Τίτλος: Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια, Η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού και ο ρόλος των γονιών
Συγγραφέας: Ματθαίος Γιωσαφάτ
Γλώσσα: Ελληνικά
Εκδόσεις: Αρμός
Έτος έκδοσης: 2010
Έτος πρώτης έκδοσης: 2010 (Ελληνικά)
Αριθμός σελίδων: 176
ISBN: 978-960-527-614-0

Πάνε πάνω από εκατό χρόνια που ο Φρόιντ έκανε με την αρχή τής ψυχανάλυσης την υπέρβαση στην κατανόηση τού ανθρώπου αλλά μόλις τα τελευταία χρόνια μοιάζει να παίρνει το θέμα μπρος στην Ελλάδα. Όπως παρατήρησε κι ο ίδιος ο Γιωσαφάτ: υπάρχει μεγάλη ζήτηση κι ενδιαφέρον για την ψυχανάλυση αλλά μικρή προσφορά.

Ποιος είναι ο Γιωσαφάτ; Οι περισσότεροι πιστεύω πως τον γνωρίσαμε από δύο εκπομπές τής Βίκυς Φλέσσα («Στα Άκρα», Νοέμβριος 2008,Ιούνιος 2009) όπου ήταν καλεσμένος. Ένας γλυκός άνθρωπος με απλό λόγο και πολύ καλή κατάρτιση στο αντικείμενό του που είναι κι ο σύγχρονος τύπος επιστήμονα.

Το βιβλίο του «Μεγαλώνοντας Μέσα στην Ελληνική Οικογένεια» αποτελεί το υλικό από τέσσερις διαλέξεις τού Γιωσαφάτ για την ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών και τον ρόλο των γονιών.

Στο βιβλίο αυτό λοιπόν, με πολύ απλή και κατανοητή γλώσσα, εξηγούνται κάποιοι βασικοί μηχανισμοί τού ανθρώπινου ψυχισμού ξεκινώντας από το τραύμα τής γέννησης, προχωρώντας έπειτα στο βρέφος που αρχίζει μέσα από την επαφή και τα χάδια να αποκτά αντίληψη τής μοναδικότητάς του και φτάνοντας μέχρι τον αποχωρισμό και την ατομικοποίηση. Διαβάζοντάς το συνειδητοποιεί κανείς πόσο σημαντική είναι η σωστή ανατροφή ειδικότερα κατά τον πρώτο χρόνο τής ζωής και πόσο σημαντικός ο ρόλος τού γονιού.

Ένα βιβλίο που πραγματικά αξίζει να το διαβάσει κανείς είτε έχει ήδη επαφή με την ψυχανάλυση, είτε θα κάνει εδώ μια πρώτη γνωριμία. Πολύ σημαντικό δε πως πέρα από την απλή γλώσσα οι αναφορές γίνονται ως προς την ελληνική πραγματικότητα κι έτσι μπορούμε να το παρακολουθήσουμε ακόμα καλύτερα και να ταυτιστούμε.

Προσωπικά πιστεύω πως η ψυχανάλυση είναι ένα μοναδικό εργαλείο στην κατανόηση τού ανθρώπου και χαίρομαι που επιτέλους αρχίζει να τραβάει το ενδιαφέρον τού κόσμου. Αληθινά πιστεύω πως μπορεί να βοηθήσει σε καλύτερους ανθρώπους, καλύτερες οικογένειες και καλύτερη κοινωνία.

Δεν θα καθίσω να αναπτύξω το περιεχόμενου απλά θα παροτρύνω: μην χάσετε αυτό το βιβλίο από τον Ματθαίο Γιωσαφάτ!

 

 

Πηγή:

Λέσχη του Βιβλίου

http://www.xn--ixauk7au.gr/forum/showthread.php?2281-%CE%9C%CE%B1%CF%84%CE%B8%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%93%CE%B9%CF%89%CF%83%CE%B1%CF%86%CE%AC%CF%84-%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1

 

 

 

————————————————————————————————————————————

 Βιογραφικό – Ματθαίος  Γιωσαφάτ
Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1963 και απέκτησε την ειδικότητα του Νευρολόγου-Ψυχιάτρου το 1967. Μετέβη για περαιτέρω σπουδές στον Λονδίνο, όπου και παρέμεινε για δεκαπέντε χρόνια. Εκεί έλαβε μετά από εξετάσεις διάφορα διπλώματα στην Ψυχιατρική και Παιδοψυχιατρική ( Δίπλωμα Ψυχολ. Ιατρικής, ανώτατο Δίπλωμα Ψυχιατρικής του Κολλεγίου Ψυχιάτρων κ.λ.π.). Εξελέγη διευθυντής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (Κέντρο Παιδικής και Οικογενειακής Ψυχιατρικής Finchley Λονδίνου). Δίδαξε στο Κέντρο Towistock και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο) ως Επίκουρος Καθηγητής (Senior Lecturer). Έκανε επίσημη πενταετή εκπαίδευση στην Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία και τετραετή στην Ομαδική Ανάλυση και Οικογενειακή Θεραπεία. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Ίδρυσε με άλλους την Ελληνική Εταιρία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, που εκπαιδεύει στην ατομική ψυχαναλυτική θεραπεία, και την Ελληνική Εταιρία Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας, της οποίας είναι και πρόεδρος και διευθυντής του Εκπαιδευτικού της Ινστιτούτου. Είναι τακτικό μέλος πολλών διεθνών επιστημονικών Εταιριών και έχει μετάσχει στην συγγραφή πολλών επιστημονικών βιβλίων και πολυάριθμων άρθρων. Έχει κληθεί να μιλήσει σε πολλά κέντρα του εξωτερικού (Παν/μιο Οξφόρδης, London School of Economics κ.α.) καθώς και σε πολυάριθμα νοσοκομεία, επιστημονικά κέντρα, στη σειρά διαλέξεων του Megaron Plus κ.λ.π. Είναι και ο ιδρυτής, με άλλους συναδέλφους, της Παιδοψυχιατρικής Εταιρίας Ελλάδος, της οποίας και εξελέγη ο πρώτος Πρόεδρος.
Από άλλη πηγή, όπου αναφέρονται διαφορετικές λεπτομέρειες.
>>>

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ είναι ψυχίατρος, παιδοψυχίατρος, ψυχαναλυτής και ομαδικός αναλυτής. Είναι υπεύθυνος Εκπαιδευτικού Προγράμματος και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας. Εκπαιδεύτηκε και εργάσθηκε για 15 χρόνια στο Λονδίνο.

Κατέχει Δίπλωμα Ψυχιατρικής Ιατρικής (D.P.M.) από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και Ανώτατο Δίπλωμα Ψυχιατρικής (M.R.C. Psych) από το Βασιλικό Κολλέγιο Ψυχιάτρων Βρετανίας. Είναι τέως Διευθυντής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας Αγγλίας (Finchley Child and Family Psychiatric Center, London), Υποδιευθυντής (Senior Registar) στο κέντρο Tavistoc του Λονδίνου και τέως Διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής.

Είναι επίσης Διδακτικό μέλος στο Βασιλικό Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Μέλος του Βασιλικού Κολεγίου Ψυχιάτρων, της Παγκοσμίου Ψυχιατρικής Εταιρείας και πολλών άλλων εταιρειών. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρώτος Πρόεδρος της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδας. Είναι μέλος, μετά από κανονική εκπαίδευση, της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, της Εταιρείας Ομαδικής Αναλυτικής Ψυχοθεραπείας και της Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας του Λονδίνου. Διετέλεσε επίσης Διευθυντής και Εκπαιδευτής – Αναλυτής, Υπεύθυνος Εκπαίδευσης στην Αναλυτική Ομαδική και Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία του Ινστιτούτου Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας Λονδίνου, καθώς και μέλος της Ομάδας Μεταπτυχιακής Εκπαίδευσης (Advanced Training) στην Ομαδική Ανάλυση της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας.

Είναι ιδρυτικό Μέλος, πρώην Πρόεδρος και Μέλος της Εκπαιδευτικής Επιτροπής της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, καθώς και Μέλος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας, της Διεθνούς Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας και της Διεθνούς Εταιρείας Ομαδικής Ψυχοθεραπείας.

 

 

 

**********************************************************************************************************

 

 

BlackMediterraneanPirate

Σύντομος Σύνδεσμος              wp.me/pPn6Y-c8S

13 thoughts on “Ο ψυχίατρος & ψυχαναλυτής-ψυχοθεραπευτής Ματθαίος Γιωσαφάτ, αναλύει με ήρεμη δύναμη τις ανθρώπινες σχέσεις και μιλά για τον Έρωτα σε εποχές κρίσης (και όχι μόνο). 3 ενδιαφέρουσες εκπομπές & 14 ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις-άρθρα για να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

  1. Εξαιρετικός ο κ. Γιωσαφάτ…..ίσως και κάτι παραπάνω από «εξαιρετικός»…. και καλά έκανες που ανάρτησες το συγκεκριμένο άρθρο Πειρατή…..ΕΥΓΕ!
    Αλλά όχι πως τον γνωρίζει ο κόσμος απ τη Βίκυ ..ΕΛΕΟΣ!!!!!!!!

    Ο κ. Γιωσαφάτ είναι πασίγνωστος εδώ και πολλά -πολλά χρόνια!
    (Άλλο αν εσύ έτρεχες; στη Κούβα και δε τον πήρες χαμπάρι)

  2. Εκπλήσσομαι, pagal !

    Κι άλλη φορά που συμφωνούμε!

    Λες, μήπως πρέπει ν΄αρχίσω …ν΄ανησυχώ;;;

    * * *

    Πλάκα κάνω, εννοείται!

    Χαίρομαι πολύ που συμφωνούμε για 2η φορά (έχω αρχίσει και τις μετράω!).

    Σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    Όχι, προσωπικά δεν έγραψα κάπου ότι «τον γνωρίζει ο κόσμος απ τη Βίκυ».
    ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!

    Ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει μεγάλο έργο, πολλή μελέτη & δουλειά.

    Απλώς, σίγουρα η TV γνωστοποιεί κάποιους ειδικούς στο ευρύτερο κοινό, γιατί «μπαίνει μέσα στα σπίτια μας».

    Όχι, όμως, ότι αυτοί περίμεναν από μία TV-περσόνα ή έναν/μία δημοσιογράφο να τους παρουσιάσει για να μαθευτεί ή να αναγνωριστεί το έργο τους.

    Οι άνθρωποι που ασχολούνται με συγκεκριμένα αντικείμενα, γνωρίζουν τους ξεχωριστούς ειδικούς στο κάθε ένα από αυτά.

    *

    Εξαιρετικός, όπως το λες.

    Μάλιστα, ο τίτλος που είχα ετοιμάσει αρχικά ήταν:

    «Ο εξαιρετικός Ματθαίος Γιωσαφάτ, ψυχίατρος & ψυχαναλυτής-ψυχοθεραπευτής αναλύει… κλπ»,

    δεν θέλησα, όμως, να υπερβάλλω με αυτή την προσωπική εκτίμηση στον τίτλο.

    Άλλωστε, φαίνεται η εκτίμησή μου προς το έργο αυτού του ανθρώπου.

    • Αμα συμφωνεις με τον pagal ψαξε να βρεις που εισαι λαθος.
      Εχασα 45 ανεκτιμητα λεπτα της ζωης μου, να ακουσω τη συνεντευξη που πηρε η βλαμμενη με τα γουρλωμενα ματια απο τον αλλον τον ανιστοριτο και ομολογω τετοιες παπαρες ειχα καιρο να ακουσω.
      Ενας ανωτερης μορφης χαρισματικα βαρβατος ηγετης (που θα τον κανει να μεινει στην ιστορια) χρειαζεται να μας προσφερει την αγαπη του ως μητερα-μπαμπας, να δωσει λυση στα προβληματα μας, σ΄εμας τους ανωριμους και στερημενους μητρικης στοργης και οικογενειακης θαλπωρης. Η πηγη του κακου είναι η οικογενεια.
      Το προβλημα της κρισης που βιωνουμε, λιγο πολύ είναι ένα ψυχοκοινωνικο προβλημα που κανει τη μια ταξη να στρεφεται εναντια της αλλης χωρις αλληλοκατανοηση, γιατι στην παιδικη μας ηλικια η ταινια καταγραφης ηταν στερητικη.
      Προκειται περι μεγιστου (βολικου για τους εξουσιαστες) μπουρδολογου «επιστημονα», για αυτό αλλωστε τον παιζουν τα καναλια και οι γκεμπελισκοι τους.
      Και μονο οτι τις εξεγερσεις και επαναστασεις τις κανουν οι νευρωτικοι (το αλας της γης, οι ευαισθητοι, οι στερημενοι … αυτοι τις αρχιζουν, χα χα) και οχι οτι ειναι προιοντα κοινωνικης αναγκης φτανει να καταλαβεις με τι λελουδι εχεις να κανεις.
      Δωστε ρε στο ποπολο ψυχαναλητες και ψυχο-ομαδοθεραπευτες να στανιαρει …

  3. Είναι γνωστό ότι όλα τα θηλυκά θηλαστικά δεν έχουν οργασμό, δεν έχουν ευχαρίστηση από τη σεξουαλική πράξη. Έχουν οίστρο, μια περίοδο δηλαδή που οι ορμονικές επιταγές επιβάλλουν να δεχτούν το σεξ. Είναι επίσης γνωστό ότι οι περίοδοι οίστρου συχνά είναι πάρα πολύ αραιές (κάθε 1-2 χρόνια).

    http://www.encephalos.gr/full/46-4-04g.htm
    «Μερικές σκέψεις για τη μοντέρνα οικογένεια και το μέλλον της», ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΓΙΩΣΑΦΑΤ / Dr. Matthew Josafat,
    (Πρωτοδημοσιεύθηκε στο βιβλίο: «Η οικογένεια σε κρίση» εκδ.Ακρίτα, Αθήνα 2009).

    ————–

    For a long time in fact, scientists claimed that women were the only female animals to experience orgasm. But once female biologists and primatologists arrived on the scene, it became obvious that many female primates were indeed experiencing full-on, wake-the-neighbors orgasms.

    The underlying motivation for claiming that female orgasm was unique to human beings probably lay in its central role in the standard narrative of human sexual evolution. According to this view, orgasm evolved in the human female to facilitate and sustain the long-term pair bond at the heart of the nuclear family. Once you’ve swallowed that story, it becomes problematic to admit that the females of other primate species without a hint of nuclear families are orgasmic, too. Your problem gets worse if the most orgasmic species happen to be among the most promiscuous as well, which appears to be the case.

    http://www.psychologytoday.com/blog/sex-dawn/201005/why-do-women-have-orgasms

    Ματθαίε, ΚΑΝΕ μου μήνυση. :mrgreen:

    • ΩΩΩΧ

      Sorry (το σχόλιο μπήκε σε λάθος ποστ… επενέβη ο Ιησού, ως φαίνεται)

      Πειρατή μου σβήστο, και σόρυ.

      Ηταν προορισμένο για το ποστ για τη Βεγγάζη
      κι απευθυνόταν σε… μεταφραστή που αυτοσχεδιάζει.

  4. «For a long time in fact, scientists claimed that women were the only female animals to experience orgasm. But once female biologists and primatologists arrived on the scene, it became obvious that many female primates were indeed experiencing full-on, wake-the-neighbors orgasms.»

    λολ

    Δηλαδή αυτοί οι λαμπροί επιστήμονες ρώτησαν τους κτηνοτρόφους και τα έμαθαν αυτά;
    Μα ούτε την ταινία «Ο οργασμός της αγελάδας» δεν έχουν δει;

    Ε, δεν ξέρουν τίποτε, τότες (ξανα-λολ)

    «The underlying motivation for claiming that female orgasm was unique to human beings probably lay in its central role in the standard narrative of human sexual evolution. According to this view, orgasm evolved in the human female to facilitate and sustain the long-term pair bond at the heart of the nuclear family. Once you’ve swallowed that story, it becomes problematic to admit that the females of other primate species without a hint of nuclear families are orgasmic, too. Your problem gets worse if the most orgasmic species happen to be among the most promiscuous as well, which appears to be the case. »

    Το χω ξαναγράψει νομίζω. Οταν και αν ποτέ λύσουμε, έστω ανεπαρκώς, το πολιτικό μας πρόβλημα, θα μας περιμένει ένα άλλο πρόβλημα ακόμα πιο δύσκολο και ακανθώδες: της σχέσης των δύο φύλων. Το οποίο ως πρόβλημα, καθώς και η σχέση μας με τον έρωτα, την ερωτική πράξη, την συμβίωση, και την οικογένεια εν γένει, αποτελεί, προσωπική μου γνώμη, και την βάση των παρόντων πολιτικών μας προβλημάτων.

    Τα δύο φύλα αποτελούν την πρώτη αιτία για τον καταμερισμό εργασίας. Μα και για πολλά άλλα ζητήματα που σχετίζονται με την πολιτική και κοινωνική διαρρύθμιση.

    Η πρώτη ανισότητα που στοιχειοθετήθηκε ποτέ, με σχεδόν πολιτικό τρόπο, μια και όλα τα κοινωνικά ζητήματα είναι πολιτικά, είναι η ανισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα. Που συνεπαγωγικά είχε και σαν αποτελέσματα διάφορα άλλα πολύ δυσάρεστα πράγματα. Οπως την εκδίωξη της γυναίκας από την πολιτική διαχείριση των κοινωνιών, τον αποκλεισμό της από την ιεροσύνη, την μετατροπή της σε πράγμα, κτήμα και εμπόρευμα.

    Οι γυναίκες ήταν η πρώτη «τάξη» που καταπιέστηκε πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά. Η «πτώση» των γυναικών σηματοδοτεί ή συμπίπτει με κοινωνικές αλλαγές κοσμογονικής σημασίας. Δεν είναι μόνο η συλλογική ιδιοκτησία, η πρωτόγονη δημοκρατία της συναίνεσης και η αρχέγονη και πολυπρόσωπη κοινοκτημονική οικογένεια που χάθηκαν μαζί με αυτή την αλλαγή και τον γυναικείο υποβιβασμό.

    Από τότε κυριάρχησε στην κοινωνική ζωή ο αρσενικός επιθετικός ανταγωνισμός για απόκτηση και διατήρηση αγαθών, και τελικά πήρε την θέση της δίκαιης μοιρασιάς. Η φροντίδα αντικαταστάθηκε από την κυριαρχία. Η γυναικεία τάση της διατήρησης και αναπαραγωγής της ζωής έδωσε την θέση της στον βίαιο θάνατο για πλιάτσικο και στον πόλεμο για κατάκτηση και αρπαγή.

    Η γυναίκα δεν είναι μόνο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης της ανθρώπινης φυλής, δια της αναπαραγωγής. Είναι η δύναμη της συντήρησης της ζωής, με κάθε τρόπο. Γι’ αυτό ίσως οι γυναίκες ελάχιστα γοητεύονται από τα δικά μας «αντρικά παιχνίδια», όπως ο πόλεμος, η πολιτική και ο πάσης φύσεως ανταγωνισμός. Και μένουν στα θεμελιώδη και στα γήϊνα. Κι αυτό είναι ακόμα και σημερα ορατό, παρά τις χιλιετίες αντρικής διαπαιδαγώγησης που έχουν υποστεί.

    Ο συντηρητικός Αριστοφάνης κοροϊδεύει στις Εκκλησιάζουσες τις ιδέες περί αποκλεισμού των ανδρών από την πολιτική, την επιστροφή στην κοινογαμία και την κοινοκτημοσύνη, ίσα ίσα για να αποδείξει πως οι ιδέες αυτές είναι ζωντανές στην εποχή του. Ισως σαν πρόσφατη ιστορική ανάμνηση, μια και η απόσταση από την νεολιθική εποχή, την εποχή των μεγάλων αλλαγών, είνα κοντινώτερη στα δικά του χρόνια.

    Αυτοί οι επιστήμονες που υποστηρίζουν τέτοια πράγματα, όπως στην δεύτερη παράγραφο που παρέθεσα από το σχόλιο του omadeon, είναι πάντα μια κακιά έκπληξη. Δυστυχώς έχουμε ζήσει πολλές χιλιάδες χρόνια μέσα στον ανορθολογισμό, στο ψεύδος και στην μυθολόγηση για εξουσιαστικούς λόγους και συμφέροντα, σε αυστηρά ιεραρχημένες κοινωνίες αρχόμενων και αρχόντων, και έχουμε πάρει διαζύγιο από την λογική και την δικαιοσύνη. Κι αυτοί οι επιστήμονες συνεχίζουν την παλιά δουλειά του πλατωνικού «ιαματικού» ψεύδους, των αρχαίων εξουσιαστικών ιερατείων. Ούτε την ερωτική πράξη θα μας αφήσουν ποτέ να φχαριστηθούμε. Κυρίως αυτήν. Ούτε καν την σημασία της να κατανοήσουμε. Για τα σώματά μας και τον ψυχισμό μας.

    Θα μας παρουσιάζουν την φυσική ερωτική σωματική έλξη και τον σωματικό έρωτα, παραγεμισμένο με εξιδανικευμένες θεωρήσεις περί αρετής, πίστης και προδοσίας, «αγνότητας» και «εντιμότητας», προπαγανδίζοντας ταυτόχρονα τον αιώνιο έρωτα, με διηγήσεις, μύθους, έπη, τραγούδια, μυθιστορήματα και ταινίες. Τρεις χιλιάδες χρόνια προπαγανδίζουν τον μύθο του αιώνιου έρωτα τον οποίον πρέπει να συναντήσουμε, να ζήσουμε και πάνω σ’ αυτόν να στηρίξουμε την δημιουργία της πυρηνικής (ατομικής) οικογένειας, δυο συντρόφων πλήρους και αποκλειστικής συναισθηματικής και σεξουαλικής απασχόλησης (λολ), εφ’ όρου ζωής. Προσπαθώντας να μας πείσουν για την ορθότητα και την εφαρμοσιμότητά του επάνω μας.

    Μόνο και μόνο για να μην υποψιαστούμε τι πραγματικά είναι αγάπη, συντροφικότητα, συνεργατικότητα, ανθρώπινη ομάδα σφιχτοδεμένη, ειρηνική και συναινετική, με αλληλεγγύη και φροντίδα για τα μέλη της. Από τα βρέφη ως τους γέροντες.

    Και μαζί, τι κορυφαίο ρόλο παίζει η ερωτική έλξη και η ερωτική πράξη στον ψυχισμό μας. Πότε μας κάνει επιθετικούς, δυναστικούς και καταστροφικούς και πότε μας κάνει ειρηνικούς, πλήρεις και δημιουργικούς.

    Αξιος ο μισθός τους.
    Ποιος εξουσιαστής δεν θα πλήρωνε για τέτοια χρήσιμη «επιστημονική» γνώση;
    Και νάταν μόνο σ’ αυτό;

    Θραξ Αναρμόδιος

  5. Καλοί μου συναναγνώστες, θεωρώ πως καμία θεωρία και ποτέ δεν βρέθηκε να ικανοποιεί όλες τις ανάγκες όλων μας ή και του καθενός μας στο σύνολο των αποριών, όμως σε πολλές θεωρίες ή συνεντεύξεις θα βρει κανείς κάποια πρόταση ή ένα συνειρμό που θα έχει αντιστοιχία στην εμπειρία ζωής του και συνεπώς θα τον θεωρήσει αληθινό και σημαντικό, ιδίως όταν διατυπώνεται με ευστοχία. Συνεπώς, ο Γιωσαφάτ,ως άνθρωπος με εμπειρία 40 χρόνων στα προβλήματα των ανθρώπινων σχέσεων, σίγουρα έχει κάτι να μας πει και να μας διαφωτίσει. Το γεγονός ότι κάποια πράγματα δεν ταιριάζουν με την ιδεολογια εμένα, εσάς, άλλων, δεν έχει και τόση σημασία,καλό είναι να είναι κανείς σαν την ώριμη γη. Να παίρνει τους σπόρους που είναι να καρπίσουν και να αφήνει τους άλλους να τους παίρνει ο άνεμος. Προσωπικά στη σκιαγράφηση των προβλημάτων της σύγχρονης οικογένειας και των σύγχρονων σχέσεων βρήκα πολλές σκέψεις όχι μόνο να έχουν λογικό ειρμό, αλλά να αντιστοιχούν σε εμπειρίες μου και την εποπτεία που είχα σε αυτές, συνεπώς βρήκα πολύ ενδιαφέροντα τα όσα είπε. Το ίδιο και όσο αφορά τις πορείες και τις απεργίες των τελευταίων 30 ετών, αν εννοεί ότι μόνο προβλήματα τονίζουν και δεν επιλύουν,΄η πείρα νομίζω πως μας οδηγεί σε καταφατικό συμπέρασμα. Προσωπικά, θα προτιμούσα μία κίνηση πολιτών που θα εγκαθιστούσαμε εναλλακτική ενέργεια στα σπίτια και θα στέλναμε στο διάβολο τη ΔΕΗ και τα χαράτσια της ή μία κίνηση πολιτών που θα απαλλοτριώναμε εγκαταλελειμμένα σπίτια και θα τα κάναμε ωραιότατα σπίτια για αστέγους και νεοπτώχους παρά 155 πορείες και διαδηλώσεις, παρόλο που χρειάζονται και αυτές, για ψυχολογική εκτόνωση και πόλεμο εντυπώσεων.

    • Αριάδνη, συμφωνώ μαζί σου: «Προσωπικά, θα προτιμούσα μία κίνηση πολιτών που θα εγκαθιστούσαμε εναλλακτική ενέργεια στα σπίτια και θα στέλναμε στο διάβολο τη ΔΕΗ και τα χαράτσια της ή μία κίνηση πολιτών που θα απαλλοτριώναμε εγκαταλελειμμένα σπίτια και θα τα κάναμε ωραιότατα σπίτια για αστέγους και νεοπτώχους παρά 155 πορείες και διαδηλώσεις, παρόλο που χρειάζονται και αυτές, για ψυχολογική εκτόνωση και πόλεμο εντυπώσεων.»

      Από τη μία απορρίπτουμε το κράτος, χωρίς όμως από την άλλη να το βγάλουμε απ’ το παιχνίδι. Περιμένουμε ακόμα να κάνει αυτά που μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας.

  6. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να μην έχουμε ανάγκη από τον Ματθαίο και ίσως ούτε αυτός από εμάς. Δεν είμαι θρήσκος ούτε κολλημένος. Πάντα με ενδιέφερε να μιλάω πολύ και τώρα μόνο να ακούω. Παίζω μουσική και ζω το όνειρο μου σε ένα νησί του Αιγαίου. Έκανα οικογένεια κ.λ.π. Διαβάστε την Α’επιστολή του αποστόλου Παύλου προς Κορινθίους. Όποιος διαβάσει αυτό το κείμενο θα δει τι είναι ψυχανάλυση και αν την έχουμε ανάγκη. Γεια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s