Συνοπτική ιστορία του αυστραλιανού αναρχισμού μέχρι το 2000

Από το “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”

ΑΠΑΡΧΕΣ

Εάν δεχτούμε ότι πριν το 1788, χρόνο που άρχισε ο αποικισμός της αυστραλιανής ηπείρου από τους Άγγλους, οι παραδοσιακοί ιθαγενείς πληθυσμοί της ζούσαν σε μια κοινωνία χωρίς κράτος, αστυνομία, στρατό, φυλακές, υποχρεωτική εργασία, καπιταλισμό κ.ά., τότε, σίγουρα, η κοινωνία αυτή ήταν αναρχική, τηρουμένων, βέβαια, των αναλογιών.

Το 1788, όμως, οι λευκοί επιτέθηκαν, αρχίζοντας τη σταδιακή καταστροφή της κοινωνίας και του πολιτισμού αυτού, που διατηρούνταν περίπου 40.000 χρόνια. Μεταξύ 1788 και 1842 148.000 άποικοι περίπου έφτασαν στην αυστραλιανή ήπειρο και, κυρίως, στην ανατολική πλευρά της, ως κατάδικοι, Άγγλοι, Ιρλανδοί και Σκωτσέζοι. Σχηματίστηκαν, έτσι, οι πρώτες αποικίες καταδίκων.
Το 1804 είχαμε την πρώτη εξέγερση καταδίκων, στο Castle Hill, κοντά στη σημερινή Parramatta του Σίδνεϊ, όπου περίπου 350 κατάδικοι, στην πλειοψηφία τους Ιρλανδοί, εξεγέρθηκαν και κατέλαβαν τα χωράφια όπου εργάζονταν. Η εξέγερση καταστάλθηκε άγρια από το στρατό, που αποτελούντα κατά πλειοψηφία από Άγγλους.

Το 1808 είχαμε μια παρόμοια εξέγερση, τη λεγόμενη Rum Rebellion.

Το 1827 σημειώθηκε μια νέα εξέγερση σε εργοστάσιο γυναικών στην Parramatta, όπου περίπου 100 γυναίκες κατάδικοι δραπέτευσαν, έκαναν πορεία στην πόλη και λεηλάτησαν φούρνους και κρεοπωλεία. Αρκετές συνελήφθησαν, αλλά επτά δραπέτευσαν.

Το 1828, ενώ είχε, ήδη, επιβληθεί πολιτική και στρατιωτική εξουσία στην αποικία του Σίδνεϊ, ψηφίστηκε το πρώτο νομοθέτημα, ο λεγόμενος Νόμος Κυρίων και Υπηρετών, σύμφωνα με τον οποίο καθορίζονταν τα νομικά δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των εργατών στην τότε Αυστραλία.

Το 1829 είχαμε την πρώτη απεργία, αυτή των τυπογράφων.

Το 1843 είχαμε μια οικονομική κρίση, που προκλήθηκε από την υποβάθμιση των πρώτων υλών στην αγορά (!).

Το 1850 ιδρύθηκε στη Μελβούρνη η Victorian Operative Stonemason’s Society, μασονική στοά, δηλαδή, με κάποιες ελευθεριακές απόψεις, η οποία το 1856 βοήθησε μια απεργία στο πανεπιστήμιο Μελβούρνης για την καθιέρωση του οκταώρου.

Στο μεταξύ, το 1854 στο Ballarat της Βικτωρίας, εξεγέρθηκαν οι χρυσοθήρες, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και το στρατό, όπου 30 χρυσοθήρες και 5 στρατιώτες σκοτώθηκαν. Η εξέγερση έγινε γνωστή ως Eureka Rebellion, από το όνομα της τοπικής μπυραρίας όπου άρχισε.

Το 1868 έφτασε στην Αυστραλία ο τελευταίος κατάδικος από την Αγγλία. Και από το σημείο αυτό άρχισε, πλέον η ανάπτυξη αυτού που ονομάζουμε σύγχρονο αυστραλιανό κράτος.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ

Πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε καταγραφή, να σημειώσουμε, ότι, μάλλον, δύο θα πρέπει να είναι οι κατηγοριοποιήσεις του σύγχρονου αυστραλιανού αναρχισμού. Ο παλιός αναρχισμός, δηλαδή, αυτός που συναντάμε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα και ο νέος αναρχισμός, αυτός που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ταυτόχρονα με την έναρξη του μεταναστευτικού κύματος στην Αυστραλία.

Υπάρχουν αρκετές διαφορές σε πολλούς τομείς ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγοριοποιήσεις, αλλά, όμως, ϳχουν και μία ομοιότητα. Αυτή του ότι και οι δύο άρχισαν από μετανάστες (γιατί και οι Αγγλοαυστραλοί, Ιρλανδοαυστραλοί κ.ά., μετανάστες πρέπει να θεωρούνται, εφόσον οι πραγματικοί «Αυστραλοί είναι οι ιθαγενείς).

Την 1η Μάη 1886 ιδρύθηκε στη Μελβούρνη, η πρώτη αναρχική ομάδα στην Αυστραλία, η Αναρχική Λέσχη Μελβούρνης (Melbourne Anarchist Club), περισσότερο αναρχοκομμουνιστικής κατεύθυνσης. Μερικοί από τους πρωταγωνιστές της ήταν οι Chummy Fleming, Jack Andrews και οι αδελφοί Andrade. Τα περισσότερα από τα μέλη της Λέσχης, μετά τη διάλυσή της, λίγα χρόνια αργότερα, θα πρωτοστατήσουν και συμμετάσχουν στη συγκρότηση και δραστηριοποίηση άλλων ομάδων (Jack Andrews), σε εργατικές κινητοποιήσεις (Chummy Fleming), ή θα ανοίξουν βιβλιοπωλεία-κέντρα προπαγάνδας (Andrade).
Το 1890 ο Ch. Fleming ήταν επικεφαλής πορειών ανέργων προς το Κυβερνείο στη Μελβούρνη.
Τον ίδιο χρόνο σημειώθηκε μια άγρια απεργία ναυτεργατών, από τις πρώτες του κλάδου αυτού στην Αυστραλία.

Στο διάστημα Ιούνη-Οκτώβρη 1892 θα ξεσπάσει μια απεργία των μεταλλωρύχων στην πόλη Broken Hill. Τον επόμενο χρόνο 1893 ο αναρχικός David Andrade θα συμμετάσχει στην ίδρυση του Συνδέσμου Ανέργων Εργατών (Unemployed Workers Association), στο Richmond της Μελβούρνης και θα γίνει γραμματέας του.
Το 1894 θα ιδρυθεί η Ένωση Αυστραλών Εργατών (Australian Workers Union), το πρώτο εργατικό συνδικάτο στην Αυστραλία, που στα πρώτα χρόνια του ήταν ιδιαίτερα ριζοσπαστικό και μαχητικό, με μέλη μισοειδικευμένους ή ανειδίκευτους εργάτες. Τον ίδιο χρόνο θα ξεσπάσει και θα διαρκέσει περίπου 3 μήνες, μια αρκετά μαχητική απεργία κουρέων προβάτων στο Queensland, ενώ οι πρώτες φεμινιστικές κινήσεις σημειώνονται στη Νότια Αυστραλία.

Το 1898, ο William Andrade (αδελφός του David), ανοίγει έν αναρχικό βιβλιοπωλείο στο κέντρο της Μελβούρνης, το πρώτο του είδους στην Αυστραλία, το οποίο έγινε αμέσως το κέντρο της αναρχικής και ριζοσπαστικής προπαγάνδας της εποχής.

Το 1903 ο αναρχοκομμουνιστής Jack Andrews, συγγραφέας, ομιλητής και προπαγανδιστής, πεθαίνει από φυματίωση.

Το 1905 ένας μεγάλος αριθμός Ρώσων καταδιωκομένων φτάνει στην Αυστραλία, μετά την αιματηρή καταστολή της τότε επιχειρούμενης επανάστασης. Τον επόμενο χρόνο, 1906, ιδρύεται το Σοσιαλιστικό Κόμμα Βικτωρίας (Victorian Socialist Party – VSP), στη Μελβούρνη. Μετά από ένα χρόνο είχε 2000 μέλη (ανάμεσά τους και αρκετούς αναρχικούς), διοργάνωνε 16 τοπικές συνελεύσεις κάθε βδομάδα, μια ανοιχτή γενική συνέλευση στις όχθες του ποταμού Yarra (που διασχίζει στη μέση τη Μελβούρνη), ενώ διοργάνωνε και διάφορες άλλες εκδηλώσεις. Το VSP διέθετε ακόμα φιλαρμονική, χορωδία, θεατρική ομάδα, μουσικό συγκρότημα, ομάδες νέων, κυριακάτικο σχολείο κ.ά.

Το 1907 ιδρύθηκε στην Αδελαΐδα η πρώτη ομάδα της IWW και λίγους μήνες αργότερα έγινε το ίδιο και στο Σίδνεϊ, όπου η εκεί ομάδα ακολούθησε τη γραμμή του De Leon. Το 1908 ήταν η χρονιά που η IWW στις ΗΠΑ διασπάστηκε σε αυτούς που πίστευαν στην άμεση δράση (Σικάγο) και σε αυτούς που πίστευαν στην πολιτική δράση (De Leon, Ντιτρόϊτ). Τον ίδιο χρόνο δημιουργήθηκε μια Λέσχη της IWW και στη Μελβούρνη, με γραμματέα τον Monty O’Doud.

Το 1910 έφτασε στην Αυστραλία ο πρώτος Ισπανός αναρχικός, μετά τα γεγονότα της περίφημης «Τραγικής Εβδομάδας».

Το 1911 η IWW Αδελαΐδας έκανε γνωστό ότι ακολουθεί πλέον την τάση της άμεσης δράσης και τον επόμενο χρόνο, 1912, συγκροτείται μια νέα ομάδα της IWW στο Σίδνεϊ, με γραμματέα τον Harry Denford. Τον ίδιο χρόνο, επίσης θα ξεσπάσει μια μαχητική γενική απεργία των εργαζομένων στις συγκοινωνίες του Queensland, κατά τη διάρκεια της οποίας οι εργαζόμενοι στα τραμ αποκτούν το δικαίωμα να φορούν το σήμα του συνδικάτου τους.

Το 1914 μια ομάδα της IWW δημιουργήθηκε και στο Port Pirie της Νότιας Αυστραλίας.

Το 1916 μέρος της στάχτης του ελευθεριακού ακτιβιστή της IWW Joe Hill έφτασε στην Αυστραλία. Η IWW του Σίδνεϊ κάλεσε σε συγκέντρωση στο Βοτανικό Κήπο της πόλης για να σκορπιστούν οι στάχτες, αλλά η αστυνομία, που είχε διαφορετική γνώμη, επιτέθηκε και κατάσχεσε τη στάχτη (!).

Τον επόμενο χρόνο, 1917, 12 μέλη της IWW συνελήφθηκαν, οδηγήθηκαν σε δίκη με την κατηγορία της προδοσίας και καταδικάστηκαν. Η IWW ήταν η μόνη από τις τότε εργατικές οργανώσεις που αντιδρούσε έντονα, με οργάνωση διαδηλώσεων και άλλων, στην επιστράτευση. Η Αυστραλία έπαιρνε μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στέλνοντας στρατεύματα στο πλευρό των συμμάχων.

Τον ίδιο χρόνο θα οργανωθεί μια γενική απεργία στην Αυστραλία, με τη συμμετοχή 70.00 εργατών στο Σίδνεϊ και αρκετών άλλων χιλιάδων στις άλλες πόλεις. Επίσης, αυτό το χρόνο, η IWW κηρύχθηκε παράνομη σε όλη την Αυστραλία. Στη Μελβούρνη η οργάνωση άλλαξε το όνομά της σε International Industrial Workers – IIW και κυκλοφόρησε την εφημερίδα «Industrial Solidarity» (“Βιομηχανική Αλληλεγγύη»), με εκδότη τον Ιταλό μετανάστη Guido Baracchi.

Το 1919 θα ξεσπάσει μια ένοπλη εξέγερση στρατιωτών που είχαν πριν συμμετάσχει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εξεγερμένοι επιτέθηκαν, αρχικά, εναντίον της Βουλής της Βικτωρίας στη Μελβούρνη. Τον ίδιο χρόνο άλλη μια εξέγερση θα ξεσπάσει στο Fremantle της Δυτικής Αυστραλίας, η οποία θα γίνει γνωστή με το όνομα Bloody Sunday (Ματωμένη Κυριακή). Τον ίδιο χρόνο, επίσης, θα ξεσπάσει και μια Τρίτη εξέγερση-απεργία διαρκείας των λιμενεργατών, κατά τη διάρκεια της οποίας πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ο απεργός Tom Edwards. Η απεργία αυτή έγινε γνωστή με την επωνυμία Red Flag Riot (Εξέγερση της Κόκκινης Σημαίας). Πάλι τον ίδιο χρόνο, στο Townsville του Queensland, η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά διαδήλωσης αόπλων ανδρών, γυναικών και παιδιών, που διαδήλωναν ενάντια στη σύλληψη τριών στελεχών μιας απεργίας κρεατεργατών. Η απάντηση των απεργών και των υποστηρικτών τους ήρθε την επόμενη μέρα όταν οι απεργοί οπλίστηκαν, λεηλατώντας οπλοπωλεία και καταστήματα εργαλείων. Η τοπική κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος έστειλε 200 πάνοπλους αστυνομικούς να καταστείλουν την εξέγερση.

Το 1920 τα 10 από τα 12 καταδικασμένα μέλη της IWW αποφυλακίστηκαν.

Το 1922 θα ξεσπάσουν διαμάχες μεταξύ συνδικάτων για το αν έπρεπε ή όχι να δεχτούν ως μέλη τους κάποιους Ιταλούς μετανάστες οι οποίοι εργάζονταν ως ξυλοκόποι στην περιοχή της λίμνης Eildon.
Το 1923 είχαμε και μια απεργία των αστυνομικών στη Μελβούρνη, κατά τη διάρκεια της οποίας σημειώθηκαν αρκετά «προλεταριακά ψώνια» σε όλη την πόλη.

Από το 1924 έως το 1931 δρούσε μια μικρή ομάδα της IWW στη Μελβούρνη ως μια προσπάθεια επανόδου της οργάνωσης στην Αυστραλία, χωρίς, όμως, ιδιαίτερη επιτυχία.

Το 1928 ξέσπασε μια μαχητική απεργία λιμενεργατών ενάντια στην εισαγωγή της λεγόμενης «ελεύθερης εργασίας».

Το 1929 μέλη της Λέσχης Ματεότι (Matteotti Club), της Μελβούρνης, μιας λέσχης με σημαντική δράση, που συγκέντρωνε Ιταλούς σοσιαλιστές και αναρχικούς μετανάστες, επιτέθηκαν με μαχαίρια σε συγκέντρωση 10 περίπου Ιταλών φασιστών, μαυροντυμένων οπαδών του Μουσολίνι, που επιχειρούσαν να κάνουν πορεία δια μέσου των κεντρικών δρόμων της Μελβούρνης, τραυματίζοντας αρκετούς από αυτούς. Όλα έγιναν πριν φτάσει η αστυνομία και έτσι δεν συνελήφθη κανείς. Ο αγγλόφωνος, όμως, τύπος διαστρέβλωσε αρκετά τα γεγονότα, σε βάρος των αντιφασιστών. Ήταν η Τρίτη απόπειρα των Ιταλών φασιστών να κάνουν την πορεία αυτή.

Το 1930 θα ξεσπάσει μια εξέγερση ανέργων έξω από την μπυραρία Sarah Sands στο Brunswick της Μελβούρνης.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του 1930, εξαιτίας της μεγάλης οικονομικής κρίσης, εκτός από ουρές φτωχών, ανέργων κ.λπ., είχε δημιουργηθεί και μια ουρά αστέγων. Αρκετοί από αυτούς, καθοδηγούμενοι, κυρίως, από το Κομμουνιστικό Κόμμα Αυστραλίας, προέβαιναν συχνά σε καταλήψεις σπιτιών και συγκρούονταν με την αστυνομία.

Το 1949 δημιουργείται η Australian Secret Intelligence Organisation -ASIO, οι αυστραλιανές μυστικές υπηρεσίες δηλαδή, κάτι σαν την ελληνική ΚΥΠ (ή ΕΥΠ αργότερα).
Το 1958 δημοσιεύονται από την κείμενα του Ολλανδού συμβουλιακού κομμουνιστή Άντον Πάνεκοκ από την ομάδα Workers Advocate.

Εδώ τελειώνει, θα μπορούσαμε να πούμε, η πρώτη περίοδος του αυστραλιανού αναρχισμού.

Ο ΝΕΟΣ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ενώ έχει, ήδη, αρχίσει το μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα προς την Αυστραλία, φτάνει στο Σίδνεϊ, κυρίως, μια μεγάλη ομάδα Βούλγαρων αναρχικών, καταδιωκομένων από το σταλινικό καθεστώς. Συγκροτείται έτσι μια συμπαγής βουλγαρική αναρχική ομάδα, η οποία άρχισε την προπαγάνδα, αρχικά ανάμεσα στους Βούλγαρους μετανάστες.

Την ίδια εποχή άρχισαν να φτάνουν και αρκετοί Ισπανοί και Ιταλοί αναρχικοί ως μετανάστες. Ανάμεσά τους ήταν και ο Ισπανός Καστανέρ, ο οποίος ήταν ο μόνος πιλότος αεροπλάνου που διέθετε η CNT κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και της κοινωνικής επανάστασης στην Ισπανία και ο οποίος το 1938 σχεδίαζε να βομβαρδίσει το Βατικανό. Πέθανε στο Fawkner της Μελβούρνης το 1990.

Στο μεταξύ, το 1956, αρκετοί Βούλγαροι αναρχοσυνδικαλιστές συγκρότησαν στο Σίδνεϊ, το πρώτο αυστραλιανό τμήμα της IWA (Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων). Το 1963 οι ΗΠΑ κατασκευάζουν την πρώτη τους ναυτική στρατιωτική βάση στο Northwest Cape της Δυτικής Αυστραλίας, λίγο αργότερα, το 1964, επανήλθε η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και αρχίζουν έτσι οι πρώτες αντιμιλιταριστικές κινήσεις τόσο στον τότε χώρο των αναρχικών, όσο και της αριστεράς.

Το 1965 μετά και την άφιξη και άλλων Ισπανών αναρχικών ως μεταναστών στην Αυστραλία, συγκροτήθηκε, στη Μελβούρνη, το πρώτο τμήμα μελών της CNT στην εξορία. Τον ίδιο χρόνο στάλθηκαν τα πρώτα αυστραλιανά στρατεύματα στο Βιετνάμ, πυροδοτώντας έτσι μαχητικές αντιπολεμικές και ειρηνιστικές εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις, από τις οποίες θα σχηματιστεί το κατοπινό κίνημα της αντικουλτούρας, από το οποίο θα ξεπηδήσει μια νέα φουρνιά αναρχικών.

Στο μεταξύ, το 1966 μερικοί Βούλγαροι αναρχικοί ανοίγουν στο Σίδνεϊ το «Anarchist Cellar» («Αναρχικό Κελάρι»), όπου διοργανώνονται διάφορες και συζητήσεις, αλλά όμως και κάποια πάρτι με LSD (!). Διάφοροι αναρχικοί ή αναρχίζοντες έβγαινα στο δρόμο και μοίραζαν δωρεάν χάπια LSD, κάτι, που, βέβαια, προκάλεσε την άμεση επέμβαση της αστυνομίας, αλλά και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης που έκανε παράνομο το LSD.

Το 1970 συγκροτήθηκε στο Περθ, πρωτεύουσα της Δυτικής Αυστραλίας, η ομάδα «Freedom», η οποία αποτέλεσε μια από τις πιο δημιουργικές της χώρας.

Το 1971 στη Μελβούρνη ιδρύθηκε το Strawberry Press (Εκδόσεις Φράουλα), μια αναρχική ομάδα ποιητών, καλλιτεχνών και ριζοσπαστών φοιτητών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο ελληνικής καταγωγής αναρχικός ποιητής Π.Ο.

Το 1972 σχηματίστηκε στη Μελβούρνη η Περιφερειακή Αναρχική Ομοσπονδία Βικτωρίας (Victorian Regional Anarchist Federation – VRAF), ενώ τον ίδιο χρόνο άνοιξε στο Collingwood της Μελβούρνης το Free Shop (Ελεύθερο Κατάστημα), όπου ο καθένας έφερνε και αγόραζε διάφορα πράγματα δωρεάν. Τον ίδιο, επίσης, χρόνο, Ισπανοί αναρχικοί εξέδωσαν το περιοδικό «Acracia» από όπου συγκροτήθηκε και η πρώτη ομάδα Αναρχικού Μαύρου Σταυρού στην Αυστραλία, με κύριο αντικείμενο την αλληλεγγύη και συμπαράσταση στους Ισπανούς αναρχικούς φυλακισμένους και καταδιωκομένους από το καθεστώς Φράνκο.

Το 1975 εμφανίστηκε ξανά μια μικρή ομάδα της IWW και τον επόμενο χρόνο, το 1976, μέλη της οργάνωσης από Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία σχημάτισαν μια Οργανωτική Επιτροπή (ANZGOC).
Τον ίδιο χρόνο διαλύθηκε και η Federation of Australian Anarchists (Ομοσπονδία Αυστραλών Αναρχικών), που είχε, στο μεταξύ, ιδρυθεί, λίγους μήνες πριν. Η διάλυση επήλθε ως αποτέλεσμα τόσο της εσωτερικής διαμάχης μεταξύ αυτών που υποστήριξαν τις παρεμβάσεις στους εργατικούς χώρους (workerists) και αυτών που υποστήριζαν τον αναρχισμό ως τρόπο ζωής (lifestylists), διαμάχη που αναδείχθηκε σε συνέδριο στη Μελβούρνη, όσο και από την έλλειψη ανάληψης δράσης από την Ομοσπονδία.
Το 1977 αναρχοσυνδικαλιστές από το Σίδνεϊ άνοιξαν το βιβλιοπωλείο Jura, ενώ τον ίδιο χρόνο σχηματίστηκε και η ομάδα Libertarian Workers for a Self-Managed Society (Ελευθεριακοί Εργάτες για μια Αυτοδιευθυνόμενη Κοινωνία), στη Μελβούρνη, ομάδες που συνεχίζουν την ύπαρξη και δράση τους μέχρι σήμερα, η πρώτη μέσω του αναρχοσυνδικαλιστικού Anarchosyndicalist Network – ASN (Αναρχοσυνδικαλιστικού Δικτύου), του περιοδικού «Rebel Worker» και του βιβλιοπωλείου Jura, η δεύτερη μέσω του εβδομαδιαίου δελτίου «Anarchist Age» και κάποιων ραδιοφωνικών προγραμμάτων.

Το «Rebel Worker» άρχισε να εκδίδεται στο Σίδνεϊ, αρχικά ως όργανο της αυστραλιανής IWW, αλλά το 1983 συνέχισε ως «ανεξάρτητο αναρχοσυνδικαλιστικό περιοδικό», αφού η IWW κατέρρευσε, έχοντας σε όλη την Αυστραλία μόνο ένα μέλος μέχρι το 1990, οπότε και επανέκαμψε. Σήμερα η IWW διαθέτει δύο πλήρη τμήματα στο Σίδνεϊ και στη Μελβούρνη και άλλους πυρήνες σε όλες σχεδόν τις άλλες πόλεις της χώρας.
Το 1986 από τους αναρχοσυνδικαλιστές του Σίδνεϊ και της Μελβούρνης σχηματίστηκε η πρώτη ASF (Anarchosyndicalist Federation – Αναρχοσυνδικαλιστική Ομοσπονδία), με όργανο το «Rebel Worker». Το 1987 μια ένωση εργαζομένων στα τραμ και στα τραίνα στη Μελβούρνη ενώθηκε με την ASF και το 1988 η ASF έγινε το αυστραλιανό τμήμα της διεθνούς IWA. Το 1990 ξέσπασε η μεγάλη κινητοποίηση των εργαζομένων στα τραμ της Μελβούρνης όπου η ASF έπαιξε σημαντικό ρόλο. Η κινητοποίηση κράτησε αρκετό καιρό και έγινε ενάντια στα σχέδια ιδιωτικοποίησης των δημόσιων συγκοινωνιών, αλλά, τελικά, ηττήθηκε. Η ίδια η ASF δεν μεγάλωσε ούτε αριθμητικά και, ακόμα, μετά την ήττα αυτή, ξέσπασαν εσωτερικές διαμάχες, με αποτέλεσμα η Ομοσπονδία να διαλυθεί το 1992. Συνέχισε, όμως, να εκδίδεται το περιοδικό «Rebel Worker» Στο Σίδνεϊ, ενώ στη Μελβούρνη μια ομάδα αναρχοσυνδικαλιστών, νέων μελών της IWW και άλλων άρχισαν να εκδίδουν το περιοδικό «Burning Issue» («Φλέγον Θέμα»), που, όμως, θα σταματήσει μετά από λίγο.

Την περίοδο αυτή και μέχρι το 1995 ο αναρχικός χώρος ήταν ολιγομελής και, κατά κάποιο τρόπο, αδρανής. Το Φλεβάρη αυτού του χρόνου άνοιξε το βιβλιοπωλείο Barricade στη Μελβούρνη, δίνοντας μια νέα ώθηση. Επανιδρύθηκε ο Αναρχικός Μαύρος Σταυρός, ενώ το 1997 ιδρύθηκε και η Αναρχοσυνδικαλιστική Ομάδα Μελβούρνης (ASGM), η οποία μεγάλωσε τα αμέσως επόμενα χρόνια, δημιουργήθηκαν ανάλογες ομάδες στο Σίδνεϊ και το Περθ και έτσι επανιδρύθηκε η ASF τον Ιούνη του 2000. Η ASF δεν είναι πλήρες μέλος της IWA.

Τέλος, με την ευκαιρία του Φόρουμ του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), στη Μελβούρνης, το Σεπτέμβρη του 2000, με ευθύνη κυρίως αναρχικών και μελών της ASF, δημιουργήθηκε στη Μελβούρνη, η AWOL (Autonomous Web Of Liberation – Αυτόνομο Δίκτυο Απελευθέρωσης), το οποίο βασικά δραστηριοποιήθηκε για το Φόρουμ, ενώ αργότερα προσπάθησε να επεκταθεί σε άλλα ζητήματα, όπως την κατάληψη κτιρίου και τη δημιουργία κοινωνικού κέντρου κ.λπ., αλλά εξ αιτίας των μεγάλων εσωτερικών αντιθέσεων ή αντιφάσεων και της έλλειψης ξεκάθαρου προτάγματος-προοπτικής, διαλύθηκε τέλη του 2001 με αρχές του 2002.

Advertisements

One thought on “Συνοπτική ιστορία του αυστραλιανού αναρχισμού μέχρι το 2000

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s