Σύγχρονος καπιταλισμός: έχει οργανωμένο σχέδιο ή στηρίζεται σε πήλινα πόδια;

Έχοντας επίγνωση ότι η πλειοψηφία της επιστημονικής κοινότητας αλλά και της κοινής γνώμης βλέπουν πίσω από τη σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση την ύπαρξη ενός καλά επεξεργασμένου σχεδίου που έχει ως στόχο την υπερσυγκέντρωση του κοινωνικού πλούτου στα χέρια λίγων και την επιστροφή σε έναν «εργασιακό μεσαίωνα», σ’ αυτό το άρθρο θα επιχειρηθεί να υποστηριχθεί η άποψη ότι από τις σημερινές επιλογές του παγκόσμιου καπιταλισμού και της προμετωπίδας του, του τραπεζικού κεφαλαίου, προκύπτει ξεκάθαρα το αντίθετο: ότι δηλαδή δεν υπάρχει «Διευθυντήριο» του κεφαλαίου, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο και ότι πίσω από τις ακολουθούμενες πολιτικές δεν υπάρχει ένα γενικό μακροπρόθεσμο σχέδιο με καθορισμένους στόχους, αλλά μάλλον μια τακτική του «βλέποντας και κάνοντας» και μια λογική του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Το σύστημα, κατά κοινή ομολογία, είναι ολοκληρωτικά μπλοκαρισμένο και οι πολιτικές ηγεσίες φαίνονται ανίκανες όχι μόνο να αντιδράσουν αλλά ακόμα και ν’ αντιληφθούν το πρόβλημα – γεγονός που προκύπτει από την έλλειψη κοινής γραμμής και μάλιστα όχι μόνο μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε. αλλά και της Ε.Κ.Τ., της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Δ.Ν.Τ.

Η μετάθεση στους λαούς του κόστους διάσωσης των τραπεζων που τυχοδιωκτικά ανέλαβαν υψηλούς κινδύνους (π.χ. οι γερμανικές τράπεζες έχουν ίδιους πόρους μόνο το 1% των χορηγήσεών τους, ενώ το 99 % είναι πλαστικό χρήμα) είναι παράλογη και πλήττει όχι μόνο τους συνήθως πληττόμενους (εργάτες, αγρότες, γυναίκες, νέους, μετανάστες κλπ.), αλλά και τμήματα του πληθυσμού που ως τώρα θεωρούσαν τον εαυτό τους στο απυρόβλητο, όπως οι αυτοαπασχολούμενοι, οι έμποροι, οι μικροί, οι μεσαίοι και σε κάποιες περιπτώσεις – ειδικά σε παραγωγικούς τομείς – και οι μεγάλοι επιχειρηματίες. Αφού λοιπόν το δημόσιο έλλειμμα συνιστά ιδιωτικό πλεόνασμα, καθοριστικό πρόβλημα της οικονομίας δεν είναι το έλλειμμα καθαυτό, αλλά η συνολική αδυναμία της οικονομίας να παράγει εισοδήματα που να μπορούν να το καλύψουν. Σήμερα όχι μόνο δεν έχουμε παραγωγή νέου εισοδήματος αλλά αντίθετα κατάσχεση του υπάρχοντος, και μάλιστα όχι μόνο του τρέχοντος, αλλά και του προηγούμενου (π.χ. με τα αλλεπάλληλα χαράτσια που εξαντλούν την αποταμίευση) και του μελλοντικού καθώς με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας γίνεται αδύνατη η άσκηση οποιασδήποτε κοινωνικής και αναπτυξιακής πολιτικής ακόμα και στο μακρινό μέλλον.

Δεδομένης της φτήνιας του πολιτικού προσωπικού και της άρχουσας τάξης σε όλο τον κόσμο, οι διανοούμενοί της και οι πολιτικοί παλαιότερης γενιάς προσπαθούν να κρούσουν για λογαριασμό της τον κώδωνα του κινδύνου, προτείνοντας μία εντελώς αντίθετη πολιτική από αυτήν που ακολουθείται στην Ευρώπη, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μικρογραφία ενός νέου new deal, μια μορφή σύγχρονου κεϋνσιανισμού.

Όμως όλες αυτές οι απόψεις αποσκοπούν σε μια «διόρθωση», μια εκλογίκευση του καπιταλισμού, ο οποίος με τη σημερινή του μορφή οδηγεί την ανθρωπότητα στην βαρβαρότητα, υποσκάπτοντας ταυτόχρονα το δικό του μέλλον. Το αν τελικά θα επικρατήσουν, κερδίζοντας έτσι άλλη μία μικρή ή μεγαλύτερη παράταση ζωής για το σύστημα, μένει να το δούμε. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι η λύση των προβλημάτων της παγκόσμιας οικονομίας είναι αδύνατον να βρεθεί εντός του οικονομικού κύκλου.

Η άποψη περί ανυπαρξίας «Διευθυντηρίου» του κεφαλαίου και έλλειψης ενός γενικού και μακροπρόθεσμου σχεδίου με καθορισμένους στόχους, στηρίζεται προεχόντως στους ακόλουθους συλλογισμούς:

1. Οι μονεταριστικές πολιτικές ύφεσης, αποπληθωρισμού, μείωσης χρεών και ελλειμμάτων, αύξησης της ανεργίας και πτώσης της κατανάλωσης που εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες με πρόβλημα χρέους, δεν μπορεί να αποτελούν προϊόντα ορθολογικής επιλογής από μέρους του κεφαλαίου όποιος κι αν είναι ο κρυφός ή φανερός σκοπός που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν. Οι πολιτικές αυτές προκύπτουν από την διόγκωση των ανισορροπιών μεταξύ των διάφορων μορφών κεφαλαίου, από την ιστορικά πρωτοφανή υπερσυγκέντρωση του πλούτου σε ελάχιστα χέρια, από την αδυναμία του κεφαλαίου να διατηρήσει μακροπρόθεσμα υψηλό ποσοστό κέρδους σε οποιουδήποτε είδους επενδύσεις και από τη στροφή στην εικονική οικονομία και τον παρασιτισμό.

Οι πολιτικές αυτές αποτελούν σπασμωδικές επιλογές που μάλλον φανερώνουν πανικό και έλλειψη στοχοθεσίας εκ μέρους των ελίτ και των κυρίαρχων στρωμάτων, παρά μέρος ενός σκοτεινού, σατανικού σχεδίου. Κι αυτό γιατί οι επιλογές αυτές, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα θα αποβούν καταστροφικές για το ίδιο το κεφάλαιο ή έστω για τεράστιο μέρος του, ενώ ταυτόχρονα συνδέονται με το σημερινό στάδιο ανάπτυξης ή καλύτερα, σήψης, του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Καπιταλισμός χωρίς ανάπτυξη, κατανάλωση και μεσαία τάξη δεν υπήρξε ποτέ και ούτε τώρα θα υπάρξει. Η υπερσυγκέντρωση του χρήματος οδηγεί στη γενική αφαίμαξη της κοινωνίας, με αποτέλεσμα τον περιορισμό έως εξαφάνισης της μεσαίας τάξης. Δεν είναι μόνο η πτώση της κατανάλωσης που θα είναι δύσκολα διαχειρίσιμη, αλλά περισσότερο η διάλυση της πολιτικής συμμαχίας στο πλαίσιο της οποίας, η μεσαία τάξη σε όλο τον κόσμο αποτελούσε πάντα και για όσο είχε ένα minimum αξιοπρεπούς διαβίωσης, δεκανίκι σε κάθε συντηρητική επιλογή του κεφαλαίου.

Η εσωτερική ανισορροπία του καπιταλισμού μας φέρνει μπροστά σε απροσδιόριστες ακόμα εξελίξεις, στις οποίες το σύστημα δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στο παρελθόν. Το μπλοκ εξουσίας θα συναντήσει κυρίως τέσσερα μεγάλα εμπόδια στην προσπάθειά του να επιβάλλει την πολιτική του:

α) Απέναντί του έχει μια κοινωνία, που αν και τα τελευταία 30 χρόνια απέχει ουσιαστικά στο μεγαλύτερο τμήμα της από τους κοινωνικούς αγώνες, έχει όμως υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο από παλιά και μνήμες ευμάρειας που πάνε τουλάχιστον δυο γενιές πίσω.

β) Η κρίση από κάποιο σημείο και πέρα, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, θα επιστραφεί στην άρχουσα τάξη. Ακρότατη συνέπεια της φτώχειας θα είναι πιθανόν ακόμα και η κατάρρευση των τραπεζων και των μεγάλων εμπορικών και βιομηχανικών επιχειρήσεων, λόγω απόσυρσης των καταθέσεων, της μείωσης των κερδών από τα δάνεια, της υποκατανάλωσης κλπ.

γ) Η αυτοδιάλυση του κράτους μπορεί να προκαλέσει γενική πολιτική αναταραχή, ειδικά σε χώρες σαν την Ελλάδα όπου το κράτος παίζει παραδοσιακά πολύ μεγάλο ρόλο στους τομείς της ρύθμισης της αγοράς εργασίας, της αναδιανομής εισοδήματος και της σταθεροποίησης της οικονομικής ζωής. Παράλληλα, το κράτος αποτελεί τον κεντρικό διαχειριστή του λαϊκού φαντασιακού με τη διάχυση των εθνικιστικών στερεότυπων στο κοινωνικό σώμα μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών του. Ο αυτοπεριορισμός του κράτους σε φοροεισπράκτορα και κατασταλτικό μηχανισμό έρχεται σε αντίθεση με βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις του συλλογικού φαντασιακού που το θεωρούν όχι μόνο εγγυητή της «εθνικής ασφάλειας» και σύμβολο της «εθνικής υπερηφάνειας», αλλά και ενσάρκωση της «εθνικής ταυτότητας»…

Ένα κράτος δοσιλογικού τύπου, που εξαθλιώνει το λαό για να πληρώσει αμφιβόλου νομιμότητας δάνεια σε ξένους τοκογλύφους, είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν θα μπορέσει να διατηρήσει αυτούς τους ρόλους.

δ) Ιδεολογικά, η άρχουσα τάξη και το πολιτικό της σύστημα δεν έχει κανένα άλλοθι, καμία δικαιολογία για την κρίση που είναι κυριολεκτικά «όλη δική της». Ούτε δυνατό συνδικαλιστικό κίνημα υπάρχει πουθενά, ούτε η Αριστερά έχει την κοινωνική απήχηση που είχε την περίοδο από το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου ως περίπου το 1980, ούτε υπάρχει πια το αντίπαλο δέος της Ε.Σ.Σ.Δ. και του ανατολικού μπλοκ που υποτίθεται ότι εξανάγκαζε τις δυτικές χώρες σε αυξημένη ροή κοινωνικών πόρων προς τους εξοπλισμούς. Ο καπιταλισμός παίζει την τελευταία 20ετία χωρίς αντίπαλο και ό,τι ζούμε σήμερα είναι ολοκληρωτικά δικό του δημιούργημα.

2. Η ανυπαρξία κεντρικού μακροπρόθεσμου σχεδίου των ελίτ σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν μερίδες ή φυσικά πρόσωπα του κεφαλαίου τα οποία θα ωφεληθούν από την κρίση. Αυτό όμως δεν αφορά την άρχουσα τάξη, τα κυρίαρχα στρώματα, ως σύνολο αλλά μόνο κάποια άτομα ή ομάδες που δραστηριοποιούνται σε συγκεκριμένους τομείς. Κάποια τμήματα του μεγάλου κεφαλαίου και κυρίως του τραπεζικού, ίσως να βγουν ενισχυμένα από την κρίση – γεγονός που καθόλου δεν συνεπάγεται ότι θα ενισχυθούν συνολικά τα κυρίαρχα στρώματα. Για να συμβεί όμως αυτό (δηλαδή η συνολική ενίσχυση των κυρίαρχων μέχρι σήμερα στρωμάτων) χρειάζεται ιδεολογική ηγεμονία επί της κοινωνίας και, κυρίως, εγκαθίδρυση όρων που να εγγυώνται τη συνολική κερδοφορία του κεφαλαίου – προαπαιτούμενα που είναι πολύ δύσκολο να υπάρξουν μέσα στις συνθήκες της σημερινής κρίσης, αφού ένα μεγάλο μέρος του κεφαλαίου δεν θ’ αντέξει μέσα σ’ ένα περιβάλλον αδυσώπητου ανταγωνισμού μεταξύ κρατών, διαφορετικών μορφών κεφαλαίου και επιχειρήσεων του ίδιου τομέα.

Η λύση που ήδη δρομολογείται είναι η πολιτική συγχωνεύσεων και απορροφήσεων των πιο αδύνατων επιχειρήσεων από τις ισχυρότερες – διαδικασία που βέβαια δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα αφού οι κολοσσοί που θα δημιουργηθούν θα λειτουργούν σαν μαύρες τρύπες, καταπίνοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Όσο η υπερσυγκέντρωση του πλούτου θα αυξάνεται, τόσο περισσότερο θ’ αποτελεί από μόνη της υφεσιακό παράγοντα πρώτου μεγέθους, καθώς θα στεγνώσει από χρήμα και πόρους την παγκόσμια αγορά και κάθε κλάδο της οικονομικής δραστηριότητας.

3. Η αντίληψη ότι «αποκλείεται οι εγκέφαλοι του παγκόσμιου καπιταλισμού να μην ξέρουν τί κάνουν» είναι μεταφυσική αντίληψη και δεν βασίζεται ούτε σε διαλεκτική θεώρηση της ιστορίας ούτε στην σημερινή πραγματικότητα.

Η ιστορία είναι γεμάτη σφάλματα στα οποία έχουν υποπέσει τα εκάστοτε κυρίαρχα στρώματα και «τυχαιότητες» που δεν κατάφεραν να υπολογίσουν και να προβλέψουν οι πάσης φύσεως «ειδικοί» και οι «αυθεντίες». Διαφορετικά πώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί η παρακμή και διάλυση τόσων αυτοκρατοριών, το ξέσπασμα τόσων επαναστάσεων και η αδυναμία πρόβλεψης των ιστορικών εξελίξεων διαχρονικά;

Η τυφλή πίστη σε έναν άκρατο ντετερμινισμό και σε εργαλειακές μεθόδους πρόβλεψης των πάντων και δη της ιστορίας του ανθρώπου δεν δικαιώνεται ιστορικά και αποτελεί απλώς μεταφυσική σύλληψη της ανθρωπότητας.

Η σημερινή κρίση μπορεί κάλλιστα να είναι προϊόν λανθασμένων επιλογών του κεφαλαίου και των κυρίαρχων στρωμάτων, εφόσον η κρίση αυτή δεν συμφέρει το ίδιο όλες τις μερίδες τους, ούτε δρομολογήθηκε με ίση ευθύνη όλων των τμημάτων τους.

Άλλωστε, τα άτομα και οι κοινωνικές τάξεις, τα κοινωνικά στρώματα, έχουν περιορισμένη θέαση και εποπτεία πάνω σε μεγάλης κλίμακας ιστορικές εξελίξεις, καθώς τα άτομα βιώνουν την ιστορία μέσα από τα περιορισμένα μέτρα της ζωής τους.

Για παράδειγμα, ποιος θα μπορούσε να προβλέψει το 1788 την έλευση της γαλλικής επανάστασης ή το 1988 την επικείμενη κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ο οποίος θρυμματίστηκε σαν γυάλινος πύργος;

4. Τέλος, η ανυπαρξία καπιταλιστικού διευθυντηρίου και οργανωμένου σχεδίου που υποστηρίζεται εδώ, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι δεν αποτελεί ούτε αισιόδοξη ούτε απαισιόδοξη θεώρηση των πραγμάτων, αλλά απλώς ένα λογικό συμπέρασμα το οποίο θα αποδειχθεί ορθό ή εσφαλμένο.

Σε περίπτωση που αποδειχθεί σωστή η εικασία που υποστηρίζεται εδώ, περί μη ύπαρξης ενός γενικού μακροπρόθεσμου σχεδίου με καθορισμένους στόχους, η τελική λύση του δράματος φαίνεται ότι θα είναι πολιτική και όχι οικονομική.

Ακόμα και η στροφή της οικονομίας σε μία πολιτική «ανάπτυξης» όπως προτείνουν πλέον κάποιοι από τους διανοούμενους της άρχουσας τάξης, είναι πολύ αμφίβολο αν θα βοηθούσε στην επίλυση της κρίσης χρέους, αφού ακριβώς η ανάπτυξη της προηγούμενης περιόδου βασίστηκε και χρηματοδοτήθηκε από μια οικονομία τύπου καζίνο που τώρα βυθίζεται. Θα χρειαζόταν όχι στροφή σε ανάπτυξη γενικά, αλλά σε άλλου είδους ανάπτυξη, με έμφαση στον πρωτογενή, και δευτερογενή τομέα , καθώς και στην έρευνα και μάλιστα υπό το πρίσμα μίας άλλου τύπου προσέγγισης της οικονομίας με βάση τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και όχι την υπερπαραγωγή και τον υπερκαταναλωτισμό.

Μια τέτοια πολιτική όμως είναι αδύνατο να εκπονηθεί από τους αρχιερείς του Νεοφιλελευθερισμού που κυβερνούν τα κράτη και ηγούνται των διεθνών οργανισμών. Μ’ αυτή την έννοια, η λύση δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική όπως υποστηρίχθηκε.

Το αν θα επιχειρηθεί από τη μεριά του κεφαλαίου και των κυρίαρχων στρωμάτων η έξοδος από τη σημερινή κατάσταση π.χ. με διεξαγωγή πολέμων ή με εγκαθίδρυση δικτατοριών ή αν θα δοθεί πολιτική λύση από την πλευρά των κοινωνιών με τη δρομολόγηση εξελίξεων που θα οδηγήσουν στη ριζική μεταβολή του κοινωνικού συστήματος, είναι ακόμα άγνωστο.

Ωστόσο η γνώση από την πλευρά των λαών ότι ο εχθρός δεν είναι αήττητος αλλά ότι βρίσκεται και αυτός σε αδιέξοδο, μπορεί ν’ αποδειχτεί πολύ μεγάλης σημασίας για την διεθνοποίηση και μαζικοποίηση του κινήματος, για τον εμπλουτισμό του με νέες τακτικές και για τη στροφή του σε πολύ πιο φιλόδοξους στόχους από την απλή ανάκτηση ενός μέρους των όσων χάθηκαν την τελευταία τριετία.

Υπάρχει μια λέξη που καίει τη γλώσσα όλων και κανείς δεν τολμά να την ξεστομίσει, μια λέξη που δείχνει το δρόμο και η οποία δεν είναι ούτε η «ρήξη», ούτε η «ανατροπή», ούτε η «εξέγερση», αλλά απλώς και μόνο η επανάσταση.

Ian Delta19/11/2011

ΠΗΓΗ: http://eagainst.com/

Δικός μας σύντομος σύνδεσμος:  http://wp.me/pPn6Y-bqu

Advertisements

5 thoughts on “Σύγχρονος καπιταλισμός: έχει οργανωμένο σχέδιο ή στηρίζεται σε πήλινα πόδια;

  1. Χμμμ… έτσι κι έτσι.

    Ο καπιταλισμός ΔΕΝ στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Στηρίζεται σε λιγώτερο ή περισσότερο ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ πολιτικά συστήματα. Πολιτειακά είναι το σωστότερο. Τα οποία έχουν υπό τον έλεγχό τους και οπλισμένους πραιτωριανούς για την «κακιά την ώρα». Και χίλια δυο άλλα αξεσουάρ, …μυστικά (λολ) και φανερά. Φυσικά τα καθεστώτα αυτά έχουν μαγειρέψει τις τοπικές και παγκόσμιες νομοθεσίες κατά το συμφέρον τους. Και ακόμα πιο φυσικά, παραβαίνουν συχνώτατα ακόμη και αυτές τις «δικές» τους νομοθεσίες, με διάφορους τρόπους. «Παράνομους» πάντα.

    Για το οργανωμένο σχέδιο και το «ενιαίο καπιταλιστικό διευθυντήριο» και την ύπαρξή τους ή όχι, αντιλαμβάνομαι πως είναι δύσκολο ένας συνεπής μοντέρνος μαρξιστής να επιτρέψει στον εαυτό του να έχει μια τέτοια υποψία. Δεν πειράζει. Ο καθείς μας εκτιμά τα πράγματα με τον δικό του τρόπο. Προσωπικά ΔΕΝ θα πω πως υπάρχει ένα ενιαίο διευθυντήριο που έχει οργανωμένο σχέδιο. Διότι φαίνεται πως ούτε το διευθυντήριο είναι ένα, ούτε το σχέδιο είναι ένα. Η συμμορία ΔΕΝ είναι ενιαία δηλαδή.

    Φαίνεται όμως να υπάρχει ένα διευθυντήριο, μέσα στα πολλά που αναμφισβήτητα υπάρχουν, και το οποίο έχει πάρει το πάνω χέρι τις τελευταίες 3 δεκαετίες, σε σχεση με τα υπόλοιπα «διευθυντήρια»: το χρηματοπιστωτικό.

    Είναι εκείνο το χρηματοπιστωτικό καπιταλιστικό «διευθυντήριο» που βγάζει κέρδη χωρίς να επενδύει στον κλασσικό καπιταλιστικό κύκλο της παραγωγής (με την υπεραξία κλπ κλπ). Αλλά που βγάζει κέρδη επενδύοντας σε …τίτλους. Κι από κοντά του φαίνεται πως και άλλα …διευθυντήρια, πιο παραδοσιακά αυτά, προσπαθούν κι εκείνα να του μοιάσουν. Και αρχίζουν και προτιμούν κι εκείνα τους «τίτλους» για να επενδύσουν και να βγάλουν κέρδος πιο εύκολα και γρήγορα. Κάπως σαν την ΝΔ δηλαδή που αγωνίζεται να γίνει κι αυτή ένα ΠαΣοΚ, κάτι.

    Μα ούτε και αυτό το χρηματοπιστωτικό διευθυντήριο φαίνεται ενιαίο. Μοιάζει να έχει και αυτό τις δικές του αντιμαχόμενες φατρίες. Οι οποίες βρίσκονται μεταξύ τους σε έναν καθημερινό και λυσσαλέο πόλεμο. Στην κυριολεξία.

    Αν όμως λάβουμε υπόψη μας την κλασσική προτροπή follow the money, τότε στην κορυφή της τροφικής πυραμίδας του καπιταλισμού θα βρούμε μια χούφτα εταιρίες. Που ελέγχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της πίττας παγκοσμίως. Και οι οποίες εταιρίες, ω! τι έκπληξις, ανήκουν στο εν γένει χρηματοπιστωτικό καπιταλιστικό διευθυντήριο. Και όχι στο παραδοσιακό καπιταλιστικό της επένδυσης στην παραγωγή κλπ κλπ υπεραξία κλπ κλπ.

    Πόσοι τις κατέχουν αυτές τις κορυφαίες εταιρίες; Αγνωστο. Αλλά δεν μπορεί να είναι κάποιος μεγάλος πληθυσμός. Και γνωρίζουμε, από προηγούμενες ιστορικές περιόδους, πως στις κορυφές του εξουσιασμού έχουμε πάντα επιγαμίες και συμπεθεριάσματα. Νύφες από δω, γαμπροί από κει.

    Αν αυτό όλο ακούγεται συνομωσιολογικό, δεν πειράζει. Δεν μας χαλάει τη μανέστρα. Καπιταλισμός είναι πάλι, και μάλιστα του χειρότερου είδους. Και καλό είναι να μην ξεχνάμε πως το παλιό όνειρο της παγκόσμιας επικράτησης δεν τέλειωσε με τον Καρλομάγνο, τον Τζέγκινς Χαν ή τον Χίτλερ.

    Και δεν θα μπορούσε ο καπιταλισμός, που στο κάτω κάτω έχει και παιδιόθεν το κουσούρι να …συσσωρεύεται, να μην βλέπει τέτοια συνωμοτικά όνειρα. Τέτοια όνειρα που εκπληρώνουν και τον συσσωρευτικό του χαρακτήρα στο κάτω κάτω. Διότι είναι στην φύση του καπιταλισμού η συσσώρευση κι έτσι αποδεικνύεται κι ο καλύτερος dreamer του αρχαιοτάτου εκείνου ονείρου.

    Κάποιοι βέβαια ακόμα κοιμούνται κι ονειρεύονται. Κι από δώ, κι απο κεί.

    Αλλοι θα μου πεις το παθαίνουν και στον ξύπνιο τους.

    Θραξ Αναρμόδιος

    ΥΓ. Παρεμπιπτόντως δεν νομίζω πως αυτή η χρηματοπιστωτική μερίδα χρηματοδότησε ποτέ καμμιά ανάπτυξη. Η «ανάπτυξη» που είδαμε τις προηγούμενες δεκαετίες παγκοσμίως δεν έγινε από την μερίδα αυτή και τα …δάνειά της. Εγινε από την άλλη μερίδα, την πιο παραδοσιακή, που δεν είχε ακόμα πάρει μυρουδιά τα νέα κόλπα καλά. Και βασίστηκε κυρίως στις καπιταλιστικές καταστροφές της προηγούμενης περιόδου. Κι όπου δεν υπήρχε καταστροφή ή είχε επουλωθεί, σηκώθηκε κι έφυγε και πήγε και επένδυσε αλλού. Εκεί που ακόμα υπάρχει τζάμπα εργατική δύναμη. Αλλά ο καπιταλισμός είναι σαν το αεροπλανάκι (την πυραμίδα). Κάποια στιγμή χτυπάει πάτο. Δεν είναι «ελλάττωμά» του αυτό. Προβλέπεται. Είναι εκ σχεδιασμού έτσι. Μετά ξαναπαίρνει μπρος πάλι.

    ΥΓ2. Οι παραδοσιακοί καπιταλιστές, οι της παραγωγής μπλα μπλα υπεραξία μπλα μπλα, θέλουν κέρδος και χρήμα. Κλασσικά πράματα. Οι άλλοι οι μοντέρνοι οι χρηματοπιστωτές (για τις κορυφές μιλάω) δεν πολυσκοτίζονται γι’ αυτό το ζήτημα. Ούτως ή άλλως είναι οι ιδιοκτήτες των νομισμάτων παγκοσμίως. Φτιάχνουν όσο χρήμα τραβάει η ψυχή τους από το τίποτα. Τζάμπα είναι εξάλλου. Αλλο ζόρι φαίνεται να έχουν ετούτοι: την εξουσία (την πολιτική, την πολιτική). Γι’ αυτό και οι διεθνείς δανειακές τους συνθήκες ζητάνε πάντα κι από λίγη εθνική κυριαρχία από τον δανειζόμενο. Αλλά ένας συνεπής μοντέρνος μαρξιστής χαλιέται πολύ άμα ακουστεί οποιαδήποτε λέξη που παράγεται από το έθνος, οπότε σταματώ εδώ. Μη χαλάμε πάλι τις καρδιές μας, φτωχοί άνθρωποι είμαστε όλοι πια. Κι όποιος δεν είναι να μου το πει, γιατί ψάχνω να βρω δανειστή εναγωνίως.

    • Φίλε anarmodios, όταν λες ότι “ούτε το διευθυντήριο είναι ένα, ούτε το σχέδιο είναι ένα. Η συμμορία ΔΕΝ είναι ενιαία δηλαδή.” , η μόνη μας διαφορά είναι ότι εγώ δεν κάνω χρήση της λέξης “Διευθυντήριο”, ακριβώς γιατί συμφωνώ στο ότι “η συμμορία δεν είναι ενιαία”.
      Συμφωνώ επίσης στο ότι το τραπεζικό – χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο έχει το πάνω χέρι σήμερα. Αυτό υποστηρίζεται άλλωστε και στο άρθρο: ότι το τραπεζικό κεφάλαιο είναι η προμετωπίδα του παγκόσμιου καπιταλισμού.

      Η διαφορά μας είναι στην αντίληψη της φύσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
      Εγώ υποστηρίζω ότι τα κέρδη του δεν μπορούν να αυξάνουν αέναα γιατί η κερδοφορία του υπονομεύεται ακριβώς από την υφεσιακή πολιτική που επιβάλλεται σε χώρες που έχουν χρέη και ελλείμματα.
      Για παράδειγμα, οι ελληνικές τράπεζες οι οποίες θησαύριζαν την περασμένη δεκαπενταετία, τώρα είναι σε δεινή θέση. Οι μετοχές τους στο χρηματιστήριο κατρακυλούν, τα αποθεματικά τους μειώνονται, όπως και οι καταθέσεις, ενώ τα δάνεια όλο και πιο συχνά δεν αποπληρώνονται (13 % το ποσοστό «μη εξυπηρετούμενων» δανείων στην Ελλάδα σήμερα). Επίσης νέα δάνεια δίνονται με το σταγονόμετρο αφού ούτε ο κόσμος ζητάει ούτε οι τράπεζες έχουν χρήματα να δώσουν (ή δεν θέλουν να δώσουν).
      Συνεπώς, οι συγχωνεύσεις μοιάζουν η μόνη λύση για να συνεχίσουν να υπάρχουν.

      Αν αυτή η κατάσταση υπάρχει στη μερίδα του κεφαλαίου η οποία συμφωνούμε πως έχει το πάνω χέρι σήμερα, φαντάσου τι συμβαίνει σε άλλους τομείς του κεφαλαίου (βιομηχανία, εμπόριο, μεταποίηση κλπ.).
      Μάλιστα το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό αφού μόλις την προηγούμενη εβδομάδα υποβαθμίστηκαν από Οίκους Αξιολόγησης πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες μεταξύ των οποίων 10 γερμανικές….

      Κατά τα λοιπά δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα ποιά ακριβώς είναι η θέση σου.

      Υ.Γ.1: Το ο καπιταλισμός «στηρίζεται σε πήλινα πόδια» ήταν ένα σχήμα λόγου. Ίσως λίγο αποτυχημένο γιατί ο καπιταλισμός και σχέδιο να είχε, πάλι θα μπορούσε να στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Το έβαλα στον τίτλο απλώς για να δείξω ότι είναι πολύ πιο πιθανό από όσο πιστεύουμε να βρίσκεται και αυτός σε αδιέξοδο.

      Υ.Γ.2: Δεν ξέρω ποιος είναι ο μοντέρνος μαρξιστής. Αν ρωτάς εμένα, δεν θα αυτοπροσδιοριζόμουν έτσι!
      Πάντως ναι, ό,τι έχει να κάνει με «έθνος» με ενοχλεί, αυτό το πέτυχες.

  2. Ευχαριστώ πολύ για την αναδημοσίευση!
    Κατά τύχη την είδα γιατί δεν υπάρχει σχετικό trackbang/ping… στο eagainst.

    Για το λόγο ότι έχω πολύ περιορισμένο χρόνο και δυσκολεύομαι πολύ να παρακολουθώ πολλά blogs παράλληλα (γενικά δυσκολεύομαι με το internet…), θα μεταφέρω εκεί όσα σχόλια αναφέρονται ευθέως στο άρθρο και θα προσπαθώ να απαντώ εκεί.

  3. @Ian Delta

    Δεν μου φαίνεται πως έχουμε πολύ αντίθετες εκτιμήσεις για την κατάσταση που βρίσκεται ο καπιταλισμός γενικά. Η φλυαρία μου δυστυχώς πολλές φορές με ξεστρατίζει και τα μουντζουρώνω αντί να τα ξεκαθαρίζω. Θα ξαναπροσπαθήσω να το πω με λίγα λόγια. Με τη βεβαιότητα πως και πάλι δεν θα τα καταφέρω (λολ).

    Στο ερώτημα «έχει ο σύγχρονος καπιταλισμός οργανωμένο σχέδιο ή στηρίζεται σε πήλινα πόδια» η δική μου σοφία (λολ εκ νέου) απαντάει ως εξής:

    Απο τη μια ο καπιταλισμός είναι γερά στερεωμένος πολιτειακά, νομοθετικά, στρατιωτικά και υποκοσμιακά με διάφορους τρόπους. Από την άλλη δεν έχει μόνο ένα σχέδιο αλλά πολλά. Εχει τόσα σχέδια όσα είναι και οι επιμέρους φατριακές του συσσωματώσεις μέσα στην μεγάλη διεθνή συμμορία. Στην κορυφή της διεθνούς αυτής συμμορίας (follow the money) βρίσκουμε μια χούφτα εταιρίες που ελέγχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της παγκόσμιας πίττας και που φαίνεται να ανήκουν επίσης σε μια χούφτα ανθρώπους οι οποίοι μάλλον και συνιστούν το «διευθυντήριο» που ψάχνουμε, αλλά και τους σχεδιαστές του κυρίως «σχεδίου». Οι εταιρίες αυτές είναι χρηματοπιστωτικές ή ελέγχουν κυρίως δια του χρηματοπιστωτικού κλάδου το μεγάλο εκείνο κομμάτι της παγκόσμιας πίττας που ελέγχουν. Το δε «κυρίως σχέδιο» είναι ένα αρχαιότατο εξουσιαστικό όνειρο διάφορων βαρέως ασθενούντων για παγκόσμια κυριαρχία. Μέχρι τώρα το επιχειρούσαν στρατιωτικά κυρίως και μετά μερικούς αιώνες ή και λιγώτερο, σπάγαν τα μούτρα τους κι αποτύγχαναν. Τώρα το επιχειρούν πιο πονηρά, δηλαδή πολιτισμικά και δανειο-χρηματοπιστωτικά. Και πιο λάου λάου και επιστημονικά.

    Η φύση του καπιταλισμού (που παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς του μισεί και την ελεύθερη αγορά και τον ανταγωνισμό) είναι η συσσώρευση. Δηλαδή πάει καρτέλ -> ολιγοπώλιο -> μονοπώλιο. Αμα τον αφήσουμε (λολ) μπορεί να κάνει πραγματικότητα εκείνο το σενάριο επιστημονικής φαντασίας όπου το σύνολο της παγκόσμιας περιουσίας το κατέχει μία και μόνη εταιρία και άλλες εταιρίες ΔΕΝ υπάρχουν. Πάπαλα.

    Εδώ τώρα φαίνεται να του αντιστέκεται μια πολύ παλιά ιδέα που έχει ένα είδος επίσης παλαιοτάτης ανθρώπινης υπερομάδας. Ιδέα και υπερομάδα δηλαδή είναι αρχαιότατα. Πρόκειται για το έθνος και την ιδέα που έχουν τα μέλη του περί συλλογικής ιδιοκτησίας, δίπλα και παράλληλα στην ιδέα περί ατομικής ιδιοκτησίας.

    Θραξ Αναρμόδιος

    • Απάντησα στο eagainst. Αν ενδιαφέρεσαι μπορείς να δεις εκεί την απάντησή μου (έχω μεταφέρει και το σχόλιό σου).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s