Στη Θεσσαλονίκη ο λαός ΔΕΝ ματαίωσε την παρέλαση, η οποία έγινε κανονικά. Απλώς έδιωξε την ηγεσία από την εξέδρα των «επισήμων» θεωρώντας τους ανάξιους.

Δεν πιστεύω να διανοηθεί κάνας δάσκαλος να τον τιμωρήσει αυτόν τον μαθητή; Από άλλη πόλη είναι το στιγμιότυπο, στη Θεσσαλονίκη οι "επίσημοι" εκδιώχτηκαν είπαμε

ως αυτόπτης μάρτυς

Ο συγκεντρωμένος λαός απαίτησε να φύγουν οι «επίσημοι» φωνάζοντας συνθήματα. Δεν φάνηκε ούτε μία στιγμη να υπάρχει πρόθεση από την μεριά των συγκεντρωμένων να ματαιώσουν την παρέλαση. Ισα ίσα το αντίθετο.

Η αστυνομία είχε αποκλείσει την εξέδρα με παράταξη ανδρών και με λεωφορεία των ΜΑΤ, και από την μια και από την άλλη πλευρά. Ο δρόμος ήταν γεμάτος από συγκεντρωμένους, μετά υπήρχε ένα κενό και η εξέδρα και μετά πάλι κόσμος μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Οταν έφυγαν οι «επίσημοι» οι αστυνομικοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν το πλήθος που κατέλαβε πια και τον χώρο μπροστά στην εξέδρα.


Σπέσιαλ περί Θεσσαλονίκης σάουντ τρακ.

Διάβασα κάπου πως εμφανίστηκε πανώ του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είδα πουθενά τέτοιο πράγμα σε όλη την διαδρομή από Ξαρχάκο – Στρατηγείο – Μακεδονία Παλλάς – Γερμανικό Προξενείο – Εξέδρα επισήμων. Τι γινόταν από την άλλη πλευρά, δεν μπορώ να το ξέρω.

Οι συγκεντρωμένοι, παρά τις επί μέρους ομάδες που υπήρχαν και καταλάβαινες πως είχαν μια πολιτική συνάφεια μεταξύ τους διασπαρμένοι μέσα στο μεγάλο πλήθος, δεν μπορούν να μπουν σε κατηγορίες “πολιτικές”. Ηταν ο συνήθης λαός που πάει στις παρελάσεις με τα παιδιά του, μεγάλες γυναίκες, γέροντες, νέοι κλπ κλπ.

Λίγα μέτρα πριν την εξέδρα των «επισήμων» είναι το γερμανικό προξενείο, το οποίο οι συγκεντρωμένοι φιλοδώρησαν με πολλά πικάντικα και ευρηματικά συνθήματα.

Η παρέλαση έγινε λοιπόν κανονικά. Απλώς στην θέση των «επισήμων» ήταν ο συγκεντρωμένος λαός που κατέλαβε και την εξέδρα των «επισήμων». Δεν παρήλασαν στρατιωτικά τμήματα προφανώς κατόπιν άνωθεν εντολής και όχι διότι δεν θα τους άφηναν οι συγκεντρωμένοι. Οσα τμήματα παρήλασαν πήραν το παλαμάκι της ζωής τους.

Ενας ηλικιωμένος κύριος πήρε από την εξέδρα των επισήμων την πολυθρόνα του Παπούλια την έβαλε στο οδόστρωμα και έβγαλε λόγο. Οι πέριξ συγκεντρωμένοι συμφώνησαν σε όλα όσα είπε (λολ).

Στη Θεσσαλονίκη ο λαός ΔΕΝ ματαίωσε την παρέλαση η οποία έγινε κανονικά. Απλώς έδιωξε την ηγεσία από την εξέδρα των «επισήμων» θεωρώντας τους ανάξιους. Και αυτό δεν αρέσει σε κανέναν κύριο του πολιτικού συστήματος. Το οποίο πολιτικό σύστημα αντί να κάνει αυτοκριτική για την αθλιότητα στην οποία οδήγησε την χώρα, βγάζει και γλώσσα στον λαό.

Τρανό παράδειγμα ο πρόεδρος της αξ. αντιπολίτευσης ο οποίος δεν φαίνεται να πήρε καν χαμπάρι τι έγινε και μάλιστα μιλάει και για «διχασμένους» την στιγμή που στη Θεσσαλονίκη τουλάχιστον η λαϊκή ομοψυχία σήμερα έβγαζε μάτι. Ολες οι ηλικίες και όλες οι αποχρώσεις.

Ο λαός έχει ξεκαθαρίσει ένα πράγμα: οι ηγεσίες ΔΕΝ αντιπροσωπεύουν πλέον τον λαό. Κι αυτό είναι μια πολύ σοβαρή πολιτική δήλωση που κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει.

Θραξ Αναρμόδιος

ΥΓ. Κάτι κατηγορίες από την μεριά του ανεκδιήγητου πολιτικού συστήματος και των συμμάχων του δημοσιογράφων στην τηλεόραση και το διαδίκτυο, εναντίον του λαού που σήμερα έδειξε την «αγάπη» του στα πρόσωπά τους, μην τις λαμβάνετε υπόψη, είναι όλες εκ του πονηρού. Και μερικές εκ του φόβου.

Ιδού ορισμένα σκόρπια στιγμιότυπα:

Ασχετο: αυτή τη φορά ΔΕΝ μπήκαν τα γίδια στο μαντρί

http://wp.me/pPn6Y-b2s

15 σκέψεις σχετικά με το “Στη Θεσσαλονίκη ο λαός ΔΕΝ ματαίωσε την παρέλαση, η οποία έγινε κανονικά. Απλώς έδιωξε την ηγεσία από την εξέδρα των «επισήμων» θεωρώντας τους ανάξιους.

  1. Βρε Αναρμοδιε, δηλαδη τι θελεις να μας πεις με το αρθρο σου? Εαν εσυ δεν εχεις προβλημα να συγχρωτιζεσαι με τα μελη της χρυσης αυγης και ολων των φασιστοειδων παρακλαδιων τυπου ΣΠΙΘΑΣ κλπ και ολοι μαζι ο ενας διπλα στον αλλο να χειροκροτειται και να επευφημειτε τα πιο φασιστικα τμηματα της ελληνικης κοινωνιας (τον πυρηνα του αυγου του φιδιου) τους λοχους των εφεδρων καταδρομεων που παρηλασαν αναμεσα σας φωναζωντας και αδωντας ολα τα εμετικα φασιστικα και ρατσιστικα τους στοιχακια, τοτε τι να σου πω???

    • @pasan

      οκ, επί προσωπικού πάλι δηλαδή…. (ρε γμτ μου που έχω μπλέξει;)

      Θεωρείς δηλαδή από όσα ξέρεις κι έχεις καταλάβει για την αφεντιά μου πως είμαι από κείνους που συγχρωτίζονται μέλη της χρυσής αυγής και χειροκροτούν φασίστες;

      Θεωρείς δηλαδή και τις Σπίθες (εγώ τους τά χω ψιλοχώσει υπενθυμίζω) φασιστοειδή παρακλάδια;

      Θεωρείς πως οι έλληνες που κατέβηκαν στην παρέλαση είναι τα φασιστικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας και ο πυρήνας του αυγού του φιδιού;

      (Για τους έφεδρους καταδρομείς δεν έχω να πω, αγνοούσα καν πως έχουν δική τους οργάνωση, κι άμα έχει κάποιος χρόνο ας οργανώσει μια συνάντηση μαζί τους και θα ρθω κι εγώ να βγάλουμε κι ένα συμπέρασμα επί τόπου, χωρίς φυσικά να πιαστούμε στα χέρια με κανέναν, έτσι να σχηματίσουμε μια γνώμη, δεν ξέρω λέω…)

      Και επειδή ήσουνα «ευγενικός» μαζί μου θα θεωρείς πως δεν με πρόσβαλλες κιόλας τώρα;

      Τι να σου πω ελληνόπουλό μου; Οπως νομίζεις.

      Και μια τελευταία ερώτηση: Ξέρεις να μου υποδείξεις κάποιους, ομάδες ή ανθρώπους, που ΔΕΝ είναι ομοϊδεάτες σου, και ΔΕΝ τους θεωρείς και φασίστες;

      Θραξ Αναρμόδιος

    • @Pasan 29/10/2011 11:17
      Ναι σε μια τετοια μαζωξη οργης και αγανακτησης υπαρχουν όλα τα φρουτα. Αυτος είναι ο λαος, ο οποιος λαος. Αυτος ο λαος πληττεται και δεινοπαθει από τα μετρα που εφαρμοζουν πανω του οι τυραννοι που τον εξουσιαζουν, ανεξαρτητα αν αυτους τους τυραννους ο ιδιος σε ένα βαθμο τους εχει εκλεξει ως ετεροκαθορισμενα-αλλοτριωμενα ατομα.
      Ερχονται στιγμες όμως που αντιλαμβανεται εξ αναγκης ότι αυτοι που εχει εκλεξει να τον αντιπροσωπευουν εν λευκω σ’ αυτή την αντιπροσωπευτικη αστικη δημοκρατια της ολιγαρχιας είναι οι τυραννοι του και εξεγειρεται χαοτικα εναντια τους.
      Εδώ δεν εχουμε να κανουμε με μια καθαρη συντεταγμενη ταξικη αντιδραση συνειδητοποιημενων ατομων. Τις εξεγερσεις ιστορικα τις εκαναν και τις κανουν οργισμενες ασυνειδητες μαζες ετεροκλητων στοιχειων που επικουρουνται από πυρηνες επαναστατικων ομαδων-οργανωσεων διαφορων αποκλισεων, εχουν βραχυ βιο και γεννανε στο βαθμο που εξελισσονται θετικα ή αρνητικα συνειδηση. Αν μια εξεγερση εξελιχθει σε επανασταση τοτε εχουμε να κανουμε με μια μακροχρονια διαδικασια που αποκτα εντονα ταξικα χαρακτηριστικα. Το τι θα επικρατησει εξαρταται από τον συσχετισμο των δυναμεων.
      Κομματοσκυλα μη βαζετε λοιπον τρικλοποδιες, γιατι θα ειστε εσεις οι ιδιοι που θα πληρωσετε τη νυφη.
      Επειδη δεν αρεσκομαι να χαρακτηριζω ελαφρα τη καρδια τους αλλους φασιστες, σταλινες, ακροδεξιους, εθνικια, κ.α. που για πολλους είναι καραμελες και ροχαλες που εξφενδονιζονται προς πασα κατευθυνση και οποιον παρει ο χαρος θα αυτομαστιγωθω λεγοντας πως:
      Φασιστας, σταλινας, ακροδεξιος, εθνικι και ο,τι άλλο είναι αυτος που χαρακτηριζει ολους τους αλλους ετσι επειδη δεν εχουν την ιδια φορεσια με αυτόν.
      Τετοιοι για να μη παραξηγηθω υπαρχουν και δρουν και οφειλουμε να τους αντιπαλευουμε. Άλλο όμως αυτό και άλλο ότι ολοι εξω από μας είναι τετοιοι.
      Αντε για να μπαινουν τα πραγματα στη θεση τους, φωστηρες μου.

  2. Απ΄όλα είχε, στο δρόμο και τις παρελάσεις.
    Όλες οι πολιτικές ιδεολογίες, χωρίς καμία εξαίρεση.

    Όλος ο κόσμος. Παντού.

    Η πείνα δεν κάνει διακρίσεις.

    Όσοι δεν το έχουν καταλάβει και δεν προσπαθούν να το καταλάβουν,
    να το πάρουν επιτέλους χαμπάρι:
    έχει σαλτάρει ο κόσμος!
    Βγήκε στους δρόμους.
    Δεν έχουμε να φάμε!
    Πεινάμε!

    Σα δε ντρέπονται! Που έχουν την απαίτηση να μείνουμε όλοι εμείς νηστικοί,
    για να πληρώσουμε τις βίλες, τις πισίνες, τα σκάφη & τις ρεμούλες τους!
    Πού τα βρήκαν;
    Από τις δουλειές τους;
    Που οι περισσότεροι δεν δούλεψαν ποτέ και δεν έχουν ούτε ένα ένσημο;

    Αφού στα Πανεπιστήμια που “σπούδασαν” δεν πάτησαν ποτέ (λόγω κομματικών ενασχολήσεων, που τους πέρναγαν τα μαθήματα χωρίς καμία προσπάθεια):
    γελάνε και οι πρωτοετείς φοιτητές Οικονομικών με τα κατορθώματά τους!

    Κι απ΄το Πανεπιστήμιο απ΄ευθείας στη βουλευτική καρέκλα οι περισσότεροι.
    Ή σε προεδρικές θέσεις τραπεζών & οργανισμών.

    Πού τα βρήκαν τόσα πλούτη & ακίνητα;
    Απ΄το 5χίλιαρο του βουλευτή;

    Ντροπή!
    Ο λαός δεν ανέχεται άλλα αίσχη και κοροϊδίες.

    Τα λαμόγια, κάθε πολιτικής ιδεολογίας, χωρίς εξαιρέσεις, να μας αδειάσουν τη γωνιά.
    Και να μας δώσουν πίσω τις ζωές και τα όνειρά μας!
    ΤΩΡΑ!

  3. Γεια σου Θεσσαλονίκη φτωχομάνα! Super το τραγουδάκι, και το δημοτικό Θράκα!!!!

    Άντε, ασπροπρόσωπους σας έβγαλε ο κόσμος σας.

  4. Νομίζω πως όλοι, ειδικά όσοι θεωρούν τον εαυτό τους διεθνιστή ΠΡΕΠΕΙ να συγχρωτιζόμαστε και με τους ανθρώπους της σπίθας και τους 300 έλληνες κλπ. Είναι νομίζω σημαντικό ο κόσμος που ψάχνεται, που είναι οργισμένος αλλά δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς του φταίει πέρα από «τους πολιτικούς», έτσι γενικά και αόριστα, να ακούει και μια διαφορετική άποψη.

    Θαύμασα μια κοπέλα Αλβανίδα που έσκαγε μύτη στους 300 έλληνες στο σύνταγμα και έπιανε κουβέντα με τον κόσμο: Κάποια στιγμή ένας πετάχτηκε και είπε «μα καλά, δεν ντρέπεστε που μιλάτε με Αλβανίδα?». Ε, αμέσως όλοι οι παρευρισκόμενοι άρχισαν να τον κράζουν. Ακόμη και η γυναίκα του…

  5. Από τα γραφόμενα εδώ και σε άλλα ιστολόγια, αρχίζω και σχηματίζω την εντύπωση, πως ο «χώρος», εμφανίζει ως έναν βαθμό την ίδια παθολογία με εκείνη της κατεστημένης αριστεράς και των περισσότερων κομμάτων και οργανώσεών της.

    Δηλαδή ο «χώρος» συμπεριφέρεται ζηλότυπα σε κάθε κίνηση του λαού που δεν μπορεί να ελεγχθεί πολιτικά και ιδεολογικά και στην τάση που έχει αναπτύξει τελευταία ο λαός, τμήμα του έστω, να αρνείται να χειραγωγηθεί και να μην «μπαίνει σε μαντρί».

    Εν ολίγοις και ο «χώρος» ενεργεί με την λογική του πως αποτελεί μια πρωτοπορεία του λαού, τον οποίο λαό όμως δεν φαίνεται να υπολήπτεται και πολύ, και μάλλον πια (τώρα πια) δεν τον κατανοεί κιόλας, και εμφανίζει αξιώσεις ηγεμονίας και καθοδηγήσεως του «κινήματος». Ωσάν να είναι ο «χώρος» ο μόνος που κατέχει την επαναστατική αλήθεια και γνωρίζει και την τακτική για την τελική νίκη.

    Και μάλιστα ο «χώρος», όπως και οι άλλοι «χώροι», θεωρεί εκείνους τους άλλους «χώρους» εχθρούς του και όταν εκφράζεται εναντίον τους, το κάνει με μεγαλύτερη οργή, μίσος και σφοδρότητα από ότι θα το έκανε για αυτό το ίδιο το καθεστώς. Ουσιαστικά, σαν και τους άλλους, και ο «χώρος», είναι ένας εμφυλιακός παράγοντας. Αλλη μια εστία διχασμού. Αλλο ένα τμήμα του προβλήματος. Και συναγωνίζεται τους άλλους χώρους σε έναν ιδιότυπο αγώνα αδιαλλαξίας. Σαν να υπάρχει ένα ιδιότυπο πρωτάθλημα επαναστατικής καθαρότητας.

    Επιπλέον με ανησυχεί ένας επαναστατικός ελιτισμός που εκφράζεται συχνά, και μάλλον αποκλειστικά από τον «χώρο», και που μερικές φορές φτάνει ως την χλεύη και την απαξίωση του λαού χωρίς την ελάχιστη προσπάθεια εμβάθυνσης και κατανόησης των φαινομένων που έφεραν τον λαό σ’ αυτή την κατάσταση. Μοιάζει σαν ο «χώρος» να απομακρύνεται, να έχει απομακρυνθεί, ψυχικά από τον λαό.

    Ειδικά επίσης ο «χώρος», έχω την εντύπωση πως, εκφράζει έναν οργισμένο αν και κεκαλυμμένο ανθελληνισμό. Λίγο παρόμοιο με εκείνον που πέρασε και το νεαρό κομμουνιστικό κόμμα στα χρόνια του μεσοπολέμου, δηλαδή στα χρόνια της οργισμένης εφηβείας του.

    Και γενικά υπάρχει ένα γενικώτερο και σοβαρώτερο ζήτημα οργής, η οποία έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά μονιμότητας, και μάλιστα μιας μόνιμης εξεγερσιακής οργής, από ορισμένους τουλάχιστον, με έκδηλα στοιχεία ανωριμότητας, πολιτικής και άλλης. Εικάζω πως αρκετοί χαρακτήρες βρίσκονται σε μια μόνιμη οργή και όχι μόνο σε σχέση με πολιτικά ζητήματα ή αντιπαλότητες. Αλλά αυτό που βλέπω θα πρέπει να προεκτείνεται μάλλον και στην απλή καθημερινή συμπεριφορά. Και δεν αφορά μόνο νεαρούς και νεαρές που βρίσκονται στην μετεφηβική ηλικία, αλλά φοβούμαι και ακόμη μεγαλύτερους.

    Είχα σχηματίσει μια εικόνα για τον μέσο αναρχικό κλπ και την κουβαλάω εδώ και 20 με 30 χρόνια από τότε που ήμουν κι εγώ 20-άρης και 30-άρης. Είχα την εντύπωση πως πρόκειται για έναν αγωνιστή του λαού και της απελευθέρωσής του από την οικονομική ανισότητα και τον εξουσιασμό, παθιασμένο με την κατακρήμνιση αυθεντιών και εξουσιών και ως εκ τούτου εραστή της δημοκρατίας, έναν ερωτευμένο με την ζωή και τις χαρές της, τον έρωτα και τις χαρές του, τον άνθρωπο και τους ανθρώπους ανεξαρτήτως φυλής, προέλευσης, χρώματος και κυρίως πεποιθήσεων.

    Ενα μέλος δηλαδή της εργατικής τάξης παθιασμένο με την ελευθερία, με πολύ ισχυρή σύνδεση με τον λαό και τον εργαζόμενο, που περιφρονεί βαθύτατα την μισθωτή εργασία, αλλά όχι την ίδια την εργασία. Ούτε τους ανθρώπους της εργασίας. Ενα μέλος της εργατικής τάξης που αγαπούσε να διαβάζει, να μαθαίνει, να αυτομορφώνεται και να γίνεται καλύτερος. Εν ολίγοις έναν λαϊκό άνθρωπο που θα σου πρόσφερε μια ρομαντική, σε μερικές πλευρές ίσως, αλλά τόσο ζωογόνα οπτική για την ζωή, τους ανθρώπους και τον κόσμο. Εναν άνθρωπο που άξιζε να τον έχεις φίλο, σύντροφο (από πολλές πλευρές) και σίγουρα συμμαχητή.

    Ναι, υπήρχαν και τότε τα σημάδια τα άσχημα, ιδίως προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, όπου έβλεπες πως η θεματική των κάδρων και των αφισσών στα δωμάτια και στα σπίτια ορισμένων έγερνε προς μια μόνιμη εξεγερτικότητα με βίαιη πάντα διάθεση και τα παρόμοια. Ηταν και τα χρόνια της ατομικής τρομοκρατίας και η οργή ορισμένων που άρχιζε να παίρνει τα χαρακτηριστικά της μονιμότητας από τότε, οδηγούσε κάποιους μέχρι και στην εξύμνησή της.

    Ηταν βέβαια από τότε ορατό πως ναι μεν δεν υπήρχε κεντρική καθοδήγηση στον «χώρο» αλλά καθοδηγητές υπήρχαν. Και το χειρότερο μια και ο «χώρος» έχει μια κάποια αλλεργία στην οργάνωση, ο ρομαντισμός και η ελαφράδα με την οποία αντιμετώπιζε την δημοκρατία, έκανε αυτούς τους καθοδηγητές μόνιμους με αρχηγικά μάλιστα χαρακτηριστικά που συναντάμε σε άλλες πολιτικές ομάδες που εφαρμόζουν άτεγκτη ιεραρχία και «σφιχτή» καθοδήγηση.

    Και φαινόταν κι από τότε πως οι αρχηγοί αυτοί (θάναι γέροντες τώρα όπως κι εγώ -λολ) είχαν στην διάθεσή τους έναν μικρό στρατό από νεαρούς «υπηκόους» που στρατολογούσαν συχνά μέχρι και από χώρους που μάλλον περιθώριο θα τους χαρακτηρίζαμε. Ακόμη δηλαδή κι από χώρους που σχετίζονται με την κοινή, την κοινότατη, ποινική παραβατικότητα. Αλλά ένας αρχηγός χρειάζεται πάντα υπηκόους, έτσι κι αλλιώς… Και οι υπήκοοι-θαυμαστές ένα ίνδαλμα.

    Αυτή η κατάσταση και η ύπαρξη «αρχηγών» και επίδοξων «αρχηγών», και κυρίως η απουσία οργανωμένης δημοκρατικής λειτουργίας πέρα από τον δημοκρατικό ρομαντισμό, οδήγησε φυσικά πολλές ομάδες σε διασπάσεις επί διασπάσεων. Σε μαγαζιά και παραμάγαζα.

    Ναι υπήρχε αυτή η παθολογία, ήταν ορατή, αλλά δεν σε άφηνε να ανησυχήσεις το φαινόμενο, μια και υπερτερούσαν αριθμητικά οι σώφρονες. Και κυρίως διότι παντού έβλεπες παιδιά εργατών. Εβλεπες δηλαδή πως ο «χώρος» και τα μέλη του προερχόταν από την καρδιά της εργατικής τάξης. Από τον κόσμο της βιοπάλης και της εργασίας.

    Τώρα έχω την εντύπωση, ίσως να κάνω λάθος μια και κάνω συχνά λάθος, πως αυτή η σύνδεση του «χώρου» με τον κόσμο της εργασίας, μάλλον κινδυνεύει να διακοπεί σχεδόν οριστικά. Αλλιώς δεν θα μπορούσαν να εξηγηθούν πολλά από τα φαινόμενα της παθολογίας που παρέθεσα. Και μοιάζει ο «χώρος» να έχει τεθεί υπό την ηγεμονία ορισμένων «ακαδημαϊζόντων». Αλλά και τα απλά του μέλη πια, σε μεγάλο βαθμό, μοιάζει σαν να προέρχονται από τάξεις μάλλον εύπορες και τέλος πάντων όχι από οικογένειες λαϊκών συνοικιών όπως παλιότερα.

    Επειδή λοιπόν είδα πολλά και ακαριαία δημοσιεύματα για την σύγκρουση ΠΑΜΕ-αντεξουσιαστών τις προάλλες, από τον «χώρο», πράγμα που σημαίνει πως αξιολόγησε το γεγονός ως σοβαρό, και σωστά, για να ασχοληθεί σε τέτοια έκταση μαζί του (αν και πολλά από αυτά τα δημοσιεύματα θα πρέπει να τα δούμε ως αποτέλεσμα μιας ιδιότυπης βεντέτας και εμπάθειας που ανέπτυξε αλλά και ως έκφραση της πάλης για την ηγεμονία του «κινήματος»), θα περίμενα και περιμένω να δω (και δεν είδα μέχρι τώρα), να γίνεται το ίδιο και σε πολύ πολύ πολύ μεγαλύτερο βαθμό, με δημοσιεύματα που να αναλύουν και να καταθέτουν τον προβληματισμό τους όλες οι πλευρές του «χώρου», για αυτό το κορυφαίο γεγονός που συνέβη στην παρέλαση της 28ης Οκτωμβρίου στην Θεσσαλονίκη με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον «ανώριμο» λαό.

    Κι αυτό που βλέπω μέχρι τώρα είναι αποκαρδιωτικό. Μου δίνει την εντύπωση πως ο «χώρος» οδεύει προς ένα οριστικό διαζύγιο με τον λαό. Και φοβάμαι πως με τον κόσμο της εργασίας αυτό το διαζύγιο το έχει πάρει ήδη.

    Θραξ Αναρμόδιος

  6. Με αφορμή την κριτική του «χώρου» στην κρατική πρακτική των στρατιωτικών / μαθητικών παρελάσεων, είπε ο Θραξ…

    «Ειδικά επίσης ο “χώρος”, έχω την εντύπωση πως, εκφράζει έναν οργισμένο αν και κεκαλυμμένο ανθελληνισμό. »
    🙂

    δηλαδή εμμέσως πλην σαφώς «φιλελληνισμός» = υποστήριξη στις τελετουργικές εκδηλώσεις του ελληνικού εθνικισμού. λα λα λα λαλα……

    Τώρα το πώς τιμάς το «ΟΧΙ στον φασισμό» με στρατιωτικές παρελάσεις (!), μάλλον πρέπει να ψάξει πολύ κανείς για να το βρει στα αρρωστημένα νερά του «έθνους».

  7. Ακόμη και μια κοινωνία εξ’ολοκλήρου αναρχική μπορεί μια χαρά να περιλαμβάνει καθοδηγητές και ιεραρχίες εξουσιαστικές – ένα ωραίο παράδειγμα υπάρχει στο μυθιστόρημα της Le Guin «ο Αναρχικός των δύο κόσμων»…

    Συμφωνώ απόλυτα πως στον «χώρο» υπάρχει και μπόλικος ελιτισμός και όλα αυτά που περιγράφεις αναλυτικότατα και που θα τα χαρακτήριζα πιο άκομψα ως «κομματόσκυλα χωρίς κόμμα»… Αυτό που ονομάζεις ανθελληνισμό δεν είναι παρά αποτυχημένες προσπάθειες να προπαγανδίσει την άποψή του κάποιος που δεν πιστεύει στην αξία της έννοιας «έθνος».. Ο «χώρος» δεν έχει (εξ’ορισμού) κάποιο είδος ευαγγελίου, κάποιο ας πούμε κοκκινόμαυρο βιβλιαράκι και, όσο κι αν κάποιες ομάδες λειτουργούν με αυτό τον τρόπο, δεν πρόκειται να κυριαρχήσει αυτή η νοοτροπία…

    Οι δυνατότητες του κόσμου να αυτοοργανώνεται και να δρα συντονισμένα, συλλογικά, χωρίς ηγέτες είναι κάτι που αναπτύσσεται πάρα πολύ αργά, δεν νομίζω πως πρέπει να απογοητευόμαστε. Προτιμώ αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που περιλαμβάνουν λάθη, παρά ηγεσίες που καθοδηγούν σε σωστή κατεύθυνση. Γιατί μονάχα έτσι αναδύεται και «εκπαιδεύεται» η συλλογική συνείδηση.

  8. Σχετικά με τα περί εργασίας. Λίγο Μαρξ ή Κροπότκιν να διαβάσει κανείς, αντιλαμβάνεται ότι στην ασαφή περιγραφή της μελλοντικής κομμουνιστικής κοινωνίας η εργασία δεν υφίσταται καν με τη σημερινή έννοια. Ο άνθρωπος έχει απελευθερωθεί από τα δεσμά της ανάγκης και του καταναγκασμού χάρη στην τεχνολογία, και «εργάζεται» μόνο ελεύθερα υπό τη μορφή «χόμπι» για την ευχαρίστηση του ή το καλό της κοινωνίας. Η διαφορά μεταξύ «ελεύθερου χρόνου» και «χρόνου εργασίας» έχει εξαφανιστεί τελείως, όπως και μια βασική εστία καταπίεσης: η βιοπάλη.

    Η προσμονή αυτού του κόσμου, + φυσικά την απέχθεια για τις δομές της αγοράς και της μισθωτής εργασίας που τώρα κυριαρχούν, οδηγεί ορισμένους στο παρόν να δρουν και να δηλώνουν αρνητές εργασίας. Αδυνατίζει αυτό το συνδικαλισμό; Σαφέστατα. Είναι αιτία όμως να κλαίμε και να θρηνούμε για όσους «πήραν διαζύγιο από την εργασία»; Νομίζω πως όχι, γιατί πέρα από τελείως λούμπεν καταστάσεις που πράγματι υπάρχουν, οι «αρνητές εργασίες» άνετα μπορούν να συνεισφέρουν με διαφορετικό τρόπο στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης (και δεν εννοώ ως ψηφοφόροι!)

    Τώρα ο Θραξ μάλλον δεν εννοούσε βεβαίως τους «αρνητές», αλλά «γόνους εύπορων οικογενειών» που δε χρειάζεται να «δουλέψουν», να νιώσουν στο πετσί τους τη «βιοπάλη» και άλλα τέτοια εργατίστικα που μας φέρνουν δάκρυα στα μάτια…. Αναπαράγει δηλαδή σλόγκαν «ύποπτης» προέλευσης για τα «πλουσιόπαιδα των βορείων προαστίων που το παίζουν επαναστάτες». Βεβαίως ο πιο «πλούσιος» του «χώρου» που εγώ γνωρίζω εργάζεται ως …ηλεκτρολόγος…

  9. «Ξέρεις να μου υποδείξεις κάποιους, ομάδες ή ανθρώπους, που ΔΕΝ είναι ομοϊδεάτες σου, και ΔΕΝ τους θεωρείς και φασίστες;»

    Πολυ γενικευμενο το ερωτημα και αν αντιστραφει εννοιολογικα γυρναει μπουμερανγκ.
    Οι στρατιωτικου τυπου παρελασεις καλως ή κακως συμβολιζουν την κρατικη κυριαρχια και σκοπο εχουν να μυησουν την νεολαια στην στρατιωτικη πειθαρχια και να αναστησουν το πεσμενο ηθικο του εθνους μεσω της ενεργοποιησης του ιστορικου θυμικου.Επισης εχουν καπηλευει και εχουν γινει συμβολα της συντηριτικης δεξιας και ακροδεξιας(εγω δεν βρισκω ουσιαστικες διαφορες μεταξυ των δυο αυτων ιδεολογικων χωρων).
    Αν εσυ αντεχεις να βλεπεις νεα παιδια να περνανε μπροστα απο ηγεσιες με συντεταγμενο βημα,ουκαδες που εχουν εκπαιδευτει για να σκοτωνουν να φωναζουν ρατσιστικα συνθηματα,αρματα μαχης και καθε ειδους οπλα που φωναζουν απο μακρια εξουσια και κυριαρχια των δυνατων επι των αδυνατων,καποιοι αλλοι δεν το δεχονται.

    Αναρωτιεμαι τι ειδους περιεχομενο εχει αυτη η δημοκρατια που αναφερεσαι συχνα πυκνα ,αφου οι εξουσιαστικες κρατικες δομες ειναι για σενα το βασικο συστατικο της και τι ειδους ελευθερια και ισοτητα θα επιφερει αυτη, μεσα απο πυραμιδωτους κοινωνικους συσχετισμους.

    • Μάλλον «άμεση δημοκρατία» και «κοινοκτημοσύνη» στο υποθετικό πλαίσιο ενός ιδεατού μη καπιταλιστικού εθνικού κράτους ονειρεύεται…. Εξ ου και η «εσωτερική του ανάγκη» να υπερασπιστεί τις κρατικές τελετουργίες των εθνικών επετείων με αυτό το άρθρο.

  10. Πάντως, ο μόνος που πραγματικά προσέβαλλε τον πρόερο της δημοκρατίας ήταν ο υπουργός που είπε ότι αν δεν επεμβει η αστυνομία, θα πάρει την πρόεδρο και θα φύγει. Ήταν σαν να λέει θα πάρω τον σκύλο μου και θα πάω αλλού…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s