Μια βαρετή και μίζερη συγκέντρωση και τα ΜΑΤ που ανάψανε τα αίματα…

Γράφει ο Παύλος 

Ο κόσμος ήταν συνολικά όχι πάνω από 5000 άτομα, όταν πήγα εγώ κατά τις 10 το βράδυ. Αυτή τη φορά πήγα εντελώς μόνος. Τα ΜΑΤ προηγουμένως, και με άνεση, είχαν απωθήσει τον κόσμο προς την πλατεία και τους δύο παράπλευρους της πλατείας και κάθετους στην Αμαλία δρόμους (Βασ. Γεωργίου και Όθωνος). Τα ΜΑΤ είχαν κάνει ανθρώπινο φράγμα και δεν άφηναν κανέναν να βγει στην Αμαλίας.

Μια «πατριωτική» ομάδα, περίπου 100 άτομα, με ελληνικές σημαίες και πανό ήταν μπροστά στα ΜΑΤ, στο δρόμο των μεγάλων ξενοδοχείων, στην Βασ. Γεωργίου. Εκεί στις 30 Ιούνη έδρασαν οι «μπαχαλάκηδες». Τώρα υπήρχαν ειρηνικές διαθέσεις. Κάποια στιγμή ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος. Από καμιά δεκαριά άτομα. Ακουγόταν μίζερο και απογοητευτικό.

Από την άλλη, στην πλατεία είχε συνέλευση. Οι ομιλητές εδώ ήταν στο δικό τους κόσμο και κάμποσοι μίλησαν για επανάσταση.

http://www.youtube.com/watch?v=cF5YWeowo-8

Το ωραίο ήταν ότι συνέδεσαν την επανάσταση όχι με μια πιθανή επαναστατική διάθεση γενικά της κοινωνίας, αλλά, παρακαλώ, με την επαναστατική διάθεση και το πλήθος (!) της πλατείας. Είχε βέβαια προηγηθεί μια «απόφαση της συνέλευσης της Πλ. Συντάγματος», όπου υπήρχε ρητή άρνηση οποιουδήποτε συστήματος αντιπροσώπευσης, καθώς και του συστήματος των αγορών και του παρόντος οικονομικού συστήματος εν γένει. Με λίγα λόγια, ζητείτο η κατάργηση του καπιταλισμού καθώς και του συστήματος πολιτικής κυριαρχίας του. Αυτά με την γνωστή πόζα της συνέλευσης της πλ. Συντάγματος που πιστεύει ότι σ’ αυτές τις επαναστατικές αποφάσεις της εκπροσωπεί την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Γιατί αν δεν το πίστευε, όφειλε να είναι περισσότερο σεμνή και να προσπαθούσε να βρει  περισσότερα κοινά σημεία με τις διαθέσεις και τις τωρινές δυνατότητες τόσο του ίδιου του λαού, όσο και της κατάστασης.

Άλλοι ομιλητές είχαν βάλει τη γνωστή κασέτα με την ανάγκη για παρεμβάσεις «στους χώρους δουλειάς» και «στις γειτονιές». Λες και όταν είχαν συγκεντρωθεί τα μεγάλα πλήθη στο Σύνταγμα, αυτό έγινε γιατί προηγήθηκαν τέτοιου είδους αγωνιστικές παρεμβάσεις. Ακουγόντουσαν τα ίδια και τα ίδια, copy κανονικότατο από τις συνελεύσεις της πρώτης φάσης, λες και δεν είχε κυλήσει ο χρόνος, λες και δεν είχε ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, λες και δεν είναι αλήθεια ότι ο κόσμος αραίωσε. Η μόνη διαφορά ότι γινόταν προσπάθεια να συνδεθεί και το φοιτητικό κίνημα με τις παρεμβάσεις «στους χώρους δουλειάς» και «στις γειτονιές». Επίσης ότι μίλησαν και φοιτητές συνδικαλιστές. Γενικά έβλεπες, καθαρότερα τώρα από την πρώτη φάση του κινήματος,  πως οι νέοι της Αριστεράς είναι κλώνοι των μεγαλυτέρων τους και βερμπαλίζουν με τον ίδιο απωθητικό τρόπο, χωρίς ίχνος αυτόνομης και πρωτότυπης σκέψης.

Αφού άκουσα καμιά δεκαπενταριά τέτοιες ομιλίες, βαρέθηκα αφόρητα και βρήκα καταφύγιο στα MacDonald’s (έχω μια τρομερή αδυναμία στο milk shake του). Όταν επέστρεψα, οι «πατριώτες» είχαν φύγει για τα σπίτια τους και η συνέλευση ετοιμαζόταν να ψηφίσει αποφάσεις. Βαρέθηκα προκαταβολικά να τις ακούσω και άρχισα να σουλατσάρω στην πλατεία και να χαζεύω γυναικεία πόδια. Μετά τις ψηφοφορίες ανακοινώθηκε για μια ακόμη φορά η απόφαση να ξαναγίνει σήμερα Κυριακή συνέλευση και να γίνει προσπάθεια να συνεχισθούν οι συνελεύσεις καθημερινά. Μετά, άλλος κόσμος έφυγε είτε για το σπίτι του είτε για κάποια νυκτερινή διασκέδαση. Αρκετός κόσμος όμως έμεινε, όπως γινόταν και στη πρώτη φάση, για να ακούσει ελεύθερες ομιλίες, χωρίς θέμα, που πολλές φορές έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από εκείνες της συνέλευσης που προσπαθούν να περάσουν γραμμή. Άκουσα μια κοπέλα να παίρνει τον λόγο και να λέει ότι «έχουν γίνει δεκαπέντε προσαγωγές» και να καλεί τον κόσμο να πάει στη ΓΑΔΑ για συμπαράσταση.  Όπως και να είναι, υπέθεσα ότι έτσι, πολύ σεμνά, θα τέλειωνε αυτό το βράδυ της 3ης Σεπτεμβρίου.

Αλλά, τα ΜΑΤ είχαν άλλες προθέσεις, ένεκα σχετικών κυβερνητικών εντολών. Μια γυναίκα είπε ότι, καθώς πήγαινε να πάρει το μετρό, είδε τους ΜΑΤατζήδες, να ξεπροβάλλουν σαν κύμα μέσα από το μετρό. Έριξαν λοιπόν λίγα χημικά και άδειασαν τη πλατεία κυνηγώντας τον κόσμο στους γύρω δρόμους. Όλο αυτό τελείως απρόκλητο. Ο κόσμος βέβαια αγανάκτησε. Μπροστά μου ένας νεαρός τους έβρισε και αμέσως τον βουτήξανε και έφαγε και κάποιες ψιλές. Εγώ ακολουθούσα τη γνωστή μου μέθοδο (δεν την αποκαλύπτω δημοσίως…) και ενώ γύρω μου τους κυνήγησαν όλους να διαλυθούν, κανείς (!) δεν ήρθε σε μένα. Άκουσα κάτι παιδιά που κρατούσαν μαυροκόκκινες σημαίες να λένε ότι την επόμενη φορά θα έχουν μαζί τους μολότοφ. Νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή όλοι αυθόρμητα είχαν επιθυμήσει  το ίδιο.

Πήρα το δρόμο για την Ομόνοια, για να πάρω ταξί. Στη διαδρομή μέτρησα έξι νέα παιδιά ξαπλωμένα είτε πάνω σε παγκάκια είτε στο πεζοδρόμιο, σε εξαθλιωμένη κατάσταση να κοιμούνται ή να προσπαθούν να κοιμηθούν. Ο ταξιτζής με έκλεψε ένα ευρώ, άσε που νομίζω ότι είχε πειραγμένο το ταξίμετρο…

Υ.Γ. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να πνίγει τις συγκεντρώσεις εν τη γενέσει τους, εφόσον βέβαια τη βοηθούν οι αρχικοί μικροί αριθμοί, προκειμένου να μην μεγαλώσει το πλήθος. Αυτή η τακτική έχει το ακόλουθο μειονέκτημα: είναι τελείως διαφορετικό να αφήνεις το πλήθος ελεύθερο να συγκεντρωθεί, όπου μετά σαν επόμενη κίνηση και νίκη πλήθους ενδεχομένως λογίζεται κάτι μεγαλύτερο, αλλά και δυσκολότερο να πραγματοποιηθεί, για παράδειγμα, η κατάληψη σημαντικών δημοσίων κτιρίων, από το να αναγκάζεις το πλήθος, λόγω ουσιαστικά απαγόρευσης, να θέτει σαν στόχο κατάληψη ανοικτού χώρου. Το δεύτερο είναι ευκολότερο και ένα νικηφόρο πλήθος είναι πλέον εξαιρετικά απρόβλεπτος παράγοντας στην πολιτική κατάσταση. Αυτό το μάθημα νομίζω ότι προκύπτει από τις Αραβικές Εξεγέρσεις.

Αρκεί να μην είναι και οι αντίπαλοι τόσο βαρετοί, όπως χθες…

Ακούστε και το τραγουδάκι «Ζαρντινιέρες με στολή – Έρχεται καταστολή»

http://wp.me/pPn6Y-aix

Advertisements

11 σκέψεις σχετικά με το “Μια βαρετή και μίζερη συγκέντρωση και τα ΜΑΤ που ανάψανε τα αίματα…

  1. περισσοτερο απο το γεγονος οτι διαφωνω με την εικονα της λαικης συνελευσης που παρουσιασες, εχω να επισημανω οτι γκρινια και μιζερια βλεπω κατεξοχην σε σενα που τα περιγραφεις.

  2. Ρίξτε ένα βλέμμα στο βιντεάκι που αλίευσα.
    Μια προσέγγιση στη χρήση της “ελευθεριας” και της πραγματικής ελευθερίας.

  3. Να πω κι εγώ τη δική μου εμπειρία από χθες. Το ραντεβού ήταν στις επτά, και επειδή δεν έχω αυτό το ελληνικό συνήθειο να λέω επτά και να εννοώ εννέα, στις επτά ήμουν εκεί. Μέχρι τις οκτώ, τόσο πάνω, όσο και κάτω, είχε μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος, που θύμιζε τις μέρες πριν τις διακοπές του Αυγούστου. Η διάταξη ήταν οι γνωστή: Μπροστά στη Βουλή πιο πολλές σημαίες, αλλά και το πανό στα Ισπανικά, δεξιά της πάνω πλατείας οι 300, αριστερά το κίνημα δεν πληρώνω, αργότερα ήρθαν και πανό των καταλήψεων του ΕΜΠ, στην κάτω πλατεία πολύς κόσμος επίσης, γεμάτη. Γύρω στις οκτώ, κι ενώ όλα είναι απόλυτα ήσυχα, κι ενώ δεν υπάρχει μπάτσος ούτε για δείγμα, γίνεται το εξής περιστατικό: μια ομάδα νεαρών, καμιά εικοσαριά ή τριανταριά ίσως, δεν ξέρω, με κοκκινόμαυρα σημαιάκια, – ένας φόραγε και το κράνος της μηχανής – εμφανίζεται από τις σκάλες, φωνάζοντας συνθήματα, να πλησιάζει με εμπρηστική διάθεση μπροστά στη Βουλή όπου είναι οι γνωστοί με τις ελληνικές σημαίες, οι οποίοι όμως ούτε τόσο πολλοί είναι ούτε καμιά ιδιαίτερη απήχηση είχαν στον κόσμο, ούτε κάνανε και τίποτα ιδιαίτερο. Τα παιδιά με τα κοκκινόμαυρα σημαιάκια, άρχισαν να φωνάζουν εμπρηστικά συνθήματα για ναζί και να επιδιώκουν να γίνει μπάχαλο, ήμουνα εκεί μπροστά και το είδα. Υπήρχαν γυναίκες, ηλικιωμένοι, απλός κόσμος που περιφερόταν ελεύθερα και χαλαρά. Είχαν έρθει επίτηδες για σύγκρουση, υπήρξε και κάποιο κυνηγητό, αλλά ευτυχώς ο κόσμος που ήταν ψύχραιμος, όπως και μια ομάδα κυρίως γυναικών, με μπλουζάκια που γράφανε πάνω λέξεις όπως ειρήνη, αλληλεγγύη, και πιαστήκανε αλυσίδα και φωνάζανε συνθήματα κατά της βίας, απέτρεψαν να εξελιχτεί σε κάτι χειρότερο η κατάσταση, και η ομάδα με τα κοκκινόμαυρα σημαιάκια, εξαφανίστηκε όπως εμφανίστηκε. Ο κόσμος μέχρι περίπου τις εννέα ήταν πάρα πολύς και φεύγοντας από κάτω, από Σταδίου, δεν είδα πουθενά ΜΑΤ.

  4. 1. είναι δυνατόν να είσαι τόσο πεσιμιστής όταν στις αρχές Σεπτέμβρη όλες σχεδόν οι σχολές σε ΑΕΙ-ΤΕΙ τελούν υπό κατάληψη, 5000 (σύμφωνα με τα λεγόμενά σου) ήταν στο Σύνταγμα στο πρώτο κάλεσμα και έκανε συνέλευση?
    2. σε πειράζει το γεγονός, όπως λες «Οι ομιλητές εδώ ήταν στο δικό τους κόσμο και κάμποσοι μίλησαν για επανάσταση». τι είναι κατά τη γνώμη σου η επανάσταση? ένα μονόπρακτο? μια έφοδος στα ανάκτορα ή στη Βουλή? εν τέλει είναι μια στιγμή ή μια ολόκληρη διαδικασία που έχει διλάφορες καμπές? αλλά οτι και να ναι τι το κακό έχει τόσος κόσμος να συζητά για κάτι ριζικά διαφορετικό από το σημερινό? δεν μπορεί να υπάρξει κάτι άλλο?
    3. στο ΥΓ βλέπω οτι αντιφάσκεις με όλο το υπόλοιπο άρθρο. τελικά τι γράφεις?

    • 1. Εκείνο το οποίο παρατηρώ είναι ότι οι φοιτητές δεν κάνουν καμιά αυτοκριτική για τα χάλια του πανεπιστημίου όσο και του φοιτητικού κινήματος, τουλάχιστον όπως ήταν αυτό (το φοιτητικό κίνημα) μέχρι πριν δέκα μέρες. Μέχρι και η ΔΑΠ βγήκε εναντίον του νόμου με αιχμή τη φοιτητική συμμετοχή. Και εγώ καταλαβαίνω ότι αυτό σχετίζεται με τις συναλλαγές που κάνανε τα παιδιά των φοιτητικών παρατάξεων με τους καθηγητές.
      Γενικά, αυτό το φαινόμενο οι κοινωνικές κατηγορίες που θίγονται από το μνημόνιο και την κυβερνητική πολιτική να αντιδρούν όταν τα μέτρα φτάνουν κατεξοχήν σ’ αυτές, αλλά να μην είναι διατεθειμένες να κάνουν καθόλου αυτοκριτική, γιατί όλες τα πολλά προηγούμενα χρόνια ακολουθούσαν τακτικές κοινωνικού εγωισμού, με λυπεί και δεν μου είναι αισιόδοξο. Ελπίζω όμως ότι οι κοινωνικοί αγώνες θα δημιουργήσουν μια έμπρακτη συγνώμη και μια νέα διάθεση κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. Ακόμη όμως αυτό δεν είναι τόσο σαφές.
      2. Δεν με πειράζει καθόλου να συζητάει ο κόσμος προωθημένα αιτήματα και ιδέες. Το αντίθετο. Με πειράζει όμως, και πολύ, όταν :
      – παίρνονται αποφάσεις από μια συνέλευση 2-3.000 ατόμων με την πρόθεση να παρουσιαστεί αυτό σαν η θέληση της πλειοψηφίας του κινήματος. «Είμαστε πολλοί, είμαστε παντού» και μπλα, μπλα, μπλα, χωρίς να υπάρχει καμιά πραγματική διάθεση προσέγγισης με τους πραγματικά πολλούς, που για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή, δεν δέχονται και τους φαίνεται εξωγήινο το αίτημα κατάργησης κάθε μορφής αντιπροσώπευσης. Που, τελικά, μπορεί να έχουν και δίκιο. Συμφωνώ ότι είναι πολύ σημαντικό που τέθηκε το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας. Δεν πρέπει όμως παρουσιάζεται σαν αυτό να εκφράζει τη πλειοψηφία του κόσμου, γιατί αυτό αποκλείει το διάλογο με τους υπολοίπους και τελικά τους καπελώνει. Τελικά η συνέλευση του Συντάγματος είναι μια τυχαία τοπική συνέλευση που έχει τη σημασία της, συμβολική και άλλη. Όταν όμως καμώνεται ότι αποτελεί συνέλευση του έθνους, κάνει ότι ακριβώς κάνει το κοινοβούλιο των ολιγαρχιών.
      – η συνέλευση ακολουθεί ένα δρόμο αυτοϊκανοποίησης, που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

      • … Και εγώ καταλαβαίνω ότι αυτό σχετίζεται με τις συναλλαγές που κάνανε τα παιδιά των φοιτητικών παρατάξεων με τους καθηγητές. …

        Όταν λες «φοιτητικές παρατάξεις» να γίνεσαι σαφέστερος, για να μην ξεπέφτεις στο επίπεδο των Πασχοπρετεντέρηδων!
        Ποιες παρατάξεις?

  5. Επομένως δε θεωρώ οτι ήταν μια μίζερη και βαρετή συγκέντρωση, αλλά αντίθετα μια πολύ ελπιδοφόρα αρχή για το φθινόπωρο που έρχεται.

    • Ενδεχομένως η δική σου αφήγηση, που έχει και διαφορετικό χρονικό πλαίσιο, να μην αντιστρατεύεται τόσο τη δική μου. Δυο διαφορετικές ματιές, δυο αλήθειες που μπορούν να συνυπάρχουν…

  6. «Άλλοι ομιλητές είχαν βάλει τη γνωστή κασέτα με την ανάγκη για παρεμβάσεις «στους χώρους δουλειάς» και «στις γειτονιές».»

    αν εσενα σου φαινεται κασετα σε καποιους αλλους φαινεται αναγκαιοτητα και μαλιστα αυτονοητη αναγκαιοτητα

    αλλα εισαι τοσο αγραμματος και μικροαστος που αδυνατεις να το αντιληφθεις

    τρομαρα σου, νομιζεις οτι εχεις και αποψαρα…. και μιλας και με ενα τοσο ψωνιστικο υφος που θαρρεις οτι εισαι και γω δεν ξερω ποιος….

    βρε ουστ!

  7. Τωρα που τα αιτηματα της πλατειας φαινονται πιο ωριμα και στοχευμενα ,τωρα αυτη παρουσιαζεται βαρετη και κατευθυνομενη;Το συστημα θα πεσει αν χτυπηθει το οικονομικο του οικοδομημα το οποιο πλεον ειναι ετοιμορροπο και δεν χρειαζεται ουτε την παγκοσμια βιβλιογραφια να εχεις κατεβασει ουτε να εισαι φερεφωνο της αριστερας για να το αντιληφθεις..Θα συμφωνησω στο γεγονος πως η πλατεια δεν εκφραζει το συνολο της κοινωνιας,αλλα δεν μπορω να βρω με ποιο αιτημα θα εκφραστει το συνολο μιας ταξικης κοινωνιας .Μηπως υπονοεις με την εθνικη ενοτητα;
    Θα ηθελα σε παρακαλω να μας αναλυσεις και την δικια σου σκεψη τωρα που και οι μικροι βερμπαλιζουν,αφου ως τωρα εχεις αναλωθει σε εθνικες ενοτητες και διαφορα αλλα νεωτερικα( για να δειξω πως δεν ειμαι και τοσο τουβλο)μα καθολου πρωτοτυπα.

  8. ημουν μεχρι τις 10, μετά πηγα εξαρχεια , οταν τα ΜΑΤ περασαν και κτυπησαν χωρις λογο στη μεσολογγιου(2 το πρωι) μαθαμε οτι μολις ειχαν ερθει καβλωμένοι απο τη πλατεία(1.15-1.30) οπου ειχαν κτυπησει (6 συλληψεις 10 προσαγωγες)…επειδη εφυγα νωρίς το μονο που αντιληφθηκα ηταν μια ενταση αναμεσα στα κολοεθνικια με τις σημαιες και στους αναρχικους…..την συνελευση δεν καθησα να τη δω και δεν εχω αποψη…αλλα το βράδυ εγινε αναιτια καταστολη και τρομοκρατια που επεκταθηκε σε ολο το κεντρο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s