Μια κριτική ανάλυση στο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου

H κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και η υπ. Παιδείας, Α. Διαμαντοπούλου, ακολουθώντας πιστά τις συνθήκες της Μπολόνια και της Πράγας και συνεχίζοντας το «έργο» των προηγούμενων υπουργών, ανακοίνωσε το τελικό κείμενο για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το ύφος του νομοσχεδίου, ακολουθεί πιστά τις προηγούμενες προσπάθειες που έγιναν για αλλαγές στα ΑΕΙ/ΤΕΙ (νομοσχέδια Γιαννάκου), που είχαν ως σκοπό την δημιουργία ιδρυμάτων-ανώνυμων εταιριών και την παραγωγή πτυχιούχων-ανέργων. Καμία έκπληξη δεν προκαλεί, επίσης, η χρονική συγκυρία στην οποία η υπουργός διάλεξε για να «περάσει» το νομοσχέδιο. Μέσα Αυγούστου, με τα πανεπιστήμια κλειστά και τους φοιτητές στις πόλεις τους και με την «κοινή γνώμη» να έχει στραμμένη το βλέμμα της στις οικονομικές εξελίξεις γύρω από την «αντιμετώπιση» της κρίσης.

Ενώ αρχική πρόθεση του Υπουργείου ήταν η εισαγωγή των σπουδαστών σε σχολές αντί για τμήματα και η ύπαρξη ενός προπαρασκευαστικού πρώτου χρόνου, κάτι τέτοιο δεν θα ισχύσει, χωρίς όμως να αλλάζει η φιλοσοφία που θέλει την Σχολή -και όχι το Τμήμα- να αποτελεί την βασική διοικητική και ακαδημαϊκή μονάδα. Ακόμη, θα λειτουργούν τρεις σχολές παράλληλα: μια προπτυχιακή, μια μεταπτυχιακή και μια δια βίου μάθησης. Πέρα της γραφειοκρατικής δομής που δημιουργείται, κάτι τέτοιο για να επιτευχθεί απαιτεί την ύπαρξη των κατάλληλων χώρων, τη στιγμή που πολλά τμήματα είναι «άστεγα».

Τα πτυχία, που στον νόμο αναγράφονται ως τίτλοι σπουδών θα παρέχονται από τις Σχολές και όχι από τα Τμήματα, γεγονός που ενδέχεται να έχει σοβαρή επίπτωση στην επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων. Στην ουσία, ο φοιτητής θα στοχεύει στην συλλογή του απαραίτητου αριθμού πιστωτικών μονάδων(ECTS) ενώ απόφοιτοι ΙΕΚ και κολεγίων θα μπορούν να εισέρχονται στα δημόσια πανεπιστήμια με μόνη διαδικασία την αναγνώριση των ECTS.

Επιπλέον, δύναται κάθε ίδρυμα να λειτουργεί τόσο εξ’ αποστάσεως προγράμματα σπουδών όσο και να οργανώνει προγράμματα σύντομου κύκλου (διάρκειας το πολύ δύο χρόνων). Αν και σε δηλώσεις της η υπουργός τόνισε ότι οι προπτυχιακές σπουδές θα είναι δωρεάν, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο νόμος δεν θα ισχύει κάτι ανάλογο για τις παραπάνω δύο περιπτώσεις αλλά και για τα μεταπτυχιακά προγράμματα όπου θα επιβληθούν δίδακτρα.

Στο σημείο αυτό γίνεται αντιληπτό ότι οι κρατούντες προσπαθούν να “συμμορφώσουν” τα πανεπιστήμια σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς. Αγορά που επιζητεί εργατικό δυναμικό με αποσπασματική και εξειδικευμένη γνώση που ίσως με τα σημερινά προσόντα τους να είναι χρήσιμοι, αλλά πάντα, εύκολα αναλώσιμοι, μιας και στο μέλλον το πιο πιθανόν είναι να χρειάζονται επανεκπαίδευση, με δικά τους πάντα έξοδα. Εξ’ ου λοιπόν και η έννοια της δια βίου μάθησης όπου πέρα από την αγορά των μεταπτυχιακών ανοίγει και η κερδοφόρα αγορά της σεμιναριακού τύπου γνώσης με το αέναο κυνήγι διδακτικών μονάδων και συνεχείς πιστοποίησης. Με απλά λόγια το κράτος θέλει και ως ένα βαθμό το έχει καταφέρει, να μετακυλήσει το κόστος εκπαίδευσης στου ίδιους τους εκπαιδευόμενους και παράλληλα να μετατρέψει το κοινωνικό αγαθό της Παιδείας σε ατομική υπόθεση(εκπαίδευση) του καθενός.

Επιπροσθέτως στο νομοσχέδιο εισάγεται η έννοια της “μερικής φοίτησης”, την οποία θα αποκτούν όσοι μπορούν να πιστοποιούν ότι εργάζονται. Το ερώτημα που θέτουμε είναι ποιο άραγε αφεντικό, ιδιαίτερα στην σημερινή εποχή που η μαύρη εργασία οργιάζει, θα παραδέχεται ότι για λογαριασμό του εργάζονται φοιτητές/τριες.

Ανώτατο όριο σπουδών – διαγραφές φοιτητών

Τα Ν+2 χρόνια θα είναι το ανώτατο όριο για τους φοιτητές πλήρους φοίτησης και τα 2Ν για τους φοιτητές μερικής φοίτησης . Ακόμη όσοι δεν εγγράφονται για δύο συνεχόμενα εξάμηνα αλλά και όσοι υπερβαίνουν τα Ν+2 χρόνια (ή 2Ν για τους μερικής φοίτησης) ή έχουν αποτύχει σε προκαθορισμένο αριθμό εξετάσεων ενός μαθήματος θα διαγράφονται από τις σχολές τους.

Οι «αιώνιοι» φοιτητές, που παρουσιάζονται ως τα μαύρα πρόβατα του πανεπιστημίου, έχουν μπει για τα καλά στο στόχαστρο τόσο της τωρινής όσο και της προηγούμενη υπουργού. Όμως, πρέπει κάποιος να είναι αφελής για να πιστέψει σε επιχειρήματα του στυλ «θα πληρώνουμε τους φοιτητές για να κάθονται όσο θέλουν;» ή «τι δουλειά έχει στο πανεπιστήμιο 10 χρόνια αυτός;». Οι αιώνιοι φοιτητές (αφού έχουν χάσει την φοιτητική τους ιδιότητα, άρα και τα προνόμια) δεν κοστίζουν τίποτα σε κανένα. Αν θέλουμε πραγματικά ελεύθερο πανεπιστήμιο, είναι αδιανόητο να μπαίνουν χρονικοί φραγμοί στην διάρκεια φοίτησης.
Συγγράμματα

Στο “δωρεάν” και “δημόσιο” πανεπιστήμιο που ευαγγελίζεται το ΠΑΣΟΚ και γλυκοκοιτάζουν Ν.Δ και ΛΑ.Ο.Σ, ήδη τα συγγράμματα που δικαιούται κάθε φοιτητής μειώθηκαν στο ελάχιστο. Σε εποχή υπό καθεστώς Δ.Ν.Τ. θα νοείται ως σύγγραμμα και το ηλεκτρονικό βιβλίο. Πράγμα που προϋποθέτει, όμως, την ύπαρξη υπολογιστών για τους σπουδαστές, εκτός και αν ακολουθήσουν τον δρόμο της φωτοτυπίας επωμίζοντας οι ίδιοι το κόστος, όπως γίνεται τώρα.

Επιπλέον στον νόμο αναφέρεται με αόριστο τρόπο η ενίσχυση των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών. Άραγε το υπουργείο παραπαιδείας θα είναι πιστό στις υποχρεώσεις του ή μελλοντικά θα αρχίσει τους εκβιασμούς όπως είχε κάνει παλαιότερα??? (δείτε περισσότερα εδώ και εδώ)
Χρηματοδότηση-Έρευνα

Δεδομένου ότι η χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων τα τελευταία χρόνια συνεχώς μειώνεται αλλά και του ότι οι πόροι των ευρωπαϊκών προγραμμάτων φθάνουν σιγά-σιγά στο τέλος δεν αφήνει ερωτηματικά ποιες είναι οι προθέσεις της κυβέρνησης για το μέλλον. Πιο συγκεκριμένα, η όποια κρατική χρηματοδότηση θα κατανέμεται στα ιδρύματα βάση του βαθμού επίτευξης στόχων που έχουν συμφωνηθεί μεταξύ αυτών και της πολιτείας και του αριθμού των ενεργών φοιτητών. Ακόμη στο νομοσχέδιο δεν προβλέπεται δημόσια χρηματοδότηση για την διεξαγωγή έρευνας χωρίς “ανταποδοτικούς όρους” και στην γλώσσα των κρατούντων το “ανταποδοτικός” μεταφράζεται κατάλληλα, με το οικονομικό κέρδος.

Πέρα του ότι η ερευνητική δραστηριότητα θα αναπτύσσεται με ανασφάλεια, επιστήμες που δεν είναι κερδοφόρες (π.χ. θεωρητικές επιστήμες) θα οδηγηθούν σε μαρασμό, ενώ έρευνα βασισμένη σε ιδιωτικά κεφάλαια δεν θα μπορεί να αναπτύσσεται αν αντιτίθεται στους γενικότερους στόχους της επιχειρηματικής τάξης. Άλλο ένα σημείο το οποίο αξίζει προσοχής είναι η λεγόμενη “επώνυμη έδρα”. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο νόμος «για την ίδρυσή της απαιτείται η δωρεά στο ίδρυμα από οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ημεδαπό ή αλλοδαπό, κεφαλαίου για την κάλυψη των δαπανών της διδακτικής και γενικότερης επιστημονικής δραστηριότητας της έδρας». Βέβαια, από τη στιγμή που ζούμε σε μια κοινωνία που αρέσκεται όχι μόνο να ομιλεί αλλά και να ενεργεί βάση καπιταλιστικών όρων, το ποιος πληρώνει, δηλώνει και το αφεντικό της υπόθεσης, δηλαδή αυτόν που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Το ζήτημα που εγείρει με την γενικότερη ερευνητική δραστηριότητα που αναπτύσσεται στα πανεπιστήμια, είναι τίνος συμφέροντα εξυπηρετεί. Τα επιχειρηματικά συμφέροντα του χρηματοδότη της ή του συνόλου της κοινωνίας; Πολλά περιστατικά τόσο στην Ελλάδα αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο αποδεικνύουν ότι αυτά πολλές φορές όχι μόνο ενδέχεται να είναι αντικρουόμενα αλλά και το επιχειρηματικό κέρδος να είναι εις βάρος ακόμη και της δημόσιας υγείας.

Εν ολίγοις όταν απαγγέλλεσαι και επικαλείσαι την “αυτοτέλεια” και την “ανεξαρτησία” των ελληνικών πανεπιστημίων, όρους που χρησιμοποιεί για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους η Διαμαντοπούλου, δεν είναι δυνατόν να επιδιώκεις την εξάρτηση της λειτουργίας τους βάση των επιχειρηματικών «χορηγιών». Και αυτό, για όλους τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω.

Ποιος θα διαχειρίζεται την περιουσία των ιδρυμάτων;

Τόσο η περιουσία του ιδρύματος όσο και τα γενικότερα οικονομικά ζητήματα(από την ακίνητη περιουσία και τις φοιτητικές παροχές μέχρι των προϊόντων έρευνας) θα διαχειρίζονται από μια Ανώνυμη Εταιρία που θα λειτουργεί με την μορφή Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ) και η διοίκησή της θα είναι διορισμένη από το Συμβούλιο. Κάτι που δεν πρέπει να ξεχάσουμε και οφείλουμε να υπογραμμίσουμε είναι ότι ο σημερινός Υπουργός Οικονομικών Ε. Βενιζέλος σε άρθρο του με τίτλο «Ατζέντα 16″ στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 07/01/2007 και συγκεκριμένα στο σημείο 12 αναφέρει τα εξής: «Οφείλουμε να αντισταθούμε στην “πονηρή” πρόταση της μετατροπής των Δημοσίων Πανεπιστημίων σε ΝΠΙΔ, ώστε να μην τεθεί μελλοντικά ζήτημα εξίσωσής τους με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και επίκλησης των κανόνων του αθέμιτου ανταγωνισμού που θα καθιστά αντικοινοτικές τις κρατικές ενισχύσεις προς τα δημόσια πανεπιστήμια αν αυτές δεν έχουν επεκταθεί και προς τα ιδιωτικά».

Η συγκεκριμένη δήλωση σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι τυχαία, πόσο μάλλον όταν έχει γίνει από ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της κυβέρνησης με την ιδιότητα του συνταγματολόγου. Ακόμη και αν το ΝΠΙΔ που θα συσταθεί δεν διαχειρίζεται τις κρατικές χρηματοδοτήσεις, οπότε να μην προκύψει η παραπάνω περίπτωση, μια μελλοντική τροποποίηση του νόμου σαν αυτές που περνάνε απαρατήρητες θα άνοιγε όχι παράθυρο αλλά ολόκληρη πόρτα..

Τέλος, αν στο μέλλον, το συμβούλιο της παραπάνω ανώνυμης εταιρίας κρίνει σκόπιμο είτε την επιβολή διδάκτρων σε προγράμματα που ήταν μέχρι πρότινος δωρεάν, είτε την περικοπή δαπανών που έχουν να κάνουν με τις φοιτητικές παροχές, κάτι τέτοιο θα γινόταν με το “γράμμα του νόμου”. Άλλωστε, σκοπός της κυβέρνησης, που αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στο νομοσχέδιο, είναι η εισαγωγή ιδιωτών στην σίτιση και την στέγαση. Κάτι που προφανώς θα γίνει σταδιακά, μέχρι να επέλθει η πλήρης ιδιωτικοποίηση αφού η συγκεκριμένη αγορά δεν έχει «ανοίξει» ακόμα και στο εξωτερικό διακρίνεται για την κερδοφορία της.

Φοιτητικά Δάνεια

Άλλο ένα σημείο του νέου νόμου πλαισίου, που πραγματικά προκαλεί οργή, είναι τα λεγόμενα Φοιτητοδάνεια. Στους προπτυχιακούς θα χορηγούνται άτοκα, με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, ενώ στους μεταπτυχιακούς και στους υποψήφιους διδάκτορες με επιδότηση επιτοκίου από το Δημόσιο.

Το “σοσιαλιστικό” ΠΑΣΟΚ ακολουθώντας πιστά τα χνάρια της δεξιάς πολιτικής προτρέπει τα ελληνικά και μη νοικοκυριά να χρεωθούν ακόμη περισσότερο στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ακόμη και αν τα δάνεια είναι άτοκα, δεν νοείται τράπεζα να δίνει τζάμπα λεφτά χωρίς κάποιο άμεσο ή έμμεσο κέρδος, με αποτέλεσμα οι απόφοιτοι να είναι αντιμέτωποι με την ανεργία αλλά και ένα χρέος που ολοένα θα αυξάνεται.

Ας ρίξουμε όμως μια ματιά τι έγινε στην Αμερική όπου τα φοιτητικά δάνεια θεσμοθετήθηκαν από το 1965. Τον Σεπτέμβριο του 2010 το συνολικό χρέος με μορφή φοιτητικών δανείων ισοδυναμούσε με 850 δις δολάρια, έχοντας μόλις ξεπεράσει για πρώτη φορά το χρέος από πιστωτικές κάρτες για περίπου 20 δις δολάρια. Και ανέρχεται με καταστροφικούς ρυθμούς, π.χ. με 25% το 2009, για να ανταποκριθεί στο αυξανόμενο κόστος των διδάκτρων και άλλων πανεπιστημιακών ανταποδοτικών τελών. Ούτε ακόμα κι η Μεγάλη Ύφεση δεν έβαλε τέλος σε αυτή την οικονομική έκρηξη. Αντιθέτως, ενώ το χρέος από πιστωτικές κάρτες σταθεροποιήθηκε, ο φοιτητικός δανεισμός συνέχισε να αυξάνεται για να καλύψει το αυξανόμενο κόστος ζωής και διδάκτρων, ιδίως από άνεργους εργαζόμενους που «γυρίζουν στα θρανία» προκειμένου να αποκτήσουν μια «καλύτερη», ή έστω κάποια, δουλειά στο μέλλον. (ένα εξαιρετικό κείμενο για το συγκεκριμένο θέμα θα βρείτε εδώ)

Πως θα διοικούνται τα πανεπιστήμια;

Το νέο-εισαχθέν συμβούλιο διοίκησης, μπορεί να χαρακτηριστεί με έναν και μόνο όρο: ολιγαρχικό.

Είναι, μη-εφικτό, αντιδημοκρατικό και κοροϊδία για ένα ίδρυμα, να διοικείται από ένα κλειστό κύκλο 15 ατόμων. Το συμβούλιο (που μόνο συμβουλευτικός δεν είναι ο χαρακτήρας του – άλλο ένα επικοινωνιακό τρικ της υπουργού), συγκεντρώνει όλες τι εξουσίες, δηλαδή μπορεί να ελέγχει και να ασκεί εξουσία στους πάντες (πρύτανη, σύγκλητο, κοσμητεία, σύλλογοι φοιτητών). Άρα, και πάλι, θα ήταν αφελής όποιος πιστεύει ότι το συγκεκριμένο διοικητικό μοντέλο θα πατάξει την αδιαφάνεια και την ασυδοσία στα πανεπιστήμια. Εδώ, υπάρχει κατάργηση των δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών.

Επίσης στο συμβούλιο θα συμμετέχουν και 6 ή 7 εξω- πανεπιστημιακοί, με μόνο κριτήριο επιλογής τους την αναγνώρισή τους ως προσωπικότητες. Με τις διαφαινόμενες αλλαγές – κωλοτουμπες της τελευταίας στιγμής, στο νομοσχέδιο, δίνεται η δυνατότητα και σε πολιτικούς (πρώην ή νυν) να συμμετέχουν στο συμβούλιο διοίκησης.

Τα υπόλοιπα μέλη του συμβουλίου θα είναι 7 ή 8 πανεπιστημιακοί, οι οποίοι θα επιλέγονται, με κάποιον μαγικό τρόπο (στο νομοσχέδιο λέγεται αξιολόγηση), ώστε να συμμετέχουν στο συμβούλιο διοίκησης.

Το τελευταίο μέλος που θα συμμετέχει στο συμβούλιο θα είναι ένας(!) προπτυχιακός φοιτητής, ο οποίος θα εκλέγεται (έστω) από όλους τους φοιτητές του πανεπιστημίου. Με αυτό τον τρόπο η υπουργός θέλει να πατάξει τη διαφθορά των φοιτητικών παρατάξεων, το μόνο που κάνει όμως, είναι να την ενισχύει. Φανταστείτε, τι θα γίνεται κάθε χρόνο αν η κάθε παράταξη βάζει τον δικό της υποψήφιο για να συμμετέχει στο συμβούλιο. Το όργιο της μικροπολιτικής.

Άλλες παρατηρήσεις για τα διοικητικά του πανεπιστημίου

– Ο πρύτανης μπορεί να μην ανήκει στην πανεπιστημιακή κοινότητα.

– Δεν θα εκλέγεται από αυτούς που θα εκπροσωπεί.

– Η σύγκλητος θα έχει εποπτικό ρόλο (σε περιορισμένα ζητήματα)

– Η σύγκλητος θα εκφράζει γνώμη και δεν θα παίρνει αποφάσεις.

– Περιορίζεται ή ακόμα και εκμηδενίζεται η δύναμη των φοιτητικών συλλόγων.

– Το τμήμα κάθε σχολής θα έχει ελάχιστες αρμοδιότητες και δε θα μπορεί να καταρτίσει ούτε καν τον οδηγό σπουδών του.

– Στο συμβούλιο, κανένα μέλος του δεν θα εκλέγεται δημοκρατικά και με συλλογικές διαδικασίες.

Πανεπιστημιακό Άσυλο

Στον νόμο, το άσυλο δεν προσδιορίζεται χωροταξικά, παρά μόνο κάνει λόγο για την κατοχύρωση της «ακαδημαϊκής ελευθερίας στην έρευνα και την διδασκαλία καθώς και της ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών». Ίσως να μην πρέπει να στεκόμαστε στην νομοθεσία για το αν θα υπάρχει άσυλο ή όχι καθώς αυτό κάθε φορά κρίνεται από τον συσχετισμό δυνάμεων στα πλαίσια της ταξικής πάλης και των κοινωνικών συγκρούσεων. Παρόλα αυτά η ιστορία έχει δείξει ότι το άσυλο ως θεσμός βοήθησε τα πρώτα στάδια της ανάπτυξης κινημάτων στους χώρους των πανεπιστημίων τα οποία αμφισβητούσαν την κυρίαρχη ιδεολογία.

Στην σημερινή εποχή που οι εξουσιαστές καταργούν τον θεσμό οφείλουμε την δημιουργία ισχυρού κινήματος εντός των πανεπιστημιακών χώρων. Είναι ηλίου φανερότερο ότι φοβούνται την νεολαία, το μέλλον της οποίας έχουν καταδικάσει. Η απάντηση της φοιτητικής κοινότητας πρέπει να είναι άμεση και σε καμία περίπτωση βραχύβια. Το φοιτητικό κίνημα οφείλει να ανασυγκροτηθεί τόσο για την ανατροπή του νομοσχεδίου όσο και για την διαμόρφωση του κατάλληλου προτάγματος, για την βελτίωση της ανώτατης εκπαίδευσης, μακροπρόθεσμα. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνουν τα λάθη του 06-07 και να ξαναβρεθούμε στην ίδια κατάσταση με την παρούσα.

Για τέλος να επισημάνουμε ότι εξουσιαστικές σχέσεις και τις σχέσεις ιδιοκτησίας της πνευματικής και μη εργασίας που παράγεται στα Πανεπιστήμια της χώρας υπήρχε εδώ και χρόνια. Στην δημόσια συζήτηση αυτά οφείλουμε να τα λάβουμε υπόψη αν θέλουμε να οραματιζόμαστε ένα Πανεπιστήμιο ανοιχτό στην κοινωνία.

 

Το κείμενο μας το προώθησε η φίλη Xan και είναι από το μπλογκ της ΦΑΚ

χρήσιμοι σύνδεσμοι και πληροφορίες εδώ

σύντομος σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-a8p

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Μια κριτική ανάλυση στο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου

  1. Γειά σου, ήθελα να σημειώσω όσον αφορά το σχόλιό σου για το κόστος των αιώνιων φοιτητών ότι:1)η κατανομή και η οργάνωση του εκπαιδευτικού προσωπικού και εν γένει του πανεπιστημιακού ιδρύματος εξαρτάται από το πλήθος των σπουδαστών. Συνεπώς, εφόσον δεν υπάρχει σαφής εικόνα σχετικά με τον αριθμό των φοιτητών δυσχερένεται η οργάνωση του πανεπιστημίου και 2) οι ‘αιώνιοι’ φοιτητές απολαμβάνουν προνόμια όπως τα μειωμένα εισιτήρια κλπ. για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα απ’ότι έχει προβλεφθεί ότι πρέπει να παρέχονται. Θα ήθελα πολύ να απαντήσεις στο σχόλιο μου καθώς σκοπός των συζητήσεων αυτών είναι ο ολόπλευρος φωτισμός του θέματος/

  2. γεια σου, θα ήθελα να σχολιάσω τα εξής για ένα τόσο φλέγον ζήτημα όπως ο νόμος που διέπει την λειτουργία των πανεπιστημίων. Κατ’αρχάς, ο προγραμματισμός του εκπαιδευτικού προσωπικού και εν γένει η οργάνωση των πανεπιστημιακών προγραμμάτων γίνεται με βάση τον αριθμό των σπουδαστών. Η διαιώνιση, επομένως, του φαινομένου των αιώνιων φοιτητών έχει ως αποτέλεσμα δυσχέρεια στον ορθό προγραμματισμό. Παράλληλα, οι αιώνιοι φοιτητές κάνουν χρήση προνομίων (σίτιση κλπ.) που έχουν προβλεφθεί για άτομα που σπουδάζουν με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Θα ήθελα πολύ να υπάρξει απάντηση στο σχόλιό μου καθώς σκοπός συζητήσεων όπως αυτή είναι ο ολόπλευρος φωτισμός ενός θέματος.

  3. Χθες, νομίζω, ο Παπουτσής δήλωσε (ύστερα από ερώτηση του Άδωνι!) ότι οι πρυτάνεις δεν τον έχουν καλέσει να επέμβει στα πανεπιστήμια για να βάλει τάξη!!! Σκέψου τώρα κάποιος από τους καθηγητάδες που λένε ότι θέλουν να ανοίξουν τα πανεπιστήμια να σκεφτεί να καλέσει τα ΜΑΤ!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s