ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ …

Στην καρδιά της πολιτισμένης Ευρώπης, και δεν έχει σημασία που η Νορβηγία δεν είναι από άποψη τοποθεσίας στην καρδιά της, συνέβη λοιπόν μια ανείπωτη τραγωδία. Και είναι πραγματικά λυπηρό που άλλες τραγωδίες, όπως τα θύματα σε γαμήλια ξεφαντώματα στο Αφγανιστάν, «παράπλευρες» απώλειες λάθος Αμερικανατοικών βομβαρδισμών, στον εκεί πόλεμο, δεν παίρνουν συνήθως τον ίδιο χαρακτηρισμό: ανείπωτη τραγωδία. Ορισμένες τραγωδίες όμως ο άνθρωπος τις συνηθίζει και άλλες δεν θέλει να τον αφορούν.

Εδώ, στην Νορβηγική περίπτωση, υπήρχε και άλλη ιδιομορφία που επέτεινε τον χαρακτηρισμό ανείπωτη: Δράστες της μαζικής σφαγής  δεν ήταν οι τα τελευταία χρόνια συνήθεις ύποπτοι ισλαμιστές τρομοκράτες. Αλλά, λευκότατος, και πιθανά γοητευτικός, άντρας.

Οι λεπτομέρειες της σφαγής είναι φρικιαστικές – πως θα μπορούσε βέβαια να είναι διαφορετικά. Ο τρομοκράτης, ντυμένος αστυνομικός, καλούσε δίπλα του τα παιδιά δήθεν για προστασία και μετά τα εκτελούσε. Ύπουλος τρόμος στη καρδιά της πολιτισμένης Ευρώπης.

Μπροστά στη φρίκη χρειάζεται η σιωπή. Προηγείται το πένθος. Έπειτα έρχεται η περισυλλογή. Τι έχει πάει λάθος, ώστε να συμβαίνει αυτό; Τι έχει πάει ακόμη λάθος ώστε καθημερινά να αυτοκτονούν απελπισμένοι άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη, κοιτίδα του περήφανου Δυτικού πολιτισμού και άλλοι να ζουν την ιδιαίτερη αγωνία και φρίκη της εξαθλίωσης, τέτοιας που κάποιοι θα εύχονταν να βρεθεί τυχαία στο δρόμο τους ένας Anders Breivik και να τους λυτρώσει.

Κάτω από ορισμένες συνθήκες λοιπόν, μπορεί ένας  Anders Breivik να είναι μια λύση; Ας σκεφθούμε ότι, στη δεκαετία του 1930, ο Α. Χίτλερ άρθρωσε μια απάντηση σε ανάλογη κρίση του Δυτικού Πολιτισμού και η απάντηση αυτή βρήκε μαζική ανταπόκριση. Η τότε κρίση του Δυτικού Πολιτισμού δεν συμπεριελάμβανε μόνο μια οικονομική κρίση, αλλά και βαθύτατη πολιτική και ιδεολογική κρίση (γι’ αυτό μιλάμε και για κρίση Πολιτισμού), που συμπεριελάμβανε τόσο τις κατεστημένες πολιτικές οργανώσεις, καθώς και τις κατεστημένες ιδεολογίες της αστικής κοινωνίας, όσο και τον αντίπαλο της αστικής κοινωνίας, την Αριστερά. Επειδή ήταν τόσο συνολικό φαινόμενο, γι’ αυτό επρόκειτο και για κρίση Πολιτισμού.

Υπάρχουν ανησυχητικές ομοιότητες της σημερινής κρίσης Πολιτισμού, με την τότε. Όμως η ιδεολογία που προβάλλει ο Anders Breivik, δεν έχει πλέον το ρηξικέλευθο και την γοητεία της αρχικής ναζιστικής ιδεολογικής κατασκευής . Κάποιος είπε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σα φάρσα. Αλλά οι φάρσες της ιστορίας έχουν πολλές φορές, πόνο και αίμα – είναι τραγικές φάρσες.

Διαφωνώ σχεδόν πλήρως με την ταχύτατη κατηγοριοποίηση του Anders Breivik, σαν «ακροδεξιού» και «ρατσιστή». Το να υπάρχουν στοιχεία από το ένα και το άλλο δεν οδηγεί σε τέτοια συμπεράσματα. Οι αναλύσεις αυτές είναι απατηλές. Πολλές φορές είναι κάτι χειρότερο: Βλέπεις την αγωνιώδη διάθεση να χρησιμοποιηθεί η τραγωδία για να υπηρετηθούν ιδεολογικές επιδιώξεις. Και από τους μεν και από τους δε. Ο τρομοκράτης Anders Breivik, οπαδός μιας ευρύτερης ιδεολογίας, χρησιμοποίησε τους ανθρώπους και το θάνατο τους για να προωθήσει τις ιδέες του. Βαθύτατος αντιανθρωπισμός. Δεν πρέπει λοιπόν οι αναλύσεις να χρησιμοποιούν τα θύματα για την επιβεβαίωση ιδεολογημάτων. Γιατί τότε η αντιανθρώπινη ιδεολογία και πρακτική του Anders Breivik, βρίσκει το συμπλήρωμα της στις αντιανθρώπινες αναλύσεις των κατηγόρων του.

Πολλές φορές, το πένθος και η σιωπή πρέπει να προηγούνται οποιασδήποτε αναλυτικής και μαχητικής σκέψης. Από μια άποψη, λυπάμαι που και εγώ το παραβίασα…

shortlink: http://wp.me/pPn6Y-9Kk

4 σκέψεις σχετικά με το “ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ …

  1. «Διαφωνώ σχεδόν πλήρως με την ταχύτατη κατηγοριοποίηση του Anders Breivik, σαν «ακροδεξιού» και «ρατσιστή». Το να υπάρχουν στοιχεία από το ένα και το άλλο δεν οδηγεί σε τέτοια συμπεράσματα. Οι αναλύσεις αυτές είναι απατηλές. Πολλές φορές είναι κάτι χειρότερο: Βλέπεις την αγωνιώδη διάθεση να χρησιμοποιηθεί η τραγωδία για να υπηρετηθούν ιδεολογικές επιδιώξεις. Και από τους μεν και από τους δε. Ο τρομοκράτης Anders Breivik, οπαδός μιας ευρύτερης ιδεολογίας, χρησιμοποίησε τους ανθρώπους και το θάνατο τους για να προωθήσει τις ιδέες του. »

    Διαφωνώ Παύλε. Με βάση τα μέχρι τώρα στοιχεία τουλάχιστον…τα οποία φυσικά είναι αυτά που ΘΕΛΟΥΝ να ξέρουμε. Με βάση έστω αυτά τα επισφαλή στοιχεία διαφωνώ με την πρώτη σου πρόταση.

    Ο σφαγέας (με βάση τα μέχρι τώρα στοιχεία ξαναλέω) είναι και ακροδεξιός και ρατσιστής. Τα μέχρι τώρα επισφαλή στοιχεία δεν μας δίνουν κάτι να πιστέψουμε πως το ιδεολογικό του στίγμα βρίσκεται προς την αριστερά. Είναι στο άλλο άκρο.

    Οχι βέβαια πως έχει σημασία μεγάλη. Για μένα τουλάχιστον. Οποιοσδήποτε αποφασίζει πως μπορεί να αφαιρεί ζωές, και μάλιστα ανυπεράσπιστες, απροετοίμαστες, απαράσκευες για μάχη και άμυνα, είναι ένας επικίνδυνος εξτρεμιστής οποιονδήποτε λόγο κι αν προβάλλει. Και φυσικά άνανδρος.

    Για να πω βέβαια και την αλήθεια δεν είχα τον χρόνο να κάτσω και να διαβάσω οτι δημοσιεύτηκε. Πεταχτά και μόνο. Αλλά αρκούσε για να βγει το συμπέρασμα που είπα. Με σχετική πάντα ασφάλεια.

    Βέβαια το ιδεολογικό περιεχόμενο της ακροδεξιάς υφίσταται τελευταία κάποιες μεταβολές. Ο Omadeon και ο Μίσα έχουν κάνει μια σχετική έρευνα όπως μας είπαν και κάποια στιγμή θα μάθουμε περισσότερα. Εγώ δεν τα παρακολουθώ ιδιαίτερα αυτά γιατί δεν με ενδιαφέρουν κιόλας και η προχωρημένη μου κατάθλιψη με εμποδίζει να διαβάζω όπως παλιά.

    Για την δεύτερη παρατήρησή σου όμως πως οι τραγωδίες χρησιμοποιούνται για να υπηρετηθούν ιδεολογικές επιδιώξεις, όχι μόνο συμφωνώ, αλλά έχω να πω κιόλας πως πολλές φορές υπήρξε περίπτωση στην ανθρώπινη ιστορία που προκλήθηκαν τραγωδίες μόνο και μόνο για να φορτωθούν, με διάφορους τρόπους, στην πλάτη άλλων από τους πραγματικούς ενόχους, ώστε να βγει πολιτικό κέρδος. Οι λεγόμενες και προβοκάτσιες.

    Η χρησιμοποίηση του ανθρώπινου πόνου και του θανάτου για πολιτικό όφελος είναι παλιά ιστορία. Υπάρχουν μάλιστα και ακραίες απόψεις που επικροτούν την βία με την προσδοκία πως θα φέρει έναν γενικώτερο ξεσηκωμό. Και σε άλλες περιπτώσεις πως η βία θα οδηγήσει σε μια τέτοια κατάσταση όπου η αφόρητη αντίδραση και τα αντίποινα για την βία αυτή, που συνήθως τα υφίστανται αυτοί που δεν έφταιξαν, θα τους αναγκάσει, ακόμη κι εκείνους που πριν «καθόταν ήσυχα» εντελώς, να πάρουν κι εκείνοι πια με την σειρά τους μέρος στον κύκλο της βίας, ώστε να γενικευτεί η σύγκρουση.

    Στο τέλος της ημέρας ή καλύτερα στο τέλος της ζωής του καθενός μας, οι πιο έντιμοι από μας θα κάνουν τον απολογισμό τους. Μερικοί μπορεί να μην τον κάνουν ποτέ γιατί δεν θέλουν. Μερικοί γιατί ίσως δεν θα προλάβουν. Εναν απολογισμό που ο καθένας μας εξάλλου οφείλει να κάνει από καιρού εις καιρόν, αυτός με τον εαυτό του. Για να διορθώνει τα μεγάλα του σφάλματα τουλάχιστον.

    Οσοι ζήσουμε αρκετά ίσως έχουμε τον απαραίτητο χρόνο ώστε το θηρίο μέσα μας να μαλακώσει, και να μας επιτρέψει να δούμε ποιες τελικά από τις ιερότητές μας, άξιζαν αυτά που κάναμε ο καθένας. Κι αν αυτά που κάναμε τίμησαν τις ιερότητές μας. Και συμβάδισαν μ’ αυτές. Και τελικά ποιες ήταν εκείνες οι ιερότητες που άξιζαν τον κόπο.

    Η μόνη ιερότητα που καταφέρνω εγώ να βρω κάθε φορά που το κάνω αυτό, είναι αποκλειστικά μία: η ζωή. Και πιο πολύ η ανθρώπινη.

    «Δεν είναι η συνείδηση που καθορίζει την ζωή, αλλά είναι η ζωή που καθορίζει την συνείδηση». Και οφείλουμε να διαφυλάττουμε την ζωή γιατί είναι το πλαίσιο εντός του οποίου η συνείδηση αναπτύσσεται.

    Η ζωή κάθε μορφής. Και φυσικά και του ανθρώπου.
    Γι’ αυτό και το όποιο της ξόδεμα θα είναι πάντα μια μεγάλη απώλεια.

    Θραξ Αναρμόδιος

  2. «Ο σφαγέας (με βάση τα μέχρι τώρα στοιχεία ξαναλέω) είναι και ακροδεξιός και ρατσιστής. Τα μέχρι τώρα επισφαλή στοιχεία δεν μας δίνουν κάτι να πιστέψουμε πως το ιδεολογικό του στίγμα βρίσκεται προς την αριστερά. Είναι στο άλλο άκρο’
    Δεν εννούσα βέβαια ότι βρίσκεται στην Αριστερά. Αλλά, με βάση τα στοιχεία που έχω διαβάσει δεν είναι ο κλασικός ακροδεξιός, ρατσιστής. Και το ισχυρίζομαι με την ίδια έννοια που θα ήταν αποπροσανατολιστικό στην εποχή του, να ονομάσουμε τους ναζί ακροδεξιούς. Η ναζιστική ιδεολογία ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια ακροδεξιά ιδεολογία. Ήταν μια ιδεολογία μετασχηματισμού συνολικά του Δυτικού Πολιτισμού. Η οποιαδήποτε ακροδεξιά ιδεολογία είναι πολύ λιγότερο φιλόδοξη.
    Αυτός ο διαχωρισμός έχει μεγάλη σημασία και πρέπει να τον υποστηρίξω σε άλλο μεγαλύτερο κείμενο. Επιμένω τώρα μόνο στο ότι δεν έχουμε με τον τύπο αυτό μια κλασική ακροδεξιά ρατσιστική περίπτωση, αλλά κάτι μεγαλύτερο. Αλλά δεν θέλω να συνεχίσω την ανάλυση. Είναι ακόμη νωρίς. Πένθος μόνο για τα νεαρά παιδιά. Και για αυτά και για όλα τα άλλα …

  3. Ο,τι και να κάνουν, κανένας δεν μπορεί να σταματήσει τον Μαρξισμό-Διεθνισμό.
    Είναι ασταμάτητος.!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s