5 Mαθήματα Δημοκρατίας από το Ισραήλ, την «μοναδική Δημοκρατία στην Μέση Ανατολή»


  • Το Ισραήλ είναι η «μοναδική Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή»:

        (Μάθημα 1ο-Πώς εγκαθιδρύεται ένα Δημοκρατικό κράτος)

Στις 15 Μαϊου 1948 εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκδιώχθηκαν  από τα σπίτια τους και το έδαφος τους  (περισσότερο από το 60 τοις εκατό του συνολικού παλαιστινιακού πληθυσμού εκδιώχθηκε).

Περισσότερα από 530 παλαιστινιακά χωριά ερημώθηκαν και καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Μέχρι σήμερα, το Ισραήλ έχει εμποδίσει την επιστροφή των περίπου έξι εκατομμυρίων Παλαιστινίων προσφύγων, οι οποίοι είτε έχουν απελαθεί ή έχουν εκτοπισθεί.

Περίπου 250.000 εκτοπισμένοι Παλαιστινίοι ζούνε στο Ισραήλ ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και δεν μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια και τα χωριά τους.

14 Μαΐου 1948: Ο David Ben Gurion, ο αρχηγός του σιωνισμού και μελλοντικός πρωθυπουργός του Ισραήλ, διαβάζει της Διακήρυξη Ανεξαρτησίας στο Τελ Αβίβ, στην διάρκεια τελετής για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ που υπογράφηκε στις 14 Μαΐου του 1948, αναφέρει: «Απλώνουμε το χέρι σε όλα τα γειτονικά κράτη και τους λαούς τους σε μια προσφορά ειρήνης και καλής γειτονίας και τους απευθύνουμε έκκληση για δημιουργία σχέσεων συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας με τον κυρίαρχο Εβραϊκό λαό που εγκαταστάθηκε στη δική του γη»

5 Ιουνίου, 1967: Το Ισραήλ απαντάει στα αιγυπτιακά στρατεύματα με μια «προληπτική»επίθεση. Αρχίζει η κατοχή του Όρους Σινά, των Υψωμάτων του Γκολάν και της Δυτικής Όχθης. Οι Ισραηλινοί Εβραίοι αποκτούν πρόσβαση στα ιερά μνημεία της Ανατολικής Ιερουσαλήμ για πρώτη φορά.(1)

  • Το Ισραήλ είναι η “μοναδική Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή”:

        (Μάθημα 2-Ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα)

 

α) Δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση: Το τείχος της ντροπής και τα check points (σημεία ελέγχου)

Μεταξύ 1994-1996, το Ισραήλ έχτισε το τείχος Ισραήλ-Γάζας. Το τείχος διαχωρισμού κατασκευάστηκε στην αρχή για να βελτιωθεί η ασφάλεια του Ισραήλ. Κατεδαφίστηκε σε μεγάλη κλίμακα από τους Παλαιστίνιους στην αρχή της Αλ-Ακσά Ιντιφάντα το Σεπτέμβριο του 2000. Μεταξύ Δεκεμβρίου 2000 και Ιουνίου 2001, το τείχος μεταξύ της Λωρίδας της Γάζας και του Ισραήλ ξανακατασκευάστηκε. Από το 2004 είχε κατασκευαστεί ένα τείχος στη μεθόριο Λωρίδας της Γάζας και Αιγύπτου. Στο τείχος υπάρχουν τρία κύρια σημεία διάβασης : η βόρεια διάβαση Έρετζ στο Ισραήλ, η νότια διάβαση Ράφα στην Αίγυπτο και η ανατολική διάβαση Κάρνι, που χρησιμοποιείται μόνο για φορτία. Το Ισραήλ ελέγχει τα βόρεια σύνορα της Λωρίδας της Γάζας καθώς και τα χωρικά ύδατα και τον εναέριο χώρο της. Η Αίγυπτος ελέγχει τα νότια σύνορα της Λωρίδας της Γάζας, βάσει συμφωνίας μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ.

Κατά το Διεθνές Δίκαιο υπάρχουν ορισμένοι νόμοι του πολέμου, οι οποίοι διέπουν τη στρατιωτική κατοχή, και περιλαμβάνουν τις Συνθήκες της Κοπεγχάγης του 1899 και του 1907 καθώς και την Τέταρτη Συνθήκη της Γενεύης.[16] Τα Ηνωμένα Έθνη, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και πολλοί άλλοι διεθνείς οργανισμοί και ΜΚΟ θεωρούν το Ισραήλ ως δύναμη κατοχής της Λωρίδας της Γάζας καθώς το Ισραήλ ελέγχει τον εναέριο χώρο της Γάζας και τα χωρικά της ύδατα και δεν επιτρέπει τη διακίνηση εμπορευμάτων προς και από τη Γάζα από αέρα ή θάλασσα. Το Ισραήλ δηλώνει ότι η Γάζα δεν είναι πλέον κατεχόμενη, εφόσον το Ισραήλ δεν ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο ή κυριαρχία πάνω σε κανένα τμήμα εδάφους ή σε θεσμούς της Λωρίδας της Γάζας.  Ο Υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Τζίπι Λίβνι δήλωσε τον Ιανουάριο του 2008 : «Το Ισραήλ αποχώρησε από τη Γάζα. Διέλυσε τους οικισμούς που είχε εκεί. Μετά την απεμπλοκή, κανένας ισραηλινός στρατιώτης δεν έμεινε στη Γάζα»

                                  


 

Αξιωματούχοι του ΟΗΕ διατύπωσαν παράπονα για τη μεγάλη αύξηση των ισραηλινών σημείων ελέγχου στη Δυτική Όχθη και τους αυστηρούς περιορισμούς μετακίνησης στη Λωρίδα της Γάζας, καταλογίζοντας στα μέτρα τη διατάραξη της παλαιστινιακής ζωής σε όλα τα επίπεδα.

Η υπηρεσία των ΗΕ ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι υπάρχουν κατά 40% περισσότεροι αποκλεισμοί δρόμων από πέρυσι στη Δυτική Όχθη σήμερα, χωρίζοντάς την σε τμήματα μεταξύ των οποίων η μετάβαση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.

Η Κοιλάδα του Ιορδάνη στη Δυτική Όχθη είναι πλέον ολοκληρωτικά απρόσιτη για τους Παλαιστινίους που δεν είναι κάτοικοι της περιοχής, εκτός από όσους διαθέτουν άδειες εργασίας για τους εβραϊκούς εποικισμούς μέσα στην κοιλάδα.

Το Τείχος θα έχει κατά την ολοκλήρωσή του 703 χλμ μήκος.  Περίπου 50.000 Παλαιστίνιοι βρίσκονται στη λάθος πλευρά του Τείχους γεγονός που σημαίνει ότι αποκόπτονται από την υπόλοιπη Δυτική Όχθη. (2)

β) Η μεταχείρηση των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων

«Θα ήταν προτιμότερο να πνίξουμε τους κρατούμενους στη Νεκρά Θάλασσα»– Avigdor Lieberman   (ο νυν υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, μιλώντας για την απελευθέρωση των Παλαιστινίων κρατουμένων το 2003).

Από το 1967 ώς σήμερα, περισσότεροι από 700.000 Παλαιστίνιοι έχουν περάσει από τις ισραηλινές φυλακές, συνολικά δηλαδή το 20% του πληθυσμού των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών ή το 40% του αντρικού πληθυσμού. Δεν υπάρχει οικογένεια που, τουλάχιστον, ένα μέλος της να μην έχει περάσει από τις κατοχικές φυλακές και η Παλαιστίνη τοποθετείται στις πρώτες θέσεις άλλης μίας μακάβριας στατιστικής έρευνας, ως η χώρα με τους περισσότερους φυλακισμένους παγκοσμίως.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Συλλόγου για τους Κρατούμενους και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Addameer (http://addameer.info/), περίπου 6.000 Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή στις φυλακές. Οι 587 είναι φυλακισμένοι περισσότερο από 20 χρόνια, οι 207 τελούν υπό διοικητική κράτηση, δηλαδή κρατούνται χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες και η φυλάκισή τους μπορεί να ανανεωθεί επ’ αόριστον, ενώ υπάρχουν 37 γυναίκες και 209 παιδιά κρατούμενοι. Μόνο το 2010 συνελήφθηκαν πάνω από 2.500 Παλαιστίνιοι, μια και οι ισραηλινές επιδρομές και οι συλλήψεις στα παλαιστινιακά εδάφη αποτελούν καθημερινό φαινόμενο.
Όλοι οι κρατούμενοι, ανεξαιρέτως ηλικίας και φύλου, υπόκεινται σε φριχτά βασανιστήρια (στέρηση ύπνου, κλοτσιές, απειλές, λεκτικές προσβολές, έκθεση σε υπερβολική ζέστη ή κρύο, πνίξιμο, απομόνωση) και άλλες μορφές βίας και εξευτελισμού. Κρατούνται σε 30 φυλακές, οι περισσότερες εκτός Δυτικής Όχθης, παραβιάζοντας το δικαίωμά τους να δέχονται επισκέψεις από τις οικογένειες τους, αφού η είσοδος στο Ισραήλ απαγορεύεται για την πλειοψηφία των Παλαιστινίων, ενώ οι επισκέψεις από οικογένειες της Γάζας, έχουν ανασταλεί από το 2007. (πιο αναλυτικά στο άρθρο: https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/04/21/%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-2/)

Δείτε το πεντάλεπτο βίντεο για τους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους που προβλήθηκε στην εκδήλωση της πρωτοβουλίας ¨Ενα Καράβι για τη Γάζα» το Σάββατο 17/4/2010 στο Γκάζι:

  • Το Ισραήλ είναι η «μοναδική Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή»:

        (Μάθημα 3-Ένα Δημοκρατικό κράτος δεν είναι επεκτατικό)

«Οι ισραηλινοί εποικισμοί στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, είναι παράνομοι και αποτελούν εμπόδιο στην επίτευξη ειρήνης και στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη […και] έχουν χτιστεί κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου».(Απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, 9 Ιουλίου 2004)

Παρ’ όλες τις διεθνείς καταδίκες που έχει χρεωθεί το Ισραήλ και ανεξαρτήτως του πολιτικού κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία, οι ισραηλινοί εποικισμοί συνεχώς αυξάνονται και επεκτείνονται τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό φανερώνει πως οι εποικισμοί στα κατεχόμενα εδάφη του 1967 δεν αποτελούν πολιτική δεξιών ή αριστερών, αλλά πολιτική του Ισραήλ. Ακόμα και αυτοί που φωνάζουν μέσα στο Ισραήλ για την λύση των δύο κρατών, από φόβο ότι σύντομα ούτε αυτό θα είναι εφικτό, έχουν κάνει ελάχιστα ή τίποτα για να σταματήσουν την επέκταση των εποικισμών – ακόμα και κατά την διάρκεια των ειρηνευτικών συνομιλιών της Ανάπολις.

Το Ισραήλ εξακολουθεί να επιμένει στην νομιμότητα των εποικισμών, γεγονός που αποτελεί ισχυρή πρόκληση για τους διαπραγματευτές, οι οποίοι αναγνωρίζουν πως είναι ανέφικτο να συντηρηθούν σχεδόν μισό εκατομμύριο Ισραηλινών με εχθρικές διαθέσεις, σε ένα μελλοντικό, όμορο παλαιστινιακό κράτος. Αγνοώντας αυτή την πραγματικότητα, οι εποικισμοί συνεχίζουν να αυξάνονται, πιο δυναμικά και αποφασιστικά, μέρα με τη μέρα.

Δεδομένα

 ** Υπάρχουν ήδη 121 ισραηλινοί εποικισμοί και περίπου 102 ισραηλινά φυλάκια. Όλα είναι παράνομα χτισμένα σε εδάφη που έχουν καταληφθεί το 1967. Οι εποικισμοί και τα φυλάκια έχουν χαρακτηριστεί παράνομα βάσει του Διεθνές Δικαίου και έχουν καταδικαστεί με ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Τα ισραηλινά φυλάκια θεωρούνται παράνομα σύμφωνα και με την ισραηλινή νομοθεσία (1)

** Υπάρχουν περίπου 462.000 έποικοι. Οι 191.000 από αυτούς βρίσκονται σε εποικισμούς γύρω από την Ιερουσαλήμ και 271.400 βρίσκονται διάσπαρτοι στην Δυτική Όχθη (2). Ο πληθυσμός των εποικισμών, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αυξάνεται κατά 4-6% ετησίως, σε σύγκριση με την αύξηση του Ισραηλινού πληθυσμού στο σύνολό του, που ανέρχεται στο 1.5% (3)

** Σχεδόν 385.000 έποικοι θα εγκατασταθούν σε 80 εποικισμούς ανάμεσα στο Τείχος και την Πράσινη Γραμμή, όταν το Ισραήλ ολοκληρώσει το έργο του.

** Το 2008, εν μέσω της συμφωνίας για το «πάγωμα των εποικισμών» στα πλαίσια της ειρηνευτικής διαδικασίας της Ανάπολις, οι αποζημιώσεις για την δημιουργία νέων εποικισμών αυξήθηκαν κατά 550% σε σχέση με το 2007. Στην πραγματικότητα, η κατασκευή εποικισμών αυξήθηκε κατά 30% μετά την έναρξη των νέων ειρηνευτικών συνομιλιών. Η οικοδόμηση εποικισμών γύρω από την Ιερουσαλήμ έχει αυξηθεί κατά 38% .

** Η κατασκευή 9.000 νέων σπιτιών έχει ήδη εγκριθεί στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, ενώ σχεδόν 2.600 σπίτια θα χτιστούν ανατολικά του διαχωριστικού τείχους, αποτελώντας το 55% της συνολικής δραστηριότητας οικοδόμησης εποικισμών (6).

** Οι εποικισμοί είναι χτισμένοι στο 3% του παλαιστινιακού εδάφους, αλλά λόγω των επεκτατικών έργων υποδομής, καταλαμβάνουν το 40%  .

Εποικισμοί ή φυλάκια
Από το 1967, διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις έχουν ιδρύσει εποικισμούς, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο. Έχουν εγκαταστήσει αποικίες σε παλαιστινιακές περιοχές με σκοπό να εδραιώσουν την κυριαρχία τους, να διασφαλίσουν τον έλεγχο των περιοχών και να εμποδίσουν την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους.
Αρχικά ο όρος «εποικισμός» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει οποιαδήποτε αναπτυξιακή δράση των Εβραίων στο Ισραήλ. Πλέον όμως αναφέρεται μόνο στα οικιστικά συγκροτήματα που χτίζουν οι Εβραίοι σε στρατηγικές περιοχές της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και την Δυτική Όχθη, στα κατεχόμενα εδάφη του 1967.
Οι πρώτοι εποικισμοί ξεκίνησαν σαν φυλάκια. Σε αυτά συνήθως διέμεναν μερικές οικογένειες που ζούσαν σε καραβάνια περιμένοντας την οικονομική στήριξη και την κατασκευή έργων υποδομής από το κράτος και άλλες φιλικά προσκείμενες κοινότητες, στο Ισραήλ και το εξωτερικό.
Παρακαμπτήριοι δρόμοι
Οι εποικισμοί συνδέονται μεταξύ τους και με το Ισραήλ με ένα εκτενές δίκτυο παρακαμπτήριων δρόμων. Όλοι οι παρακαμπτήριοι δρόμοι έχουν σε κάθε πλευρά μια ζώνη ασφαλείας 50-70μ, στην οποία δεν επιτρέπεται κανένα είδους κατασκευής. Αυτές οι ζώνες ασφαλείας έχουν οδηγήσει σε μεγάλη απώλεια καλλιεργήσιμης ή ιδιόκτητης παλαιστινιακής γης.
Ενώ κτίστηκαν παράνομα σε παλαιστινιακή γη που έχει καταπατηθεί, δεν επιτρέπεται στους Παλαιστίνιους η χρήση αυτών των δρόμων. Αποτελούν δημιούργημα του Ισραήλ για ένα σύστημα απαρτχάιντ στην Δυτική Όχθη και για τον κατακερματισμό των κοινοτήτων σε όλη την Παλαιστίνη.
Τον Αύγουστο του 2008 υπήρχαν 794χμ παρακαμπτήριων οδών στην Δυτική Όχθη(10). Σήμερα δεν είναι ξεκάθαρο πόσα χμ οδικού δικτύου σχεδιάζει να φτιάξει το Ισραήλ. Αυτό γίνεται κατανοητό στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων διαπραγματεύσεων και της αβεβαιότητας που ενέχουν για το μέλλον αρκετών εποικισμών.
Προς χρήση των Παλαιστινίων κατασκευάζονται δρόμοι που θα διευκολύνουν της μετακίνηση τους με τέτοιο τρόπο ώστε να διαχωρίζονται από τους εποικισμούς. Σήμερα, έχουν ολοκληρωθεί σχεδόν 40 χμ οδικού δικτύου ή «κλωστή της ζωής», συμπεριλαμβανομένων 44 τούνελ και υπόγειων περασμάτων, 5 χμ είναι υπό κατασκευή και έχουν σχεδιαστεί επιπλέον 40 χμ και 18 τούνελ .

Φυσικοί πόροι

Οι εποικισμοί αποτελούν την κύρια αιτία ανισοτήτων στην πρόσβαση σε φυσικούς πόρους ανάμεσα στους Ισραηλινούς και Παλαιστινίων. Πολλοί εποικισμοί είναι κτισμένοι κυρίως σε παλαιστινιακή αγροτική γη που έχει καταπατηθεί ή πάνω από σημαντικές πηγές νερού, όπως τα αποθέματα υδάτινων πόρων της Δυτικής Όχθης, πηγές και πηγάδια.

Οι ισραηλινοί εποικισμοί στην Δυτική Όχθη καταναλώνουν στο εσωτερικό τους, 280 λίτρα νερό ημερησίως/άτομο σε σύγκριση με τα 80 λίτρα ημερησίως που διατίθενται στους Παλαιστίνιους – μόνο τα 60 λίτρα είναι κατάλληλα προς πόση. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει ως ελάχιστη ημερήσια κατανάλωση τα 100 λίτρα, γεγονός που σημαίνει ότι οι έποικοι χρησιμοποιούν πάνω από την διπλάσια απαιτούμενη ποσότητα, ενώ οι Παλαιστίνιοι δεν αγγίζουν καν την ελάχιστη.  Κοιτώντας όμως μόνο την εσωτερική κατανάλωση οδηγεί σε παρανόηση. Ο κύριος όγκος νερού που καταναλώνουν οι Ισραηλινοί αφορά στην καλλιέργεια ή βιομηχανία. Κοιτάζοντας ξανά αυτά τα νούμερα, η ανισότητα ανάμεσα στο Ισραήλ και Παλαιστίνη αυξάνει δραματικά.

Με την κλοπή της γης και των υδάτινων πόρων της Παλαιστίνης, οι Ισραηλινοί έποικοι και το Ισραηλινό κράτος έχουν κάνει κυριολεκτικά την «έρημο να ανθίσει» ενώ οι Παλαιστίνιοι έχουν μείνει να προσπαθούν με ελάχιστους πόρους.

Η βία των εποίκων

Οι έποικοι συχνά καταφεύγουν σε βίαιες επιθέσεις εναντίον των Παλαιστινίων και της περιουσίας τους με πλήρη νομική ασυλία και συχνά με την κρυφή στήριξη του στρατού. Στην πραγματικότητα, οι Ισραηλινοί στρατιώτες συχνά προστατεύουν και βοηθούν τους έποικους και σπάνια κινούνται νομικές διώξεις εναντίον τους.

Σύμφωνα με το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων, το 80%-90% των υποθέσεων βίας από Ισραηλινούς έποικους στους Παλαιστινίους και τις περιουσίες τους, συχνά κλείνουν από την ισραηλινή αστυνομία χωρίς να ασκηθεί ποινική δίωξη . Τους πρώτους οχτώ μήνες του 2008 υπήρξαν συνολικά 112 τραυματίες από επιθέσεις εποίκων. Σχεδόν το 80% των περιστατικών έλαβαν χώρα στην Χεβρώνα .

Εποικισμοί και Διεθνές Δίκαιο

Οι ισραηλινοί εποικισμοί είναι παράνομοι σύμφωνα με κάθε βασική διάταξη του Διεθνές Δικαίου:

  • το άρθρο 46 της Σύμβασης της Χάγης απαγορεύει την κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας σε κατεχόμενη περιοχή. Το άρθρο 55 της ίδιας Σύμβασης ορίζει κατηγορηματικά πως «το κράτος κατοχής μπορεί να θεωρηθεί μόνο ως διαχειριστής και επικαρπωτής των δημοσίων κτιρίων, της ακίνητης περιουσίας, των δασών και αγροτεμαχίων που αποτελούν περιουσία του αντίπαλου κράτους και βρίσκονται εντός της κατεχόμενης χώρας. Θα πρέπει να διαφυλαχτεί το κεφάλαιο της περιουσίας και η διαχείριση της πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τους όρους της επικαρπίας». (18).
  • το Άρθρο 49, παράγραφος 6 της 4ης Σύμβασης της Γενεύης ορίζει κατηγορηματικά ότι «η δύναμη κατοχής απαγορεύεται να απελαύνει ή να μεταφέρει δικούς της πολίτες σε περιοχές που έχει κατακτήσει» (19).
  • το ψήφισμα 465 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (1980-ομόφωνη απόφαση) κατέστησε σαφές ότι «η πολιτική του Ισραήλ και η τακτική τακτοποίησης μέρους του πληθυσμού του και νέων μεταναστών, σε εποικισμούς στα κατεχόμενα εδάφη, αποτελούν σοβαρό εμπόδιο στην επίτευξη εκτενούς, δίκαιης και διαρκούς ειρήνης στην Μέση Ανατολή. Το Συμβούλιο Ασφαλείας κάλεσε το Ισραήλ να «κατεδαφίσει τους υπάρχοντες εποικισμούς και να πάψει επειγόντως την εδραίωση, κατασκευή ή σχεδιασμό εποικισμών στις κατεχόμενες Αραβικές περιοχές του 1967, συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ»(20).
  • Η απόφαση του Διεθνές Δικαστηρίου της Χάγης το 2004, ορίζει ότι «Οι ισραηλινοί εποικισμοί στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, είναι παράνομοι και αποτελούν εμπόδιο στην επίτευξη ειρήνης και στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη» (3)

(Βίντεο: Στις 22 Φεβρουαρίου 2011 στις 5 το πρωί,  ο ισραηλινός στρατός  έφθασε στο χωριό Amniyr και κατεδάφισε πέντε  σπίτια και κατέστρεψε δύο δεξαμενές και τις ελιές του χωριού. Οι κατεδαφίσεις κατέστρεψαν ουσιαστικά όλο το χωριό και άφησαν τρεις οικογένειες   άστεγες.)

(  Την Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009, στο Abassan, οι ισραηλινές δυνάμεις πυροβόλησαν πολλούς αγρότες, σκοτώνοντας έναν. Ο  Anwar (27 χρόνων)μάζευε  μαϊντανό   και  σπανάκι στο χωράφι του, περίπου 700 μέτρα από την Πράσινη Γραμμή, όταν ισραηλινά τζιπ άνοιξαν πυρ με αυτόματα όπλα  πίσω από την Πράσινη Γραμμή ρίχνοντας πάνω από 30 σφαίρες  διαδοχικά.   Οιαγρότες που δούλευαν   στην περιοχή, προσπάθησαν να κρυφτούν. Ο Anwar, ωστόσο, πυροβολήθηκε στο λαιμό και πέθανε αμέσως. Στο βίντεο βλέπουμε ισραηλινούς στρατιώτες να πυροβολούν τους αγρότες στο Αμπασάν, 7 μέρες μετά την δολοφονία του Ανουάρ.)

(Βίντεο: Η RachelCorrie -από την Ολυμπία της Ουάσιγκτον), δολοφονήθηκε από έναν Ισραηλινό οδηγό μπουλντόζας όταν αντιτάθηκε στην κατεδάφιση ενός παλαιστινιακού σπιτιού ως εθελοντής με το Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης. . Η Rachel μαζί με άλλους επτά ακτιβιστές   ήταν στο Χι Ες Σαλάμ στην περιοχή της Ράφα, στη Γάζα, προσπαθώντας να εμποδίσουν την ισοπέδωση της παλαιστινιακής γης και   ιδιοκτησίας.)

Η στρατιωτική επιχείρηση «Λιωμένο Μολύβι»

Έτσι ονομάστηκε η επιχείρηση εξολόθρευσης του λαού της Γάζας, που ξεκίνησε στις 27 Δεκέμβρη 2008 και «τελείωσε» στις 18 Γενάρη 2009, μια μέρα πριν καθίσει στο θρόνο του ο νέος πλανητάρχης Ομπάμα.

Όπως καταγγέλλει η οργάνωση «Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (Human Rights Watch), στη διάρκεια της επίθεσης το Ισραήλ, στα τέλη Δεκεμβρίου έως τα μέσα Ιανουαρίου, έκανε χρήση βομβών λευκού φωσφόρου κατά κατοικημένων περιοχών στη Γάζα. Όπως αναφέρει η οργάνωση, μετά το πέρας της επίθεσης, στις 18 Ιανουαρίου, βρέθηκαν εκατοντάδες στοιχεία της χρήσης τέτοιων βομβών σε δρόμους, σε σπίτια, στις στέγες οικημάτων, στο κτίριο-σχολείο των Ηνωμένων Εθνών και αλλού. Επισημαίνει μάλιστα στην έκθεσή της ότι η χρήση τέτοιων βομβών «είναι εγκληματική και συνιστά έγκλημα πολέμου», αφού όταν έρθουν σε επαφή με το δέρμα προκαλούν πολλά, βαθύτατα και θανατηφόρα εγκαύματα.

Αποτέλεσμα:
1366 νεκροί (430 παιδιά, 111 γυναίκες, 6 δημοσιογράφοι – όχι από εκείνους, σαν τους δικούς μας έλληνες, ανταποκριτές από τα 5στερα ξενοδοχεία της Μοσάντ -, 6 γιατροί, 2 στελέχη του ΟΗΕ), 5360 τραυματίες (1870 παιδιά, 800 γυναίκες), 16 βομβαρδισμένα νοσοκομεία (εκ των οποίων ισοπεδωμένο το al-Quds), 3 σχολεία του ΟΗΕ, 18 σχολεία της Γάζας, 19 τζαμιά, 215 Κέντρα Υγείας, 28 ασθενοφόρα, 20.000 θερμοκήπια (μοναδική πηγή τροφής, αφού πάνω από 2 χρόνια – και σήμερα – παραμένουν αποκλεισμένοι από Ισραήλ, ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση). Χιλιάδες σπίτια, Δημαρχεία, δημόσιες υπηρεσίες. 200.000 άστεγοι.
Στη διάρκεια των 22 ημερών της κόλασης οι βομβαρδισμοί εξαπολύθηκαν από αέρα, γη και θάλασσα. Χρησιμοποιήθηκαν 1 εκατομμύρια κιλά βομβών (5% παραμένουν χωρίς να εκραγούν), όπλα Μαζικής Καταστροφής ADM και DIME (Dense inert metal explosion).
Πηγή στοιχείων: INFOPAL

Ο Μάλκολμ Σμαρτ, Διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για τη Μέση Ανατολή, δήλωσε: «Ως ο μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων προς το Ισραήλ, οι ΗΠΑ έχουν ιδιαίτερη υποχρέωση να σταματήσουν οποιεσδήποτε προμήθειες συμβάλλουν σε κατάφωρες παραβιάσεις των νόμων του πολέμου, καθώς και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κυβέρνηση Ομπάμα πρέπει να αναστείλει αμέσως τη στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς το Ισραήλ»,
Επί πολλά χρόνια, οι ΗΠΑ υπήρξαν ο μεγαλύτερος προμηθευτής συμβατικών όπλων προς το Ισραήλ. Με βάση μια συμφωνία δεκαετούς διάρκειας, έως το 2017, οι ΗΠΑ πρόκειται να παράσχουν 30 δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ, αύξηση 25% σε σύγκριση με την περίοδο που προηγήθηκε της κυβέρνησης Μπους.
(http://www.amnesty.org.gr/israel-and-the-occupied-palestinian-territories-evidence-for-abuse-of-american-arms-support-the-need-for-arms-embargo)

Tον Ιανουάριο του 2008, o Υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Τζίπι Λίβνι δήλωσε  : «Το Ισραήλ αποχώρησε από τη Γάζα. Διέλυσε τους οικισμούς που είχε εκεί. Μετά την απεμπλοκή, κανένας ισραηλινός στρατιώτης δεν έμεινε στη Γάζα» (4).

  • Το Ισραήλ είναι η «μοναδική Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή»:

        (Μάθημα 4ο-Ένα Δημοκρατικό κράτος ψηφίζει νόμους που καθιστούν      ισότιμους τους πολίτες του)

Το Ισραήλ μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως εβραϊκό κράτος, αλλά μια τέτοια δήλωση είναι ψευδή, δεδομένου ότι περίπου το 20 τοις εκατό του πληθυσμού δεν είναι Εβραίοι, αλλά είναι αυτοί που αποκαλούν τα μέσα ενημέρωσης ως «ισραηλινούς άραβες». Αυτοί οι αποκαλούμενοι «ισραηλινοί άραβες» είναι στη πραγματικότητα παλαιστίνιοι, οι οποίοι έχουν ισραηλινή υπηκοότητα. Όμως, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται, δεν θα μπορούσε κανένας που ζει εκτός αυτού του τόπου να γνωρίζει ότι στη πραγματικότητα είναι άνθρωποι που ανήκουν στο ίδιο λαό αλλά που είναι χωρισμένοι λόγο της σιωνιστικής πολιτικής, ή στο ότι και οι δύο κοινότητες αντιπροσωπεύουν το αποτέλεσμα της ισραηλινής πολιτικής – το απαρτχάιντ στη μια περίπτωση, και η στρατιωτική κατοχή και εθνοκάθαρση στην άλλη.
Εδώ, ας παραβλέψουμε προς στιγμή το 1,5 εκ. Άραβες του Ισραήλ που θεωρούνται πολίτες Β’ κατηγορίας.  Οι ισραηλινοί Άραβες (20% του πληθυσμού) αντιπροσωπεύονται ισότιμα στην Βουλή και τους άλλους θεσμούς πλην του στρατού – εξαιρούνται της στρατιωτικής θητείας((  δεν τους καλούν στον στρατό γιατί δεν τολμούν να τους δώσουν όπλο) – και συχνά αντιμετωπίζουν  ανεπίσημες διακρίσεις (πχ. στις κρατικές δαπάνες, στην εργασία, στην στέγη) ενώ πολλοί εβραίοι ακροδεξιοί τους αντιμετωπίζουν ανοικτά με καχυποψία, π.χ. το κόμμα του νυν Υπουργού Εξωτερικών Α. Λίμπερμαν ζητά όπως ζητηθεί από τους άραβες πολίτες είτε να δώσουν όρκο πίστης στο κράτος του Ισραήλ ως «Δημοκρατικό κράτος με επίσημη θρησκεία τον Ιουδαισμό», είτε να εξαναγκαστούν σε εξορία. Οι ισραηλινοί Δρούζοι (περίπου 120.000 άτομα) είναι καλά ενσωματωμένοι στο Ισραηλινό κράτος. Χιλιάδες παλαιστίνιοι κάτοικοι της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, παρ’ ότι τυπικά υπήκοοι της παλαιστινιακής Αρχής ζούν σε περιοχές που είναι ακόμα κάτω από Ισραηλινή στρατιωτική κατοχή και αντιμετωπίζουν οξύτατα προβλήματα σεβασμού των δικαιωμάτων τους.(4)

Οι άραβες πολίτες του Ισραήλ ή όπως τους αποκαλούμε «οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι του Ισραήλ» ζουν σε μια περίπλοκη κατάσταση, επειδή είναι διαχωρισμένοι από τον λαό τους και σε πολλές περιπτώσεις από τις οικογένειές τους, αλλά και επειδή ταυτόχρονα αντιμετωπίζονται στο Ισραήλ σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Φυσικά αυτό δεν είναι μια επίσημη πολιτική της κυβέρνησης καθώς η Κυβέρνηση θέλει να δείχνει « δημοκρατική», που σέβεται όλους τους πολίτες. Στην πραγματικότητα όμως ο ρατσισμός είναι η κατάλληλη λέξη να περιγράψει την κατάσταση που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι του Ισραήλ. Αυτό τους οργίζει όλο και περισσότερο ενάντια στην Ισραηλινή κυβέρνηση που τους καταπιέζει. Η μεγάλη πλειοψηφία τους ταυτίζεται με την λαϊκή πάλη στα κατεχόμενα εδάφη, αλλά η Αστυνομία και ο Στρατός καταστέλλει με τη βία οποιαδήποτε προσπάθεια αντίστασης εντός του Ισραήλ. Για παράδειγμα τον Σεπτέμβρη του 2000 στα γεγονότα που ονομάστηκαν Δεύτερη Ιντιφάντα, 13 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν από την Ισραηλινή Αστυνομία σε διάφορες Παλαιστινιακές πόλεις εντός του Ισραήλ.  (http://apatris.info)

Σύμφωνα με το Δελτίου τύπου της Αντάλα* (27 Μαρτίου, 2011),  η Κνεσέτ* ψήφισε τον νόμο για τη Νάκμπα στις 22 Μαρτίου 2011. Ο νόμος εξουσιοδοτεί το Υπουργείο  Οικονομικών να μειώσει τη χρηματοδότηση ή την υποστήριξη που παρέχεται από το κράτος σε ένα θεσμικό όργανο αν κατέχει μια δραστηριότητα που έρχεται σε αντίθεση με τον ορισμό του κράτους του Ισραήλ ως «εβραϊκό και δημοκρατικό» κράτος, ή όταν δεν τιμά την ημέρα ανεξαρτησίας του Ισραήλ. Κατά την άποψη του Adalah*, ο νόμος για τη Νάκμπα είναι άλλος ένας κρίκος της αλυσίδας των ρατσιστικών νόμων που στοχεύουν στους Άραβες πολίτες του Ισραήλ, παραβιάζουν τα δικαιώματά τους και περιορίζουν την ελευθερία να εκφράσουν τη γνώμη τους . Ο νόμος θα δημιουργήσει ιδαίτερο πρόβλημα στα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα και θα παγιώσει ακόμη περισσότερο τις διακρίσεις εις βάρος των αράβων πολιτών  (αναλυτικά στο άρθρο:  https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/04/21/%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-2/ )

  • Το Ισραήλ είναι η «μοναδική Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή»:

  (Μάθημα 5ο- Ένα Δημοκρατικό κράτος σέβεται τo Δίκαιο της θάλασσας)

Ανοικτή θάλασσα ονομάζεται η θαλάσσια έκταση πέρα από την αιγιαλίτιδα ζώνη της κάθε χώρας. Στην ανοικτή θάλασσα, ή όπως συνηθίζεται να λέγεται διεθνή ύδατα, δεν υφίσταται κυριαρχική εξουσία οποιασδήποτε πολιτείας-κράτους.

Στην ανοικτή θάλασσα εφαρμόζεται η «ελευθερία ναυσιπλοΐας» και το μόνο κράτος που μπορεί να ασκήσει έλεγχο σε ένα πλοίο είναι το ίδιο το κράτος του οποίου τη σημαία φέρει το πλοίο.  Το 1973, ο ΟΗΕ συγκάλεσε την τρίτη διάσκεψή για το Δίκαιο της Θάλασσας. Για εννέα χρόνια, αντιπρόσωποι από περισσότερες από 150 χώρες πηγαινοέρχονταν σε μαραθώνιες διαπραγματεύσεις, στις οποίες ανέπτυξαν και εξισορρόπησαν εθνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις. Η συνθήκη που τελικά προέκυψε -συχνά αναφερόμενη ως «σύνταγμα για τους ωκεανούς»- ήταν η Σύμβαση του 1982 των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).(6)

Μετά την ισραηλινή εισβολή στη Γάζα το Δεκέμβριο του 2008,  οι Ισραηλινοί δρουν σαν πειρατές της Μεσογείου, κουρελιάζοντας κάθε έννοια διεθνούς Δικαίου και Δικαίου της θάλασσας. Το κράτος του Ισραήλ διεμβόλισε το «Dignity», το Δεκέμβρη του 2008, απείλησε με βύθιση τον «Αρίωνα», τον Ιανουάριο του 2009 και κατέλαβε το ίδιο σκάφος τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς. Συνεπικουρώντας την πολιτική απαρτχάιντ του Ισραήλ, οι αιγυπτιακές αρχές απαγόρευσαν και κατέστειλαν την προσπάθεια 1.400 αγωνιστών του Gaza Freedom March να εισέλθουν στη Γάζα και να διαδηλώσουν μαζί με τους Παλαιστίνιους αδερφούς τους, τον Δεκέμβριο του 2009.

Πριν ένα περίπου χρόνο, την νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα 31 Μαΐου 2010,   οι ισραηλινές ειδικές ναυτικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε Διεθνή ύδατα (80 μίλια από τις ακτές του Ισραήλ) στον πολυεθνικό στολίσκο «Freedom Flotilla», σκοτώνοντας 9 συνανθρώπους μας, τραυματίζοντας βαριά δεκάδες άλλους, οδηγώντας στην συνέχεια το σύνολο των συλληφθέντων σε ισραηλινές φυλακές.

Στο βίντεο η εισβολή των ειδικών ισραηλινών δυνάμεων στο ελληνικό πλοίο «Έλεύθερη Μεσόγειος»:

Η εισβολή στο Mavi Marmara

ΠΗΓΕΣ:

(1)   http://r-freepalestine.blogspot.com/2010/09/blog-post.html

(2)  http://greece-palestine.blogspot.com/2006/10/associated-press-1112102006-14.html)

(3)  http://r-freepalestine.blogspot.com/2009/09/blog-post_6830.html)

(4)(5)  http://el.wikipedia.org/wiki/

(6)  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=168277)

και τα άρθρα των ΣΧΣ:  α)  https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/05/06/%CE%BF%CE%B9-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B5%CF%85/

β)  https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/04/21/%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-2/

*******************************************************

[Aφιερωμένο στα μέλη της αποστολής «Ένα Καράβι για τη Γάζα»,  που θα σαλπάρουν για την Γάζα στο τέλος Ιουνίου, με την ευχή   να ταξιδέψουν ελεύθερα στην θάλασσα της Μεσογείου όπως ελεύθερα ταξίδευαν  οι λαοί  εδώ και χιλιάδες χρόνια μέχρι τη στιγμή που οι σιωνιστές απέκλεισαν τον λαό της Γάζας από τον υπόλοιπο κόσμο.  (filistina) ]

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “5 Mαθήματα Δημοκρατίας από το Ισραήλ, την «μοναδική Δημοκρατία στην Μέση Ανατολή»

  1. Καλά το άρθρο που δείχνεις filistina βγάζει μάτια. Εδώ φαίνεται κραυγαλέα ποιος κάνει δημοσιογραφία και ποιος βιοπορισμό. Διάβασες το σεμνό εκείνο σημείο που έλεγε ότι τα καράβια έφυγαν από τα κατεχόμενα της Κύπρου;;;; Απορώ πως τα Νέα επιτρέπουν τόσο φανερά να εκτίθενται. Σύγκρινε την ποιότητα αυτού του άρθρου των Νέων με αυτό που μόλις διαβάσαμε εδώ στους ΣΧΣ. Παρεμπιπτόντως μπράβο σας για το ωραίο άρθρο, το προωθούμε όσο μπορούμε, μακάρι όλο και περισσότερος κόσμος να ανοίξει τα μάτια του στην πραγματικότητα.

  2. Άννα σ’ ευχαριστώ. Είναι πολύ σημαντικό αυτές τις μέρες να υποστηρίξουμε το εγχείρημα της αποστολής «Ένα καράβι για την Γάζα» γιατί μετά από τις συμφωνίες που έχει κάνει η ελληνική κυβέρνηση με την Ισραηλινή (σε πολλά επίπεδα) είναι λογικό να προσπαθήσουν κάποιοι να εμποδίσουν τον απόπλου του καραβιού. Και ο καλύτερος τρόπος Άννα είναι -ακριβώς όπως είπες- να διαδίδουμε την αλήθεια για το Ισραήλ μέσα από το διαδίκτυο ή με όποιο άλλο μέσο έχουμε πρόσβαση και να στηρίξουμε την προσπάθεια της αποστολής για το τέλος του αποκλεισμού της Γάζας. Και η αλήθεια (με αποδείξεις) είναι ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ που κρατάει κάτω από κατοχή τον παλαιστινιακό λαό εδώ και 63 χρόνια, δολοφονεί, χτίζει παράνομους εποικισμούς, συμπεριφέρεται σαν πειρατής στην Μεσόγειο αδιαφορώντας για τις Διεθνείς συμβάσεις και πολλά άλλα που αναφέρονται και στο άρθρο.Κι όμως με αυτό το δολοφονικό κράτος, που σταδιακά τα άλλα κράτη απομονώνουν- συμμαχεί η κυβέρνηση Παπανδρέου, και αυτό είναι κάτι που πρώτη φορά συμβαίνει στην Ελλάδα μια χώρα που είναι γνωστή εδώ και χρόνια για την φιλία της με τον παλαιστινιακό λαό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s