Γιατί πρέπει να σταματήσει το παραμύθι με τις μολότοφ

Τώρα που φαίνονται τα πράγματα στη ελληνική κοινωνία να ζεσταίνονται περισσότερο , είναι χρήσιμο να κάνουμε μια προληπτική κουβέντα .

Αλλά , νομίζουμε ότι αυτό το κείμενο δεν έχει ενδιαφέρον μόνο γι’ αυτό καθεαυτό που λέει ο τίτλος του . Θέλουμε να πιστεύουμε ότι μεγαλύτερη σημασία έχει ο τρόπος συζήτησης του θέματος .

Ίσως εκείνο που πρόκειται να διακυβευθεί τον 21ο αιώνα , να είναι ριζικά διαφορετικό απ’ αυτό που τελικά διακυβεύθηκε τους δύο προηγούμενους . Σ’ αυτή τη περίπτωση χρειαζόμαστε νέο πλαίσιο συζήτησης των θεμάτων και νέες έννοιες .

Στο κείμενο λοιπόν αυτό θα αναφερθούμε στις επιθετικές πρωτοβουλίες (μολότοφ , πετροπόλεμος , σιδερολοστοί κλπ.) ατόμων και ομάδων , εναντίον τοποθεσιών , συμβόλων και προσώπων της εξουσίας , που χρησιμοποιούν σαν κάλυψη τους τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας των πληθών , όπως διαδηλώσεις , συγκεντρώσεις και πορείες

Δεν θα αναφερθούμε εδώ αναλυτικά , παρά μόνο όσο είναι αναγκαίο στο θέμα μας , στις επιθετικές πρωτοβουλίες και κινήσεις των πληθών .

Δεν θα αναφερθούμε επίσης σε επιθετικές πρωτοβουλίες που γίνονται μεμονωμένα και ανεξάρτητα από τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας των πληθών : Είναι φανερό ότι κάποιοι πάντα θα πιστεύουν ότι οι καταδρομικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον τοπικών σημείων , συμβόλων και ανθρώπων της εξουσίας μπορούν να έχουν θετικά πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα στην μάχη εναντίον του καπιταλισμού . Δεν θα εξετάσουμε εδώ αυτό το θέμα . Θα κάνουμε όμως μια σημαντική παρατήρηση . Η στρατιωτική και βίαιη νοοτροπία δημιουργεί τη δική της οντότητα και επιζητά την συνεχή και μάλιστα διευρυνόμενη αναπαραγωγή της . Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ πολλές τρομοκρατικές οργανώσεις ξεκινούν με δημοφιλία από πλευράς κοινωνίας , πάντα η διευρυνόμενη ισχύς της στρατιωτικής και βίαιης νοοτροπίας είναι ένας σημαντικός λόγος που τις οδηγεί σε μονομερείς αναλύσεις και σημαντικά στρατηγικά σφάλματα , που τελικά καταστρέφουν αυτή τη δημοφιλία .

Δεν θα αναφερθούμε ακόμη σε αμυντικές στάσεις που μπορεί να συμβαίνουν στα πλαίσια εκδηλώσεων κοινωνικής διαμαρτυρίας , όταν αυτές δέχονται σοβαρή , εκτεταμένη και απρόκλητη επίθεση . Μια τέτοια περίπτωση αμυντικής στάσης θα μπορούσε να ήταν η περίπτωση της Κερατέας . Οι αμυντικές στάσεις θα μπορούσε να είναι συνολικά του πλήθους ή των πιο έμπειρων σ’ αυτές τις περιπτώσεις μάχης τμημάτων του . Στην περίπτωση των αμυντικών στάσεων πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο πως τις ξεχωρίζουμε από τις επιθετικές πρωτοβουλίες. Αυτό σημαίνει να μην συγχέουμε και αποδεχόμαστε σαν αμυντική στάση μια ουσιαστικά επιθετική πρωτοβουλία ομάδας ή ομάδων , που προσποιείται ότι είναι αμυντική στάση ή ότι ξεκίνησε σαν αμυντική στάση . Είναι σαφές ότι δεν είναι ζήτημα μεθοδολογικό , είναι ζήτημα βαθύτατα πολιτικό.

Μια αντίρρηση στην βάση της συζήτησης μας θα μπορούσε να είναι η ακόλουθη : Κάποιος θα  μπορούσε να ισχυρισθεί ότι δεν έχει πολύ νόημα να συζητήσουμε τις επιθετικές πρωτοβουλίες ατόμων και ομάδων και τις συνέπειες τους , από τη στιγμή που οι κατασταλτικές δυνάμεις , η κυβέρνηση , η εξουσία , ελαχιστότατη ή και καθόλου αφορμή θέλουν για να εξαπολύσουν βία . Για παράδειγμα, είναι προφανές ότι υπάρχει πολιτική απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να αποτρέπεται με διάφορους τρόπους η παρατεταμένη συγκέντρωση πολιτών στο Σύνταγμα , και γι’ αυτό (βοηθούντος και του μικρού όγκου των διαδηλωτών) έχει χρησιμοποιηθεί (μέχρι στιγμής) χαμηλής εντάσεως, αλλά εντελώς απρόκλητη, βία . Θα σημειώσουμε μόνο ότι η απρόκλητη επίθεση σε ειρηνικούς διαδηλωτές δημιουργεί κατάσταση ηθικής υπέρ τους υπεροχής , πράγμα σημαντικό σε επίπεδο κοινωνίας , αλλά δεν θα επιμείνουμε πιο πολύ, γιατί σκοπός μας εδώ είναι να αναλύσουμε μόνο αυτά που είναι περισσότερο στην δική μας ευθύνη και του χεριού μας, που είναι οι επιθετικές πρωτοβουλίες στα πλαίσια των κοινωνικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.

Επιπλέον, δεν θα εξετάσουμε το ζήτημα από τη πλευρά των συγκυριακών πολιτικών επιπτώσεων που έχουν οι επιθετικές πρωτοβουλίες ατόμων και ομάδων , π.χ. τις επιπτώσεις σε μια διαδήλωση , αλλά περισσότερο μας ενδιαφέρει η βαθύτερη πολιτική σημασία της πράξης αυτής και οι βαθύτερες επιπτώσεις που έχει στη κοινωνία.

Οι σκοποί που εξυπηρετούν οι επιθετικές πρωτοβουλίες ατόμων και ομάδων που χρησιμοποιούν σα κάλυψη τις κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των πληθών, μπορεί να είναι οι εξής (εναλλακτικά ή σε κάποια επιμιξία) :

Πρώτον , το μίσος προς τον άνθρωπο , την ανθρώπινη κατάσταση και η ηδονή της καταστροφής .

Είναι προφανές ότι κανείς όταν γεννιέται δεν υπογράφει συμβόλαιο για την βασική ηθική του και για το ότι θα αισθάνεται ευνοϊκά σε σχέση με την ύπαρξη του . Αντίθετα, έρχεται σε ένα κόσμο που θα αντιμετωπίσει περισσότερα ή λιγότερα βάσανα και στο τέλος οπωσδήποτε τον θάνατο και θα είναι τυχερός αν αυτό (ο θάνατος) συμβεί με έναν αξιοπρεπή τρόπο . Επομένως, είναι φυσικό , αν νοιώθει μια (μεγαλύτερη ή μικρότερη) έχθρα προς την ανθρώπινη κατάσταση και ενδεχομένως και προς την κοινωνία που επέτρεψε και επιδίωξε (λόγω του συμφέροντος της) να έρθει στη ζωή και που στη συνέχεια , όπως συνήθως, του φέρθηκε επιπλέον και με αναλγησία, είναι φυσικό λοιπόν να θελήσει να τους βλάψει : και τους ανθρώπους και την κοινωνία. Οι πορείες και οι διαδηλώσεις , σαν εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας , μπορούν τότε να γίνουν ένα κάλυμμα για την εκδήλωση της πιο ριζικής , ουσιαστικά υπαρξιακής , εναντίωσης . Είναι όμως σαφές ότι σ’ αυτή τη περίπτωση ο υπαρξιακά εξεγερμένος , χρησιμοποιώντας ένα κάλυμμα για την πράξη του την διαστρέφει , μειώνοντας την και υποβιβάζοντας την δραστικά σε κάτι που είναι απλώς κοινωνική διαμαρτυρία . Τότε αυτός ,  ο νέος εωσφόρος , έχει υποβιβασθεί σε έναν αμφίβολο και τυχαίο κοινωνικά διαμαρτυρόμενο .

Είναι ακόμη όμως σαφές ότι σε μια τέτοια περίπτωση οι κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας , στο βαθμό που αυτές δεν στρέφονται εναντίον της ανθρώπινης κατάστασης και της ύπαρξης κοινωνίας , αλλά επιζητούν τη βελτίωση τους , όσο αυτό είναι δυνατό , μπορούν και πρέπει να αμυνθούν ∙ ακόμη περισσότερο που ο ίδιος ο ριζικά εξεγερμένος διαστρεβλώνει το μεγάλο μήνυμα του . Είναι πραγματικά κρίμα που στο τέλος μόνο ελάχιστοι θα μπορέσουν να υποψιασθούν το πιθανό μεγαλείο που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε να περιβάλλει τις πράξεις του , εκπεσόντος τώρα , ριζικά διαμαρτυρομένου .

Παρόμοια ισχύουν και για την ηδονή της καταστροφής .

Δεύτερον , ο σκοπός της πρόκλησης και της καταγγελίας .

Οι επιθετικές πρωτοβουλίες ομάδων ή ατόμων που αναπτύσσονται στα πλαίσια των κοινωνικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας , συνήθως , στις μέρες που ζούμε , δεν έχουν καθόλου το στοιχείο της πρόκλησης , αφού τους λείπει η οποιαδήποτε πρωτοτυπία που είναι το συστατικό στοιχείο της πρόκλησης . Αντίθετα είναι πραχτικές απόλυτα προβλέψιμες και θανάσιμα (για το πνεύμα και την φαντασία) επαναλαμβανόμενες . Απ’ αυτή την άποψη είναι πραχτικές , στην ουσία τους , βαθύτατα συντηρητικές , με το νόημα της καταγγελίας να χάνεται .

Τρίτον , ο σκοπός της εκδίκησης .

Για παράδειγμα , το ξύλο και η ταπείνωση που υφίστανται πολλές φορές οι διαδηλωτές , όσο και οι συλλαμβανόμενοι από τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής, είναι φυσικό να δημιουργούν αισθήματα εκδίκησης .

Άλλο παράδειγμα ανάπτυξης εκδικητικών αισθημάτων είναι αυτό του ανθρώπου που μπορεί να έχει ταπεινωθεί από τραπεζικές πραχτικές σαν δανειζόμενος – να έχει χάσει την επιχείρηση του ή το σπίτι του ή ακόμη και απλώς να παρενοχλείται έντονα από ταπεινωτικές πραχτικές υπενθύμισης των χρεών του . Ένας τέτοιος άνθρωπος , σαν διαδηλωτής έξω από μια τράπεζα , είναι φυσικό να σκέπτεται πράξεις εκδίκησης . Ωστόσο , και στο βαθμό που οι κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν έχουν σαν σκοπό τους την εκδίκηση , εδώ υπάρχει κάτι το αθέμιτο : η χρησιμοποίηση αυτών των εκδηλώσεων και των ανθρώπων που συμμετέχουν σ’ αυτές για σκοπούς ξένους μ’ αυτούς που (αυτές και αυτοί) έχουν αποφασίσει .

Αναλόγως με τις συνθήκες και με την νοημοσύνη τους , τα πλήθη (που συμμετέχουν στις κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας)  αναμένεται ότι θα αντιδράσουν με κάποιο τρόπο ή ότι δεν θα αντιδράσουν .

Τέταρτον , ο σκοπός του να νοιώσει κανείς την ισχύ .

Στο καπιταλιστικό σύστημα οι άνθρωποι δεν είναι παρά τα μέσα για την ανάπτυξη μεγάλων οντοτήτων (οικονομικών , πολιτικών κλπ.) . Αν και όλοι είναι κατά κάποιο τρόπο γρανάζια συστημάτων , κάποιοι είναι περισσότερο από άλλους . Αυτοί οι τελευταίοι , που είναι οι πιο πολλοί , νοιώθουν πολλές φορές να αποχωρίζονται οποιαδήποτε ισχύ , ενώ αντίθετα η ισχύς των συστημάτων στέκεται μεγαλειώδης, αμείωτη (πιθανά αυξανόμενη), πιεστική και απειλητική απέναντι στην ύπαρξη τους . Οι μεγάλες κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας γίνονται τότε η ευκαιρία οι απόκληροι ισχύος , μέσα από την ισχύ του πλήθους , να νοιώσουν πάλι ότι έχουν κάποια ισχύ ∙ μερικές φορές να νοιώσουν ακόμη και το στοιχειώδες , ότι έχουν ζωή και ζωτικότητα .

Από την άλλη μεριά , αυτοί οι οποίοι προβαίνουν σε επιθετικές πρωτοβουλίες , με σκοπό την ισχύ , υπερακοντίζουν την διάθεση ισχύος του πλήθους , με σκοπό την δική τους αυξημένη προσωπική ισχύ . Την ίδια στιγμή διακινδυνεύουν την ισχύ του πλήθους , το οποίο ταυτόχρονα χρησιμοποιούν , αφού χωρίς αυτό η ισχύς τους θα ήταν ιδιαίτερα μειωμένη . Και διακινδυνεύουν την ισχύ του πλήθους , αφού εκείνο που διακινδυνεύεται είναι να συρθεί το πλήθος σε στρατιωτική επιχείρηση την οποία δεν επιθυμεί και για την οποία δεν είναι προετοιμασμένο . Η , τις περισσότερες φορές, συνακόλουθη στρατιωτική ήττα του πλήθους , οδηγεί τα επί μέρους άτομα του πλήθους σε νέα αυξημένη μιζέρια προσωπικής ισχύος . Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπει κανείς τμήματα διαδηλώσεων να κινούνται με πίεση και άγχος , από τον φόβο συγκρούσεων που δεν επιθυμούν και δεν ελέγχουν , ακυρώνοντας έτσι την αναγεννητική αίσθηση που προκαλεί η ισχύς του πλήθους .

Ενδιαφέρον είναι εδώ να κάνουμε μια σημαντική σημείωση : η ισχύς του πλήθους και η διαχείριση της, είναι ένα σημαντικό ξεχωριστό κεφάλαιο . Η ισχύς του πλήθους εξαρτάται και από την διαχείριση της . Η διαχείριση της ισχύος του πλήθους εξαρτάται με τη σειρά της απ’ αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε νοημοσύνη του πλήθους . Για παράδειγμα , πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενες κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που δεν έχουν αποτέλεσμα , μειώνουν την αίσθηση ισχύος που έχουν και απολαμβάνουν τα πλήθη και τα άτομα που τα απαρτίζουν .

Πέμπτον, ο καθαρός σκοπός του να χρησιμοποιηθούν οι κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας προκειμένου να παρασυρθούν εκβιαστικά τα πλήθη σε συγκρούσεις και να αυξηθούν έτσι οι κοινωνικές εντάσεις .

Ίσως πρόκειται για τον πλέον συνηθισμένο και κλασικό σκοπό αυτών που αναλαμβάνουν επιθετικές πρωτοβουλίες .

Εδώ πρέπει να πούμε ότι σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις που αναλύσαμε (αλλά και σε άλλες που πιθανά παραλείψαμε) , υπάρχει η ίδια σταθερά : Ένα είδος χρησιμοποίησης (από μεριάς αυτών που αναλαμβάνουν επιθετικές πρωτοβουλίες) των κοινωνικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας , του πλήθους και των ατόμων που συμμετέχουν σ’ αυτό το πλήθος , για σκοπούς που (αυτές , αυτό και αυτά) δεν έχουν τα ίδια αποφασίσει . Στην τελευταία όμως περίπτωση , αυτή η χρησιμοποίηση παίρνει την πιο καθαρή και επομένως αποκρουστική μορφή της . Να γιατί :

Η ουσία του καπιταλισμού δεν είναι ότι κάποια τάξη στη διανομή του προϊόντος παίρνει μεγαλύτερο μερίδιο σε σύγκριση με κάποια άλλη . Δεν είναι δηλαδή ότι στον καπιταλισμό συμβαίνει απλώς κάποια άνιση διανομή του κοινωνικού προϊόντος και εισοδήματος . Η έννοια της υπεραξίας που καταδεικνύει στη Μαρξιστική κριτική την οικονομική εκμετάλλευση , προϋποθέτει τη χρήση της εργατικής δύναμης σαν εμπόρευμα . Αυτό ακριβώς , η εργατική δύναμη δηλ. σαν εμπόρευμα , υποδεικνύει την ουσία του καπιταλισμού και είναι η ειδική μορφή με την οποία παρουσιάζεται κάτι ριζικότερο που αφορά κάθε εξουσία : την χρησιμοποίηση δηλαδή του ανθρώπου σαν μέσο για τους εκάστοτε σκοπούς της εξουσίας . Αυτό δηλ. που καταργεί την ανθρώπινη αυτονομία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια , ανά τους αιώνες , είναι ακριβώς η χρησιμοποίηση του ανθρώπου σαν μέσου και όχι σαν σκοπού . Σ’ αυτή την αποξένωση του ανθρώπου από την ουσία του , που , οντολογικά εξ ορισμού , είναι να είναι ο ίδιος σκοπός της ύπαρξης του , στηρίζεται η έννοια της αλλοτρίωσης .

Η αλλοτρίωση επομένως δεν συμβαίνει μόνο στις οικονομικές σχέσεις παραγωγής και μάλιστα τις καπιταλιστικές . Συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις που ο άνθρωπος δεν θεωρείται σκοπός , αλλά απλώς μέσο . Επομένως και στις πολιτικές .

Άρα , εκείνοι που συνειδητά χρησιμοποιούν τις κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας προκειμένου να πετύχουν τους δικούς τους σκοπούς , ουσιαστικά χρησιμοποιούν τα πλήθη και τα άτομα που απαρτίζουν τα πλήθη σαν μέσα και δεν τα σέβονται σαν σκοπούς . Προσχωρούν δηλαδή στη θεμελιώδη καπιταλιστική λογική και την λογική της κάθε εξουσίας . Επιθυμούν δηλαδή τελικά να ανανεώσουν την αλλοτρίωση που υφίστανται τα άτομα που απαρτίζουν τα πλήθη , ακόμη και στις στιγμές εκείνες που ακριβώς τα άτομα επιζητούν να νοιώσουν και να βιώσουν μέσα από τη δύναμη και τη δυναμική της διαμαρτυρίας του πλήθους , ένα είδος απελευθέρωσης .  Ανάμεσα τους, αυτοί που προσχωρούν περισσότερο στην αλλοτριωτική λογική, είναι εκείνοι που προσπαθούν εκβιαστικά να οδηγήσουν τα πλήθη σε συγκρούσεις αγνοώντας και παραχαράσσοντας τη θέληση τους .

Από αυτή την άποψη αυτοί οι τελευταίοι είναι χειρότεροι και από τις ειδικές δυνάμεις καταστολής , για παράδειγμα τα ΜΑΤ. Διότι τα ΜΑΤ αντιμετωπίζουν τους διαδηλωτές (τους οποίους , ναι , δέρνουν και ενδεχομένως δολοφονούν) σαν σκοπούς, ενώ οι ίδιοι (τα ΜΑΤ) την ίδια στιγμή είναι απλώς μέσα της εξουσίας . Αυτό εξηγεί γιατί υπάρχει τόσος χλευασμός προς τα ΜΑΤ : Οι άνθρωποι των ΜΑΤ θεωρούμενοι σαν μέσο από την εξουσία , έχοντας δηλαδή χαμένη την αξιοπρέπεια τους , επιτίθενται σε ανθρώπους που έχουν καταφέρει , στη συγκεκριμένη αγωνιστική στιγμή , να είναι σκοποί του εαυτού τους , να έχουν ανακτήσει δηλαδή έστω στιγμιαία την ανθρώπινη αξιοπρέπεια τους . Την ίδια στιγμή είναι τίτλος τιμής για τους αγωνιστές του πλήθους να τις έχουν «φάει» από τα ΜΑΤ : αυτό υπογραμμίζει ότι κατάφεραν να είναι σκοποί .

Αντίθετα , όταν τα πλήθη και τα άτομα που απαρτίζουν τα πλήθη , χρησιμοποιούνται με εκβιαστικό τρόπο για αλλότριους σκοπούς , χάνουν τότε την αξιοπρέπεια τους , και βιώνουν για μια ακόμη φορά την αλλοτρίωση , με έναν χειρότερο τρόπο , τη στιγμή δηλαδή που επιζητούσαν και έλπιζαν να την καταργήσουν έστω και στιγμιαία. Αυτή η προδοσία δημιουργεί μεγάλες απογοητεύσεις στα πλήθη και στα άτομα που τα απαρτίζουν .

Όταν επομένως τα άτομα μετά από μια τέτοια προδοσία αρνούνται να συμμετάσχουν σε επόμενες κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν είναι μόνο γιατί φοβούνται τις πιθανές συγκρούσεις που θα προκληθούν πάλι ερήμην τους . Είναι περισσότερο γιατί αρνούνται να υποστούν άλλη μια προδοσία της αξιοπρέπειας τους, που βιώνεται χειρότερα από τη συνήθη αλλοτρίωση που υφίστανται στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας .

Αυτή η τελευταία διαπίστωση ανοίγει και ένα άλλο κεφάλαιο . Να γιατί τα άτομα πολλές φορές δεν ξεσηκώνονται , ακόμη και όταν η καπιταλιστική (αλλά και οποιαδήποτε) εξουσία δείχνει το πλέον απάνθρωπο πρόσωπο της : Γιατί πιστεύουν και νοιώθουν ότι οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες παραδοσιακά και τυπικά είναι ταγμένες να αντιδρούν στον καπιταλισμό , θα τα χρησιμοποιήσουν (τα ανθρώπινα όντα) σαν μέσα και όχι σα σκοπούς . Αυτή η αίσθηση και πεποίθηση αφορά τόσο τον αριστερό χώρο , όσο και τον αναρχικό χώρο

http://wp.me/pPn6Y-8DB

8 σκέψεις σχετικά με το “Γιατί πρέπει να σταματήσει το παραμύθι με τις μολότοφ

  1. Το παραπάνω κείμενο θέτει αλλά δεν συζητά διεξοδικά θέματα που ασφαλώς πρέπει να συζητηθούν αναλυτικά . Π.χ. την έννοια της ισχύος του πλήθους , της διαχείρισης αυτής της ισχύος και βέβαια την έννοια της νοημοσύνης του πλήθους.
    Δεν συζητά επίσης το πολύ ενδιαφέρον θέμα των επιθετικών πρωτοβουλιών και κινήσεων του πλήθους . Είναι όμως φανερό ότι αυτό το τελευταίο θέμα πρέπει να εξετασθεί μέσω των προηγούμενων εννοιών

  2. θα απαντησω εκτενως αργοτερα,τωρα δεν προλαβαινω

    απλα μια πρωτη διορθωση

    δεν ειναι «επιθετικές πρωτοβουλίες» αλλα αμυντικες πρωτοβουλιες

  3. «Η αλλοτρίωση επομένως δεν συμβαίνει μόνο στις οικονομικές σχέσεις παραγωγής και μάλιστα τις καπιταλιστικές. Συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις που ο άνθρωπος δεν θεωρείται σκοπός , αλλά απλώς μέσο . Επομένως και στις πολιτικές»
    Αυτό είναι κάτι που η αριστερά συστηματικά θέλει να αποσιωπά . Απλούστατα γιατί συστηματικά χρησιμοποιεί τον άνθρωπο σαν μέσο . Στην αριστερά, του ανθρώπου, προηγούνται τα κόμματα καιθ οι ιδεολογίες, που ακριβώς χρησιμοποιούν τον άνθρωπο σαν μέσο.
    Αυτό όμως , δηλαδή ο άνθρωπος σαν μέσο , συμβαίνει και σε οποιαδήποτε σκέψη τα προκατασκευασμένα ιδεολογικά σχήματα υπερισχύουν .
    Θα πούμε το εξής : Η πραγματική υποστήριξη του ανθρώπου – ο άνθρωπος σαν σκοπός , απαιτεί και ένα είδος αθωότητας απέναντι σε οτιδήποτε ανθρώπινο . Απαιτεί , να είναι κανείς πάντα τόσο σε κριτική εγρήγορση , όσο και ταυτόχρονα tabula rasa …

    • Να υποθέσω πως όταν από μικρούς μας μαθαίνουν πως οποιαδήποτε μορφή βίας που ασκείται εκτός της κρατικής είναι είτε από τρομοκράτες , είτε από παράφρονες, είτε χουλιγκάνοι έχουν δίκιο δηλαδή?Γιατί σίγουρα λόγους και αιτίες που συμβαίνει αυτό μπορούμε να βρούμε αρκετούς και ήδη αναφέρεις κάποιους.Από την φετιχοποίηση της βίας μέχρι την τυφλή εκδίκηση.

      Λες επίσης «Η πραγματική υποστήριξη του ανθρώπου – ο άνθρωπος σαν σκοπός , απαιτεί και ένα είδος αθωότητας απέναντι σε οτιδήποτε ανθρώπινο . Απαιτεί , να είναι κανείς πάντα τόσο σε κριτική εγρήγορση , όσο και ταυτόχρονα tabula rasa …» .Φαντάζομαι αναφέρεσαι σε όλες ανεξαιρέτως τις ανθρώπινες οντότητες συμπεριλαμβανουμένου του αφεντικού , του εξουσιαστή , του μεγαλοκαρχαρία ? Θα πρέπει να αντιμετωπίζω με ανθρωπισμό ενώ με πηδάνε κανονικά θέλω δεν θέλω? Είτε σκύβω το κεφάλι , είτε διαμαρτύρομαι?Εκτός αν θεωρείς πως έχω κανένα σκοπό να αναλάβω την εξουσία και να κάνω το ίδιο. Ε, λοιπόν όχι δεν με ενδιαφέρει αυτό.Με ενδιαφέρει να μην υπάρχει καμμία μορφής εξουσία όσο και παράλογο , ουτοπικό ή όπως αλλιώς το χαρακτηρίσεις εσύ.Είναι άλλο πράγμα η διαδικασία-περίοδος της περιβόητης εξέγερσης ή επανάστασης και τελείως διαφορετικό το μετεπαναστευτικό στάδιο.Γιατί το αγνοείς?

      Επίσης φαντάζομαι γνωρίζεις πως όλη η αριστερά όπως αντίστοιχα όλη η δεξιά δεν είναι η ίδια.Εάν αναφέρεσαι σε κομματικές λειτουργίες είναι άλλο πράγμα.Το να τα τσουβαλιάζεις όλα μαζί λέγοντας πως «Αυτή η αίσθηση και πεποίθηση αφορά τόσο τον αριστερό χώρο , όσο και τον αναρχικό χώρο» δεν το βρίσκω και πολύ σωστό διότι αυτό μπορεί να οφείλεται σε διαφορέτικους λόγους εκτός του αυτονόητου που λες περί συμπεριφορών.Το να αυτοχαρακτηρίζεσαι με μία οποιαδήποτε λέξη-ταμπέλα δεν σημαίνει επουδενί πως όποιες συμπεριφορές προάγονται σε συλλογικό επίπεδο.

      Η ουσία του καπιταλισμού είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους και η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου με κάθε σκοπό. Για αυτό έχουμε καταλήξει το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού να κατέχει μεγαλύτερο πλούτο από το υπόλοιπο 95% και για να επιτευχθεί αυτό έχουν χρησιμοποιηθεί όλα τα πιθανά και απίθανα , όλα τα δόλια και ‘μη δόλια΄μέσα.Μην αναφερθώ σε όλες τις κατακτήσεις από τα ανθρώπινα δικαιώματα , τα εργασιακά δικαιώματα που έχουν επιτευχθεί ή θα επιτυγχάνονται όπως θες να λες στον 21ο αιώνα χωρίς να ανοίξει μύτη.Δεν έγινε ποτέ και ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ.Ακόμα και την περιβόητη αναδιανομή πλούτου να θες να κάνεις δεν θα γίνει ποτέ με ειρηνικά μέσα (δεν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί πιστεύω).

      Ο πολυλατρεμένος καπιταλισμός είναι αυτός που όχι μόνο μέσω της υπεραξίας προκαλεί την αλλοτρίωση αλλά από την στιγμή που θα βγεις από την κοιλιά της μάνας σου. Παιδεία?Καλοί τρόποι?Κοινωνικά ‘αποδεκτός’ τρόπος ζωής?Σαβουάρ Βιβρ?Σεξουαλική καταπίεση?Η οικογένεια?Ο θεσμός του γάμου?Πόση υποκρισία ακόμα αντέχεις πραγματικά?

      Και κάτι τελευταίο.Όπως μου έλεγε και ένας καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο ένα ελεφαντάκι που το έχεις δεμένο με αλυσίδες , ακόμα και όταν μεγαλώσει του βγάλεις τις αλυσίδες, μεγαλώσει γίνει τεράστιος ελέφαντας και το χτυπάς δεν πρόκειται να σηκώσει την προβοσκίδα του να σε χτυπήσει ποτέ μόνο και μόνο στο φόβο της αλυσίδας…

  4. «Να υποθέσω πως όταν από μικρούς μας μαθαίνουν πως οποιαδήποτε μορφή βίας που ασκείται εκτός της κρατικής είναι είτε από τρομοκράτες , είτε από παράφρονες, είτε χουλιγκάνοι έχουν δίκιο δηλαδή?»
    και
    «Λες επίσης “Η πραγματική υποστήριξη του ανθρώπου – ο άνθρωπος σαν σκοπός , απαιτεί και ένα είδος αθωότητας απέναντι σε οτιδήποτε ανθρώπινο . Απαιτεί , να είναι κανείς πάντα τόσο σε κριτική εγρήγορση , όσο και ταυτόχρονα tabula rasa …” .Φαντάζομαι αναφέρεσαι σε όλες ανεξαιρέτως τις ανθρώπινες οντότητες συμπεριλαμβανουμένου του αφεντικού , του εξουσιαστή , του μεγαλοκαρχαρία ? Θα πρέπει να αντιμετωπίζω με ανθρωπισμό ενώ με πηδάνε κανονικά θέλω δεν θέλω?»
    Σημειώνω μόνο αυτά για να πω ότι φίλε arsenelupin , το έχεις κάνει και άλλες φορές , βλέπεις στο κείμενο του άλλου αυτό που θέλεις εσύ να δεις . Ορισμένες φορές , και συγχώρεσε με γι’ αυτό που θα πω , μου δημιουργείται η εντύπωση ότι διαβάζεις το ξένο κείμενο χωρίς πραγματικό σεβασμό .

    • Άντε να το ξεκαθαρίσω ξανά. Αμφισβητείς πως το σύστημα από μικρούς μας βάζει σε μία πρέσσα που λέει πως η μοναδική βία που ‘επιτρέπεται’ είναι αυτή που προκαλεί το ίδιο? Δεν ισχυρίζομαι πως στο κείμενο υποστηρίζεις το αντίθετο απλά έκανα μία σύνδεση για να περάσω στις προσωπικές μου σκέψεις πάνω σε αυτό που διάβασα.
      Δεν παρανόησα καθόλου την λογική της φράσης και της σκέψης σου απλά είναι μια γενικότητα και μισή. Προφανώς και πρέπει η πραγματική υποστήριξη του ανθρώπου να απαιτεί κριτική σκέψη αλλά ταυτόχρονα και λευκό πίνακα (εννοώντας να είσαι ανοιχτόμυαλος) απλά το συμπλήρωσα με μια πραγματική κατάσταση που προσωπικά δεν μου επιτρέπει και πολύ ανοιχτό μυαλό όταν έχω να κάνω με κάθε είδους εξουσιαστή ο οποίος παρανομεί ασύστολα εις βάρος μου για να κάτσω να το συζητήσω κιόλας μαζί του.Αυτό λέω.
      Να σου πω γιατί το βλέπω τόσο στενόμυαλα προσωπικά? Γιατί όλο μα ολόκληρο το σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να γαμάει εμένα. Από το αστικό δίκαιο και το δικαστή που στα 2 χρόνια που βρίσκεται στα ποινικά δικαστήρια και μοιράζει χιλιάδες χρόνια φυλακή και κοιμάται το βράδυ έχοντας κάνει το καθήκον του (υπηρετόντας δηλαδή το αστικό δίκαιο μην τηρώντας καν γράμμα ή πνεύμα του νόμου) . μέχρι την άθλια προπαγάνδα-τρομοκρατία των συντριπτικών μέσων ενημέρωσης , την απληστία και την απανθρωπιά του αφεντικού που θα με απολύσει με γράπτο μήνυμα γιατί στραβοξύπνησε το πρωί και σταματώ εδώ μιας και καταλαβαίνεις πολύ καλά τι εννοώ.
      Αν πραγματικά θεωρείς πως έρχομαι σε αντιπαράθεση ή συμφωνία μαζί σου για γραπτά σου επειδή εκμαιεύω αυθαίρετα συμπεράσματα λυπάμαι πολύ.Δεν έχω καμμία τέτοια πρόθεση.
      Στο κείμενο λες πως ενώ κράζουν τα ΜΑΤ ως άτομα που έχουν χάσει την αξιόπρεπεια τους και λειτουργούν ως σκοποί της εξουσίας (που τους χρησιμοποιεί με την ίδια τους την συγκατάβαση για να προστατεύσει τα δικά της και όχι τα δικά τους συμφέροντα) την ίδια στιγμή οι διαδηλωτές είναι περήφανοι που τις έφαγαν γιατί έκαναν το καθήκον τους δηλαδή να είναι σκοποί επειδή για μία στιγμή έχουν βρει την αξιόπρεπεια τους.Αν δεν καταλαβαίνεις πως δεν είναι το ίδιο πράγμα ο ένας ‘σκοπος’ με τον ‘αλλο ώστε να μην μπορείς να τα παραλληλίσεις δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω από το να στο θέσω σε προβληματισμό ως ατυχές παράδειγμα.

      • Επειδή ακριβώς όλο το προήγουμενο σχόλιο δεν έχει να κάνει απόλυτα με τον πυρήνα του κειμένου σου που λέει πως άνθρωποι που θέλουν να αντιδράσουν δεν το κάνουν διότι «νοιώθουν ότι οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες παραδοσιακά και τυπικά είναι ταγμένες να αντιδρούν στον καπιταλισμό , θα τα χρησιμοποιήσουν (τα ανθρώπινα όντα) σαν μέσα και όχι σα σκοπούς» και αυτό προκύπει από την άρνηση «να υποστούν άλλη μια προδοσία της αξιοπρέπειας τους, που βιώνεται χειρότερα από τη συνήθη αλλοτρίωση που υφίστανται στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας » προσωπική μου άποψη είναι πως δεν το κάνουν γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτούλης τους , να μην πάρουν ποτέ καμμία ευθύνη για τίποτα. Ξέρεις γιατί ?Γιατί αν πραγματικά ήθελαν το λιγότερο που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να ξεμπροστιάσουν το αφεντικό τους που τους εκμεταλλεύται ασύστολα και θα πρόσεχαν λιγάκι τι σκατά ρίχνουν μέσα στη γαμωκάλπη σε κάθε εκλογές. Εκεί δεν θα υπάρχουν οι κάκοι μπάχαλοι που θα τους χρησιμοποιήσουν σαν μέσο.Εκεί θα αναλάβουν οι ίδιοι να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.Αλλά φευ…

  5. Συμφωνώ πολύ με αυτά που λες Ormithiella. Μόνο νομίζω, εκεί που γράφεις «σκοπός» εννοείς υποκείμενο, κι εκεί που γράφεις «μέσο» εννοείς αντικείμενο. Στον καπιταλισμό, το κάθε τι είναι εμπόρευμα, πράγμα δηλαδή, και οι άνθρωποι. Και σωστά λες οτι συμπεριφορές που τείνουν να υποτιμούν την βούληση των υποκειμένων και κυρίως τα χρησιμοποιούν ως άβουλα στρατά, υπάρχουν και σε όλο το φάσμα της αριστεράς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s