Ενημερωνόμαστε και προετοιμαζόμαστε για να δράσουμε όπως αρμόζει 2 >>> 10 κείμενα για τον ΦΟΒΟ.

BlackMediterraneanPirate   ξορκίζει τον φόβο      28-04-2011   21:00



munch_the_scream_lithography                             

Φόβος: Ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας

1.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΕ ΦΟΒΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ


To πιο παλιό και απαραίτητο εργαλείο στα χέρια κάθε εξουσίας.

Το Α και το Ω της χειραγώγησης.

Όπως περιγράφει και στο βιβλίο της “Το δόγμα του σοκ” η Naomi Klein, πάντα υπάρχουν ενορχηστρωμένες επιθέσεις εναντίον της δημόσιας σφαίρας ύστερα από καταστρεπτικά συμβάντα (τεχνητά ή μη) τα οποία αντιμετωπίζονται ως “επιχειρηματικές ευκαιρίες”.

Αυτός είναι ο καπιταλισμός της καταστροφής.

Ο φόβος προωθείται μεθοδευμένα από τα ΜΜΕ.

Οι ξένοι, η ανεργία, κάθε είδους σύμπλεγμα και ανασφάλεια μεταδίδονται για να μείνουν οι πολίτες σε καταστολή.

Το φοβισμένο ον δέχεται ευκολότερα οποιοδήποτε μέτρο “ασφάλειας”.

Ο Μακιαβέλι στον “Ηγεμόνα” υποστήριζε πως τα πλήγματα έπρεπε να επιφέρονται όλα μαζί.

Έτσι εν μέσω κρίσης (άλλη μια λέξη συνώνυμη του φόβου), γίνεται εμπόριο καταστολής-χθες κάμερες, σήμερα φράκτες-και προσπάθεια ελέγχου προσωπικών δεδομένων (λέγε με κάρτα του πολίτη), ενώ τα δικαιώματα των ανθρώπων προσβάλονται σα να είναι κοινοί εγκληματίες μάλιστα με την συγκατάθεσή τους.

Η 11η Σεπτεμβρίου άλλαξε τον κόσμο με τρόπο που δεν περιμέναμε. Δημιούργησε μια βιομηχανία φόβου, όπου ο πόλεμος και η οικονομία είναι οι δύο βραχίονες ελέγχου. Η τρομοκρατία από την άλλη αποτέλεσε το καλύτερο παραπέτασμα για τα σκοτεινά σχέδια των ελίτ.

Πριν από καμιά δεκαετία τα όσα συμβαίνουν θα είχαν βγάλει μιλούνια στους δρόμους.

Σήμερα, απλά παρακολουθούν από την tv.

Ο φόβος ήταν το πιο επιδραστικό κατασταλτικό για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

Η αστυνομία επίσης βοήθησε στο να αισθάνεται ο πολίτης ένοχος ακόμη και όταν δεν έχει κάνει κάτι.

Αναίτιες συλλήψεις, τραμπουκισμοί και χημικά αποτρέπουν τους πολλούς να βγουν στον δρόμο, ενώ ακόμη και η περιβολή σου μπορεί να θεωρηθεί ύποπτη.

Οι μετανάστες από την άλλη είτε θα είναι εγκληματίες είτε εχθροί που σπιλώνουν την ομοιομορφία του έθνους.

Αν τους υποστηρίξεις σε λένε “αντεθνικό” ή “κνίτη”.

Φοβάσαι να υποστηρίξεις επομένως τους άλλους.

Η “δημοκρατία” επιβάλεται με το ζόρι. Λέξεις και αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι υλικά του φόβου.

Όπως επίσης η άγνοια.

Οι κυβερνήσεις θέλουν να μας σοκάρουν μέσω διαφόρων τεχνικών ώστε να είμαστε πιο δεκτικοί στις αποφάσεις τους, ενώ εκείνοι κάνουν ταξίδια στην Ελβετία και συμμετέχουν σε κοσμικά πάρτι.

Όταν ο φόβος δεν πιάνει αρχικά, τότε το σύστημα σε εμβολιάζει με ενοχή.

Το ΔΝΤ μας έκανε να πιστέψουμε πως έχουμε άρρωστο ψυχισμό κι ότι χρήζουμε θεραπείας.

Μας έκαναν κυβέρνηση-τρόικα να πιστέψουμε πως είμαστε συνένοχοι.

Αυτή η τακτική είναι πάγια αρχή των εξουσιών.

Πρέπει να πείσουν την κοινωνία πως πάσχει από μια παθογένεια (την οποία ορίζουν οι ίδιοι) κι ότι πρέπει να έχουμε ανάγκη τους “ειδικούς”.

Θέλουν να πείσουν πως είμαστε ανίκανοι, πως ευθυνόμαστε εμείς για την κατάσταση που έχουμε περιέλθει και να απενοχοποιηθεί η ελεύθερη αγορά.

Οι υποστηρικτές του καπιταλισμού θέλουν σταδιακά μέσω του φόβου, να ιδιωτικοποιήσουν όλα όσα σήμερα θεωρούμε πως πρέπει να είναι δημόσια και το κράτος να περιοριστεί μόνο στα σώματα ασφάλειας.

Το σύστημα έχει χρεοκοπήσει παντού και κυρίως ιδεολογικά.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Μάλλον να μην σκεφτόμαστε τον φόβο.

Ν’ αλλάξουμε συμπεριφορά, τολμώντας όσα ως τώρα δεν κάναμε.

Σ’ αυτή την αναζήτηση του εσώτερου εαυτού αλλά και της συλλογικής συνείδησης, δεν χωρούν καθοδηγητές και βιβλιαράκια με οδηγίες χρήσεων.

Κυρίως ας μην φοβόμαστε το μέλλον.

Η συγκροτημένη κυριαρχία, το κράτος, συνεχώς εφευρίσκει τρόπους για να εξαπατά τους ανθρώπους, απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρησή της.

Έτσι κατασκευάζει κάποια “δικαιώματα” και επιβάλλει μια ψευδο-πειθώ όσο αφορά την υπακοή στους νόμους και την αποδοχή των μηχανισμών του Κράτους.

Για να φτάσουμε σε μια κατάσταση κοινωνικής απελευθέρωσης είναι σημαντικό να αρνηθούμε κάθε ρόλο και να σπάσουμε κάθε διαχωρισμό ανάμεσα σε “ανώτερους” και “κατώτερους”.

Η Εξουσία δεν είναι μόνο μια κατάσταση συμφερόντων, αλλά και κοινωνική.

Οποιαδήποτε επανάσταση με τις μέχρι τώρα γνωστές μορφές δεν προσφέρει τίποτα, γιατί απλά οι εξουσιαστές βρίσκουν, με αφορμή την κάθε εξέγερση, να αντικαταστήσουν τους κρίκους της αλυσίδας με άλλους και να τους βαφτίσουν διαφορετικά απ’ ότι πριν, προκειμένου το πλήθος να συνεχίσει να παραμένει κοιμισμένο.

Έτσι κάθε φορά τα δεσμά έχουν για όνομα “λαϊκή δημοκρατία”, “σοσιαλισμός”, “συμμετοχική δημοκρατία” κοκ.

Πρέπει να δράσουμε χωρίς φόβο, να κινητοποιήσουμε τους διπλανούς μας…

ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ


Πηγή:  Stranger (   grfear.blogspot.com )

—————————————————————————————————————————————————

2.

ΦΟΒΟΣ… ΓΝΩΣΗ  Ή  ΑΓΝΟΙΑ;


Κάποτε με ρώτησαν :

– Τί είναι ο φόβος ; Γνώση , ή άγνοια ;
Και μη μπορώντας να αποφασίσω , είπα :
– Και τα δυο … Για άλλους είναι Γνώση , για άλλους , Άγνοια .
Αυτά , ήταν κάποτε …

Όχι πως άλλαξα άποψη, απλά μεγάλωσα και πια δίνω την ίδια απάντηση , όχι γιατί ΔΕΝ μπορώ να αποφασίσω , αλλά γιατί ο Χρόνος , μου έδωσε την δυνατότητα να σκεφτώ και να αναλύσω καλύτερα το θέμα .

Τί είναι λοιπόν ο Φόβος ;…

Φοβόμαστε κάτι επειδή δεν το γνωρίζουμε …

ή επειδή (ακριβώς) ,το γνωρίζουμε ;

Για μένα, ο φόβος συνεχίζει να είναι …

Άγνοια.

Δηλαδή , φοβάμαι αυτό που δεν γνωρίζω πως , και κατά πόσο θα με βλάψει …

Το άγνωστο, δηλαδή αυτό, που δεν μπορώ γνωρίζοντας τις ιδιαίτερες πτυχές του, να το ελέγξω κατά κάποιο τρόπο.

Φοβάμαι το σκοτάδι , τον άγνωστο που κρύβεται στην γωνία , τον πόλεμο κοντά στην “γειτονιά” μου ,

την … νάρκωση σε μια επέμβαση .

Όμως μέσα μου ο Φόβος, ακόμα και τώρα , υπάρχει και σαν Γνώση …

Δηλαδή φοβάμαι κάτι , γιατί γνωρίζω ακριβώς τις συνέπειες που μπορεί να έχει.

Φοβάμαι μία χειρουργική επέμβαση γιατί εξ αντικειμένου , γνωρίζω τί ακριβώς μπορεί να πάθω απ’ αυτήν την επέμβαση ή φοβάμαι μήπως πέσει η οικοδομή και με πλακώσει σε έναν πιθανό σεισμό , επειδή γνωρίζω (όχι υποπτεύομαι , γνωρίζω) , ότι δεν μπήκαν στην κατασκευή τα σωστά υλικά .

Γι αυτό λοιπόν , με σιγουριά πια , λέω  ότι ο Φόβος , είναι ΚΑΙ Γνώση , αλλά ΚΑΙ Άγνοια , ανάλογα με την περίσταση, αλλά και ανάλογα με το τί ακριβώς απ’ τα δύο κυριαρχεί στην ψυχή του κάθε ανθρώπου .

Γεννιέται βέβαια το εύλογο ερώτημα :

Πώς νικάμε τον Φόβο ;

… Καταπολεμώντας την Άγνοια (θέλω να γνωρίζω τί θα μου συμβεί , γιατί έτσι νοιώθω πιο δυνατός/ή … νοιώθω μέσα στο παιχνίδι) , ή … αρνούμενοι την Γνώση (δεν θέλω να ξέρω τίποτα πάνω σ’ αυτό , για να είμαι ήσυχος/η) ;

Ας μην φοβόμαστε τα συνεχώς αναφυόμενα ερωτήματα …

Ας προσπαθήσουμε να βρούμε μια απάντηση σε όλα …Θαρρώ , πως δεν υπάρχουν κλισέ , αλλά , απαντήσεις  που άλλες ταιριάζουν σε μας , και άλλες , σε άλλους .

Πηγή: silia.wordpress.com  (   grfear.blogspot.com )

—————————————————————————————————————————————————

3.

Τότε..

φοβόμουν μήπως μου κάνουν κι εμένα μείωση μισθού. Φοβόμουν να ζητήσω όσα δικαιούμουν. Φοβόμουν να ζητήσω να μην δουλεύω υπερωρίες.

Κι έπειτα, φοβόμουν να ζητήσω να μου πληρώσουν τις υπερωρίες.

Φοβόμουν να φανταστώ τι θα γίνει αν απολυθώ.

Φοβόμουν να μείνω χωρίς δουλειά. Φοβόμουν να μείνω χωρίς λεφτά, χωρίς σπίτι..

Φοβόμουν να απεργήσω. Φοβόμουν μήπως με απολύσουν.

Φοβόμουν να διαδηλώσω. Φοβόμουν μήπως με χτυπήσουν τα ΜΑΤ. Φοβόμουν μήπως λιποθυμήσω από τα χημικά.

Φοβόμουν να μην πληρώσω διόδια.

Φοβόμουν να απεργήσω όταν η απεργία μου κηρύχτηκε παράνομη.

Φοβόμουν να κυκλοφορήσω στη γειτονιά μου, χωρίς ταυτότητα.

Φοβόμουν να αρνηθώ την αύξηση στα εισιτήρια.

Φοβόμουν να υποστηρίξω τους μετανάστες απεργούς πείνας.

Φοβόμουν..

Φοβόμουν να αποδεχτώ την ανασφάλεια, φοβόμουν να δω κατάματα την απελπισία μου, φοβόμουν το άγνωστο…

Και τελικά, μου έκαναν κι εμένα μείωση μισθού. Απολύθηκα, έμεινα χωρίς δουλειά, έμεινα χωρίς λεφτά.

Απέργησα και απολύθηκα.

Και διαδήλωσα και με χτύπησαν τα ΜΑΤ. Και λιποθύμησα από τα χημικά.

Και δεν πλήρωσα διόδια. Και απέργησα παρόλο που κηρύξανε παράνομη την απεργία μου.

Και με κηρύξατε παράνομο τον ίδιο.

ΚΑΙ ΚΗΡΥΞΑΤΕ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ.

Και έζησα την ανασφάλεια, ένιωσα την απελπισία, είδα την απόγνωσή μου.

Αποδέχτηκα ότι ζω στην εποχή της διακινδύνευσης.

Τώρα πια δεν φοβάμαι…

Πηγή: asinnerman  nobudget.wordpress.com    (   grfear.blogspot.com )

—————————————————————————————————————————————————

4.

Φόβος και Θυμός

«Ο φόβος γεννιέται στο σώμα, διδάσκει η θεωρία περί φόβου, και εκεί πρέπει να καταπολεμηθεί.
Από τη στιγμή που η σάρκα καταληφθεί, αρχίζει ο φοβόκυκλος, που τρέφεται από τον εαυτό  του και μετατρέπεται σε μια «φυγή» τρόμου».
«Βάλε το σώμα σε κατάσταση αφοβίας», πίστευαν οι Σπαρτιάτες, «και το μυαλό θα ακολουθήσει».
Ο Φόβος έχει καταστεί ήδη συνήθεια κι ο Θυμός κάθε μέρα κερδίζει έδαφος στην ψυχή μας.
Έφτασαν όμως οι μέρες πια, που καλούμαστε ν’ αλλάξουμε συνήθειες
αν θέλουμε να αποκτήσουμε την Ελευθερία μας.
Αν δεν θέλουμε να πεθάνουμε ως σκλάβοι, λίγο λίγο στην εφήμερη «πραγματικότητά» μας.
Ήρθε η ώρα να απολύσουμε τους Δυνάστες μας, Φόβο και Θυμό και να συμμαχήσουμε με την Γνώση και το Θάρρος.
Πηγή: ΑΠΟΛΛΩΝ    apollonekaergos.blogspot.com   (   grfear.blogspot.com )

—————————————————————————————————————————————————

5.
Τα φοβερά «μη»

Αρχικά η απάντησή μου ήταν αρνητική.
Στην ερώτηση «μα γιατί δεν γράφεις κάτι;»
Η απάντηση ήταν πολύ απλή.
«Γιατί φοβάμαι».
Μετά απο αυτή την εκμυστήρευση, η λέξη αυτή άρχισε να μου τριβελίζει το μυαλό.
Ξέρετε είναι από τις λέξεις που σε συνδυασμό με τα συναισθήματα που γεννούν τις μαθαίνουμε από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης μας, οι περισσότεροι, και ζουν καταχωνιασμένες στα πιο βαθιά μέρη του εγκεφάλου μας.
Έχουμε μάθει να ζούμε μαζί μ΄αυτές και γι αυτό δεν μας παραξενεύει ουδόλως όταν εμφανίζονται μπροστά μας.
Μάς παραξενεύει μάλλον που βρισκόμαστε αντιμέτωποι μ΄αυτές.
Ας σκεφτούμε πόσες φορές μας έχει καλλιεργηθεί η αίσθηση του φόβου και από πότε.
Βέβαια όλοι οι άνθρωποι δεν αντιδρούν το ίδιο αλλά γεγονός είναι ότι όλοι φλερτάραμε μ΄αυτή την έννοια.
Ας αναλογιστούμε πόσα «μη» έχουμε ακούσει στην μικρή μας ηλικία…
Μη βγεις έξω, θα σε αρπάξει κανά ξένος
Μη φας πολύ σοκολάτα γιατί θα σου πονέσει η κοιλιά
Μην μιλάς δυνατά, μην βάζεις δυνατά τη μουσική γιατί θα φωνάξει ο γείτονας, θα έρθει η αστυνομία…
Μην κάθεσαι εδώ, γιατί ενοχλείς και θα σε διώξουν…
Μην μιλάς στην τάξη γιατί θα σου βάλει τιμωρία ο δάσκαλος…
Και πόσα άλλα μη, μη, μη….
Σε συνδυασμό με έμμεσες απειλές, «αβλαβείς» στα πρώτα μας χρόνια…
Πόσα και πόσα…
Με την πάροδο του χρόνου, κάποιοι μπόρεσαν να αποβάλλουν όλα αυτά… να σκεφτούν λογικά και να διώξουν με τον απήγανο αυτή την λέξη.
Άλλοι όμως έμαθαν να ζουν μαζί.
Τους στοίχειωσε και αν και μερικοί απ΄αυτούς ζουν σε τεράστια σπίτια, στην πραγματικότητα ζουν περιορισμένοι μέσα στο φόβο τους.
Μερικοί στάθηκαν τυχεροί.
Πρυτάνευσε η λογική, ήρθαν σε επαφή με ανθρώπους χαλαρούς, άφοβους…. μπόρεσαν να ξεπεράσουν αυτά τα κακά φαντάσματα αλλά οι άλλοι…..
Φυλακισμένοι στις ιδέες τους, προσπαθούν να τραβήξουν κι άλλους μαζί τους γιατί καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για την επιβίωσή τους.
Μάλιστα μερικοί αυτοεπιβεβαιώνονται μέσω του φόβου των άλλων… σαν βαμπίρ!
Αντλούν δύναμη, ρουφούν την επιθυμία για μια ελεύθερη ζωή απαλλαγμένη από τα πάντα.
Κι όμως τα πράγματα είναι απλά, πάρα πολύ απλά!
Αλλά γιατί είμαστε ανίκανοι να το δούμε, να το καταλάβουμε;
Κι αν το καταλαβαίνουμε τι κάνουμε;
Μένουμε μαζί με τους φόβους μας ή τους ξεπερνάμε;
Στο χέρι μας είναι να αποφασίσουμε…
Αντε με τις υγείες μας και με τους φόβους μας!

Rodia είπε…
Χαίρομαι πολυ που… δεν φοβήθηκες και το έγραψες!
..μιλαει για πράγματα που καθενας νομιζει οτι συμβαινουν μοναχα σε αυτον..

αυτη ειναι η αξια της προσωπικης εκφρασης..

να δυναμωνουμε μεσα απο την αναγνωριση και την αλληλεγγυη..

θα έγραφα σκέτο «αγαπη», αλλα η λεξη ειναι εξοστρακισμενη προσφάτως και παρεξηγήσιμη.. αυτο με ανησυχει:

μηπως ο φοβος παιρνει τη θεση της σιγα σιγα σαν δυναμη συνενωσης των ανθρώπων..

«ειμαι μαζι σου επειδη σε φοβαμαι, οχι επειδη το θελω και σε αγαπω»

ή/και «ενεργώ από φόβο μην ξεχωρισω απο το κοπαδι και οχι επειδη μου αρεσει και με ευχαριστει»…

   happypepper είπε…

Σιχαίνομαι το φόβο και θέλω να τον περιφρονώ.
Στοχεύω επίσης στη ζωή με το λιγότερο φόβο.
Αν θυμάμαι καλά, ο Αναξίμανδρος έλεγε πως «ο κόσμος είναι μια γιγάντια δίνη που έχει στο κέντρο της το Φόβο»
Αρνούμαι να οδηγεί το τιμόνι της ζωής μου ο φόβος.
Και με απωθεί να βλέπω σε ανθρώπους γύρω μου να ζουν από φόβο και όχι από όνειρο.

Πηγή: Sulpice  bourek-sulp.blogspot.com    (   grfear.blogspot.com )

————————————————————————————————————————————————–

6.

Φόβος (και η αλήθεια των άλλων).


Ειμαστε πολλοι, ειμαστε περισσοτεροι απο αυτους.
Οταν μοιραζομαστε τον φοβο μας,ο φοβος εξασθενιζει,ο φοβος παυει να αποτελει

εμποδιο, καθιζηση, αναβλητικοτητα, ακινησια.
Εν ολιγοις, οταν δε δισταζεις να πεις σε καποιον οτι φοβασαι, τοτε ο φοβος ελαφραινει λιγο το βαρυ φορτιο του,γιατι διαπιστωνεις οτι κ ο διπλανος σου φοβαται εξισου.
Κ αυτο δεν ειναι απλως παρηγορια στον αρρωστο,αλλα μπορει να αποτελεσει το πρωτο βημα προς τη κατανοηση του Αλλου,
και η Κατανοηση μπορει να αποτελεσει το πρωτο βημα προς την Αλληλεγγυη,
και η Αλληλεγγυη μονο, ειναι αυτη που μπορει να εκμηδενισει τους φοβους,τις αγωνιες,τις ανησυχιες,
αρκει η Αλληλεγγυη να μη μεινει μονο μια κουφια λεξη,
που τη χρησιμοποιουμε ευκαιριακα,επειδη βρεθηκαμε κ εμεις σε δυσκολη κατασταση,
να μην ειναι η φωνη που ζηταει Αλληλεγυη απλως μια φωνη που ουσιαστικα ζηταει Βοηθεια,
η φωνη που ζηταει Βοηθεια ειναι παθητικη κ ως εκ τουτου,αναποτελεσματικη,
η φωνη που ζηταει Αλληλεγγυη και με τις πραξεις της αποδεικνυει το Αμφιδρομο της,
ειναι μια φωνη ενεργητικη,μια φωνη αποτελεσματικη,
μια φωνη που υψωνει εμποδια στην Εξουσια,μια φωνη που δε θα επιτρεψε στην Εξουσια να συνεχισει το βρωμικο παιχνιδακι της,το παιχνιδι του κοινωνικου αυτοματισμου,του ΜΙΣΗΘΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ,του ΖΗΣΕ ΚΙ ΑΣΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ.

Γιατι τωρα καταλαβαμε,πως αν ο Αλλος πεθανει,τοτε εμεις θα ειμαστε οι επομενοι.

Τωρα θα φανει τι πραγματικα ειμαστε και τι πραγματικα θελουμε,
τωρα θα φανει τι Αυριο θελουμε να ξημερωσει,
τωρα θα πιαστουμε χερι χερι-θελοντας και μη-και θα βαδισουμε προς το Αυριο,
ενα Αυριο που,ο,τι κ αν λενε,εμεις ειμαστε αυτοι που θα το δημιουργησουμε.

Βαρια λεξη το ΕΜΕΙΣ.

Βαρια και δυσνοητη.

Πως να χρησιμοποιησεις το ΕΜΕΙΣ απο τη στιγμη που δε ξερεις τι καπνο φουμαρει ο διπλανος σου.

Απο τη στιγμη που δε κανεις τιποτα αλλο μεχρι σημερα απο το να τον κρατας σε αποσταση.

κοιτα ολους αυτους τους ασυνεννοητους και πες μου μετα,
σοβαρα,
πιστευεις οτι ολοι αυτοι μπορουν να συνεννοηθουν μεταξυ τους;

Να συμφωνησουν στα βασικα,να αποτιναξουν το ζυγο,να παψουν να καταπινουν αμασητο το ΔΙΑΙΡΕΙ Κ ΒΑΣΙΛΕΥΕ;
Αυτοι;

Οι οχυρωμενοι στις μικρες κ ασημαντες αληθειες τους που δεν εχουν καμια διαθεση να ριξουν κ ενα βλεφαρο στην Αληθεια των Αλλων;


Μεταξυ μας τωρα,μη κοροιδευομαστε,αυτα που μας ενωνουν ειναι λιγα κ αυτα που μας χωριζουν σχεδον ανυπερβλητα.
Αλλα,2 φρασεις εξακολουθουν να κρατανε το κλειδι του Αυριο.
Η μια ειναι το «σχεδον».

Ειναι «σχεδον» ανυπερβλητα.

Κι οπου υπαρχει «σχεδον»,υπαρχει κι ελπιδα.
Και η δευτερη φραση,η σημαντικοτερη φραση,η φραση που μπορει να κανει το » ανυπερβλητα» να γκρεμιστει,
ειναι αυτη η μαγικη φραση που λεγεται «ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ»
Η αληθεια των αλλων ειναι αυτη που θα μας σωσει.

Να γειρουμε πανω στην αληθεια των αλλων,να την ακουσουμε,να προβληματιστουμε,

να επηρεαστουμε,να επηρεασουμε,
να συνθεσουμε.

Η αληθεια των αλλων ειναι αυτη που θα νικησει τον φοβο,των φοβο των αλλων,
τον δικο μας φοβο.

Θα φερει τη Κατανοηση. Και η Κατανοηση θα φερει την αλληλεγγυη.

————————————————————————————————————————————————–
7.
Φόβος. Θέλω το χέρι σου.


Η Φωτό Μου
ένα μαυρόασπρο σκίτσο, ένα ποντίκι όρθιο, με την πλάτη στον τοίχο.
πειραματόζωο σε πολεμικά όπλα, που εμπνέουν φόβο.
έμπνοια.
να πνίγεσαι από τον αέρα που εισπνέεις και να φοβάσαι μαζί του.
αυτό ήταν το όπλο.
το όπλο είναι μια άθλια λέξη: πώς μπορείς να έχεις όπλο σου την ελπίδα και να πορεύεσαι στη ζωή, και
πώς μπορείς
με όπλο
να σκοτώνεις έναν άλλον άνθρωπο ή ζώο.
μαζεύω την άμμο με φόβο
περιμένω να εκραγεί μέσα μου το φαινόμενο ‘έρημος’.
ζητώ το χέρι σου.
δε μιλώ
δε στέκομαι όρθια,
είμαι σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου και σωπαίνω.
ζητώ ένα χέρι να ακουμπάει στο δικό μου, κι είναι αυτή η στιγμή σαν τη δημιουργία στο ταβάνι της σιξτίνα.
ο φόβος είναι θάνατος. και ζωή,
είναι η ελπίδα ότι αυτό συνεχίζει, ότι κάτι δίπλα υπάρχει και αγαπά, δεν ξέρω τι είναι, έχω τα μάτια κλειστα στην πεποίθηση της σοφίας.
τρέμω με το χεράκι απλωμένο στο δάσκαλο της πρώτης δημοτικού
τρέμω με το στόμα κλειστό μπροστά στην εμπάθεια των κοινωνικών σχέσεων
τρέμω μπροστά σ’ ένα κλειστό φάκελλο, σ’ ένα γράμμα, σε δυο γράμματα, σε δυο ανθρώπους, σε χέρια απειλητικά
και ποτίζομαι φόβο
φόβο κι αναξιοπρέπεια.
όχι ότι ποτέ είχα ‘αξιοπρέπεια’, μα είχα ζωή.
βγάζω προσεκτικά το κουκούλι του φόβου από μέσα μου. να μείνει ολόκληρο. το βγάζω από τα πνευμόνια της ψυχής
κοιτάζω.
το τέρας ολόκληρο. αχανές και άμορφο, ουσιαστικό και ανίερο.
μετά,
το ίδιο προσεκτικά, βγάζω το φόβο από το νου μου.
τον πετώ έξω,
ακουμπώ στο γαλάζιο γιατί δεν έχει μείνει τίποτα πέρα απ’ αυτό,
γδύνομαι,
πέφτω και κοιμάμαι.
είτε με θάνατο, είτε με ελπίδα,
η αγάπη
έχει βγάλει έξω το φόβο.
Πηγή:  abttha.blogspot.com   (   grfear.blogspot.com )
————————————————————————————————————————————————–
8.
Έμφοβο παραλήρημα.

Ανήκω σε μια γενιά που γεννήθηκε και ανδρώθηκε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται «χρυσή εποχή» της καπιταλιστικής ανάπτυξης .
Μεσούντος του ψυχρού πολέμου – ο οποίος όμως είχε ήδη εφεύρει τον όρο «ύφεση» – η ανεργία σε παγκόσμια κλίμακα έτεινε να μηδενιστεί και το βιοτικό επίπεδο των – δυτικών τουλάχιστον – κοινωνιών βελτιωνόταν διαρκώς .

Μπορεί να ζήσαμε στην αταξία της δεκαετίας του ’60 , μπορεί να ανδρωθήκαμε μες στη χούντα και στην πολιτική αμφισβήτηση της μεταπολίτευσης , όμως τον απόλυτο φόβο δεν τον νιώσαμε ποτέ στο πετσί μας.

Ακόμα και μέσα στη μαυρίλα της στρατιωτικής δικτατορίας ό,τι φοβόμασταν φωτιζόταν από την ελπίδα της αλλαγής.
Ο όρος «απόλυτος και αδιέξοδος φόβος» απουσίαζε από το λεξιλόγιό μας .

Τα παιδιά από τις αγροτικές περιοχές – όπου ο όρος «σπίτι» ήταν συνήθως ευφημισμός – ακολουθώντας , ή και δημιουργώντας , το κύμα αστυφιλίας , βρέθηκαν στις πόλεις είτε ως υπάλληλοι και έμποροι , βελτιώνοντας το κοινωνικό τους προφίλ είτε ως επιστήμονες , ανεβαίνοντας , πολλές φορές , αρκετά κοινωνικά σκαλοπάτια .

Αν έκανες μια δουλειά που δεν σου άρεσε και εξακολουθούσες να την κάνεις , τότε ήσουν άξιος της τύχης σου . Οι ευκαιρίες ήταν τριγύρω σου και αρκούσε να είχες τα κότσια να ρισκάρεις να τις αδράξεις .

Στον πόλεμο , στις εξορίες , στον διχασμό , στην ξενιτιά μετείχαν οι πατεράδες μας .

Εμείς ήμασταν συμμέτοχοι μόνον εξ ακοής .
Κατορθώσαμε , μες στον ευτυχή βίο μας , να στρογγυλέψουμε αυτά τα αγκάθια .
Πολλοί το είπαν απώλεια ιστορικής μνήμης , άλλοι εκπολιτισμό .
Το σίγουρο είναι ότι τώρα τα χρησιμοποιούμε μόνον ως προσχήματα για να υποστηρίξουμε πολιτικές και πρακτικές εφήμερες.

Και αισίως εισήλθαμε πλησίστιοι στην τρίτη χιλιετηρίδα και στον εικοστό πρώτο αιώνα .

Και ανακαλύψαμε πως δεν μετρήσαμε το κύμα και τον άνεμο σωστά .
Οι περιιπτάμενες ευκαιρίες έσκασαν στον αέρα ωσεί πομφόλυγες .
Τα πάγια εργασιακά και πολιτικά κεκτημένα έπαψαν ξαφνικά να είναι δεδομένα .
Με πρόσχημα δε την υπεράσπισή τους άρχισε , παραδόξως , η αναίρεσή τους .
Η τάξη των πλουσίων – γιατί ο όρος «αστική» μου φαντάζει απολίθωμα – συρρικνώνεται και περιχαρακώνεται .
Ντύνεται την πανοπλία , που της προσφέρει η εξουσία και παίρνει θέσεις μάχης .
Κι εμείς οι υπόλοιποι , ξεβράκωτοι, έμπλεοι αμηχανίας και τρόμου καθόμαστε και τους κοιτάμε άπρακτοι .
Ξαφνικά χάσαμε το παρόν μας κι αρχίσαμε να συζητάμε για το πώς θα είμαστε στο μέλλον .
Το πρότυπο άλλωστε είναι γνωστό . Ας θυσιαστούμε τώρα , για ν’ αναστηθούμε αργότερα .
Όμως ο δεύτερος νόμος της Θερμοδυναμικής ορίζει ότι «ένα ανεξάρτητο φυσικό σύστημα κινείται στον χρόνο πάντα προς την κατεύθυνση της μέγιστης εντροπίας (δηλαδή της μέγιστης αταξίας)» .
Αλλά εμείς τά ‘χουμε ξεχάσει αυτά τα «φυσικά» .
Είμαστε σίγουροι ότι ένα ανεξάρτητο φυσικό σύστημα –τυχαίο παράδειγμα : η ελεύθερη οικονομία – θα ισορροπήσει σύντομα και μάλιστα προς το συμφέρον μας . Γιατί δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτή η αταξία είναι άγνωστο πού θα καταλήξει .
Ο φόβος του άγνωστου που έχουμε βιώσει ήταν ερζάτς .
Είτε ήταν μεταφυσικός (φόβος του θεού , της κόλασης) είτε κοινωνικός και εντέλει μεταφυσικός (όπως ο φόβος του κομμουνισμού , του ολοκληρωτισμού) αυτοακυρώνονταν , δεδομένου ότι οι ολέθριες υποσχέσεις τους αναβάλλονταν εις το διηνεκές . Ακόμη και αυτοί που τους επικαλούνταν με φανατισμό , δεν φαίνονταν να τους πολυπιστεύουν .
Ήταν όμως ένα χρήσιμο εργαλείο νομής της εξουσίας.
Το γνωρίζαμε και το μετασημειολογούσαμε , όπως ακριβώς κάνει το παιδί , που βλέπει τον γονιό του διαρκώς αγριεμένο , ενώ γνωρίζει ότι κατά βάθος το αγαπά πολύ .
Ο χωρίς κανόνες , ο ανεξέλεγκτος κίνδυνος μας είναι ακατανόητος .

Προσπαθώντας να τον κατανοήσουμε και να τον εκλογικεύσουμε ανατρέχουμε σε παλιότερες ανθρώπινες εμπειρίες .

Φοβόμαστε .
Όχι γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά γιατί , βάσει του νόμου των αναλογιών , τα αποτελέσματα θα είναι όμοια .
Όχι ίδια, αλλά όμοια , όσον αφορά τη σοβαρότητα των συνεπειών τους.Αρχετυπικά ο άνθρωπος μπροστά στον σοβαρό κίνδυνο , δεν αντιδρά με αλληλοσπαραγμό – όπως , με περισσή αυστηρότητα , μας προειδοποιούν οι σύγχρονοι ταγοί – αλλά με συσπείρωση σε ομάδες .
Το θηρίο προσπαθεί να απομονώσει ένα ένα τα μέλη της ομάδας , για να τα εξολοθρεύσει . Όσο διατηρείται η ενότητα δυναμώνει , ο κίνδυνος απομακρύνεται , ο φόβος ελαχιστοποιείται (το είπε και ο θείος Αίσωπος) .

Γιατί , λοιπόν , δεν αντιδρούμε όπως ορίζει το DNA μας ;

Κατά την γνώμη μου , γιατί εκλογικεύουμε τον φόβο κατά μόνας .
Μέχρι που έρχεται η στιγμή της απόλυτης απόγνωσης .
Το θηρίο νικάει .
Έτσι μάθαμε να αντιδρούμε , έτσι αντιδρούμε .
Θα μου πείτε απλοϊκές σκέψεις .
Ναι .
Γιατί όταν απειλούνται απλές και αδιαίρετες αξίες οι πολύπλοκοι συνειρμοί και αναλύσεις περιττεύουν .
Όσο αντιαισθητικό και ενοχλητικό κι αν ακούγεται εισερχόμαστε στην εποχή της απλοϊκότητας .
Και το πρόσημο της απλοϊκής σκέψης κινείται συμμετρικά στον άξονα των αριθμών .
Όπως εμένα με οδηγεί να βαυκαλίζομαι με όνειρα για συλλογικότητες και κοινωνική αλληλεγγύη ,
έτσι κάποιον άλλον , ίδιον με μένα και χωρίς να μειώνεται το ηθικό του ποιόν ,
μπορεί να τον οδηγήσει σε αναζήτηση κοινωνικού ξεκαθαρίσματος και αποκλεισμού , βίας και αυταρχισμού .
Γιατί μπορεί εγώ να φοβάμαι μην χάσουμε τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας ,
ο άλλος όμως δικαιούται να  φοβάται μην χάσει το λιγοστό του έχει .Γιατί η δική μου η γενιά είναι ανοχύρωτη απέναντι στον φόβο .
Εύκολο θύμα κάθε εξουσίας .
Σιωπηλή και αναμένουσα .
Πηγή:  ΣΕΛΙΤΣΆΝΟΣ    selitsanos.blogspot.com   (  grfear.blogspot.com )
————————————————————————————————————————————————–
9.
Αρνούμαι να φοβάμαι!




Φόβος (ο) : Το εξαιρετικά δυσάρεστο συναίσθημα που καταλαμβάνει κάποιον στην παρουσία ή στη σκέψη πραγματικού ή υποθετικού κινδύνου ή απειλής.

Ο φόβος μπορεί να είναι σωτήριος. Ανεβάζει την αδρεναλίνη, αυξάνει τους παλμούς της καρδιάς, κινητοποιεί τις αισθήσεις, πουσάρει τη σκέψη. Όλα, για να βρεθεί ο τρόπος να αποφύγω τον κίνδυνο και να παραμείνω ζωντανή. Όταν ο φόβος είναι στιγμιαίος.
Ο φόβος είναι εργαλείο για το σώμα μου. Αλλάζει τις διεργασίες του, ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της «διάσωσης» μου από τον υπαρκτό κίνδυνο που απειλεί τη ζωή μου, τη βιολογική επιβίωση μου.
Ο φόβος μπορεί να είναι καταστροφικός. Μουδιάζει το μυαλό, εξαφανίζει τα υπόλοιπα συναισθήματα, παραλύει τη θέληση, θολώνει την κρίση. Όλα, γιατί φοβάμαι κάτι που έρχεται, που μπορεί να έρθει, που δεν έχει έρθει αλλά μάλλον θα έρθει. Όταν ο φόβος είναι διαρκής.
Ο φόβος είναι εργαλείο για τους άλλους. Αλλάζει την πραγματικότητα μου,  ενόψει ενός υποθετικού κινδύνου που με απειλεί με την απώλεια, ώστε να πράττω ή να σκέφτομαι κατά τρόπο που εξυπηρετεί κάποιους, προκειμένου να αποφύγουν εκείνοι τον κίνδυνο που απειλεί τα σχέδια τους. Η μάχη που πρέπει να δώσω δεν είναι για τη – βιολογική – ζωή μου, είναι για το μυαλό μου. Πρέπει να υπερασπιστώ το δικαίωμα μου να σκέφτομαι, να αξιολογώ, να κρίνω, να επιλέγω. Πρέπει να υπερασπιστώ όλα εκείνα που είναι η ουσία και δίνουν νόημα στη βιολογική ζωή μου.
Ο φόβος κατοικεί στην αμυγδαλή του εγκεφάλου μου. Εγώ όμως διαθέτω και προμετωπιαίο λοβό και εκεί κατοικεί η λογική μου. Αρκεί να το ζητήσω και θα ενεργοποιηθεί αμέσως. Θα μειώσει τα χημικά με τα οποία ύπουλα ο φόβος έχει πλημμυρίσει το σώμα μου. Θα μειώσει τη δυσφορία που αισθάνομαι. Θα αρχίσει να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες, ώστε να μου δώσει απαντήσεις. Θα με κάνει άνθρωπο πάλι και όχι φοβισμένο αγρίμι.
Τώρα πια δεν φοβάμαι. Σκέφτομαι.
Άρα, ήρθε η ώρα να φοβηθούν εκείνοι που με (εκ)φόβιζαν.
thinks είπε…Από τότε που διέσχισα τον διάδρομο προς την τουαλέτα χωρίς να ανάψω το φως, καθώς οι γονείς μου κοιμόντουσαν, και πέτυχα να φτάσω στην πόρτα της τουαλέτας παρά τις αρκούδες και στοιχειά που με παραμόνευαν στο σκοτάδι, σταμάτησα να φοβάμαι το σκοτάδι.
Το προηγούμενο πρωινό η μητέρα μου, μου είχε διαβάσει το κεφάλαιο από τα Κανόνια του Ναβαρόνε που ο κάπταιν Μάλορυ λέει:»κάνε αυτό που φοβάσαι και θα δεις τον φόβο σου να εξαφανίζεται».
Αν μπορέσουμε να μεταφέρουμε νοητά το σκοτάδι του διαδρόμου προς το μπάνιο και τις αρκούδες που κρύβει, στην καθημερινότητα και τις σκέψεις που φυτεύουν στο μυαλό μας τα γεγονότα όπως μας παρουσιάζονται, ίσως να είναι ευκολότερο να κάνουμε αυτό που φοβόμαστε, δηλαδή να πιστέψουμε ότι ο κόσμος μας εξαρτάται από εμάς και όχι από κάποιους υψηλά ιστάμενους πλούσιους σοφούς.

Ένα από τα προβλήματα είναι ότι η έξυπνη αρκούδα σε κάνει να καλύπτεις τον γυμνό φόβο με ένα μανδύα δέους.

Πηγή: ESKARINA   eskarinasmith.blogspot.com  (   grfear.blogspot.com )
—————————————————————————————————————————————————
10.
Μια απάντηση στον Φόβο.


Πάντα προσπαθούσα να βρω μια λύση απέναντι στον Φόβο.
Πάντα σκεφτόμουν -και ήξερα, κατά βάθος- πως η ενέργεια που χάνει κάποιος κατά τη διάρκεια του Φόβου,
ίσως να είναι πολύ περισσότερη
απ΄την ενέργεια που απαιτείται για να αντιμετωπίσει το ίδιο το αντικείμενο του Φόβου του,
αν και όταν αυτό θα έκανε κάποτε την εμφάνισή του.
«Ο Φόβος φυλάει τα έρμα»;
«Ο φόβος κάνει τους έξυπνους ανόητους και τους δυνατούς αδύνατους»;
«Η λογική παλεύει με το φόβο και νικά»;
Ζητούσα μιαν απάντηση που να με πείσει ότι η ύπαρξη του Φόβου είναι αβάσιμη.
Και την πήρα την απάντησή μου.
Ξαφνικά.
Χωρίς να το περιμένω.
Και σχεδόν «άδοξα».
Είναι δυνατόν μία απάντηση για τον Φόβο να κρύβει τόση απλότητα;
Κι όμως.
Έτσι αποδεικνύεται πάντα.
Τα πιο σύνθετα μπορούν συνάμα να είναι και τα πιο απλά.
Νύχτα.
Δεκέμβρη μήνα.
Πάνω στον Ψηλορείτη.
Πάνω, ψηλά.
Στη σπηλιά του Δία.
Τριγύρω κανείς.
Ερημιά.
Και σκοτάδι.
Δίπλα από δέντρα στοιχειωμένα που τα είχε σκίσει ο άνεμος και κακοτράχαλες πέτρες.
Μου είπε:
«Δεν φοβάμαι τίποτα».
«Γιατί»;
«Ότι και να μου συμβεί,
θα το αντιμετωπίσω».
Έτσι απλά.
Πηγή: BlackMediterraneanPirate   ξορκίζει τον φόβο 


*********************************************************************************************************

Με μεγάλη Εκτίμηση:

Γιάννης Αγγελάκας – Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ…

*********************************************************************************************************


BlackMediterraneanPirate   ξορκίζει τον φόβο 


Σύντομος Σύνδεσμος    http://wp.me/pPn6Y-81T

4 σκέψεις σχετικά με το “Ενημερωνόμαστε και προετοιμαζόμαστε για να δράσουμε όπως αρμόζει 2 >>> 10 κείμενα για τον ΦΟΒΟ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s