ΕΑΡΙΝΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ – Ολομέτωπη άμυνα η αλλαγή πεδίου μάχης;

γράφει ο Marx Factor
Στα τέλη του Α΄Παγκοσμϊου Πολέμου ο στρατάρχης Λούντεντορφ γνωρίζοντας ότι τελείωναν οι πρώτες ύλες της Γερμανίας σχεδίασε και εκτέλεσε μια σφοδρή ολομέτωπη επίθεση ελπίζοντας με μια κίνηση να προλάβει να νικήση πριν του τελειώσει το πετρέλαιο το καουτσούκ το κάρβουνο και αλλοι πολύτιμοι πόροι απαραίτητοι για την νίκη. Στα μέσα του Β Παγκοσμίου Πολέμου το ίδιο επιχείρησε ο Χίτλερ προσπαθώντας γρήγορα να φτάσει στα πετρέλαια του Μπακού μέσω Στάλινγκραντ. Και οι δύο κινήσεις είχαν κοινά χαρακτηριστικά, ήταν κινήσεις απελπισίας, ήταν καλοργανωμένες, ήταν σφοδρότατες και απέτυχαν. Απέτυχαν γιατι συνάντησαν λυσσαλέα άμυνα σε όλα τα μέτωπα που μετέτρεψε μια κίνηση αιφνιδιασμού και γρήγορου πολέμου (Blitzkrieg) σε πόλεμο θέσεων και φθοράς.

Στα μέσα προς τέλη του 20ου αιώνα ο καπιταλισμός καλά διαβασμένος ξεκίνησε ανάποδα: έναν πόλεμο φθοράς εναντίον της κοινωνίας με το πάγωμα μισθών και αποσύνδεσή τους απο την παραγωγικότητα στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και κατέληξε μεσα απο 3 αλεπάλληλες χρηματιστηριακές κρίσεις στην τελικη ολομέτωπη εαρινή επίθεση στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα σίγουρος οτι ο αντίπαλος δεν εχει την δυνατότητα να αντιτάξει μια σθεναρή άμυνα που να επιβραδύνει την επίθεση και να μετατρέψει τον γρήγορο πόλεμο σε πόλεμο θέσεων. Το μέχρι τωρα αποτέλεσμα δικαιώνει τον καπιταλιστικό σχεδιασμό εφόσον κατάφερε σε λιγότερο απο 35 χρόνια να πάρει πίσω ο,τι είχαν καταφέρει μετά απο 150 χρόνια οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους.

Αυτη η διαπίστωση όμως δεν αναιρεί το γεγονός οτι και αυτός ο σχεδιασμός και επίθεση έχει και το τρίτο χαρακτηριστικό που είχαν τα δύο πρώτα παραδείγματα. Οτι, δηλαδή περα απο τον καλό σχεδιασμό και σφοδρότητα, δεν παύει να είναι κίνηση απελπισίας, και η ρίζα της απελπισίας ειναι ίδια με την απελπισία των Γερμανών και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Τελειώνουν οι πηγές, οι πρώτες ύλες της πρωτογενούς παραγωγής της πρωτογενούς συσσώρευσης και μένει μόνο το εικονικό χρήμα, η αλλιώς γνωστή σαν εικονική οικονομία. Εδώ πρέπει να γίνει όμως κατανοητό ότι το τελευταίο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κάποια άλλοτε μεγαλύτερη και άλλοτε μικρότερη υποστήριξη της πρωτογενούς συσσώρευσης και εδώ είναι η αντίφαση και η πηγή της απελπισίας του καπιταλισμού σε αυτό το στάδιο εξέλιξης. Ξέρει οτι αν μπλοκαριστεί η παραγωγη η ελαττωθεί με κάποιο τρόπο η πρωτογενής συσσώρευση τότε τα περιθώρια ελιγμού της εικονικής οικονομίας στενεύουνε και δίνουνε την θέση τους σε αλεπάλληλες χρηματιστηριακές φούσκες με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Η συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας αφαιρεί από την εικόνα της εξέλιξης του καπιταλισμού και της στάσης των κοινωνικών αγώνων απέναντι του κάθε στοιχείο ντετερμινισμού και μεταφυσικής απάθειας που θα προέτρεπε τα κοινωνικά στρώματα σε υπομονή γιατί «πέφτει μόνος του επειδή του τελειώνουνε τα καύσιμα»

Η ήττα των εργαζόμενων ήταν αποτέλεσμα έλλειψης ενότητας, δυναμισμού, οργανωμένης αντίστασης αλλά και αποτέλεσμα συναίνεσης. Η συναίνεση κτίσθηκε με 3 όπλα: τον φόβο το θέαμα και το πούλημα ελπίδας. Ο φόβος εχει αναλυθεί αρκετά οπως και το θέαμα. Νομίζεις οτι ο αντίπαλος είναι παντοδύναμος και οτι αν απελευθερωθείς απο την σκλαβιά σου σε περιμένει εκεί έξω ενας ασταθής εχθρικός κόσμος που θα σε κατασπαράξει. Το θέαμα εξασφαλίζει τον αποπροσανατολισμό σου από τον στόχο σου. Εκεί που ξεκινάς έναν αγώνα να το ποδόσφαιρο να η καινούργια ταινία να οι εκλογές να ένα πάρτυ να ένας τηλεμαραθώνιος να ένα καινούργιο ρεάλιτυ. Το πούλημα της ελπίδας ειναι το χειρότερο όπλο γιατι βασίζεται και στο ότι η συλλογική μνήμη ειναι μικρή ενω η ατομική αυτοενθάρρυνση με το μπαλαμούτι της θετικής σκέψης ειναι τεράστια. Ενας άνθρωπος μαθαίνει να αυτοπαραμυθιάζεται καλύτερα απο ότι μπορεί να κάνει οποιοδήποτε όργανο συλλογικής προπαγάνδας όπως η τηλεόραση. Και όλα να τα χάσει έχει εκπαιδευτεί να δίνει στον εαυτό του κουράγιο για να συνεχίσει να ζει. Το ίδιο το σύστημα όμως δεν μαθαίνει στον άνθρωπο να αντλεί κουράγιο για να συνεχίσει να αγωνίζεται ενάντια σε αυτό. Αυτό θα ήταν παράλογο. Το ερώτημα είναι αφού απέτυχε η ολομέτωπη άμυνα τι μπορούμε να κάνουμε γνωρίζοντας οτι παρόλη την αποτυχία μας η επίθεση που δεχτήκαμε ήταν αποτέλεσμα απελπισίας και οχι μόνον φύσης του συστήματος.

Η απάντηση δεν είναι απλή και ας φανεί σαν τέτοια σε μερικούς. Αλλάζουμε πεδίο μάχης και όρους σύγκρουσης. Αν αυτός ο σχεδιασμός και αυτή η μάχη υλοποιήθηκε και δόθηκε στο πεδίο των συνηθισμένων κοινωνικών σχέσεων με τις συνηθισμένες στρατιές της κοινωνίας: συνδικάτα, κόμματα, οργανώσεις, εκφραστές και προστάτες εργατικών δικαιωμάτων, θεσμικούς συνομιλητές και αμέτοχες μάζες λόγω εκπροσώπησης, ρίχνεις την μπάλα σε ένα άλλο γήπεδο. Εξω απο τα μέχρι τώρα συνδικάτα με όλη τη εργαζόμενη τάξη να μετέχει και οχι μέσω εκπροσώπων πάνω και πέρα απο κόμματα ώστε να πετύχεις τη μέγιστη δυνατή ενότητα της καταπιεσμένης τάξης, δεν διαπραγματεύεσαι αυτά που έχασες αλλά αυτά που θέλεις και σου χρειάζονται άσχετα αν αυτά καταστρεφουνε τον σχεδιασμό της καπιταλιστικής επιβίωσης. Μάλιστα χωρίς να χρειάζεται να το ομολογείς-αλλά και χωρίς να αποκλείεται- στοχεύεις ακριβώς εναντίον αυτής της επιβίωσης απορρίπτοντας λύσεις διεξόδου απο την κρίση με τους δικούς τους όρους και προτάσσοντας με την διαδικασία του επείγοντος θέματα ζωτικά για την ευτυχία της κοινωνίας. Χωρίς να το ομολογείς δουλεύεις χειρότερα και σαμποτάρεις την παραγωγή διεκδικώντας παράλληλα αυξήσεις μισθών και αρνούμενος να πληρώσεις οποιαδήποτε μέχρι τώρα «υποχρέωσή» σου σαν πολίτης. Με αφορμή τα διόδια, τα σούπερ μάρκετ, τα λεωφορεία, αργότερα τις τράπεζες, τις ΔΕΚΟ, διεκδικείς το δικαίωμά σου να μην πληρώσεις γιατί δεν έχεις και να το τραβήξεις μέχρι τα άκρα..μέχρι φυλάκισης γιατί τότε το σύστημα θα πληρώνει για την συντήρησή σου. Εννοείται οτι επιστρατεύεται παλι διακομματικά αλλά ταξικά ένα πλέγμα νομικής υποστήριξης και μπλοκαρίσματος υλοποίησης αποφάσεων δικαστηρίων και εν τω μεταξύ το σύστημα παράγει λιγότερο, συσσωρεύει λιγότερο και τρώει και τις σάρκες του στην αντιπαλότητα του με την κοινωνία. Λιγότερη παραγωγή, λιγότερη συσσώρευση, αυξήσεις μισθών αλλά και ελάττωση της κατανάλωσης ώστε να κτυπηθεί και η κοινωνία αγοράς, μαζικοποιηση του ακτιβισμου -δεν πληρώνω δεν δουλεύω καλά, δεν υπογράφω συμβάσεις με εργοδότες- ταίζω ολοένα και λιγότερο ένα άπληστο αχόρταγο σύστημα. καταγγέλω σε διεθνείς οργανισμούς, ΕΕ και αλλού, ο,τι σχεδιασμό κρατικό υλοποίησαν για να πληρώσουνε τους δανειστές μας. Ταράζω στις μηνύσεις κράτος και ιδιώτες την ίδια ώρα που άλλα τμήματα του κινήματος ταράζουνε στις μολότωφ η έστω κρατάνε απασχολημένες μεγάλες δυνάμεις καταστολής στα πιό επικίνδυνα μέτωπα. Η Κερατέα ας πούμε ειναι ενα διακύβευμα 15 δις (ΕΣΠΑ) χωρίς τα οποία πάει ο προυπολογισμός στον διάολο. Τα διόδια έχουνε μεγάλη πιθανότητα δικαστικής δικαίωσης αλλά και μέχρι τότε μαζικοποιούμε το κίνημα δημιουργώντας συνθήκες και εικόνα κοινωνικού αναβρασμού. Απώλεια εσόδων απ’ο τα διόδια ειίναι ένα μέγεθος της τάξης των 7,2 δις για το κράτος και άλλα τόσα για τις εταιρείες. Ο,τι μπορούμε να κάνουμε για να μην βγάζουνε χρήματα ειναι καλό για την κοινωνία μακροπρόθεσμα. Ο,τι μπορούμε να κάνουμε για να μην βγαίνουνε αυτά απο εμάς ακόμα καλύτερο. Ενθαρύνουμε και μετέχουμε σε κοινότητες αγροοικολογικής οικονομίας και σε ανάπτυξη ανταλλακτικών πρακτικών αποκομμένων από το τυπωμένο χρήμα αλλά όχι αποκομμένα απο το γενικότερο κίνημα ανυπακοής για να προλάβω μερικούς πασιφιστές ακτιβιστές που νομίζουν οτι κάτι πετυχαίνεται χωρίς σύγκρουση. Η διαφορά είναι οτι εδώ επιλέγουμε εμείς το πεδίο και το αλλάζουμε τακτικά ώστε απά αμυνόμενοι και ηττημένοι να περάσουμε στην ανάληψη πρωτοβουλιών σύγχυσης και αδυνατίσματος του αντιπάλου.

Το κλειδί σε όλα αυτά είναι να κινηθούμε έξω από κόμματα αλλά και χαρακτηρισμένες-στοχοποιημένες συλλογικότητες ώστε σε κανένα παράθυρο η βουλή να μην μπορεί να ξαναπαιχτεί η κακιάς σκηνοθεσίας οπερέττα «Φταίνε οι αναρχικοί»η ο «Ο Σύριζα χαιδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων» η «Το ΠΑΜΕ διώχνει τους τουρίστες και βλάπτει την οικονομία»….εδώ θα είναι το καθεστώς οι δημοσιοκάφροι και απέναντι η κοινωνία…το ψωμί τους η αγορά τους…η αιτία υπαρξής τους..τι θα κάνουνε?αποφασιστική επιθεση? δεν μπορουνε μας χρειάζονται…κολακεία? δεν μασάμε πια….δωροδοκία? δεν έχουνε δεν θέλουνε μάθαμε…θα κάνουνε μόνο λάθη..και τα λάθη θάναι μοιραία γιατί θα φέρνουνε ολοένα και περισσότερους στην μεριά μας.

http://wp.me/pPn6Y-5mF

3 σκέψεις σχετικά με το “ΕΑΡΙΝΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ – Ολομέτωπη άμυνα η αλλαγή πεδίου μάχης;

  1. H ιδέα του κοινωνικού αντάρτικου είναι ίσως η μόνη που σιγοκαίει ανάμεσα στις λαϊκές μάζες, παρόλο που δεν υπάρχει συντονισμός ενεργειών. Η κυβέρνηση όμως αυτή τη στιγμή ποντάρει τα ρέστα της στο πατροπαράδοτο όπλο της μισαλλοδοξίας και οι ριζοσπάστες της άλλης πλευράς δε θα αφήσουν την ευκαιρία να πάει ανεκμετάλλευτη (60%+ υπέρ του «τείχους»).

  2. το γκαλλοπικο το αντιπαρέρχομαι γιατι ξέρεις ποιές εφημερίδες το ζήτησαν και στο αναγνωστικο τους κοινο απορώ που δεν βγηκε μεγαλύτερο το ποσοστό. Το να πιάνουμε ομως το συνολο της καταπιεσμένης η αν θες εκμεταλλευόμενης τάξης και να το ενωνουμε κάθε στιγμη σε ενα θέμα με οσο το δυνατον ευρύτερη αποδοχη δημιουργει στη τάξη αυτή κινηματικη διαπαιδαγώγηση και με τις νικες ερχεται αργότερα και η στιγμη για αλλα προτάγματα που τώρα φαινεται να εχουνε μειωμενη κοινωνικη διεισδυτικότητα. Αυτο δεν σημαίνει οτι οσο παλεύει ενα κινημα απο τα κάτω για ευρυτατη συναινεση αναστέλλονται οι αντιρατσιστικες δράσεις ετσι? απλα στοχεύεις να νικήσεις το σύστημα με οπλο τη μαζικότητα και την ανυπακοη εξω απο ταμπέλλες με μονη ταμπέλα την ταξικη εκμεταλλευση…η ταξη ειναι ενιαια στη καταπίεση που δέχεται αρα νικάς οσο το αιτημά σου την κρατά ενιαία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s