Raoul Vaneigem: για τις διαδηλώσεις στη Γαλλία

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Βαβυλωνία

Προτείνω να τον φωνάξουμε εδώ να κάνει ένα κείμενο για την Κερατέα γιατί αν το κάνουμε μόνοι μας θα τσακωθούμε για το που μπαίνει η τελεία και που μπαίνει το κόμμα

(ανευθυνουπεύθυνος για την αναδημοσίευση Marx Factor)

«Κάθε σύγκριση με τον Μάη του ’68 εξωφρενική έως γραφική»

Μια αχτίδα φωτός στην γκρίζα μονοτονία

Oι μαζικές διαδηλώσεις στη Γαλλία που ξέσπασαν με αφορμή τον νόμο για τις συντάξεις ανέδειξαν, πέρα από τα δηλωμένα αιτήματα, ένα κύμα δυσαρέσκειας, του οποίου η ένταση θυμίζει μεγάλες κινητοποιήσεις του παρελθόντος. Κάθε σύγκριση με τον Μάη του ’68 θα ήταν ωστόσο από εξωφρενική έως γραφική. Η διαμαρτυρία όχι μόνον δεν εξαπλώθηκε διεθνώς, αλλά ούτε καν πέρασε τα σύνορα της Γαλλίας. Κυρίως όμως, πώς να συγκρίνει κανείς τη σημερινή ευαισθητοποίηση μ’ εκείνην που πυροδότησε το κίνημα των καταλήψεων πριν από σαράντα χρόνια;

Ας επιχειρήσουμε κάποιες εκτιμήσεις. Η εκδήλωση της δυσαρέσκειας, όσο σημαντική κι αν ήταν, δεν μπόρεσε να κλονίσει μια πολιτική τάξη, η οποία, τόσο στ’ αριστερά όσο και στα δεξιά, υπακούει σε καθαρά συντεχνιακά και πελατειακά συμφέροντα, διαχειρίζεται τους πόρους ακολουθώντας τις καταχρηστικές πρακτικές του κράτους, υποταγμένη, όπως και παντού, στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές εξουσίες. Η δυσαρέσκεια προσέκρουσε στον κυνισμό και την αλαζονεία των αρχόντων, των οποίων η ανικανότητα, η γελοία επιδειξιομανία και η αποθρασυμένη ανοησία δεν πάει πολύς καιρός που κατάφεραν να σαγηνεύσουν μία μερίδα του εκλογικού σώματος. Κι αυτό γιατί η δικτατορία του εμπορεύματος και ο φετιχισμός του χρήματος έχουν αναγάγει σε αρετή την επιδεξιότητα των μετρίων να ασκούν τις απατεωνίες τους εντελώς ατιμώρητα.

Η δυσαρέσκεια λοιπόν αυτή δεν αποκαλύπτει παρά την πιο επιφανειακή όψη μιας βαθύτερης διεκδίκησης, της οποίας ο συνειδητός χαρακτήρας δεν θ’ αργήσει να εκδηλωθεί: Μιας απαίτησης να ζήσουμε μέσα κι ενάντια σε μια κοινωνία που μετατρέπει τη ζωή σε εμπορευματική αξία.

Όπως ήδη γνωρίζαμε, το κράτος, που πλουτίζει τις τράπεζες οδηγώντας στη χρεωκοπία δημόσιες υπηρεσίες, κοινωνικές κατακτήσεις και κοινωφελείς βιομηχανίες, δεν έχει πια λόγο ύπαρξης πέραν της κατασταλτικής του λειτουργίας, την οποία θρέφει διογκώνοντας την επισφάλεια, τη σύγχυση και την απόγνωση. (Ένα βίντεο στο ίντερνετ δείχνει κάποιον να σπάει μια βιτρίνα, να αρπάζεται με έναν περαστικό που αποδοκίμασε την, άσχετη εν προκειμένω, βίαιη ενέργειά του και κατόπιν να καταφεύγει σε μια ομάδα αστυνομικών, όπου και ανήκε). Ο μαφιόζικος καπιταλισμός έχει ανάγκη το χάος για να βγάζει στο σφυρί τον κόσμο που μετατρέπει σε εμπόρευμα. Γι’ αυτό και προκαλεί παντού τον πόλεμο όλων εναντίον όλων που του διανοίγει ζωτικό χώρο να κινείται ανεμπόδιστα.

Το κράτος, οχυρωμένο στη γενικευμένη του διαφθορά, δεν δύναται πια να επιβεβαιώσει την εξουσία του παρά μόνον πουλώντας ασφάλεια. Δεν διστάζει να εφαρμόσει τη σιχαμερή μα αποτελεσματική τακτική του αποδιοπομπαίου τράγου: Συσπειρώνει όλα τα παλιά εθνικιστικά και τοπικιστικά αντανακλαστικά, ώστε την επισφάλεια και την αθλιότητα που σκορπούν παντού οι τραπεζικές και κρατικές απάτες, να τις πληρώνουν οι τσιγγάνοι, οι εβραίοι, οι άραβες, οι άνεργοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι απ’ έξω, οι «διαφορετικοί».

Επιπλέον, το κράτος συνάπτει συμμαχίες μ’ εκείνους που αναγνωρίζει ως πολύτιμους συνομιλητές του, εκείνους που θα είναι το έξωθεν πρόσωπό του, η βιτρίνα του. Αυτοί είναι τα πολιτικά κόμματα – και τα αριστερά βέβαια, που είναι εξίσου διεφθαρμένα και ανόητα όσο και τα υπόλοιπα. Αυτοί είναι, πάνω απ’ όλα, τα επίσημα συνδικάτα. Αν τα μμε επικρίνουν τάχα τη δράση των συνδικάτων, το κάνουν για να τροφοδοτήσουν το θέαμα της δυσαρέσκειας και της οργής. Στην πραγματικότητα, οι συνδικαλιστικές ιεραρχίες είναι εντελώς ξεπερασμένες για τους αγωνιστές των οργανώσεων βάσης και για όσους γνωρίζουν ότι αλληλεγγύη και εξουσιαστικές δομές δεν συμβιβάζονται.

Σκηνοθετώντας τις διαδηλώσεις, θυσιάζονται σε μια τελετουργία απαράλλαχτη, όπου ο καθένας δηλώνει τη δυσαρέσκεια και το θυμό του και κατόπιν επιστρέφει και κλείνεται στον εαυτό του με το αίσθημα ότι εξετέλεσε την αποστολή του, αλλά και με την πικρή πεποίθηση ότι οι πορείες στους δρόμους δεν ανακόπτουν τη ροή των γεγονότων. Με την ένδοξη διαδήλωση να έχει μεταμορφωθεί σε δύναμη καταδικασμένη στην αδράνεια, το πάθος εξαντλείται και τα πάντα κυριεύονται από την αίσθηση ότι δόθηκε μια μάχη μάταιη. Η κυβέρνηση το ξέρει, το ίδιο και τα συνδικάτα. Μια σιωπηρή συνενοχή προσδένει και τα δύο, κράτος και συνδικάτα, στο κοινό τους καθήκον να περιφρουρήσουν την εξουσία. «Ας τρέχουμε, αρκεί να μην κινούμαστε». Δηλαδή ας διαδηλώνουμε, αρκεί να μην ξεσηκωνόμαστε. Αυτό είναι το πραγματικό τους σύνθημα…

Έτσι, οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες κρατούν τον αγώνα σ’ ένα σφιχτά ελεγχόμενο πλαίσιο, χαλώντας με το ένα χέρι ό,τι φτιάχνουν με το άλλο και ενίοτε μάλιστα έχοντας από κοντά κινήσεις εργαζομένων που απεργούν πιο άγρια και πιο άτακτα, δηλαδή χωρίς συγκεκριμένο περιεχόμενο, για να τους κόψουν τη φόρα μια και καλή.

Με το που ανακοινώθηκαν οι αργίες του φθινοπώρου, το μπλόκο των διυλιστηρίων πετρελαίου ήταν μια μοναδική ευκαιρία να ανακοινωθεί σε όλους τους χρήστες των μεταφορών: «Κάντε διακοπές χωρίς να ταλαιπωρηθείτε και χωρίς να πληρώσετε. Για σας θα κινήσουμε τρένα, λεωφορεία και μετρό δωρεάν!» Τα συνδικάτα προσέχουν πολύ να μην ενθαρρύνουν τέτοια μέτρα, των οποίων η απλότητα θα ενίσχυε τη συνοχή του πληθυσμού αλλά και θα αποκάλυπτε την αχρηστία του γραφειοκρατικού συστήματος.

Πρέπει να το παραδεχτούμε κάποια στιγμή: Ο καλύτερος τρόπος να παλέψουμε ενάντια στον καπιταλισμό σε όλες του τις μορφές, τόσο δηλαδή ενάντια στον εκτροχιασμένο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, όσο και στον «πράσινο» που θέλει να τον αναζωογονήσει, εις βάρος μας φυσικά, είναι να εγκαθιδρύσουμε παντού τη χαριστικότητα – το δωρεάν. Οι απεργίες της χαριστικότητας αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία τώρα που η νομισματική υποτίμηση και η οικονομική κρίση που εξαγγέλλονται θα αναγκάσουν τις τοπικές συλλογικότητες να αναπτύξουν, μέσω της αυτοδιαχείρισης, ένα νέο μοντέλο κοινωνικών σχέσεων.

Οι αυθόρμητες παρεμβάσεις των μαθητών ήταν κατ’ αυτήν την έννοια αποκαλυπτικές. Κίνητρό τους δεν ήταν η συζήτηση για τις συντάξεις, ήταν η αίσθηση ότι μια εξουσία που κυριαρχείται από την επιδίωξη του κέρδους ετοιμάζεται να καταστρέψει μια για πάντα τη ζωή που οραματίζονται. Δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τον ενθουσιασμό τους, τους έρωτές τους, τη δημιουργικότητά τους για να γίνουν σκλάβοι της αγοράς, που μάλιστα οδεύει προς τον αφανισμό. Για έναν έφηβο η ιδέα της σύνταξης σημαίνει ότι για πενήντα χρόνια θα «χάνει τη ζωή του κερδίζοντας τα προς το ζην», σύμφωνα με μια έκφραση που διόλου δεν έχει χάσει την επικαιρότητά της. Ακούγοντας λοιπόν την κυβερνητική πρόταση για αύξηση των χρόνων δουλειάς ως τη συνταξιοδότηση, άνετα μπορεί αυτός ο έφηβος να φανταστεί την οργή και την αγανάκτηση των εργαζομένων, που μετά από πενήντα χρόνια επαχθούς εργασίας, θα ήθελαν να χαρούν, πριν από την ελευθερία που τους παραχωρείται στα πρόθυρα του γήρατος, εκείνη την ελευθερία του να μην έχεις αφέντες και κυρίους, εκείνη όπου εσύ ορίζεις τον εαυτό σου περισσότερο απ’ όσο τον ορίζει ο νόμος.

Το προλεταριάτο εξαφανίστηκε από τη στιγμή που η αποικιοποίηση του είναι από το έχειν προλεταριοποίησε ολόκληρη την κοινωνία. Σκλάβοι μας κυβερνούν, που έχουν μοναδικό τους στήριγμα το πνεύμα της υποδούλωσης που μεταδίδουν παντού. Η πάλη των τάξεων δεν εξαφανίστηκε, έγινε όμως αγώνας υπαρξιακός, όπου η θέληση για ζωή έχει να αντιμετωπίσει τον ολοκληρωτισμό του εμπορεύματος, που την υποτιμά και τη σκοτώνει. Κάθε προσωπικός αγώνας είναι και αγώνας όλων. Δεν είναι πολύ χαρακτηριστικό ένα από τα συνθήματα των μαθητών: «Παλεύω την πάλη των τάξεων» [je lutte des classes];

Μια νέα μορφή επανάστασης πάει να γεννηθεί. Η επανάσταση αυτή δεν καταφεύγει στα όπλα της εξουσίας που ενώ πολεμούν την εξουσία, ουσιαστικά την ανασυστήνουν και την αναζωογονούν. Τα απόλυτα όπλα ενάντια στην οικονομία, που για το κέρδος εκμεταλλεύεται τη ζωή του πλανήτη, τη ζωή των παιδιών, των γυναικών, των αντρών, είναι η θέληση για ζωή και η αλληλέγγυα συνείδηση του ζωντανού στοιχείου.

μεταφραση:ΛΓ

http://wp.me/pPn6Y-5jy

22 σκέψεις σχετικά με το “Raoul Vaneigem: για τις διαδηλώσεις στη Γαλλία

    • Ισως βαλει σημεια στιξης στην Κερατεα….

      Πχ να την κανει Κερατέα.
      η Κερατέα!…

      Η να επιληφθει για τα σημεια στιξης των κατοικων Κερατεας…και να πηγαινει στα μπλοκα να κανει διαλεξεις…
      😉

      Χαμογελατε…

  1. ε αφου ξερεις την απάντηση…σαν γνησιο παιδι του Μαη θα γραψει στους ορχεις του τον φορμαλισμο και την ορθογραφια..μεχρι και σε παντομιμα μπορει να μας παρουσιάσει την περιγραφη η την ανάλυση της Κερατέας…να δουμε τη Κυριακη ποσοι θαμαστε….

  2. αν επιανα κι εγω την ορθογραφια των οσων διαβαζω δεν θαμουνα γεωπονος επιμελητης θα γινομουνα…θετε να βαλω εγω τον τονο ? δηλαδη το διαβάσατε και μονο αυτο σας εμεινε? ναστε καλα..

    • Υπαρχει μια ενοια που βαζει την οποια παρεξηγηση στην θεση της….Και αυτη η ενοια εκφραζεται μεσα απο την λεξη χιουμορ….
      😉

      Χαμογελατε…

  3. Διορθωθηκε η μικρη μου προταση το υπολοιπο δεν το πιάνω γιατι δεν ειναι δικο μου…ειναι η πρωτη αναδημοσίευση που κάνω (ισως και η τελευταία γιατι προτιμω τα κείμενα προσωπικής γνώμης) και σκοπεύω να σεβαστω την αρχικη δημοσίευση.

  4. Στην Κερατεα απο την πρωτη μερα ειχε ΚΑΙ γαλανολευκες αλλα αυτο δεν σταματα την συμπαρασταση ουτε την ουσια του αιτηματος. Και στα διόδια ηρθανε οι νταλικερηδες για συμπαράσταση με γαλανολευκες και καπελακια «Η ταν η επι τας» και?

    • «Και στα διόδια ηρθανε οι νταλικερηδες για συμπαράσταση με γαλανολευκες και καπελακια “Η ταν η επι τας” και?»

      Δεν το θεωρω ακριβως «και?» ως σωστο ερωτημα…Γιατι ναι μεν συμπαρασταση στον κοσμο κατα του κοινου εχθρου….αλλα μηπως, λεω μηπως να υπηρχε και αντιπροταση απο συνθηματολογια?
      (Και δεν ζηταω να απαντηθει αν υπαρχει η οχι αντισυνθηματολογια του «η ταν η επι τας».Πιστευω ειναι σαφες το ερωτημα μου)

      Χαμογελατε…

  5. δεν ελεγαν συνθηματα καθοταν διπλα στη δράση μας και κορναραν σαν συμπαράσταση .ηταν οι νταλικες του Κωφίδη και μερικών άλλων, οταν ενας ηρθε και μουδωσε ενα καπελλάκι το πηρα αλλα δεν το εβαλα και μουπε γιατι δεν το βάζεις τουπα «Κοιτα εδω ειμαστε μαζι και αντιδρουμε και σας ευχαριστουμε για την συμπαράσταση σας αλλά το καπέλλο «δεν καν δεν το πετάς?» του ειπα και γέλασε..του εξηγησα οτι ειμαι διεθνιστης και εναντιον του εθνικισμου αλλα δεν μας εμποδιζει αυτο να αντιδραμε στα διόδια..αυτοι πληρωνουνε 1800 ευρω την νταλικα το μηνα (Αθηνα-θεσσαλονικη) αυτο παει στη τσέπη μας γιατι ακριβαινουνε τα προιοντα που μεταφερουνε…αρα το σωστο ειναι να μην πληρωνουνε ουτε αυτοι..ασε που δεν βγαζουνε 1800 το μηνα οι οδηγοι…οι ιδιοκτητες ισως..

  6. τώρα πες μου Αλουκα το θεωρεις το ‘και»? σωστο ερώτημα? και τι θα εκανες πρακτικα? αν ερχοτανε μια ταξη να σε στηριξη στο δρομο τι θα κανες? ΠΑΜΕ? καθαροπαρθένα? για πες?

    • Μαρξ Φακτορ…..
      Θελω να πιστευω (αν και ειναι εξοφθαλμο) οτι το καθαροπαρθενα δεν πηγαινει σε μενα.
      Θα σε παρακαλουσα(ευγενικα this once) να βουτας δυο φορες την γλωσσα σου στο μυαλο σου πριν επιτεθεις σε συσχολιαστη σου.
      Φιλικα…..

      Χαμογελατε…

  7. Αυτην ακριβως την αντισυνθηματολογια εννουσα.
    Απλα η μονη μου ενσταση ηταν στο «και?»(φανταζομαι ηταν » ε,και?»), και οπως φανηκε και απο την αντιδραση σου δεν ηταν «και?» αλλα ειχε απαντηση.
    😉

    Χαμογελατε…

  8. Στη πραξη στο δρομο δεν μπορεις να αρνηθεις σε κανενα κομματι του λαου την συμπαρασταση. Λεω κομματι του λαου γιατι οι οδηγοι νταλικας (με εξαιρεση τον Κωφιδη) ειναι υπαλληλοι. Κανουμε αμαν να κατεβασουμε κοσμο κατω…αν ερθουν απο μονοι τους μπραβο τους…δεν προφταινουμε να στησουμε μαρξιστικα φροντιστηρια στη δράση…μετα τη δραση ναι..

    • Κατσε γιατι με μπερδευεις.
      Μεσα στην δραση δεν ηταν η κινηση που εκανες? Περιμενες να τελειωσει πρωτα και μετα να του κανεις διαλεξη?
      Οχι.
      Αυτο λεω και εγω.Οτι εκει μεσα ειναι που οφειλει ο καθενας απο εμας να πραξει.
      Οχι μετα.Γιατι μετα θα ειναι αργα.Θα εχει ΗΔΗ περασει το μυνημα.

      Χαμογελατε…

  9. Επίσης θέλω να διαμαρτυρηθώ (δεν ξέρω αν έχω αυτό το δικαίωμα βέβαια ακόμα αλλά το αποπειρούμαι) για την ανάρτση αυτούνα. Διότι έχουμε τόσους έλληνας αναλυτάς (ειδικά αριστερούς οικονομολόγους με έτοιμες από 15 προτάσεις ο καθένας για τη νέα χιλιετία -και τον επόμενο πλανήτη) και εσείς μου βάζεται αυτούς τους περίεργοι με τα ξένα ονόματα, που γράφουν για ασήμαντες χωρες που δεν κατάφεραν να στεριώσουν πουθενά όσους πολέμοι και να έκαναν.
    Αίσχως ασε που είναι και άθεος με μελέτες για το χριστιανικό μεσαίωνα, τις αιρέσεις του κλτ.
    Ντροπή

  10. chief εχει ΤΕΙ η Γαστούνη? τελευταία αγροτική σοδειά που αναφέρθηκε εκει κάτω ηταν κάτι αποσύρσεις ταγματαλητών που θαφτηκαν στην Πηγάδα…οπως αργότερα εκαναν με τα ροδάκινα στην Ημαθία…εχεις χάσει επεισόδια απο την αγροτικη παραγωγή angel

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s