ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1944-1949


Α΄ Μέρος (http://wp.me/pPn6Y-4pG)

B΄ Μέρος : Μια Νικηφόρα Επανάσταση που Χάνεται και ΄Αλλα Τραγικά…  Μέχρι τις

Συμφωνίες Λιβάνου  & Καζέρτας

Του  Niccolò Machiavelli

«Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος» [1]

«Ο άνθρωπος είναι  αναγκασμένος να κατακτήσει την ελευθερία  του, η συντέλεση αυτού του  άθλου δεν είναι μόνο ένα έργο διανοητικό και ηθικό είναι προπάντων  στην τάξη του χρόνου όσο και από  την άποψη της λογικής μας  ανάπτυξης, ένα έργο υλικής χειραφέτησης», Μιχ. Μπακούνιν




 Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Εισαγωγή

«Η «Ένωση των Κομμουνιστών», μια διεθνής εργατική Ένωση, που στις τότε συνθήκες μπορούσε φυσικά να είναι μονάχα μυστική, στο Συνέδριο που έγινε στο Λονδίνο το Νοέμβρη του 1847, ανέθεσε στους υποφαινόμενους να συντάξουν ένα διεξοδικό θεωρητικό και πρακτικό πρόγραμμα του κόμματος, που προοριζόταν για δημοσίευση. Έτσι γεννήθηκε το παρακάτω «Μανιφέστο» που το χειρόγραφο του ταξίδεψε στο Λονδίνο για να τυπωθεί, λίγες βδομάδες πριν από την επανάσταση του Φλεβάρη» [ 2], Κ. Μαρξ, Φ. Ένγκελς – Το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, πρόλογος στη γερμανική έκδοση του 1872.

Κάπου εκεί άρχισαν όλα. ΄Η σχεδόν όλα και  συνέχισαν… [3]

Το αποκορύφωμα  όλης αυτής της επαναστατικής διεργασίας συντελέστηκε με την μπολσεβίκικη έκδοση της κομμουνιστικής επανάστασης, τον Οκτώβριο του 1917.

Ευθύς εξαρχής  τα μηνύματά της  επηρεάζουν την  Ευρώπη και στην συνέχεια την Ελλάδα. [4]

΄Οσον αφορά  την τελευταία, οι υψηλοί δείκτες ανεργίας και οι άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των εργατών οδήγησαν στην έντονη πολιτικοποίησή τους, κατά τη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα. Ταυτόχρονα μεγάλωνε το οικονομικό χάσμα μεταξύ των πλουσίων, οι οποίοι γίνονταν πλουσιότεροι και των φτωχών, οι οποίοι γίνονταν φτωχότεροι.

Τον Νοέμβριο λοιπόν του 1918, ένα χρόνο μετά τον  «Κόκκινο Οκτώβρη» και κάτω από την  επίδρασή του, διεξάγεται ένα ιδρυτικό 1ο Συνέδριο από αντιπροσώπους ανεξάρτητων σοσιαλιστικών ομάδων στον Πειραιά.  Σκοπός του νεοσύστατου κόμματος ήταν : «να διαμορφώση τον αγώνα της εργατικής τάξεως εις αγώνα συνειδητόν και ενιαίον και να οδηγήση αυτήν εις την φυσικήν και αναγκαίαν αποστολήν της«. [5]

ΣΕΚΕ-ΚΚΕ. Οι Πρώτες Απόπειρες Κοινωνικής Ανατροπής

Το κόμμα που  προέκυψε από το 1ο Συνέδριο, μια μόλις εβδομάδα μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ, ονομάστηκε: Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (Σ.Ε.Κ.Ε.) [6].

Βασικές θέσεις του  προγράμματός  του ήταν δημοκρατία, παροχή εκλογικού δικαιώματος στις γυναίκες, αναλογικό εκλογικό σύστημα, εθνικοποίηση των μεγάλων πλουτοπαραγωγικών  πηγών. Σχετικά με την εξωτερική  πολιτική, ζητούσε ειρήνη, χωρίς  προσάρτηση εδαφών, βασισμένη στο  δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών. Τα προβλήματα που αφορούσαν διαμφισβητούμενα εδάφη, θα λύνονταν με δημοψηφίσματα.

Γρήγορα αποφασίστηκε η προετοιμασία για την προσχώρηση του ΣΕΚΕ στην Γ’ Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ)  και έτσι στο 3ο ΄Εκτακτο Συνέδριο μετονομάστηκε σε «Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος-Ελληνικό Τμήμα ΚΔ» (Κ.Κ.Ε. – Ελληνικό Τμήμα Κομμουνιστικής Διεθνούς).

Με αυτόν  τον τρόπο αποδέχτηκε πλήρως τους όρους και τις αποφάσεις της  ΚΔ, αρχίζοντας μια διαδικασία προσαρμογής  του χαρακτήρα του στα πρότυπά  της, που ονομάστηκε «μπολσεβικοποίηση», ενώ σταδιακά υιοθέτησε και την αρχή της «δικτατορίας του προλεταριάτου» (την μορφή τουλάχιστον που είχε πάρει στην ΕΣΣΔ εκείνη την εποχή, δηλ. πολιτειακή διάρθρωση «εκ των άνω» και μέσα σε ένα καθεστώς υπερ-κράτους).

Το 1923 μια ομάδα  μελών που συντάχθηκε με το  διεθνές τροτσκιστικό ρεύμα αποχωρεί από το κόμμα δημιουργώντας το Αρχείον του Μαρξισμού (Αρχειομαρξισμός) , ενώ το επόμενο έτος, το Κ.Κ.Ε. – Ελληνικό Τμήμα Κ.Δ. μετονομάζεται σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (Κ.Κ.Ε.).

Από την εποχή  εκείνη και μέχρι την έναρξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η βάση του ΚΚΕ άρχισε να διευρύνεται σημαντικά επηρεάζοντας τα εξαθλιωμένα στρώματα των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής, τα οποία παραπεταμένα από ένα αδύναμο έως αδιάφορο ελληνικό κράτος και μια αντίστοιχα, πολλές φορές, εχθρική κοινωνία προσπαθούσαν μάταια να ενσωματωθούν στην ελληνική πραγματικότητα. Ακόμα, οι εργάτες και οι αγρότες (κυρίως οι άκληροι εργάτες γης) που με το τέλος της μικρασιατικής περιπέτειας είχαν αποστρατευτεί, επιβίωναν ανάμεσα σε συνθήκες φτώχειας, υψηλών δεικτών ανεργίας και μιας ελληνικής πολιτείας, η οποία εξαργύρωνε πλέον τον «μεγαλοϊδεατισμό» της με άδεια ταμεία (εκτός από τις σημαντικές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, σε άψυχο υλικό, σε κινητά και ακίνητα υλικά αγαθά, σε εμπιστοσύνη από την ελληνική κοινωνία, κ.λπ.). Ταυτόχρονα πάγιο παρέμενε το αίτημα της αγροτικής μεταρρύθμισης και της καταπολέμησης της ανεργίας .

Στην συνέχεια, η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 επιβάρυνε σημαντικά τους όρους ζωής του ελληνικού λαού, οδηγώντας τον σε ένα πρωτοφανές κύμα αιματηρών απεργιακών κινητοποιήσεων, στο οποίο πρωτοστάτησε το ΚΚΕ. Για να κατασταλεί το ολοένα και διογκούμενο κύμα λαϊκών διεκδικήσεων, οι διώξεις των κομμουνιστών εντάθηκαν και «θεσμοθετήθηκαν» απ’ την κυβέρνηση Βενιζέλου με την ψήφιση του 4229/1929, γνωστού και ως Ιδιώνυμο.Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Ιταλοί διασχίζουν ελληνικό έδαφος. Ποταμός, Καλαμάς

4 Αυγούστου 1936, ο Ιωάννης Μεταξάς σε συνεννόηση με το βασιλιά Γεώργιο Β΄ κηρύσσει δικτατορία, αναστέλλοντας την ισχύ του Συντάγματος και διαλύοντας τη Βουλή. Ακολουθεί η διάλυση των κοινοβουλευτικών πολιτικών κομμάτων και απηνής δίωξη κάθε πολιτικής και κοινωνικής δραστηριότητας. Παράλληλα δημιουργείται ένας

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. πολυπλόκαμος  κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός , καταδίωξης και καταπίεσης, με στόχο κάθε δημοκρατικό και προοδευτικό πολίτη και κυρίως τους οπαδούς ή τους φιλικά προσκείμενους στο ΚΚΕ και σε σοσιαλιστικές ομάδες της εποχής. [7]

Η Γέννηση του ΕΑΜ

Ένα αριστερό μέτωπο γεννιέται

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Με την επικράτηση των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, η επιρροή  του ΚΚΕ στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό φθάνει στο απόγειό της, για τον λόγο ότι υπήρξε ο πρωτεργάτης της αντίστασης ενάντια στον κατακτητή και πρόσφερε ουσιαστική βοήθεια στον πεινασμένο κόσμο, όπως οι μάχες που έδωσε για την προστασία της σοδιάς στον θεσσαλικό κάμπο. Ακόμα το ΚΚΕ αποτέλεσε και μια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, απαλλαγμένο από την κυριαρχία του γερμανικού ναζισμού και των ντόπιων συνεργατών τους, καθώς και μια προσδοκία για μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη μετά την απελευθέρωση.

Κορωνίδα της αντίστασης του ελληνικού λαού εναντίον της ναζιστο-φασιστικής κατοχής υπήρξε το Ε.Α.Μ. (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο).

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Στις 27 Σεπτεμβρίου  του 1941 σε μια μικρή κατοικία, λίγο πιο πάνω από το τέρμα της οδού Ιπποκράτους, οι εκπρόσωποι τεσσάρων κομμάτων συναντήθηκαν κάτω από  συνθήκες παρανομίας και προχώρησαν στην ίδρυσή του. Το ιδρυτικό του ΕΑΜ συνυπέγραψαν οι : Λευτέρης Αποστόλου από το ΚΚΕ , Χρήστος Χωμενίδης από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (Σ.Κ.Ε.), Ηλίας Τσιριμώκος από την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (Ε.Λ.Δ.) και Απόστολος Βογιατζής από το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (Α.Κ.Ε.). [8]

Όπως αναφέρεται στην ιδρυτική πράξη, σκοπός του ΕΑΜ ήταν «…η απελευθέρωση του Έθνους από τον ξένο ζυγό…» και «…η κατοχύρωση του κυριαρχικού δικαιώματος του ελληνικού λαού, όπως αποφανθεί περί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του…». Στο Ιδρυτικό επίσης αναφερόταν ότι «…το ΕΑΜ θα ασχοληθεί με την διατήρηση ακμαίου του απελευθερωτικού πνεύματος του ελληνικού λαού […] με την εξασφάλιση κατά το δυνατόν μιας συνεργασίας με τους άλλους λαούς οι οποίοι αγωνίζονται κατά των δυνάμεων του Άξονος…».

Επίσης, μέσα από  το Ιδρυτικό, οι πρωτεργάτες του  ΕΑΜ δήλωναν ότι :«Εις το ΕΑΜ γίνεται ισοτίμως δεκτόν παν άλλο κόμμα ή Οργάνωση που δέχεται τας αρχάς του παρόντος Ιδρυτικού, ως και να εργασθεί διά την επιτυχίαν των σκοπών του ΕΑΜ…».

«…Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία. Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της…». [9]

Στις 23 Φεβρουαρίου 1943 ιδρύεται η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων – ΕΠΟΝ , μετά την αυτοδιάλυση και συγχώνευση σε αυτήν διαφόρων ανεξάρτητων εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων της ευρύτερης νεολαίας της Αριστεράς. Την πρωτοβουλία για την ίδρυση της ΕΠΟΝ είχε το ΕΑΜ Νέων. [10]

Πριν από την δημιουργία του ΕΑΜ, οι εκπρόσωποι αυτών των τεσσάρων κομμάτων είχαν επιδιώξει την δημιουργία αντιστασιακού μετώπου με όλες τις διαθέσιμες πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Με διάφορες όμως προφάσεις τα «αστικά» κόμματα δεν δέχτηκαν. Ύστερα από διαπραγματεύσεις δύο μηνών, τελικά μόνο τα αριστερά κόμματα συμφώνησαν να προχωρήσουν στην ίδρυση  του ΕΑΜ. [11]

Μέσα  στο ΕΑΜ Επικρατεί το ΚΚΕ

Όρθιος διακρίνεται ο Θ. Χατζής

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Ταυτόχρονα και πριν πάντα την ίδρυση του ΕΑΜ, το «Συντονιστικό Γραφείο» είχε δημιουργήσει προσωρινές τετραμελείς επιτροπές, μ’ έναν εκπρόσωπο από κάθε κόμμα (από αυτά που αργότερα αποτέλεσαν τον πυρήνα του ΕΑΜ), στην Αθήνα, στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη και όπου άλλου το επέτρεπαν οι συνθήκες. Το αντίστοιχο συνέβη και με την δημιουργία τετραμελών συνοικιακών επιτροπών.

Ο πολυσυλλεκτικός  χαρακτήρας του ΕΑΜ συσπείρωσε γύρω του διάφορες μικρές συνδικαλιστικές  ομάδες και πολιτικές προσωπικότητες της εποχής.

Σύντομα μέσα στους κόλπους του κινήματος επικράτησε το ΚΚΕ, επειδή ήταν περισσότερο οργανωμένο από τις υπόλοιπες ομάδες, είχε προηγούμενη εμπειρία πολιτικοκοινωνικής δράσης σε ένα αντίστοιχο περιβάλλον απαγορεύσεων και διώξεων και διέθετε το μεγαλύτερο ποσοστό σε ανθρώπινο δυναμικό.

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. ΄Ετσι και οι πρωτεργάτες του  Ε.Λ.Α.Σ. (Ελληνικός Λαϊκός Αντιστασιακός  Στρατός), ο οποίος αποτέλεσε το στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ, ξεπήδησαν μέσα από το ΚΚΕ . Ενδεικτικό δε της κυριαρχίας του ΚΚΕ μέσα στο ΕΑΜ είναι η ηγετική θέση του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, που κατείχαν διαδοχικά οι : Λευτέρης Αποστόλου, Θανάσης Χατζής, Μιλτιάδης Πορφυρογένης και Μήτσος Παρτσαλίδης, όλοι ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ. [12], [13], [14], [15]

Ο Μιλτ. Πορφυρογένης έμπιστος φίλος του Ν. Ζαχαριάδη διαδέχεται τον Θ. Χατζή

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Σταθμός, αλλά και  εναρκτήριο λάκτισμα στην γενικότερη πορεία και δράση του ΕΑΜ αποτέλεσε η 28η Οκτωβρίου 1941, όταν κατόπιν εντολής του, οι

κάτοικοι των Αθηνών, οι οποίοι είχαν εξαθλιωθεί από την κατοχική πείνα, βγαίνουν στους δρόμους της πόλης για να διαδηλώσουν για «το έπος του ‘40 στα βουνά της Αλβανίας» και ενάντια στην κατοχή, ενώ ακολουθούν απεργίες και ποικίλες κινητοποιήσεις. [16]

ΕΑΜικό Κράτος και Λαοκρατική Σύγχυση

Στην συνέχεια το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εκτός από αντίσταση στην ναζιστο-φασιστική κατοχή της εποχής, ξεκίνησε και μια προσπάθειά για την δημιουργία κράτους (το οποίο στη μετέπειτα φρασεολογία της Αριστεράς

έμεινε γνωστό ως «Ελεύθερη Ελλάδα») σε περιοχές της  ελληνικής υπαίθρου.

Τμήμα του ΕΛΑΣ σε μάχη

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Σε άρθρο του  Τριαντάφυλλου Μηταφίδης στην ΑΥΓΗ (28/10/09), διαβάζουμε : «Καθ’ όλη την διάρκεια του αντικατοχικού αγώνα το κοινωνικό πρόβλημα παύει να είναι υπόθεση μιας μικρής πρωτοπορίας και τη λύση του αναλαμβάνουν τα πλατιά λαϊκά στρώματα, έστω και υπό το θολό όραμα της «λαοκρατίας». Οι «λαϊκοί θεσμοί» των ΕΑΜ / ΕΛΑΣ – μορφές δυαδικής εξουσίας – και η σφυρηλάτηση της εργατοαγροτικής συμμαχίας ήταν βασικοί σταθμοί στη μετάβαση από την εθνική στην κοινωνική απελευθέρωση, που έπεσε, δυστυχώς, θύμα της σταλινικής «θεωρίας των σταδίων» και των αυταπατών της τότε ηγεσίας της Αριστεράς περί «εθνικού δρόμου για το σοσιαλισμό»».

Σε γενικές γραμμές η δράση του ΕΛΑΣ, αποτέλεσε εμπόδιο και για τις πολεμικές επιχειρήσεις των ναζιστικών στρατευμάτων στην Ευρώπη και εκτός αυτού κατάφερε να απελευθερώσει τα τρία πέμπτα της ελληνικής επικράτειας, επί κατοχής.

Στις 23 δε Απριλίου του 1944, η Π.Ε.Ε.Α. (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής  Απελευθέρωσης, που ιδρύθηκε στην Ελλάδα, λίγους μόλις μήνες πριν από το τέλος της κατοχής, όχι όμως αποκλειστικά από κομμουνιστές)  διοργάνωσε εκλογές σε όλη την ελληνική επικράτεια για την εκλογή εκλεκτόρων , οι οποίοι θα ψήφιζαν στην συνέχεια για την ανάδειξη 202 Εθνοσυμβούλων στο Εθνικό Συμβούλιο (η Βουλή της Κυβέρνησης του Βουνού).

Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν  στις 30 Απριλίου με την οριστική ψήφο των εκλεκτόρων και με μια συμμετοχή  που άγγιξε τους 1.800.000 πολίτες ( άνδρες και γυναίκες άνω των 18 ετών), ενώ  για πρώτη φορά εκλέγονται μέσα σε ένα είδος ελληνικού κοινοβουλίου πέντε Ελληνίδες βουλευτές.

ΕΑΜ, Ένα Ενιαίο Μέτωπο της Αριστεράς

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Μετά την κατοχή, το ΕΑΜ, που από εδώ και στο εξής συνταυτίζεται σε ένα μεγάλο βαθμό με το ΚΚΕ, καθιερώνεται στην συνείδηση του κόσμου, ως ο απελευθερωτής του από τα δεσμά του χιτλερισμού.

Από τη μάχη του Δεκέμβρη '44

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Με το ΕΑΜ λοιπόν, για πρώτη φορά στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, τα αριστερά κόμματα (τα οποία τότε συνέθεταν την ιδεολογική ταυτότητα της Αριστεράς της εποχής ,η οποία πέρα από τους δογματισμούς της είχε ανατρεπτική κοινωνική αφετηρία), πέτυχαν να δημιουργήσουν ένα γενικότερο μέτωπο συνεργασίας για έναν κοινό στόχο και κατάφεραν ν’ ανταποκριθούν στα αιτήματα των καιρών και να βρεθούν σε απόλυτη αντιστοιχία με τις ανάγκες του ελληνικού λαού.

Εκτός αυτού, για  πρώτη φορά συσπειρώνεται και  οργανώνεται για δράση, σε ένα κοινό αριστερό μέτωπο ένας σημαντικός αριθμός κόσμου, ο οποίος ξεπερνάει το ένα εκατομμύριο (σύμφωνα με τον γνωστό εκλογολόγο Νικολακόπουλο η Αριστερά υπολογίζεται να έφτασε το 30% εκείνο το διάστημα, ενώ άλλες πηγές κάνουν λόγο για … τρία εκατομμύρια ανθρώπων, οι οποίοι είχαν συσπειρωθεί στο γενικότερο μέτωπο του ΕΑΜ. Τέλος υπάρχουν και εκτιμήσεις που μιλούν για το ποσοστό του 80%, το οποίο άγγιξε η Αριστερά με την απελευθέρωση).

Τέλος, αναφορικά με όλη αυτή την παραφιλολογία που υπάρχει σχετικά με την «ηρωική» αντίσταση ενάντια στην εισβολή των ιταλών-γερμανών και την αγωνιστική «ανωτερότητα» των Ελλήνων, «Πρόκληση για στοχασμό και συσπείρωση της σκεπτόμενης και βασανισμένης ανθρωπότητας», θεωρούσε ο Μαρξ τις μεγάλες στιγμές (τραγικές στιγμές να προσθέσουμε) της Ιστορίας και όχι ευκαιρία για εθνικιστικά παραληρήματα.

««Ο Γ. Γραμματέας του ΕΑΜ Θ. Χατζής, στο έργο του «Οι ρίζες της Εθνικής Αντίστασης», θεωρώντας ότι όλες αυτές οι ερμηνείες «δεν εξηγούν τα πραγματικά κίνητρα του ελληνικού λαού», αποδίδει το «λαϊκό πατριωτισμό» κατά τον πόλεμο του ‘40 στη «συναίσθηση ότι η Ελλάδα κάνει έναν δίκαιο πόλεμο με ευρύτερο αντιφασιστικό δημοκρατικό περιεχόμενο, που τον έφερνε αντιμέτωπο με τους φασίστες κυβερνήτες του». Παραπέμπει μάλιστα και στον Λένιν, που, εξηγώντας την ψυχολογία των μαζών στο πεδίο της μάχης, έγραφε ότι «η πεποίθηση στο δίκαιο του πολέμου, η συνειδητοποίηση ότι είναι απαραίτητο να θυσιάσει τη ζωή του για όφελος των αδελφών του (εννοεί τους υπόλοιπους στρατιώτες, κυρίως αυτούς που βρίσκονται στην ίδια στρατιωτική μονάδα) , ξεσηκώνει το ηθικό των στρατιωτών και τους κάνει ικανούς να αντιταχθούν σε πρωτάκουστες δοκιμασίες»»4 ,αναφέρει ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης στην ΑΥΓΗ (28/10/09) και συμπληρώνει : ««Η απόπειρα των Ναζί να μετατρέψουν και την κατεχόμενη Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, στο πλαίσιο της υποδούλωσης των «βρωμολαών» της Ευρώπης στο «εθνολαϊκό κράτος του Γ΄ Ράιχ», συνέβαλε στην «συνειδητοποίηση του κοινωνικού προβλήματος που – παρά την ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων – ήταν εξαιρετικά θαμπό και μπλεγμένο με το εθνικό πρόβλημα, κεντρικό σημείο του μεγαλύτερου μέρους της εποχής 1900-1940», όπως σημειώνει ο Ν. Σβορώνος στα «Ανάλεκτά» του»».

Α΄  Επίμετρο

«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν:

1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών  την 1η Μαΐου  1944.

2. Ο τυφεκισμός όλων  των ανδρών, τους  οποίους θα συναντήσουν  τα γερμανικά στρατεύματα  επί της οδού  Μολάων προς Σπάρτην,  έξωθι των χωρίων.

Υπό την εντύπωσιν  του κακουργήματος  τούτου, Ελληνες εθελονταί (σ.σ. πρόκειται για ταγματασφαλίτες) εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς»

Ο στρατιωτικός διοικητής  Ελλάδος» [17]

Ενδεικτικές Εκατόμβες Θυμάτων της Ναζιστικής Θηριωδίας *

Ημερομηνία Θύματα Ημερομηνία Θύματα
2 Ιουνίου 1941 

1 Αυγούστου 1941

Σεπτ.-Οκτωβρ. 1941

17 Οκτωβρίου 1941

23 Οκτωβρίου 1941

16 Φεβρουαρίου 1943

12 Μαρτίου 1943

6 Ιουνίου 1943

16 Αυγούστου 1943

Οκτώβριος 1943

13 Δεκεμβρίου 1943

18 Δεκεμβρίου 1943

1-10 Φεβρουαρίου 1944

2 Απριλίου 1944

5 Απριλίου 1944

Εκτελούνται 300 κάτοικοι του χωριού Κάνδανος Χανίων
Εκτελούνται 118 στον Αλικιανό Χανίων 

Εξοντώνονται από  βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής 5.016 κάτοικοι της Δράμας, του Δοξάτου και των χωριών της περιοχής

Οι Γερμανοί πυρπολούν  τα Κερδύλια Σερρών και εξοντώνουν όλο τον ανδρικό πληθυσμό

Εκτελούνται 165 στο  Μεσόβουνο Κοζάνης

Εκτελούνται πάνω από 150 κάτοικοι του χωριού

        • Δομένικο  Ελασσόνας

Πυρπόληση Τσαρίτσανης  Ελασσόνας και εκτέλεση 40 κατοίκων, μεταξύ των οποίων 2 ανάπηρων πολέμου και 2 ιερέων. Η Τσαρίτσανη είχε καεί και στις 12 Οκτωβρίου 1942, ενώ τρίτη φορά κάηκε από τους Γερμανούς στις 20 Αυγούστου 1944

Εκτελούνται 106  όμηροι στο Κούρνοβο (Τρίλοφο) Φθιώτιδας

Εκτελούνται 317 κάτοικοι του χωριού Κομμένο Άρτας. Εκτελούνται 451 κάτοικοι των περιοχών Βιάννου και Ιεράπετρας Κρήτης

Εκτελούνται 200 πολίτες  στα χωριά του Ασπροποτάμου Τρικάλων (Καστανιά 52, Αμάραντος 27, Αετός 20, Κλείνοβος 13, κ.ά).

Εκτελούνται 1.104 στα  Καλάβρυτα

Εκτελούνται 133 στη  Δράκεια Πηλίου

Δεκαήμερη επιδρομή γερμανικών στρατευμάτων στην Καλαμάτα έχει ως συνέπεια την εκτέλεση 500 κατοίκων

Εκτελούνται 150 όμηροι στη Λαμία

Στο χωριό Κλεισούρα  Καστοριάς εκτελούνται και καίγονται  στη συνέχεια 270 γέροντες και γυναικόπαιδα

6 Απριλίου 1944 

23 Απριλίου 1944

25 Απριλίου 1944

28-30 Απριλίου 1944

1 Μαΐου 1944

16 Μαΐου 1944

6 Ιουνίου 1944

8 Ιουνίου 1944

10 Ιουνίου 1944

1 Ιουλίου 1944

6 Ιουλίου 1944

3-22 Ιουλίου 1944

10 Αυγούστου 1944

17 Αυγούστου 1944

22 Αυγούστου 1944

2 Σεπτεμβρίου 1944

Εκτελούνται 50 πατριώτες στο Σκοπευτήριο Καισαριανής
Θανατώνονται 318 γυναικόπαιδα στους Πύργους Εορδαίας Κοζάνης 

Εκτελούνται 134 κρατούμενοι  των φυλακών Λιβαδειάς στον Καρακόλιθο

Εκτελούνται 100 όμηροι στους Μολάους Λακωνίας

Εκτελούνται στο  Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κρατούμενοι των φυλακών Χαϊδαρίου

Εκτελούνται 120 όμηροι στο Χαϊδάρι και άλλοι 110 στη  Ριτσώνα Βοιωτίας

Εκτελούνται 101 όμηροι στα Διαβατά Θεσσαλονίκης

Οι ναζί βυθίζουν στη Μήλο το πλοίο «Δανάη», το οποίο  μετέφερε 600 ομήρους από το Ηράκλειο Κρήτης

Εκτελούνται στο  Δίστομο Βοιωτίας 296 γυναικόπαιδα

Απαγχονίζονται 50 πατριώτες  στο Χαϊδάρι

Εκτελούνται  200 στα  Λιόσια Αττικής

Εκτελούνται  161 στα  χωριά της Βόρειας Πίνδου

Καταστρέφεται το Καρπενήσι  και πυρπολούνται 100 χωριά του  νομού

Στο μπλόκο της Κοκκινιάς  οι ναζί εκτελούν 200, ενώ χιλιάδες άλλους μεταφέρουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης

Εκτελούνται 323 κάτοικοι χωριών του Ρεθύμνου

Εκτελούνται ή καίγονται  ζωντανοί 149 κάτοικοι του Χορτιάτη Θεσσαλονίκης. Μεταξύ αυτών και 39 παιδιά

    • Οι περισσότερες θηριωδίες έγιναν σε συνεργασία με τους ντόπιους συνεργάτες των γερμανών, δηλ. τα τάγματα ασφαλείας, την ομάδα Χ, κ.λπ. 6
    • 70 χρόνια μετά, η κάθε ελληνική κυβέρνηση εξακολουθεί να κάνει τα «στραβά μάτια»- χρησιμοποιεί ομάδες νέο-ναζιστικής και ακροδεξιάς λογικής και προέλευσης, για να αντιμετωπίσει (καταστείλει) τον κοινωνικό αντίκτυπο που έχουν στον κόσμο αυταρχικές αποφάσεις της. Ακόμα χρησιμοποιεί αυτές τις ομάδες για να αντιμετωπίσει τις διογκούμενες αντιδράσεις του κόσμου απέναντι σε αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα. Μέτρα τα οποία έρχονται να καλύψουν ελλείμματα και «τρύπες», τις οποίες ανοίγουν κατά καιρούς οι ίδιοι οι κυβερνώντες και οι «ημέτεροι» τους, με την διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, αλλά και με οικονομικά σκάνδαλα (ακόμη και στα δημόσια ταμεία).Επίσης, υπάρχουν εκατοντάδες  καταγγελίες και ντοκουμέντα  αναφορικά με την  συμμετοχή και  την δράση αστυνομικών σε παρόμοιους νέο-ναζιστικούς πυρήνες. Φαίνεται λοιπόν ότι κάποιοι προσπαθούν να νεκραναστήσουν τα τάγματα ασφαλείας της εποχής εκείνης, τα οποία ήταν ενεργά παρών σε όλες τις εκτελέσεις ή πολλές φορές υποκαθιστούσαν τους ίδιους τους γερμανούς ναζί , αποσπώντας συχνά τον έπαινο από τους υψηλά ισταμένους τους γερμανούς στρατιωτικούς. 

      Επιπλέον υπάρχουν και αντίστοιχα ντοκουμέντα/καταγγελίες για διασυνδέσεις ηγετικών στελεχών αυτών των νέο-ναζιστικών ομάδων της εποχής μας με τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες.

      Αν για παράδειγμα, η ντόπια κυριαρχία δείχνει μια τέτοια πολιτική «ανοχή» σχετικά με την δράση των ακροδεξιών στοιχείων στην ευρύτερη περιοχή του Αγ. Παντελεήμονα, συνεπικουρούμενη και από την πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ προς τον ελληνικό λαό, που παρουσιάζουν την περιοχή και ως μια τριτοκοσμική ζώνη (λόγω των μεταναστών), με αποτέλεσμα την κάθετη πτώση των τιμών των ακινήτων της περιοχής και την αγορά τους από μερικούς μεγάλο- επιτήδειους και μάλιστα σε εξευτελιστικές τιμές. Αν λοιπόν υπάρχει μια τέτοια παροιμιώδης «ανοχή» από την ελληνική κυβέρνηση κάθε πολιτικής «απόχρωσης», τότε, σχετικά με τα πλούσια κοιτάσματα σε πετρέλαιο και πολύτιμα ορυκτά, που «ξαφνικά» ανακαλύφθηκαν στο ελληνικό υπέδαφος, μέχρι που είναι διατεθειμένη να το φθάσει η ντόπια κυριαρχία της χώρας;

      Οι ομοιότητες με το παράδειγμα της Χιλής του Αλιέντε  είναι κάτι περισσότερο από ανατριχιαστικές (το πλούσια σε ορυκτά υπέδαφος της  Χιλής, κυρίως χαλκός). Πόσω μάλλον, όταν διαβάζουμε από την τρέχουσα ελληνική επικαιρότητα, ότι τις έρευνες  γι’ αυτά τα κοιτάγματα τα έχουν  αναλάβει …δυτικές και κυρίως αμερικάνικες εταιρίες (μήπως και την περαιτέρω εκμετάλλευσή τους;).

      Μήπως τελικά το μνημόνιο δεν είναι το κυρίως πρόβλημα, αλλά το κυρίως… δόλωμα και προσχεδιασμένο μάλιστα από τις διεθνείς αγορές;

Β΄  Επίμετρο

Που οφείλεται λοιπόν η αποτυχία , για την πολιτικο-κοινωνική  επικράτηση του ΕΑΜ στην Ελλάδα; Μήπως στις διεθνείς συγκυρίες, στην εγωπάθεια και στην «προδοσία» του από τους ίδιους τους ηγέτες του (πόσω μάλλον όταν ο πολιτικός έλεγχος της πολιτικής του πορείας και των αποφάσεών του ήταν προβληματικός και κυρίως ανύπαρκτος σε επίπεδο βάσης) ή μήπως σε εγγενείς αδυναμίες του Μαρξισμού και ιδεολογικές παρανοήσεις του γράμματος του Μαρξ (Σ’ αυτό το σημείο μη ξεχνάμε ότι και άλλα πολλά υποσχόμενα κινήματα «προδόθηκαν» ιστορικά από τις ηγεσίες τους, όπως συνέβη και στην μπολσεβίκικη επανάσταση του ’17 στην Ρωσία, στην Ισπανία του ’36 με την CNT, στον Μάη του ’68 από την κλίκα Κον Μπετίτ, κ.λπ);

Ο Μαρξ και οι Επίγονοί του

Το παρών κείμενο  θα εστιαστεί σε μια σύντομη και γενική κριτική στον Μαρξισμό, μέσα από το πρίσμα κυρίως του κομμουνιστικού μανιφέστου, αλλά και άλλων ιδεολογικών προσεγγίσεων του Μαρξισμού, μιας βιοθεωρείας δηλαδή, η οποία σε ιδεολογικό επίπεδο αποτέλεσε και την βασική ιδεολογική αφετηρία του ΕΑΜ. Σε επόμενες αναρτήσεις θα γίνει αναφορά και σε μερικά «εξόφθαλμα» λάθη (;) που συνέβησαν από την μεριά της Αριστεράς της εποχής εκείνης (ΚΚΕ, ΕΑΜ, ΔΣΕ). Λάθη πολιτικής, στρατιωτικής, ιδεολογικής και στρατηγικής φύσης και τα οποία προδιέγραψαν την ήττα της, κατά την διάρκεια αυτής «της νικηφόρας επανάστασης που χάθηκε».[18]

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Σε γενικές γραμμές το σύνολο του έργου των θεωρητικών του Μαρξισμού και κυρίως του Μαρξ δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μια κριτική στον καπιταλισμό, καθώς και «οδηγίες» για δράση που απευθύνονται αποκλειστικά στο προλεταριάτο της εποχής του καθ’ ενός μαρξιστή θεωρητικού («Ο μαρξισμός δεν είναι δόγμα, μα καθοδήγηση για δράση», Β.Ι. Λένιν).

«Οδηγίες» για δράση  προκειμένου να ανατραπεί η κυριαρχία  της αστικής τάξης και αυτή η επαναστατική περίοδος που θεωρητικά θα ακολουθούσε να οδηγήσει εν καιρώ σε μια αταξική κοινωνία.

Η Ουσιαστική Υποτίμηση  του Προλεταριάτου  από την Μέση Μαρξιστική Αντίληψη και Πρακτική

Κ. Μαρξ - Φ. Ένγκελς

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Μήπως τελικά η μέση ιδεολογικά και κοινά αποδεκτή, αριστερή προσέγγιση/εκδοχή της θεωρίας του Μαρξ «ξέχασε» (;) να μας περιγράψει , όχι τον δρόμο, αλλά και τον τρόπο (και τις αντίστοιχες δομές που χρειάζονται) για να οδεύσουμε προς μια αταξική κοινωνία; Και κυρίως «ξέχασε» να μας περιγράψει την ίδια την μορφή που θα έχει κάποιο είδος αταξικής κοινωνίας (δηλ. πως θα λειτουργεί, με τι είδη θεσμών ή θεσμούς θα αντικατασταθεί, οι λειτουργίες του κράτους, που ιστορικά όμως το τελευταίο αποσκοπεί στην εκμετάλλευση μιας μεγάλης και παραγκωνισμένης τάξης ανθρώπων, με τι θα αντικατασταθούν; Πως; Με ποιόν τρόπο θα γίνει; κ.λπ); Και όλα αυτά σε μια ολοκληρωμένη και λειτουργική μορφή;

Μήπως ο μόνος  δρόμος που απέμεινε από τον Μαρξισμό για την αταξική κοινωνία (την επικρατούσα τουλάχιστον και κοινά αποδεκτή εκδοχή του) δεν είναι παρά ένα είδος κράτους, έστω και … «εργατικό»  (που όμως το κράτος ως θεσμός, προήλθε ιστορικά από την ανάγκη της εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους);  Ένα κράτος δηλαδή «εργατικό-σοσιαλιστικό», που όπως μας έδειξε και η πρόσφατη ιστορία, όχι μόνον δεν οδήγησε σε μια αταξική κοινωνία, αλλά αντίθετα στην δημιουργία ενός νέου υπερ-κράτους, όπως συνέβη στο Ανατολικό Μπλοκ, στην Κίνα, στα κουμμουνιστικά καθεστώτα της Ασίας κ.ά (άσχετα με τα όποια κοινωνικά οφέλη αποκόμιζε ο κόσμος από αυτά και το όποιο «κλάδεμα» υπήρξε από άλλα κοινωνικά δικαιώματα);

Τόσος λοιπόν φόβος, ανασφάλεια και κυρίως έλλειψη εμπιστοσύνης από τους επιγόνους του Μαρξ για το ίδιο το προλεταριάτο;

Αν το ίδιο το προλεταριάτο ,το οποίο τόσο πολύ εμπιστεύτηκε ο Μαρξ δεν μπορεί ή είναι αντικειμενικά ανίκανο (σύμφωνα με τις διάφορες μαρξιανές εκδοχές) να χτίσει μια αταξική κοινωνία και αντ’ αυτού χρειάζεται προηγουμένως ένα προσωρινό βοήθημα-κράτους (έστω και εργατικό) για να λειτουργήσει χωρίς… εκμεταλλευτές, τότε σημαίνει ότι αυτοαναιρείται το σύνολο του έργου του Μαρξ. Και αυτοαναιρείται, καθώς, το σύνολο του έργου του είχε το προλεταριάτο ως αφετηρία και θεωρούσε το προλεταριάτο ώριμο, αλλά και ικανό να γκρεμίσει μια ταξική κοινωνία (εν προκειμένω την αστική) και στην θέση της να κτίσει εν καιρώ μια αταξική.

Αλλά και αν σε δεδομένες ιστορικές στιγμές το προλεταριάτο θεωρήθηκε ως «ανώριμο» (για καθαρά ιστορικούς λόγους, αλλά και λόγω συγκυριών), 162 χρόνια μετά την πρώτη δημοσίευση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου (ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1848) δεν έχει ωριμάσει … ακόμη (το σύγχρονο προλεταριάτο αποτελείται από ιδιωτικούς και δημόσιους υπάλληλους, εργάτες, αγρότες, άνεργους, μικρομεσαίους, μικροεπιχειρηματίες, πτυχιούχους, κ.ά., στο οποίο «κατρακυλούν» με ταχείς ρυθμούς ακόμα και οι μεσαίες ιδιοκτησίες);

«Οι πρώτες απόπειρες του προλεταριάτου να επιβάλει άμεσα το δικό του ταξικό συμφέρον, που έγιναν σε μια εποχή γενικού αναβρασμού, στην περίοδο της ανατροπής της φεουδαρχικής κοινωνίας, απέτυχαν αναγκαστικά, γιατί το ίδιο το προλεταριάτο δεν είχε ακόμα εξελιχθεί και γιατί έλειπαν οι υλικοί όροι της απελευθέρωσής του, που είναι ακριβώς το προϊόν της αστικής εποχής…..», από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

Ακόμα, όπως είδαμε, με την πρόοδο της βιομηχανίας ολόκληρα συστατικά μέρη της κυρίαρχης τάξης κατρακυλούν στο προλεταριάτο ή τουλάχιστον, βλέπουν να απειλούνται οι όροι της ζωής τους. Κι αυτά φέρνουν στο προλεταριάτο πολλά στοιχεία μόρφωσης».  Στην έκδοση του 1888 διευκρινίζονται ως  :»στοιχεία διαφώτισης και προόδου» (σημ. γερμ. σύντ.). από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

162 χρόνια μετά  την πρώτη δημοσίευση του Κομμουνιστικού  Μανιφέστου το προλεταριάτο «κρίνεται» ακόμα ως ανώριμο και ανίκανο, από τους επιγόνους του Καρλ Μαρξ, για να χτίσει «αταξικές δομές» (είτε μέσα στην ίδια την αστική κοινωνία είτε ανατρέποντάς την) , μέσω των οποίων θα πορευθεί προς μια ολοκληρωτικά αταξική κοινωνία (έστω και σε ένα μακρινό μέλλον);

162 χρόνια εξεγέρσεων, δράσεων, προπαγάνδας, θεωρητικών προσεγγίσεων του «ορθού» δρόμου και κοινωνικών πειραμάτων (πολλά από τα οποία τα τελευταία χρόνια έχουν επιτύχει τον σκοπό τους) και ότι ορίζεται ως προλεταριάτο, ακόμα να… ξυπνήσει;

«Για την τελική νίκη των θέσεων που διακηρύσσονται στο «Μανιφέστο», ο Μαρξ στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στην πνευματική ανάπτυξη της εργατικής τάξης, που θα ‘πρεπε να προκύψει αναγκαστικά από την ενιαία δράση και από τη συζήτηση», Φρίντριχ Ένγκελς από τον πρόλογο στη γερμανική έκδοση του 1890.

Σε όλους αυτούς τους αγώνες (η αστική τάξη), είναι υποχρεωμένη να κάνει έκκληση στο προλεταριάτο, να ζητάει τη βοήθειά του και να το τραβάει έτσι στην πολιτική κίνηση. Έτσι, η ίδια η αστική τάξη προμηθεύει στους προλετάριους τα δικά της στοιχεία μόρφωσης, δηλαδή τα όπλα ενάντια στον ίδιο τον εαυτό της», από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

΄Όμως, «Αν το παρόν σαρώνεται απ’ την παγωνιά της καπιταλιστικής κυριαρχίας, κι αν οι κύριοι του κόσμου μπορούν να καμαρώνουν πως τα βασίλειά τους είναι ακλόνητα, είναι για έναν μονάχα λόγο. Το παγκόσμιο προλεταριάτο δεν έχει ανανεώσει την ταξική του αυτοπεποίθηση», από το «θέσεις μάχης σ’ ένα γυάλινο κόσμο» της Ιδρυτικής Διακήρυξης της Ομοσπονδίας Αυτόνομων Ομάδων.

Εκτός και αν ο καπιταλισμός, σύμφωνα πάντα με την επικρατούσα «μαρξιανή» εκδοχή και πολιτική παράδοση, αποτελεί έναν μόνιμο και αταλάντευτο τρόπο οικονομικής εκμετάλλευσης στην ανθρώπινη ιστορία.

«Καθήκον του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» ήταν να διακηρύξει ότι είναι αναπόφευκτη η επικείμενη κατάργηση της σύγχρονης αστικής ιδιοκτησίας», πρόλογος στη δεύτερη Ρωσική έκδοση του 1882, Λονδίνο, 21 του  Γενάρη 1882, Καρλ Μαρξ, Φρίντριχ Ένγκελς. [19]

Ποιος είναι ο  λόγος λοιπόν της ιστορικής και  όχι φιλολογικής αντίφασης που  ακούει στο όνομα «σοσιαλιστικό  κράτος» ή σοσιαλισμός εκ των… άνω;

Σοσιαλισμός εκ των ΄Ανω και  ΄Αλλες Ιστορίες Αστικής Φαντασίας

« Η Ιδεολογία, όσο «επαναστατική» κι αν είναι, βρίσκεται πάντα στην υπηρεσία των εξουσιαστών, είναι το σήμα κινδύνου που δείχνει τον μεταμφιεσμένο εχθρό», από την Καταστασιακή Διεθνή

Μήπως τελικά η αστική τάξη του παρελθόντος και του παρόντος, προκειμένου να παραγκωνίσει και να «αδρανοποιήσει» τις νίκες και την κοινωνική δυναμική του προλεταριάτου, ενεργοποίησε την τόσο αποτελεσματική μέθοδο που ονομάζεται «ιδεολογική μάσκα» (δηλ. κατ’ όνομα επαναστάτες που όμως κατ’ ουσίαν λειτούργησαν/ουν καταστροφικά για την ίδια την επαναστατική διαδικασία και το χειρότερο είναι ότι αυτοί οι «επαναστάτες» συνήθως δεν το έκαναν/ουν συνειδητά) και τα στηρίγματα αυτής της «ιδεολογικής μάσκας» στην εποχή μας, δεν βρίσκονται πουθενά αλλού παρά στο ίδιο το Θέαμα; 7

Μήπως τελικά αυτό ήταν το … «μυστικό («μεταφυσικό») όπλο» του καπιταλισμού, μέσω του οποίου τα όποια σοσιαλιστικά «πειράματα» (σε επίπεδο κρατών) και κομμουνιστικά κινήματα (σε επίπεδο κοινωνικής πίεσης και μοχλού της αστικής ανατροπής), απέτυχαν ως τέτοια παταγωδώς;

Και ποιο ήταν ακριβώς  αυτό το «μυστικό όπλο», μέσω του οποίου ο καπιταλισμός φαντάζει «άτρωτος»;

Ο συμβιβασμός-ρεφορμισμός, καθώς και ο «πόλεμος» εναντίον της αστικής τάξης, όταν ο τρόπος ζωής , η καθημερινότητα και η συνειδητότητα των επίδοξων ανατροπέων της δεν απείχε και πολύ από τα αντίστοιχα  πρότυπα της αστικής τάξης (και δεν αναφερόμαστε σε επίπεδο ποσότητας υλικών αγαθών).

Η αστική τάξη, το νεοφιλελεύθερο ληστρικό μοντέλο της εποχής μας, δεν ανατρέπεται μέσω των συστημικών «εργαλείων» της (τα οποία προήλθαν μέσα από κοινωνικές κατακτήσεις και έγιναν στην συνέχεια θεσμοί της) και τα οποία, η αστική τάξη τα παραχωρεί, ως τέτοια, απλόχερα είτε στους εργαζόμενους είτε στους επίδοξους ανατροπείς της. Ακόμα περισσότερο δεν ανατρέπεται μέσω των ίδιων των θεσμών της, της δήθεν κουλτούρας της και του ψευδο-πολιτισμού της (αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται εν δυνάμει κάποια πράγματα από αυτήν είτε για την ενίσχυση της ποιότητας ζωής του κόσμου, είτε εναντίων της ίδιας της αστικής, μεγαλοαστικής στην εποχή μας, τάξης).

Η βασική ιδέα που κυριαρχεί στο «Μανιφέστο» είναι η ιδέα ότι η οικονομική παραγωγή (το είδος της οικονομικής παραγωγής εννοεί) και η κοινωνική διάρθρωση (το είδος της κοινωνικής διάρθρωσης εννοεί και εδώ) κάθε ιστορικής εποχής που προέρχεται απ’ αυτήν αναγκαστικά, αποτελούν τη βάση για την πολιτική και πνευματική ιστορία αυτής της εποχής…..», από το  Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος (πρόλογος στη γερμανική έκδοση του 1883) Φρίντριχ Ένγκελς και αναφέρεται στην θεωρία του «Εποικοδομήματος».

Η Κοινωνική Δράση  σου Ποιόν Τελικά Εξυπηρετεί;

Επίσης, στην ιστορία των επαναστατικών κινημάτων δεν υπήρχαν/ουν μόνο καλοπροαίρετοι ιδεολόγοι, αλλά και πολλές φορές ανεξέλεγκτοι (δηλ. χωρίς κανέναν πολιτικό έλεγχο) : καιροσκόποι, στυγνοί ατομιστές, πολιτικά συγχυσμένοι οπαδοί, ματαιόδοξα «αλάθητοι» ελιτιστές, ενίοτε μισάνθρωποι, γραφικοί και μικρήνους ηγετίσκοι, «πολιτικοί καριερίστες», και κυρίως οπαδοί. Οπαδοί που αντιμετωπίζουν το ζήτημα της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας περισσότερο μέσα από ένα «θρησκευτικό» πρίσμα, βασιζόμενοι σε μια δήθεν «αλάθητη» πολιτική αφετηρία και μια εγωπαθή, πολλές φορές, αυταρέσκεια. Δεν αντιμετωπίζουν δηλαδή το ζήτημα της επαναστατικής αλλαγής ως αυτό καθ’ αυτό που είναι και αποτελεί μια παρόμοια διεργασία.

Και αυτό καθ’ αυτό που είναι μια επαναστατική διεργασία ή εξέγερση και ανατροπή είναι το βίωμα και ως τέτοιο παραπέμπει (πρώτα απ’ όλα) στην άμεση συνέπεια πολιτικής ιδεολογίας και έργων (δηλ. το είδος της προσωπικής ζωής, των τρόπων, των συμπεριφορών, της καθημερινότητας, της συνειδητότητας, της πολιτικής δράσης κ.λπ).

΄Ολα τ’ άλλα, τις περισσότερες φορές, αποτελούν ανούσιες θεωρίες που γράφονται μπροστά από ένα γραφείο (που συνήθως εξυπηρετούν την αξιακή εξύψωση του δημιουργού τους στα μάτια των ομοϊδεατών του) και διαθέτουν πρακτική αξία και περιεχόμενο αντίστοιχα με τα ποιηματάκια που υπάρχουν πίσω από κάθε χαρτάκι του ημερολογίου.

H ιστορία όμως των κομμουνιστικών και των αναρχικών κινημάτων είναι διάτρητη από παρόμοιες συμπεριφορές και πρακτικές, οι οποίες κατά καιρούς έχουν χαράξει και την ιδεολογική πορεία και πρακτική των συγκεκριμένων κινημάτων.

Για ποιον λόγο λοιπόν τόσα χρόνια δεν έχει γίνει αυτό το ποιοτικό βήμα, που τόσα έχουν γραφεί και ειπωθεί και τόσοι αγώνες έχουν γίνει για να πραγματωθεί;

Σοσιαλισμός εκ των  άνω (είτε αναφέρεται στον Κομμουνισμό  είτε στον Αναρχισμό, μόνο που στον δεύτερο πολλές φορές γίνεται  και άτυπα, (βλ. Γ. Ντεμπόρ «Κοινωνία του Θεάματος);

Εσείς ξέρετε…


Σημειώσεις – Παραπομπές

 

[ i] Από το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, Κ. Μαρξ-Φ.΄Ενγκελς


[ii ] Πρόκειται για την επανάσταση του Φλεβάρη του 1848 στη Γαλλία

[iii ] Αναφορικά με την είσοδο του κομμουνιστικού κινήματος στο ιστορικό προσκήνιο



[iv ] Για τον Ελλαδικό χώρο είχε ήδη γίνει προεργασία από πιο πριν. Στο βιβλίο της Γ΄ Τάξης Γενικού Λυκείου διαβάζουμε : «…..Η ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα, μιας πόλης με σημαντικό, για τα μέτρα της εποχής, βιομηχανικό υπόβαθρο και με κοσμοπολίτικο χαρακτήρα αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το εργατικό κίνημα. Η μεγάλη πολυεθνική εργατική οργάνωση της πόλης, η Φεντερασιόν, με πρωτεργάτες σοσιαλιστές από την ανοιχτή σε νέες ιδέες εβραϊκή κοινότητα της πόλης, αποτέλεσε σημαντικό δίαυλο για τη διάδοση της σοσιαλιστικής και εργατικής ιδεολογίας στη χώρα. Στη διάρκεια του ΄Α Παγκοσμίου Πολέμου, οι πιέσεις που δέχτηκε η ελληνική κοινωνία, η εμπλοκή της σε διεθνείς υποθέσεις και ο αντίκτυπος της ρωσικής επανάστασης οδήγησαν το εργατικό και το σοσιαλιστικό κίνημα σε ταχύτατη ωρίμανση».1

[ v] Το πρώτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ, Πρακτικά, σ.138

 

[ vi] Τέλη Νοεμβρίου του 1922 ιδρύεται η νεολαία του ΣΕΚΕ, με την ονομασία: Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (Ο.Κ.Ν.Ε.).

 

[ vii] Περίπου στα 1600 μέλη του ΚΚΕ συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν αυτή την περίοδο και οι περισσότερες οργανώσεις του εξαρθρώθηκαν . Ακόμη, η Ασφάλεια κατάφερε να εκμεταλλευτεί το κενό που δημιουργήθηκε απ’ τις μαζικές συλλήψεις συγκροτώντας δική της καθοδήγηση με πρώην στελέχη του κόμματος που είχαν προσχωρήσει στις αρχές ασφαλείας ,όπως οι πρώην βουλευτές Μιχάλης Τυρίμος και Μανώλης Μανωλέας. Η νέα, συγκροτημένη από την ασφάλεια καθοδήγηση ονομάστηκε Προσωρινή Διοίκηση και άρχισε να εκδίδει τον δικό της Ριζοσπάστη εντείνοντας έτσι τη σύγχυση στις γραμμές των οπαδών του κόμματος.2

 

[ viii] Όλα αριστερά κόμματα της εποχής

 

[ ix] Είχε προηγηθεί η ίδρυση και άλλων αντιστασιακών οργανώσεων, όπως η «Ελευθερία» στη Θεσσαλονίκη (15 Μαΐου 1941), η «Εθνική Αλληλεγγύη» (28 Μαΐου 1941) και ο «Δημοκράτης» (αρχές Μαΐου 1941) στην Αθήνα , κ.ά, το «Πατριωτικό Μέτωπο» στα Γιάννενα (2 Ιουνίου 1941), κ.ά.

Ακόμα, αντιστασιακές οργανώσεις που έδρασαν κατά την διάρκεια της κατοχής ήταν :

Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας

Πρωτόκολλο Τιμής

Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας

Ελληνικόν Αίμα

Φιλική Εταιρία Νέων

Μπουμπουλίνα

Στρατιά Σκλαβωμένων Νικητών

ΠΕΑΝ

ΕΠΟΝ

ΕΚΚΑ

Παγκληρική Ένωση Ελλάδας

Ιερά Ταξιαρχία

Με τον καιρό, άλλες αντιστασιακές ομάδες και οργανώσεις παρέμειναν ανεξάρτητες ως το τέλος, άλλες συνεργάστηκαν με τις πανελλήνιες ή συγχωνεύτηκαν με αυτές.

 

[x ] Οι ανεξάρτητες αριστερές οργανώσεις νεολαίας που αυτοδιαλύθηκαν προκειμένου να ιδρυθεί η ΕΠΟΝ ήταν οι : Αγροτική Νεολαία Ελλάδας – ΑΝΕ, Ενιαία Εθνικοαπελευθερωτική Εργατοϋπαλληλική Νεολαία – ΕΕΕΝ, Ενιαία Μαθητική Νεολαία – ΕΜΝ, Ενωση Νέων Αγωνιστών Ρούμελης – ΕΝΑΡ, Θεσσαλικός Ιερός Λόχος – ΘΙΛ, Λαϊκή Επαναστατική Νεολαία – ΛΕΝ, Λεύτερη Νέα – Λ.Ν., Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας – ΟΚΝΕ, Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδας – ΣΕΠΕ, Φιλική Εταιρία Νέων – ΦΕΝ.

 

[ xi] Η ηττοπάθεια, με κάποιες εξαιρέσεις, και η άρνηση να προχωρήσουν σε οργανωμένη αντίσταση αποτέλεσαν βασικούς παράγοντες που καθόριζαν την γενικότερη στάση των τότε αρχηγών όλων των υπόλοιπων κομμάτων.3

Επίσης, ο ιστορικός Γραμματέας της Κ.Ε. του ΕΑΜ, Θανάσης Χατζής, στο τετράτομο έργο του με τίτλο : «Η νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε», αναφέρει χαρακτηριστικά ότι κατόπιν συνάντησης που είχε ο ίδιος μαζί με τον Κώστα Βιδάλη, δημοσιογράφο του Ριζοσπάστη (αργότερα δολοφονήθηκε στη Λάρισα από τους άνδρες του αντικομμουνιστή Σούρλα) και τον Στυλιανό Γονατά , αρχηγό του κόμματος των Συντηρητικών Φιλελευθέρων, ο Γονατάς φέρεται να τους είπε ότι «…αυτό είναι καθαρή τρέλα» και τους προειδοποίησε ότι αν προχωρήσουν στην ίδρυση ενός παρόμοιου μετώπου θα καλέσει τους αξιωματικούς να οργανώσουν στρατιωτικά τμήματα, υπό τον Τσολάκογλου (πρωθυπουργό της τότε ελληνικής κυβέρνησης που ελεγχόταν και από τους γερμανούς), για να συντρίψουν την «ανταρσία» αυτή, όπως τη χαρακτήρισε.

Στα μέσα του Ιουλίου του 1941 (και πριν την τελική ίδρυση του ΕΑΜ), το ΚΚΕ έκανε και μια δεύτερη προσπάθεια επαφών. Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος συναντήθηκε με όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και συζήτησε μαζί τους. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, με εξαίρεση τα τρία κόμματα που μαζί με το ΚΚΕ ίδρυσαν το ΕΑΜ.

Τέλος, με την κυκλοφορία του Ιδρυτικού, οι αρχηγοί των κομμάτων που δεν δέχτηκαν να συμμετάσχουν στην ίδρυση του ΕΑΜ, βρέθηκαν προ τετελεσμένου γεγονότος , ενώ δεν έλειψαν και οι έντονες αντιδράσεις από μέρος του τότε «αστικού» πολιτικού κόσμου.

 

[ xii] Ο Λ. Αποστόλου αποτελεί τον πρώτο Γραμματέα του ΕΑΜ. Τον αντικατέστησε ο Θ. Χατζής , ύστερα από τη σύλληψη του πρώτου από τους Ιταλούς, τον Νοέμβριο του 1941.

 

[ xiii] Ο Θ. Χατζής αποτέλεσε μία εμβληματική προσωπικότητα της Αριστεράς. Πρόκειται για ιδεολόγο κομμουνιστή προσανατολισμένο στην πολιτική δράση, ιδιαίτερα διορατικό και οξυδερκή, που στα επόμενα χρόνια υπήρξε προκλητικά αγνοημένος από την κάθε μορφή της Αριστεράς.

Στον ίδιο ανήκει και η φράση: «Το ΕΑΜικό κίνημα ήταν αληθινή λαϊκή επανάσταση, που χάθηκε». Αυτός ο πολιτικός χώρος που τον «επανέφερε» πρώτος στο προσκήνιο, από το οποίο τον είχαν παραγκωνίσει όλες εκείνες οι δυνάμεις, οι οποίες ήθελαν το ΕΑΜ κάτι διαφορετικό από μια «λαϊκή επανάσταση», ήταν ο ευρύτερα αντιεξουσιαστικός χώρος στην Ελλάδα.

Αυτό συνέβη μετά θάνατον, όταν έγιναν γνωστές οι επαφές του με την Γαλλική Κ.Δ. (Καταστασιακή Διεθνή) την εποχή του Γαλλικού Μάη.

Ο ίδιος καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής παρέμεινε σεμνός και χαμηλών τόνων.

 

[xiv ] Ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης ήταν Έλληνας δικηγόρος, μαρξιστής- διανοούμενος και βασικό στέλεχος του ΚΚΕ.

Από πολύ νωρίς έγινε μέλος του νεαρού τότε ΚΚΕ – τμήμα-μέλος της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπου γνωρίστηκε με τον Νίκο Ζαχαριάδη με τον οποίο και συνδέθηκε με στενότατη φιλία (ανάλογη εκείνης μεταξύ των «Μαρξ-Ενγκελς», όπως χαρακτηριζόταν εκείνη την εποχή).

Όταν το 1931 ο Νίκος Ζαχαριάδης επέστρεψε παράνομα απ’ τη Μόσχα στην Ελλάδα για να αναλάβει, μ’ εντολή της Ε.Ε. της Κομμουνιστικής Διεθνούς, την ηγεσία του ΚΚΕ και να ανασυγκροτήσει την καθοδήγησή του, συναντήθηκε κρυφά με τον Μιλτ. Πορφυρογένη και από κοινού οργάνωσαν τις επαφές με στελέχη που αποτέλεσαν τη νέα ηγεσία του ΚΚΕ.

Στην συνέχεια ο Πορφυρογένης εκλέχθηκε δυο φορές βουλευτής με το ΚΚΕ, την πρώτη φορά το 1932 ως βουλευτής Βόλου και την δεύτερη φορά το 1936 ως βουλευτής με το «Παλλαϊκό Μέτωπο».

Καθ’ όλη την διάρκεια της κομματικής του και πολιτικής του καριέρας, ο Ν. Ζαχαριάδης του ανέθετε κατά καιρούς τις πιο εμπιστευτικές κομματικές δουλειές.

Στην 10η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (Γενάρης 1944) που συνήλθε στην Αθήνα, ο Μιλτ. Πορφυρογένης προτείνεται να αναλάβει γραμματέας της Κ.Ε. του ΕΑΜ, μια θέση που κράτησε ως το Μάη του ΄44 (καθόλου τυχαίο, καθώς τον πρώην Γραμματέα του ΕΑΜ, Θ. Χατζή τον διαδέχεται ένας έμπιστος και κομματικός φίλος του Ζαχαριάδη, δηλ. ο Μιλτ. Πορφυρογένης και μάλιστα σε μια κρίσιμη χρονική περίοδο, όταν τα ίδια τα γεγονότα οδηγούσαν μαθηματικά στις συνθήκες Λιβάνου-Καζέρτας. Αυτές οι συνθήκες, κατ’ ουσίαν σηματοδότησαν την αρχή της ήττας της Αριστεράς στην Ελλάδα και οδήγησαν στα Δεκεμβριανά). Στην συνέχεια τον Πορφυρογένη αντικαθιστά ο Δημ. Παρτσαλίδης.

Αργότερα, τον Μάη του 1944, στέλνεται μαζί με το μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ, Π. Ρούσο («επικεφαλής της κομματικής αντιπροσωπίας»), στη Διάσκεψη του Λιβάνου εκπροσωπώντας το ΕΑΜ. Εκεί ο Μιλτ. Πορφυρογένης αποδέχεται την «γραμμή Γ. Παπανδρέου» και εισχωρεί στη κυβέρνησή του Παπανδρέου, η οποία είναι γνωστή και ως κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας». Σ’ αυτή την κυβέρνηση, ο Μιλτ. Πορφυρογένης αναλαμβάνει το υπουργείο Εργασίας, κατόπιν εντολής του ΚΚΕ.

Στις 12 Ιούλη 1946 γίνεται απόπειρα-δολοφονική επίθεση στο σπίτι του Πορφυρογένη, προέδρου τότε της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου του ΚΚΕ.

Ο Μιλτ. Πορφυρογένης διαπαιδαγωγήθηκε πολιτικά στο πνεύμα της επαναστατικής πολιτικής της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς, η οποία ήταν καθοδηγούμενη απ’ τον Ιωσήφ Στάλιν, καθώς και του ΚΚΕ, που καθοδηγούνταν απ’ τον Νίκο Ζαχαριάδη αντίστοιχα.

Στα τελευταία του χρόνια στην Τσεχοσλοβακία, όπου βρισκόταν ως πολιτικός πρόσφυγας, κράτησε αποστάσεις από την καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη και την Αποσταλινοποίηση.

Πεθαίνει το 1958 στην πόλη Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε της Τσεχοσλοβακίας, καθώς και περιθωριοποιημένος από τη νέα καθοδήγηση του ΚΚΕ.

 

[ xv] Ο Μήτσος Παρτσαλίδης ήταν Έλληνας που γεννήθηκε στη Τραπεζούντα, κατόπιν ήρθε στην Ελλάδα, ως πρόσφυγας το ’22 , στην συνέχεια ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό, έγινε πολιτικός και αποτέλεσε βασικό στέλεχος του ΚΚΕ,.

Από το 1924 υπήρξε μέλος της ΟΚΝΕ. Τον επόμενο χρόνο γίνεται μέλος του ΚΚΕ, στο οποίο και ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση, ιδιαίτερα ως στέλεχος στην Ένωση Καπνεργατών Καβάλας με τη βοήθεια της οποίας και εκλέχθηκε δύο φορές βουλευτής Καβάλας. Την πρώτη φορά εκλέγεται τον Σεπτέμβριο του 1932, ενώ ακόμη εξέτιε ποινή φυλάκισης, και την δεύτερη φορά τον Ιανουάριο του 1936, ως υποψήφιος της συμμαχίας του Παλλαϊκού Μετώπου. Ενδιάμεσα, τον Φεβρουάριο του 1934, εκλέχθηκε δήμαρχος Καβάλας, και ένα μήνα μετά, στο 5ο συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και στη συνέχεια του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά συνελήφθη και παρέμεινε έγκλειστος σε διάφορες φυλακές μέχρι τη κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς.

Τον Μάρτιο του 1944 κατάφερε να δραπετεύσει από τις φυλακές του Χαϊδαρίου και εντάχθηκε στο ΕΑΜ, στο οποίο και ανέλαβε Γενικός Γραμματέας, κατά την τελευταία φάση της κατοχής, μέχρι δηλαδή τη διάλυσή του με την έναρξη του Εμφυλίου.

Τον Ιούλιο του 1947 συνελήφθη και εκτοπίστηκε στην Ικαρία απ’ όπου δύο χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 1949, δραπέτευσε για να ενταχθεί στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) και να ηγηθεί της προσωρινής κυβέρνησης των ανταρτών, μετά την απομάκρυνση του Μάρκου Βαφειάδη, θέση που διατήρησε μέχρι την ολοκληρωτική ήττα του ΔΣΕ.

Η μετέπειτα όμως κάθετη ρήξη του με τον Μάρκο Βαφειάδη επί της… «εκτός Ελλάδος δράσης του ΚΚΕ» είχε ως συνέπεια την απομάκρυνση του Παρτσαλίδη από κάθε θέση που κατείχε στο κόμμα και τελικά την πλήρη διαγραφή του, το 1952.

Τέσσερα όμως χρόνια μετά, κατά την 6η Πλατιά Ολομέλεια του ΚΚΕ στην οποία και καθαιρέθηκε ο Ζαχαριάδης, ο Παρτσαλίδης επανήλθε στο κόμμα και ανέλαβε και πάλι το Πολιτικό Γραφείο. Τέλος το 1968, στην 12η Ολομέλεια του ΚΚΕ, όταν συνέβη και η διάσπασή του κόμματος, ο Παρτσαλίδης βρέθηκε με το μέρος εκείνων που διαφωνούσαν στην τότε ηγεσία του Κολιγιάννη και ειδικότερα επί του χαρακτήρα που θα έπρεπε να συνεχίσει να έχει το κίνημα. Έτσι ο Παρτσαλίδης αναδείχθηκε ως ένα από τα κορυφαία στελέχη που ίδρυσαν στη συνέχεια το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας του 1967, ο Παρτσαλίδης υπήρξε μέλος του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Αγώνα (ΠΑΜ) και το 1971 επιστρέφει στην Ελλάδα, όπου και συλλαμβάνεται.

Μετά τη Μεταπολίτευση, αν και μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ Εσωτερικού, απέφυγε τη δημόσια παρουσία στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Ο Δημήτρης Παρτσαλίδης έγραψε επίσης το 1978 το βιβλίο «Διπλή αποκατάσταση της Εθνικής Αντίστασης». Πέθανε από καρδιακή προσβολή στην Αθήνα το 1980 και στην κηδεία του, επικήδειο εκφώνησε ο ηγέτης της αντίθετης παράταξης την εποχή του Εμφυλίου, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο οποίος αναγνώρισε τα λάθη των δύο παρατάξεων που οδήγησαν στην ένοπλη σύγκρουση.

 

 

 

[xvi ] Τον χειμώνα του 1941 και μόνο στην Αθήνα, πέθανε από την πείνα ένας αριθμός άνω των 250.000 ανθρώπων (σύμφωνα με τις πιο ψύχραιμες εκτιμήσεις), εξαιτίας της δέσμευσης τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης από τον κατοχικό στρατό.

Ακόμα, καθ’ όλη την διάρκεια της κατοχής δόθηκαν πολλές μάχες μεταξύ των δυνάμεων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των κατοχικών δυνάμεων για την διασφάλιση των επιταγμένων τροφίμων από τις κατοχικές δυνάμεις, για την διασφάλιση της σοδειάς, κ.λπ, τα οποία στην συνέχεια ο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ τα μοίραζε οργανωμένα στον ντόπιο πληθυσμό.

Αυτά τα γεγονότα αποτελούν και μια απάντηση σε όσους κατηγορούσανουν τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ότι με την δράση του προκαλούσε αντίποινα από τις κατοχικές δυνάμεις εις βάρος του άμαχου πληθυσμού με αποτέλεσμα αυτές να προχωρούν σε εκτελέσεις του ντόπιου πληθυσμού, εξανδραποδισμό και κάψιμο πόλεων, χωριών, κ.λπ.

Συνολικά , η αιμορραγία σε ανθρώπινο δυναμικό εξαιτίας των αντιποίνων από τους στρατούς κατοχής, αποτέλεσαν ένα μικρότερο ποσοστό μπροστά σε αυτόν τον κόσμο που πέθανε από πείνα και κακουχίες εκείνη την εποχή (και αυτό το γεγονός συνέβη στην αρχή της κατοχής), καθώς οι δυνάμεις κατοχής επέτασσαν οποιοδήποτε είδος πρώτης ανάγκης (και οτιδήποτε μπορούσε να τους χρησιμέψει) προκειμένου να σταλεί στο μέτωπο και κυρίως στο ανατολικό μέτωπο.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι, πρώτα άρχισε , χρονικά, να πεθαίνει ο κόσμος από την πείνα και ύστερα εντάθηκε η δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (άσχετα και για ποιους άλλους λόγους έγινε αυτό).

Ακόμα ένα μεγάλο μέρος των εκτελεσθέντων, ως αντίποινα για την δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, από τις δύναμεις κατοχής, ήταν έλληνες κομμουνιστές ή σοσιαλιστές κρατούμενοι ή όμηροι των ναζιστικών στρατευμάτων που ουσιαστικά τους «παρέδωσε» η μεταξική κυβέρνηση στην γερμανική διοίκηση, καθώς με την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα δεν τους αποφυλάκισε (υπάρχουν όμως και πηγές που αναφέρουν ότι πολλοί μεταξικοί διευθυντές των φυλακών τους παρέδιδαν επίσημα στους γερμανούς αντικαταστάτες τους). ΄Αλλοι κομμουνιστές ή σοσιαλιστές κρατούμενοι είχαν συλληφθεί από τις δυνάμεις κατοχής.

Κατά την διάρκεια της εισβολής των ιταλικών και γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, δεν εισακούσθηκαν από το μεταξικό καθεστώς οι επανειλημμένες εκλύσεις των κομμουνιστών (καθώς και άλλων πολιτικών) κρατουμένων, όχι για να τους απελευθερώσει, αλλά για να ενταχθούν στον κυβερνητικό «μεταξικό» στρατό και να συμμετάσχουν στις συγκρούσεις εναντίων των Γερμανών (υπήρξαν κομμουνιστές που με την κατάρρευση του μεταξικού καθεστώτος, από την εισβολή των Γερμανών κατάφεραν και δραπέτευσαν από τους χώρους κράτησής τους και εντάχθηκαν στην συνέχεια σ’ αυτές τις δυνάμεις που αντιμετώπισαν την γερμανική εισβολή στην Κρήτη-Μάχη της Κρήτης).

Τέλος οι περισσότερες εκτελέσεις και θηριωδίες από την πλευρά των γερμανών ναζί και των ντόπιων συνεργατών τους συνέβησαν το 1944, όταν οι γερμανοί είχαν ήδη «χάσει το παιχνίδι» στην Ελλάδα και ετοιμάζονταν να αποχωρήσουν, αφήνοντας πίσω τους εκδικητικά, εκατόμβες άμαχων θυμάτων.

 

 

[ xvii] «Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές»,

Μήτσος Ρεμπούτσικας

«Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος»,

Νίκος Μαριακάκης

«Πρωτομαγιά. Γεια σας. Ολοι πάμε στη μάχη»,

Κώστας Τσίρκας

Σημειώματα που πρόλαβαν και έγραψαν μελλοθάνατοι καθ’ οδόν και τα πέταξαν στον δρόμο, λίγο πριν αντικρίσουν το εκτελεστικό απόσπασμα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, το πρωί της Πρωτομαγιάς του ’44 5

 

[ xviii] ΄Εχουν ήδη αναφερθεί κάποια αντίστοιχα λάθη στο Α΄και στο Β΄μέρος. Για περισσότερα στις επόμενες

αναρτήσεις

 

[ xix] Η πρώτη ρωσική έκδοση του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος, που μεταφράστηκε από τον Μπακούνιν, βγήκε στις αρχές της δεκαετίας του 1870, από το «Ελεύθερο Ρωσικό Τυπογραφείο» του Χέρτσεν που έβγαζε και την εφημερίδα Κολοκόλ.

 

 

 

Βιβλιογραφία – Πηγές

  1. Γ΄ Τάξης Γενικού Λυκείου (θεωρητική κατεύθυνση), σ. 46-47.

 

  1. Βλ. Βασίλης Νεφελούδης: Ακτίνα Θ’ Εκδόσεις Βιβλιοπωλείου της Εστίας: Εκτενής παρουσίαση των συνθηκών σύλληψης και φυλάκισης των Κομμουνιστών από το αυταρχικό καθεστώς.

 

  1. Kostas Myrsiades, Cultural Representation in Historical Resistance: Complexity and Construction in Greek Guerrilla Theater, Bucknell University Press 1999, σελ.25, ISBN 978-0-8387-5407-8.
  1. Βλ. την στιχομυθία μεταξύ των δύο αμερικανών πεζοναυτών σχετικά τις αιτίες που οι ίδοι «δέχονται» να πολεμήσουν σε διάφορα μέρη του κόσμου, στο τέλος της ταινίας : Black Hawk Down. Η ταινία αναφέρεται σε ένα πραγματικό περιστατικό που συνέβη στις 3 Οκτωβρίου 1993 στην Σομαλία, όπου καταρρίφθηκαν αμερικάνικα ελικόπτερα από την άπειρη, σε τέτοιου είδους πολεμικές επιχειρήσεις και άσχημα εξοπλισμένη σε σχέση με τους πεζοναύτες, πολιτοφυλακή των Σομαλών.

 

  1. Αρίθμηση για βιβλιογραφία-πηγές Εθνική Αντίσταση 1941- 1944: «Γράμματα και μηνύματα εκτελεσμένων πατριωτών», Αθήνα 1974, σελ. 111, 141, 143, 167.

 

  1. Ιστορία του Νεότερου και του Σύγχρονου Κόσμου (από το 1815 έως σήμερα), Γ΄Τάξη Γενικού Λυκαίου και Δ΄Τάξη Εσπερινού Λυκείου Γενικής Παιδείας.
  1. Βλ. Κοινωνία του Θεάματος Γκυ Ντεμπόρ, εκδ. Ελεύθερος Τύπος.

 

 

8. Θ. Χατζή: «Η Νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε», εκδόσεις «Δωρικός», τέσσερεις

τόμοι.

 

9. Φ. Οικονομίδης : «Οι Προστάτες».

 

10. N.Γ. Σβορώνος : «Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας».

 

11. Βικιπαίδεια

 

 

 

 

Το κείμενο έγραφε ο Niccolò Machiavelli και στο ανέβασμα βοήθησε η Anakata-dyomenh.

shortlink: http://wp.me/pPn6Y-4S7







118 σκέψεις σχετικά με το “ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1944-1949

  1. «Εσείς ξέρετε…»
    Όοοχι…απ’ ότι φαίνεται από τον τρόπο που γράφεις κι εσύ ξέρεις.
    Κι αφού ξέρεις δεν είναι σωστό να μην μας το λες ευθέως.

    Δεύτερον είσαι λίγο βιαστικός.
    Και δεν ξέρω και γιατί τόση βιασύνη…

    • μαλλον αφηνει και μερικους προβληματισμους για περαιτερω συζητηση 😉
      Και το «βιαστικος» τι σημαινει; Εχει σχεση με τη «μικροαστικη ανυπομονησια»;

    • Aυτά που ξέρω, τα περιγράφω εν ολίγοις στο Β΄ Επίμετρο του κειμένου, μέσω κυρίως συγκεκριμένων προσεγγίσεων του Κ. Μαρξ.

        • και θα συμφωνήσω με τον ΄Εντυ, καθώς δεν θέλω να «οδηγήσω» κάποιον σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό συμπέρασμα που έχω στο μυαλό μου. Δεν είμαι φιλόσοφος (απλά ένας πολιτικός μηχανορράφος με πάθος για την Φλωρεντία) και απαξιώ σχετικά με παρόμοιους τίτλους ή άλλους που παραπέμπουν σε καταστάσεις … ανωτερότητας (τις οποίες όμως τις θεωρώ …υπό).
          Παρόμοιες πρακτικές τις αφήνω σε πολιτικά «αλάθητους» και «αλάνθαστους» που βάλθηκαν να υποκαταστήσουν τον Θεό , όπως τον περιγράφουν οι παρακμάζουσες επίσημες θρησκείες. Και στην θέση του Θεού, θέλουν να βάλουν οι ίδιοι τον εαυτό τους για … λογαριασμό του. Τέτοια ανωριμότητα; Τέτοια γελοιότητα; Και ακόμα πιο γελοίοι είναι αυτοί που τους ακολουθούν, αυτοαπορριπτώμενοι. Μην έχοντας δηλ. εμπειστοσύνη στις δυνάμεις και στις δυνατότητές τους.
          Για να επανέλθουμε όμως, αυτό που με ενδιαφέρει είναι κυρίως η αναπαράσταση (στο μέτρο του δυνατού) της γενικότερης «ατμόσφαιρας» που υπήρχε την εποχή εκείνη, η δημιουργία προσωπικών συμπερασμάτων για αυτόν που θα διαβάσει το κείμενο, καθώς και η σύγκριση με τα τεκταινόμενα στην σύγχρονη ελληνικη πραγματικότητα.
          Αναφορικά με το θέμα της «ατμόσφαιρας» είμαι πεπεισμένος ότι αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να «δει» κάποιος κάτι, καθώς σε αυτό το σημείο τα όποια λογικά συμπεράσματα είναι … στείρα. Η λογική παίρνει ουσία και υπόσταση έχοντας ως μπαγκράουντ-αφετηρία «ατμόσφαιρες».
          Το ίδιο όμως ισχύει και για το Β΄ Επίμετρο.

          • Όπως καταλαβαίνεις οι δικές μου παρατηρήσεις αφορούν το «Β Επίμετρο».
            Κατά τα άλλα ούτε εγώ είμαι φιλόσοφος, όμως δεν πρόκειται να μην πω την άποψή μου με το φόβο ότι κάποιος ή κάποιοι θα μου καταλογίσουν το αλάθητο ή ότι υποκαθιστώ το θεό ή θα με υποτιμήσουν με εκφράσεις του τύπου «μικρέ Αρουραίε» κλπ. όπως είχε γίνει παλιότερα. Στα παπάρια μου.

            Δεύτερον όλα αυτά που γράφεις ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ την σκέψη σε πολύ συγκεκριμένα μονοπάτια, απλά λίγο πριν το τέλος αφήνεις τον άλλο να βγάλει το…συμπέρασμα. Συγνώμη, αλλά αν σε πάρω εγώ με ένα αμάξι και σ’ αφήσω ένα χλμ έξω απ’ την Καστοριά, είναι δύσκολο μετά να υποστηρίξω ότι δεν ήθελα να σε πάω στην Καστοριά, παρά σ’ άφησα ν’ αποφασίσεις ελεύθερα που θέλεις να πας διακοπές…

            • …Όπως καταλαβαίνεις οι δικές μου παρατηρήσεις αφορούν το “Β Επίμετρο”.
              Κατά τα άλλα ούτε εγώ είμαι φιλόσοφος, όμως δεν πρόκειται να μην πω την άποψή μου με το φόβο ότι κάποιος ή κάποιοι θα μου καταλογίσουν το αλάθητο ή ότι υποκαθιστώ το θεό ή θα με υποτιμήσουν με εκφράσεις του τύπου “μικρέ Αρουραίε” κλπ. όπως είχε γίνει παλιότερα. Στα παπάρια μου….
              ——————————————————————————————————————–

              Φυσικά και δεν αναφερόμουνα σε εσένα. Πως σου ήρθε τώρα αυτό;
              και αυτός είναι ο σκοπός του κειμένου, να ειπωθούν απόψεις σχετικά με καίρια, κατά την γνώμη μου, ζητήματα, γιατί τα τελευταία χρόνια όλοι κάνουμε μόκο, αναφορικα με παρόμοια ζητήματα, το απαύγασμα των οποίων το γράφω στο «Η Κοινωνική Δράση σου Ποιόν Τελικά Εξυπηρετεί;». Και ειδικά κάνουμε μόκο στην συγκεκριμένη συγκηρία του ΔΝΤ και όλης αυτής της νεοφιλελεύθερης επέλασης.
              Ειδικά τώρα πρέπει να μιλήσουμε, να ανασκευάσουμε, να αναθεωρήσουμε , να αντιπροτείνουμε, να γίνουμε πιο αγνοί ιδεολόγοι, πιο πραγματικοί, πρακτικοί και ουσιαστικοί.
              Ειδικά σ’ αυτή την χρονική συγκηρία πρέπει να διδαχούμε (έστω και βιαστικά και εδώ κολλάει το δικό σου βιαστικά) από τα λάθη του παρελθόντος, να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί και αποφασιστικοί και πιο ειλικρινής αναφορικά με τα πιστεύω μας (και περισσότερο απέναντι στους ίδιους μας τους εαυτούς).

              Υ.Γ. τα αρούρια είναι η συμπάθειά μου. Προσβάλλουν την οποιαδήποτε μικροαστική και καθωσπρεπική ηθική περί της… καθαρότητος

            • …Δεύτερον όλα αυτά που γράφεις ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ την σκέψη σε πολύ συγκεκριμένα μονοπάτια, απλά λίγο πριν το τέλος αφήνεις τον άλλο να βγάλει το…συμπέρασμα…
              —————————————————————————————————

              Την δικιά μου σκέψη καθοδηγούν, πρώτα απ’ όλα, καθώς σε δικά μου συμπεράσματα προσπαθώ να καταλήξω. Αλλά και να καταλήξω σε κάποια «συμπεράσματα» , πρέπει να συνεχίσω γιατί έτσι «αυτοαναιρείται» η πράξη, η ίδια δηλ. η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα λοιπόν δεν κινείται με συμπεράσματα (πόσω μάλλον …»πεφωτισμένων»), αλλά αποτελεί όλη ένα γίγνεσαι.
              Απ’ αυτό ακριβώς το γίγνεσθαι πρέπει να ακολουθούμε την ροή του και όχι να την «εκβιάζουμε» πολιτικά-φιλοσοφικά, δηλ. να δημιουργούμε «θεωρητικά κατασκευάσματα» και να έχουμε και την απαίτηση να εφαρμοστούν, καθώς η πραγματικότητα δεν λειτουργεί έτσι. ΄Οσες φορές έχει λειτουργήσει έτσι (βλ. τον αιώνα των ιδεολογιών) καταλήξαμε σε εκτρώματα, όπως σοβιετική ένωση, κίνα, πολ ποτ, «κομμουνιστικές» χούντες, κ.λπ.

              «΄Οποιος έχει βρει την αλήθεια δεν μπορεί να με βρει». Αυτή την φράση βάζει ο Ν. Καζαντζάκης, στην Ασκητική του, στο στόμα του Θεού

            • Αντίθετα τα «θεωρητικά κατασκευάσματα» του μυαλού οποιουδήποτε πεφωτισμένου αποτελούν εμπόδια της ροής της πραγματικότητας (καθώς αναφέρονται σε …»στασιμότητες») και ως τέτοια λειτουργούν ενάντια στην όποια πραγματικότητα και αυτό το είδαμε πιο εύγλωττα από την ιστορία των πολιτικών κινημάτων του 19ου και του 20ου αιώνα.

            • Ώπα…σιγά-σιγά, ένα-ένα, γιατί πετάς μαζικά τα post, σε σημείο που σκέφτομαι μήπως τελικά δεν σε λένε Niccolo αλλά Nitolo, όπως υποστηρίζουν κάποιοι οπαδοί της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας εδώ μέσα… 😉
              Δεύτερον είναι φανερό ότι πετάς πολλές σπόντες περί φιλοσόφων κλπ. κι επειδή φαντάστηκα ότι δεν αφορούν τον eddie που σε υποστήριξε, δεν αφορούν την «ανακατα» που σ’ εξυπηρέτησε, έμενε ο OldBoy που σε ξεμπρόστιασε κι εγώ.
              Ε…το πήρα πάνω μου ως πιο…νέος!

              Τρίτον και φαρμακερόν: Όλοι σε δικά μας συμπεράσματα έχουμε καταλήξει, όσο φυσικά μπορεί να τα πει «δικά μας» όταν έχουν βασιστεί σε βιβλία, συζητήσεις και γενικότερα απόψεις και αλληλεπιδράσεις με άλλους ανθρώπους, σύγχρονους και μη. Όμως το στυλ της νουθεσίας είναι κάτι που ξεχωρίζει, δεν πρέπει να το μπερδεύουμε, ούτε ν΄ανησυχούμε μη τυχόν προσπαθούμε να καθοδηγήσουμε. Όπως μας επηρέασαν έτσι κι εμείς θα επηρεάσουμε, τα προσπαθήσουμε να πείσουμε κλπ. Που είναι το κακό;
              Στο κάτω-κάτω δίνουμε και μια ευκαιρία να μας πείσουν!! (bonus)

  2. Λέει το κείμενο:
    «Αν το ίδιο το προλεταριάτο ,το οποίο τόσο πολύ εμπιστεύτηκε ο Μαρξ δεν μπορεί ή είναι αντικειμενικά ανίκανο (σύμφωνα με τις διάφορες μαρξιανές εκδοχές) να χτίσει μια αταξική κοινωνία και αντ’ αυτού χρειάζεται προηγουμένως ένα προσωρινό βοήθημα-κράτους (έστω και εργατικό) για να λειτουργήσει χωρίς… εκμεταλλευτές, τότε σημαίνει ότι αυτοαναιρείται το σύνολο του έργου του Μαρξ. Και αυτοαναιρείται, καθώς, το σύνολο του έργου του είχε το προλεταριάτο ως αφετηρία και θεωρούσε το προλεταριάτο ώριμο, αλλά και ικανό να γκρεμίσει μια ταξική κοινωνία (εν προκειμένω την αστική) και στην θέση της να κτίσει εν καιρώ μια αταξική.»

    Συγνώμη eddie, αλλά εγώ όλο αυτό το κομμάτι π.χ. το θεωρώ λεκτική ακροβασία. Το κράτος είναι ένα εργαλείο ταξικής κυριαρχίας. Το χρησιμοποιούν οι τάξεις προκειμένου να επιβάλλουν την εξουσία τους κι από την στιγμή που δεχόμαστε ότι ούτε η αστική τάξη ούτε (πολύ περισσότερο) οι εμπορευματικές σχέσεις παραγωγής μπορούν να εξαφανιστούν σε μια μέρα, από την στιγμή λοιπόν που δεχόμαστε ότι για ένα διάστημα (μικρό ή μεγάλο το κουβεντιάζουμε) η πάλη των τάξεων θα συνεχίζεται και μετά την επανάσταση, από την στιγμή που ο ίδιος ο Μαρξ είχε μιλήσει για την περίοδο της «δικτατορίας του προλεταριάτου» και ο Λένιν για την σταδιακή απονέκρωση (και όχι κατάργηση όπως ονειρεύονται κάποιοι) του κράτους, δεν μπορείς να βγαίνεις και να λες ότι το έργο του Μαρξ αυτοαναιρείται. Βιάζεσαι λίγο. Στο κάτω-κάτω δεν σου είχαν υποσχεθεί σε 5 ή σε 30 χρόνια, ούτε ήταν δυνατό να παραστήσουν την…Πυθία, δίνοντας χρησμούς. Ακόμη και η Πυθία άλλωστε καθαρούς χρησμούς δεν έδινε, που ήταν και η δουλειά της στο κάτω-κάτω!

    Και βιάζεσαι ακόμη πιο πολύ όταν ξεπερνάς το Μαρξισμό ως…υπερήλικα (162 χρονών μας λέει), χωρίς να βλέπεις ότι από το θάνατό του μέχρι σήμερα τον έχουν ξεπεράσει καμιά 10αριά φορές (Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα(!) τον θεωρούσαν πια…ξεπερασμένο κάποιοι) και συνέχεια τους ξαναβγαίνει μπροστά τους. Ήδη σήμερα αρχίζουν και ξαναβγαίνουν ένα σωρό βιβλία του, βιβλία που στην δεκαετία του ’90 τα έπαιρνες μόνο από σύγχρονη εποχή ή από…παλαιοβιβλιοπωλεία. Αφού σε κάποια στιγμή τα μάζευα γιατί είχα σκεφτεί ότι πραγματικά ίσως να μην τα βρίσκω στο μέλλον!
    Μεταξύ κρίσης, χρεοκοπίας και πολέμου όμως, οι περισσότεροι ξαναγυρνούν σε αυτόν (ακόμη και στο Λένιν, τέτοιο προχώρημα…) γιατί κανείς άλλος δεν μπόρεσε να τους εξηγήσει επαρκώς πώς πάμε ως κοινωνία(ες) κουτρουβαλώντας κυριολεκτικά στο 1800. Πως είναι δυνατόν η εργασία που σχεδόν είχε καταργηθεί…από κάτι θεωρητικούς της μεταβιομηχανικής κοινωνίας που έψαχναν τι θα κάνουμε τον ελεύθερο χρόνο μας, ξαναβγαίνει σήμερα στο προσκήνιο, με τέτοιο σοκαριστικό τρόπο (ελαστικές σχέσεις, 12ωρα, παράταση του συντάξιμου χρόνου, ανασφάλιστη εργασία κλπ. κλπ.) Έλα μου ντε…

    Αυτά και άλλα πολλά δεν τους τα έχει εξηγήσει κανείς άλλος με στοιχειώδη έστω επάρκεια , σε αυτά τα …162 χρόνια. Και οι διάφοροι Τσόμσκι, Ζιζεκ κλπ. (με όλη την εκτίμηση που έχω σε κομμάτια της σκέψης τους) πολύ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ απέχουν από το να βγάλουν μια θεωρία επαρκή και συνεκτική όχι για την άλλη κοινωνία, αλλά έστω και για το σήμερα!! Αρκούνται στο να περιγράφουν (πολύ καλά μερικές φορές) μια υπάρχουσα κατάσταση και την ερμηνεία ή πολύ περισσότερο το μέλλον, την αλλαγή κλπ. τα έχουν αφήσει για τις…αβύσσους και κάτι γενικόλογα «ελευθεριακά».
    Να τα λέμε κι αυτά έτσι;
    Ειδικά όταν ζητάμε πλήρη ανάλυση και προοπτική από το Μαρξ των…162 χρόνων. (Μη πω για Λένιν και άλλους, θα πέσει καμιά φωτιά να με κάψει…)

    Υγ: Κι επειδή πολλοί ζητάνε μια καθαρή απάντηση στο «πότε» της αταξικής κοινωνίας, θα επιχειρήσω να τους δώσω εγώ κάτι πολύ συγκεκριμένο: Η ΜΟΝΗ περίπτωση κατά την δική μου αντίληψη να ξεκινήσει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να χτίζεται η ιστορία της αταξικής κοινωνίας (γιατί βήματα μπορούν να γίνουν από την πρώτη κιόλας μέρα της επανάστασης ή ότι άλλο έχει ο καθένας στο μυαλό του που θα σηματοδοτεί μια τέτοια την αλλαγή) είναι όταν θα ΗΤΤΗΘΕΙ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ. Όποιος νομίζει ότι την στιγμή που αυτός θα ζει σε μια αταξική κοινωνία χωρίς κράτη, στρατούς, εξουσίες κλπ. ΔΙΠΛΑ του θα βράζει η ταξική πάλη, θα γίνονται πόλεμοι, θα εκμεταλλεύονται στυγνά κόσμο κλπ. κλπ. ε….είναι ΒΑΘΙΑ νυχτωμένος, ΠΟΛΥ βαθιά.

    Αν ο κόσμος δεν απαλλαγεί από τον ιμπεριαλισμό, κομμουνισμό ΜΗΝ περιμένετε.
    Ή θα το πάμε μέχρι τέλος ή θα έρθει το δικό μας τέλος.
    Αυτό έγινε άλλωστε και στην ΕΣΣΔ.

    • …από την στιγμή που ο ίδιος ο Μαρξ είχε μιλήσει για την περίοδο της “δικτατορίας του προλεταριάτου” και ο Λένιν για την σταδιακή απονέκρωση (και όχι κατάργηση όπως ονειρεύονται κάποιοι) του κράτους, δεν μπορείς να βγαίνεις και να λες ότι το έργο του Μαρξ αυτοαναιρείται…
      —————————————————————————————————————————–

      Τι σχέση έχει η «δικτατορία του προλεταριάτου» με τον Λένιν (βλ. τι γράφω για τους επιγόνους του Μαρξ), ο οποίος Λένιν αφού κατέστειλλε κάθε μορφή επαναστατικής αντιπολίτευσης (αναρχικούς, σοσιαλεπαναστάτες, Κροστάνδη, Μάχνο) ή στην καλύτερη δεν της έδωσε δικαίωμα να αντιπολιτεύεται, εγκαθίδρυσε μια δικτατορία «επί του προλεταριάτου» και στην συνέχεια με την νέα οικονομική του πολιτική έναν «εργατικό καπιταλισμό», όπως περίτρανα έβγαινε και διατράνωνε ο κρεττίνος λένιν. Η εποχή στάλιν που θα ακολουθούσε ήταν στην κυριολεξία θέμα χρόνου.
      Η μαρξιστική «δικτατορία του προλεταριάτου», ( δηλ. όλη η «εξουσία» στις αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες που λειτουργούν επί της βάσης της ισότητας, κ.λπ), προσωπικά την χαρακτηρίζω σοσιαλισμό από τα κάτω.
      Την λενινιστική «δικτατορία του προλεταριάτου», (δηλ. ένα υπερ-συγκεντρωτικό κράτος που καταστέλλει την όποια επαναστατική αντιπολιτευτική φωνή και στο οποίο υπάρχουν απλά ως τύποις ψευδο-αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες, περισσότερο για το θεαθήναι), την θεωρώ μια απροκάλυπτη χούντα χειρότερη από του πινοσέτ και αυτό το είδαμε και στην μετέπειτα ιστορία των ψευδοσοσιαλιστικών κινημάτων (κίνα, πολ ποτ, κ.λπ.).
      και μην γελοιόμαστε μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς θεωριών, οι οποίες τα συμπεράσματά τους τα χτίζουν επάνω σε καθαρά θεωρητικές κατασκευές και όχι σε πραγματικές.
      ΄Ενα κράτος θα οδηγήσει πάλι σε κράτος και όχι σε κάποιο είδος αταξικής κοινωνίας. Αυτό αποτελεί πλέον απλή λογική.
      Μια όμως κοινωνία (άσχετα αν έχει κρατήσει κάποια πραγματα από το κράτος για καθαρά συγκηριακούς λόγους), η οποία είναι δομημένη και έχει ως αφετηρία την αυτοδιαχείριση στην βάση της ισότητας και ταυτόχρονα έχει ως «ουτοπία» την αταξική κοινωνία, μάλλον προς τα εκεί θα πορευθεί τελικά.
      Η λενινιστική ρωσική κοινωνία είχε ως δομή το υπερ-κράτος (τα σοβιέτ δεν είχαν ουσιαστική ανάμειξη στην χάραξη πολιτικής, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στους Ζαπατίστας, κ.λπ) και από την δομή της τσαρικής ρωσίας, το μόνο που έδιωξε ήταν ο … τσάρος. ΄Ολα τα άλλα, κατ’ ουσίαν, τα κράτησε σε μία νέα μορφή (την ονομασε σοσιαλιστική) και τα ενίσχυσε, αλλά εκ των άνω. Μια τέτοια κοινωνία θα μπορούσε ποτέ να οδηγήσει μελλοντικά σε μια αταξική κοινωνία. Μόνο ένας αφελής ή απατεώνας θα μπορούσε να υποστηρίξει κάτι παρόμοιο.

      • ΄Αλλωστε τι μας λέει και η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Αιστάιν, από την οποία συνάγεται και ο διάσημος τύπος E = mc2 (γενική θεωρία της σχετικότητας) ;
        Η συγκεκριμένη εξίσωση δηλώνει τη δυνατότητα και την ισοδυναμία αλληλομετατροπής ενέργειας και μάζας, ορίζοντας έτσι, ως ενιαίο χώρο την υλοενέργεια. Αυτό σημαίνει πώς η ενέργεια που μπορεί να παράξει οτιδήποτε εξαρτάται από τη μάζα του.
        Δηλαδή, αν θέλουμε θεωρητικά μια αταξική κοινωνία (το Ε της εξίσωσης, δηλ. η ενέργεια, η αταξική θεωρεία), το συγκεκριμένο αταξικό Ε (ενέργεια, θεωρεία) πρέπει να εξαρτάται από την μάζα του
        (όπου μάζα, βλέπε πρακτική έκφραση της αταξικής κοινωνίας). Δηλ. ένα κράτος (=η μάζα της εξίσωσης) παράγει και εξαρτάται από ένα ταξικό-εξουσιαστικό Ε (=θεωρεία της εξίσωσης). Μια ομοσπονδιακή αταξική κοινωνική δομή (=μάζα) παράγει και εξαρτάται αντίστοιχα, από ένα μη ταξικό όμως και μη εξουσιαστικό Ε (=θεωρεία). Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Γίνονται περίπλοκα όταν μπαίνουν απατεώνες στην μέση.
        Με άλλα λόγια.
        Αν θέλεις να χτίσεις ή να διαχειριστής πολιτικά ένα κράτος, μόνο σε ένα άλλο κράτος μπορεί να σε οδηγήσει αυτό (βλ. και από την ιστορία) και όχι σε μια αταξική κοινωνία
        Αν όμως θέλεις να χτίσεις κάτι που δεν παραπέμπει σε κράτος, αλλά αντίστοιχα έχει μη κρατικές (ελευθεριακές δομές), τότε μόνον μπορείς να οδηγηθείς σε μια αταξική (μη κράτος) κοινωνία

        • δεν ξερω αν τα πράγματα ειναι απλά… μπορει και να εχεις δικιο… και να ειναι…

          εγω δεν καταλαβα τη συνδεση κρατους+ ταξικο/αταξικο θεωρεια… με τα φυσικα μεγεθη Ενεργεια (Ε) και μάζα (m)…

          περα απο το οτι «βολευει» διοτι στη συγκεκριμενη εξισωση ειναι «ανάλογα μεγεθη» (και οχι μονο εξαρτημενα το ενα απο το άλλο… )
          και οτι (θα το πω παλι) «βολεύει» επειδή είναι οι λέξεις «ενέργεια και μάζα»… δε νομιζω οτι μπορει να γινει ουσιαστικά αντιστοίχιση…

          • αλλιώς, να αθροίσουμε και τα «νουμερα» που αντιστοιχουν στα γράμματα της

            «φτου σκουληκομερμυγκοτρυπας»… και αν βγαζουν 11888… θα εχουμε αλλο ενα γαμάτο σποτάκι για την τιβι!

          • την έννοια της πρόθεσης (δηλ.της θεωρίας, της πολιτικής-φιλοσοφικής κατεύθυνσης, κ.λπ) την αντικατέστησα με το Ε της εξίσωσης που σημαίνει ενέργεια.
            Την έννοια της «υλικής» πέσ’ το έκφρασης, αυτής της πρόθεσης (δηλ. το είδος της έκφρασης αυτής της πρόθεσης-θεωρίας που σημαίνει το είδος της πολιτειακής δομής, π.χ κοινοβουλευτικής ή αυτοδιαχειριζόμενης, με άλλα λόγια της πράξης ), την αντικατέστησα με το m της συγκεκριμένης εξίσωσης του Αιστάιν. Με αυτή την αντικατάσταση θα μπορούσες να διαβάσεις ευκολότερα το συγκεκριμένο ποστ με την εξίσωση

            🙂

            • ναι, αλλά πού στηρίζεις αυτήν την αντιστοίχιση δεν καταλαβαίνω…

              γιατί λογικα, θα μπορω και εγω να βρω 2 «πραγματα» που δεν εχουν καμία σχεση με την ενεργεια και τη μαζα (αυτα χρησιμοποιουνται στην εξισωση αυτη γιατι εχουν συγκεκριμενο νοημα και εκφραζουν συγκεκριμενα φυσικα μεγεθη) αλλά επειδη με βολευει αυτη η σχεση…. και να βγαλω άλλο συμπερασμα…

              τεσπα…

            • Οι εξισώσεις δημιουργούνται για να «βολεύουν». Αν δεν «βόλευαν» δεν θα είχαν καμμία «αντικειμενική» ισχύ, μέχρι τουλάχιστον να ανατραπούν από κάποια καινούργια εξίσωση.
              Για να μην όμως το πολυκουράζουμε θα έχεις ακουστά το δυτικό πολιτισμικό δημιούργημα που ακούει στο όνομα (σχέση) θεωρία και πράξη.
              Το θεωρία το υποκαθιστώ με το Ε της εξίσωσης (που σημαίνει ενέργεια) και το πράξη με το m της εξίσωσης (που σημαίνει μάζα).
              Μέχρι την εξίσωση (ακόμα και σήμερα) η θεωρία θεωρούνταν κάτι διαφορετικό από την πράξη (μέχρι του σημείου ότι υπάρχει αναντιστοιχεία μεταξύ θεωρίας και πράξης).
              Η συγκεκριμένη εξίσωση όμως μιλάει για την αλληλεπίδρασή αυτών των δύο (το ίδιο όμως υποστηρίζουν και παλιοί μύθοι, αλλά και η ίδια η λειτουργεία επιτυχημένων αυτοδιαχειριζόμενων πειραμάτων , ανά τον κόσμο).

      • Καταρχήν βλέπεις μόνο την μία πλευρά Mac (το κάνω λίγο αμερικάνικο για συντομία).
        Γιατί θα ξέρεις φαντάζομαι ότι η εποχή εκείνη δεν ήταν πολύ ήρεμη: Η όποια αντιπολίτευση δεν προσπάθησε ν’ αντισταθεί μόνο με προκηρύξεις: Και ένοπλες ενέργειες είχαμε και προβοκάτσιες ολκής (δολοφονία Γερμανού πρέσβη), και τον ίδιο το Λένιν είχαν πάει να καθαρίσουν.
        Να τα λέμε όλα λοιπόν.

        Ο Μαρξ δεν μιλούσε για κόμμα και για κράτος;
        Θα μας τρελάνεις ωρέ?

        Τελευταίο: Οι Ζαπατίστας ΔΕΝ αποτελούν κανένα κοινωνικό μοντέλο. Ανήκουν στο Μεξικάνικο κράτος και ό,τι κάνουν το κάνουν με τα στρατόπεδα και τα τεθωρακισμένα δίπλα τους. Ας μην κάνουμε άλματα για ν’ αποφύγουμε το πρόβλημα…

    • Aρουραίε, δημοκρατικός, αταξικός κοινοτισμός δεν μπορεί να υπάρξει σε μεγαλες συσσωματώσεις πληθυσμών.
      Έίναι τέτοια η ανθρώπινη φύση και η σχέση της με την ύλη που δεν προχωράει το πράγμα.
      Μαριναλέδες και άλλες κοινοτιστικές προσπάθειες θα υπάρχουν για να δείχνουν τις προοπτικές αλλά όταν αποπειράται να εφαρμοστεί το μικρό μοντέλο σε μεγάλες κλίμακες θα βγαίνει ελαττωματικό και δυσλειτουργικό.
      Κατά την ταπεινή μου αντίληψη, μια τεράστια αλλαγή θα μπορούσε να συμβεί εν μιά νυκτί με την απαγόρευση του τοκισμού σε όλα τα επίπεδα των ανθρωπινων συναλλαγων, καθώς μια τέτοια κίνηση θα ήταν μαχαιριά στον χρηματοπιστωτικό ιμπεριαλισμό, δλδ στην θεσμοθετημένη απληστία και εκμετάλλευση, ο οποίος είναι και το αίτιο όλων των άλλων ιμπεριαλισμών. (διατηρω μια επιφύλαξη για τον ισλαμιστικό μιλιταρισμό καθώς φαίνεται πως το χρήμα δεν είναι το αίτιο του)

    • ..Συγνώμη eddie, αλλά εγώ όλο αυτό το κομμάτι π.χ. το θεωρώ λεκτική ακροβασία…
      —————————————————————————

      @ αρουραίος

      ΄Οσο «λεκτικές ακροβασίες» αποτελεί και το κομμουνιστικό μανιφέστο, γιατί τα λεγόμενα και κυρίως την γενικότερη φιλοσοφία που υπάρχει στις γραμμές του κομμουνιστικού μανιφέστου, έχω παραθέσει, εν προκειμένω. Για του λόγου όμως το αληθές, αυτό αποδεικνύεται και από τα μετέπειτα γραφόμενα του Μαρξ

  3. «Μη πω για Λένιν και άλλους, θα πέσει καμιά φωτιά να με κάψει…»

    για Λενιν οχι, αλλα για Σταλιν σιγουρα 🙂

    Δεν συμμεριζομαι φιλε Αρουραιε την αποψη οτι ο μαρξισμος κατερρευσε, όπως και ουτε απο την αλλη οτι καθε μα καθε νεα κριτικη (ειτε του συστηματος, ειτε της αριστερας) και νεα προσεγγιση της επαναστατικης θεωριας ειναι «μια αβυσσος». Εδω ο «Μακιαβελλι» ανοιγει καποια ζητηματακια που δεν μπορουν να προσπεραστουν καταφευγοντας στην ασφαλεια της θεωριας. Ναι, το κρατος ειναι εργαλειο ταξικης κυριαρχιας, ναι δεν εξαφανιζονται μονομιας οι παλιες σχεσεις, οπως ουτε και οι ταξεις. ΑΛΛΑ, απο την αλλη, δεν μπορουμε να μη δουμε, οτι ιστορικα αντι των γραπτων της «δικτατοριας του προλεταριατου» ειδαμε δικτατορια των εκπροσωπων του προλεταριατου επι του προλεταριατου, αντι της «απονεκρωσης του κρατους» ειδαμε την υπερδιογκωση του, και αντι το «βασιλειο της ελευθεριας» και την «κοινωνια των ελευθερα συνεταιριζομενων παραγωγων χωρις εκμεταλλευση και καταπιεση» ενα ακρως εκμεταλλευτικο και καταπιεστικο τερας που τελικα κατερρευσε.
    Συμφωνοι, δεν μπορεις να μιλας για κομμουνισμο, οσο παγκοσμια κυριαρχει το καπιταλιστικο μοντελο (εδω επιβεβαιωνεται και η χρεοκοπια του «σοσιαλισμου σε μια χωρα»), αλλα τα οποια βηματα επρεπε να γινουν προς τα κει, οχι μονο δεν εγιναν, αλλα και οδηγησαν στο αντιθετο τους. Και ετσι φτανουμε στο σημερα να μας στοιχειωνει σαν βροχος η ιστορικη ηττα του χτες, που παρα τις οποιες θετικες συνεισφορες, δεν παυει το καθοριστικο της στοιχειο να ειναι η ηττα και ετσι να επαναθεμελιωσουμε την επαναστατικη θεωρια και την κομμουνιστικη στρατηγικη και τακτικη σε ολα τα επιπεδα.

    • ΄Εντυ συμφωνώ και επαυξάνω. ΄Αλλωστε το «αυτοαναιρείται» πήγαινε για τους επιγόνους του Μαρξ, που ήθελαν να νομίζουν ότι το προλεταριάτο είναι ακόμη… ανώριμο, καθώς οι ίδιοι ήθελαν την απόλυτη εξουσία.
      Τουλάχιστον κάποιοι ρωμαίοι αυτοκράτορες τα εγκλήματά τους ή τα παρανοϊκά καμώματά τους, υποτίθεται ότι τα έκαναν λόγω… τρέλας

    • Ε αφού θα πέσει που θα πέσει η φωτιά Eddie…

      Όσο για την «άβυσσο», όπως είδες οι ίδιοι το λένε, όχι εγώ.
      Τα υπόλοιπα (την έπιασα την σπόντα περί σοσιαλισμού σε μια χώρα..) αργότερα.

    • Πολύ εύκολα μας τα λες λοιπόν Eddie:
      Δεν έχεις κανένα πρόβλημα να δεχθείς ότι δεν μπορείς να μιλάς για αταξική κοινωνία όσο θα υπάρχει ο ιμπεριαλισμός, από την άλλη όμως εγκαλείς κι εσύ για τα βασίλεια της ελευθερίας και την απονέκρωση του κράτους!
      Αμ δεν μπορούμε όμως να τα έχουμε όλα!

      Γιατί αν δέχεσαι ότι όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός θα υπάρχει ταξική πάλη, κράτη κλπ., δεν μπορεί να παραπονιέσαι γιατί δεν απονεκρώνονται τα κράτη. Είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να απονεκρωθούν. Ο αγώνας με την πάροδο του χρόνου εντείνεται, δεν χαλαρώνει! Και δεν έχω κανένα πρόβλημα να πω ότι ο Χρουτσοφ πάτησε πάνω σε μια κατάσταση που είχε δημιουργήσει ο Στάλιν και κήρυξε τα παλλαϊκά κράτη κι αυτές τις παπαριές. Όμως όπως και να το κάνουμε η τομή έγινε εκεί κι όχι παλιότερα.

      Κι όσο για τον «σοσιαλισμό σε μία χώρα», θα πρέπει λίγο να το σκεφτούμε πιο ψύχραιμα: Μπορούσε η ΕΣΣΔ να διεκδικήσει την παγκόσμια επανάσταση εκείνη την εποχή; Ή μήπως θα έπρεπε να εισβάλει σε άλλες χώρες προς…διάδοση του σοσιαλισμού; Γιατί απ’ όσο ξέρω η Γερμανική επανάσταση είχε χάσει ενώ και η ίδια η Ρώσικη δεν στεκόταν καθόλου καλά στα πόδια της ακόμη.
      Λάθος θυμάμαι;

      • αντι να κοιταμε το «ανεφικτο» του ενος ακρου για να δικαιολογησουμε τα στραβα του «ρεαλιστικου δρομου» του απολυτου τρομου πανω στον πληθυσμο, ας σκεφτουμε ποια ΒΗΜΑΤΑ θα μας πανε εκει που ελεγαν οι Γραφες και ποια βηματα μας πηγαν πισω. Και αυτο οχι τοσο για να δουμε τι εγινε και τι επρεπε να γινει αν και εφοσον (ειπαμε, η ιστορια δεν ξαναγραφεται), αλλα τι πρεπει να γινει στο απο δω και μπρος.
        Ηταν ή δεν πχ πισωγυρισμα η απονεκρωση των σοβιετ και η αναθεση ΟΛΩΝ των εξουσιων σε εναν ανθρωπο και μαλιστα με δικαιωμα ζωης και θανατου πανω σε οποιον ΑΥΤΟΣ εκρινε οτι ειναι επικινδυνος; Εχει αυτο σχεση με την εξουσια του προλεταριατου σαν ταξης; Εχει αυτο σχεση με τη «δικτατορια» του πανω στους αστους; Ποσα εκατομμυρια ηταν τελοσπαντων αυτοι οι αστοι που πλημμυρισαν τα γκουλαγκ; Και τι καθιστα ανωτερο αυτο το συστημα (κατα τη γνωμη μερικων «σοσιαλιστικο») που ο,τι θετικο προσφερει στον υλικοτεχνικο τομεα, το παιρνει στο πολλαπλο σε στερηση βαθμων ελευθεριας και ενταση της καταπιεσης; Ειναι δυνατον να δικαιολογει ενας ψυχρος πολεμος την ξεφρενη εσωτερικη καταστολη;

        • Εντάξει, όμως Eddie με αυτούς τους όρους μου είναι δύσκολο να κάνω κουβέντα.
          Αν είναι ν’ αρχίσουμε μια βρυκολακίστικου και «ανθρωπιστικού» (αυτά τα δύο μαζί πάνε…) τύπου κουβέντα για τα εκατομμύρια που πλημμύρισαν τα γκουλάγκ, οκ, θα σου απαντήσω κι εγώ ότι αν η αστική τάξη είναι 5% (πολύ λογικό ε;), τότε στα 160 εκ. βγαίνει ένα νούμερο 8 εκατομμυρίων. Με 10% βγαίνει 16 εκατομμύρια.
          Τα εκατομμύρια λοιπόν άμα θες μαζεύονται μια χαρά, χωρίς ούτε ένα προλετάριο.

          Το θέμα όμως δεν είναι τα εκατομμύρια, το θέμα είναι να δεις τι κράτος έχεις στα χέρια σου, ποιές οι συνθήκες ζωής, ποιό είναι το περιβάλλον και τι μπορείς να κάνεις. Γιατί τα στρατόπεδα στην Σιβηρία δεν ήταν καμιά φαεινή του Στάλιν…διάβασε και Ντοστογιέφσκι άμα θες.

          • δεν θελω να κολλησουμε στα νουμερα, αλλα στην αντιληψη για το προλεταριακο κρατος και τη «δικτατορια του προλεταριατου» στο ονομα της οποιας εγιναν φρικαλεοτητες, που δεν δικαιολογουνται απο ΚΑΝΕΝΑ περιβαλλον και απο ΚΑΜΙΑ αναγκαιοτητα. Μονο απο το φοβο των παρασιτικων γραφειοκρατισκων οτι κινδυνευει η θεσουλα τους «δικαιολογουταν». Και εχω και προσωπικη εμπειρια αν θες γι’ αυτο…

            • για μενα παντως η απωλεια της θεσουλας του ταδε κομματικου σφουγγοκολλαριου, δεν σημαινει αντεπανασταση, ειδικα οταν ο «εχθρος» που πολεμουσαν λυσσαλεα ηταν εξ αριστερων 😉

            • Eddie

              Μάλλον τίθεται ξανά και ξανά το θέμα την εξουσιαστικής αυθεντίας και των μεθόδων που χρησιμοποιεί.
              Και ειναι πολύ δυσκολος στην επίλυση γρίφος , τόσο που ο καπιταλισμός το έχει πάρει χαμπάρι, έχει θεοποιήσει την ατομικιστική πρωτοβουλία και κρατά δεμένη, δι αυτής την ανθρωπότητα.

            • Νομίζω ότι έχει περάσει ο νόμος, λάθος κάνω;

              Όχι, δεν μιλώ για την υπεράσπιση, μιλώ για την προσπάθεια του συστήματος να μην αφήσει κανένα περιθώριο δημιουργίας άλλων δομών και να διεισδύσει σε κάθε κύτταρο της κοινωνίας. Και ναι, για μένα η κοινωνική ασφάλιση, τα εργασιακά δικαιώματα (8ωρο κλπ.) είχαν μεγαλύτερη αξία ως «δομές» από απομονωμένες πρωτοβουλίες.

              Θα δείξει, αλλά γνώμη μου είναι ότι είναι αδύνατο να γίνει τέτοιου τύπου μετάβαση που λες. Χρειάζεται και άλλου τύπου αγώνας.

          • Εντάξει, όμως Eddie με αυτούς τους όρους μου είναι δύσκολο να κάνω κουβέντα.
            Αν είναι ν’ αρχίσουμε μια βρυκολακίστικου και “ανθρωπιστικού” (αυτά τα δύο μαζί πάνε…) τύπου κουβέντα για τα εκατομμύρια που πλημμύρισαν τα γκουλάγκ, οκ, θα σου απαντήσω κι εγώ ότι αν η αστική τάξη είναι 5% (πολύ λογικό ε;), τότε στα 160 εκ. βγαίνει ένα νούμερο 8 εκατομμυρίων. Με 10% βγαίνει 16 εκατομμύρια.
            ———————————————————————————————-

            @ αρούρη

            -«Ακόμα, όπως είδαμε, με την πρόοδο της βιομηχανίας ολόκληρα συστατικά μέρη της κυρίαρχης τάξης κατρακυλούν στο προλεταριάτο ή τουλάχιστον, βλέπουν να απειλούνται οι όροι της ζωής τους. Κι αυτά φέρνουν στο προλεταριάτο πολλά στοιχεία μόρφωσης». Στην έκδοση του 1888 διευκρινίζονται ως :”στοιχεία διαφώτισης και προόδου” (σημ. γερμ. σύντ.). από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.
            ΄Αλλο ο μικροαστός, άλλο ο μικροιδιοκτήτης ή ο κάτοχος μιας μεσαίας ιδιοκτησίας και άλλο ο μεγαλοαστός, ο οποίος αποτελεί και το ταξικό-εξουσιαστικό πρόβλημα και στην ελλάδα τουλάχιστον δεν ξεπερνάνε τους 15 (και πολύ λέω).
            Για τα συμφέροντα αυτών των ελάχιστων (και με καθόλου ηθική) καταστρέφεται ένας ολόκληρος λαός και το φυσικό περιβάλλον του.
            Υπάρχουν βέβαια και οι παρατρεχάμενοί τους, αλλά χωρίς τα 15 αφεντικά και κυρίως την εξουσία και την κυριαρχία τους, οι παρατρεχάμενοι αυτόματα μεταβάλλονται σε αχυρένιοι (χωρίς δηλ. οποιαδήποτε κύρος).

            • Παιδιά έχουν ενδιαφέρον τα όσα λέτε, όμως τα βάζετε όλα μαζί και θα πρέπει να βγάλω ολόκληρες «εκδόσεις Αρουραίος» για να πω κάτι στοιχειωδώς, που μπορεί να είναι και λάθος!

              Προς Eddie:
              Καταρχήν αυτά τα «εξ αριστερών» είναι λίγο σχετικά, όπως μας έλεγε και ο Λένιν στον «Αριστερισμό» του. Το «αριστερά» γίνεται «δεξιά» όταν υπονομεύει τις όποιες κατακτήσεις. Δεύτερον Eddie, θα ήθελα να μου πεις ΠΟΤΕ πρόλαβε στην ΕΣΣΔ η γραφειοκρατία να βγάλει στην ηγεσία του κόμματος τον εκπρόσωπό της!?!
              Πότε?
              Ο Λένιν πέθανε το 1924. Δηλαδή σε ένα κράτος που ακόμη δεν είχε προλάβει καλά-καλά ούτε να συγκροτηθεί ακόμη(!) η γραφειοκρατία του εξέλεξε και αρχηγό, παρακάμπτοντας την επανάσταση; Μου φαίνεται πολύ λογικό για τον Χρουτσόφ ειλικρινά να θεωρείται εκπρόσωπος της γραφειοκρατίας, ενός στρώμματος που δημιουργήθηκε μέσα σε τρεις δεκαετίες και με όλα τα προβλήματα της ΕΣΣΔ (συμπεριλαμβανομένου του πολέμου). Το ’24 πότε διάολο πρόλαβε να συγκροτηθεί και να βγάλει και γενικό γραμματέα σε ένα επαναστατικό κόμμα;

              Εγώ λοιπόν έχω την υποψία ότι τον Στάλιν τον έβγαλαν οι…μπολσεβίκοι! Συγνώμη κιόλας αλλά την έχω μια τέτοια υποψία. Επίσης έχω ακούσει την φήμη ότι ο Στάλιν ακολούθησε την ΝΕΠ του Λένιν γι αρκετά χρόνια πριν περάσει στην κολλεκτιβοποίηση εν μέσω πολλών προβλημάτων.
              Γενικά η εικόνα των αγνών επαναστατών και του φρικαλέου εκπροσώπου της γραφειοκρατίας ψιλοβολεύει όσους θέλουν να…τσιμπολογούν, όμως κατά την γνώμη μου είναι λάθος.
              Το τσιμπολόγημα γενικά είναι λάθος γιατί δεν σε βοηθά καθόλου να καταλάβεις αν και που ήταν τα πραγματικά προβλήματα. Γι αυτό αν διάβασες διαφώνησα και με την λογική Ζίζεκ που λέει «να πάρουμε το καλύτερο από το Παλιό».
              Πάρτο αν θέλεις, αλλά μάλλον θα σου διαλυθεί στα χέρια…

              Προς Mac:
              Ο Λένιν είχε πει Mac ότι το ΕΥΚΟΛΟ κομμάτι είναι να νικήσουμε την μεγαλοαστική τάξη. Το ΔΥΣΚΟΛΟ είναι να νικήσεις τον μικροαστισμό και την μικροϊδιοκτησία που αναπαράγει καθημερινά και σε μοριακό επίπεδο τον καπιταλισμό. Κατά τη γνώμη μου είχε δίκιο και δεν είναι τυχαίο που και ο καπιταλισμός δίνει μεγάλη σημασία σε αυτό το «μοριακό» επίπεδο: Παρόλο που ξέρει ότι οι μικροί δεν έχουν καμία ελπίδα μπροστά στα μονοπώλια τους επιδοτούν και ψάχνουν την «νέα επιχειρηματικότητα», έστω κι αν είναι από χέρι χαμένη από τα μεγάλα μονοπώλια…

              Από εκεί και πέρα αν μιλάμε για μία ΤΑΞΗ και όχι μία ολιγαρχική χούντα, δεν μιλάμε για 15 άτομα. Μιλάμε για ένα ποσοστό του πληθυσμού. Ναι και οι μεγαλοαστοί ακόμη είναι ένα ΠΟΣΟΣΤΟ (1…2…5%?), δεν είναι 20-40-100 άτομα, εκτός κι αν βάλεις κανένα όριο του τύπου «από 3 δις και πάνω», που είναι λίγο άκυρο και δεν το έχει βάλει κανείς μαρξιστής τουλάχιστον…

              Από εκεί και πέρα έχει μια βάση αυτό που λες κατά τη γνώμη μου: Όντως στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι η αστική τάξη έχει τα χαρακτηριστικά τάξης και όχι μιας στενής ολιγαρχίας. Είναι λίγο στρεβλός ο τρόπος που αναπτύχθηκε αυτή η χώρα, αλλά και πάλι δική μου γνώμη είναι ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τάξη.

            • Το ΔΥΣΚΟΛΟ είναι να νικήσεις τον μικροαστισμό και την μικροϊδιοκτησία που αναπαράγει καθημερινά και σε μοριακό επίπεδο τον καπιταλισμό
              —————————————————————————————–

              Ρε αρουραίε αυτός τελικά που τρέχει είσαι εσύ. Προσωπικά μέχρι τώρα δεν έχω μιλήσει για αταξική κοινωνία, αλλά για κοινωνικές και πολιτειακές δομές αυτοδιαχείρισης, οι οποίες κατά την γνώμη μου εγγυώνται τον δρόμο προς τις αταξικές κοινωνίες, στην ολοκληρωμένη τους μορφή.
              Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο (και μέχρι να φτάσουμε έως εκεί) προτείνω μοντέλα αυτοδιαχείρισης είτε μέσα σε ένα αστικό καθεστώς, είτε έξω (μέσω άμεσα επαναστατικών διαδικασιών).
              Αναφορικά με αυτά καθ’ αυτά τα μοντέλα, μπορούν κάλλιστα να υπάρξουν και μικτά μοντέλα (κοινοκτημοσύνης και ατομικής ιδιοκτησίας).
              Τέλος, ένας που έχει μια μεγάλη ιδιοκτησία δεν είναι μεγαλοαστός, από την άποψη ότι δεν έχει την δύναμη και το κύρος για να κατευθύνει τις τύχες μιας χώρας και να την εξαθλιώσει. Αυτοί που έχουν την δύναμη να το κάνουν είναι π.χ. για την Ελλάδα, αυτοί οι 15 που ανέφερα προηγουμένως (δηλ. βγενόπουλοι, μπόμπολες, βαρδινογιάννηδες, αλαφούζοι, χατζημηνάδες και cia).
              Οι υπόλοιποι ειλικρινά δεν μου φταίνε και δεν πρέπει να φταίνε.
              και όταν αναφέρομαι σε αυτά τα αυτοδιαχειριζόμενα μοντέλα, αναφέρομαι πάντα από την άποψη αυτά να έχουν το επάνω χέρι, όπως π.χ. αυτό των Ζαπατίστας που το έχουν για τις δικές τους περιοχές.
              Μέχρι λοιπόν να έρθει αυτή η μεγάλη …νύχτα, ας κουνήσουμε και εμείς λίγο το χεράκι μας (τον κώλο μας είναι το σωστό) και ας λειτουργήσουμε στην πράξη… αταξικά.
              Αλλιώς θα είμαστε … κομμουνιστές, αναρχικοί, χριστιανοί, οικολόγοι, κ.λπ, μόνο κατ’ όνομα.
              Σκέφτεσαι δηλ. το Μπιλ Γκέιτς να βγει μια ωραία μέρα (και γιατί όχι) και να πει, π.χ. είμαι … κομμουνιστής; Να αρχίσει να διαβάζει Μαρξ, ΄Ενγκελς, να συμμετέχει σε αντίστοιχες συσπειρώσεις και να κατεβαίνει σε πορείες; Τι τον εμποδίζει να το κάνει, αφού πολλοί που αυτοαποκαλούνται … κομμουνιστές κάνουν ακριβώς τα ίδια; Αυτός είναι δηλ. κατ’ εσέ ο κομμουνισμός; Μια ταμπέλα δηλ; ΄Η η ίδια η πράξη, το βίωμα και η καθημερινότητα; Το κομμουνιστικό δηλ.;
              ΄Αλλωστε αυτός αποτελεί και έναν τρόπο που επιβιώνει ιστορικά ο καπιταλισμός. Να δέχεται δηλ. «πλήγματα» από κατ’ όνομα επαναστάτες, άρα κατ’ όνομα πλήγματα και όχι ουσιαστικά για την καταστροφή του. Και όταν μιλούμε για καπιταλισμό αναφερόμαστε σε ένα απάνθρωπο οικονομικό σύστημα. ΄Ενα σύστημα που εξοντώνει τον άνθρωπο και την φύση απο υλικά μέχρι υπαρξιακά.
              Θέλουμε μια κατ’ όνομα ανατροπή του;
              Εσείς … ξέρεται

            • ΄Οσο για τον μικροαστισμό, στην μετά μνημονίου εποχή πιστεύω ότι θα εκλείψει. ΄Οχι για κάποιον άλλον λόγο, αλλά επειδή πλέον η κυριαρχία δεν τον χρειάζεται και αυτό το βλέπουμε καθημερινά με την σταδιακή οικονομική εξαθλίωση των πρώην μικροαστών και σιγά σιγά και των μεσοαστών. Παλιότερα που τον χρειαζόταν τον εξαγόρασε (με δάνεια, επιδοτήσεις, με τον καναπέ, κ.λπ). Εξαγόρασε δηλ. τον κόσμο με όλα αυτά και δημιούργησε τους μικροαστούς. Μια κακόγουστη φάρσα για αυτόν τον ίδιο κόσμο πρώτα απ’ όλα.

            • Λοιπόν Machiavelli:
              Ήδη στις ΗΠΑ εφαρμόζεται νόμος σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται να έχεις κήπο και να καλλιεργείς λαχανικά. Είναι στα πλαίσια της…προστασίας της δημόσιας υγείας κι όποιος θέλει το πιστεύει, δεν νομίζω ότι τους ενδιαφέρει και πολύ άλλωστε.

              Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον μου μιλάς για αυτοδιαχειριζόμενα μοντέλα;
              Καλά έχεις καταλάβει ότι σε λίγο θα ελέγχουν ακόμη και τον αέρα που θα αναπνέεις; Και μπορεί να μην το κάνει το…συγκεντρωτικό κράτος, μπορεί να το κάνει η…αποκεντρωμένη εταιρία ή ο δήμος, αλλά για σένα δεν θα παίζει και μεγάλη διαφορά:
              Εκτός κι αν έχεις προτιμήσεις για το ποιός θα σε συλλάβει για παράνομη καλλιέργεια…τομάτας.

              Δεν έχω πάει στους Ζαπατίστας, δεν έχω πάει στη Βολιβία, δεν έχω πάει στους ακτήμονες της Βραζιλίας. Όμως σύμφωνα με την δική μου λογική ελευθερία με την κάνη του όπλου να σε σημαδεύει δεν υπάρχει. Οι Ζαπατίστας κάνουν αυτά που τους αφήνουν (και μάλιστα προς το παρόν τους αφήνουν) να τα κάνουν. Ακόμη και στην Βολιβία είχε πέσει η πρόταση να χωρίσει η χώρα στα 2 και το «άχρηστο» κομμάτι να δοθεί στους ιθαγενείς να «παίζουν».
              Τα ξέχασες αυτά;
              Δεν έχεις καταλάβει ότι ένα από τα χαρακτηριστικά του ίδιου του νεοφιλελευθερισμού είναι η διάλυση κάθε τύπου άλλων δομών που δημιουργούνταν και δημιουργούνται;
              Δεν βλέπεις ότι θέλει να ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ό,τι κατακτήσεις είχε η ανθρωπότητα, ό,τι δομές είχε φτιάξει που μπορεί και να χρησιμοποιούνταν προς μια άλλη κατεύθυνση;

              Πάντως εγώ νομίζω ότι αποκλείεται να μην τα βλέπεις/ετε.
              Μάλλον θέλετε από κάπου να πιαστείτε (με την καλή έννοια το λέω, για να μην απογοητευτείτε πλήρως) κι έτσι προτιμάτε να κοιτάτε π.χ. την Μαριναλέντα και να μην βλέπετε ότι σε ΟΛΗ την υπόλοιπη Ισπανία ο κόσμος αν βρει μια 3μηνη δουλειά με το βασικό κάνει κωλοτούμπες…

            • @ Αρουραίος

              Εσύ αναφέρεσαι περισσότερο στην υπεράσπιση των κατακτήσεων των αυτοδιαχειριζόμενων πειραμάτων, όπως και των αντίστοιχων πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών, κ.λπ.
              Αυτό αποτελεί ένα άλλο θέμα.
              ΄Οσο για τις ΗΠΑ, ναι πάνε να περάσουν αυτόν τον νόμο που περιγράφεις.
              Μόνο όμως στις ΗΠΑ, υπάρχουν περισσότερο από 15.000 αυτοδιαχειριζόμενα πειράματα (από κοινότητες έως αντίστοιχα πειράματα στο εργασιακό περιβάλλον).
              Θα μπορούσε να υπάρξει καταστολή, όπως θα μπορούσε να υπάρξει και η υπεράσπισή τους, όπως και σύγγρουση, κ.λπ. Μη προτρέχεις, θα δείξει.

  4. Aρουραίε, δημοκρατικός, αταξικός κοινοτισμός δεν μπορεί να υπάρξει σε μεγαλες συσσωματώσεις πληθυσμών
    ———————————————————————————————————————————

    Mishα, συμφωνώ με το δεύτερο μέρος των γραφόμενών σου.
    Σχετικά με το πρώτο μέρος (» Αρουραίε, δημοκρατικός…… που δεν προχωράει το πράγμα) έχω να πω το εξής:
    Οι κοινότητες (σε ομοσπονδιακό επίπεδο) των Ζαπατίστας αποτελούνται από 2,5 μέχρι 3 εκατ. κόσμο σε μια ενιαία γεωγραφική βάση.
    Οι αντίστοιχες κοινότητες των Ακτημόνων στην Βραζιλία, αποτελούνται από περίπου 2,5 εκατ. κόσμο σε μια μή ενιαία γεωγραφική βάση (και στα δύο αυτά παραδείγματα δεν αναφέρομαι για κάποια εκατομμύρια των υποστηρικτών τους).
    Σε όλο τον κόσμο, έχω διαβάσει ή έχω ακούσει, για εκατοντάδες άλλες μικρότερες κοινότητες, με κόσμο όμως, πολύ περισσότερο από αυτόν στην Μαριναλέδα.
    ΄Εχω επισκεφθεί και τις δύο (Ζαπατίστας, κίνημα των Ακτημόνων). Η πραγματικότητα που αντίκρυσα, ξεπερνούσε κάθε είδους κοινωνικής «ουτοπίας» και φαντασίας που μέχρι τότε είχα στο μυαλό μου και πολλές φορές φοβόμουνα να παραδεχτώ, για να μην θεωρηθώ ως «αιθαιροβάμονας», πρώτα απ’ όλα από εμένα τον ίδιο.

    • 2,5 -3 εκατομμύρια είναι πολύς κόσμος πράγματι αλλά είναι χωρισμένοι σε μικρές κοινότητες.
      To μοντέλο των Ζαπατίστας θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε αστικό περιβάλλον;
      Χωρίς ζωντανή σχέση με τη γη;

  5. ..2,5 -3 εκατομμύρια είναι πολύς κόσμος πράγματι αλλά είναι χωρισμένοι σε μικρές κοινότητες…
    ——————————————————————————————————————

    Στην περίπτωση των Ζαπατίστας αυτές οι κοινότητες (κάτι ανάλογο με τις δικές μας πόλεις, που από αυτή την άποψη είναι «χωρισμένες» η μία από την άλλη) βρίσκονται σε μια ενιαία γεωγραφική (συνήθως) και κυρίως «διοικητική» βάση.

  6. ..To μοντέλο των Ζαπατίστας θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε αστικό περιβάλλον;
    Χωρίς ζωντανή σχέση με τη γη;…
    ———————————————————————————————————–

    Στην περίπτωση του αστικού περιβάλλοντος, εννοείται ότι οι «Ζαπατίστας» θα εφάρμοζαν άλλο μοντέλο αυτοδιεύθυνσης. Και αυτό φαίνεται καθαρά από συζητήσεις μαζί τους. Δηλ. δεν θεωρούν το μοντέλο τους «αλάθητο». ΄Οτι δηλ. πρέπει να εφαρμοστεί ακριβώς το ίδιο, ακόμη και σε διαφορετικές συνθήκες ή δεν θεωρούν ότι το δικό τους μοντέλο είναι και το τέλειο, αλλά αντίθετα ότι διαρκώς εξελίσεται και τελειοποιείται (και έχει αυτή την ευκαίρεια, καθώς βασίζεται στην ίση συμμετοχή και δικαίωμα του κόσμου που βρίσκεται εκεί, για ό,τι τον αφορά).
    Πάντως το δικό τους μοντέλο το θεωρούν πολύ καλύτερο και κυρίως πιο ανθρώπινο (και ανθρωποκεντρικό) σε σχέση με το μοντέλο της φτώχειας, της βίας και της εξαθλίωσης που επικρατεί στο κράτος του Μεξικού.
    Και θα έχεις αντιληφθεί από την τρέχουσα ειδησεογραφία τι σημαίνει να ζεις στο Μεξικό (στην αστική τουλάχιστον επικράτειά του)

    • Nαι , γι αυτό το λέω.
      Επειδή (και) στο Μέχικο, η υπερσυγκέντρωση πληθυσμού σε αστικές περιοχές μοιάζει σαν το μάντρωμα ζώων.
      Θα με ενδιέφερε να διαβάσω τις εντυπώσεις σου από αυτές τις κοινότητες.
      Εχω δει σχετικά αλλά όχι απο Έλληνες.

      • δειλά δειλά, αντίστοιχες κοινότητες, από τους Ζαπατίστας, δημιουργούνται και μέσα στις μητροπόλεις της χώρας του Μεξικού. Δηλ. σε επίπεδο γειτονιάς, δημοτικού διαμερίσματος (π.χ. μια κοινότητα) ή δήμων (πιο σπάνια). ΄Ολα αυτά όμως μέσα στις μητροπόλεις όπου την «εξουσία» δεν την έχουν οι Ζαπατίστας, αλλά η κυβέρνηση του Μεξικού.
        η κάθε δηλ. γειτονιά ή δημοτικό διαμέρισμα αποφασίζει γι’ αυτά που αφορά τις ίδιες τις γειτονιές ή δημοτικά διαμερίσματα (και μην φανταστείς σε πολύωρες συνελεύσεις, κ.λπ). Οι αποφάσεις στην συνέχεια πηγαίνουν στον αυτοδιαχειριζόμενο δήμο (σε περίπτωση που αφορούν όλον τον δήμο, αλλιώς οι συγκεκριμένες αποφάσεις υλοποιούνται σε επίπεδο γειτονιάς ή δημοτικού διαμερίσματος). Αν τώρα οι αποφάσεις αυτές αφορούν όλο τον δήμο συζητιούνται σε επίπεδο δήμου και υλοποιούνται στην συνέχεια από μόνιμα ή αιρετά συνεργεία (ανάλογα με την περίσταση). Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που ένας δήμος θα πάρει κάποιες αποφάσεις για όλη την επικράτειά του και στην συνέχεια αυτές οι αποφάσεις θα «κατέβουν» για να συζητηθούν ή να συμφωνηθούν και στα δημοτικά διαμερίσματα ή στις γειτονιές (για να δούν τελικά αν τους συμφέρει να υλοποιηθούν). ΄Οποιες από αυτές τις αποφάσεις του δήμου συμφωνηθούν από τα δημοτικά διαμερίσματα ή τις γειτονιές αντίστοιχα, θα υλοποιηθούν, σε συνεργασία με τον δήμο που τις πρότεινε.
        Στην πράξη όλη αυτή η διαδικασία δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο την περιγράφω.

  7. Και εγώ συμφωνώ με το Misha για το θέμα της μικρής κοινότητας. Δεν πιστεύω , ότι μπορεί να υπάρχει άμεση δημοκρατία, πάνω από έναν ορισμένο μικρό αριθμό ατόμων, δηλαδή μερικές εκατοντάδες. Αλλιώς αναδύεται από μόνη της η ανάγκη για αντιπροσώπευση, η οποία αναπόφευκτα αλλοιώνει την αρχική ιδέα.
    Οδηγούμαστε δηλαδή σε πισωγύρισμα της αστικής εξέλιξης.

      • Διαβάστε για την περίπτωση των Ζαπατίστας ή του κινήματος των Ακτημόνων. Η πολιτική διαστρωμάτωσή τους είναι γεμάτες από συμμετοχικές δομές και έτσι πολλές φορές δεν χρειάζεται καν η «κυκλική εκπροσώπιση».
        Αυτό ακριβώς το έχουν καταλάβει και τα σύγχρονα κράτη, γι’ αυτό ενισχύουν τον θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης.
        Δηλ. δεν μπορούν οι 300 βουλευτές μέσα σε έναν χρόνο που αποτελείται από 24 ώρες ή ένα έτος, να αποφασίσουν για όλα αυτά τα θέματα που απασχολούν 11 εκατ. έλληνες πολίτες. Αυτό είναι αδύνατο και απίθανο.
        Βέβαια η ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης γίνεται για άλλους λόγους και όχι λόγω πλατιάσματος της όποιας δημοκρατίας

          • Για το αστικό τρεπτόν μετά του οφελείμου μιλάμε, αναφορικά με τον θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης, εν προκειμένω τον Καλλικράτη.

      • Εddie

        Έγινε κάπως αυτό στην αρχαία Αθηνα.Αλλά στις συνάξεις της Εκκλησίας του Δήμου ήταν όλοι παρόντες και αυτές γινοντας καμμια 40 αριά φορες τον χρόνο αν θυμάμαι καλά.
        Αυτό δεν μπορεί να γινει ακόμα και για πρακτικούς λόγους , ούτε καν σε μια μέση αθηναϊκή συνοικία, πόσω μαλλον σε ολοκληρη την τερατούπολη.

        • στην αρχαία αθήνα δεν υπήρχαν «πολιτειακές δομές» αμεσοδημοκρατικής φύσης, αλλά μια σύναξη στην Εκκλησία του Δήμου, που μάλιστα από ένα σημείο και μετά επηρεαζόταν από όποιον ομιλητή τα έλεγε καλύτερα. Γι’ αυτό αναπτύχθηκε και η Ρητορική εκείνη την εποχή.
          ΄Αρα στην Αρχαία Αθήνα δεν υπήρχε ακριβώς άμεση δημοκρατία (σε δομικό επίπεδο), αλλά μια σύναξη που πολλές φορές μετατρεπόταν σε όχλο και επηρεαζόταν από τον κάθε επιτείδηο ή ματαιόδοξο (βλ. Αλκιβιάδη).
          Το σύστημα των Ζαπατίστας είναι εντελώς διαφορετικό.

          • Νικολό
            Υπήρχε η εκ περιτροπής εκλογή ΟΛΩΝ των αθηναίων πολιτών σε θέση βουλευτή.
            Πολύ σπάνια να μην εχει εκλεγει κάποιος βουλευτής , εστω μια φορά στη ζωη του.
            Και δεν μπορουσαν να αρνηθούν, εφοσον η άρνηση σημαινε ή θανατο ή εξοστρακισμό.
            Όλα αυτά βεβαίως εμπεριέχουν τις δυσκολιες που περιγράφεις , οι οποίες όμως είναι σύμφυτες με την ανθρωπινη ιδιοσυγκρασία. Ακόμα και στους αγγέλους βρεθηκε ενας που παρεσυρε καποιους 🙂

            • χαχαχαχαχαχα.
              Επειδή όμως μίσα από τότε κάποιοι… έμαθαν, γι’ αυτό εφηύραν και τις κοινωνικές δομές, επί του προκειμένου τις αυτοδιαχειριζόμενες, για να μην την ξαναπατήσουν (τουλάχιστον στο μέτρο του δυνατού).
              Συμφωνώ γι’ αυτά που γράφεις για τους «βουλευτές» στην αρχαία αθήνα, αλλά αυτό δεν αποτελεί μια μορφή αυτοδιαχειριζόμενης κοινωνικής δομής, αλλά «αμεσοδημοκρατική» πολιτειακή λειτουργία (για την λειτουργία της πόλης, δηλ. της Αθήνας). Πίσω όμως από αυτήν την «αμεσοδημοκρατική» πολιτειακή λειτουργία δεν υπήρχαν οργανωμένες κοινωνικές αυτοδιαχειριζόμενες δομές σε επίπεδο πόλης, αλλά μια σύναξη πολιτών στην Πνύκα (χωρίς να σημαίνει ότι απαραίτητα διαφωνώ. ΄Αλλωστε εκείνη την εποχή ήταν πρώιμο κάτι διαφορετικό).

            • …Ακόμα και στους αγγέλους βρεθηκε ενας που παρεσυρε καποιους :)…
              ————————————————————————————————————-

              Κάτι σαν τον στάλιν να υποθέσω και γενικά σαν όλους αυτούς τους παραχαράκτες όμορφων και ανθρωποκεντρικών ιδεών; Οι οποίοι προφασίζονται την ανικανότητα αυτών των ιδεών να εφαρμοστούν στην πράξη και αντί αυτών δημιουργούν ανθρωποβόρες χούντες;

              Υ.Γ. Μου φαίνεται ότι πλέον ο νεοφιλελευθερισμός δεν χρειάζεται τις υπηρεσίες όλων αυτών. Δημιουργεί ανθρωποβόρα καθεστώτα και μόνος του

        • γνωμη μου ειναι οτι χρειαζεται κεντρικη διοικηση για να οργανωθει ενα διαφορετικο μοντελο κοινωνικης ζωης. Εστω στα πρωτα σταδια.
          Αλλα το κρισιμο ειναι αυτη η κεντρικη διοικηση να ειναι υπηρετης της ταξης που εκπροσωπει (εγω αναφερομαι σε μια μετεπαναστατικη κοινωνια που στην εξουσια θα ειναι η εργατικη ταξη) και οχι να αυτονομηθει και να γινει εξουσιαστης στο ονομα αυτων που εκπροσωπει.
          Γι’ αυτο και ειναι απαραιτητος ο δημοκρατικος ελεγχος της βασης και η αμεση ανακληση καθε εκπροσωπου που παρεκκλινει απο τις δεσμευσεις που του ανεθεσαν.
          Γι’ αυτο και η καταργηση καθε ειδικου προνομιου ωστε να ειναι αντικινητρο για οποιον επιθυμει εξουσια και πλουτισμο.
          Αν ειναι εφικτο για τη σημερινη κοινωνια; Ισως και οχι, αλλωστε αυτο το μοντελο διοικησης προυποθετει την επαναστατικη διαδικασια, και ο κοσμος δυστυχως δεν ειναι ετοιμος γι’ αυτο. Παντως μπορει να δουλεψει και πρεπει ως εναλλακτικο μοντελο αυτοθεσμισης -εστω και σε επιπεδο κοινοτητας (ποσο μαλλον σωματειων), ως προτυπο γι’ αυτο που θελουμε καποτε να γενικευτει…

          • …γνωμη μου ειναι οτι χρειαζεται κεντρικη διοικηση για να οργανωθει ενα διαφορετικο μοντελο κοινωνικης ζωης. Εστω στα πρωτα σταδια…
            ——————————————————————————————————-

            Γι’ αυτό αυτές οι κοινότητες λειτουργούν και ομοσπονδιακά, για να ληφθούν π.χ. αποφάσεις που αφορούν το σύνολο αυτών των κοινοτήτων (κυρίως σε επίπεδο «εξωτερικής» πολιτικής και λιγότερο εσωτερικής). Τις περισσότερες όμως φορές δεν χρειάζεται καν να συνέλθουν τα ομοσπονδιακά όργανα. Και να συνεδριάσουν δηλ. για ποιο λόγο; Για το αν θα κτισθεί ένα νοσοκομείο στον τάδε ζαπατίστικο δήμο ή για να ξεβουλώσει το τάδε χαντάκι στην τάδε κοινότητα ή για να επισκευασθεί το τάδε κτίριο στην τάδε ζαπατίστικη γειτονιά; Δεν είναι λίγο υπερβολή όλο αυτό; Κάτι αντίστοιχο το έχεις δει ποτέ στο ελληνικό κοινοβούλιο; ΄Ισα ίσα που για όλους αυτούς του λόγους τα αστικά καθεστώτα έχουν εφεύρει τον θεσμό της αυτοδιοίκησης.

            • ρε συ, αν ηταν οι κεντρικες αποφασεις να ασχολουνται με το ανοιχμα χαντακιων, τοτε ειναι προφανες οτι δε θα χρειαζοταν καμια κεντρικη διοικηση 😉
              Εδω ομως μιλαμε για κατανομη πορων, για σχεδιασμο, για «εξωτερικη πολιτικη» κλπ. Δηλαδη για πραγματα που μια κοινοτητα απο μονη της ισως (λεω ισως γιατι δεν μπορω να προδικαζω) δεν μπορει να ειναι αυταρκης, αλλα χρειαζεται τη συνεργασια αλλων.

            • έντυ συμφωνώ σ’ αυτό που λες, άλλωστε και στις ζαπατίστικες κοινότητες απ’ ότι ξέρω και είδα για αντίστοιχους λόγους συνέρχονται τα ομοσπονδιακά όργανα. Αυτά τα ομοσπονδιακά όμως όργανα, αποτελούν πολιτειακά όργανα που είναι αιρετά, άμεσα ανακλυτά και εκπροσωπεί ο καθ’ ένας από μια κοινότητα ή δήμο (έχει δηλ. εκλεχθεί από την κάθε κοινότητα ξεχωριστά για το συγκεκριμένο θέμα που θα συζητηθεί στην συνέχεια ομοσπονδιακά) . Αυτά τα ομοσπονδιακά όργανα στο αντίστοιχο ομοσπονδιακό συμβούλιο δεν εκφέρουν δικιά τους άποψη ή γνώμη (δηλ. οι αιρετοί αντιπρόσωποι), αλλά μεταφέρουν αυστηρά τις αποφάσεις (προς ψήφιση) που ήδη έχουν παρθεί από πριν (αμεσοδημοκρατικά και αντιιεραρχικά) από τις ζαπατίστικες κοινότητες. Κατά την διάρκεια του συμβουλίου συζητούνται αυτές οι αποφάσεις (των κοινοτήτων) και παίρνονται κάποιες αποφάσεις προς υλοποίηση.
              Αυτό καθ’ αυτό το ζαπατίστικο «ομοσπονδιακό συμβούλιο», λειτουργεί αντιιεραρχικά και είναι ανοιχτό στον κόσμο.
              Επίσης, οι ομοσπονδιακοί αντιπρόσωποι ψηφίζονται από τις κοινότητες στην περίπτωση που υπάρξει κάποιο θέμα που θα απασχολήσει ενιαία τις κοινότητες και δεν ψηφίζονται αόριστα και απλά για να υπάρχουν. Μετά τις αποφάσεις σε επίπεδο «ομοσπονδιακού συμβουλίου», λήγει και η «θητεία» αυτών των εκπροσώπων των ζαπατίστικων κοινοτήτων.

  8. ….Στο κάτω-κάτω δεν σου είχαν υποσχεθεί σε 5 ή σε 30 χρόνια, ούτε ήταν δυνατό να παραστήσουν την…Πυθία, δίνοντας χρησμούς. Ακόμη και η Πυθία άλλωστε καθαρούς χρησμούς δεν έδινε, που ήταν και η δουλειά της στο κάτω-κάτω!
    Και βιάζεσαι ακόμη πιο πολύ όταν ξεπερνάς το Μαρξισμό ως…υπερήλικα (162 χρονών μας λέει), χωρίς να βλέπεις ότι από το θάνατό του μέχρι σήμερα τον έχουν ξεπεράσει καμιά 10αριά φορές (Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα(!) τον θεωρούσαν πια…ξεπερασμένο κάποιοι) και συνέχεια τους ξαναβγαίνει μπροστά τους. Ήδη σήμερα αρχίζουν και ξαναβγαίνουν ένα σωρό βιβλία του, βιβλία που στην δεκαετία του ’90 τα έπαιρνες μόνο από σύγχρονη εποχή ή από…παλαιοβιβλιοπωλεία. Αφού σε κάποια στιγμή τα μάζευα γιατί είχα σκεφτεί ότι πραγματικά ίσως να μην τα βρίσκω στο μέλλον!…
    ———————————————————————————————————————————

    @ αρουραίος

    Καταρχήν διάβασε καλύτερα το Β’ Επίμετρο.
    Δεν είχαν υποσχεθεί ότι σε 5 ή 30 χρονια θα είχαμε αταξική κοινωνία, όμως οι επίγονοι του Μαρξ δεν μπήκαν και στον κόπο να δημιουργήσουν μια κοινωνία (με τις αντίστοιχες αταξικές δομές), η οποία να κατευθύνεται προς μια αταξική κοινωνία. Αντίθετα δημιούργησαν μια κατεξοχή υπερ-ταξική κοινωνία με υπερ-κρατικές μοναρχικές δομές.
    Το 162 χρόνια, δεν πήγαινε στον Μαρξισμό, αλλά στην κυρίαρχη αντίληψη για τον μαρξισμό, πρώτα απ’ όλα από τους ίδιους τους μαρξιστές. Και αυτό κολλάει με το προηγούμενο που σου γράφω. Πιο λιανά. Αν η κοπέλα σου, σου έταζε ένα ακριβό δώρο σε ένα άμεσο σχετικά μέλλον. Και από τότε που σου το έταξε έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια, αυτό δεν σημαίνει κάτι για την κοπέλα σου («Καθήκον του “Κομμουνιστικού Μανιφέστου” ήταν να διακηρύξει ότι είναι αναπόφευκτη η επικείμενη κατάργηση της σύγχρονης αστικής ιδιοκτησίας», πρόλογος στη δεύτερη Ρωσική έκδοση του 1882, Λονδίνο, 21 του Γενάρη 1882, Καρλ Μαρξ, Φρίντριχ Ένγκελς); Οι επίγονοι του Μαρξ φρόντισαν η καταστροφή της μεγαλοαστικής τάξης να μην γίνει… επικείμενη.
    ΄Αρα τον Μαρξισμό δεν τον ξεπέρασα εγώ, αλλά η ίδια η … μαρξιστική (ψευδομαρξιστική) αριστερά. Τέτοια υποκρισία δηλαδή; ΄Αλλοι (μαρξιστές πάντα) όπου δεν τους βόλευε υποστήριζαν ότι ο Μαρξ έκανε και λάθος… εκτιμήσεις. όμως θα γράψω κάτι που διάβασα σε άλλη ανάρτηση : «το δύσκολο είναι να ζήσεις σαν επαναστάτης παρά να πεθάνεις ως επαναστάτης» (ή τουλάχιστον κάπως έτσι έλεγε).
    Με άλλα λόγια, τέρμα με τους κατ’ όνομα… επαναστάτες που η ίδια τους , πρώτα απ’ όλα, η ζωή και η καθημερινότητα, είναι άκρως εξουσιαστική και αστική και ως τέτοια υποκριτική. ΄Οσο για την πολιτική τους δράση… ζήτω τα πρόβατα. Θλιβεροί και γλοιώδεις οπαδοί, που δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους ψηφοφόρους, οι οποίοι όμως στην καθημερινότητά τους δεν κοροϊδεύουν κανέναν, αναφορικά με αυτό το θέμα.
    Ευτυχώς που υπήρχε η σύγχρονη εποχή και ένα μικρό βιβλιοπωλείο (με αφίσες) στην ακαδημίας νομίζω, κοντά στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής.

  9. …Και εγώ συμφωνώ με το Misha για το θέμα της μικρής κοινότητας. Δεν πιστεύω , ότι μπορεί να υπάρχει άμεση δημοκρατία, πάνω από έναν ορισμένο μικρό αριθμό ατόμων, δηλαδή μερικές εκατοντάδες. Αλλιώς αναδύεται από μόνη της η ανάγκη για αντιπροσώπευση, η οποία αναπόφευκτα αλλοιώνει την αρχική ιδέα.
    Οδηγούμαστε δηλαδή σε πισωγύρισμα της αστικής εξέλιξης…
    —————————————————————————————————————

    ΄Οπως απάντησα στον Μϊσα, η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική από αυτό που γράφεις.
    Εκτός αυτού, αναφέρομαι σε αμεσοδημοκρατικές και αντικυριαρχικές δομές που είδα σε επιπεδο πολιτικής «διοίκησης) και όχι σε μια σύναξη π.χ. 2,5 εκατομμύρια κόσμου σε έναν κάμπο. Αυτό δεν αποτελεί άμεση δημοκρατία, αλλά ακριβώς το καθεστώς που επικρατεί σήμερα. Δηλ. οχλοκρατία η οποία κυβερνάται από νόμους. Με την διαφορά ότι σήμερα ο κόσμος, γεωγραφικά, μένει στο σπίτι του (και δεν μαζεύεται σε έναν κάμπο) υπακούοντας, οχλοκρατικά, αυτούς τους νόμους. Νόμους που προέρχονται από αντιπροσωπευτικές και ιεραρχικές δομές (και αυτό ακριβώς σημαίνει κράτος και μην αρχίσουμε να απαριθμούμε αυτές τις δομές). Νόμοι που είναι κομμένοι και ραμμένοι για τα συμφέροντα των λίγων και όχι των περισσοτέρων

    • …Τελευταίο: Οι Ζαπατίστας ΔΕΝ αποτελούν κανένα κοινωνικό μοντέλο. Ανήκουν στο Μεξικάνικο κράτος και ό,τι κάνουν το κάνουν με τα στρατόπεδα και τα τεθωρακισμένα δίπλα τους. Ας μην κάνουμε άλματα για ν’ αποφύγουμε το πρόβλημα…
      ——————————————————————————————————————-
      @ αρούρη

      ΄Εστω και έτσι (έστω δηλ. στην οικοδόμηση μιας αταξικής κοινωνίας μέσα σε ένα αστικό κράτος) λειτουργούν μια χαρά. ΄Ασχετο αν έχουν δίπλα τους κυβερνητικά στρατόπεδα. ΄Εχουν και αυτοί τα δικά τους… όπλα.
      Αναφορικά με την ιστορία της σοβιετικής ένωσης, δεν παραγνωρίζω τις όποιες προβοκάτσιες και δυσκολίες, αλλά επικεντρώνομαι στην επικρατούσα σοσιαλιστική «διάθεση», η οποία ήδη επί λένιν ήταν προσανατολισμένη στην δημιουργία (και έθεσε και τις δομές) ενός υπερ-κράτους.
      Ο Μαρξ μιλούσε για πολλά πράγματα, από τα νεανικά χειρόγραφα έως το κεφάλαιο. Εγώ στέκομαι κυρίως σε κάτι ενδιάμεσο και καθοριστικό που έγραψε (με τον ΄Ενγκελς) για την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος. Δηλ. το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, αλλά και την αντίστοιχη φιλοσοφική και ιδεολογική στόχευση που είχε το σύνολο του έργου του.
      «“Η βασική ιδέα που κυριαρχεί στο “Μανιφέστο” είναι η ιδέα ότι η οικονομική παραγωγή (το είδος της οικονομικής παραγωγής εννοεί) και η κοινωνική διάρθρωση (το είδος της κοινωνικής διάρθρωσης εννοεί και εδώ) κάθε ιστορικής εποχής που προέρχεται απ’ αυτήν αναγκαστικά, αποτελούν τη βάση για την πολιτική και πνευματική ιστορία αυτής της εποχής…..», από το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος (πρόλογος στη γερμανική έκδοση του 1883) Φρίντριχ Ένγκελς και αναφέρεται στην θεωρία του «Εποικοδομήματος»».

      Και ξέρεις σε τι αναφέρεται η θεωρία του μαρξιστικού «επικοδομήματος». Σε αυτό ακριβώς που περιγράφω και γίνεται στους Ζαπατίστας και σε εκατοντάδες άλλες παρόμοιες αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες και πειράματα. Η συγκεκριμένη μαρξιστική θεωρία λέει ότι το είδος της κοινωνικής διάρθρωσης (π.χ. αν είναι αστική, ταξική, εξουσιαστική ή αντίθετα αυτοδιαχειριζόμενη, κ.ά.), αποτελεί την βάση για την πολιτική (π.χ. αν είναι κοινοβουλευτική ή αμεσοδημοκρατική, κ.λπ), και την πνευματική ιστορία (π.χ. αν έχει ως ουτοπία τον μεγαλοϊδεατισμό, τον ιμπεριαλισμό ή την αταξική κοινωνία) αυτής της εποχής.
      Κάπως έτσι δεν επικράτησαν και οι αστοί την εποχή των μοναρχιών; Δημιούργησαν τις δικές τους «κοινότητες» εμπορικές επιχειρήσεις, εμπόριο, τράπεζες, εν προκειμένω, εντός των μοναρχιών και στην συνέχεια, λόγω «εποικοδομήματος» (όπως το περιγράφω και προηγουμένως), αποτέλεσαν την βάση για να καταρρεύσουν σταδιακά οι μοναρχίες (μέσω ιστορικών και συμβολικών πλέον επαναστάσεων, όπως η Γαλλική και το λέω συμβολικό καθώς η κοινωνική αλλαγή, δηλ. η αστική επικράτηση, είχε ήδη επέλθει πριν την Γαλλική Επανάσταση, αλλά και αυτές που επακολούθησαν).
      Ερχόμενος στα καθ’ ημάς λοιπόν, είναι και αυτός ενας τρόπος, που θα μπορούσε να συνδιαστεί και με άλλους

    • Χμμμ τί εννοείς αμεσοδημοκρατικές δομές σε επίπεδο διοίκησης; Δηλαδή κάποιοι άνθρωποι πάνε στις γενικές συνελεύσεις και κάποιοι δεν πάνε;

      • σε επίπεδο «ομοσπονδιακό» (για την λήψη των αντίστοιχων αποφάσεων) δεν μπορούν να πάνε όλοι, αλλά καποιοι εκπρόσωποι, που να μεταφέρουν τις αποφάσεις που ήδη έχουν ληφθεί από τις αυτοδιαχειριζόμενες περιοχές τους. Αυτές συζητούνται εκεί και καταλήγουν σε κάποιες άλλες (ή και τις ίδιες) αποφάσεις, αναλόγως.
        Σε επίπεδο ομως κοινότητας (οι αποφάσεις που παίρνονται και αφορούν μόνο την κοινότητα), χρειάζεται να συμμετέχουν όλοι (προκειμένου να συζητήσουν κατά πόσο «συμφέρει» τον καθ’ ένα η απόφαση που θα ληφθεί για την κοινότητα).
        Οι εκπρόσωποι όμως των κοινοτήτων σε επίπεδο «ομοσπονδιακό», εκλέγονται μόνον όταν προκύψει ένα «ομοσπονδιακό» ζήτημα (και όχι για να υπάρχουν γενικά και αόριστα όπως οι 300), είναι δηλ. αιρετοί, άμεσα ανακλητοί, δεν συζητάνε τις δικές τους αποφάσεις, αλλά ο καθ’ ένας υποστηρίζει την απόφαση που «μεταφέρει» από τις αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες. Το συγκεκριμένο/α «ομοσπονδιακό» συμβούλιο (που συνέρχεται σε περίπτωση που προκύψει αντίστοιχο θέμα), λειτουργεί αντιιεραρχικά και στην συνέχεια όταν ληφθούν οι αποφάσεις σε «ομοσπονδιακό» επίπεδο διαλύεται. Ποίος άλλωστε ο λόγος να συνεχίσει να υπάρχει.

        • φυσικά σε κάθε αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο χωράει ακόμα περισσότερη αμεσοδημοκρατία, αντιιεραρχία και σοσιαλισμός. Ανάλογα και με την ίδια την πράξη, τις συνθήκες, τους ανθρώπους που το απαρτίζουν, κ.λπ.

      • αν και για τα «ομοσπονδιακά» πρόκειται για μια ανοιχτή διαδικασία στον κόσμο και, χωρίς όμως να μένει μόνο εκεί, δηλ. στο «ανοιχτό».

  10. Πολύ ενδιαφέρουσα αναδρομή. Ομως πρέπει να λάβουμε υπόψη και νέες προσεγγίσεις για τις απαρχές της οργάνωσης της ελληνικής κομμουνιστικής Αριστεράς και να ξεπεράσουμε τον μύθο ότι το άπαν ξεκίνησε με το ΣΕΚΕ. Στην πραγματικότητα το ΣΕΚΕ εξέφρασε την κίνηση στα παλαιοελλαδικά εδάφη+νέες χώρες όπως προέκυψαν απ’ τους Βλακανικούς Πολέμους. Απηχούσε περισσότερο την κίνηση των Παλαιοελλαδιτών και των Εβραίων σοσιαλστών της Θεσσαλονίκης. Αποτελεί δηλαδή μια τοπικιστική εκδοχή του ελληνικού επαναστατικού κινήματος….

    Υπήρχαν ελληνικές μάζες εξωελλαδικές που είχαν τελείως αυτόνομες δικές τους αριστερές εκφράσεις. Ούτε οι Πόντιοι, ούτε οι Μικρασιάτες και οι Κωσταντινουπολίτες σχετίζονταν με το ΣΕΚΕ. Εκφράζονταν διαφορετικά, εφόσον διαφορετικό ήταν το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνταν. Το ζήτημα της διαμόρφωσης του μεταοθωμανικού κόσμου ή οι εξελίξεις στη Ρωσία, οδήγησαν τους πολύμορφους αυτούς, ένδημους, πληθυσμούς να εκφράζονται επαναστατικά με διαφορετικούς τρόπους που ξεκινούσαν από την υιοθέτηση των απόψεων του Γιαννιού, μέχρι το ποντιακό αντάρτικο κατά των νεότουρκων και τη μαχνοβτσίνα στον ευξεινοποντιακό Βορρά και τις ελληνικές κομμουνιστικές οργανώσεις της Ρωσίας.

    Μόνο μετά το 1922, μπορούμε να μιλάμε ότι όλες οι διαφορετικές εκδοχές της ελληνικής Αριστεράς μπορούν να συνθεθούν και να ξεκινήσουν μια κοινή πορεία στο νοτιοβαλκανικό Νότο όπου τελικά υπήρξε το έδαφος που εντάχθηκε στο έθνος-κράτος μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας περάσματος από την προνεωτερική Οθωμανική Αυτοκρατορία στην εποχή των εθνικών κρατών.

    Κάποια απ’ αυτά τα ζητήματα προσπαθούμε να τα «δουλέψουμε» και αποτελούν ένα από τα θέματα που μελετούν πλέον ιστορικοί που προέχονται από τις προσφυγικές ομάδες.

    Κάποια πρωτόλεια κείμενα που αναρτήσαμε στο μπλογκ μας είναι τα εξής:

    -ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
    http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/07/17/2006/

    -H Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό ζήτημα
    http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/05/13/13-5-2007/

    Μ-π

  11. …Μόνο μετά το 1922, μπορούμε να μιλάμε ότι όλες οι διαφορετικές εκδοχές της ελληνικής Αριστεράς μπορούν να συνθεθούν και να ξεκινήσουν μια κοινή πορεία στο νοτιοβαλκανικό Νότο όπου τελικά υπήρξε το έδαφος που εντάχθηκε στο έθνος-κράτος μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας περάσματος από την προνεωτερική Οθωμανική Αυτοκρατορία στην εποχή των εθνικών κρατών…
    ————————————————————————————————————

    Ναι συμφωνώ.
    Αλλά και γενικά η συλλογιστική σας για το όλο θέμα αλλά και για την σχέση Πόντου και Αριστεράς είναι κομβικής σημασίας και ως τέτοιας πρέπει να το ψάξεται περισσότερο και σε όλη του την διάσταση.
    Αναμένουμε…

  12. @ αρουραιος

    Ποιος σου ειπε οτι θεωρω τον Σταλιν εκ γενετης αιμοδιψη δικτατορα; Σαφως και ηταν κι αυτος ενας απο τους επαναστατες που συμμετειχαν στην Οκτωβριανη επανασταση και σαφως και κυλησε πολυ νερο στο αυλακι μεχρι να αναλαβει απολυτα τα ηνια και να κανει τα γνωστα πογκρομ τη δεκαετια του ’30. Τωρα το πώς έφτασε να διοικει ολοκληρη ΕΣΣΔ το ’24 παρόλα αυτα, αυτο ειναι ενα απο τα σκοτεινα σημεια. Γιατι μεχρι τοτε απολυτοι ηγετες με απολυτη εξουσια δεν υπηρχαν. Υπαρχει αλλωστε και η περιβοητη διαθηκη του Λενιν που προειδοποιει για τον κινδυνο που αντιπροσωπευε ο Σταλιν (ναι ξερω, δεν τη δεχεσαι σαν τεκμηριο). Απο κει και περα, ποιος σου ειπε οτι εξαφανιστηκε η γραφειοκρατια με την επανασταση; Αν μια φορα ισχυει οτι πολυ δυσκολα ξεριζωνεται ο μικροαστισμος, τοτε γιατι να μην ισχυει αντιστοιχα και για το φαινομενο της γραφειοκρατιας;
    Και επισης ειθισται (ανεξαρτητα τι λεει ο χ Ζιζεκ) να προσλαμβανουμε κριτικα (ειτε αποδεχομενοι, ειτε απορριπτοντας) την οποια παραδοση (ΚΑΙ την κομμουνιστικη). Οποιος λεει οτι η σταλινικη παραδοση παει πακετο με Μαρξ και Λενιν κατα τη γνωμη μου εχει μεγαλο λαθος (μερικες απο τις κραυγαλεες αντιφασεις τις επισημανα και προηγουμενως), αν και σεβαστη η αποψη του.

    Οσο για την «αβυσσο» μαλλον παρερμηνευσες το κομματι του Ζιζεκ. Αυτος ειπε οτι το καινουριο υφισταται σαν αβυσσος, οχι οτι ο ιδιος υποσχεται την αβυσσο. Και το ζητημα για την αριστερα ειναι να αποδειξει οτι το καινουριο ΔΕΝ θα ειναι αβυσσος. Κατα τη γνωμη μου ειμαστε σε αυτο το σημειο, ασχετα με τι επαναστατικες βεβαιοτητες κουβαλαει ο καθενας μας στο κεφαλι του.

    • επισης δεν συμφωνω στην αντιμετωπιση της αριστερης αντιπολιτευσης (και εννοω οποιουδηποτε ασκει κριτικη απο τα αριστερα) ως υπονομευτικο εχθρο και παραγοντα αποσταθεροποιησης, πολλω δε μαλλον στην αντιμετωπιση της με πολιτικη εκκαθαρισεων. Απορω για παραδειγμα, ποσο επαναστατικο αποδειχτηκε το φιασκο των δικων της Μοσχας,που απο πουθενα δεν προεκυψε ο δολιος ρολος της παλιας φρουρας της ηγεσιας του ΚΚΣΕ. Απορω αν λειτουργουσαν αυτα τα ερμα τα σοβιετ (στα οποια ο Λενιν ειχε δωσει την απολυτη εξουσια, και μαλιστα στην πιο κρισιμη φαση της επαναστασης), θα ηταν τοσο αυταρχικη η διοικηση του Σταλιν ή γενικα θα υπηρχε αυτο το γραφειοκρατικο ολοκληρωτικο τερατουργημα που ο κοσμος οχι μονο δεν υπερασπισε οταν κατερρεε, αλλα και εχει απαξιωσει την οποια πολιτικη δυναμη εχει την παραμικρη αναφορα σε κομμουνισμο και επιπλεον στις χωρες αυτες ανθει η ακροδεξια, οι εθνικιστικες αντιληψεις και ο θρησκευτικος σκοταδισμος;
      Διδασκομαστε τελοσπαντων τιποτα απο την ιστορια ή επιμενουμε να συντηρουμε ηττημενα σχηματα και δογματα;

      ΥΓ: καλα, μην αναφερθω και στην τραγικη καταληξη Ζαχαριαδη που εζησε στο πετσι του το φρανκενσταιν του καθεστωτος που εξεθρεψε πολιτικα και τον ιδιο. Αλλα ξεχασα, ο κακος Χρουτσωφ φταιει, οχι τα γκουλαγκ.

  13. Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές μπερδεύομαι και απαντώ περισσότερο σε απόψεις «της πιάτσας» παρά του συνομιλητή μου. Πιθανά να συναίβει και μ’ εσένα αυτό Eddie γι αυτό αναφέρθηκα στο τι εκπροσωπεί ο Στάλιν. Γνωρίζεις φαντάζομαι ότι ένα από αυτά που κυκλοφορούν είναι ότι ο Στάλιν δεν ήταν εκπρόσωπος της επανάστασης αλλά της γραφειοκρατίας. Όταν μίλησες λοιπόν για «παρασιτικούς γραφειοκράτες» δημιουργήθηκε στον πιθανά παλαιάς τεχνολογίας επεξεργαστή μου μια τέτοια παραπομπή. Κατά την δική μου γνώμη λοιπόν η Σταλινική περίοδος δημιούργησε το γραφειοκρατικό στρώμα και δεν είναι προϊόν του γραφειοκρατικού στρώματος.
    Έχει τεράστια διαφορά για πολλούς λόγους.

    Από εκεί και πέρα κουβεντιάζω το «πως» και το «γιατί» κι αν ευθύνεται η αρχομανία ενός ανθρώπου (προσωπικά ΔΕΝ το πιστεύω) ή ευθύνεται το γεγονός ότι οι μπολσεβίκοι είχαν πραγματικά να τραβήξουν ένα γολγοθά (μια κατεστραμμένη χώρα που σε 20 χρόνια θα τα έβαζε με την τότε υπερδύναμη), επιχειρώντας ταυτόχρονα να περάσουν σε ένα άλλο οικονομικό σύστημα, εντελώς νέο, τόσο νέο που σε πολλά σημεία βάδιζαν κυριολεκτικά στα τυφλά. Εύκολα κρίνουμε σήμερα, δύσκολα θα τα βγάζαμε πέρα τότε, αυτό πιστεύω εγώ.

    Κι αυτά που λες περί «διαθήκης», πέραν του ότι θεωρώ γελοίο τον όρο για ένα μαρξιστή-λενινιστή, δεν είναι ότι δεν τα αποδέχομαι. Είναι ότι οι μπολσεβίκοι τότε είχαν συγκεκριμένες επιλογές με τα καλά τους και τα κακά τους και επέλεξαν το Στάλιν. Είχαν λόγους να τον επιλέξουν, δεν ήταν κανένας τυχαίος, άσχετα με τα τυχόν μειονεκτήματά του. Κατά τα άλλα όμως οι διάφοροι «Ιζνογκούντ» μου φαίνονται λίγο γραφικοί να σου πω την αλήθεια.
    Μπορούσε να πάει και διαφορετικά ή καλύτερα;
    Δεν ξέρω ειλικρινά κι όσο για τις δίκες της Μόσχας που αναφέρεις, παρόλο που ήταν δημόσιες προσωπικά δεν έχω βρει τίποτε να διαβάσω (εννοώ από πρακτικά κλπ.) Θα ήθελα λοιπόν μεγαλύτερη ενημέρωση πριν πάρω μια συγκεκριμένη θέση και δεν μου αρκεί η φήμη για φρικτά βασανιστήρια που οδηγούσαν όλους τους ψημένους επαναστάτες στην ομολογία.

    Μου λες: «…ποιος σου ειπε οτι εξαφανιστηκε η γραφειοκρατια με την επανασταση;»
    Μα αν μιλάμε για τον κρατικό μηχανισμό του τσάρου, αυτός ήταν εντελώς εχθρικός προς τους μπολσεβίκους! Απ’ όσο ξέρω ολόκληρα κτίρια άδειαζαν από προσωπικό επειδή οι κρατικοί υπάλληλοι εχθρεύονταν το νέο καθεστώς. Θα έβγαζαν και…ηγέτη της επανάστασης;
    Μετά μου λες «…πώς έφτασε να διοικει ολοκληρη ΕΣΣΔ το ’24 παρόλα αυτα»
    Ποιά είναι τα «παρ’όλα αυτά», δεν καταλαβαίνω ειλικρινά.

    Για τον εκλεκτικισμό (Εγώ τον λέω έτσι, όχι εσύ):
    Νομίζω ότι είναι εντελώς λάθος Eddie. Και δεν θα σου πω το κλασσικό «ο Σταλινισμός είναι Μαρξισμός-Λενινισμός». Απλά θα σου πω ότι πολλά πράγματα (τα περισσότερα), αν τα βγάλεις από το πλαίσιο στο οποίο έγιναν, στέκονται στον αέρα και απλά διαλύονται. Π.χ. δεν μπορεί να θέλεις μια σειρά από παροχές υγείας, παιδείας, υποδομών κλπ. χωρίς πολύ ισχυρή κοινωνική οργάνωση. Δεν μπορεί να αρνείσαι το δεύτερο (και να το ρίχνεις στο…αυθόρμητο και την αυτοοργάνωση) , αλλά να «θέλεις» και να ονειρεύεσαι το πρώτο.
    Και τον κάθε διανοούμενο Ζίζεκ δεν τον χρειάζομαι για να μου περιγράφει απλά μια κατάσταση, αλλά από την στιγμή που στέκεται απορριπτικά απέναντι σε ολόκληρες εποχές, περιμένω ν’ ακούσω την δική του πρόταση/προοπτική/διέξοδο. Κι όταν τελικά ακούω ότι «ελπίζει» μέσα από την Άβυσσο να βγει το Καινούριο, σκέφτομαι ότι με δουλεύει ψιλό γαζί. Αυτά μπορεί να μου τα πει και ο παπάς της γειτονιάς μου, δεν χρειάζεται και καμία υψηλή κριτική σκέψη «διανοούμενου». Όταν με καλεί σε δράση θα πρέπει να μου πει και ΤΟ ΣΤΟΧΟ, το που αποσκοπεί η δράση μου, τι πολεμάω, τι επιδιώκω και με ποιά μέσα. Τουλάχιστον ο Μαρξ, ο Λένιν κλπ. απαντούσαν σε αυτά.
    Ετούτοι εδώ?

    Βάζεις μια τελευταία ερώτηση:
    «Διδασκομαστε τελοσπαντων τιποτα απο την ιστορια ή επιμενουμε να συντηρουμε ηττημενα σχηματα και δογματα;»
    Eddie εμένα δεν με νοιάζει ποιός νικάει και ποιός χάνει. Δεν είμαι από αυτούς που πηγαίνουν με το νικητή γιατί αν ήταν έτσι θα είχα πάει στην ΚΝΕ. Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με την πολιτική μια χαρά υπήρχε η ΕΣΣΔ και ΤΙΠΟΤΕ δεν έδειχνε ότι σε κάποια χρόνια δεν θα υπάρχει. Απλά έστω και διαισθητικά πες στην αρχή, καταλάβαινα ότι δεν μπορεί να είναι επαναστατικό αυτό που έβλεπα, ότι δεν μπορεί να θέλουν ν’ αλλάξουν την κοινωνία οι διάφοροι Φαράκοι, Φλωράκηδες και Ανδρουλάκηδες.

    Από εκεί και πέρα όμως θα πρέπει κι εσύ να έχεις δει ότι καταρχήν η πτώση της ΕΣΣΔ δεν οδήγησε σε καμιά αριστερή αναγέννηση ακόμη και τους τους τότε επικριτές της κατάντιας της Σ.Ε. και δεύτερον ότι κατά ένα περίεργο τρόπο η κουβέντα δεν πήγε Κ-Α-Θ-Ο-Λ-Ο-Υ στις δεκαετίες 60, 70. 80 (που ήταν και οι τελευταίες στο κάτω-κάτω βρε αδερφέ) αλλά στις 20,30,40 που, πέραν της χρονικής απόστασης, υποτίθεται ότι η ίδια η ΕΣΣΔ (αυτή που έπεσε…) τις είχε ξεπεράσει έως και…καταγγείλει!
    Δεν σε ψυλλιάζει καθόλου αυτό;

  14. δηλαδή αρούρη εσύ στο ερώτημα τσαρισμό ή αστικό καθεστώς προτείνεις έναν κομμουνιστικό (τύποις) υπερσυγκεντρωτισμός (μοναρχία).
    δεν έχεις δει που έχει οδηγήσει ιστορικά η υπερσυγκέντρωση των εξουσιών;
    Ακόμα και τα σύγχρονα αστικά καθεστώτα (κατεξοχής εξουσιαστικά) αρχίζουν να την… απεχθάνονται.
    ΄Οσο για την άβυσσο, ο λένιν είχε πει ότι από το χάος επέρχεται η δημιουργία, ενώ πριν την Οκτωβριανή είχε πει ότι κάνουμε την επανάσταση και βλέπουμε. Αυτό δεν σου λέει τίποτα, αναφορικά τουλάχιστον με το πως λειτουργεί η πραγματικότητα;

    • Καταρχήν το «μοναρχία» είναι δικός σου προσδιορισμός. Δεν θυμάμαι να το έχω πει εγώ. Ίσα-ίσα που είπα πιο πριν ότι οι κληρονομιές και οι διαθήκες είναι γελοίες έννοιες για ένα που θεωρητικά τουλάχιστον εντάσσει την σκέψη του στο μαρξισμό λενινισμό. Η μοναρχία λοιπόν έχει και κληρονομικά δικαιώματα και ένα αφεντικό που τύποις τουλάχιστον κάνει ό, τι θέλει, χωρίς να δίνει πουθενά λογαριασμό.
      Εγώ δεν πιστεύω ότι ήταν έτσι τα πράγματα στην ΕΣΣΔ.

      Απ’ την άλλη αν με ρωτάς ανάμεσα στην αστική δημοκρατία και σε αυτό που έγινε, όπως έγινε, τι προτιμώ, θα σου πω ανεπιφύλακτα «αυτό που έγινε». Οι απόψεις που λένε ότι η επανάσταση έπρεπε να εγκαταλειφθεί αφού οι δυσκολίες ήταν τεράστιες και προτιμούν (άλλη μια…) «άδικη-πλην-όμως-αρμόζουσα-με-τις-περιστάσεις-ήττα» για μένα είναι λάθος. Ο αγώνας του Σοβιετικού λαού πρόσφερε πάρα πολλά στην ανθρωπότητα και σε πάρα πολλά επίπεδα. Γνώμη μου είναι ότι αν δεν υπήρχε η Ρώσικη επανάσταση θα ήταν πολύ διαφορετικά και πολύ χειρότερα τα πράγματα για τους εργαζομένους παγκόσμια σε όλο τον 20ό αιώνα.
      Δεν είναι τυχαίο που σήμερα παίρνονται πίσω όλες οι κατακτήσεις του 20ού και μέρους του 19ου(!) αιώνα.
      Κι όλα αυτά στην εποχή των…blue ray και της γενετικής μηχανικής!

      Απεχθάνονται τα σύγχρονα καθεστώτα την υπερ-συγκέντρωση των εξουσιών???
      Από που σου προκύπτει αυτό;
      Τόσο πολύ σ’ έχει μαγέψει ο…Καλλικράτης;; 😉

      Ο Λένιν είχε ένα μπούσουλα. Εσύ μπορείς να μου πεις αν ο Ζίζεκ αποδέχεται το κόμμα της εργατικής τάξης, την δικτατορία του προλεταριάτου κλπ. Τα αποδέχεται; Γιατί ο Λένιν θεωρούσε την αταξική κοινωνία και τον κομμουνισμό τον τελικό στόχο. Ο Ζίζεκ τον θεωρεί το ερώτημα που μας το πετάει να το απαντήσουμε εμείς.
      Οκ να προσπαθήσουμε να το απαντήσουμε, αλλά όχι ότι του χρωστάμε και καμιά χάρη ε;

      • ..Καταρχήν το “μοναρχία” είναι δικός σου προσδιορισμός. Δεν θυμάμαι να το έχω πει εγώ….
        ….Απεχθάνονται τα σύγχρονα καθεστώτα την υπερ-συγκέντρωση των εξουσιών???….
        …Τόσο πολύ σ’ έχει μαγέψει ο…Καλλικράτης;; ;)….
        …Ο Ζίζεκ τον θεωρεί το ερώτημα που μας το πετάει να το απαντήσουμε εμείς….
        ——————————————————————————————————————–

        Δεν το αναφέρθηκες εσύ στην «μοναρχία», αλλά η πραγματικότητα της ΕΣΣΔ.
        ΄Οσο για τα σύγχρονα αστικά καθεστώτα απεχθάνονται την πολιτειακή συγκεντρωση εξουσιών και όχι την πραγματική, την οικονομική δηλ. (μονοπώλια, κ.λπ).
        Σχετικά με τον Καλλικράτη, προτιμώ την Σαπφώ. Αυτή δεν ξέρω αν προτιμούσε εμένα.
        Αρούρη το ερώτημα θα το απαντήσουμε στην πράξη όλοι εμείς, ο κόσμος, όλοι αυτοί που χρειάζονται την ανατροπή του απάνθρωπου νεοφιλελευθερισμού, άσχετα με τους «μπούσουλες» οποιουδήποτε Λένιν ή τα «ερωτήματα» οποιουδήποτε Ζιζέκ.
        Και στον μόνο που χρωστάμε χάρη είναι στον εαυτό μας. Γι’ αυτόν τον λόγο του χρωστάμε μια καλύτερη ζωή. Μια ανατροπή του καπιταλισμού και της κυριαρχίας που μολύνει τις ανθρώπινες κοινωνίες σε σημείου σαπίλας.

  15. Niccolo, το γραφω εδω γιατι εξαντληθηκαν οι «απαντησεις» στο σχολιο πιο πανω

    —————–
    «Οι εξισώσεις δημιουργούνται για να “βολεύουν”. Αν δεν “βόλευαν” δεν θα είχαν καμμία “αντικειμενική” ισχύ, μέχρι τουλάχιστον να ανατραπούν από κάποια καινούργια εξίσωση.»

    οι εξισώσεις ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ σε μεγέθη που συνδέονται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ (και όχι μόνο στα λόγια όταν μας βολεύει) με άλλα μεγέθη!
    προκυπτουν απο θεωρια που ομως ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ απο πειραματα… και εξηγούν τον τρόπο που συνδέονται τα διαφορα μεγεθη.

    αν πεις Μ1+Μ2=Μ3
    ειναι μια εξισωση που το αθροισμα, λεει, Μ1 και Μ2 δίνει το Μ3

    αν παω εγω και πω ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ οτι το Μ1 ειναι μια «Μάντρα» και το Μ2 είναι ενας «Κούκος»… και άρα το Μ3 ειναι ο Μαντρακουκος…
    θα πεταχτει ο Einstein και θα μου πει: δε μας χεζεις ρε Νταλαραkoula? εδω τριζουν συνεχεια τα κόκαλά μου με τα μπλουζάκια που λανσάρουν όλοι… http://i34.tinypic.com/scrvw1.png

    επαναλαμβανω οτι δεν εχεις εξηγησει γιατι κανεις αυτην την αντιστοιχιση (πού βασιζεσαι) και γιατι επιλεγεις αυτην την εξισωση και οχι άλλη (εγω λεω οτι το εκανες παρασυρμενος απο τις «ταιριαστες» λεξεις ενεργεια και μαζα).

  16. Από που κατέληξες ότι δεν είναι ταιριαστά τα μεγέθη; Μη τρελαθούμε κιόλας (και δεν αναφέρομαι για την ισχύ της δικής μου αντιστοιχίας).
    Δηλ. η ενέγεια (της εξίσωσης του Αιστάιν), το Ε δηλ., τι είναι; Κάτι το μεταφυσικό;
    το πράγμα είναι πολύ απλό και μην το κουράζεις τόσο.
    Ενέργεια είναι ότι δεν είναι ύλη, (= μάζα).
    Παραδείγματα ενέργειας. Η σκέψη είναι ενέργεια (καθώς εμπλέκονται και ηλεκτρομαγνητικά κύμματα). ΄Αρα η θεωρία κάλλιστα θα μπορούσε να υποκατασταθεί από την σκέψη και την ενέργεια (= Ε).
    Η μάζα=ύλη. ΄Υλη είναι τα πετραδάκια, το χώμα και οτιδήποτε χειροπιαστό. ΄Αρα κάλλιστα θα μπορούσε να υποκατασταθεί από το m της εξίσωσης και εν συνεχεία από την πράξη (σε αντιστοιχεία με την θεωρεία=Ε).
    Διάβασε καλύτερα την θεωρεία του Αιστάιν (για την σχετικότητα) και στην συνέχεια μπορούμε να μιλήσουμε επί πιο πρακτικής βάσης.
    Η θεωρεία του Αιστάιν δεν έχει αποδειχθεί, αλλά η επιστημονική κοινότητα εικάζει για την αποτελεσματικότητα της. Και έτσι αποτέλεσε και ένα κομβικό σημείο στις μέχρι τότε …επιστημονικές «αποδείξεις» που όμως μετά από λίγο καιρό ανατρέπονταν από καινούργιες… αποδείξεις.
    Και ένα από αυτά που αντιτείθεται η συγκεκριμένη θεωρία είναι η λογική της… βεβαιότητας και των βεβαιοτήτων κάτι που σιχαίνομαι και ο ίδιος (βλ. για το «αλάθητο» που έγραφα στο κείμενο).

  17. Αρουραίε βρωμάς Μάο και δεν είναι περιεργο μιας και επέρδετο συνεχώς….Οι σταλινομαιοικοι βλέπουν σαν κορυφαία στιγμή του έργου του Μαρξ την κατάληψη της εξουσίας και του Λένιν την δικτατορία του προλεταριάτου…θάβοντας το ζητούμενο δηλαδή την ελεύθερη κοινωνία ισότητας…..γιατι ακριβώς στον δήθεν «μεταβατικό» στάδιο θέλουν να στρογγυλοκαθήσει η εξουσιολάγνη φυσιογνωμία τους. Και οσο κι αν διαβάσουν Μαρξ το ρολόι τους θα δείχνει σωστή ώρα μονο δυό φορές …»ανατροπή του καπιταλισμου» και «μεις στην εξουσία»…..προτείνω να προχωρήσουμε αναπνέοντας λίγο ελεύθερα…ωραία ανάρτηση Μακιαβέλλι…ενημερωτικά η φωτό που έχεις στο τέλος με λεζάντα «μαχες στην Αθήνα το 1944» είναι ταγματασφαλίτες στο σύνταγμα Μακρυγιάννη και το μόνο βιβλίο που δεν λέει οτι ειναι ταγματασφαλίτες (εχουν και γερμανικά κράνη) είναι του Μαζάουερ…και δεν είδα να αναφέρεται στις πηγές εκτός κι αν είναι αναδημοσίευση…(παρεπιπτόντως το βιβλίο του Μαζάουερ είναι -κατα τη γνώμη μου-παραγγελία της σιωνιστικής ελληνοεβραικής κοινότητας και καταργεί τελείως κάθε ταξικότητα απο τον αγώνα της αντίστασης)

    • «προτείνω να προχωρήσουμε αναπνέοντας λίγο ελεύθερα»

      χαχα…μην ανησυχείς marxfactor, πέραν του ότι δεν σκοπεύω να σας εμποδίσω να κατακτήσετε (άλλη) μια χώρα, η «ελευθερία» σου ‘χει χτυπήσει την πόρτα χρόνια τώρα. Μην ανησυχείς, τα καθεστώτα αυτά πλέον δεν απειλούν τα ελευθεριακά σου όνειρα πλέον.

      Αλήθεια…πότε παίρνεις σύνταξη είπαμε;

    • αναδημοσίευση είναι από αριστερό μπλογκ. Πίστεψα ότι τα γερμανικά κράνη είναι «λάφυρα» από γερμανούς.
      Αν μπορούν οι υπεύθυνοι του μπλογκ να σβήσουν την συγκεκριμένη φωτό από το κείμενο

  18. Δύο πολύ σημαντικά βιβλία που μόλις κυκλοφόρησε που συμβάλουν στις πολιτικές και ιστορικές μας αναζητήσεις:

    1) «Ο Οκτώβρης και η Εποχή μας», πρόλογος-εισαγωγή-επιμέλεια: Χρήστος Κεφαλής, εκδ. Τόπος, Αθήνα 2010, σελ. 599.

    Το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο βγήκε για να συμπληρώσει τις γνώσεις μας για την ιστορική εκείνη στιγμή. Τόσο για τις συνθήκες που οδήγησαν στην Οκτωβριανή Επανάσταση, όσο και για τα όσα ακολούθησαν. Ακόμα και σήμερα τα παρακάτω ερωτήματα παραμένουν επίκαιρα:
    -Ποιοι παράγοντες επέτρεψαν στους Μπολσεβίκους να καθοδηγήσουν με επάρκεια την επανάσταση;
    -Ήταν αναπόφευκτος ο μετέπειτα εκφυλισμός και αποτελεί αποτέλεσμα του μπολσεβικισμού και διάψευση της μαρξιστικής θεωρίας;
    -Τι από τις θετικές δυνατότητες του Οκτώβρη υλοποιήθηκε και ποιες εναλλακτικές δυνατότητες υπήρχαν ώστε να αποφευχθεί η αρνητική έκβαση;
    ………….

    2) Γιώργος Κόκκινος–Έλλη Λεμονίδου-Βλάσης Αγτζίδης, «Tο τραύμα και οι πολιτικές της Μνήμης. Ενδεικτικές όψεις των συμβολικών πολέμων για την Ιστορία και τη Μνήμη», εκδόσεις Ταξιδευτής, Αθήνα, 20010, σελ. 332.

    Το βιβλίο αυτό διαπραγματεύεται τη σημασία της Μνήμης στο τέλος της Νεωτερικότητας και τον τρόπο που τη διαχειρίζονται τόσο τα θύματα όσο και οι θύτες. Τρεις ιστορικοί επιχειρούν να φέρουν στο φως τις πολιτικές αντιμετώπισης των επίμαχων και τραυματικών γεγονότων που σημάδεψαν την Ιστορία του 20ου αιώνα.

    Με ενδεικτικές μελέτες από όλο σχεδόν τον κόσμο -Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία, Ιαπωνία, Κίνα, ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση (σοβιετικός ελληνισμός και σταλινικές διώξεις), Ελλάδα και Τουρκία (γενοκτονία Ποντίων και ενσωμάτωσή τους στην ελληνική κοινωνία)- επιχειρούν να συμβάλλουν στην κατανόηση των πολλαπλών τρόπων αναμέτρησης των σύγχρονων κοινωνιών με τις «σκοτεινές σελίδες» της Ιστορίας τους και ως εκ τούτου στην κριτική διαβούλευση με στόχο την ιστορική αυτογνωσία.

    Ανδρέας Ζαχαριάδης

    Ανδρέας Ζαχαριάδης

  19. Οταν ψάχνεις ακόμα να βρείς πρακτικά απο τις δίκες της Μόσχας τι να πω ρε πουστη μου? εχει βουίξει το διαδίκτυο και οι πηγές γίνανε ποτάμι που θα μας πνίξει ….εσυ οχι σύνταξη που βγαίνω εγω….εσυ έχει πνιγεί στους 40 ποντους του σταλινικου ποταμιού σαν τον Βαρβαρόσσα που κατέβαινε στους Αγιους Τόπους και νομίζεις οτι τον Στάλιν τον διάλεξαν τα Σοβιέτ??? έλεος…..τη τύφλα μου …ντιπ αδιάβαστο πως σε δεχτηκαμε στις συσπειρώσεις ρε γαμώτο..η μόνη περίπτωση ηταν νάσουνα ορντινάτσα του Ρινάλντι γιατι μου μυρίζουνε πολύ Μάο οι απόψεις σου οπως σου προείπα άλλωστε…και τι να κάνουμε κανείς δεν είναι τέλειος.
    Τώρα αν προσπαθεί να δει κανείς στα «καλά» παραδείγματα (Ζαπατίστας, συμμετοχικες οικονομιες αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες ) ελατώμματα για να δικαιολογήσει την ύπαρξη των δύο τερατουργημάτων του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμου και του κρατικου σταλινοκαπιταλισμου δικαίωμά του….επειδή απέτυχαν και τα δύο μοντέλα εχει δικαίωμα η κοινωνία να κάνει ένα λάθος που δεν το έκανε ακόμα….κατάργηση της εξουσίας της εκπροσώπησης και μοίρασμα του πλούτου σε αυτούς που τον παράγουν και αυτοδιοίκησή της μέσα απο αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες πολλών μικρών συνεργαζόμενων παραγωγικών κοινοτήτων ….τώρα επειδή σε αυτό το μοντέλο δεν θάχει θέση ενα κόμμα με μερικους σταλινοκαρεκλοκένταυρους η μερικούς φιλελευθερους αναπτυξιολιγούρηδες…βασικά στα αρχίδια μας!

    • Πράγματι είναι ν’ απορεί κανείς πως με δέχτηκαν οι Συσπειρώσεις. Μιλάμε για σκληρό ιδεολογικό-πολιτικό έλεγχο στην πόρτα, όχι αστεία! Δεεεε πέρναγες έτσι εύκολα τις εξετάσεις… 😀 😀 😀
      Άστα βρε marxfactor…. είχαν ατονήσει μιά χρονιά τα μέτρα, είχαν φύγει και οι πολύ σκληροπυρηνικοί μαρξιστές σαν κι εσένα, οπότε βρήκα ευκαιρία και τρούπωσα μ’ ένα βυσματάκι. Κοπρίτης κυριολεκτικά που λέει κι ο Πάγκαλος. Άς μη το κουβεντιάζουμε όμως καλύτερα…ντρέπομαι.

      «Βασικά στ’ αρχίδια μας», όμως marxfactor
      Είναι πολύ συγκινητικό που θυμάσαι ακόμη τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες εξέταζες τους νεαρούς αμαθείς που είχαν το θράσος να θέλουν να μπουν στο χώρο αυτό.

      Α…και κάτι τελευταίο:
      Ευτυχώς έχω καταλάβει εδώ και κάποια χρόνια ότι η γενιά σου είχε πάρα πολλά προβλήματα (που οριακά έφταναν και στο «γάμησέ τα» σε κάποιες περιπτώσεις) κι ότι δεν ήταν τυχαίες καταστάσεις που κληρονομήσαμε μετά. Αυτό ξέρεις μ’ ανακουφίζει, γιατί μερικές φορές αισθανόμουν μεγάλες ενοχές για την δική μου/μας ανεπάρκεια σε πολλές απαιτήσεις της εποχής.

      • ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ….τώρα κατάλαβα τι προσπαθείς κι εσύ καψερέ…

        «Όσοι άνθρωποι σκέφτονται και ντύνονται σαν νέοι, είναι όντως πιο υγιείς και γερνάνε πιο αργά σε σχέση με όσους σκέφτονται και ντύνονται πιο σοβαρά, σύμφωνα με την ηλικία τους. »
        http://www.enet.gr/?i=news.el.ygeia&id=237507

        Γι αυτό μου τριγυρνάς με την κουκούλα στο διαδίκτυο… 😀

    • Νομίζω ότι έχει περάσει ο νόμος, λάθος κάνω;
      Όχι, δεν μιλώ για την υπεράσπιση, μιλώ για την προσπάθεια του συστήματος να μην αφήσει κανένα περιθώριο δημιουργίας άλλων δομών και να διεισδύσει σε κάθε κύτταρο της κοινωνίας. Και ναι, για μένα η κοινωνική ασφάλιση, τα εργασιακά δικαιώματα (8ωρο κλπ.) είχαν μεγαλύτερη αξία ως “δομές” από απομονωμένες πρωτοβουλίες.
      Θα δείξει, αλλά γνώμη μου είναι ότι είναι αδύνατο να γίνει τέτοιου τύπου μετάβαση που λες. Χρειάζεται και άλλου τύπου αγώνας.
      ——————————————————————————————————-

      @ αρούρη

      Αυτό από μέρους του συστήματος γινόταν έτσι και αλλιώς, ήδη από την δημιουργία των πρώτων συνδικάτων, δηλ.» να μην αφήσει κανένα περιθώριο πρωτοβουλίας». Τα συνδικάτα όμως δεν το άφησαν… έτσι, με αποκορύφωμα την Οκτωβριανή Επανάσταση και την Αναρχική Εξέγερση το ’36 στην Ισπανία (την Ουγγαρία, Μάης του ’68, εξεγέρσεις 19ου αιώνα, κ.λπ).
      Την » κοινωνική ασφάλιση, τα εργασιακά δικαιώματα (8ωρο κλπ.)», τα πολιτικά-κοινωνικά-οικονομικά, κ.λπ δικαιώματα δεν τα παραγκωνίζω, ούτε τα παραγνωρίζω . Αλλά αντίθετα σε όλα αυτά προσθέτω και τον παράγοντα αυτοδιαχείριση. Δεν είμαι υπέρ ή κατά μιας μορφής πάλης. Για μένα κριτίριο είναι η αποτελεσματικότητα μιας μορφής πάλης με αφετηρία πάντα τα ιδεολογικά πιστεύω, κ.λπ.
      Αλλά όλα αυτά θα τα δούμε στην πράξη, κανείς δεν μπορεί να προδικάζει. Το μόνο που μπορεί κάποιος να κάνει είναι να δρά και να οργανώνεται. και η αυτοδιαχείριση είναι μια σοβαρή μορφή δράσης-οργάνωσης (αυτό), η οποία εδράζεται και στην θεωρία του «εποικοδομήματος» του Μαρξ. Μια θεωρία που μας βοήθησε να καταλάβουμε πως ιστορικά πέρασαν οι κοινωνίες από τις μοναρχίες στην αστική κυριαρχία (διάβασε το κείμενο και όλα τα προηγούμενα σχόλια). Αυτό είναι όλο. Εκτός και αν δεν θέλεις να λειτουργείς στην καθημερινότητά σου , σύμφωνα με τις ηθικές και τα κελεύσματα του ιδεολογικού προσανατολισμού σου.
      Τότε όμως είναι που θα μιλήσουμε για «μικροαστισμό» και για αερολογίες, έστω και … σοσιαλιστικές. Και από τέτοια έχουμε φάει πολλά στη μάπα τόσα χρόνια.

      • Τέλος δεν έχω βρει το … ελιξίριο. Αλλά και να το είχα βρεί, αυτό αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να υπάρξει διάσταση λόγου και έργων, όπως αποδείχτηκε και ιστορικά. Η οποιαδήποτε «αλήθεια» , έστω και σοσιαλιστική, οδηγεί στην οποιαδήποτε χούντα και ενίσχυση του υπάρχοντος συστήματος, έστω και… «σοσιαλιστικά». Βλέπε το όνομα του κόμματος που προεδρεύει ο ΓΑΠ.

      • Για μένα η διαφορά είναι ότι τα συνδικάτα είχαν ένα χαρακτήρα αντίστασης απ’ την αρχή, εξ ορισμού.
        Μη κοιτάς που τελικά μέσα από διάφορες διαδικασίες (εξαγοράς, καταστολής….στις ΗΠΑ έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι και η μαφία) τελικά διαβρώθηκαν και σήμερα τα περισσότερα είναι στα μαύρα τους τα χάλια. Παρόλ’ αυτά όμως, ακόμη κι έτσι, δεν τα θέλουν και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τα αχρηστεύσουν και τυπικά. Γιατί ξέρουν ότι όσο οι καταστάσεις ζορίζουν, τόσο τα πράγματα θα ζορίζουν και για τις μαριονέτες που έχουν βάλει επικεφαλής των συνδικάτων.

        Απ’ την άλλη προσωπικά δεν είμαι ενάντια σε καμία δομή που τυχόν ξεπηδήσει αυθόρμητα ή οργανωμένα από τον κόσμο (λαό θα το έλεγα εγώ, αλλά είναι έχει φθαρεί από κάποιους αλήτες αυτή η έννοια…). Εκείνο στο οποίο είμαι πολύ επιφυλακτικός είναι πρωτοβουλίες οι οποίες έχουν χαρακτήρα απομονωτισμού, που έχουν τον χαρακτήρα «νησίδας» (φυλετικής, γεωγραφικής, πολιτιστικής και γενικότερα θεματικής).

        Στην καθημερινότητά μου (μιας και το έθεσες έτσι) προσπαθώ να κινούμαι κατά το δυνατόν σύμφωνα με τον ιδεολογικό προσανατολισμό μου, με αποτέλεσμα να έχω έρθει σε σύγκρουση με διάφορους (και να με έχουν συμπαθήσει άλλοι φυσικά). Είναι όμως ένα παιχνίδι περίεργο και πολύπλοκο, και σίγουρα όχι εύκολο. Ειδικά αν μερικές φορές έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο να σε φάει ο λύκος ή (εναλλακτικά) να σε φάει η αρκούδα.
        Εκεί θέλει σκέψη, αυτοκυριαρχία…ε…και τύχη, όπως και να το κάνουμε…

  20. …Μη κοιτάς που τελικά μέσα από διάφορες διαδικασίες (εξαγοράς, καταστολής….στις ΗΠΑ έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι και η μαφία) τελικά διαβρώθηκαν και σήμερα τα περισσότερα είναι στα μαύρα τους τα χάλια…
    —————————————————————————————————————————-

    @ αρούρη

    ΄Οτι κάνει τον κύκλο του πρέπει να διαλύεται, αλλιώς θα διαφθαρεί και θα τα χρησιμοποιήσει ακόμη και η μαφία.
    ο σκοπός δεν είναι η επιβίωση ενός συνδικάτου ή μιας πολιτικής ομάδας (που έτσι και ολοκληρώσουν τον κύκλο τους πρέπει να διαλυθούν), καθώς αυτά αποτελούν τα «μέσα». Αλλά ο σκοπός είναι αυτό που πρεσβεύουν ένα συνδικάτο ή μια πολιτική ομάδα, κ.λπ. να προχωράει, να εξελίσσεται και να πραγματώνεται (έστω και σταδιακά). Ακόμα και οι ιδεολογίες αποτελούν ένα «μέσον» για αυτό που πρεσβεύουν. Αν δεν μπορεί αυτό που πρεσβεύουν να «προχωρήσει» στην πράξη τότε πρέπει να αυτοδιαλύονται, αλλιώς κακό κάνουν σε αυτό που πρεσβεύουν και καλό κάνουν στο σύστημα.
    ΄Οτι έχει κάνει τον κύκλο του να σβήσει και να αφήσει τον «χώρο» σε άλλες δυνάμεις και δυναμικές που καταπιέζονται κάτω από ένα ζόμπι, άσχετα πιο είναι το όνομά του ή η ένδοξη επαναστατική και ελευθεριακή ιστορία του.
    Αυτό που πρέπει να κοιτάζουμε είναι ο στόχος. Εκεί να έχουμε διαρκώς το βλέμμα μας και όχι στο «μέσον», κάτι που άλλωστε θέλει και ο καπιταλισμός, αναφορικά με το τελευταίο (βλ. το «μέσον είναι το … μήνυμα από τον φασιστο-μακλούαν που τόσο εξύμνησε ο καπιταλισμός «μέσο» της κοινωνία τους θεάματος).

  21. …Στην καθημερινότητά μου (μιας και το έθεσες έτσι) προσπαθώ να κινούμαι κατά το δυνατόν σύμφωνα με τον ιδεολογικό προσανατολισμό μου, με αποτέλεσμα να έχω έρθει σε σύγκρουση με διάφορους (και να με έχουν συμπαθήσει άλλοι φυσικά)….
    ———————————————————————————————–

    @ αρούρη

    δεν αναφέρθηκα στην δικιά σου καθημερινότητα. Αλλά σε όποιον αναγνωρίζει μέρη του εαυτού του σε αυτά που περιέγραψα, τους κατ’ όνομα δηλ. ανθρώπους. Και πρώτα απ’ όλα σε μένα. Και το «κατ’ όνομα» δεν το εκτοξεύω δεξιά και αριστερά ως κατηγορία, αλλά ως ευκαιρεία για προσωπική αλλαγή και πιο υγιούς στάσης ζωής (και φυσικά όπως έχω ξαναπεί δεν αποτελώ εγώ τον απόλυτο κάτοχο της αλήθειας. Ο καλύτερος δείκτης είναι η ίδια η πραγματικότητα και η ίδια η πολιτική πράξη. Και αυτά τα τελευταία συμπηκνώνονται καλύτερα και δοκιμάζονται σε πειράματα αυτοδιαχείρισης. Είτε αυτά δραστηριοποιούνται σε επίπεδο παρέας, ποδοσφαιρικής ομάδας, διασκέδασης, είτε σε εργασιακό, σε κοινοτικό και σε ευρύτερα ομοσπονδιακό επίπεδο. Και όσο για τις «νησίδες» τα μεγαλύτερα πειράματα αυτοδιαχείρισης (γεωγραφικά και πληθυσμιακά) που παίζονται αυτή την στιγμή (Ζαπατίστας, Ακτημόνων), κάθε άλλο παρά ανώδυνες «νησίδες» αποτελούν. πρώτα απ’ όλα αποτελούν έναν αξιοπρεπή και ποιοτικό τρόπο επιβίωσης και δεύτερον πολιτικά είναι ανοιχτά (συνέδρια για τον νεοφιλελευθερισμό, πλάτιασμα της δράσης τους με ευρύτερα μαζικούς όρους σε ευρώπη και Β.Αμερική, κ.λπ).
    Και επειδή αυτή την στιγμή κάτι κινείται στην Αφρική ,πολιτικά και έμπρακτα και μάλιστα με πολύ έντονους ρυθμούς , ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας για αλληλεγγύη και όχι μόνον. Αν μη τι άλλο στην αφρική είναι θέμα ανθρώπινης επιβίωσης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s