«έχουμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο»

Γράφει η Μαράια

Μεσα σε ένα κλίμα ευρύτερης αγανακτησης, δινουν και παιρνουν οι συζητήσεις και τα άρθρα για τις εκλογές, την αριστερά και την πολυποθητη λύση στο γόρδιο δεσμό που λεγεται καπιταλιστικό σύστημα. Γόρδιος δεσμός υπο ποιά έννοια πάντως; Διότι η ερμηνεία έχει δοθεί και συνεχώς συγκεκριμενοποιείται και αναπροσαρμόζεται, αντίστοιχα με τα βήματα που κάνει και το ίδιο.  Το δύσκολο  είναι να ακολουθηθεί μια στρατηγική τέτοια που να καθρεπτίζει την  προοπτική ενός άλλου κόσμου. Και αυτό σημαίνει και μια παρουσία στο τώρα  που να χαρτογραφεί το όνειρο ώστε να συμβάλει στο να ξεδιπλωθεί η δράση.

Όλο αυτό λοιπόν δε μπορεί  να εκφραστεί μεσα απο εκλογικά αποτελέσματα με την εννοια οτι μια τέτοια (πολιτική;) διαδικασια δεν αποτυπώνει συσχετισμούς που να αφορούν στην ταξικότητα της κοινωνίας. Μπορεί όμως να δηλώσει διαθέσεις και το πνεύμα της εποχής, επικαθοριζόμενο απο τις όλες εξελίξεις.

Εκτιμώ πως κάτι τέτοιο διαφάνηκε στα αποτελεσματα των πρόσφατων εκλογών σε 2 κομβους. Αρχικά  στην ενισχυση: της αριστεράς συνολικά και της αποχής και απο την άλλη στη στασιμότητα/βουτιά: άκρας δεξιάς, δεξιάς, κεντροδεξιάς (ή σοσιαλδημοκρατίας με τη σύγχρονη ερμηνεία). Η αποχή έδωσε το ξεκάθαρο μήνυμα της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος.Το  ΠΑΣΟΚ δεν ενισχύθηκε για ευνόητους λόγους ,η ΝΔ δεν έπεισε με τις  υποκριτικές φανφάρες της για αντι-μνημονιακή λογική ενώ ο ΛΑΟΣ και η αστάθεια του δεν ενέπνευσαν ιδιαίτερα. Τα πολύ σημαντικά ποσοστά της Χ.Α. δε τα υποτιμώ ούτε τα αγνοώ… Απλά σε πρώτη ανάλυση θεωρώ πως πρώτον, μια τόσο τοπική «επιτυχία»/επιτυχία δε μπορεί να γενικευτεί και δεύτερον συνυπολογίζω το που «πατησαν» συνδικαλιστικά δεδομένων των περιοχών και της κατάστασης εκει.Ωστόσο κρούει τον κόδωνα του κινδύνου για τις δυνατότητες της ακροδεξιά και των φασιστών να κάνουν γερές επενδύσεις εκεί που επικρατεί η ανασφάλεια, ο φόβος και η διαλυτικότητα.

Το αντι-μνημονιακό που κατα κύριο λόγω εκφράζει και ΕΝΝΟΕΙ η αριστερά (τουλαχιστον τα κομμάτια που δε συζητάνε ουτε κατα διάνοια την ενδεχόμενη συνεργασία με αντιδραστικα κομμάτια της αστικής εξουσίας) αναμφισβήτητα καθόρισε το αποτέλεσμα. Η λογική πλήρους ρήξης με τα νέα μέτρα επίσης. Ωστόσο, ένα σημαντικό ποσοστό που στράφηκε προς τα εκεί  έριξε προειδοποιητική βολή, έδειξε αγανάκτηση και (ενδεχομένως) το τι μέλει γενέσθαι.

Το ΚΚΕ παρά τον απολιθωμένο λόγο του και την αστείρευτα σεκταριστική του λογική (που εξορισμού υποβαθμιζει την αγωνιστικοτητα) μπορεί και συσπειρώνει ακόμα κόσμο δεδομένης της αδιαλλαξίας του στα κοινοβουλευτικά δρώμενα και της αντίθεσης του στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ωστόσο περιχαρακωμένο στη γνωστή και μη εξαιρετέα του λογική, αδυνατεί να αποτελέσει πραγματικό εχθρό του συστήματος και ουσιαστικό σύμμαχο σε αγώνες και μάχες της κοινωνίας και της εργατικής τάξης. Όπως και να χει όμως, μόνο σα θετικό μπορεί να αποτιμηθεί η εκλογικη του ενδυνάμωση. Το αρνητικό θα είναι να μη φανεί αντάξιο και ανώτερο στο δρόμο.

Αυτό ειναι που με προβληματίζει και σχετικά με την αντικαπιταλιστική αριστερά, που  αποτελεί μεν  μικρή δύναμη, μα μπορεί και έχει εκφράσει κατά καιρούς παραπάνω απο τις δυνατότητες της αγωνες και μάχες. Το διακύβευμα τώρα φαίνεται ξεκάθαρα, που παρά τις προβλέψεις και αναντίστοιχα της δράσης και της παρουσίας της (ανα περιοχές) ενισχύθηκε  εκλογικά στα σχήματα που στηρίζει η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, άλλες οργανωσεις της εξωκοινοβουλευτικής και ανένταχτοι αγωνιστές. Εφεξής, σημασία έχει να μπορεί η δυναμική του αντικαπιταλιστικού πργράμματος πάλης να εκφράζει και να εμπνέει την κοινωνία. Η εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. υποδηλώνει την αγανάκτηση που πρεπει να εκφραστει αγωνιστικά για να έχει το αποτέλεσμα που θα μας βγάλει απο το αδιέξοδο της καταπίεσης. Το βάρος που πέφτει στους ώμους των αγωνιστών και των αγωνιστριών είναι πολύ μεγαλύτερο απο τις πλάτες τους. Και τώρα , μέσα στην όλη σοσιαλιστική βαρβαρότητα, οφείλει να αναδειξει η επαναστατική αριστερά τον σκοπό της, τον στόχο της και να χαράξει έναν δρόμο με συγκεκριμένους όρους. Δηλαδή τον δύσκολο μα και τον μοναδικό.

Πλέον, πέρα απο κάθε διάθεση θριαμβολογιας και επανάπαυσης, οφείλουμε να συμβάλουμε στο να εκπληρωθεί ο ιστορικός σκοπός της αριστεράς και πάνω απ’ όλα της εργατικής τάξης (μακριά και πέρα απο την γραφικότητα και την παράδοση της έκφρασης). Οι  εξελίξης τρέχουνε σε ρυθμούς ανεξέλεγκτους. Κανείς και τίποτα δε θα περιμένει για το πότε θα ξεπεραστεί η εσωστρέφεια και οι ηγεμονισμοί της επαναστατικής αριστερας μέχρι να «πάρει μπρος».  Οφείλει, τώρα περισσότερο απο ποτέ να οικοδομησει το εργατικό κίνημα και όποιο κίνημα ενισχύεται ή «προκύπτει» από καταπισμένες ομάδες (νεολαία, μειονότητες κοκ).

Οι δυσκολίες του προηγούμενου διαστήματος είχαν κουράσει και απογοητεύσει πολλούς αγωνιστές και πολλές αγωνίστριες. Άλλοι πάλι θέλησαν να παίξουν το δικό τους απροσάρμοστο και αδέξιο παιχνιδάκι κόντρα σε κάθε αριστερή λογίκή και κόντρα σε αυτό που σχηματικά θα λέγαμε κουλτούρα της αριστεράς. Πολλοί και πολλές ενδεχομένως  δεν έχουν αντιληφθεί ούτε στο ελάχιστο τί ειναι ή καλύτερα, τι οφείλει να είναι η αριστερά.Με ποιανών το μέρος να είναι και τι να εκφράζει. Δεν πρόκειται για μια συνήθεια της καθημερινότητας. Ξυπνάω ,παω στη δουλεια, στο σχήμα, στο σωματείο, στην πορεία μετά υπνό και ούτω καθεξής. Έχει ευθύνες. Έχει ρόλο και συγκεκριμένο σκοπό και όποιος δε το αντιλαμβλανεται πλέον μόνο κακό μπορεί να κάνει.

Να μη μας ξεπεράσουν οι εξελίξεις. Να συμβαδίσουμε στον αγωνα του κόσμου για ζωή και αξιοπρέπεια. Η κυρίαρχη μάχη θα γινει έξω, στον πραγματικό κόσμο. Μέσα σε χώρους εργασίας, σε σχολεία και σχολές, στο δρόμο. Διότι «έχουμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο»!

* τα παραπάνω αποτυπώνουν τις πρώτες σκόρπιες σκέψεις μου καθώς παρακολουθούσα τα αποτελέσματα των εκλογών, γι αυτό και υπάρχουν κενά σχετικά με ποιους αναφέρω, ποιους όχι κοκ.

http://wp.me/pPn6Y-3Jn

28 σκέψεις σχετικά με το “«έχουμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο»

  1. Μια πρωτη ενσταση….μιας και ακομα δεν τελειωσα την αναγνωση…
    Σε σχεση με την ΧΑ….
    Σε καιρους κρισης,η εσωστρεφια και η αυξηση «εθνικο»φασιστικων πρωτυπων ειναι ιστορικα ανγκαια….
    Δυστυχως…
    Μαράια……I salute…..

    Χαμογελατε…

  2. Κατ’ αρχήν Μαράια καλώς ήρθες.

    Δε θα μπω στην ουσία τοης ανάρτησής σου όμως έχω να κάνω μία παρατήρηση σχετικά με τις επισημάνσεις σου για το ΚΚΕ καθώς αισθάνομαι πως δεν είδες, δεν άκουσες.

    Να σου θυμίσω προς το προηγούμενο χρονικό διάστημα το ΚΚΕ σήκωσε το σημαντικότερο βάρος του αγώνα καθώς πέρα από τις απεργίες της ΓΣΕΕ επιχείρησε -πάνω από τις δυνάμεις του- μέσω του ΠΑΜΕ να προχωρήσει σε άλλα τόσα απεργιακά καλέσματα (μεταξύ των οποίων κι ένα διήμερο) μέσω των σωματείων που είναι πρώτη δύναμη. Το ΚΚΕ δεν ήταν το κόμμα που μπήκε στο στόχαστρο των αστικών κομμάτων και των ΜΜΕ με παραφωνίες που αξίωναν να βγει εκτός νομιμότητας. Ακόμα και σε πιο μικρά μέτωπα πάλης κατορθώσαμε νίκες. Μία συστηματική ανάγνωση στη κατηγορία «Εργαζόμενοι» στο Ριζοσπάστη θα σου επιβεβαιώσει τα λεγόμενά μου. Στο Λιμάνι δε δοκιμάστηκε το σύνθημα «Απειθαρχία – Ανυπακοή» όπου πεταχτήκαν στο καλάθι των αχρήστων οι δικαστικές αποφάσεις και σε σύγκρουση με τα σώματα καταστολής κατορθώσαμε να μη φύγει σχεδόν κανένα καράβι? Θεωρώ πως τα δύο θετικά πρόσημα που μείναν από τους προηγούμενους μήνες είναι α) Η απεργία της 5ης Μάη β) Οι κιντοποιήσεις στο Λιμάνι. Μήπως όλα αυτά που αναφέρω ξεπερνούν τους λόγους στους οποίους αποδίδεις την εκλογική του άνοδο αλλά και τις πολιτικές διαπιστώσεις που κάνεις π.χ. πως δεν αποτελεί τελικά πραγματικό εχθρό του συστήματος. Ούτε και τα πρόσφατα δημοσιεύματα δε σου λένε τίποτα?

    Είσαι στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ προφανώς, με γεια σου και χαρά σου. Όμως αυτό δε σημαίνει πως δε χρειάζεται να είμαστε λίγο πιο ειλικρινής. Και τελειώνω λέγοντάς σου το εξής. Αν μου βρεις μία πολιτική δύναμη που τους προηγούμενους μήνες μπήκε περισσότερο από το ΚΚΕ στο μάτι του πολιτικού συστήματος και των παραφυάδων του, πίστεψέ με θα σκεφτώ πολύ σοβαρά τη παραμονή μου στο Κόμμα.

    Δε συνηθίζω τέτοιου είδους αγιογραφίες αλλά έπρεπε να επισημάνω κάποια ζητήματα που αφήνεις απ’ έξω.

    • Εγώ που δεν είμαι (ούτε ήμουν) στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε βλέπω καμία ανειλικρίνεια στο κείμενο της Μαράια, οπότε MITSARA δεν καταλαβαίνω και γιατί χρησιμοποιείς τέτοιον όρο.

      Το κομμάτι που μπήκε περισσότερο στο στόχαστρο του συστήματος (και χρησιμοποιήθηκε ανάλογα, όπως και το ΚΚΕ χρησιμοποιήθηκε βέβαια για καταστολή συνειδήσεων αλλά όχι τόσο πετυχημένα) ήταν οι ένοπλες μορφές αγώνα, τύπου «τρομοκρατία» και «μπαχαλάκηδες». Η σύνδεση που γίνεται αμέσως από τα ΜΜΕ: τρομοκρατία = κουκουλοφόροι = αντιεξουσιαστές νομίζω δεν αμφισβητείται. Οπότε ως προς αυτό κράτα μια δεύτερη θέση για το Κόμμα.

      Ένα πράγμα χρειάζεται να συγκρίνεις, ώστε να παραδεχτείς πως σε ό,τι γράφει η Μαράια για το ΚΚΕ πέφτει τελείως μέσα. Ποια είναι η αλληλεγγύη που έχει δείξει το ΚΚΕ σε έναν όποιον 20χρονο προΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ επειδή έχουν βρεθεί τα δακτυλικά του αποτυπώματα σε κάποιο … βιβλίο και ποια είναι η αλληλεγγύη και εμφανής στήριξη των υπόλοιπων κομματιών του ‘κινήματος’ σε καταστάσεις όπως αυτές στο λιμάνι του Πειραιά που πρωτοστάτησε το ΚΚΕ. Όχι για τους ‘τρομοκράτες’, ούτε για τους εκάστοτε Μάριους Ζ. δεν κουνούν το (οργανωμένο και ισχυρό) δακτυλάκι τους.

      Το ΚΚΕ και να μην συμμετείχε στο Λιμάνι (γιατί το γράφουμε με κεφαλαίο; ) ή να μην κρεμούσε πανώ στην Ακρόπολη θα ήταν ενισχυμένο στις εκλογές για τους λόγους που αναφέρει η Μαράια. Που είναι λόγοι βαθύτεροι από την επικοινωνιακή πολιτική που αποφασίζει το κονκλάβιο του Περισσού (τύπου έρχονται εκλογές τα κεφάλια μέσα για κανα διμηνο, ό,τι φασαρία κάναμε κάναμε, φέρε κι από δώ ό,τι υπάρχει σε ΠΑΣΟΚοΝΔοδυσαρεστημένους). Ή έχεις την ψευδαίσθηση MITSARA πως θα συγκρουόταν το ΚΚΕ στο Λιμάνι 1 βδομάδα πριν τις εκλογές αν τύχαινε να παίξει τότε το όλο θέμα; Ξεκρέμαστους θα τους αφήνανε, γιατί η αλληλεγγύη δεν παίζει ρόλο στους σχεδιασμούς του εν λόγω κονκλαβίου. Ειδικά ως προς αυτό, δεν έχει μάθει τίποτα από την πρόσφατη ιστορία Του.

      Το ΚΚΕ έχει αποφασίσει να κινείται μόνο Του. Μόνο Του και με ό,τι ελέγχει. Οτιδήποτε είναι εκτός της λογικής Του ή δεν είναι στους σχεδιασμούς: το εχθρεύεται ανοιχτά ή το αφήνει να ψοφήσει στα χέρια του οποιουδήποτε.

      Οπότε δεν είναι σύμμαχος κανενός εκτός του ευατού του, σωστά γράφει η Μαράια.
      Αν είναι εχθρος του συστήματος; Έστω, είναι. Αλλά δεν αποτελεί απειλή, οπότε δεν αποτελεί «πραγματικό εχθρό του συστήματος», σωστά πάλι γράφει η Μαράια.

      Για να αποτελέσει απειλή θα πρέπει να προσεγγίζει την ανατροπή του συστήματος όλο και περισσότερο. Πιστεύεις MITSARA πως το ΚΚΕ θα πάρει πάνω από το 40% σε Βουλευτικές τον αιώνα τον άπαντα; Εκτός αν έχει άλλο πρόγραμμα ανατροπής και μας το κρύβει. Αν περιμένει να πιάσει 30% για να αρχίσει συμμαχίες ή αν περιμένει να πιάσει 300.000 πιστότατα μέλη για να πάρει τα τουφέκια. Αλλά πείτε μας, μη μας κρατάτε σε αγωνία.

      ΥΓ: και αποφασίστε επιτέλους αν στην επανάσταση δεν θα σπάσει ούτε τζάμι ή αν αντιθέτως θα ανοίξουν πολλά ρουθούνια…

      • Δεν γινεται να ανοιξουν πολλα ρουθουνια χωρις να σπασει ουτε τζαμι?
        😉
        Τελικα δεν εχω αλλη ενσταση.

        Χαμογελατε…

        • χαχα! δε γίνεται, εδώ σε ένα μπαρ γίνεται καβγάς και σπάει ο καθρέφτης πίσω από τον μπάρμαν (που σκύβει!) από την καρέκλα που εκτοξεύεται

    • Είναι η αλήθεια ότι υπάρχει μια τάση στην υπόλοιπη αριστερά υποτίμησης του ΚΚΕ και της αγωνιστικότητας των μελών του. Οι κινητοποιήσεις στο λιμάνι και η συμπαράσταση στους Αιγύπτιους ψαράδες της Μηχανιώνας και τους ξένους εργάτες γης στη Μανωλάδα είναι κάποια από τα παραδείγματα που συχνά αγνοούνται, ενώ είναι πολύ σημαντικά.

      Συμφωνώ όμως με τον denyal ότι και το ΚΚΕ από την πλευρά του, ελάχιστη αναφορά κάνει σε νικηφόρες κινητοποιήσεις που δε συμμετέχει (π.χ. Banquet, Via Vai κ.λπ.) λες και επειδή δεν είναι ΠΑΜΕ, δεν είναι ταξικός συνδικαλισμός, αλλά ουρά του Παναγόπουλου. Ενώ, δεν είναι λίγες και οι φορές που τα κινηματικά αντανακλαστικά του ΚΚΕ είναι εν υπνώσει (π.χ. άρθρο 16 και νόμος Γιαννάκου), ενώ η κριτική του «Ριζοσπάστη» στους άλλους πολιτικούς χώρους της αριστεράς είναι πολλές φορές κάτι παραπάνω από ισοπεδωτική.

      Δεν αντιλέγω ότι και η κριτική της εξωκοινοβουλευτικής, του ΣΥΡΙΖΑ ή του αναρχικού χώρου προς το ΚΚΕ είναι συχνά, με αρκετές διακυμάνσεις, αντίστοιχα υπεραπλουστευτική ή συχνά ατεκμηρίωτη (στη μια παράγραφο που σαν από υποχρέωση πολλές φορές αφιερώνουν σαν κριτική προς το ΚΚΕ στις ανακοινώσεις τους, πολλές συχνά, απλά σφηνώνουν διάφορα κλισέ που απευθύνονται σε πεισμένους χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη να τα δικαιολογήσουν) Γι’ αυτό νομίζω ότι δεν έχει νόημα να αναλωθούμε σε μία κουβέντα τέτοιου τύπου (ποιος περισσότερο ποιος λιγότερο), αν και όλοι πιστεύω πως έχουμε άποψη.

      Δεν θεωρώ ότι η κριτική της Μαράιας είναι κακόπιστη, άλλωστε αναγνωρίζει, όπως κι εγώ, σαν θετικό γεγονός την εκλογική άνοδο του ΚΚΕ.

      Αυτό που με προβληματίζει πραγματικά με το ΚΚΕ, και θα ήθελα τη γνώμη σου, είναι ο ολοένα και πιο μεγάλος απομονωτισμός του. Θεωρώ ότι το ΚΚΕ, με τη δημιουργία του ΠΑΜΕ, αναγνωρίζει την ανάγκη διαχωρισμού από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, πράγμα που δεν έχει κάνει μεγάλο κομμάτι και όσων αυτοτοποθετούνται αριστερότερα του ΚΚΕ. Ως εκεί συμφωνώ. Όμως ο διαχωρισμός φτάνει σε σημείο να γίνεται με αυστηρά κομματικά κριτήρια και ώρες ώρες θυμίζει διαχωρισμό από την ίδια την τάξη και τις δομές της (σωματεία, συνελεύσεις κ.λπ.) και όχι από την ΠΑΣΟΚική γραφειοκρατία Για παράδειγμα, ακόμη και όταν πρωτοβάθμεια σωματεία (όχι γραφειοκρατικά φιλοκυβερνητικά τριτοβάθμια όργανα) δεν έπαιρναν αγωνιστικές αποφάσεις στις συνελεύσεις τους, λόγω των υπαρκτών συσχετισμών, που καλώς ή κακώς ήταν αρνητικοί, το ΠΑΜΕ καλούσε τα μέλη του να απεργήσουν χωρίς απόφαση του σωματείου επειδή καλούσε το …ΠΑΜΕ. Αυτό για μένα, πέρα από το ότι εκθέτει ανθρώπους σε κινδύνους που δεν θα έπρεπε, είναι εξαιρετικά δεν ανατρέπει, αλλά αγνοεί τους συσχετισμούς και καταντά υπερβολικά αυτοαναφορικό. Για να απεργήσεις δε χρειάζεται να πείσεις τους συναδέλφους σου, είσαι υπόλογος μόνο στη δική σου στενή συλλογικότητα.( Ας μην αναφερθώ και στο ΜΑΣ, που διαχωρίζεται ακόμη και από τις συνελεύσεις που παίρνουν αγωνιστικές αποφάσεις, αλλά όχι τις «σωστές»). Από αυτήν την άποψη το ΚΚΕ αρχίζει να μου θυμίζει διάφορες αναρχικές ομάδες, που δεν ενδιαφέρονται να πείσουν την κοινωνία και οι οποίες αισθάνονται υπόλογες μόνο στην «ανοιχτή» και «αμεσοδημοκρατική» τους συνέλευση (όπου αν προκύψουν διαφωνίες φτιάχνονται δύο μικρότερες αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και είναι όλοι ευτυχισμένοι).

      Θεωρώ ότι η καλλιέργεια ενός τέτοιου τύπου διαχωρισμού είναι υπαρκτή και με ανησυχεί, γιατί θα ήθελα οι δυνάμεις του ΚΚΕ, που έχει και πολύ κόσμο και ταξική αντίληψη των πραγμάτων, να μπορούν να συνεργαστούν στο επίπεδο της βάσης, με όσα σωματεία έχουν έχουν αποφασίσει με βάση μια ταξική αντίληψη διαχωρισμού από τους Παναγόπουλους κι ας μην συμφωνούν και σε όλα. Έτσι, νομίζω ότι θα ήταν πιο εύκολο για τον ανένταχτο κόσμο να αρχίσει να μπαίνει σε τροχιά αντιπαράθεσης με την ακινησία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Άλλωστε γιατί να μην μπορείς να είσαι κατά της ΓΣΕΕ χωρίς να είσαι τουλάχιστον επιρροή του ΚΚΕ;

      Υ.Γ.
      Υπάρχει και το θέμα της επιστροφής στον Στάλιν, και γενικότερα της αντίληψης για το σοσιαλισμό, που είναι πολύ σημαντικό, αλλά σε μέρες σαν κι αυτές θα θύμιζε τις φοιτητικές συνελεύσεις μέσα στη χούντα, που συζητούσαν με πάθος αν η μελλοντική ελεύθερη Ελλάδα θα έπρεπει να ακολουθήσει το σοβιετικό ή το κινέζικό μοντέλο 🙂

  3. Γειά σας απο την μεριά μου και καλώς σας βρήκα.

    Εγώ λοιπόν ανήκω σε αυτούς που ονομάζονται «ανένταχτοι αγωνιστές».Επίσης ανήκω σε αυτούς τους ανθρώπους που είναι πρακτικοί. Η αντίληψή μου, συνήθως, ξεκινάει απο το πρακτικό μέρος μιας παρούσας κατάστασης και επιβεβαιώνεται απο την θεωρία. Ετσι λοιπόν αντιμετωπίζω και αυτό που λέγεται πολιτική.
    Παρακολουθώντας λοιπόν εδώ και χρόνια την κατάσταση και της θέσης της Αριστεράς και πάντα απο την μεριά του «ανένταχτου» έχω να πώ τα εξής:
    Η κατάσταση της χώρας και των ανθρώπων εντελώς πρακτικά είναι τραγική.Εντελώς πρακτικά δεν δουλευει τίποτα ή δουλευει λάθος.
    Η Αριστερά είναι διεσπασμένη πέραν των όποιων προσπαθειών γίνανε για ένωση.
    Επίσης βλέπω και ζώ στο πετσί μου τον πόλεμο που κάνει ο καπιταλισμός ενάντια στην κοινωνία, τους εργάτες, τον άνθρωπο και την φύση.
    Ο καπιταλισμός έχει όλα τα μέσα ώστε να υλοποιεί, να παρακάμπτει, να ενώνει ανθρώπους και διαδικασίες στην προσπάθειά του να έχει αυξανώμενο κέρδος. Όλα αυτα συνοψίζονται στο «πότε το θέλετε?» απάντηση: «χθές». Και τελικά όλοι σκίζονται αλλά το έργο παραδίδεται «χθές».

    Αγαπημένοι σύντροφοι όποιες και να είναι οι διαφορές τον Αριστερών παρατάξεων μέσα και έξω απο τη βουλή πλέον είναι πολυτέλεια. Ο αντίπαλος είναι μπροστά μας, είναι μέσα στο σπίτι και στη τσέπη μας είναι στο μυαλό και την αντίληψη αγαπημένων μας ανθρώπων.Απειλεί τη ζωή μας.
    Δεν υπάρχει χρόνος για εγκλωβισμό σε θεωρίες. Αν πρέπει να ενωθούμε όλοι οι Αριστεροι, Προοδευτικοί άνθρωποι για να μπορέσουμε να χτίσουμε μια νέα κοινωνία τότε αυτό πρέπει να γίνει ΧΘΕΣ.
    Έπρεπε ήδη να χτίζονται τα θεμέλια, έπρεπε ήδη να είμαστε στο εργοτάξιο. Έπρεπε ήδη να κάναμε τα αυτονόητα, αυτά για το οποία μιλάμε όλοι στην καθημερινότητα μας.

    Στους ενταγμένους λοιπόν θέλω να θέσω ερωτήματα αφού εσείς γνωρίζεται τους μηχανισμούς:
    Ποιός είναι υπεύθυνος για να γίνει αυτό? Οι γραμματείς των Αριστερών παρατάξεων?Τα μέλη?
    Οι γέροι τις Αριστεράς? Οι νέοι? Τέλος πάντων ας μου βρεί κάποιος απο πού ξεκινάει αυτό το κουβάρι για να μπορέσω να καταλάβω αν γίνονται αυτά που ονειρεύομαι. Να μπορέσω να πείσω τους φίλους/ες σύντομα:» Έλα Μαζί μου στην πορεία. Δεν είναι όπως παλιά.Θα είναι όλοι. Δεν είναι ο τάδε ή ο τάδε. Είναι ΟΛΟΙ και παλεύουν. Μας χρειάζονται…και κουράστηκα να είμαι μόνος»

    Όπως λέει και η Μαράια:»έχουμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο»

  4. γεια χαρα σε ολους και ολες. παει καιρος!

    Μitsara,

    επεσες στη λούμπα της κομματικης υερασπισης, πραγμα που θα εκανα κ εγω!
    το κλιμα που ηθελα να βγει απο αυτο το ποστ δεν ειναι μια βαρυγδουπη πολιτικη αναλυση (κυκλοφορουν πολλες τετοιες τελευταια και αναμφισβητητα προσεγμενες!!), μα καποιες σκορπιες σκεψεις. Ξερεις, αυτες συνηθως ειναι οι πιο ειλοκρινεις!

    Ασχολουμε αρκετα χρονια με την αριστερα και οσο ανεβαινουν οι κοινωνικες αναγκες για ξεσηκωμο τοσο περισσοτερα εχω να της προσαψω! Αν και τις εκλογες τις θεωρω το τελευταιο σκαλι των μαχων αποτιμησα τα αποτελεσματα των τελευταιων με κυριαρχο κομβο τη σημαντικη ενισχυση της αριστερας στο συνολο της ως κατι σπουδαιο.

    Θα επαναληφθω λεγοντας πως οι αναγκες για να φτασουν σε σημειο να γινουν ιστορικα ντοκουμεντα και οι θεωριες ζωη ,πρεπει να φτασουμε στο πρωτο σκαλι του ταξικου πολεμου. Τις μαχες , τους αγωνες, τις καταληψεις και τιςγενικες απεργιες που θα δηλωσουν οτι δε βρεθηκαμε τυχαια σ αυτον τον κοσμο για να παραγουμε σαν αναλωσιμες μηχανες , μα για να ζησουμε οπως θελουμε, αξιοπρεπως, αληλεγγυα, δημιουργηκα και ομορφα! αυτο θα κατακτηθει απο την ιδια την κοινωνια, απο τον ιδιο τον κοσμο.Θα μου πεις τι στα λεω, τα λεμα και τα ξαναλεμε. Το θεμα ειναι πως δεν αξιοποιουμε τις δυναμεις μας αναλογα των περιστασεων και των δυνατοτητων μας. Με εναν τροπο εχουμε συνηθισει να ειμαστε οι απεναντι «που παντα θα αντιστεκομαστε».Αναγνωριζω πως ειναι τρομερα δυσκολο να διαμορφωθουν συνειδησεις, να αλλαξουν τα μυαλα μας, αλλιως δε θα τα λεγαμε αυτα. Ωστοσο δε κανουμε τα βασικα!
    Δε παιρνει πολιτικα ρισκα η αριστερα. Φοβαται πως θα χασει την κοινωνικη (με την αστικη εννοια) νομιμοποιηση. Δε σκεφτετραι ομως πως ετσι πρεπει να γινει ωστε να την κερδισει μετα στα δικα της πλαισια!
    ΑΝ παρει, πραγμα σπανιο, δε μπορει να το διαχειριστει καθως φοβαται πως δε θα μπορεσει να απαντησει στις λασπες και τις «συνδικαλιες» των πολιτικων εχθρων.
    Σ’ενα τοσο σκληροτραχηλο συστημα δεχομαστε πολεμο απο παντου, αμεσο κ εμμεσο. Μα αυτο ειναι που πρεπει να μας εχθρευει περισσοτερο.

    Η γκρινια αυτη ειναι υπαρκτη καθως εγω βλεπω αλλου την ανειλικρινια. ΣΤο πιο κομματι θα αποσπασει πολιτικη υπεραξια, ποιο τον ηγεμονισμο (που το διαχωριζω απο την ηγεμονια), ποιο θα ειναι εναντια στο συστημα μα θα μπορει να διατηρει ασφαλιστικες δικλιδες μεσω αυτου κοκ. Αυτα με οσα συνεπαγονται θεωρω αντιφατικα με τον ρολο της αριστερας και των υπερασπιστων μιας αλλης κοινωνιας.

    Μου ανεφερες συγκεκριμενες περιπτωσεις. Δε προκειτε να κατσω να ξεθαψω λεπτομεριεςγια παω κοντρα ή κατι αντιστοιχο. Μακαρι να στρωθει ο σωστος δρομος της ρηξης και της ανατροπης ειτε «»ξεκινα»» απο το κκε ειτε απο την αναρχια! εγω εκει θα ειμαι να το στηριξω. Δεν ειναι αυτο-σκοπος επιβραβευσης η παλη,μα ο δρομος. Γι αυτο κ αναφερομαι σε πολιτικα ρισκα.
    Κανουμε επιλογες στρατηγικης κ δρασης και μεσω των λαθων θα βρουμε το σωστο παραδρομο. ετσι θα ριζωσει η αγωνια ολης της κοινωνιας για αλλαγη! αυτο προυποθετει διαθεση ολων για συννενοησεις, κοινες πρωτοβουλιες και δρασεις, συζητησεις ζυμωσεις. Ε, το ΚΚΕ δε το κανει αυτο! και ειναι κομβικος λογος που δε το θεωρω εχθρο του συστηματος μα πολλες φορες (αθελα του, απο βλακεια) βοηθο (οσο βαρυ και αν μοιαζει). Εσενα δε σε προβληματιζε το ιστορικο (κατα το Δεκεμβρη του 08) «να αναλαβει ο στρατος ή το κκε» ???? αναμφισβητητα βεβαια εχει τον τροπο του να πολωνει τον κοσμο του!

    Τελως παντων, επειδη αγρευουν τα πραγματα να θυμομαστε πως στο μυαλο ειναι ο στοχος!

    υγ1: mitsara, συμμετεχω στην ανταρσυα και πρωτα απολα εκει προσπαθησα να ασκησω κριτικη.

    υγ2:Φιλε μου denyal, ακομα συνεννοουμαστε!!:)

    • Παρόλο που έχω κι εγώ πολλά να προσάψω στο ΚΚΕ για την περίοδο εκείνη, έχω δύο ενστάσεις:

      1. Ας μην χρησιμοποιούμε στην αντιπαράθεση τις προβοκάτσιες του Κουρή. Δεν είναι σωστό ν’ ανακατεύουμε την αθλιότητα.
      2. Καλό είναι να οριοθετήσουν και οι δύο πλευρές το Δεκέμβρη. Το να λέει απ’ την μια το ΚΚΕ ότι δεν έτρεχε τίποτε κι απ’ την άλλοι οι υπόλοιποι ότι βρεθήκαμε σε μια προεπαναστατική περίοδο είναι υπερβολές.

      Σαφώς το ΚΚΕ είχε απαράδεκτη στάση για κομμουνιστικό κόμμα κατά τη γνώμη μου (έφτασε σε σημείο με την γνωστή ωδή στον ασφαλίτη να αυτοπροβοκάρεται πολύ χειρότερα από τις βλακείες του Κουρή…), όμως δεν ξέρω αν αυτή την στιγμή έχει κάποιο νόημα το ξανάνοιγμα μιας τέτοιας κουβέντας. Όχι για λόγους σαβουάρ βίβρ ή συμφερόντων, αλλά γιατί πολύ απλά τα γεγονότα είναι μπροστά μας αυτή την στιγμή και θα κριθούν κατά πάσα πιθανότητα και περισσότερο από το Δεκέμβρη.

  5. Γειά σου Μαράια.
    Καλοσώρισες και από εμένα. Με εσένα μου φαίνεται ότι τεινει να κλείσει το παζλ της συνομωσίας του… tvxs (όπως αποκαλούσαν κάποιοι καθωσπρεπιστές).
    “έχουμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο” και αυτό είναι η ουσία

  6. Διάβασα όλα αυτά τα ωραία που γράψατε αλλά θα απαντήσω αύριο αν δεν υπάρχει πρόβλημα. Μία επισήμανση μόνο. Καλως που βρίσκεσαι στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και γράφεις και στους ΣχΣ καθώς το τελευταίο καιρό υπήρξαν υπόνοιες πως το κονκλάβιο του Περισσού εξαπλώνεται στο μπλογκ (α ονόματα δε λέω). Ασφαλώς αστείευομαι, έτσι?

    Το μόνο στο οποίο μπορώ να απαντήσω είναι στον denyal λέγοντας πως το κεφαλαίο «Λ» δε σχετίζεται με κάποια κομματική σημειολογία. ‘Εχει να κάνει κυρίως με το τρόπο γραφής μου όταν θέλω να δώσω έμφαση.

    • Κι έβαζα στοίχημα ότι είσαι Γαύρος τρελός, εξου και το «Λιμάνι», το’χω δει σε γαυροεφημερίδες. Η πιο καμμένη εκδοχή ήταν ότι το ΚΚΕ μέσω Ριζοσπάστη γράφει εδώ και μήνες τον Πειραιά ως «Λιμάνι», κάτι σε Θερμοπύλες ας πούμε 😛

  7. χαιρομαι που μερικους/ες σας ξαναβρισκω κ αλλους/ες σας βρισκω απλα!!!

    Μιτσαρα, δε θιγομαι ευκολα οποτε μην ανησυχεις! ας εισαι υποψιασμενος ομως πως η αντιπολιτευση ηρθε κ λεει να μεινει:)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s