Γενικη απεργία διαρκείας ή πόλεμος φθοράς;

του Marx Factor

Μέσα στη μνημονιακή απραξία της παγωμένης ελληνικής κοινωνίας ειτε απο τα μέτρα ειτε απο τους νεκρους της Μάρφιν ειτε απο την πολιτική αδιαφορία ειτε απο την υλοποίηση των επιθυμιών των κέντρων εξουσίας των ιεραρχικών κομμάτων και τη μεταφορά της με τη μορφή κακοχωνεμένης πολιτικης διαλεκτικής στη βάση,  εχει προκύψει τουλάχιστον μια πολυτέλεια παραγωγής σκέψης και ερεθισμάτων για διάλογο. Χωρίς να σημαίνει αυτό κάτι το ιδιαίτερο καινούργιο η ριζοσπαστικό για την αφύπνιση της εκμεταλλευόμενης και μη αντιδρούσας κοινωνίας απο την μεταπολεμική κευνσιανική ραστώνη ενός κράτους πρόνοιας που μένει στο συλλογικό πολιτικό μνημονικό σαν η ωραία η ο ωραίος εραστης /ερωμένη που μας έρριξε χυλόπιττα και βγήκαμε νοσταλγικά ενίοτε μαχητικά να τον/την διεκδικήσουμε πίσω ειτε στο δρόμο ειτε στο χώρο δουλιάς ειτε στα βήματα θεσμικου και συστημικου λόγου(βουλη-ΜΜΕ-συνδικάτα) δεν παύει να λειτουργεί σαν καθαρτικό μυαλού απο την επίσημη μπουρδολογία του καπιταλιστικου συστήματος αλλά και των κομμάτων που αντιτίθενται σε αυτό αλλά θέλουν να το αντιμετωπίσουνε χωρίς να περιλαμβάνονται στις απώλειες της σύγκρουσης οι κατακτημένες ηγετικές τους θέσεις και τα προνόμια που απορρέουν απο αυτές.

Σε αυτό το πλαίσιο που περιγράφτηκε σε δύο κατ’ανάγκη μεγάλες και σύνθετες προτάσεις και που θα φροντίσω να μην επαναληφθεί υπάρχουνε διαφορετικές γνώμες και προτάσεις δράσεις. Οι γνώμες και προτάσεις ειναι και πολιτικές και τακτικές φαινόμενο σπάνιο για την Ελληνική πραγματικότητα. Με αυτό εννοώ οτι με την μεταπολίτευση απομακρύνθηκε ο πολιτικός λόγος και επικράτησε ο τακτικιστικός και διαδικαστικός λόγος σαν να ειχε επιτευχθεί ενας βασικός πολιτικός στόχος και να προχωρούσε η κοινωνία σε βήματα τακτικής και οχι πολιτικής. Ο τακτικισμός εδωσε τη θέση του σε μια άλλη παθογένεια που εμφανίζεται παγκόσμια σε χώρους και συγκυρίες οπου διαλέγονται κοινωνικές δυνάμεις, στην διαδικαστικολογία. Ετσι οταν απομακρύνεται η πολιτική τη θέση της παίρνει η αναγέννηση, η νεκρανάσταση της γραφειοκρατίας. Με αυτή την διευκρίνηση ας δοκιμάσω να παρουσιάσω τον κοινό τόπο σε συμπύκνωση, δηλαδή τις διαφορετικές προτάσεις που διαμορφώνονται στον αντικαπιταλιστικό χώρο.

1. Ο καπιταλισμός πρέπει να ανατραπεί αλλά δεν ειναι ωριμες οι συνθήκες ακόμα και δουλεύουμε κάθε μέρα ιδεολογικά στους κοινωνικούς χώρους εργαζόμενων αλλά και ανέργων για να εμπεδώσει η κοινωνία την ανάγκη κατάληψης της εξουσίας και τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Οπου μπορούμε και εφόσον έχουμε εμείς τον απόλυτο έλεγχο των συνδικάτων κηρύσσουμε απεργίες και μετέχουμε σε πορείες αρκεί να επιβάλλουμε το δικό μας πολιτκό πρόταγμα καθαρά και ξάστερα.

2. Ο καπιταλισμός πρέπει να ανατραπεί αλλά χρειάζονται ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες γιατι ειμαστε πολυδιασπασμένοι κομματικά και μέχρι να οικοδομηθούνε αυτές δουλεύουμε και κτίζουμε συναινέσεις μετέχοντας επίσης σε οσες κινητοποίησεις κηρυσσουνε τα θεσμικά (συστημικα) οργανα του κινήματος αλλά και οι συλλογικότητες ασχετα αν τις ελέγχουμε η οχι αρκεί να φαινόμαστε και να δρούμε στους δρόμους.

3.Το ζητούμενο ειναι η κατάργηση κι οχι η κατάληψη της εξουσίας και μέχρι τότε αυτοργανωνόμαστε σε πρωτοβάθμια αυτόνομα συνδικάτα μετέχουμε σε αμεσοδημοκρατικές συλλογικότητες σε αντιεραρχικά σχήματα σε βάσεις ισοτιμίας και προχωράμε σε δράσεις και επεμβάσεις στη καθημερινή ζωή φτιάχνοντας αυτοδιαχειριζόμενους χωρους πολιτιστικής και πολιτικής δράσης αλλά και ζωής. Δεν ψηφίζουμε και δεν μετέχουμε στο παιχνίδι της εκπροσώπησης και είμαστε η δεν είμαστε (υπάρχουν και οι δύο τάσεις) υπερ της βίας σαν μέσο άμυνας της κοινωνίας απέναντι στο κράτος.

4.Ο υπαρκτός σοσιαλισμός απέτυχε και ο καπιταλισμός έχει κρίση. Παλεύουμε νόμιμα με προτάσεις εξόδου και συνεργασίες που εχουνε προοπτική συνδιαχείρισης της κρίσης με αστικά κόμματα αλλά που εμείς θα δώσουμε μια πιο αριστερή νότα. Θελουμε καπιταλισμό και αστική δημοκρατία με ανθρώπινο πρόσωπο και αναβίωση και εμπέδωση του μεταπολεμικού κράτους προνοίας. Μετέχουμε και σε εκλογές και σε επίσημα συνδικάτα αλλά δεν υιοθετούμε ακραίες μορφές πάλης.

5. Ο καπιταλισμός πρέπει να ανατραπει αλλά πρέπει να καταπολεμηθεί και η παγκοσμιοποίηση και αυτό θα γίνει με μια ευρεία αριστερή πατριωτική συσπείρωση που θα αναβιώσει τις δυνατές στιγμές του Ελληνικου κινήματος (ΕΑΜ-Πολυτεχνείο-Διακήρυξη 3ης Σεπτέμβρη κλπ) Είναι σημαντικό να αντλήσουν οι μάζες δύναμη και εμπνευση απο την ελληνική ιστορία και αξίες οπως τις διδαχτήκαμε στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και οπως εκφέρονται απο τα επίσημα ΜΜΕ στις εθνικές επαιτείους.

6.Ολα τα παραπάνω ειναι ευχολόγια η δεν φέρνουν άμεσο αποτέλεσμα και τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν αλλάξουμε εμεις μέσα μας σαν ανθρωποι και αυτό ειναι μια μακριά μοναχική πορεία αυτοπραγμάτωσης και αυτοβελτίωσης (υπάρχει σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και μην το υποτιμάτε καθόλου).

7. Εδω και τώρα να γίνει ενα ευρύ αντιμνημονιακό μέτωπο διαπαραταξιακό που θα ρίξει απο την εξουσία τους προδότες και αφου τους δημεύσει τη περιουσία θα τους βάλει φυλακή και θα αναγεννηθεί η Ελλάδα απο τις στάχτες της(ειναι πολύ κοντά με το 5 αλλά πολύ πιο επικίνδυνο προοπτικά)

Αυτες οι τάσεις-προτάσεις η θέσεις ειναι ενεργές η σε ετοιμότητα εφαρμογής και αντιπαλεύονται αλλά εκεί που πετυχαίνεται μια ευρεία συναίνεση ειναι στην εκλογική διαδικασία. Εκεί ολοι ενώνονται για να μετρήσουνε ποσοτικά το δίκαιο η τη δύναμη της άποψης τους εκτός απο το 3 και το 6. Εκεί ολοι θεωρούνε οτι η εκλογική μάχη ειναι μια μάχη που πάντα πρέπει να δίνεται ασχετα με το αν πάντα την καλεί με τους ορους της και στον χρόνο της δικής της επιλογής η κρατική εξουσία.

Σε αυτή τη συσπείρωση οι αποχικοι αντιπροτείνουνε (εκτός της αποχης) και την οργάνωση-προετοιμασία και κήρυξη μιας πολιτικής γενικής απεργίας διαρκείας σαν ενα απόλυτο μέσο πίεσης οποιασδήποτε εξουσίας σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου γιατι ισχυρίζονται οτι αυτή (η γενική απεργία) στερεί απο την εξουσία το πολιτικό της αντικείμενο..τον λόγο υπαρξής της που ειναι η οργάνωση παραγωγή και συγκέντρωση υπεραξίας κάτω απο καθεστώς ελέγχου,αρα ανελευθερίας , της κοινωνίας.

Οι οργανωμένοι σε ιεραρχικά πολιτικά σχήματα αντιπροτείνουν οτι κάτι τέτοιο ειναι ανέφικτο στις τωρινές συνθήκες χρησιμοποιώντας σαν βασικό επιχείρημα οτι η κοινωνία ειτε ειναι παγωμένη ειτε δεν ειναι ετοιμη για το μεγάλο αυτό βήμα και σαν επιπλέον επιχείρημα χρησιμοποιούνε το άκρως αλαζονικό οτι «εμεις αφουγκραζόμαστε τη κοινωνία καλύτερα ενω εσείς θέλετε απλά να πραγματώσετε μια φαντασίωσή σας» . Εδω θέλει πολύ συζήτηση. Ειναι γεγονός οτι αν δούμε τη συμμετοχη των πολιτών στις ελληνικές κινητοποίησεις μετα την 5η Μάη τα οργανωμένα κόμματα έχουν ενα ισχυρότατο δίκιο εκ του αποτελέσματος. Ειναι ομως εξίσου γεγονός οτι δεν έχουν καμμιά απολύτως εικόνα η ανάλυση για το ΤΙ είναι αυτό η αυτά που κρατάνε το κόσμο σπίτι η κάπου αλλού πάντως μακριά απο το δρόμο η τα δικά μας καλέσματα. Αν βλέπουμε μονο το αποτέλεσμα και δεν εχουμε εργαλείο επιστημονικό και πολιτικό να το κρίνουμε ειναι σαν να λέμε ειναι νύκτα γιατι βλέπουμε νύκτα αλλά στο άλλο ημισφαίριο ειναι μέρα γιατι απλά η γή γυρίζει γύρω απο τον ήλιο και αυτο που ειναι κάτι για εδώ ειναι αντιθετο αλλού. Αυτη η αδυναμία πολιτικής ερμηνείας κάνει εναν καλόπιστο και αντικειμενικό (οσο γινεται αυτό) παρατηρητή να μην ικανοποιείται 100% ουτε με τη μία αποψη ουτε με την άλλη. Πάμε τώρα στο δεύτερο επιχείρημα, ειναι αλήθεια οτι η πρότασεις για εξέγερση και γενική απεργία εχουν μαξιμαλισμό, ειναι ομως εξίσου αλήθεια οτι οταν κάπου (Γαλλία) δημιουργείται μια δυναμική ισως ευνοική για εξέταση αυτής της πρότασης και οργάνωσης της δράσης που αυτή συνεπάγεται δεν θα κατηγορήσει κανένας εναν χώρο γιατι απέτυχε. Ομως σίγουρα στις μέρες μας πολλοι θα μπορούσαν να αναρρωτηθούνε γιατι στην Ελλάδα οι αντικαπιταλιστκές δυνάμεις δεν θέλουνε καν να προσπαθήσουνε. Ειναι αλήθεια επίσης οτι ο οργανωμένος χώρος οσμίζεται και αντιλαμβάνεται καλά την κοινωνία (αφου μέλη του αποτελούνε αναπόσπαστο τμήμα της) αλλά το ίδιο ακριβώς χωρις καμμιά παρέκκλιση ισχύει και για τα μέλη του χώρου που προτείνει γενική απεργία.Αρα το επιχείρημα των οργανωμένων ειναι αλαζονικό.

Ας γυρίσουμε στο ενα ερώτημα που ολοι θα συμφωνούσαμε οτι ειτε δεν έχει απαντηθεί ειτε δεν έχει απαντηθεί συνολικά ειτε δεν έχει απαντηθεί ικανοποιητικά. Τι είναι αυτό που κρατά τον κόσμο εξω απο την αντικαπιταλιστική δράση εδώ ενω δεν τον κρατά εξω απο την ίδια δράση αλλού?

Απαντάνε οι οργανωμένοι «Δεν ειχανε 3 νεκρους.Δεν ειχανε Μαρφιν». Απαντάνε επίσης «Δεν ειναι ωριμες οι συνθήκες» (αυτό οχι μονο δε λέει τίποτα ειναι και λάθος, αν δεν ειναι ωριμες συνθηκες οταν σου στερούνε ελευθερίες σου κοβουνε μισθούς συντάξεις και ξεπουλάνε ο,τι κι ο,τι για να πληρωθούνε οι τραπεζίτες και δεν αντιδράς τοτε κι οταν γινει δικτατορία δεν θα αντιδράσεις. Και δεν αντέδρασαν το 67 ακριβώς γιατι απο τότε ειχαν υιοθετήσει αυτό το τραγικό και λανθασμένο επιχείρημα)

Ανάμεσα σε αυτο το ερώτημα βγαίνει και μια σύνθετη πρόταση που λέει «Ναι δεν ειναι μεν ωριμη η κοινωνία για γενική απεργία, ναι οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτε, αλλά αν συνεχίσουμε με μικρές σποραδικες απεργίες και διαδηλώσεις δεν θα φθείρουμε το σύστημα σε τέτοιο βαθμο ωστε να αναγκαστεί να συρθεί σε διάλογο και να υιοθετήσει αιτήματά μας?».

Αυτή η άποψη αν και δεν ομολογείται επίσημα απο κανέναν ειναι στη πράξη η μονη που ασυναίσθητα ανακλαστικά την υιοθετεί σχεδόν όλα τα φάσματα της αριστεράς με εξαίρεση τους αριστεριστές και τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Τι κάνει αυτή τη άποψη τόσο προτιμητέα by default?

Πρώτα απόλα κατα τη γνωμη μου ειναι ανώδυνη και δεν αμφισβητεί τις παγιωμένες εξουσίες ουτε του κράτους ουτε ομως και του χώρους της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Αρα αφου ολοι μετά θα διατηρούνε τις θέσεις δύναμης και εξουσίας τους δεν εχουν πρόβλημα.

Δεύτερον ειναι ισως λάθος στην εκτίμηση της κατάληξης. Ενας πόλεμος φθοράς μεταξύ εργαζόμενων και κεφαλαίου ειναι ενας πολεμος διάρκειας και οι πολεμοι διάρκειας καθορίζονται απο τα logistics τον ανεφοδιασμό δηλαδή των αντιπάλων. Εδώ δεν υπάρχει καν ταμείο στήριξης απεργών πως θα αντέξουνε σε πολλές μικρές συγκρούσεις και κρατώντας και την νομιμότητά τους παράλληλα?

Τρίτο πες οτι ολα έγιναν κατ’ευχή. Στο τέλος τι? Διαπραγματεύονται και μας δίνουν πίσω αυτά που μας εκοψαν. Και? επεσε ο καπιταλισμός? αλλαξαν οι σχέσεις παραγωγής? καταργήθηκε η εξουσία? τι απο τα 7 ονειρα η προτάσεις που περιέγραψα παραπάνω ικανοποιήθηκε? Μόνο καποιο κομμάτι του 7 και δεν ειναι σίγουρο ουτε κι αυτό!

Κεντρικο σημείο στη κατανόηση και επιλογή της σωστής στάσης αποτελεί να ερμηνεύσουμε τον αντιπαλο. Τι θέλει σε αυτή τη φάση το κεφάλαιο? Παραπάνω οικονομική συσσώρευση η ελεγχο? Θέλανε τους μισθούς μας και να παράγουμε παραπάνω πλούτο η θέλουνε να έχουν πληρη ελεγχο και λόγο για την υπαρξή μας και τις δραστηριότητές μας?

Αν ειναι το πρώτο τοτε οι 6 απόψεις έχουν τα δίκια τους και θα πρέπει να τα αντιπαλέψουνε στη κοινωνία και να δούμε ποιο θάχει τη μεγαλύτερη απήχηση -οσμωση. Αν ειναι το δεύτερο ομως, μονο η 3η αποψη έχει δίκιο.

Θέλουν παραπάνω κέρδη? η Θέλουν απόλυτο έλεγχο?

Λοιπόν εγω απαντώ απλά αλλά με εντονη πολιτική συνείδηση και λογική οτι αν έχεις τον απόλυτο έλεγχο μιας κοινωνίας μετά την βάζεις να σου παράγει κέρδη κατα βούληση.

http://wp.me/pPn6Y-3kv

 

23 σκέψεις σχετικά με το “Γενικη απεργία διαρκείας ή πόλεμος φθοράς;

  1. marxfactor πριν το διαβάσω θα σου πω να βάλεις τη φωτό πάνω πάνω και το κείμενο να το κόψεις στο τέλος της πρώτη παραγράφου και ίσως ακόμα πιο πάνω… έτσι επιτάσσουν οι νέοι κανόνες αισθητικής κτλ του μπλογκ… για να είναι η προεπισκόπηση του post στο ίδιο ύψος με το διπλανό του…

  2. Για να καταλάβω κάτι ρε παιδιά:
    Έχουμε την δυνατότητα να κηρύξουμε γενική απεργία διαρκείας και κουβεντιάζουμε το αν θα του κάνουμε ή όχι;
    Γιατί εγώ άντε και συμφωνώ με μια πολιτική απεργία διαρκείας.
    Να την κηρύξω τώρα ή να περιμένω να πει και μια γνώμη ο Μητσάρας;;

    Εντάξει, καταλαβαίνω ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει μια πίεση προς τα συνδικάτα και το έχω πει κι εγώ ότι τα κόμματα της αριστεράς δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κινητοποιηθούν όπως πρέπει. Όμως άλλο αυτό και άλλο να φτιάχνουμε διλήμματα που είναι λίγο στον αέρα, αφού δεν τα έχουμε ως επιλογές.

    Είναι τελείως διαφορετική η κουβέντα όταν μπορείς να καλέσεις τον κόσμο σε εξέγερση και δεν ξέρεις αν πρέπει να το κάνεις τώρα ή είναι λάθος και θα γυρίσει εναντίον σου και τελείως αλλού μια κουβέντα που γίνεται για το ΑΝ μπορούσες ΤΙ θα έκανες!
    Και η δεύτερη δεν νομίζω ότι έχει ιδιαίτερο νόημα αυτή τη στιγμή…

  3. j4nus αυτά τα ξέρω αλλά επειδή οποτε αποπειράθηκα να τα κάνω δε μου βγήκαν οπως επιτάσσει η αισθητική του μπλογκ ειχα δώσει απο την αρχη το e-mail μου και την «αδεια» να τα σουλουπώνη η προσωπική μου λογοκρίτρια μακιγιεζ κλπ Jaquou…οταν μπει θα το σουλουπώσει. Εγω ειμαι ανεπίδεκτος..ολο κάτι στραβό κάνω…συγγνώμη.

  4. Α ρε Αρούρι…μια ζωή Βέγγος θάσαι…τι θα πει έχουμε την δυνατότητα..τι αλλο πρέπει να σου κάνει το κεφάλαιο για να αντιδράσεις? να σου κάνει δικτατορία? αυτή η Βαρκιζιώτικη λογική εφταιξε και το 67 που επιασε η χουντα την αριστερά στον υπνο.

    • Sorry ρε marxfactor αλλά δεν έχω χρόνο να σου απαντήσω αυτή τη στιγμή.
      Τρέχω στο σύνταγμα γιατί έμαθα ότι οι ΣΧΣ καλούν σε γενική εξέγερση.

  5. Ρε αρούρι δε θυμάμαι αν μούπες..στη Γεωπονική τι ειδικότητα τέλειωσες? Εγκυες Βελτιώσεις? εγω σούπα ημουν Βιομήχανος…εσυ μάλλον στις Εγκυες πρέπει νασουνα..

  6. Άμα τελειώσετε τον τσακωμό να συννενοηθούμε να ανατρέψουμε και τον καπιταλισμό ε 😛

    Αρουραίε τι εννοείς όταν λες πως δεν υπάρχει η επιλογή του καλεσματος σε γενική απεργία? «θεσμικά» το εννοείς πως δεν υπάρχει κάποιος σχηματισμός, κάποιο κόμμα που να έχει την δύναμη να καλέσει αλλά και να υποστηρίξει μια γενική απεργία?

    • Είναι πολύ απλό αυτό που εννοώ:
      Ότι το όργανο που μπορεί να καλέσει σε γενική απεργία είναι πλήρως αδρανοποιημένο όχι για διαρκείας αλλά και για…ημερήσια από τους πασόκους. Δεύτερον κανείς, μα κανείς, ούτε το ΚΚΕ που είναι το πιο μαζικό, δεν έχει την πολιτική/συνδικαλιστική δύναμη σήμερα να καλέσει μόνο του (ή όλοι μαζί πες για την αριστερά) σε γενική απεργία διαρκείας, έστω παρακάμπτοντας την ΓΣΕΕ.

      Όποιος πιστεύει κάτι άλλο δικαίωμά του, αλλά είναι απλά πίστη, πίστη στο πνεύμα της επανάστασης αλλά στο πνεύμα. Τα υπόλοιπα που ακούστηκαν τα παρακάμπτω γιατί όπως έχω ξαναπεί εγώ και φοβάμαι και μάγκας δεν είμαι.
      Αυτοί που είναι εμπρός: Ο δρόμος ελεύθερος και τα σκυλιά δεμένα. Θάρρος.

  7. Βρε ποιός είναι μάγκας? Πολιτικά μιλάμε και ουτε τσακωνόμαστε, με το αρούρι μας συνδέουν παλιοί υπόγειοι δεσμοί λοιπόν αρούρι αν διάβαζες την ανάρτηση θα καταλάβαινες οτι ειναι βήμα συζήτησης και οχι επιχειρηματολογία υπερ μιας άποψης απλά στο τέλος σε μιά το πολύ 3 προτάσεις εξηγώ τη δική μου προτίμηση που ειναι το 3 αλλά αυτό γίνεται στο τέλος για να τα βάλουμε κάτω και να δούμε τι είναι εφικτό να γίνει και εδώ σε έχω φάουλ αρούρι..τι ειναι εφικτό να γίνει απο το ΤΙΠΟΤΑ που γίνεται ΤΩΡΑ…γκε γκε?…και πολυ πιθανό..τώρα να μην είναι εφικτό το 3 αλλά το ΤΙΠΟΤΑ ειναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ!

  8. Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι όχι απλά ώριμες, αλλά έχουν αρχίσει να σαπίζουν. Τι εννοώ: αν χωνέψουμε κι αυτό, τότε τα πάντα θα θεωρούνται χωνεύσιμα. Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, αυτό που ζούμε σήμερα θα αποτελέσει ταφόπλακα αύριο, με την έννοια του ιστορικού προηγούμενου, αφού δεν αντιδρούμε το 2010 που μας θάβουνε ζωντανούς, τι νόημα θα έχει στο μέλλον ένα κίνημα και πότε αλήθεια θα δραστηριοποιείται αυτό; Τι θα θεωρηθεί στο μέλλον άξιο δράσης, με το ιστορικό προηγούμενο που ζούμε και διαμορφώνουμε σήμερα εμείς εδώ και τώρα; Ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο αλήθεια αυτές οι αρνούμενες να ωριμάσουν συνθήκες.

  9. Χρήστο έχεις πολύ δίκιο (κατα την άποψή μου ) και η λέξη κλεδί αν την θυμηθούμε ειναι η πιπίλα των «κεκτημένων»…ποσες δεκαετίες η αριστερά παλεύει να μη χάσει τα «κεκτημένα» το εργατικό κίνημα? και τι το φοβερό ειχαν αυτά τα κεκτημένα που τόσα χρόνια αγωνιζόσουνα να τα κρατήσεις αντι να πιέζεις για να τα επεκτείνεις να τα διευρύνεις και να φέρεις το σύστημα στα όριά του ωστε να ωριμάζουν και οι συνθηκες και να πολεμά ο αυτονομος συνδικαλισμός απο θέση ισχύος και οχι απο θέση αδυναμίας. Ο φόβος απώλειας «κεκτημένων» που ειναι τόσο αντιμαρξιστικός (γιατι τολεγε ο κακομοίρης …»δεν έχουν να χάσουν τιποτε εκτός απο τις αλυσίδες τους») ενω τώρα εχουν να χάσουν τις συνδικαλιστικές τους εδρες και προνόμια τα αυθαίρετα στα καμμένα τα SUV τους 2 και 3 μισθούς απο παραστάσεις σε επιτροπές και υποεπιτροπές και ενα σωρό άλλα που τον απλό καταπιεσμένο εργαζόμενο δεν τον αφορούνε…και ουτε καν τα ονειρεύεται…

  10. αγαπητέ σ. marx factor
    ενδιαφέρον το κείμενο σου, αλλά ξέχασες και επιλογή 8 🙂
    εξαιτίας στενότητας χρόνου θα την προσθέσσω αύριο που ως διεθνιστής δεν θα είμαι στην παρέλαση και θα έχω χρόνο.
    Τα σέβη μου

  11. δεν αποκλείεται να υπάρχει και 8 και 9 εγω προσπάθησα να θυμηθώ τις τάσεις του αντιμνημονιακου αντικαπιταλιστικου χώρου και συμπεριέλαβα ακόμα και τους νεοναζί (7)..αντε για πες αυριο…θα μέχεις να ξενυχτάω απο την αγωνία τώρα…λες να βγαίνει κι αλλιώς το τάνγκραμ και να μην το πρόσεξα?

  12. Θα βάλω μία σκέψη γιατί άνοιξες μεγάλο κεφάλαιο {marxfactoρ]. Στο μυαλό το δικό μου και σε πολλών άλλων αυτά στριφογυρίζουν συνεχώς χωρίς να πάρουν απάντηση .Κατά περίπτωση αποφασίζουμε πως θα αντιδράσουμε και εκ των υστέρων κρίνουμε τι χρειαζόταν προσθέσουμε η να αφαιρέσουμε σαν εργαλείο για την επόμενη φορά. Έλα όμως που συνήθως δεν είναι όμοιες οι συνθήκες και κάθε φορά επανεκτιμούμε την κατάσταση με τα νέα στοιχεία.
    Αυτά ισχύουν με δεδομένο ότι έχουμε καπιταλισμό που θέλουμε να ανατρέψουμε ,μέχρι τότε όμως δρούμε ο καθένας με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα συμμετέχοντας σε συλλογικές αντιστάσεις[απεργίες ,πορείες ,ψηφοφορίες κλπ].
    Η κοινωνία αλλοτριωμένη από τα κυβερνητικά κόμματα θα αντιδράσει άραγε κάποτε η θα παρακολουθεί υπνωτισμένη και αδιάφορη τις αριστερές τάσεις να βολοδέρνουν ;Η αιτία είναι η έλλειψη ενότητας της αριστεράς η ο τρόπος που δρουν δεν πείθει; Ερωτηματικά που έχουν ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως ,κανείς όμως δεν ξέρει ακόμη ποια ερμηνεία είναι πλησιέστερα με σιγουριά.
    Μια απάντηση είναι δράση όπως την καταλαβαίνουμε με αρχές χωρίς αγκυλώσεις και προκαταλήψεις που τις βαφτίζουμε Ιστορική εμπειρία.
    Η ίδια η εξουσία βάζει το ζήτημα της δράσης όπως την βολεύει. Διεκδικείς εργαζόμενε με βάση τους νόμους της δημοκρατίας που έχουμε παίρνοντας σοβαρά υπόψη της άλλες κοινωνικές ομάδες .Αν θέλω να είμαι συνεπής με τις αρχές μου θα αγνοήσω και τα δυο γιατί είναι κάλπικα.
    Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι ο αντίπαλος μου σήμερα είναι η κυβέρνηση και με την πολιτική της εγώ είμαι ο χαμένος .
    Το Πασοκ αποπροσανατόλισε σε τέτοιο βαθμό την αριστερά η καλύτερα έβγαλε στη επιφάνεια την αδυναμία της να παρακολουθήσει τις πολιτικές εξελίξεις και να αρθρώσει το δικό της πολιτικό λόγο απέναντι στον λαϊκιστικό καιροσκοπισμό .Το συνδικαλιστικό κίνημα έχει κοινά χαρακτηριστικά ανεξάρτητα κομματικού καπέλου .
    Ο τακτικισμός έγινε τρόπος ζωής και ο ανταγωνισμός για την ηγεμονία στο χώρο της αριστεράς οδήγησε σε αδιέξοδο .
    Λίγες σκόρπιες σκέψεις σε ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο .

  13. Λοιπόν Πάνο τώρα αρχίζουμε και το πιάνουμε οπως το σκεφτόμουνα οταν τόγραφα (μαζί και με τη τοποθέτηση του Χρήστου και αναμένοντας τον «οχι πια ασφαλή» να μας πει τη 8η παραλλαγή φυσικά). Δηλαδή εμείς μαθαίνουμε δρώντας αλλά δρούμε -ειμαστε εκεί- ειτε μας καλεί ενας εξουσιαστικός θεσμικός μηχανισμός ειτε ακολουθώντας μια αυθόρμητη δράση (Δεκέμβρης). Απο την άλλη οι ηγεσίες της αριστεράς εχουνε δουλέψει με τη νοοτροπία διπλοθεσίτη καλοπληρωμένου αργόμισθου δημόσιου υπάλληλου που μπήκε ΚΑΙ με μέσο στο πόστο του. Γιατι λοιπόν να περιμένουμε τη δική τους ερμηνεία φρουτοπίας (περι ωριμότητας των συνθηκών σαν νάτανε φρούτα) και να μην αναζητησουμε πιο άμεσους τρόπους δράσης?

  14. Το 8 που έταξα στον marx factor:

    8. Ο καπιταλισμός καταρρέει από τις ίδιες τις εσωτερικές αντιφάσεις στην παραγωγή που έχει και τις κοινωνικές σχέσεις της ατομικής ιδιοκτησίας και του έθνους κράτους σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι σύνθήκες όχι απλά είναι υπερώριμες για την αντικατάσταση του αλλά έχουν ήδη αρχίσει να σαπίζουν.
    Το βασικό πρόβλημα της κοινωνίας είναι η αδυναμία και η υστέρηση των καταπιεσμένων και πρώτα και κύρια της εργατικής τάξης να συγκροτήσουν μια άλλη επαναστατική προοπτική υπέρβασης του συστήματος για την εξάλειψη αυτής της φραγής που θέτει ο καπιταλισμός στην παραπέρα πρόοδο της ανθρωπότητας.
    Αυτή η αδυναμία δεν είναι άσχετη με τις ιδιαίτερες μορφές που πήρε η κρίση των πολιτικών ρευμάτων εντός του πλαισίου της εργατικής τάξης και των γραφειοκρατικών παραμορφωσεων, στρεβλώσεων και ιδεολογικής συνθηκολόγησης που επιβλήθηκε.

    Η ανάταση του εργατικού και χειραφετητικού κινήματος πάει ΄χερι-χέρι με την αποσαφήνιση και αποκατασταση της επαναστατικής θεωρίας χωρίς την οποία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη. Δεν είναι όμως και η ίδια διαδικασία ακριβώς. Κοινή πράξη χωρίς παραχώρηση σε αρχές μπορεί και πρέπει να επιδιώκεται.

    Όπως και να εχει η τωρινή ευνοϊκή συγκυρία (με την έννοια ότι τα βλέμματα του κόσμου είναι προς «τα αρισταρά») δεν θα συνεχιστεί επ»απειρον. Αν εμείς φανούμε αδύναμοι θα πάρουν την θέση μας οι φασίστες αύριο.
    Αλλά ακόμη και έτσι δεν θα υπάρξει καμιά ισοροπία και τάξη. Πολύ απλά ο καπιταλισμός δεν έχει πια τα περιθώρια να αυγατίσει τα κέρδη του και ταυτόχρονα να ταϊζει τον κόσμο εξαγοράζοντας την συναίνεση του.

    Όσο πιο σύντομα και πιο συνειδητά οι οργανωμένες και ανοργάνωτες δυνάμεις από πρωτοπόρα κομμάτια του κινήματος καταφέρουν να συγκροτήσουν μια επαναστατική εναλλακτική τπέρβασης τόσο πιο λιγότερες θα είναι οι απώλειες μας σε έμψυχο δυναμικό και χρόνο.

    Αυτό όμως θέτει επί τάπητος το ζήτημα της εξουσίας: ποια τάξη θα την έχει στα χέρια της.
    Από αυτό δεν μπορεί να γλυτώσει κανείς, όσες θεωρητικές ασκήσεις επί χάρτου και αν κάνει. Έχει τεθεί και θα τίθεται σε κάθε κρίσιμη κοινωνική συγκυρία και δεν αποτελεί παρά την εκδήλωση συνολικότερων τάσεων της κοινωνίας και όχι εγκεφαλικές κατασκευές που μπορεί να έχουμε ή να μην έχουμε εμείς στα μυαλά μας.

    Πολύ απλά, οι αστοί απέτυχαν, η οικονομία τους καταρρέει, το πολιτικό προσωπικό τους είναιο συνολικα απονομιμοποιημένο στην κοινωνία, οι θεσμοί τους ρέταραν και δεν λειτοτουργούν.
    Ε, τον πούλο λεω εγώ ή για να το πω πιο πολίτικαλ κορεκτ «να φύγουν όλοι του» – » que se vayan todos» που είπαν οι εξεγερμένοι Αργεντίνοι το 2001 και οι επαναστατημένοι Βολιβιάνοι το 2003.

    Το θέμα είναι αν οι θεσμοί της εργατικής εξουσίας , οι θεσμοί αυτο-οργάνωσης και αυτοθέσμισης της τάξης, που θα πρέπει να πάρουν την θέση των θεσμών της αστικής που διαλύονται μέσα στην γενική καταισχύνη και σε ένα αρπακτικό/ εισπρακτικό πάρτυ που θυμίζουν τον στρατό των ναζί λίγο πριν εκκενώσουν μια κατεχόμενη περιοχή, έχουν – και πώς – τα αντισώματα για να καταπολεμούν τυχόν στρεβλώσεις που θα γεννά αναπόφευκτα η ταξική πάλη.

    Η άμεση δράση πάει χέρι-χέρι με την άμεση θεωρητική και ιδεολογική ανασυγκρότηση. Και το ένα θρέφει το άλλο.

  15. Θα συμφωνήσω nolongersafe σε ολα με μια προσθήκη με τη μορφή μεταφοράς. Οσο ψοφάει λειτουργει σαν τον Σαμψών έχοντας εξαγοράσει αφομοιώσει τρομοκρατήση η και πείσει τις ηγεσίες της αριστεράς οτι είναι πανίσχυρος ανίκητος και τις τραβά μαζί του με τη λογική»απεθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλόφυλλων» καταδικάζοντας έτσι η σπρώχνοντας την κοινωνία ΚΑΙ προς μια άλλη κατεύθυνση αυτή της αυταρχικής δικτατορικής ακροδεξιάς με μεσσιανικά χαρακτηριστικά.Και εκεί ειναι για μένα ο κίνδυνος εκεί ειναι η κατηγορία 7 κυρίως και δεν υποτιμώ καθόλου αυτό το ενδεχόμενο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s