Η SaharVardi, 21 ετών, είναι ακτιβίστρια για την ειρήνη από την Ιερουσαλήμ. Επί περισσότερα από 7 χρόνια δραστηριοποιείται σε διάφορες ομάδες ενάντια στην κατοχή της Παλαιστίνης, όπως οι Αναρχικοί ενάντια στο Τείχος, Taayush, New Profile και πολλές άλλες. Τον Αύγουστο του 2008 αρνήθηκε να υπηρετήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία της. Σε επιστολή της προς το Υπουργείο Άμυνας, όπου διακήρυττε την άρνησή της, έγραψε μεταξύ άλλων:
«Αντιλαμβάνομαι ότι ο στρατιώτης στο σημείου ελέγχου (check point) δεν είναι υπεύθυνος για την οικτρή πολιτική της καταπίεσης των Παλαιστινίων αμάχων αλλά παρόλα αυτά, δεν μπορώ να απαλλάξω αυτόν τον στρατιώτη από τις ευθύνες για τις δικές του πράξεις. Εννοώ την ανθρώπινη ευθύνη να μην κάνεις να υποφέρει ένα άλλο ανθρώπινο ον ».
Στις 15 Μαΐου κατά την 64η επέτειο της Νάκμπα επιτεύχθηκε η συμφωνία μεταξύ των Ισραηλινών αρχών και των Παλαιστινίων κρατουμένων για τη λήξη μιας ιστορικής και ηρωικής απεργίας πείνας.
Στις 15 Μάη είναι η 64η επέτειος από τη Νάκμπα, την καταστροφή των Παλαιστινίων του 1948, όταν δια πυρός και σιδήρου ξεριζώθηκαν πάνω από 750.000 Παλαιστίνιοι από τις εστίες τους για να δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ. Ακόμα και σήμερα 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ανά τον κόσμο διεκδικούν το αυτονόητο, όσο και διεθνώς κατοχυρωμένο, δικαίωμά τους στην επιστροφή.
Καθώς πλησιάζουμε την 64η επέτειο της Νάκμπα – την καταστροφή κατά την οποία περισσότεροι από 750.000 Παλαιστίνιοι έχασαν τα σπίτια τους και χιλιάδες άλλοι τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της εθνοκάθαρσης που συνόδευε τη δημιουργία του Ισραήλ – 2.000 περίπου Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν ενωθεί σε μια από τις μεγαλύτερες απεργίες πείνας στην ιστορία.
Συμφωνία-έκπληξη υπέγραψαν ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου με το κεντρώο κόμμα Καντίμα, διασώζοντας την τελευταία στιγμή την κυβέρνηση, ακυρώνοντας τις εξαγγελθείσες πρόωρες εκλογές και, κυρίως, θέτοντας εκ νέου σε τροχιά τις ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Παλαιστίνιους.
Διεθνής Χάρτα Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων, άρθρο 7:
“Κανείς δεν πρέπει να υφίσταται βασανιστήρια, ή να γίνεται θύμα σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας”
Τέταρτη Συνθήκη της Γενεύης, άρθρο 76:
“Οφείλεται να τους παρέχεται η ιατρική φροντίδα που απαιτεί η κατάσταση της υγείας τους”
Η φυλάκιση αποτελεί βασικό στοιχείο του συστήματος της Ισραηλινής κατοχής, της αποικιοκρατίας και του απαρτχάιντ και ασκείται εναντίον του Παλαιστινιακού λαού εδώ και δεκαετίες. Περίπου το 40% του ανδρικού πληθυσμού των Παλαιστινίων στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και τη Γάζα έχουν φυλακιστεί από το Ισραήλ. Μέχρι τον Απρίλιο του 2012, υπήρχαν 4.610 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι σε Ισραηλινές φυλακές, συμπεριλαμβανομένων 203 φυλακισμένων παιδιών, 6 φυλακισμένων γυναικών και 27 μελών του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου. 322 Παλαιστίνιοι κρατούνται αυτή τη στιγμή υπό διοικητική κράτηση, χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη. Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι αντιμετωπίζουν συστηματικά βασανιστήρια και κακομεταχείριση κατά τη σύλληψη και την κράτησή τους και στερούνται συχνά τις επισκέψεις της οικογένεια τους και των δικηγόρων τους. Οι ευρείες και συλλογικές τιμωρίες, συμπεριλαμβανομένων των παρατεταμένων περιόδων απομόνωσης, οι επιθέσεις στους κρατουμένους από ειδικές στρατιωτικές δυνάμεις και η απαγόρευση στην εκπαίδευση, χρησιμοποιούνται εναντίον των Παλαιστινίων κρατουμένων σε μια προσπάθεια να κατασταλεί κάθε μορφή πολιτικής ανυπακοής εντός των φυλακών.
Το Ισραηλινό σύστημα απαρτχάιντ, κατοχής και εποικισμού δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς τη συστηματική καταπίεση και τον εγκλεισμό των Παλαιστινίων. Παράλληλα, οι Ισραηλινές πολιτικές και οι μηχανισμοί καταστολής δεν θα υφίσταντο χωρίς τη διεθνή σιωπή και την ενεργό συνενοχή. Ενώ οι φορείς του ΟΗΕ και των διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν επανειλημμένα καταδικάσει τις Ισραηλινές πρακτικές φυλάκισης και την έλλειψη δίκαιων μέτρων στις δίκες, διεθνείς εταιρείες συνεχίζουν να παρέχουν υπηρεσίες και εξοπλισμό στίς Ισραηλινές σωφρονιστικές αρχές.
“Εγώ δεν πιστεύω στον πόλεμο. Δεν θέλω να θαφτώ κάτω από οποιαδήποτε σημαία. Θέλω να με θυμούνται για τα όνειρά μου. Όταν πεθάνω μια μέρα ίσως σε εκατό χρόνια, θα ήθελα στην ταφόπλακα μου να γράφει τη ρήση του Νέλσον Μαντέλα:
«Ένας νικητής είναι ένας ονειροπόλος που ποτέ δεν το βάζει κάτω».
Μια γνωριμία με τον Ισραηλινό σκηνοθέτη Εγιάλ Σιλβάν με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ του «Γιάφα, ο μηχανισμός του πορτοκαλιού» στο 14ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2012. Το ντοκιμαντέρ αφηγείται την ιστορία του περίφημου εσπεριδοειδούς που προέρχεται από την Παλαιστίνη και που η ιστορία του ταυτίζεται με την ιστορία της περιοχής
filistina
«Οι διακρίσεις δεν είναι μόνο εναντίον των Παλαιστινίων αλλά και εναντίον των Ισραηλινών. Η Ισραηλινή κυβέρνηση πρέπει να αναγκαστεί να τερματίσει την κατοχή ή αλλιώς αυτό θα είναι το τέλος του Ισραήλ.»
Η ιστορική μέρα της 30 Μαρτίου σηματοδοτεί την Ημέρα Παλαιστινιακής Γης* στην εθνική μνήμη των Παλαιστινίων. Φέτος ο στόχος είναι να επισημανθεί η Παγκόσμια Πορεία προς την Ιερουσαλήμ ως διεθνές γεγονός για την αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους αλλά και για την προστασία της Ιερουσαλήμ. Αυτό θα επιτευχθεί με τη διοργάνωση μιας Παγκόσμιας Πορείας προς την Ιερουσαλήμ ή στο πλησιέστερο σε αυτήν σημείο.
Ανακοίνωση του Συλλόγου Ιντιφάντα με αφορμή την ερώτηση στη Βουλή για τα προϊόντα των παράνομων ισραηλινών εποικισμών
Ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Ιντιφάντα χαιρετίζει την ενέργεια τριών βουλευτών (κκ. Κουράκης, Δρίτσας και Σακοράφα), να καταθέσουν στη Βουλή ερώτηση που ανοίγει στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο, το τεράστιο ζήτημα των προϊόντων από τους παράνομους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ισραηλινούς εποικισμούς.
Το πολιτικό αυτό διάβημα είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας δουλειάς και πιέσεων του παλαιστινιακού και ευρωπαϊκού κινήματος BDS (Μποϊκοτάζ – Απόσυρση Επενδύσεων – Κυρώσεις) και όσων το στηρίζουμε στην Ελλάδα.
“Ποτέ δεν έχασα την ελπίδα ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Όπου υπάρχει κατοχή, πάντα θα υπάρχει και αντίσταση, αυτή είναι μια θεμελιώδης εξίσωση που κανείς δεν μπορεί να αλλάξει.”
Λέιλα Χάλεντ - Αύγουστος 2009, Ιορδανία.
1970 (φωτ. Eddie Adams)
Η Λεϊλά Χάλεντ γεννήθηκε στη Χάιφα το 1944. Ήταν 4 ετών τη χρονιά της Nakba, το 1948 όταν η οικογένειά της αποφάσισε να φύγει για την Τύρο του Λιβάνου. Από παιδί ακόμα συμμετείχε μαζί με τα άλλα παιδιά των Παλαιστινιακών στρατοπέδων στις διαδηλώσεις για τα Παλαιστινιακά δίκαια και σε ηλικία 14 ετών έγινε μέλος του Εθνικού Αραβικού Κινήματος που είχε ιδρύσει το 1940 ο George Habash. Το 1962 με υποτροφία πήγε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού αλλά λόγω έλλειψης χρημάτων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές της έναν χρόνο αργότερα. Έφυγε για το Κουβέιτ όπου το 1966 έγινε μέλος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Χάντερ Αντνάν, Παλαιστίνιος σε διοικητική κράτηση, έχει ξεπεράσει τις 61 ημέρες απεργίας πείνας και η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο.
Έκθεση των Γιατρών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αναφέρει ότι η απεργία πείνας μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή ή νεφρική ανεπάρκεια, εσωτερική αιμορραγία, βλάβες στο συκώτι ή κατάρρευση του ανοσοποιητικού συστήματος. Αναμένεται επίσης επιδείνωση των αισθήσεών του, εξαιτίας της έλλειψης βιταμινών ή/και εγκεφαλική αιμορραγία. Μια απεργία πείνας για 70 ημέρες δεν θα αφήσει ελπίδες για ζωή, αφού θα αναμένεται ξαφνικός θάνατος ως αποτέλεσμά της.
Μετά την επείγουσα έκκληση για τον υπό διοικητική κράτηση Παλαιστίνιο βουλευτή της Χαμάς, Αζίζ Ντουέικ, η Διεθνής Αμνηστία εξέδωσε πριν μερικές μέρες και νέα επείγουσα έκκληση, αυτή τη φορά για τον, επίσης υπό διοικητική κράτηση, απεργό πείνας Χάντερ Αντνάν. Εδώ ολόκληρη:
Εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν την ζωή τους και πολλοί περισσότεροι την αξιοπρέπειά τους, σε μια από τις μεγαλύτερες επιδείξεις μίσους και πίστης σε σάπια ιδανικά – όπως η πατρίδα, η φυλή και το έθνος – σ’ όλη την ιστορία της ανθρωπότητας.
«Κατόπιν, φυσικά, έγιναν ατέλειωτες συζητήσεις για την εκτέλεση του ελέφαντα. Ο ιδιοκτήτης ήταν έξαλλος, αλλά ήταν απλώς ένας Ινδός και δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Επιπλέον, νομικά είχα κάνει τη σωστή πράξη, ένας αφηνιασμένος ελέφαντας πρέπει να θανατωθεί, όπως ένας λυσσασμένος σκύλος, αν ο ιδιοκτήτης του δεν μπορεί να τον ελέγξει».
Τζορτζ Όργουελ, Κυνηγώντας ελέφαντες, 1948
Στις 27 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται 3 χρόνια από την έναρξη των ισραηλινών σφαγών στη Λωρίδα της Γάζας, τη χειρότερη ίσως επίθεση που δέχτηκε ο παλαιστινιακός λαός μετά την εθνοκάθαρση του 1948. Επί τρεις βδομάδες οι Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής σφυροκοπούσαν από ξηρά, θάλασσα και αέρα την αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας δολοφονώντας πάνω από 1400 Παλαιστίνιους, εκ των οποίων οι 1167 άμαχοι (ανάμεσά τους 318 παιδιά, 111 γυναίκες), τραυματίζοντας πάνω από 5.300 άτομα. Όποιος όμως κι αν ήταν ο σκοπός των Ισραηλινών, απέτυχε: η Γάζα δεν καταλήφθηκε, η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Χαμάς δεν ανατράπηκε, η ένοπλη αντίσταση αύξησε τους μαχητές και τις ρουκέτες της, τα τούνελ προς την Αίγυπτο συνέχισαν το ρόλο τους ως ο ομφάλιος λώρος επιβίωσης για το 1,5 εκατομμύριο αποκλεισμένου πληθυσμού (στην πλειονότητα παιδιά), ο ισραηλινός στρατιώτης παρέμεινε αιχμάλωτος (για να ανταλλαχθεί πρόσφατα με 1027 Παλαιστίνιους κρατούμενους-ες).
Ο Συλλογος Ιντιφάντα τιμά τα θύματα των σφαγών και την ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση με προβολές του συγκλονιστικού ντοκιμαντέρ To shoot an elephant των Alberto Arce και Mohammad Rujailah. Πρόκειται για μια συγκλονιστική μαρτυρία των γεγονότων μέσα από τα μάτια των ξένων ακτιβιστών του ISM (μεταξύ των οποίων και ο πρόσφατα αδικοχαμένος Βικ Αριγκόνι) που συνόδευαν τους ηρωικούς Παλαιστίνιους διασώστες και τον άμαχο πληθυσμό. Ένα μοναδικό ντοκουμέντο των ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου με τα δολοφονημένα παιδιά, τη χρήση λευκού φωσφόρου ως εμπρηστικού όπλου σε κατοικημένες περιοχές, τις επιθέσεις σε ασθενοφόρα, νοσοκομεία, κηδείες, εγκαταστάσεις του ΟΗΕ.
Το ντοκιμαντέρ έχει βραβευτεί στο 12ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου FIPRESCI.
Στις προβολές θα παραβρίσκεται μέλος του Συλλόγου Ιντιφάντα που συμμετείχε τότε στην ομάδα του ISM. Στην Αθήνα θα βρίσκονται και μέλη του Συλλόγου που συμμετείχαν στην ελληνική αποστολή που είχε εισέλθει στη βομβαρδιζόμενη Λωρίδα της Γάζας.
Προβολές
Τετάρτη 28/12 7.30 μ.μ.: Στέκι των Μεταναστών, Τσαμαδού 13, Εξάρχεια, Αθήνα
Οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις (IOF) έχουν συλλάβει σχεδόν 470 Παλαιστίνιους από τις 18 Οκτωβρίου 2011, όταν 477 παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με αντάλλαγμα τον ισραηλινό στρατιώτη Gilad Shalit, στο πλαίσιο της πρώτης φάσης της συμφωνίας ανταλλαγής κρατουμένων που συνήφθη μεταξύ της κυβέρνησης του Ισραήλ και των αρχών της Χαμάς.
Το Ναμπί Σαλέχ, είναι ένα μικρό χωριό των περίπου 550 ατόμων 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ραμάλα στη Δυτική Όχθη, το οποίο οργανώνει μη βίαιες διαμαρτυρίες ενάντια στην κλοπή γης από το 2009.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2011, η διαδήλωση της Παρασκευής ξεκίνησε όπως πάντα : χωρικοί, διεθνείς και Ισραηλινοί ακτιβιστές συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του χωριού και περπάτησαν προς τη γη που σφετερίστηκε ο ισραηλίτικος εποικισμός του Halamish. Λίγο μετά, ο ισραηλινός στρατός κατευθύνθηκε με τζιπς προς την είσοδο του χωριού και άρχισε να ρίχνει δακρυγόνα κατά των διαδηλωτών.
Η πρώτη Ιντιφάντα ξέσπασε στις 9 Δεκέμβρη του 1987 από την Παλαιστινιακή νεολαία ενάντια στις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής με χαρακτηριστικά γνωρίσματα τις καθημερινές απεργίες, διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις της νεολαίας με τον ισραηλινό στρατό. Με μοναδικό όπλο τις πέτρες ενάντια στους πάνοπλους Ισραηλινούς, η εξέγερση εξαπλώθηκε από τη Λωρίδα της Γάζας στη Δυτική Όχθη με στόχο την ανακήρυξη ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Παρά τις βάρβαρες μεθόδους καταστολής του ισραηλινού στρατού, παρά τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, την τρομοκρατία και τις απελάσεις, η εξέγερση διήρκεσε πέντε χρόνια. Απολογισμός: Εκατοντάδες νεκροί Παλαιστίνιοι. Ο ηρωισμός και η επιμονή της Ιντιφάντα συγκέντρωσε την προσοχή όλου του κόσμου.
Η Γενική Συνέλευση των ΗΕ στις 29 Νοεμβρίου, 1947 ψήφισε την προτεινόμενη διχοτόμηση της Παλαιστίνης δίνοντας τον έλεγχο στο 55% των εδαφών στο Σιωνιστικό κίνημα και αφήνοντας στους Παλαιστίνιους το 45% της χώρας. Οι Παλαιστίνιοι γηγενείς αποτελούσαν την εποχή εκείνη τα 2/3 του πληθυσμού και κατείχαν το 93% των εδαφών. Οι Εβραίοι αποτελούσαν το 1/3 του πληθυσμού (οι περισσότεροι ήταν παράνομοι νέοι μετανάστες) και είχαν στην ιδιοκτησία τους λιγότερο από το 7% των εδαφών. Στο σχεδιαζόμενο «Εβραϊκό Κράτος», θα έπρεπε να υπάρχουν ισάριθμοι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι Παλαιστίνιοι με τους Εβραίους. Το σιωνιστικό κίνημα δέχτηκε την ιδέα του Εβραϊκού κράτους, αλλά απέρριψε τα υπόλοιπα μέρη της συμφωνίας: καθορισμένα σύνορα, διεθνοποίηση της Ιερουσαλήμ, οικονομική ένωση και όχι εθνοκάθαρση.
Κανένας τοπικός αρχηγός των Παλαιστινίων δεν υπήρχε εκείνη την περίοδο (είχαν αποδεκατιστεί από τους βρετανούς την περίοδο 1936-1939 και
είχαν προδοθεί από τα δικτατορικά Αραβικά καθεστώτα). Όμως ο λαός (και εδώ μιλάμε για όλους, Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Ιουδαίους γηγενείς της Παλαιστίνης) ήταν ενάντια στο σχέδιο διχοτόμησης της χώρας τους.
Άρθρο του Philip Weiss, 13 Νοεμβρίου 2011
(μετάφραση Ε.Π. για τους Σχολιαστές χωρίς Σύνορα)
Ανακοίνωση των οργανώσεων Jewish Voice for Peace-Νέα Υόρκη (Εβραϊκή Φωνή για την Ειρήνη), Jews for Racial and Economic Justice (Εβραίοι για την Φυλετική και Οικονομική Δικαιοσύνη) και Jews Say No (Οι Εβραίοι λένε Όχι!)
Ως αμερικανο-εβραϊκές οργανώσεις, μας λυπεί ιδιαίτερα η προσπάθεια ορισμένων ΜΜΕ, οργανώσεων και ατόμων που πρόσκεινται στην δεξιά να υπονομεύσουν το Κίνημα “Occupy” με αβάσιμες κατηγορίες περί αντισημιτισμού.
«Η κατασκευή του Τείχους Διαχωρισμού από το Ισραήλ στα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης, και μέσα και γύρω από την Ανατολική Ιερουσαλήμ, είναι αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο. Το Ισραήλ υποχρεούται να το κατεδαφίσει πάραυτα και να αποκαταστήσει όλες τις ζημιές που προκλήθηκαν»
-Συμβουλευτική Γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου, 9 Ιουλίου 200
Η επέκταση και το Τείχος της Προσάρτησης
Οι Ισραηλινές αρχές ξεκίνησαν την κατασκευή του διαχωριστικού τείχους τον Ιούνιο του 2002. Ορισμένοι το αποκαλούν Τείχος του Απαρτχάιντ, άλλοι το ονομάζουν Νέο Τείχος του Βερολίνου και ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για την κατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη (ΚΠΕ) το έχει ανακηρύξει «Τείχος της Προσάρτησης».
Το 1986 ο Mordechai Vanunu έδωσε φωτογραφίες του πυρηνικού αντιδραστήρα του Ισραήλ στην εφημερίδα The Synday Times, οι οποίες και δημοσιεύτηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εμπειρογνώμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι εκείνη τη χρονική στιγμή, το Ισραήλ κατείχε το έκτο μεγαλύτερο απόθεμα στον κόσμο σε πυρηνικά όπλα.
Κι όμως αυτό το “κράτος” τρομοκράτης απειλεί αυτή τη στιγμή ότι θα επιτεθεί στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν και ο πρωθυπουργός του Μπενιαμίν Νετανιάχου, προσπαθεί να εξασφαλίσει τη συναίνεση του υπουργικού του συμβουλίου για να διατάξει την επίθεση.
filistina
Το 1986, ο Mordechai Vanunu, μηχανολόγος στο πυρηνικό εργοστάσιο Ντιμόνα του Ισραήλ αποκάλυψε στην εφημερίδα London Sunday Times την ύπαρξη προγράμματος μυστικών ισραηλινών πυρηνικών όπλων. Απήχθη στην Ιταλία από τη Μοσάντ, τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, μετά τη συνάντησή του με τους βρετανούς ρεπόρτερ. Πριν τη δημοσίευση του άρθρου με τις αποκαλύψεις του δικάστηκε μυστικά και φυλακίστηκε για 18 χρόνια με την κατηγορία της προδοσίας και της κατασκοπείας, τα 11 από αυτά σε απόλυτη απομόνωση.
2/11/2011, 17.20 : Το καναδικό “Tahrir” και το ιρλανδικό “Saoirse” («ελευθερία») πλέουν σε διεθνή ύδατα, με κατεύθυνση τη Γάζα.
3/11/2011, 18.15μμ: Το πλοίο Ταχρίρ πλησιάζει στη Νότια Κύπρο. Το Ισραηλινό ναυτικό πιθανόν να επιτεθεί τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής.
4/11/2011, 08.35πμ: Tα πλοία Tahrir και το Saoirse πλέουν μαζί και βρίσκονται σε απόσταση περίπου 100 μιλίων από τη Γάζα. Σε 24 ώρες αναμένεται να φθάσουν στη Γάζα. Το Ταχρίρ ανεβάζει την Παλαιστινιακή σημαία.
4/11/2011, 10.00πμ: Ο κόσμος στην Γάζα και ιδιαίτερα η νεολαία της Παλαιστίνης έχουν κατέβει στο λιμάνι της Γάζας για να υποδεχτουν τους ακτιβιστές.
4/11/2011,12.50μμ: Μήνυμα από #Tahrir: ” Είμαστε 65 μίλια από τη Γάζα. Είμαστε ενθουσιασμένοι που έχουμε φθάσει τόσο κοντά και ελπίζουμε πως θα τα καταφέρουμε”
4/11/2011, 13.oo: Δύο Ισραηλινά πλοία πλησιάζουν απο τα αριστερά του Ταχρίρ. Σύμφωνα με τον Αυστραλό Michael Coleman οι ισραηλινές αρχές μόλις επικοινώνησαν με το πλοίο Ταχρίρ. Στην ερώτηση τους: «Ποιός είναι ο τελικός προορισμός του Ταχρίρ»,οι ακτιβιστές απάντησαν: «Η βελτίωση της ανθρωπότητας»
4/11/2011: Στα 12νμ η απόσταση των ισραηλινών πλοίων από το Ταχρίρ
4/11/2011: Διακόπηκε η επικοινωνία με το Ταχρίρ
4/11/2011: Σύμφωνα με την Haaretz, το IDF ζήτησε από τα πλοία να πάνε στην Αίγυπτο ή να επιστρέψουν. Τα πλοία δεν ακολούθησαν την έκκληση και συνεχίζουν προς τη Γάζα
Την πρώτη σημαντική διπλωματική νίκη καταγράφουν οι Παλαιστίνιοι στο πλαίσιο του αγώνα για διεθνή αναγνώριση με τη θετική ψήφο της UNESCO στο αίτημα για την πλήρη ένταξή τους στον επιστημονικό και πολιτιστικό οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών. Η Παλαιστίνη αποκτά έδρα στην UNESCO με 107 ψήφους υπέρ (ανάμεσά τους Ελλάδα και Γαλλία), 14 κατά (συμπεριλαμβανομένων ΗΠΑ, Ισραήλ) και 52 αποχές. Πανηγυρισμοί στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης στο Παρίσι.
«Η Γενική Συνέλευση αποφάσισε να δεχθεί την Παλαιστίνη ως μέλος της UNESCO» ανακοινώθηκε μετά την ψηφοφορία στην έδρα του οργανισμού στο Παρίσι. Οι Παλαιστίνιοι είχαν καθεστώς παρατηρητή από το 1974 στην UNESCO και η πλήρης ένταξη απαιτούσε την έγκριση πλειοψηφίας δύο τρίτων στο σώμα των 193 κρατών-μελών.
Η Ελλάδα και η Γαλλία ψήφισαν υπέρ του παλαιστινιακού αιτήματος, όπως και η Κίνα και η Ινδία. Η Γερμανία, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς καταψήφισαν, η Ιταλία καθώς και η Βρετανία απείχαν.
«Είναι πραγματικά μία ιστορική στιγμή που δίνει στην Παλαιστίνη κάποια από τα δικαιώματά της. [...] που εξαλείφει ένα μέρος μιας αδικίας που έχει διαπραχθεί εναντίον του παλαιστινιακού λαού» δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Παλαιστινιακής Αρχής Ριάντ αλ Μάλκι.
Το Ισραήλ και οι Παλαιστίνιοι συμφώνησαν να εισηγηθούν προτάσεις για το εδαφικό και την αμοιβαία ασφάλεια εντός τριών μηνών, συνεχίζοντας τις ειρηνευτικές προσπάθειες, ανακοίνωσε αξιωματούχος του Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή.
Το παρακάτω κείμενο, γραμμένο εδώ και τρία χρόνια έχει βρει το δρόμο του για έκδοση μέσα σ αυτό το καλοκαίρι, από τις εκδόσεις ‘Πανοπτικόν’. Ύστερα από τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο ανοιχτά της Γάζας, ο εκδότης του περιοδικού Κώστας Δεσποινιάδης μου τηλεφώνησε και με προέτρεψε να το αναρτήσω στο διαδίκτυο θεωρώντας το δραματικά επίκαιρο. Προχωρώ στην έκτακτη δημοσίευσή του συμμεριζόμενος την ανησυχία του. Πρόκειται για έναν αριθμό σχολίων πάνω στη φύση και στο χαρακτήρα της Ισραηλινής Κοινωνίας. Ελπίζω έτσι να ριχτεί λίγο φως σε κάποιες ψυχικές περιοχές του ισραηλινού προβλήματος οι οποίες μέσα στο σκοτάδι παραμένουν απίστευτα ενεργές και γι αυτό ιδιαίτερα επικίνδυνες. Πιστεύω ότι η οργή και η καταγγελία είναι επαρκέστερες όταν συνοδεύονται από την κατανόηση των αιτιών και της φύσης μιας απειλής που έπαψε πλέον να περιορίζεται ενάντια σε ένα περιθωριοποιημένο λαό και αρχίζει να στρέφεται ανεξέλεγκτα προς οποιονδήποτε, με ανομολόγητο σκοπό να παγκοσμιοποιήσει έναν ‘τοπικό’ πόλεμο.
Πηγή: www.welcometopalestine.info 19 Οκτωβρίου 2011
Στην Δυτική Όχθη, οι κατεδαφίσεις των παλαιστινιακών σπιτιών είναι τμήμα μιας ανοιχτής και παράνομης πολιτικής που έχει ως σκοπό στο να αλλάξει την δημογραφική σύνθεση της περιοχής. Αυτή η πολιορκία και η βίαιη μεταφορά πληθυσμού, δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς την συνεργεία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και, όπως έχουμε μάθει, αστυνομεύονται ακόμα και από τις ευρωπαϊκές αερογραμμές. Τα ισραηλινά εγκλήματα δεν σταματούν στον μεσαιωνικό αποκλεισμό της Γάζας.
Ξεκίνησε σήμερα το πρωί η ανταλλαγή των Παλαιστινίων κρατουμένων με τον Ισραηλινό κρατούμενο Γκιλάντ Σαλίτ, μετά από την συμφωνία ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς.
Συστηματικές επιθέσεις και ψυχολογικός πόλεμος στους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους από τη Διοίκηση των Ισραηλινών φυλακών και τους δεσμοφύλακες!
Ο Παλαιστίνιος Υπουργός Κρατουμένων Issa Qaraqe δήλωσε χθες Σάββατο πως οι Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι των Ισραηλινών φυλακών συνεχίζουν την απεργία πείνας απαιτώντας σεβασμό στα δικαιώματα που τους αναγνωρίζει ο νόμος, πρόσθεσε όμως πως το Ισραήλ κλιμακώνει τις παραβιάσεις εναντίον τους προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να τους ‘σπάσει’.
Με χαρά μάθαμε όλοι/ες οι Παλαιστίνιοι/ες ότι, παρά το κάλεσμα μιας κάποιας αυτοαποκαλούμενης παλαιστινιακής κοινωνίας των πολιτών αλλά και κάποιων Ισραηλινών ακτιβιστών για πολιτιστικό μποϊκοτάζ του ισραηλινού απαρτχάιντ μέχρι να σταματήσει τα εγκλήματα και να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο, εσείς δε θα ακολουθήσετε το παράδειγμα άλλων καλλιτεχνών (όπως οι Ρότζερ Γουότερς, Νατάσσα Άτλας, Έλβις Κοστέλο κ.α.) και θα έρθετε να τραγουδήσετε στην ιστορική Παλαιστίνη – συγνώμη, στο Ισραήλ.
Πραγματικά ο Χρ.Παπουστής, «ο ευαίσθητος αυτός άνθρωπος και αγωνιστής της Γενιάς του Πολυτεχνείου», να μην το ξεχνάμε, βρίσκεται σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση.
Η μοίρα το έφερε, αυτός και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να πρέπει «να σώσουν τη χώρα από τη χρεωκοπία», τους μετανάστες και τους αγανακτισμένους, που δεν αντιλαμβάνονται το μεγάλο ανορθωτικό έργο της κυβέρνησης και την αποστολή που έχουν αναλάβει να σώσουν το Έθνος, τη Φυλή, το Γένος!
Των Jamal Juma* και Maren Mantovani*, πηγή: stopthewall.org 17 Σεπτεμβρίου 2011
Το βλέμμα του κόσμου είναι ακόμα στραμμένο στην Μέση Ανατολή και το πρώτο μισό του Σεπτέμβρη έφερε δυο σημαντικά γεγονότα στην Αίγυπτο και την Τουρκία που ταρακούνησαν τα θεμέλια του Ισραήλ.
Στις 2 Σεπτεμβρίου, ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Ahmet Davutoglu, ανακοίνωσε την απόφαση του να υποβαθμίσει τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ στο δεύτερο κυβερνητικό επίπεδο και να κόψει όλες τις στρατιωτικές σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες. Στη συνέχεια, μετά από βδομάδες διαδηλώσεων, ο αιγυπτιακός λαός όρμησε στην ισραηλινή πρεσβεία στο Κάιρο στις 9 Σεπτεμβρίου που οδήγησε σε «απελάσεις πολιτών» για το προσωπικό της ισραηλινής πρεσβείας.
Φιλο-Ισραηλινές οργανώσεις ασκούν πίεση στο παιδικό μουσείο του Όκλαντ για να ακυρώσει έκθεση ζωγραφικής με έργα παιδιών από τη Γάζα!
Στις 8 Σεπτέμβρη, μόλις δυο εβδομάδες πριν ανοίξει η έκθεση στο κοινό, το διοικητικό συμβούλιο του Μουσείου Παιδικής Τέχνης (MOCHA) ανακοίνωσε ότι έπρεπε να ακυρώσει την έκθεση με τίτλο “Η Γάζα μέσα από τα μάτια ενός παιδιού”. Σύμφωνα με δήλωση του προέδρου του διοκητικού συμβουλίου Randolph Bell στην Chronicle, ” Η έκθεση έπρεπε να ακυρωθεί λόγω πίεσης από ‘έσωτερικούς παράγοντες’ “.
Ισραήλ: Μεγαλύτερη απειλή από τη Χαμάς το αίτημα στον ΟΗΕ για παλαιστινιακό κράτος
Δεν θα μείνει αναπάντητη η πρωτοβουλία των Παλαιστινίων διαμήνυσε το υπουργείο Οικονομικών
Το αίτημα για ένταξη ενός παλαιστινιακού κράτους στον ΟΗΕ, το οποίο αναμένεται να υποβληθεί τον Σεπτέμβριο, αποτελεί «απειλή σοβαρότερη από αυτή της Χαμάς», που ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας, ανακοίνωσε σήμερα το ισραηλινό υπουργείο Οικονομικών.
«Αυτή η πρωτοβουλία των Παλαιστινίων αποτελεί μια απειλή σοβαρότερη από αυτή της Χαμάς στη Γάζα και δεν θα μείνει αναπάντητη από το Ισραήλ», δήλωσε στο δημόσιο ισραηλινό ραδιοσταθμό ο Γιουβάλ Στάινιτς του (δεξιού) κόμματος Λικούντ του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Διαμαρτυρία ακτιβιστών στον Λίβανο για τον αποκλεισμό των πλοίων για τη Γάζα από την ελληνική κυβέρνηση (Λίβανος 13/7/2011)
γράφει η filistina
Μετά από την επίθεση των Ισραηλινών στα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας Ι (στον οποίο συμμετείχαν και ελληνικά πλοία)πέρσι τον Μάιο του 2010, θα περίμενε κανείς ότι οι σχέσεις Ελλάδας -Ισραήλ θα αντιμετώπιζαν κάποιο πρόβλημα. Κι όμως, όχι μόνο αυτό δεν έγινε αλλά αντιθέτως η συνεργασία συνεχίστηκε και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.Τον περσινό Αύγουστο, ο Νεντανιάχου έγινε ο πρώτος Ισραηλινός πρωθυπουργός που επισκέφτηκε την Ελλάδα και ο οποίος, κατά τη διάρκεια ενός ευχάριστου weekend μαζί με τον Γ. Παπανδρέου και τις συζύγους τους, άδραξε την ευκαιρία για να του προτείνει να συνδεθούν οι δύο χώρες με έναν αγωγό φυσικού αερίου. Ανάμεσα σε άλλα,
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 13/2/2009 αλλά είναι εξαιρετικά επίκαιρο λόγω της επικείμενης ψηφοφορίας για την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως ισότιμου κράτους στους κόλπους των Ηνωμένων Εθνών. Το ζήτημα έχει προκαλέσει αντιδράσεις και συζητήσεις σχετικά με το ποιά είναι η ορθότερη και δικαιότερη λύση για τον Παλαιστινιακό λαό. Το άρθρο του Νασίμ Αλάτρα θα είναι το πρώτο μιας σειράς άρθρων, μέσα από τα οποία θα παρουσιάσουμε τις δύο απόψεις που επικρατούν σχετικά με την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους αλλά και τις δυο λύσεις που προτείνονται-δηλαδή αυτή των δύο κρατών και αυτή του ενός κράτους.
Μέλη του προσωπικού των Ισραηλινών πρεσβειών σε όλοκληρο τον κόσμο μαθαίνουν πώς να ενισχύσουν τα μηνύματά τους στο διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την ψηφοφορία των Ηνωμένων Εθνών του Σεπτεμβρίου σχετικά με την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους.
Στο πλαίσιο των προσπαθειών για να σχηματίσουν μια «ηθική πλειοψηφία”, περίπου 60 μέλη του προσωπικού των πρεσβειών στην Ευρώπη και εκπρόσωποι των εβραϊκών οργανώσεων, συμμετέχουν σε σεμινάριο στις Βρυξέλλες όπου τους εκπαιδεύουν σε έναν συνδυασμό δημόσιας διπλωματίας και διαδικτυακών μέσων.
eréndira
elsa
marxfactor
mariap
maur0s
filistina
anarmodios
carmelos
zapatafreedom
pantigiera
anor8ografos vlad
crow hooded
ΒlackΜediterraneanPirate
katswoman
Το κόσκινο
arsenelupin
ormithiella
peripeton
malamadre
νο11
Stamatis Kavadias
speira22
anagnwstes
filoxenoumenospoiitis
Οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις (IOF) έχουν συλλάβει σχεδόν 470 Παλαιστίνιους από τις 18 Οκτωβρίου 2011, όταν 477 παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με αντάλλαγμα τον ισραηλινό στρατιώτη Gilad Shalit, στο πλαίσιο της πρώτης φάσης της 
H Μάχη για τον Σεπτέμβρη
