«Ζούμε μια περίοδο που θα την ονόμαζα μοναδική, όχι με την καλή έννοια αλλά με την αρνητική της» είχε πει πέρσι, τέτοια εποχή στο Βήμα ο Αγγελόπουλος. «Έχω αρκετά χρόνια πίσω μου και τέτοιο πράγμα δεν το έχω ξαναζήσει. Ακόμα και στην περίοδο του Εμφυλίου, στην περίοδο της δικτατορίας ή και στην Κατοχή, ακόμα και τότε τα πράγματα είχαν μια δυναμική περίεργη, μια δυναμική υπόγεια, που δούλευε. Υπήρχε μια αντίσταση, υπήρχαν συγκρούσεις με ιδεολογικό περιεχόμενο, υπήρχε η αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου. Όταν είχαμε χούντα, πιστεύαμε ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει και ότι τα πράγματα θα ανοίξουν. Πιστέψαμε σε αυτό που έμοιαζε ότι πάει να πάει να γίνει και ποτέ δεν έγινε».
«Κατόπιν, φυσικά, έγιναν ατέλειωτες συζητήσεις για την εκτέλεση του ελέφαντα. Ο ιδιοκτήτης ήταν έξαλλος, αλλά ήταν απλώς ένας Ινδός και δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Επιπλέον, νομικά είχα κάνει τη σωστή πράξη, ένας αφηνιασμένος ελέφαντας πρέπει να θανατωθεί, όπως ένας λυσσασμένος σκύλος, αν ο ιδιοκτήτης του δεν μπορεί να τον ελέγξει».
Τζορτζ Όργουελ, Κυνηγώντας ελέφαντες, 1948
Στις 27 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται 3 χρόνια από την έναρξη των ισραηλινών σφαγών στη Λωρίδα της Γάζας, τη χειρότερη ίσως επίθεση που δέχτηκε ο παλαιστινιακός λαός μετά την εθνοκάθαρση του 1948. Επί τρεις βδομάδες οι Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής σφυροκοπούσαν από ξηρά, θάλασσα και αέρα την αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας δολοφονώντας πάνω από 1400 Παλαιστίνιους, εκ των οποίων οι 1167 άμαχοι (ανάμεσά τους 318 παιδιά, 111 γυναίκες), τραυματίζοντας πάνω από 5.300 άτομα. Όποιος όμως κι αν ήταν ο σκοπός των Ισραηλινών, απέτυχε: η Γάζα δεν καταλήφθηκε, η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Χαμάς δεν ανατράπηκε, η ένοπλη αντίσταση αύξησε τους μαχητές και τις ρουκέτες της, τα τούνελ προς την Αίγυπτο συνέχισαν το ρόλο τους ως ο ομφάλιος λώρος επιβίωσης για το 1,5 εκατομμύριο αποκλεισμένου πληθυσμού (στην πλειονότητα παιδιά), ο ισραηλινός στρατιώτης παρέμεινε αιχμάλωτος (για να ανταλλαχθεί πρόσφατα με 1027 Παλαιστίνιους κρατούμενους-ες).
Ο Συλλογος Ιντιφάντα τιμά τα θύματα των σφαγών και την ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση με προβολές του συγκλονιστικού ντοκιμαντέρ To shoot an elephant των Alberto Arce και Mohammad Rujailah. Πρόκειται για μια συγκλονιστική μαρτυρία των γεγονότων μέσα από τα μάτια των ξένων ακτιβιστών του ISM (μεταξύ των οποίων και ο πρόσφατα αδικοχαμένος Βικ Αριγκόνι) που συνόδευαν τους ηρωικούς Παλαιστίνιους διασώστες και τον άμαχο πληθυσμό. Ένα μοναδικό ντοκουμέντο των ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου με τα δολοφονημένα παιδιά, τη χρήση λευκού φωσφόρου ως εμπρηστικού όπλου σε κατοικημένες περιοχές, τις επιθέσεις σε ασθενοφόρα, νοσοκομεία, κηδείες, εγκαταστάσεις του ΟΗΕ.
Το ντοκιμαντέρ έχει βραβευτεί στο 12ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου FIPRESCI.
Στις προβολές θα παραβρίσκεται μέλος του Συλλόγου Ιντιφάντα που συμμετείχε τότε στην ομάδα του ISM. Στην Αθήνα θα βρίσκονται και μέλη του Συλλόγου που συμμετείχαν στην ελληνική αποστολή που είχε εισέλθει στη βομβαρδιζόμενη Λωρίδα της Γάζας.
Προβολές
Τετάρτη 28/12 7.30 μ.μ.: Στέκι των Μεταναστών, Τσαμαδού 13, Εξάρχεια, Αθήνα
Ενεργός κινηματογραφιστής μέχρι και το τέλος της ζωής του, ο Ντίνος Κατσουρίδης έφυγε από τη ζωή στην ηλικία των 84 ετών, παίρνοντας μαζί του ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια του Ελληνικού Κινηματογράφου.
Ο Ντίνος Κατσουρίδης δεν ήταν ποτέ μόνο σκηνοθέτης, μόνο παραγωγός, μόνο συνδικαλιστής… Γενικά δεν ήταν ποτέ μόνο ένα πράγμα. Λες και το σινεμά δεν ήταν γι’ αυτόν μια σειρά από ιδιότητες και θέσεις – κλειδιά, αλλά κάτι μεγαλύτερο, κάτι πιο προσωπικό, κάτι που σίγουρα δεν θα μπορούσε να εκφραστεί μόνο με εφήμερους τίτλους και αρκετές σελίδες στη μικρή ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.
Το έχω αμελήσει από τις 02-10-2011 και το έχω έγνοια και τύψεις.
Από τους σημαντικότερους Έλληνες Σκηνοθέτες της “νεότερης γενιάς”, άνοιξε νέους δρόμους
και άφησε τη σφραγίδα του στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο.
Παύλος Τάσιος, ένας «ακτινογράφος» της ελληνικής κοινωνίας
Ξεκίνησε από το μελόδραμα στα μέσα της δεκαετίας του 1960 («Φτωχολογιά», 1965 – «Παράνομοι πόθοι», 1966 – «Αντίζηλοι», 1968) και σιγά –σιγά μετεξελίχθηκε σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς «εκπροσώπους» του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου των δυο επόμενων δεκαετιών.
Το 68ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας θα κάνει την μεγάλη πρεμιέρα του με το«The Ides of March» του Τζορτζ Κλούνεϊ στις 31 Αυγούστου και θα ρίξει αυλαία στις 10 Σεπτεμβρίου με το «Damsels in Distress» του Γουίτ Στίλμαν
Ανάμεσα στους πολύκροτους τίτλους του 68ου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Βενετίας, ανάμεσα στα ονόματα του Κρόνενμπεργκ, του Πολάνσκι και του Σόλοντζ, φιγουράρει ο Γιώργος Λάνθιμος και η νέα του ταινία «Αλπεις» για να διεκδικήσει επάξια φέτος τo Χρυσό Λιοντάρι.
Το 68ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας ανακοίνωσε το πρόγραμμά του, και από μία πρώτη ματιά, δικαίωσε τις κριτικές που το θέλουν πλέον να έχει μεταμορφωθεί σε πλατφόρμα των ταινιών που λίγους μήνες μετά θα κονταροχτυπηθούν στην οσκαρική κούρσα.
Πάντως, οι αρχικές προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν: ήδη από το φεστιβάλ Καννών είχαν ξεκινήσει τα πρώτα δημοσιεύματα που ήθελαν τις καινούριες ταινίες του Ρομάν Πολάνσκι («Carnage»), του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ («Α Dangerous Method») και της Αντρέα Άρνολντ («Wuthering Hights») στο επίσημο διαγωνιστικό.
25.000 Κωφοί στη χώρα μας είναι εντελώς αποκλεισμένοι από τις ελληνικές ταινίες επειδή αυτές δεν υποτιτλίζονται, ούτε στην κινηματογραφική τους διανομή, ούτε στο DVD, ούτε στην τηλεόραση. Και αυτό πρέπει να σταματήσει! Αν είσαι ακούων και νομίζεις ότι οι ελληνικοί υπότιτλοι θα σε ενοχλούν, έλα στα “Σαββατόβραδα με Νόημα” για να διαπιστώσεις με έκπληξη ότι μέσα σε 5-10 λεπτά δε θα τους προσέχεις καν! [ακόμα κι αν το "Κλάματα & Πανικός στη ντίσκο" σου φαίνεται αστείο ;-D].
Εξάλλου, στις ξενόγλωσσες ταινίες πώς τους “ανέχεσαι” τους υπότιτλους?:-P Σε διευκολύνουν εκεί να καταλαβαίνεις τους διαλόγους. Αυτό ακριβώς κάνουν και οι υπότιτλοι για τους Κωφούς: απεικονίζουν γραπτά τους διαλόγους.
Ησυνέλευση για την Αντισπισιστική Δράσηστις 11-12 του Ιούνη, οργανώνει 2 προβολές\(τις οποίες θα ακολουθήσουν πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες) και μια διαμαρτυρία για τη φρίκη των pet-shops:
Ένα βίντεο με τον φιλόσοφο και ακτιβιστή, Steven Best:
Έξι ντοκιμαντέρ για τον ρόλο των αγορών και των παγκόσμιων οικονομικών οργανισμών σε διαφορετικές γωνιές του κόσμου από το 1970 μέχρι σήμερα. Καταγράφονται ομοιότητες και διαφορές με την Ελλάδα του 2010 και ξυπνούν ελπίδες για συλλογικές μορφές αντίστασης.
Διοργάνωση:
Συνεταιρισμός για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο «ο Σπόρος» Περιοδικό για τις Αμερικές των κινημάτων «Αλάνα»
Αν αντέχετε τα …δυνατά θρίλερ, δείτε εδώ, ένα ντοκιμαντέρ -με ερασιτεχνικούς ελληνικούς υπότιτλους- του σκηνοθέτη Fernando Solanas (που είχε γυρίσει μεταξύ άλλων την υπέροχη ταινία Sur με μουσική Astor Piazolla).
Πρόκειται για το πρώτο μέρος, με τίτλο Memoria del saqueo (Ανάμνηση της λεηλασίας) μιας τετραλογίας του, με γενικό τίτλο Social Genocide (Κοινωνική γενοκτονία).
Όπου λέει “Αργεντινή”, βάλτε “Ελλάδα” και όπου λέει “ΗΠΑ” βάλτε “ΔΝΤ”!
” Στα ορυχεία παλιά χρησιμοποιούσαν καναρίνια.
Αν αυτά πέθαιναν, σήμαινε διαρροή αερίου.
Αλλά σ’ αυτή την εταιρία εσείς είστε τα καναρίνια”
Πόσες φορές έχουμε συλλάβει τον εαυτό μας να αγχώνεται
και να έχει ανασφάλειες για πράγματα δευτερεύοντα,
ενώ την υγεία και τη ζωή μας τα βλέπουμε σαν δεδομένα;
Την ασθένεια και το θάνατο σαν πολύ μακρινά;
eréndira
elsa
marxfactor
mariap
maur0s
filistina
anarmodios
carmelos
zapatafreedom
pantigiera
anor8ografos vlad
crow hooded
ΒlackΜediterraneanPirate
katswoman
Το κόσκινο
arsenelupin
ormithiella
peripeton
malamadre
νο11
Stamatis Kavadias
speira22
anagnwstes
filoxenoumenospoiitis
